Steve Gibson and The Red Caps

 Steve Gibson ur. 17.10.1914r w Lynchburgu śpiewał, grał na różnych instrumentach  i był główną siłą w Five Red Caps , topowym zespołem r & b od dziesięcioleci. Istniały różnice w nazwie tej grupy. W miarę, jak grupa i jej brzmienie stawali się coraz bardziej wpływowi, dochodziło również do nieuniknionych rozłamów, rozpadów .
 Steve Gibson, który zaczął grać w Lynchburgu, w zespole zwanym Four Dots, nie był zbyt pracowity w studiu nagraniowym. Jego najwcześniejszym nagraniem może być paskudny "Come John Come" nagrany z Basin Street Boys dla wytwórni Racy w 1935 roku. Czterdzieści pięć lat później Gibson zaśpiewał barytonem po ponownym zetknięciu się z Ink Spots .


 Red Caps miał swoje początki w 1939 roku jako początkujący kwartet z różnym doświadczeniem, w tym Steve Gibson na gitarze, Rich Davis na fortepianie, Dave Patillo na basie i Jimmy Springs na perkusji, i nazwali siebie Toppers. Półtora roku później dołączył do nich saksofonista Emmett Mathews i stał się The Five Red Caps.
Przez cztery lata zespół nagrywał dla Joe Davisa, głównie w wytwórni Beacon. Ich pierwszym wielkim przebojem był utwór "I've Learned A Lesson I'll Never Forget" dla Beacon .  

 Pod koniec 1947 roku Beacon Records zaprzestała działalności, a grupa  podpisała kontrakt z Mercury  i była znana jako Steve Gibson and The Red Caps. W połowie 1948 roku Steve i The Red Caps mieli największysukces w karierze ze starym standardem popowym "Wedding Bells Breaking Up That Old Gang Of Mine" . Kolejnym solidnym hitem   grupy dla Mercury Records był  "Blueberry Hill"   wydany latem 1949 roku.

W kwietniu 1950r, po reorganizacji składu, ansambl składa się z lidera Gibsona -gitary; Romaine Brown-piano; Dave Patillo-bass; Emmett Mathews-tenor sax; Jimmy Springs - perkusja; a wokalistą jest Andre D'Orsay. Grupa podpisuje kontrakt z nowym wokalistą we wrześniu,   Earlem Plummerem, a grupa nagrywa nową wersję   - "Steve's Blues" / "Dirt Daisy".

W listopadzie Mercury nie odnawia kontraktu nagraniowego ze Stevem Gibsonem and The Red Caps, więc przenoszą się do RCA Victor. Pod koniec roku grupa znalazła się na swoim pierwszym wydawnictwie ,singlu z coverem popularnego   Phila Harrisa "The Thing". Druga strona to piosenka "Am I To Blame?". 

 W 1952 r. historia Steve'a Gibsona and The Red Caps nadal jest wielką atrakcją , która nie może udowodnić swojej popularności w sprzedaży płyt. Pierwszą część roku spędzają w Miami Beach, będąc   gościem w nocnym klubie Copa City przez trzy tygodnie. W maju ważne wydarzenie dla grupy ma miejsce, gdy wokalistka Damita Jo dołącza do Red Caps.

Brzmienie grupy ewoluowało wraz z wokalistką Damitą Jo . Poślubiła Gibsona w 1954 r,i rozwiodła się z nim w 1958 r., Ale została zobowiązana do pozostania z grupą do występów do roku 1960.

W lipcu wydano kolejne nagranie dla RCA z udziałem Damity Jo na wokalu "I Went To Your Wedding", kolejny cover przeboju muzyki pop, a Emmett Matthews wykonuje wokal na drugiej stronie. Zaskakująco strona Damita Jo wchodzi na listy przebojów i osiąga najwyższą pozycję dwudziestą. Wkrótce po wydaniu tej płyty nastąpiły dwie kolejne zmiany w grupie. Earl Plummer, męski wokalista, odchodzi na własną rękę jako solowy wykonawca, a Jerry Potter dołącza do grupy jako perkusista. W listopadzie RCA wydaje   "Truthfully" i "Why Don't You Love Me?".

 W styczniu 1953 roku Arthur Davey, oryginalny członek Red Caps, który odszedł, by założyć trio  : Plink, Plank and Plunk, ponownie dołącza do grupy Steve'a Gibsona. W tym samym miesiącu wydano najnowszą wersję grupy dla RCA. Przedstawia Damitę Jo na wokalu z "Do I, Do I, Do I", a drugą stroną jest utwór "Big Game Hunter". W kwietniu RCA Victor proponuje nowy kontrakt grupie, w tym Damicie Jo jako wokalistce.   Romaine Brown, długoletni pianista   grupy odchodzi we wrześniu i tworzy własną grupę, którą można nazwać Romaines. Do nowej grupy dołączyli dwaj byli członkowie Red Caps, wokalista Earl Plummer i perkusista Henry Tucker.

 W roku 1954 grupa przeżyła ogromne zmiany,jakie zaszły na scenie muzycznej. Grupa nadal dobrze radziła sobie z osobistymi występami, spędzając całe lato na wybrzeżu New Jersey w Wildwood. Arthur Davey, oryginalny członek Red Cap, który dołączył  do grupy na początku 1953 roku, udaje się do swojego rodzinnego miasta Denver w Kolorado, i prowadzi własne trio w lokalnych klubach. Mercury Records ponownie wypuszcza  w 1948 roku popularną popową piosenkę "Wedding Bell" w lipcu. W połowie 1954 roku Steve Gibson zatrudnia kompozytorskiego weterana  i aranżera Leona Rene, aby współpracował z zespołem nad jego muzyką. Grupa z Damitą Jo jako polecaną wokalistką ma  kontrakt  na dwumiesięczny pobyt w Las Vegas od września. W październiku Mercury Records ponownie wydaje utwór "Blueberry Hill" . RCA Victor niewiele robi z grupą,  gdy nowa fala rock'n'rollerów przejęła scenę muzyczną w 1955 roku. W następnym roku ABC Paramount Records daje im szansę w modnym "Rock 'n' Roll Stomp" i " Love Me Tenderly " w kwietniu.  "Write To Me/Gaucho Serenade" dla ABC   nie robi   komercyjnej kariery, podczas gdy cover The Rays "Silhouettes" jest popularny w radio i dobrze się sprzedaje. Na początku 1957 roku Steve & The Red Caps nagrali cover "You Got Me Dizzy" Jimmy'ego Reeda dla ABC Paramount.

