X-Press 2

Co jest najważniejsze w muzyce house? Rytm. To jak czujesz dany kawałek na parkiecie i jak gra ci w sercu. To, czy w środku nocy chcesz mu się poddać bez opamiętania i zapominasz o bożym świecie. Co ciekawe, najlepszy house swoją czystością i perfekcją przywodzi na myśl tylko jedno: muzykę pop. Już od pierwszych świstów silników Jeta, dalekiego brzmienia perkusji i wszystkich odgłosów, którymi rozpoczyna się "Muzikizum", debiutancka płyta brytyjskiego tria X-Press 2, wiadomo, że mamy do czynienia z mistrzami gatunku. Mistrzami, którym do współpracy udało się pozyskać takie gwiazdy, jak wokalistę Talking Heads Davida Byrne'a i frontmana Yello - Dietera Meiera. Co więcej, także reszta płyty dowodzi, że jest to jedna z najlepszych, jakie ukazały się w dziesięcioletniej historii muzyki house.

Członkowie X-Press 2 zdają sobie sprawę, że ten rodzaj muzyki traktowany jest mniej poważnie, niż pop. Jak razem z DJ Rocky'm i Dieselem, zauważa Ashley Beedle: "W którymś momencie house miał przeciw sobie całą niemal prasę muzyczną. Ale porównując go z rock'n'rollem czy nawet hip-hopem, jest to na tyle młody gatunek, że wszystkich was jeszcze zdąży zadziwić."
Rzecz w tym, że house wiąże się bardziej z fizyczną zabawą, niż cokolwiek innego. Powoduje, że na chwilę odrywasz się od myślenia. Ironicznie podsumowuje to tekst najbardziej przebojowego z płyty kawałka "Lazy", w którym David Byrne śpiewa "Jestem zły i leniwy. Nie chcesz mnie może uratować?". To jakby w jednej linijce ująć charakterystyczną dla house’u "dekadencję". Nie przez przypadek te słowa słyszymy od przedstawiciela najpopularniejszego niegdyś zespołu pop.

O X-Press 2 usłyszeć można było już w roku 1993, kiedy to "wstrzelili" się na międzynarodową scenę klubową kawałkiem "Muzik X-Press", z charakterystycznym wyciem syren i beatem przypominającym maszynę do pisania. Wtedy to po raz pierwszy doszło do współpracy trzech DJ'ów z wyjątkowo niemodnych przedmieść Londynu, z których dwóch było rezydentami wpływowych klubów Flying i Full Circe, a trzeci (Ashley) prowadził na Soho sklep muzyczny Black Market. Właśnie w tym sklepie, gdzie Rocky i Diesel regularnie zaopatrywali się w płyty, doszło do ich pierwszego spotkania.

Pierwsza sesja nagraniowa w studio nie była według nich zbyt udana. Chcieli zsamplować utwór Cloud One, ale jedynym efektem spędzonych w studio godzin był wspomniany beat przypominający pracę maszyn do pisania. Wszyscy dookoła zachwycili się jednak nim na tyle, że "Muzik X-Press" urósł do rangi klubowego hitu na parkietach wielu krajów Europy. Zakochali się w nim nawet Pete Tong i słynny nowojorski DJ Junior Vasquez, który promował go m.in. w swoim klubie Sound Factory. Nie minęło wiele czasu, kiedy kawałek ochrzczono hymnem muzyki klubowej. Jego następca, funkujący "London X-Press" ze słynnym okrzykiem "raise your hands!" odniósł podobny sukces. Top samo z kolejnym singlem "Say What".

Od początku istnienia X-Press 2, jego członkowie nie traktowali samych siebie zbyt poważnie. Na jednym z pierwszych zdjęć zespołu przechodzili przez pasy na jezdni w podobny sposób jak The Beatles na okładce "Abbey Road". Ale swoją muzykę traktowali bardzo emocjonalnie, więc kiedy kolejne produkcje grupy nie odnosiły takiego rozgłosu, jak pierwsze hity, zawiesili działalnośc X-Press 2 i zajęli się pracą w innych projektach: Bleede w Black Science Orchestra, Rocky w Problem Kids, a później – wszyscy trzej – w spokojniejszych, jazzowo-fankowych klimatach firmowanych jako Ballistic Brothers. Wtedy po raz pierwszy zwrócili na siebie uwagę Davida Byrne"a.

"Skontaktowałem się z Beedlem i spółką jakieś pięć lat temu, zaraz po tym jak usłyszałem w radiu jakiś kawałek Ballistic Brothers, w którym natychmiast się zakochałem" –wspomina Byrne, który, myśląc że ma do czynienia z zespołem grających na żywo muzyków, zaproponował im występ w roli supporta podczas jego trasy koncertowej. Teraz cieszy się, że doszło między nimi do współpracy. "Uwielbiam sprzeczność, jaką w sobie kawałek "Lazy". Z jednej strony pulsujący, taneczny rytm, a z drugiej mowa o błogim lenistwie". X-Press 2 są zachwyceni jego słowami, i to nie tylko dlatego, że "Lazy" ma szansę stać się ich kolejnym wielkim hitem. Ashley: "David to artysta, któremu wyjątkowo zależy na łączeniu sztuki z misją społeczną. Jest oczytany, świetnie zna się na malarstwie, znakomicie orientuje się w muzyce. Komplementy z jego strony to nie byle co".

Dieter Meier, ekscentryczny i genialny frontman szwajcarskiej eksperymentalno-elektroniczno-popowej grupy Yello, był od początku otwarty na współpracę z X-Press 2. Jego słynny "wąsaty" wokal idealnie współgra z przepełnionym perkusją "I Want You Back", plasując się gdzieś między kiczowatymi dźwiękami klawiszy, a house'owym beatem. "Jesteśmy wielkimi fanami Yello, a głos Dietera od zawsze wydawał nam się niesamowity. Zastanawialiśmy się, jak brzmiałby w house'owych klimatach. Teraz już wiemy, że świetnie!"

Teatralny podtekst twórczości Yello, był dla chłopaków z X-Press 2 główną inspiracją przy nagrywaniu utworów na nową płytę. "Brzmienie, jakie osiągnęli, jest zaskakujące. To samo z dającą się odczuć na ich płytach pewną dramaturgią" – mówi Diesel. "Też próbujemy osiągnąć to we własnych nagraniach. Aranżujemy je w ten sposób, żeby opowiadały jakaś historię. Kręcą nas takie aranżacje, w których wyróżnić można wstęp, rozwinięcie i zakończenie". Przykładem jest wydany w zeszłym roku na winylu kawałek "AC/DC" z przypominającym zaczerpnięty z horroru house'owy fragment refrenu. To jeden z trzech instrumentalnych utworów na płycie, dowodzący, że muzyka X-Press 2 w otoczeniu gościnnych występów gwiazd, potrafi obronić się sama. Ostry kawałek "Smoke Machine" zainspirowany machinerią wykorzystaną podczas setu Danny"ego Tenaglii na Winter Music Conference w Club Space w Miami, aż kipi od niebezpiecznych, groźnych dźwięków. Z kolei tytułowy "Muzikizum" łączy w sobie surowy amerykański funk z futurystycznym europejskim techno – zapowiada się więc mieszanka cokolwiek wybuchowa.

Przez ostatnie lata udanie wprowadzają dramatyzm w swoje zadziwiające sety, grane w porywach nawet na sześciu gramofonach! Jeżeli dodać do tego wokalne popisy Ashleya i sample z mnóstwa współczesnych albumów, to wiadomo, czym zespół zadziwił klubową publiczność od Londynu po Ibizę. "Lubimy trudne wyzwania i dlatego pewnie nasze występy robią takie wrażenie. Często gramy bez wcześniejszych prób, dlatego żartuję, że uprawiamy DJ'skie jam session" – opowiada Rocky.