W lecie 1958 roku zespół ponownie pojawia się w tym sezonie w The Martinique w Wildwood, New Jersey, 12 rok  z rzędu dla Red Caps. Przez resztę roku zespół   jest związany z Las Vegas. W 1959 roku płyta "Bless You" nagrana dla Rose Records została wydana, ale bez większego sukcesu. ABC Paramount przejmuje dystrybucję płyty i wydaje ją ponownie w wytwórni Hunt  z "Cheryl Lee" po drugiej stronie. W połowie roku Red Caps występują w wielu klubach w Nowym Jorku, w tym Basin Street East i Town & Country. Pod koniec roku Hunt Records wypuszcza "San Antone Rose" i "Where Are You"  oraz combo gra w Roxy Theatre w Nowym Jorku. Do 1961 roku zespół wokalno-instrumentalny rozpada się po raz ostatni.  

  Mieli wiele udokumentowanych sukcesów, chociaż nic, co wstrząsnęłoby ziemią lub wytyczyło nowy trend. Byli kompetentną, profesjonalną grupą artystów, którzy  tworzyli cienką, wyimaginowaną linię, która istniała między światem muzyki pop i światem r & r w latach czterdziestych i wczesnych pięćdziesiątych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Learned a Lesson I'll Never Forget / Words Can't Explain	Steve Gibson and The Red Caps	07.1944	-	14[2]	Beacon 7120	-
Wedding Bells Are Breaking Up That Old Gang Of Mine	Steve Gibson and The Red Caps	05.1948	-	21[2]	Mercury 8069	[written by Raskin, Kahal, Fain]
I Went To Your Wedding/Wait	Steve Gibson And The Original Red Caps Featuring Damita Jo	10.1952	-	20[1]	RCA Victor 47-4835	[written by Jessie Mae Robinson]
Silhouettes/Flamingo	Steve Gibson And The Red Caps	10.1957	-	63[5]	ABC-Paramount 9856	[written by Slay, Crewe]

Ginny Gibson

Ginny Gibson był  pseudonimem płodnej nowojorskiej nagrywającej wokalistki , Virginii Nelson (z domu Virginia Marie Shoemaker , ur. 22 listopada 1924r Rochester, New York - zm. 27 listopada 1998r Nyack, New York ). Gibson nagrywała dżingle i popularne piosenki. Jej   nazwisko po mężu, począwszy od 1946 r., brzmiało Nelson. W 1958 r. wyszła za mąż za Richarda Dennisa Crigera (1925-2001). Rozwiodła się z Crigerem w 1976 roku.   Ginny Gibson również nagrywała pod pseudonimem "Ginny Blue".

Virginia Shoemaker, jako performerka, zaczęła śpiewać w wieku 6 lat dla radia WHAM w Rochester w stanie Nowy Jork . W 1950 r. Gibson podpisała umowę z MGM Records . Jako pierwsze nagrała utwory " Mr. Sandman ", " If  I  Give My Heart You " oraz "Dansero". Jej nagranie " Whatever Lola Wants " z musicalu  Damn Yankees pojawiło się w krajowym radio i szafach grających.

 Jej menadżerem w MGM była Joan Javits (z domu Joan Ellen Javits, ur. w 1931 r.), która w 1953 r. napisała " Santa Baby" z Philipem Springerem (ur. 1926 r.). Drugi współkompozytor, Tony Springer,  był fikcyjnym nazwiskiem. Joan była siostrzenicą nowojorskiego senatora Jacoba K. Javitsa .

Gibson również śpiewała w reklamach radiowych i telewizyjnych, w tym słynne "Banan Chiquita", "Hello, Bryers Calling", " Winston Tastes Good ", "The Dodge Boys", "Wouldn't You Really Rather Have a Buick?" i "Pepsodent Toothpaste".

Była  głosem w Coke Time with Eddie Fisher , telewizyjnym show,pracując z Doc Severinsenem , Eydie Gormé i Debbie Reynolds . Była również regularnie słuchana w audycji radiowej w Chicago Don's Breakfast Club, Don McNeilla oraz w telewizyjnych The Halls of Ivy i Sky King .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Blew Me A Kiss/Too Far Between Kisses	Ginny Gibson	01.1953	-	25[1]	MGM 11 383	-
Miracle Of Love/Two Innocent Hearts	Ginny Gibson	11.1956	-	68[6]	ABC-Paramount 9739	[written by Burton, Pincus]

Don Gibson

Prawdziwe nazwisko Donald Eugene Gibson. Amerykański piosenkarz i autor tekstów z kręgu country i country pop. Niezwykle utalentowany. Nazywany "smutnym Poetą", gdyż większość jego kompozycji odnosiła się do samotności i utraconej miłości. Szczyt jego popularności przypadł na drugą połowę lat 50-tych i trwał do początku lat 70-tych. Najbardziej znany za sprawą swoich dwóch standardów – "Sweet Dreams" i "I Can't Stop Loving You". Jego utwory z powodzeniem coverowali między innymi - Patsy Cline, Ray Charles, Kitty Wells, Emmylou Harris, Neil Young czy Ronnie Milsap.

Urodził się 3 kwietnia 1928 roku w Shelby, w Północnej Karolinie, jako najmłodszy z pięciorga dzieci Solona i Mary Gibsonów. Gdy miał dwa lata – zmarł jego ojciec. Na początku lat 40-tych matka powtórnie wyszła za mąż. Don od dziecka nienawidził pracy na farmie. (Gdy dorósł, postanowił wyjechać jak najdalej z domu.) Mimo, iż jak wszystkie dzieci rozpoczął naukę w szkole, to jednak niedługo potem ją przerwał, czego zresztą żałował do końca życia.

Gibson jako chłopiec, był też chorobliwie nieśmiały, uciekał, gdy tylko znajdował się w centrum zainteresowania. W okresie mutacji wstydził się swego głosu, unikał zatłoczonych miejsc, by nikt go nie zobaczył i dał mu spokój. Punktem zwrotnym okazał się przełom lat 30. i 40-tych, gdy odkrył radio. Wyobrażał sobie piosenkarzy śpiewających na scenie, a z czasem zaczął się zastanawiać, jak on sam by na niej wyglądał. W wieku 14 lat – kupił swoją pierwszą gitarę i zaczął uczyć się odstawowych akordów. Na początku jedynie podpatrywał innych, z czasem sam zaczął śpiewać i grać.

Mając kilkanaście lat, został dostrzeżony przez skrzypka Neda Costnera, który zaprosił go do wspólnego grania. Gdy dołączył do nich Curly Sisk – powstało trio - the Sons of the Soil. W 1948 roku, jeszcze jako duet, zostali zatrudnieni w lokalnej stacji radiowej. Niedługo potem z formacji wykształciła się nowa grupa - the Hi-Lighters, w której skład weszli – Billy Roberts (trąbka), Gibson (bas, wokal), Sisk (gitara), Scarborough (akordeon), Doc Whitmire (akordeon) oraz Jim Barber (skrzypce).

Rok później usłyszał zespół niejaki Marshall Pack, który postanowił zainteresować się chłopcami bliżej, a szczególnie ujął go wokal Gibsona. Przekonał wytwórnię Mercury Records, by chłopcy mogli pokazać, co umieją. Zespół zagrał "Automatic Mama", "I Love My Love", "Cloudy Skies" oraz "Why Am I So Lonely". Choć grupa zakończyła swoją działaność w tym roku, to jednak Gibson nie porzucił myśli o śpiewaniu i publicznych występach.

W 1950 roku założył kolejną grupę – the King Cotton Kinfolks, której grał na gitarze rytmicznej. W październiku nagrali dla RCA demo. Niestety wytwórnia nie do końca była przekonana, co do możliwości wokalnych Dona i dalszych perspektyw dla zespołu, gdyż w warstwie brzmieniowej było to honky tonk. Mimo, że nie sprzedawali zbyt dużo płyt – mieli regularne miejsce na antenie programu radiowego - Tennessee Barn Dance, dzięki któremu byli rozpoznawalni jako muzycy. W lecie 1952 roku Gibson podpisał nowy kontrakt , tym razem z Columbia Records. Dwanaście piosenek, jakie nagrał w przeciągu dwóch kolejnych lat pokazało wreszcie w pełni jego talent wokalny.

Kolejnym punktem zwrotnym w jego życiu miał okazać się koniec umowy z wytwórnią płytową. Mimo, iż nie podpisał z nikim nowego kontraktu, wciąż jednak regularnie występował, a z czasem skoncentrował się głównie na pisaniu tekstów, niż na ich wykonywaniu. W 1955 roku rozpoczął pracę nad utworem "Sweet Dream", która szczególnie spodobała się jego przyjacielowi – Melowi Foree. Ten zaaranżował spotkanie Dona ze swoim partnerem w interesach, Wesley’em Rosem. W efekcie – podpisano kontrakt z MGM REcords, z klauzulą zapewniającą artyście wejście do studia nagrań. Rok później nagrał swój wielki przebój, który siedem lat później zaśpiewa Patsy Cline.

Na początku 1958 roku powstała piosenka "Oh Lonesome Me" oraz "I Can't Stop Loving You". Ta popołudniowa sesja dała w rezultacie wspaniały singiel z dwoma przebojami. Pierwszy z nich, spędził osiem tygodni na listach przebojów country. Drugi z utworów został nagrany ponownie w sumie przez ponad 700 artystów, a najsłynniejszym wykonaniem jest bez wątpienia to autorstwa Ray’a Charlesa z 1962 roku.
W latach 1958 – 1961 wydał w sumie 11 przebojów, wliczając –"Look Who's Blue", "Blue Blue Day", "Who Cares", "Don't Tell Me Your Troubles", "Just One Time", "Sea of Heartbreak" oraz "Lonesome Number One".

W 1958 roku spełniło się także wielkie marzenie piosenkarza – wystąpił na the Grand Ole Opry. W swoim brzmieniu wychodził jednak poza tradycyjne country, wplatając w swoje kompozycje również elementy rock and rolla – niezwykle popularnych wtedy Elvisa Presley’a i Buddy’ego Holly.
Mimo, iż szczyt jego popularności przypadł na połowę lat 60-tych, to jednak wciąż, od czasu do czasu, umieszczał swoje kompozycje na listach przebojów. Tak było w przypadku – "(Yes) I'm Hurting" (1966), "Funny, Familiar, Forgotten, Feelings" (1966), "Rings of Gold" (1969) oraz "There's a Story (Goin' Round)" (1969). W tym samym okresie ukazały się dwa wydawnictwa "best of" zawierające jego największe szlagiery. W życiu osobistym artysta borykał się wtedy z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Skończył z tym dopiero na początku lat 70-tych.
W 1967 roku Roy Orbison, będąc wielkim fanem piosenkarza, w hołdzie dla niego nagrał cały album pod tytułem "Roy Orbison Sings Don Gibson".

Piosenkarz miał na swoim koncie wiele udanych duetów – między innymi z Dottie West (przełom lat 60. i 70-tych), z których najsłynniejsze zabrzmiały w utworach - "Rings of Gold" (1969), a także "There's a Story Goin' Round" (1970). W 1969 roku obie gwiazdy nagrały zresztą razem album "Dottie and Don".