"Wystarczy, ze jeden z nas zagra jakiś utwór, a zaraz drugi wyszukuje do niego całą masę efektów, beatów czy wokaliz. Chwilami tworzy się nawet tzw. ściana dźwięku." Ich sety są połączeniem różnych elementów - od głębokiego house po ciężką perkusję i hałaśliwy wokal. Tego samego spodziewajcie się po całej płycie – zaskakujące innowacje i oryginalność, jakiej po takim gatunku muzyki trudno by się spodziewać. A jednak. O tym, czy spodoba wam się ten album, zdecyduje w równym stopniu głowa, jak i stopa. "Muzikizum" to połączenie schizofrenicznego wachlarza nastrojów, jak i nowoczesnych podkładów. Czasami najtrudniej wpaść na najbardziej oczywiste rozwiązania. Zapytajcie Davida Byrne"a.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
London X-Press	X-Press 2	06.1993	59[1]	-	Juniors Boy' s Own JBO 12	[written by Beedle, Diesel, Rocky][produced by Beedle, Diesel, Rocky]
Say what!	X-Press 2	10.1993	32[2]	-	Juniors Boy' s Own JBO 16	[written by Ashley, Diesel, Rocky][produced by Ashley, Diesel, Rocky]
Rock 2 house/Hip housin'	X-Press 2 feat LO-PRO	07.1994	55[2]	-	Juniors Boy' s Own JBO 21	[written by Ashley, Diesel, Rocky][produced by Ashley, Diesel, Rocky]
The sound	X-Press 2	03.1996	38[1]	-	Juniors Boy' s Own JBO 36	[written by Ashley, Diesel, Rocky][produced by Ashley, Diesel, Rocky][1[2][12].Hot Disco/Dance;Logic 59 039 12"]
Tranz Euro Xpress	X-Press 2	10.1996	45[3]	-	Juniors Boy' s Own JBO 42	[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
AC/DC	X-Press 2	09.2000	60[6]	-	Skint SKINT 57	[written by A. Beedle, D. House, D. Rock]
Muzikizum	X-Press 2	04.2001	52[9]	-	Skint SKINT 65	[written by A. Beedle, D. House, D. Rock][produced by X-Press 2]
Smoke machine	X-Press 2	10.2001	43[7]	-	Skint SKINT 69	[written by X-Press 2][produced by X-Press 2][31[8].Hot Disco/Dance;Skint [import] 12"]
Lazy	X-Press 2 feat David Byrne	04.2002	2[21]	-	Skint SKINT 74	[written by David Byrne, X-Press 2][produced by X-Press 2][1[1][13].Hot Disco/Dance;Skint 79 754 12"]
I want you back	X-Press 2 feat Dieter Meier	09.2002	50[2]	-	Skint SKINT 81	[written by Dieter Meier , X-Press 2][produced by X-Press 2]
Smoke Machine – The Remixes	X-Press 2	11.2002	80[2]	-	Skint XPRESS 002	-
Supasong	X-Press 2	12.2002	100[2]	-	Skint XPRESS 004	[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
Call That Love	X-Press 2	02.2003	90[2]	-	Skint XPRESS 003	[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
Strobelight Silhouette	X-Press 2	05.2004	86[2]	-	Skint XPRESS 010	-
Give It	X-Press 2 feat. Kurt Wagner	10.2005	33[7]	-	Skint SKINT 111	[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
Kill 100	X-Press	09.2006	59[2]	-	Skint SKINT 124	[written by X-Press 2, Rob Harvey][produced by X-Press 2]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Muzikizum	X-Press 2	05.2002	15[5]	-	Skint BRASSIC 23	[produced by X-Press 2]

Josh Wink

Ur. w 1970 r. w Filadelfii, znany ze swych niesamowitych dredziastych włosów do pasa. Zaczął pracować jako DJ już w 1987 r., grywając na lokalnych imprezach. Dotychczas ukrywał się na singlach pod wieloma pseudonimami: E-Culture (debiut „Tribal Contusion” w 1990 r.). Deep Aural Penetration, Abundance Of Cups, Crusher. Size 9 oraz takimi, które stanowiły przekręcenie literowe jego nazwiska (Just King & Wink, Winx, Wine, itd.) nagrywając dla wytwórni jak Strictly Rhythm, Limbo, Vinyl Solution czy R&S.

Tak naprawdę zrobiło się o nim i jego wytwórni Ovum głośno w 1994 r. dzięki kilku udanym tanecznym house’owym przebojom. Pierwszym był „I ’m Ready”, nagrany pod pseudonimem Size 9, którego licencję od Ovum kupiła firma Virgin, kolejne to „How’s The Music” dla filii wytwórni Nervous, Sorted i chyba największy przebój taneczny 1995r. roku „Don’t Laugh”, także dla Sorted.

Niesamowicie wsamplowany śmiech, dopełniony ciężkim house’owym rytmem, stal się przebojem roku. Kilka miesięcy później sukces udało się powtórzyć singlem „Higher State Of Consciousness”, który oryginalnie wydala wytwórnia Strictly Rhythm, a później prawa do rozpowszechniania kupiła w Anglii firma Mercury. W ślad za komercyjnymi sukcesami swych produkcji stal się popularnym DJ-em po obu stronach Atlantyku. Jego debiutancki longplay wydala w Europie wytwórnia XL, dla której nagrywa m.in. The Prodigy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Laugh	Winx	02.1995	38[6]	-	XL Recordings XLS 62CD	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][27[10].Hot Disco/Dance;Sorted 20 130 12"]
I'm Ready	Size 9	06.1995	30[5]	-	VC Recordings VCRD 2	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][1[1][13].Hot Disco/Dance;Virgin 38 472 12"]
Higher State Of Consciousness	Josh Wink	09.1995	8[16]	-	Manifesto FESCD 3	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][10[11].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 321 12"]
Hypnotizin'	Winx	03.1996	35[5]	-	XL Recordings XLS 71CD	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][10[11].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 321 12"]
Higher State Of Consciousness `96 Remixes	Wink	07.1996	7[31]	-	Manifesto FESCD 9	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
You Are The One	Winx	09.1996	-	-	-	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][14[11].Hot Disco/Dance;Sorted 20 222 12"]
Are You There?	Josh Wink	03.1997	122[2]	-	Ovum OVUK 1201	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][15[15].Hot Disco/Dance;Ovum 78 416 12"]
Sixth Sense	Wink	04.1998	-	-	-	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][24[10].Hot Disco/Dance;Ovum 78 726 12"]
Simple Man	Wink feat. The Interpreters	08.1998	78[3]	-	Sony S2 WINK 1CD	[written by Herschel Gaer, Josh Wink][produced by Josh Wink]
Don't Laugh	Winx	06.2000	184[1]	-	Club Tools	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
How's Your Evening So Far?	Josh Wink & Lil Louis	08.2000	23[8]	-	Sony S2 WINK 1CD	[written by Marvin Burns][produced by Josh Wink][3[13].Hot Disco/Dance;Ovum 125 12"]
Evil Acid	Wink	07.2001	167[2]	-	Ovum Recordings OVM 137 [US]	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
Superfreak (Freak)	Wink	07.2002	98[1]	-	Ovum OVM 150	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
Fill Me With Acid / Oakish	Wink	02.2004	149[1]	-	Ovum Recordings OVM 161	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
516 Acid	Wink	12.2004	117[1]	-	Ovum Recordings OVM 165	[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Left Above The Clouds	Josh Wink	09.1996	199[1]	-	XL Recordings XLCD 119	[produced by Josh Wink]

WestBam

Właśc. Maximilian Lenz, ur. w 1965 r. w Munster (Westfalia). Król stylu balearic, jeden z głównych animatorów wczesnego house'u. Przybył do Berlina w 1982 r. a rok później przez przypadek został DJ-em.

Nim house naprowadził go na trop techno z Detroit, Westbam zajmował się muzyką eksperymentalną i elektroniczną. Był organizatorem pierwszej "house party" w Berlinie, a w połowie lat 9O. założył własną wytwórnię nagraniową Low Spirit. Low Spirit wydała między innymi Dreams Grace Darling.

Westbam po raz pierwszy został zauważony na arenie międzynarodowej w 1987 r., gdy doszedł do finałów DMC World Mixing Championship w Londynie. Jego pierwszym projektem muzycznym był mega-miks Depeche Mode. Pierwszą jego solową EP-ką była This is not A Boris Becker Song (dla Wall City Records), która zdobyła pierwsze miejsce na berlińskiej liście przebojów. Został wybrany

Najlepszym DJ-em miasta przez magazyn "Zitty" i stał się popularnym autorem audycji radiowej.
Inne znane utwory Westbama to np. "Alami Clock" (z którego Andy Weatherall wziął sampel dzwonów do remiksu utworu "Glider" grupy My Bloody Valentine) oraz "Monkey Say, Monkey Do" z 1989 r. (wydany pod szyldem Disco Deutschland).
Największą popularność w tamtym okresie przyniósł mu "The Roof Is On Fire", z syntezatorowym głosem wyjętym z komputera Apple Macintosh.

W 1992 r. wydał słynny "Mayday Anthem" (przy okazji edycji imprezy Mayday w Kolonii). Singel "Celebration GeneraTion" z 1994 r by! utrzymany w czystszym stylu techno (utwór ten remiksował Justin Robertson). Westbam nie ma wątpliwości co do znaczenia muzyki:
"Nic nie jest tak wiernym odzwierciedleniem naszych czasów, jak elektroniczna muzyka taneczna. To jest pierwszy prawdziwie międzynarodowy gatunek muzyczny".
Aktualnie Low Spirit działa jako filia wytwórni Polydor.

W jego sporej dyskografii znajduje się m.in. album Seoul; ten zawierający S nagrań longplay zrealizowany został tylko w Korei. Westbam bardzo często realizuje remiksy, można wśród nich znaleźć m.in. Deskee "Let There Be House", Rhythm Asyllum "Cold Train", Philipp Boa "This Is Michael" i Yello "Bostich".