W 1970 roku Gibson pojawił się na płycie Neila Younga "After the Gold Rush" w utworze "Oh Lonesome Me". W 1973 roku ukazał się utwór "Woman (Sensuous Woman)", który był jego ostatnim numerem 1. W tym samym roku został wprowadzony do Nashville Songwriters Hall of Fame.
W latach 1971 – 1976 wielokrotnie pojawił się w duecie wspólnie z Sue Thompson, z których najsłynniejsze to – "I Think They Call It Love" (1972), "Good Old Fashioned Country Love" (1974) oraz "Oh, How Love Changes" (1975).

W latach 80. i 90-tych na rynku ukazywały się reedycje jego płyt. W 2001 roku jego nazwisko umieszczono w Country Music Hall of Fame. Zmarł 17 listopada 2003 roku w Nashville i został pochowany na cmentarzu Zachodzącego Słońca w jego rodzinnym mieści Shelby.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet Dreams / Road of Life Alone	Don Gibson	08.1956	-	-	MGM 12 194	[written by Don Gibson ][9[1].Country Chart]
Oh Lonesome Me / I Can't Stop Lovin' You	Don Gibson	02.1958	-	7[21];B:81[6]	RCA Victor 7133	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][1[8][34].Country Chart][B:7[14].Country Chart]
Blue Blue Day / Too Soon to Know	Don Gibson	06.1958	-	20[13]	RCA Victor 7010	[written by Don Gibson ][1[2][24].Country Chart]
Give Myself a Party / Look Who's Blue	Don Gibson	09.1958	-	46[10];B:58[10]	RCA Victor 7330	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][5[19].Country Chart][B:8[9].Country Chart]
Who Cares / A Stranger to Me	Don Gibson	01.1959	-	43[9]	RCA Victor 7437	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][3[16].Country Chart][B:27[2].Country Chart]
Lonesome Old House / I Couldn't Care Less	Don Gibson	05.1959	-	71[3]	RCA Victor 7505	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][11[13].Country Chart]
Don't Tell Me Your Troubles / Heartbreak Avenue	Don Gibson	08.1959	-	85[3]	RCA Victor 7566	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][5[16].Country Chart]
I'm Movin' On/Big Hearted Me	Don Gibson	12.1959	-	-	RCA Victor 7629	[written by Hank Snow ][produced by Chet Atkins][14[9].Country Chart]B:[29[1].Country Chart]
Just One Time / I May Never Get to Heaven	Don Gibson	03.1960	-	29[11]	RCA Victor 7690	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][2[21].Country Chart]
Far, Far Away / A Legend in My Time	Don Gibson	08.1960	-	72[5]	RCA Victor 7762	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][11[11].Country Chart]
Sweet Dreams / The Same Street	Don Gibson	11.1960	-	93[4]	RCA Victor 7805	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][6[16].Country Chart]
What About Me/The World Is Waiting for the Sunrise	Don Gibson	02.1961	-	100[1];B:108[1]	RCA Victor 7841	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][22[6].Country Chart][B:#2 hit for Les Paul & Mary Ford in 1951]
Sea of Heartbreak / I Think It's Best (To Forget Me)	Don Gibson	06.1961	14[13]	21[14]	RCA Victor 7890	[written by Hal David,Paul Hampton][produced by Chet Atkins][2[26].Country Chart]
Lonesome Number One / The Same Old Trouble	Don Gibson	12.1961	47[3]	59[4]	RCA Victor 7959	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][2[21].Country Chart]
I Can Mend Your Broken Heart / I Let Her Get Lonely	Don Gibson	05.1962	-	105[1]	RCA Victor 8017	[written by Don Gibson ][5][14].Country Chart]
So How Come (No One Loves Me)	Don Gibson	11.1962	-	-	RCA Victor 8085	[written by Don Gibson ][22[4].Country Chart]
Head Over Heels in Love with You/It Was Worth It All	Don Gibson	04.1963	-	-	RCA Victor 8144	[written by Don Gibson ][12[10].Country Chart]
Anything New Gets Old (Except My Love for You)/After The Heartache	Don Gibson	08.1963	-	-	RCA Victor 8192	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][22[5].Country Chart]
Cause I Believe In You/A Love That Can't Be	Don Gibson	11.1964	-	-	RCA Victor 8456	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][23[11].Country Chart]
Again / You're Going Away	Don Gibson	07.1965	-	-	RCA Victor 8589	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][19[9].Country Chart]
Watch Where You're Going / There's a Big Wheel	Don Gibson	11.1965	-	-	RCA Victor 8678	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][10[10].Country Chart]
A Born Loser / All the World Is Lonely Now	Don Gibson	02.1966	-	-	RCA Victor 8732	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][12[10].Country Chart]
(Yes) I'm Hurtin' / My Whole World Is Hurt	Don Gibson	05.1966	-	-	RCA Victor 8812	[written by Don Gibson][produced by Chet Atkins][6[16].Country Chart]
Funny Familiar Forgotten Feelings / Forget Me	Don Gibson	12.1966	-	-	RCA Victor 8975	[written by Mickey Newbury][produced by Chet Atkins][8[13].Country Chart]
All My Love/No Doubt About It	Don Gibson	09.1967	-	-	RCA Victor 9266	[written by Don Gibson ][produced by Chet Atkins][23[10].Country Chart]
Ashes Of Love/Good Morning, Dear	Don Gibson	04.1968	-	-	RCA Victor 9460	[written by Wright, J. Anglin, J. Anglin][produced by Chet Atkins][37[4].Country Chart]
It's a Long, Long Way to Georgia	Don Gibson	08.1968	-	-	RCA Victor 9563	[written by Murray, Seigel][produced by Chet Atkins][12[11].Country Chart]
Ever Changing Mind	Don Gibson	12.1968	-	-	RCA Victor 9663	[written by Melson, Melson][produced by Chet Atkins, Felton Jarvis][30[5].Country Chart]
Rings of Gold	Dottie West & Don Gibson	03.1969	-	-	RCA Victor 9715	[written by Gene Thomas][produced by Chet Atkins,Danny Davis][2[15].Country Chart]
Solitary	Don Gibson	05.1969	-	-	RCA Victor 0143	[written by Leon Payne][produced by Danny Davis][28[7].Country Chart]
Sweet Memories	Dottie West & Don Gibson	08.1969	-	-	RCA Victor 0178	[32[4].Country Chart]
I Will Always	Don Gibson	09.1969	-	-	RCA Victor 0219	[written by Don Gibson][produced by Danny Davis][21[6].Country Chart]
There's a Story (Goin' 'Round)	Don Gibson with Dottie West	12.1969	-	-	RCA Victor 0291	[written by Don Gibson][produced by Danny Davis][7[11].Country Chart]
Don't Take All Your Loving/Pretending Everyday	Don Gibson	03.1970	-	-	Hickory 1559	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][17[9].Country Chart]
A Perfect Mountain/Would You Believe Me?	Don Gibson	07.1971	-	-	Hickory 1571	[written by Gene Thomas][produced by Wesley Rose][16[9].Country Chart]
Someway/Comfort For Your Mind	Don Gibson	11.1970	-	-	Hickory 1579	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][37[2].Country Chart]
Guess Away the Blues/I Wanna Live	Don Gibson	02.1971	-	-	Hickory 1588	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][19[8].Country Chart]
(I Heard That) Lonesome Whistle/Window Shopping	Don Gibson	06.1971	-	-	Hickory 1598	[written by Jimmie Davis, Hank Williams][produced by Wesley Rose][29[4].Country Chart]
Country Green/Move It On Over	Don Gibson	11.1971	-	-	Hickory 1614	[written by Eddy Raven][produced by Wesley Rose][5[13].Country Chart]
Far Far Away/What's Happened To Me	Don Gibson	03.1972	-	-	Hickory 1623	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][12[9].Country Chart]
Woman (Sensuous Woman)/If You Want Me To I'll Go	Don Gibson	06.1972	-	-	Hickory 1638	[written by Gary S. Paxton][produced by Wesley Rose][1[1][16].Country Chart]
I Think They Call It Love	Don Gibson & Sue Thompson	09.1972	-	-	Hickory 1646	[37[4].Country Chart]
Is This the Best I'm Gonna Feel	Don Gibson	11.1972	-	-	Hickory 1651	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][11[10].Country Chart]
If You're Goin' Girl/Lonesome Number One	Don Gibson	03.1973	-	-	Hickory 1661	[written by Bobby Bond][produced by Wesley Rose][26[7].Country Chart]
Touch the Morning / Too Soon to Know	Don Gibson	06.1973	-	-	Hickory 1671	[written by Eddy Raven][produced by Wesley Rose][6[11].Country Chart]
That's What I'll Do/Sweet Dreams	Don Gibson	11.1973	-	-	Hickory/MGM 306	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][30[5].Country Chart]
Snap Your Fingers/Love Is A Lonesome Thing	Don Gibson	01.1974	-	-	Hickory/MGM 312	[written by Grady Martin , Alex Zanetis][produced by Wesley Rose][12[9].Country Chart]
One Day At A Time/Rainbow Love	Don Gibson	06.1974	-	-	Hickory/MGM 318	[written by Gary S. Paxton][produced by Wesley Rose][8[10].Country Chart]
Good Old Fashioned Country Love/Ages And Ages Ago	Don Gibson And Sue Thompson	09.1974	-	-	Hickory/MGM 324	[written by Glenn Barber, Jim Mundy][produced by Wesley Rose][31[5].Country Chart]
Bring Back Your Love To Me/Drinking Champagne	Don Gibson	09.1974	-	-	Hickory/MGM 327	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][9[12].Country Chart]
I'll Sing for You/Pocatello	Don Gibson	02.1975	-	-	Hickory/MGM 338	[written by Bobby Bond][produced by Wesley Rose][27[4].Country Chart]
(There She Goes) I Wish Her Well/Funny, Familiar, Forgotten Feelings	Don Gibson	05.1975	-	-	Hickory/MGM 345	[written by Don Gibson][produced by Wesley Rose][24[6].Country Chart]
Oh, How Love Changes/Sweet And Tender Times	Don Gibson And Sue Thompson	09.1975	-	-	Hickory/MGM 350	[written by K.P. Powell, D. Orender][produced by Wesley Rose][36[4].Country Chart]
Doing My Time	Don Gibson	07.1976	-	-	Hickory/MGM 372	[39[2].Country Chart]
I'm All Wrapped Up in You/We Live In Two Different Worlds	Don Gibson	12.1976	-	-	ABC/Hickory 54 001	[written by D. Gibson][produced by Wesley Rose][23[6].Country Chart]
Fan The Flame, Feed The Fire/Bringin' In The Georgia Mail	Don Gibson	04.1977	-	-	ABC/Hickory 54 010	[written by E. Raven][produced by Wesley Rose][30[4].Country Chart]
If You Ever Get to Houston (Look Me Down)/It's All Over	Don Gibson	07.1977	-	-	ABC/Hickory 54 014	[written by Mickey Newbury][produced by Wesley Rose][16[8].Country Chart]
Starting All Over Again/ I'd Rather Die Young	Don Gibson	03.1978	-	-	ABC/Hickory 54 024	[written by Philip Mitchell][produced by Ronnie Gant][16[8].Country Chart]
The Fool	Don Gibson	06.1978	-	-	ABC/Hickory 54 029	[written by Ford, Hazelwood][produced by Ronnie Gant][22[6].Country Chart]
Any Day Now/Baby's Not Home	Don Gibson	01.1979	-	-	ABC/Hickory 54 039	[written by B. Bacharach, B. Hilliard][produced by Ronnie Gant][26[5].Country Chart]
Forever One Day at a Time/Look Who's Blue	Don Gibson	07.1979	-	-	MCA 41 031	[written by Eddy Raven][produced by Ronnie Gant][37[2].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wrote a Song	Don Gibson	11.1963	-	134[3]	RCA Victor 2702	-
Country Number One	Don Gibson	03.1980	13[10]	-	Warwick WW 5079	-

Debbie Gibson

Rok 1987 obfitował w debiuty nastoletnich artystek. Na listy przebojów trafiły wówczas Tiffany, Vanessa Paradis, Mandy Smith i bohaterka niniejszej biografii - Debbie Gibson.