Jego firma Low Spirit organizuje też jedną z największych, cyklicznych imprez techno w Niemczech: Mayday. Na wydawanych przy tej okazji składankach i singlach Westbam jest także współautorem projektu Members Of Mayday. Do jego największych ostatnich przebojów pod pseudonimem Westbam należy wyjątkowo udany utwór "Terminator".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hold Me Back	WestBam	01.1990	78[2]	-	Swanyard SYR 6	[written by Dick, Jan Kuhn, WestBam]
The roof is on fire	WestBam	05.1990	79[1]	-	Swanyard SYR 10	[written by WestBam][9[11].Hot Disco/Dance;TSR 865 12"]
Celebration Generation	WestBam	07.1994	48[3]	-	Polydor POXR 5	[written by Klaus Jankuhn, WestBam][produced by Klaus Jankuhn, WestBam]
Bam Bam Bam	WestBam	11.1994	57[3]	-	Polydor PZCD 329	[written by Klaus Jankuhn, WestBam]
Wizards of the sonic	WestBam	06.1995	32[5]	-	Urban PZCD 344	[written by Klaus Jankuhn, WestBam][produced by Klaus Jankuhn, WestBam]
Always music	WestBam/Koon + Stephenson	03.1996	51[3]	-	Low Spirit Recordings 5779152	[written by Axel Stephenson , Klaus Jankuhn , WestBam]
Born to bang	WestBam	06.1997	198[1]	-	Low Spirit SPIRITCD 6	[written by Jean Vanloo , Klaus Jankuhn, Patrick Hernandez, Westbam]
Sonic Empire	WestBam with Members of Mayday	10.1997	84[1]	-	Low Spirit 74321523542	[written by Klaus Jankuhn, WestBam][produced by Klaus Jankuhn, WestBam]
Sunshine	WestBam with Dr. Motte	11.1997	98[1]	-	Low Spirit SPIRITCD 10	-
Wizards of the sonic [remix]	WestBam vs. Red Jerry	06.1998	43[4]	-	Wonderboy 010	[written by Klaus Jankuhn, WestBam]
The roof is on fire [remix]	WestBam's	11.1998	58[3]	-	Logic 74321 63316 2
Beatbox rocker	WestBam	04.1999	191[1]	-	Mute 236	[written by Klaus Jankuhn, WestBam]

Two Lone Swordsmen

Ur. 6.04.1963 r. Na początku lat 80-tych pracował jeszcze na budowach; później byl scenografem filmowym, a w końcu podjął pracę DJ-a. Na serio jego kariera zaczęła się w 1988 r., roku acidowego boomu, kiedy rezydował w klubach Shoom i Spectrum. Wkrótce założył wespół z Terrym Farley em i Steve’em Mayesem fanzin „Boy’s Own” poświęcony muzyce, modzie i piłce nożnej.

 Gdy Boy’s Own przekształcił się w wytwórnię płytową, Weatherall zaśpiewał na jednym z wydanych jej nakładem nagrań grupy Bocca Juniors. Jednak sławę przyniósł mu dopiero remiks utworu „Loaded” zespołu Primal Scream. Wkrótce lista klientów Weatheralla urosła do imponujących rozmiarów: James, Happy Mondays, That Petrol Emotion, St Etienne, The Grid, Meat Beat Manifesto, Big Flard Excellent Fish, S’Express, The Orb, Finitribe, A Man Called Adam, Jah Wobble, Future Sound Of London, The Moody Boyz, One Dove, Throbbing Gristle, Galliano, Flowered Up, Bjórk, Espiritu, Yello, Stereo MC’s, New Order.

Jednak najważniejszym jego osiągnięciem jest chyba nadzorowanie produkcji albumu Screamadelica starych znajomych z grupy Primal Scream - longplay ten wyznaczył narodziny nowego gatunku muzycznego. Przez pewien czas Weatherall pracował jako DJ w rozgłośni Kiss FM, ale wkrótce jego eklektyczno-anarchistyczne poczynania przerosły cierpliwość pracodawców. „Moje korzenie tkwią w rock’n’rollu. The Clash to ciągle najlepsza grupa świata”.

Metody pracy Weatheralla podobne są do filozofii Joego Meeka: np. zamiast perkusji wykorzystuje on sample sygnałów automatycznych sekretarek czy odgłosy pokryw pojemników na śmieci. Czasopismo „Q” nazwało go „Philem Spectorem muzyki techno”. Weatherall założył jeszcze jedną wytwórnię fonograficzną zespól i ekipę remikserską pod wspólną nazwą The Sabres Of Paradise; odnosi ona wielkie sukcesy. Weatherall organizuje też regularne imprezy klubowe - Sabresonic.

W 1993 r. podpisał umowę wydawniczą z wytwórnią MCA. Po oficjalnym potwierdzeniu pod koniec 1995 r. braku wspólnych planów z duetem Kooner/Bums (współpracownicy z grupy The Sabres Of Paradise), skoncentrował się na innych projektach. Z Davidem Harrowem założył Bloodsugar (na charytatywną składankę The Help! nagrali też utwór pod nazwą The Planet 4 Folk Quartet), a z Keithem Tenniswoodem (byłym inżynierem The Sabres Of Paradise) jako Two Lone Swordsmen, po wydaniu kilku singli w połowie 1996 r., nagrał album The Fifth Mission dla swojej wytwórni Emissions Audio Output (powstałej w miejsce zamkniętej The Sabres Of Paradise).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sex Beat	Two Lone Swordsmen	08.2004	141[1]	-	Warp WAP 174	[written by Jeffrey Lee Pierce][produced by Andrew Weatherall, Keith Tenniswood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
From the Double Gone Chapel	Two Lone Swordsmen	05.2004	144[1]	-	Warp WARPLP 119	[produced by Andrew Weatherall, Keith Tenniswood]

Deborah Cox

Kanadyjska wokalistka o gujańskich korzeniach specjalizująca się w nagrywaniu sentymentalnych, wzruszających ballad o problemach miłosnych w brzmieniach pościelowego r&b, w najnowszych etapach kariery z powodzeniem realizująca się także na scenie jazzowej. Jest najbardziej popularną wokalistką klasycznego r&b z Kanady.

 Deborah Cox już od 12 roku życia prezentowała wyjątkowy głos w dżinglach reklamowych. Jako nastolatka często występowała w klubach muzycznych w Toronto, śpiewając wspólnie z lokalnymi zespołami. Czysty, silny wokal Cox został na początku lat 90-tych dostrzeżony przez Clive’a Davisa z wytwórni Arista. Artystka występowała wówczas w chórkach u kanadyjskiej gwiazdy pop Celine Dion, m.in. podczas inauguracji rządów prezydenta Billa Clintona w 1992 r.

Za namową Davisa tuż po skończeniu liceum zdecydowała się rozpocząć solową karierę, stale współpracując w jej ramach z producentem Lascellesem Stephensem - prywatnie partnerem artystki. Dołączenie do szeregu twórców wytwórni Arista umożliwiło zebranie prawdziwej śmietanki producenckiej na debiucie Cox. Wyjątkowo starannie dopieszczone podkłady uczuciowych ballad z Deborah Cox (1995) to zasługa m.in.   Dallasa Austina, Babyface’a, Keitha Croucha, a także samej artystki i jej męża. I choć pomimo takiej obsady samo wydawnictwo dotarło raptem do pierwszej setki  albumów Billboardu, dzięki silnie nasyconym emocjonalnie utworom „Sentimental” i „Who Do You Love” okryło się w USA złotem.

Najważniejszym materiałem w dotychczasowej dyskografii Deborah jest One Wish z 1998 r. To właśnie z tego krążka pochodzi największy hit Kanadyjki - „Nobody’s Supposed to Be Here”. Śpiewana w przejmujący sposób wzniosła ballada, przywołująca skojarzenia z uduchowionymi brzmieniami gospel, przez 14 tygodni z rzędu nie schodziła ze szczytu amerykańskiej listy singli r& b tygodnika Billboard . Rekord ten został pobity dopiero 8 lat później przez wielki przebój  Mary J. Blige „Be Without You”.

Platynowy krążek promowały jeszcze utrzymane w podobnie poważnej, romantycznej atmosferze nagrania traktujące o rozterkach w życiu emocjonalnym: „It’s Over Now” i przesadnie przesłodzone „We Can’t Be Friends” (gość. R. L. Huggar z Next, #1 na liście r&b). Po odejściu Clive’a Davisa z Aristy w 1999 r. kariera Cox zaczęła stopniowo podupadać. Niemniej jednak od czasu premiery słabo sprzedającego się The Morning After z 2002 r. (żaden z 4 singli nie pojawił się na liście Billboardu ) zyskała ona drugą młodość dzięki producentom muzyki elektronicznej.

Zapoczątkowany przez Hexa Hectora przy „Nobody’s...” trend remiksowania nagrań Cox w klubowych aranżacjach zaowocował całym albumem z nowymi wersjami utworów Kanadyjki. Kawałki Cox na Remixed pod obróbkę wzięli obok Hectora także Danny Sullivan i David Morales, a efekt ich prac zrobił niemałą furorę w amerykańskich i brytyjskich klubach. Zachęcona sukcesem tanecznego wydania swych nagrań, Cox opublikowała w 2005 r. utrzymany w dyskotekowej stylistyce maxi-singiel „House Is Not a Home”.

Wielu fanów kojarzy Cox z nagrań, które pojawiły się na ścieżkach dźwiękowych do pełnometrażowych filmów. Wśród nich są m.in. „Things Just Ain’t the Same” (z „KasaMowa” z 1997), „Absolutely Not!” („Dr. Dolittle 2”, 2001), „Nobody Cares” („Hotel Ruanda”, 2004) i „Definition of Love " („Akeelah i jej nauczyciel”, 2006). Związki wokalistki z przemysłem filmowym wykraczają poza pojawianie się na soundtrackach. Obdarzona uroczą aparycją twórczyni zagrała główne role w kilku filmach, m.in. „Love Come Down” (reż. Clement Virgo, 2000, Kanada) i „Blood of a Champion” (reż. Lawrence Page, 2006, USA).