Deborah Ann Marie Gibson przyszła na świat w ostatnim dniu sierpnia 1970 r. w Brooklynie (Nowy Jork). Dorastała na Long Island. Mając 5 lat wspólnie ze starszymi siostrami Karen i Michele (młodsza Denise była jeszcze za mała) rozpoczęła sceniczne występy - grając m.in. na pianinie - w Community Theatre w takich przedstawieniach jak "A Christmas Carol", "Annie" oraz "Mickey Mouse and Friends". Mniej więcej w tym samym czasie skomponowała swój pierwszy utwór. W wieku 6 lat wygrała konkurs muzyczny, grając na fortepianie kompozycję "Dla Elizy". Dwa lata później - będąc członkiem dziecięcego chóru - występowała w Metropolitan Opera House w Nowym Jorku (przedstawienia "Hansel und Gretel", "La Boheme", "Le Rossignol") towarzysząc na scenie m.in. Placido Domingo. W wieku 12 lat była już młodziutką ale profesjonalną aktorką znaną na Broadwayu. Mało kto wie, ale w 1984 wystąpiła w epizodycznej roli w filmie "Ghostbusters".

Po dwóch kolejnych latach dowiedział się o niej cały rynek muzyczny. Podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic Records i zarejestrowała samodzielnie napisane i skomponowane utwory na swoją debiutancką płytę długogrającą zatytułowaną "Out Of The Blue". Jej pierwszy singel ukazał się w lutym 1987 r. (ale już w grudniu 1986 r. ukazała się 12-calowa wersja tego singla), a znalazła się na nim kompozycja "Only In My Dreams", która powstała w zarysie prawie cztery lata wcześniej. Kolejnymi przebojami z tego samego dużego krążka wydanego w sierpniu były "Shake Your Love" opublikowane jesienią tego samego roku oraz trzy utwory z 1988 r. - "Out Of The Blue", "Foolish Beat" i "Staying Together". W przypadku "Foolish Beat" należy zwrócić uwagę na fakt, że piosenka ta dotarła w maju 1988 r. na szczyt Listy Przebojów Tygodnika Billboard, zostając wówczas jej pierwszym, ale nie ostatnim "numerem jeden" za oceanem. Dzięki wspomnianej piosence Debbie została okrzyknięta wówczas "najmłodszą artystką, która kiedykolwiek napisała, skomponowała, wyprodukowała i wykonała największy amerykański przebój tygodnia".

Rok 1989 potwierdził talent artystki, która ponownie pokonała wszystkich rywali spoglądając na nich z najwyższej pozycji Amerykańskiej Listy Przebojów dzięki piosence "Lost In Your Eyes". W tym samym roku ukazały się jeszcze za oceanem single "Electric Youth" oraz "No More Rhyme", a także koncertowe 60-minutowe video "Live in Concert - The Out of the Blue Tour" oraz drugi longplay wokalistki zatytułowany podobnie jak jeden z singli - "Electric Youth". Zarówno pierwsza jak i druga płyta długogrająca otrzymały status potrójnej platyny w USA. Oba krążki bardzo dobrze sprzedawały się w Japonii, Kanadzie, Malezji, Singapurze, Wielkiej Brytanii, Hong Kongu oraz na Tajwanie i Filipinach.

Jeszcze w tym samym 1989 r. artystka odebrała dwa wyróżnienia New York Music Awards - w kategorii "Debut Artist Of The Year" oraz "Debut Album Of The Year". Rok później Debbie Gibson trzykrotnie stawała na podium podczas odbierania New York Music Awards. Było to w kategoriach "Artist Of The Year", "Best Pop Female Vocalist" oraz za utwór "Lost In Your Eyes" okrzyknięty przebojem roku. Zdobyła także American Songwriter Awards jako "Rock Producer of The Year".
Była też wówczas nominowana do American Music Awards w kategorii "Best Pop Female Vocalist". W tym samym roku jesienią ukazał się fonogram "Anything Is Possible" promowany małą płytką o identycznym tytule. I prawdę mówiąc było to chyba ostatnie osiągnięcie Debbie warte odnotowania, jeżeli chodzi o jej wysokie lokaty na listach przebojów. Nie pomogło nawet zaproszenie do współpracy Lamonta Doziera i plotki o potencjalnym duecie z samym Glenem Medeirosem.

W latach następnych dyskografia artystki powiększała się o kolejne wydawnictwa fonograficzne. Nie przyniosły one jednak tak wielkich hitów jak te z przełomu lat 80. i 90. Może dlatego, że Debbie wydoroślała, zaczęła podpisywać się jako Deborah oraz postanowiła chyba zmienić krąg swoich odbiorców. W styczniu 1993 r. pojawił się LP "Body Mind Soul" (na wyspach japońskich wzbogacony o "Eyes of The Child"). W lipcu 1995 "Think With Your Heart" uznawany przez jej fanów za najlepszy w karierze (japońska edycja płyty zawierała dwa nagrania bonusowe - "You Know Me" oraz "Call Yourself A Lover") przepełniony nastrojowymi balladami nagranymi przy akompaniamencie orkiestry i z wokalistką przygrywającą na pianinie. W grudniu 1996 nakładem wytwórni Espiritu Records pojawiła się "Deborah" (w Japonii ze zmienionym tytułem "Moonchild"), która trafiła na amerykańskie półki sklepowe w dwóch wersjach. Ta pierwsza zawierała nowy remiks "Only In My Dreams?98", a ta druga - dwie dodatkowe piosenki pochodzące z "Funny Girl".
 