 Wyjątkowym utworem w karierze artystki jest nagrany w 2000 r. duet z   Whitney Houston
- „Same Script, Different Cast”, traktujący we wzruszający sposób - po raz kolejny w karierze obu artystek - o złamanym kobiecym sercu. Cox bywa często porównywana do słynnej diwy r&b/ pop z racji podobnej barwy głosu, talentu operowania wokalem i faktu bycia odkrytą przez Clive’a Davisa.

W latach 2005-2006 artystka nagrywała materiał osadzony w klimacie klasycznego jazzu, który miał stanowić wyraz hołdu dla uwielbianej przez Cox wokalnej ikony XX wieku - Dinah Washington. Owoc prac w postaci albumu Destination Moon ujrzał światło dzienne w 2007 r. Nowy - dojrzalszy i wyjątkowo elegancki - image wokalistki spotkał się z bardzo życzliwą reakcją fanów i krytyków. W odróżnieniu od poprzednich wydawnictw, zdominowanych przez rozchwytywanych producentów, na tym materiale za warstwę muzyczną była odpowiedzialna 40-osobowa orkiestra. Żywy, przejmujący wokal Deborah, która uroczyście i jednocześnie z wielką werwą interpretowała nagrania Washington i śpiewała autorskie kompozycje jazzowe i akustyczne, stanowił wspaniałe dopełnienie starannie dopieszczonego majstersztyku brzmieniowego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sentimental/My radio	Deborah Cox	09.1995	34[5]	27[20]	Arista 12 852	[written by Dallas Austin, Deborah Cox, Colin Wolfe][produced by Dallas Austin][4[25].R&B; Chart][33[5].Hot Disco/Dance;Arista 2892 12"]
Who Do U Love	Deborah Cox	02.1996	31[6]	17[20]	Arista 12 950	[written by Vassal Benford, Larry Campbell][produced by Larry Campbell][12[20].R&B Chart][1[1][12].Hot Disco/Dance;Arista 12 943 12"]
Where Do We Go From Here/Call me	Deborah Cox	07.1996	-	48[14]	Arista 13 223	[28[20].R&B; Chart][written by Deborah Cox, Lascelles Stephens][produced by Vincent Herbert]
Just Be Good To Me	Deborah Cox	09.1996	-	-	-	[8[11].Hot Disco/Dance;Arista 13 235 12"][written by James Harris III, Terry Lewis][produced by Jimmy Jam and Terry Lewis]
The Sound Of My Tears/It could've been you	Deborah Cox	01.1997	-	97[4]	Arista 13 277	[51[50].R&B; Chart][written by Keith Crouch, Kipper Jones][produced by Keith Crouch]
Things Just Ain't The Same	Deborah Cox	07.1997	-	56[17]	Arista 13 380	[written by Nicole Renée,Alfred Antoine,Andre Evans,Thom Bell,Linda Creed][produced by Alfred Antoine, Andre Evans][22[20].R&B Chart][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 13 381 12"][sample z "You are everything"-The Stylistics]
Nobody's Supposed to Be Here	Deborah Cox	10.1998	55[5]	2[29]	Arista 13 550	[platinum-US][written by Montell Jordan, Anthony "Shep" Crawford][produced by Anthony "Shep" Crawford][1[14][33].R&B; Chart][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 13 551 12"]
It's Over Now	Deborah Cox	07.1999	49[4]	70[6]	Arista 13656	[written by A. Jackson, D. Griffin, K. Gist, T. Stinson-Jackson][produced by Alonzo Jackson, KayGee][20[20].R&B; Chart][1[2][13].Hot Disco/Dance;Arista 13 656 12"]
We Can't Be Friends/It's Over Now	Deborah Cox R.L from Next	09.1999	-	8[20]	Arista 13 724	[gold-US][written by Anthony Crawford, Jimmy Russell][produced by Anthony Crawford][1[2][34].R&B; Chart]
Same Script, Different Cast	Whitney Houston & Deborah Cox	06.2000	-	70[9]	Arista 13 860	[written by Stacey Daniels,Shae Jones,Shep Crawford,Montell Jordan][produced by Shep Crawford][14[20].R&B; Chart][4[10].Hot Disco/Dance;Arista 13 860 12"]
Absolutely Not	Deborah Cox	08.2001	-	-	-	[written by CyrenYoung,A. Russell,E. Jones,J. Glasco,T. Palmer][produced by E. Johnson,C. Jennings,CyrenYoung,J. Glasco,E. Jones][1[2][12].Hot Disco/Dance;J Records 21 100 12"][piosenka z filmu "Dr Dlittle 2"]
Mr. Lonely	Deborah Cox	10.2002	-	-	-	[written by CyrenYoung,A. Russell,E. Jones,J. Glasco,T. Palmer][produced by E. Johnson,C. Jennings,CyrenYoung,J. Glasco,E. Jones][1[1][14].Hot Disco/Dance;J Records 21 243 12"]
Up & Down (In & Out)"	Deborah Cox feat Jadakiss	11.2002	-	67[1].Hot 100 Singles Sales	J Records 21 204	[written by Alex Richbourg,Deborah Cox,James Wright,Jimmy Jam,Terry Lewis][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis][58[10].R&B Chart]
The Morning After	Deborah Cox	12.2002	-	-	J Records	[produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell][63[14].R&B Chart]
Play Your Part	Deborah Cox	05.2003	-	-	J Records	[written by Shep Crawford][produced by Shep Crawford][1[1][12].Hot Disco/Dance;J Records [promo] 12"]
Something Happened On The Way To Heaven/Starting with you	Deborah Cox	03.2004	-	95[1]	J Records 54 956	[written by Phil Collins, Daryl Stuermer][produced by Shep Crawford]
Did You Ever Love Me	Deborah Cox	11.2008	-	-	Deco	[written by Deborah Cox,James Harris III,Terry Lewis,James "Big Jim" Wright][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis,Big Jim][69[7].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Deborah Cox	Deborah Cox	10.1995	-	102[16]	Arista 18 781	[gold-US][produced by Clive Davis,Dallas Austin,Vassal Benford,Larry "Rock" Campbell,Daryl Simmons,Keith Crouch,Lascelles Stephens,Vincent Herbert,Keith Thomas,Tim & Bob,Babyface]
One Wish	Deborah Cox	10.1998	-	72[46]	Arista 19 022	[platinum-US][produced by Clive Davis,Stevie J.,Kay Gee,Shep Crawford,DJ Quik,Rodney Jerkins,Daryl Simmons,Lascelles Stephens,David Foster,Hex Hector]
The Morning After	Deborah Cox	11.2002	-	38[8]	J Records 20 014	[produced by Clive Davis,Deborah Cox,Jimmy Jam & Terry Lewis,Jermaine Dupri,Shep Crawford,Rodney Jerkins,LaShawn Daniels,E. Jones,D. Christopher Jennings,Eric Johnson,A. Russell,James Glasco,James "Big Jim" Wright,Battlecat,Warryn Campbell,Junior Vasquez,Hex Hector,Mac Quayle,Widelife,Johnny Vicious]
Destination Moon	Deborah Cox	06.2007	-	175[1]	Decca 8332	[produced by Rob Mounsey]
The Promise	Deborah Cox	11.2008	-	106[2]	Deco Recording Group RG 5209	[produced by Deborah Cox,Rich Nice,Lascelles Stephens,The Avila Brothers,Tom Craskey,Shep Crawford,Jimmy Jam,Terry Lewis,Big Jim,Davix,Professa Funk,Phillip "P3" Scott,Devo Springsteen,Rob Torres]

David Coverdale

David COVERDALE (22.09.1949, Saltburn-by-Sea, Yorkshire) - voc, g; kompozytor, autor tekstów. Jego rodzice prowadzili mały klub w prowincjonalnym, nadmorskim Saltburn; z ustawionej tam szafy grającej poznał klasykę rocka, m.in. przeboje The Yardbirds, The Pretty Things, The Kinks. Od najmłodszych lat śpiewał, ale nie mniej niż muzyka pociągały go sztuki plastyczne i mitologia grecka. Kształcił się w Green Lane Art College w Middlesborough. Od 1967 występował z działającymi w tym rejonie amatorskimi i półprofesjonalnymi zespołami: Vintage 67, Denver Mule, Magdalene (w którym później zastąpił go Chris Rea), The Skyliners, The Government (z którym w lutym 1971 dokonał pierwszych nagrań), Harvest, Rivers Invitation i w końcu z własnym The Fabulosa Brothers.

Już wtedy sporo komponował (w tym czasie powstały piosenki w rodzaju Holy Man, Sail Away czy Soldier Of Fortune, które później nagrał z grupą Deep Purple). Ponieważ trudno mu było utrzymać się ze śpiewania, zatrudnił się jako sprzedawca w butiku z odzieżą, najpierw w Middlesborough, później w Redcar.

W końcu 1973 dowiedział się o odejściu Iana Gillana z Deep Purple i wysłał formacji własne nagrania dokonane z The Fabulosa Brothers. Zaintrygował ją i po krótkim przesłuchaniu w Scorpio Studios niedaleko Euston Station w Londynie (zaśpiewał m.in. Yesterday The Beatles) został do niej przyjęty. Uczestniczył w powstaniu takich jej płyt, jak "Burn" (Purple, 1974), "Stormbringer" (Purple, 1974) i "Come Taste The Band" (Purple, 1975). Jako jej wokalista odniósł wreszcie upragniony sukces. Jednakże już jesienią 1975 podjął decyzję o jej porzuceniu. Miał dość konfliktów i zmagań z dwoma muzykami, którzy chcieli nadać formacji własny kierunek Glennem Hughesem i Tommym Bolinem. Zaczęła go też trochę męczyć konwencja stylistyczna, wypracowana, zanim znalazł się w składzie. W rezultacie postanowił spróbować kariery na własny rachunek. Tymczasem jednak menażerowie ubłagali go, by nie mówił o swojej decyzji nikomu, nawet kolegom.Zgodził się, ale nie oznaczało to, że odłożył realizację własnych planów na później.

Na koncert Deep Purple na Wembley Arena w Londynie zaprosił starego kumpla, gitarzystę Micky'ego Moody'ego, ostatnio muzyka zespołu Snafu, i zaproponował mu wspólne przygotowanie repertuaru pierwszej solowej płyty, i niemal natychmiast zabrał się z nim do roboty. A gdy po ostatnim koncercie w składzie Deep Purple, w marcu 1976 roku w liverpoolskim Empire, mógł się wreszcie zaszyć w domowym zaciszu - mieszkał wtedy w Herrsching w Niemczech - praca zaczęła przynosić pierwsze owoce, i niebawem, w sierpniu tego roku, zamknął się w studiu Kingsway Recorders w Londynie, należącym do Iana Gillana, wraz z Rogerem Gloverem, jeszcze jednym byłym muzykiem grupy, jako producentem, by nagrać podkłady. A we wrześniu w Musicland w Monachium, gdzie wcześniej pracował z Deep Purple, dograł partie wokalne. Niestety, jego menażerowie nie byli zachwyceni owocami sesji. Wydanie gotowego już albumu wstrzymano. A dalsza kariera Coverdale'a stanęła pod znakiem zapytania. Pojawiły się co prawda plotki, że być może zastąpi Ozzy'ego Osbourne'a w Black Sabbath, ale okazały się nieprawdziwe. Prawdą było natomiast, że zaproponowano mu miejsce Davida Byrona w Uriah Heep. Po kilku wspólnych próbach uznał wszakże, iż nie byłby to najlepszy krok w jego karierze, i postanowił walczyć o wydanie swojej płyty, dla której wymyślił tytuł "Whitesnake".

Ukazała się na początku 1977 roku, najpierw tylko w Niemczech i Francji, a dopiero dwa, trzy miesiące później także w Anglii. Coverdale twierdził zawsze, że jest zafascynowany murzyńskim rhythm'n'bluesem i soulem, a jako mistrza wskazywał ciemnoskórego Marvina Gaye'a. I rzeczywiście, zarówno swobodny, ekspresyjny sposób, w jaki zaśpiewał na "Whitesnake", jak i przesycony bluesowo-funkową aurą repertuar potwierdzały prawdziwość tego wyznania. Wyróżniały się przede wszystkim trzy utwory: Sunny Days i Peace Loving Man - pożegnania z Deep Purple, oraz Blindman - poruszający song w stylu Free. Niestety, album przepadł na rynku. W Wielkiej Brytanii rozszedł się w tym czasie zaledwie w dwóch tysiącach egzemplarzy.

Zanim Coverdale poznał te wyniki, w marcu i kwietniu 1977, znowu w Londynie i Monachium, znowu przy pomocy Moody'ego i Glovera, nagrał drugi album, "Northwinds". Wydany w marcu 1978, byt on jedynie bladym odbiciem "Whitesnake" (np. Northwinds, Ove Me Kindness, Queen Of Hearts, Only My Soul). Zanim jeszcze trafił na rynek, Coverdale zaczął myśleć o utworzeniu stałej grupy, z którą mógłby ruszyć w trasę. Tak powstała formacja, której dał nazwę Whitesnake.
Z nią zrealizował wiele albumów, m.in. ogromnie popularne "Come And Get It" (Liberty, 1981), "Whitesnake" (EMI, 1987) i "Slip Of The Tongue" (EMI, 1989). Ale w 1991 ją rozwiązał.

Przypomniał się jako solista singlem Last Note Of Freedom/Gimme Some Lovin' (Epic, 1991), wyprodukowanym przez Trevora Horna i nagranym z gościnnym udziałem Trevora Rabina, gitarzysty znanego z Yes. Natomiast przez następne dwa lata występował w duecie z Jimmym Page'em, byłym gitarzystą The Yardbirds i Led Zeppelin. Jedynym owocem tej współpracy była wszakże płyta "Coverdale/Page" (EMI, 1993). W 1997 reaktywował Whitesnake. We wrześniu tego roku koncertował z formacją w Polsce. W 1999 wrócił do studia jako solista, a towarzyszyli mu Doug Bossi -g, k, Marco Mendoza - b i Danny Carmassi - dr. W tym czasie pisano też, iż prowadzi rozmowy z Eddiem Van Halenem na temat ewentualnego dołączenia do zespołu Van Halen, ale plotka okazała się nieprawdziwa.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Northwinds	David Coverdale	02.1982	78[1]	-	Purple TPS 3513	[produced by Roger Glover]
Into the Light	David Coverdale	10.2000	75[2]	-	EMI 7243 5 28124 2 4	[produced by David Coverdale]

Dave "Baby" Cortez

Właśc. David Cortez Clowney, ur. 13.08.1938 r. w Detroit w stanie Michigan, USA. Jako chłopiec grał w kościele na organach, które zamienił następnie na organy Hammonda. Pod koniec lat 50-tych występował w młodzieżowych klubach na środkowym zachodzie USA i w Kalifornii.

W latach 1955-57 był członkiem grupy wokalnej The Pearls, między 1956 a 1957 r. występował też z The Valentines. W 1956 r. dokonał pierwszego nagrania (pod pseudonimem Dave Clooney) dla wytwórni Ember.

We wrześniu 1959 r. przeniósł się do RCA Victor. W tym samym roku doczekał się pierwszego przeboju, "Happy Organ", firmowanego przez Clock Records. Jeszcze w tym samym roku nagrał drugi przebój - "Rinky Dink" — surowy utwór instrumentalny w stylu "Louie Louie", który brzmiał jak kwintesencja rockowej naiwności nastolatków lat 60-tych.

W 1963 r. zarejestrował dla wytwórni Chess Records album o takim samym tytule. Później podpisał kontrakt z wytwórnią Roulette Records, co zaowocowało singlami "Shindig", "Tweetie Pie" i "In Orbit". W lutym 1966 r. nagrał dla firmy Metro album The Fabulous Dave "Baby" Cortez.

Po sześcioletniej przerwie, w 1972 r. powrócił longplayem Soul Vibration, nagranym dla wytwórni All Platinum, z udziałem Franka Prescoda (bas) i Bunky'ego Smitha (perkusja). Po podpisaniu kontraktu z kolejną firmą T-Neck — oddziałem Buddha Records — współpracował z The Isley Brothers nad produkcją The Isley Brothers Go All The Way. Od tego czasu nie wiele o nim słychać.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Happy Organ / Love Me as I Love You	Dave "Baby" Cortez	03.1959	-	1[1][17]	Clock 1009	[written by David Clowney,Ken Wood,James Kriegsmann][produced by Walter Moody][5[13].R&B Chart]
The Whistling Organ / I'm Happy	Dave "Baby" Cortez	06.1959	-	61[8]	Clock 1012	[written by David Clowney/James Kriegsmann/K.R. Wood]
Piano shuffle/It's a sin to tell a lie	Dave "Baby" Cortez	10.1959	-	103[2]	Clock 1014	[written by David Clowney/Kurt Wood]
Rinky Dink / Getting Right	Dave "Baby" Cortez	07.1962	-	10[14]	Julia/Chess 1829	[written by D. Clowney/Paul Winley][9[14].R&B Chart]
Happy Weekend / Fiddle Sticks	Dave "Baby" Cortez	10.1962	-	67[7]	Chess 1834	[written by D. Clowney]
Fiesta/Hey-Hey-Hey	Dave "Baby" Cortez	11.1962	-	96[2]	Emit 301	[written by David Clowney/Kurt Wood]
Hot Cakes! (1st Serving)	Dave "Baby" Cortez	04.1963	-	91[2]	Chess 1850	[written by Clowney/Hall]
Organ Shout / Precious You	Dave "Baby" Cortez	08.1963	-	76[3]	Chess 1861	[written by D. Clowney , J. Clowney]
Popping popcorn/The question [Do you love me]	Dave "Baby" Cortez	01.1965	-	132[2]	Okeh 7208	[written by T. Vann, D. Clowney][produced by Teddy Vann]
Tweetie pie/Things ain't what they used to be	Dave "Baby" Cortez	10.1965	-	135[2]	Roulette 4628	[written by David Clowney, Julia Clowney][produced by Hugo, Luigi]
Count down/Summertime [Cha-cha-cha]	Dave "Baby" Cortez	06.1966	-	91[3]	Roulette 4679	[written by David Clowney/Glover/Levy][produced by Henry Glover]
Someone Has Taken Your Place/Born Funky	Dave "Baby" Cortez	06.1973	-	-	All Platinum 2343	[written by D. Clowney, J. Richardson ][produced by Joe Richardson, Dave Cortez]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rinky Dink	Dave "Baby" Cortez	09.1962	-	107[3]	Chess 1473	[produced by Ralph Bass]

Dave & Ansil Collins

Wokalny duet z Jamajki. Na brytyjskich listach przebojów pojawił się w 1971 r. jako wykonawca piosenki "Double Barrel", której autorem i producentem był Winston Riley.