Golden Egg Records opublikowała ostatnią typowo popową płytę piosenkarki zatytułowaną "MYOB" czyli Mind Your Own Business. Niespodzianką na tej płycie jest duet z Tonym Orlando i wykonanie coveru przeboju "Knock Three Times". Warto zwrócić uwagę, na fakt, że obie wymienione wcześniej wytwórnie to własne rodzinne przedsięwzięcia Debbie. Spełnieniem muzycznych marzeń wokalistki było wydanie jesienią 2003 r. płyty "Colored Lights - The Broadway Album" zawierającego 13 utworów - głównie musicalowych m.in. z obrazów "Gipsy", "The Boy From Oz", "Cabaret", "Les Miserables" i "Rags". Trzeba też w tym miejscu wspomnieć o dwóch składankach największych przebojów Debbie Gibson. "Greatest Hits" ukazało się we wrześniu 1995 r. i zawierało 12-14 nagrań (w zależności od miejsca wydania) podsumowujących cztery pierwsze płyty artystki, "Lost In Your Eyes (And Other Hits)" ujrzało światło dzienne cztery lata później w październiku.

W 1992 r. po wydaniu trzeciego LP "Anything Is Possible" Deborah Gibson zapragnęła udowodnić prawdziwość tego tytułu i postanowiła powrócić na deski teatralne. Come back się udał - jeszcze w tym samym roku wzięła udział w broadwayowskim spektaklu "Les Miserables" wcielając się w postać Eponine. Następnie w londyńskim West Endzie przez dziewięć miesięcy występowała w roli Sandy w musicalu "Grease"(lata 1993-1994). Zarówno z tym widowiskiem w wersji amerykańskiej jak i z kolejnym - "Funny Girl" odbyła kilkumiesięczne tournee po Stanach Zjednoczonych (okres 1995-1996).

W późniejszym okresie przyszły propozycje zagrania m.in. Belle w "Beauty And The Beast"(lata 1997-1997), Gypsy Rose Lee w "Mama Rose" (1998 r.), Velmy Kelly w "Chicago" (rok 2002 i 2003 z przerwami) oraz Sally Bowles w "Kabarecie" (2003 r.) oraz Marty w "Company" (2004 r.). Żadna z nich nie została przez Deborah odrzucona. Co więcej - artystka zrealizowała kolejne swoje marzenie i sama została kompozytorem i autorem tekstów do własnego musicalu zatytułowanego "Skirts". Wystąpiła też w filmach "My Girlfriend's Boyfriend" z 1999 r. oraz "My Ex-Girlfriend's Wedding Reception" z 2001 r. Pisała i współprodukowała materiał muzyczny dla takich artystów jak Chris Cuevas, Ana, The Party czy też Jobeth Taylor. Wystąpiła też gościnnie w piosence "I Wanna Destroy You" na albumie Circle Jerks.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only in my dreams	Debbi Gibson	05.1987	54[5][09.87]	4[28]	Atlantic 89 322	[gold-US][written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr][12[11].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 744 12"]
Shake your love	Debbi Gibson	10.1987	7[8]	4[22]	Atlantic 89 187	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr][6[12].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 651 12"]
Out of the blue	Debbi Gibson	01.1988	19[7]	3[17]	Atlantic 89 129	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr,Deborah Gibson][44[2].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 621 12"]
Only in my dreams [reissue]	Debbi Gibson	03.1988	11[7]	-	-	-
Foolish beat	Debbi Gibson	04.1988	9[9]	1[1][20]	Atlantic 89 109	[written by Deborah Gibson][produced by Deborah Gibson]
Staying together	Debbi Gibson	08.1988	53[2]	22[12]	Atlantic 89 034	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr,Deborah Gibson]
Lost in your eyes/Silence speaks [A thousand words]	Debbi Gibson	01.1989	34[7]	1[3][19]	Atlantic 88 970	[gold-US][written by Deborah Gibson][produced by Deborah Gibson]
Electric youth/We could be together	Debbi Gibson	04.1989	14[8]	11[13]	Atlantic 88 919	[gold-US][written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr][3[8].Hot Disco/Dance;Atlantic 88 918 12"]
No more rhyme/Over the wall	Debbi Gibson	06.1989	-	17[14]	Atlantic 88 885	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr]
We could be together/No more rhyme	Debbi Gibson	09.1989	22[8]	71[6]	Atlantic 88 896	[written by Deborah Gibson][produced by Fred Zarr,Deborah Gibson]
Anything is possible/So close to forever	Debbi Gibson	11.1990	51[2]	26[12]	Atlantic 87 793	[written by Deborah Gibson,Lamont Dozier][produced by Lamont Dozier,Deborah Gibson]
One step ahead	Debbi Gibson	06.1991	-	-	-	[written by Deborah Gibson,Lamont Dozier][produced by John "Jellybean" Benitez][18[8].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 025 12"]
Losin' myself/Love or lust	Debbi Gibson	03.1993	-	86[5]	Atlantic 87 392	[written by Deborah Gibson,Evan Rogers, Carl Sturken]
You' re the one that i want	Craig McLachlan/Debbie Gibson	07.1993	13[6]	-	Epic 659522 2 [UK]	[written by John Farrar][produced by Nigel Wright]
Shock your mama	Debbi Gibson	04.1993	74[1]	-	Atlantic A 7386 [UK]	[written by Deborah Gibson, Evan Rogers, Carl Sturken][produced by Deborah Gibson, Evan Rogers, Carl Sturken]
Only words	Debbie Gibson	07.1997	-	-	-	[38[8].Hot Disco/Dance;Jellybean 2524 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Out of the blue	Debbi Gibson	08.1987	28[35]	7[89]	Atlantic 81 780	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Fred Zarr, Debbie Gibson ,John Morales, Sergio Munzibai ,Lewis A. Martineé]
Electric youth	Debbi Gibson	01.1989	8[16]	1[5][51]	Atlantic 81 932	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Fred Zarr, Debbie Gibson]
Anything is possible	Debbi Gibson	11.1990	69[1]	41[17]	Atlantic 82 167	[gold-US][produced by Fred Zarr, Debbie Gibson,Lamont Dozier, Jellybean Benitez]<
Body mind soul	Debbi Gibson	01.1993	-	109[3]	Atlantic 82 451	[produced by Debbie Gibson, Evan Rogers, Carl Sturken, Elliott Wolff, Phil Ramone]