Temat (oparty na bojowych okrzykach i namolnym rytmie elektronicznych organów) stał się jedną z pierwszych płyt reggae spopularyzowanych na rynku amerykańskim. Drugi singel duetu, "Monkey Spanner", również wszedł do pierwszej dziesiątki brytyjskich zestawień.

Ansil, nagrywający poprzednio jako solista dla lansującej rytmy karaibskie wytwórni Trojan, kontynuował współpracę z płytowymi manufakturami jeszcze w latach osiemdziesiątych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Double Barrel	Dave & Ansil Collins	03.1971	1[2][15]	22[11]	Big Tree 115	[written by W. Riley][produced by W. Riley]
Monkey Spanner	Dave & Ansil Collins	06.1971	7[12]	-	Big Tree 125	[written by A. Collins,W. Riley][produced by W. Riley]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Double Barrel	Dave & Ansil Collins	08.1971	41[2]	-	Big Tree BTS 2005	[produced by Winston Riley ]

Freddie & The Dreamers

FREDDIE AND THE DREAMERS, grupa brytyjska. Powstała w 1959 w Manchesterze. Pierwszy skład: Freddie Garrity (14. 11. 1940r, Manchester - 19.05.2006r, Bangor, Walia) -voc, g, Derek Quinn (24. 05. 1942r, Manchester) - g, hca, Roy Crewsdon (29. 05. 1941r, Manchester) - g, p, perc, Pete Birrell (9.05.1941r, Manchester) - b, acc, Bernie Dwyer (11. 09.1940r, Manchester - 4.12.2002r, Manchester) - dr, p. W 1969 odszedł Quinn. Formacja rozsypała się w 1973, ale w późniejszych latach kilkakrotnie wznawiała działalność, m.in. w 1976 i 1989r, jednakże Garrity'emu towarzyszyli wówczas inni muzycy niż w latach sześćdziesiątych.

Doświadczenia estradowe zdobywała, koncertując w klubach Manchesteru, ale też m.in. w hamburskim Top Ten Club. Od 1961 występowała na żywo w programach radia BBC, m.in. w Beat Show. W końcu 1962 podpisała kontrakt z firmą Columbia, działającą w ramach EMI. Wielką popularność przyniosły jej już pierwsze małe płyty: If You Gotta Make A Fool Of Somebody (piosenka z repertuaru Jamesa Raya)/Feel So Blue z maja 1963, I'm Telling You Now (piosenka Mitcha Murraya)/The Viper z sierpnia i You Were Made For Me (piosenka Mitcha Murraya)/Send A Letter To Me z listopada tego roku oraz Over You/Come Back When You're Ready z lutego 1964, I Love You Baby (piosenka z repertuaru Paula Anki)/Don't Make Me Cry z maja, Don't Do That To Me/Just For You z lipca i I Understand (piosenka z repertuaru G-Clefs)/I Will z października tego roku.

Sukces odniósł też debiutancki album - "Freddie And The Dreamers" z 1963r, promowany m.in. na wspólnej trasie po kraju z Royem Orbisonem. Chociaż jednak wypłynęła na fali zespołów beatowych z The Beatles na czele i podobnie jak one miała w repertuarze przeboje doby rock'n'rolla, jak Johnny B. Goode Chucka Berry'ego, Kansas City Little Richarda czy See You Later Alligator Billa Haleya, skłaniała się raczej ku piosence kabaretowej, rewiowej, humorystycznej, podanej w atmosferze błazeńskiej zabawy, jak We Wear Short Shorts i The Viper.

Dobre wyobrażenie o niewyszukanym, nieco rubasznym typie humoru reprezentowanym przez grupę dawały jej występy filmowe, m.in. w What A Crazy World (1963, reż. Michael Carreras), Just For You (1964, reż. Douglas Hickox) i Everyday's Holiday(tytuł amerykański: Seaside Swingers; 1964, reż. James H. Hill).

W późniejszym okresie zaczęła tracić popularność w ojczyźnie; płytki A Little You/Things I'd Like To Say z marca 1965 i Thou Shalt Not Steal/I Don't Know z października tego roku uplasowały się jeszcze w dolnych rejonach list, ale żadna późniejsza nie dostała się do zestawień, a i albumy "You Were Made For Me" z 1964 i "Sing Along Party" z 1965 nie miały większego powodzenia.

Przepadł też film Cuckoo Patrol (1965, reż. Duncan Wood) z nią w roli głównej, wzorowany na beatlesowskiej burlesce Help! (Na pomoc!; 1965, reż. Richard Lester). W tym czasie odniosła jednak ogromny sukces w Stanach, gdzie z powodzeniem koncertowała, występowała w programach telewizyjnych w rodzaju Shindig i Hullaballoo, zagrała u boku m.in. The Knickerbockers i Gary Lewis And The Playboys w komedii muzycznej Out Of Sight(1966, reż. Lenny Weinrib) oraz dorobiła się kilku przebojów, jak wznowiony I'm Telling You Now czy stworzony specjalnie na tamtejszy rynek Do The Freddie (towarzyszył mu szalony taniec oparty na wygłupach estradowych Garrity'ego), ale też mniejsze I Understand, You Were Made For Me i A Little You.

Do końca lat sześćdziesiątych nagrywała - już bez większego powodzenia - dla Columbii, m.in. single If You've Gotta Minute Baby/When I'm Home With You, Playboy/ Some Day i Turn Around/Funny Over You z 1966, Hello Hello/All I Ever Want Is You i Brown And Porter's (Meat Exporters)/Little Brown Eyes z 1967, Little Big Time/You Belong To Me (solowe nagranie Garrity'ego) i It's Great/Gaberdine Mac z 1968 oraz Get Around Downtown Girl/What To Do z 1969, a także albumy "Freddie And The Dreamers In Disneyland" z 1966 (z piosenkami dla dzieci) i "Kind Freddie And The Dreaming Knights" z 1967.

Ale w 1970 ukazały się ostatnie jej płyty na wiele lat: album "Oliver In The Underworld", wydany przez Starline (znowu z piosenkami dla dzieci), i singel Susan's Tuba/You Hurt Me Girl, wydany przez firmę Philips. W późniejszym okresie i w kolejnych wcieleniach skoncentrowała się głównie na występach, chociaż w 1978 dorobiła się jeszcze jednego singla, Here We Go/I Saw Ya, wydanego przez Polydor, i albumu, "Breaking Out", wydanego przez Arny's Shack.

Dyskografię uzupełniają m.in. czwórki "If You Gotta Make A Fool Of Somebody" (Columbia, 1963), "Songs From What A Crazy World" (Columbia, 1964), "You Were Made For Me" (Columbia, 1964), "Over You" (Columbia, 1964), "Ready Freddie Go" (Columbia, 1965) i "Freddie And The Dreamers" (Columbia, 1965), a także "Just For You" (Columbia, 1965), zawierająca również nagrania duetu Peter And Gordon.

Garrity był w latach siedemdziesiątych gwiazdą cyklu programów telewizyjnych dla dzieci - Little Big Time (występował w nim z Birrellem), a w 1988 zadebiutował jako aktor teatralny w Burzy Szekspira. Jednakże przede wszystkim kontynuował karierę muzyka.

W 1974 zadebiutował jako solista płytą "Freddie Garrity" dla firmy Bus Stop, a w późniejszych latach występował z kolejnymi wcieleniami Freddie And The Dreamers. Dopiero w 2000 zrezygnował ze śpiewania - zmusił go do tego ciężki stan zdrowia po ataku serca.

Zmarł w maju 2006. Quinn po rozstaniu z Freddie And The Dreamers utworzył Derek Quinn Band, ale później znalazł zatrudnienie w przemyśle spożywczym. Crewsdon kupił bar na Wyspach Kanaryjskich. Birrell został taksówkarzem. Dwyer zmarł na raka w grudniu 2002.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If you gotta make a fool of somebody/Feel so blue	Freddie & The Dreamers	05.1963	3[14]		Columbia DB 7032	[written by Rudy Clark][produced by John Burgess][original by James Ray in 1962r]]
I' m telling you now/What have i done to you	Freddie & The Dreamers	08.1963	2[10]	1[2][1][03.65]	Columbia DB 7086	[written by Freddie Garrity/Mitch Murray][produced by John Burgess]
You were made for me/Send a letter to me	Freddie & The Dreamers	11.1963	3[9]	18[8][04.65]	Columbia DB 7147	[silver-UK][written by Mitch Murray][produced by John Burgess]
Over you/Come back when you' re ready	Freddie & The Dreamers	02.1964	13[9]	-	Columbia DB 7214	[written by Alan Jones,Derek Quinn][produced by John Burgess]
I love you baby/Don' t make me cry	Freddie & The Dreamers	05.1964	16[6]	-	Columbia DB 7286	[written by Paul Anka][produced by John Burgess]
Just for you/Don' t do that to me	Freddie & The Dreamers	07.1964	41[3]	-	Columbia DB 7322	[written by Mitch Murray][produced by John Burgess]
I understand (Just How You Feel)/I will	Freddie & The Dreamers	10.1964	5[13]	36[9]	Columbia DB 7381	[silver-UK][written by Pat Best][produced by John Burgess][hit G-Clefs-61r]
A little you/Things i' d like to say	Freddie & The Dreamers	03.1965	26[5]	48[7]	Columbia DB 7526	[written by Mills][produced by John Burgess]
Do the Freddie	Freddie & The Dreamers	04.1965	-	18[8]	Mercury 72428 [US]	[written by Dennis Lambert,Louis Pegues][produced by John Burgess]
Thou shalt not steal/I don' t know	Freddie & The Dreamers	10.1965	44[3]	-	Columbia DB 7720	[written by Scott][produced by John Burgess][oryginalne nagranie Dick & Deedee w 1964r]
Send a letter to me/There's not one thing [Just four men]	Freddie & The Dreamers	10.1965	-	123[1]	Tower 163 [US]	[written by Freddie Garrity][produced by Tony Arnold]
EP's
If you gotta make a fool of somebody	Freddie & The Dreamers	10.1963	8[12]	-	Columbia SEG 8275	-
Songs from the film "What a crazy world"	Freddie & The Dreamers	02.1964	15[2]	-	Columbia SEG 8287	-
Over you	Freddie & The Dreamers	07.1964	17[1]	-	Columbia SEG 8323	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Freddie and The Dreamers	Freddie & The Dreamers	11.1963	5[26]	19[19][04.65]	Columbia 33SX 1577	[produced by John Burgess]
I' m telling you now	Freddie & The Dreamers	05.1965	-	86[10]	Tower 5003 [US]
Do the Freddie	Freddie & The Dreamers	06.1965	-	85[12]	Mercury 61 026 [US]

Bobby Freeman

Bobby Freeman (ur. 13 czerwca 1940r) jest murzyńskim wokalistą soulowym , autorem tekstów i producentem muzycznym , który nagrywał dla Autumn Records w San Francisco , w Kalifornii .

Jest on najbardziej znany z przeboju z 1958r " Do You Want To Dance? " i hitu z 1964 roku "C'mon and Swim".Utwór "Do You Want To Dance?" został później nagrany (jako " Do You Wanna Dance ") przez Dela Shannona, The Beach Boys , Bette Midler , Johna Lennona , Cliffa Richarda , The Mamas & The Papas i Ramones . "C'mon and Swim" został napisany i wyprodukowany przez dwudziestoletniego Sylvestra Stewarta , później znanego jako Sly Stone . W 1964 Bobby Freeman wystepował w Condor Night Club w San Francisco , gdzie Carol Doda wykonywała swój taneczny show topless.

Freeman rozpoczął karierę nagraniową w wieku 14 lat z grupą Romancers która nagrywała krótko dla wytwórni Dootone . W wieku 17 lat miał wspomniany przebój "Do You Wanna Dance?" i pojawiał się na listach przebojów z różnymi kolejnymi nagraniami do 1961 roku. W 1964 roku wrócił do Top10 z tanecznym przebojem "C'mon and Swim", który dotarł do 5 miejsca na Billboard Hot 100 Singles Chart.

Szał na punkcie Freemana powoli mijał,gdy wydał swój następny singiel "S-W-I-M", ale nadal wiele koncertuje w ciągu najbliższych kilku lat.Występował głównie jako piosenkarz w klubach ze striptizem przez koniec lat 60-tych. wydał kolejny singiel w 1974 roku dla Touch Records, ale spotkał się z niewielkim sukcesem komercyjnym. Wystepował w Bay Area Music ("Bammy") Awards w ostatnich latach.

                                         Kompozycje na listach przebojów

[solo] 05/1958 Do You Wanna Dance? Bobby Freeman 5.US 11/1958 Need Your Love Bobby Freeman 54.US 08/1958 Betty Lou Got a New Pair of Shoes Bobby Freeman 37.US 09/1964 Do You Want to Dance Del Shannon 43.US 02/1965 Do You Wanna Dance? The Beach Boys 12.US 08/1968 Do You Wanna Dance Love Society 108.US 12/1972 Do You Want to Dance? Bette Midler 17.US 11/1973 Do You Wanna Dance? Barry Blue 7.UK 04/1978 Do You Wanna Dance The Ramones 86.US [with Don Raye] 05/1962 I'm Looking Out the Window / Do You Want to Dance by Cliff Richard 2.UK

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do You Want to Dance / Big Fat Woman	Bobby Freeman	05.1958	-	5[17]	Josie 835	[written by Bobby Freeman][2[13].R&B; Chart]
Betty Lou Got a New Pair of Shoes / Starlight	Bobby Freeman	08.1958	-	37[9]	Josie 841	[written by Bobby Freeman][20[1].R&B; Chart]
Need Your Love / Shame on You Miss Johnson	Bobby Freeman	11.1958	-	54[5]	Josie 844	[written by Bobby Freeman][29[1].R&B; Chart]
Mary Ann Thomas / Love Me	Bobby Freeman	06.1959	-	90[2]	Josie 863	[written by Ben Raleigh,D. Wolf]
Ebb tide / Sinbad	Bobby Freeman	12.1959	-	93[1]	Josie 872	[written by C. Sigman, R. Maxwell][#2 hit for Frank Chacksfield & His Orchestra in 1953]
(I Do the) Shimmy Shimmy/You don't understand me	Bobby Freeman	08.1960	-	37[13]	King 5373	[written by Albert Shubert,William Massey]
The Mess Around / So Much To Do	Bobby Freeman	04.1961	-	89[2]	Josie 887	[written by J. Cortes]
C'mon and S-w-i-m / C'mon and Swim (Part 2)	Bobby Freeman	07.1964	-	5[12]	Autumn 2	[written by Sylvester Stewart,Thomas Coman]
S-W-I-M / That Little Old Heartbreaker Me	Bobby Freeman	10.1964	-	56[6]	Autumn 5	[written by Sylvester Stewart,Thomas Coman]]
I'll Never Fall In Love Again /Friends	Bobby Freeman	04.1965	-	131[3]	Autumn 9	[written by Sly Stewart]
Everybody's Got a Hang Up/(There) Ought to be a Law	Bobby Freeman	07.1969	-	122[2]	Double Shot 139	-

Ernie Freeman

Ernie Freeman (ur. 16 sierpnia 1922r, Cleveland , Ohio - zm. 16 maja 1981r, Los Angeles , California , amerykański pianista , organista i aranżer .

W 1935r zaczął grać w lokalnych klubach Cleveland , a także utworzył trio muzyki klasycznej z ojcem i siostrą Evelyn. Około 1939 roku on i Evelyn założyli nowy zespół,The Evelyn Freeman Swing Band, z innymi nastolatkami z Cleveland Central High School. Evelyn grała na pianinie, a Ernie grał na saksofonie, a także zaczął pisać aranżacje dla zespołu. Zespół rozpoczął regularne występy w Circle Ballroom w Cleveland, transmitowane dla stacji radiowej WHK . W 1942 r. większość zespołu, oprócz Evelyn, dołączyła do US Navy , i stali się pierwszym całkowicie czarnym zespołem marynarki, o nazwie "The Gobs Of Swing", z Ernie na czele.

Po opuszczeniu marynarki w 1945 roku Ernie zaczął uczęszczać na Cleveland Institute of Music. W 1946 roku przeniósł się z rodziną do Los Angeles, aby studiować na University of Southern California, gdzie otrzymał tytuł magistra w zakresie kompozycji muzycznej. Po epizodzie jako aranżer dla Woody'ego Hermana wstąpił do orkiestry Ernie Fieldsa, grając na pianinie. Inni członkowie zespołu to saksofoniści Earl Bostic i Plas Johnson , gitarzysta René Hall i perkusista Earl Palmer . W 1951 roku Freeman też zaczął grać z Billy Hadnott Sextet, ale opuścił go w 1954 roku, tworząc swoje własne combo z Johnsonem, Palmerem i gitarzystą Irvingiem Ashby. W 1955 roku wydali swoją pierwszą płytę, "No No Baby" dla wytwórni Middle-Tone. Nagrywali również z grupą wokalną,The Voices, w której występowali Bobby Byrd i Earl Nelson z The Hollywood Flames ,( później jako Bob & Earl ).

Freeman zagrał na wielu sesjach ery wczesnego rock'n'rolla i r&b; w Los Angeles w latach 50-tych, zwłaszcza dla wytwórni Specialty, Modern i Aladdin , jak również dla białych artystów, takich jak Duane Eddy i Bobby Vee . Grał na fortepianie w szlagierze The Platters "The Great Pretender" w 1955 roku i zaczął wydawać szereg instrumentalnych płyt na własną rękę. Należą do nich "Jivin' Around"(# 5 na R & B Chart w 1956 r.), a cover "Raunchy" Billa Justisa,został jego największym solowym sukcesem, który osiągnął # 4 listy Billboard oraz został numerem 1 na listach r&b; w 1957 roku.

W 1958 roku Ernie Fields Orchestra, z Freemanem, stał się zespołem firmowym nowo powstałej wytwórni Rendezvous . W 1961 roku z Palmerem, Johnsonem i René Hall, zaczęli nagrywanie jako B. Bumble & Stingers ,gdzie Freeman grał na pianinie, na swoim pierwszym hicie "Bumble Boogie" (ale nie w późniejszym hicie " Rocker Nut "). Występował i aranżował również dla grupy The Routers i jej równoległej grupie The Marketts.

Kontynuował udaną sesyjną karierę w latach 60-tych,aranżując i pojawiając się na materiale Franka Sinatry ("That's Life", "Strangers in the Night"); Connie Francis ("Jealous Heart", "Addio, mi' amore"); Deana Martina , oraz Petuli Clark ("This is My Song", "For Love"), i zostając kierownikiem muzycznym w Reprise Records . Od 1960 do 1964 roku organizował praktycznie każdą sesję dla Snuffa Garretta w wytwórni Liberty, w tym Julie London, Bobby Vee , Johnny'ego Burnette ,Gene McDanielsa , Timi Yuro i Waltera Brennana .W 1967 i 1968 roku, Freeman skomponował muzykę do kilku filmów, w tym Double Man , The Pink Jungle i Duffy , i aranżował album Carole Burnett z 1972r dla Columbia Records ,Carol Burnett Featuring If I Could Write a Song.

W 1970 roku wykonał aranżacje smyczków na płycie Simon and Garfunkel Bridge Over Troubled Water przed jego przejściem na emeryturę w dalszej części dekady. Zmarł w swoim domu w Los Angeles w 1981 roku na atak serca i został pochowany w Forest Lawn Memorial Park w Glendale, w Kalifornii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jivin' around [Pt.2]/[Pt.1]	Ernie Freeman Combo	01.1956	-	-	Cash 1017	[written by J. Gray, M. Akapoff][5[11].R&B; Chart]
Lost Dreams/Rockin' Around	Ernie Freeman	05.1956	-	-	Imperial 5381	[written by I. Ashby, E. Freeman][7[2].R&B; Chart]
Dumplin's / Beautiful Weekend	Ernie Freeman	09.1957	-	75[7]	Imperial 5461	[written by Doc Bagby / Nahan]
Raunchy / Puddin'	Ernie Freeman	11.1957	-	4[18]	Imperial 5474	[written by Bill Justis & Sid Manker][1[2][13].R&B; Chart]
Indian Love Call / Summer Serenade	Ernie Freeman	06.1958	-	59[5]	Imperial 5518	[written by Rudolf Friml, Herbert Stothart, Otto Harbach & Oscar Hammerstein II][utwór z musicalu z 1924r "Rose Marie"][#8 hit for Jeanette McDonald & Nelson Eddy in 1937]
Rockin' Red Wing / Dark Eyes	Ernie Freeman	03.1960	-	106[3]	Imperial 5656	[written by Chapel Haynes]
Theme From "The Dark at the Top of the Stairs"/Come on home	Ernie Freeman	10.1960	-	70[6]	Imperial 5693	[written by Max Steiner][tytułowy utwór z filmu]
The Twist / Shine On Harvest Moon	Ernie Freeman	01.1962	-	93[1]	Imperial 5793	[written by Hank Ballard]

Kompozycje Ernie Freemana na listach przebojów

[with John Gray, Mike Akapoff] .1956 Jivin' Around (Pts. 1 & 2) Ernie Freeman 5.R&B Chart [with Irving Ashby] .1956 Lost Dream Ernie Freeman 7.R&B Chart [solo] 04/1960 Beautiful Obsession Sir Chauncey & His Exciting Strings 89.US [with Louis Bideu] 01/1962 Percolator (Twist) Billy Joe & the Checkmates 10.US 04/1973 Percolator Hot Butter 106.US [with John Gray ] 07/1962 Jivin' Around Al Casey 71.US [with Charles M. Land] 09/1962 Live It Up Sandy Nelson 101.US [with Beenie Man & Sly Dunbar] 08/1998 Foundation Beenie Man 69.UK

Friend & Lover

Friend and Lover był amerykańskim duetem folk ,który tworzyło małżeństwo, Jim i Cathy Post. Byli najlepiej znani ze swojego przeboju " Reach Out of the Darkness ", który osiągnął 10 pozycję na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 latem 1968 roku.
 
Cathy Conn, później Cathy Post, urodziła się 30 maja 1945 w Chicago , w stanie Illinois . Miała doświadczenie wokalne i taneczne przed spotkaniem Jima na prowincjonalnych kanadyjskich targach w 1964 roku. Ich małżeństwo i zespół ostatecznie rozpadł się. Cathy ponownie wyszła zamąż, ma troje dzieci i pięcioro wnuków i mieszka w górach Nowego Meksyku .
 
Jim Post urodził się 28 października 1939 w Houston , w Teksasie . Wcześniej występował z grupą folkową The Rum Runners.Nagrywał solowe albumy dla wytwórni takich jak Flying Fish Records i Fantasy Records .
Jim, zainspirowany nowojorską miłością napisał tylko znaczący przebój duetu, "Reach Out Of The Darkness".Piosenka została nagrana w Nashville, Tennessee , z Ray'em Stevensem i Joe Southem podczas sesji, wydany dla Verve Forecast.Piosenka dotarła do Top 10 amerykańskiej listy w czerwcu 1968 roku i została przyjęta jako rodzaj hymnu przez ruch protestu przeciwko polityce amerykańskiej w tym czasie.

Została ponownie wydana jako tytułowy utwór na kolejnym albumie w 1969 roku. Piosenka stała się ulubionym utworem lokalnych i regionalnych chrześcijańskich grup rockowych w 1970 roku, ponieważ teksty były postrzegane przez wielu jako mające zabarwienie religijne.Piosenka pojawiła się w filmie 1969 oraz w "The Time Has Come Today", epizodzie z Beverly Hills, 90210 (sezon 4, odcinek 25). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reach Out of the Darkness / Time on Your Side	Friend & Lover	05.1968	-	10[14]	Verve Forecast 5069	[written by Jim Post]
If Love Is In Your Heart / Zig Zag	Friend & Lover	05.1968	-	86[2]	Verve Forecast 5091	[written by Jim Post][produced by Joe South]

Goldblade

Goldblade to angielski punkrockowy zespół z Manchesteru w Anglii . Zespół powstał na początku 1995 roku, kiedy frontman z Membranes , John Robb , umieścił zespół w składzie: Wayne Simmonsa i byłego wokalisty Membranes i A Witness Keitha Curtisa na basie, Roba Haynesa (ex Houndgod i Killing for Pleasure / KFP) na perkusji i Jay'a Taylora na gitarze.
Zespół podpisał kontrakt z Ultimate Records i wydał swój pierwszy singiel "Soul Power", zanim wydał kilka kolejnych singli i dwa albumy - Home Turf (1996/97) oraz Goldblade Drop the Bomb (1998) przed odejściem Simmonsa. W 2000 roku Goldblade zatrudnił nowego perkusistę Martina Graya w składzie i nagrał dwa kolejne single "AC / DC" i "Who Was The Killa?" razem z trzecim albumem Do You Believe In The Power of Rock 'n' Roll, wydanym w 2002 roku na nowej wytwórni , Twenty Stone Blatt.

W 2001 roku Jay Taylor opuścił zespół, aby skoncentrować się na projekcie Bonebox, a dwóch nowych członków, Johny Skullknucklesa i Pete'a "Gorgeous" Byrchmore'a (ex-Nightingales i UK Subs ), zostało zwerbowanych do pracy nad kolejnym albumem, Rebel Songs (2004 ). Drugi perkusista Gray opuścił krótko po sesji nagraniowej, a album został wydany w 2005 roku w wytwórni Captain Oi! . Zespół kontynuował występy i nagrania jako pięcioosobowy, z kolejnym albumem Mutiny (również dla Captain Oi! Records) wydanym w 2008 roku. Zarówno "Rebel Songs" i "Mutiny" zostały wydane również na arenie międzynarodowej.

Goldblade nadal intensywnie koncertuje. Regularnie pojawiają się na najważniejszych brytyjskich festiwalach muzycznych , takich jak Glastonbury Festival , Reading Festival , Wickerman Festival i Rebellion Festival oraz kilka mniejszych (Strummercamp). Grali w Petersburgu dla 25 000 ludzi, w Serbii, a na początku 2010 w Algierze (jako jeden z niewielu zachodnich zespołów).

W marcu 2010 roku Skullknuckles został zastąpiony przez innego gitarzystę Andy'ego Taylora (nie ten z Duran Duran ).

Goldblade wydał album z kompilacją " Beyond God & Elvis" w Chinach (w Kids-Union Records) we wrześniu 2010 roku, po tym jak ukazał się w Pekinie.

W dniu 20 maja 2013 r. Goldblade wydał album "Terror Of Modern Life on Overground Records" w formatach CD, Vinyl i online.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black Elvis	Goldblade	10.1996	157[1]	-	Ultimate TOPP 052	[produced by Steve Albini]
Strictly Hardcore	Goldblade	03.1997	64[2]	-	Ultimate TOPP 056	[produced by Gavin Monaghan]
Not Even Jesus	Goldblade	06.1997	96[1]	-	Ultimate TOPP 060	[produced by Gavin Monaghan]
16 Tons	Goldblade	06.1998	137[1]	-	Ultimate TOPP 067	[produced by Al Scott]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hometurf	Goldblade	04.1997	170[1]	-	Ultimate TOPPCD 058	[produced by Gavin Monaghan]