Terri Gibbs

Teresa Fay "Terri" Gibbs (ur. 15 czerwca 1954r), amerykańska artystka country , który urodził się niewidoma. W latach 80-tych i 90-tych nagrała siedem albumów studyjnych , w tym cztery dla MCA Records i jeden dla Warner Bros . Miała również trzynaście singli na Billboard Country Singles Charts w tym okresie, w tym debiutancki singiel "Somebody's Knockin", który osiągnął # 8 na listach country, nr 13 na listach przebojów pop i nr 3 na Adult Contemporary Chart.Również weszła do Top20 z "Rich Man", "Mis'ry River", "Ashes to Ashes" i "Anybody Else's Heart but Mine".

Teresa Fay Gibbs urodziła się na Miami na Florydzie , ale wychowała w Augusta, Georgia na przedmieściach Grovetown .Urodziła sie niewidoma , uczyła się gry na fortepianie w wieku lat trzech. Jako dziecko śpiewała w kościelnym chórze i brała udział w konkursach talentów, a mając siedemnaście lat, otwierała koncerty Billa Andersona .W końcu poznała Cheta Atkinsa , który poradził jej, aby przeniosła się do Nashville, Tennessee , aby kontynuować karierę muzyczną country, co zrobiła w wieku osiemnastu lat.Po nieudanej próbie znalezienia kontraktu, wróciła do Miami i dołączył do zespołu o nazwie Sound Dimension. Nadal występowała lokalnie, później tworząc zespół o nazwie Terri Gibbs Trio, który występuje w Steak & Ale w Augusta.Gibbs następnie wysłała demo do producenta Eda Penney'a z MCA Records , podpisując kontrakt z wytwórnią w 1980 roku.

Jej pierwszy singiel to "Somebody's Knockin", który był także tytułem debiutanckiego albumu. Ta piosenka była hitem crossover wydana w 1981 r, osiągając nr 8 na listach przebojów country w USA, Nr 13 liście Billboard Hot 100 i nr 3 na Adult Contemporary Chart.Następnym był "Rich Man" , nr 19 na Country Chart, który wszedł także listy przebojów pop. Jej debiutancki album zdobył nagrodę dla najlepszej wokalistki Akademii Muzyki Country. Była też pierwszym zwycięzcą nagrody Country Music Association , Horizon Award (które jest przyznawane artystom wschodzącym), i została nominowany do nagrody Grammy w kategorii Najlepsza Piosenka Country dla "Somebody's Knockin'".Gibbs wystepuje także w Grand Ole Opry.

MCA wydała jej drugi album, I'm a Lady, pod koniec 1981 roku. Ten album był mniej udany, chociaż ta produkcja przyniosła hit nr 12 z "Mis'ry River", drugi i ostatni singiel ostatni singiel z albumu.Z Some Days It Rains All Night Long wydanego w 1982r pochodzą hity z Top 20 "Ashes to Ashes" oraz nr 45 w postaci tytułowego utworu. W w 1981 i 1982r, Gibbs koncertowała z George Jonesem i śpiewała duety z nim na scenie. Jej ostatni album dla MCA, Over Easy,zawierał jej niewielki hit "Anybody Else's Heart but Mine", a po wydaniu kompilacji The Best of Terri Gibbs, opuściła wytwórnię.

Gibbs przeszła do Warner Bros Records nagrywając swój piąty album w 1985r, Old Friends. Wszystkie trzy single z tego albumu - "A Few Good Men" (z Kathy Mattea w chórkach ), "Rockin' in a Brand New Cradle" i " Someone Must Be Missing You Tonight "- nie weszły do Country Top 40.

Gibbs później wykonywała współczesną muzykę chrześcijańską , nagrywając Turn Around i Comfort the People w 1987 i 1988 r., odpowiednio, dla Canaan Records. Dało to Gibbs jej drugą nominację do nagrody Grammy. What a Great Day, jej trzeci Christian album,został nagrany w 1990 roku dla wytwórni Morning Gate.Następnie wycofała się z przemysłu muzycznego.

Wyszła zamąż za Davida Daughtry'ego,miejskiego radnego Grovetown w dniu 28 kwietnia 1988 r. i pozostawała w związku małżeńskim z nim aż do jego śmierci w lutym 2008 roku. Mieli jednego syna, Davida Wayne Daughtry II, ur. 20 października 1989 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Somebody's Knockin' / Some Days It Rains All Night Long	Terri Gibbs	01.1981	-	13[22]	MCA 41 309	[written Ed Penney, Jerry Gillespie][produced by Ed Penney][8[13].Country Chart]
Rich Man / I Won't Cry in Dallas Anymore	Terri Gibbs	06.1981	-	89[5]	MCA 51 119	[written Ed Mattson][produced by Ed Penney][19[6].Country Chart]
I Wanna Be Around/Rocky Top	Terri Gibbs	10.1981	-	-	MCA 51 180	[written Johnny Mercer, Sadie Vimmerstedt][produced by Ed Penney][38[3].Country Chart]
Mis'ry River / Too Long	Terri Gibbs	01.1982	-	-	MCA 51 225	[written Glenn Worf][produced by Ed Penney][12[8].Country Chart]
Ashes to Ashes / Plans	Terri Gibbs	05.1982	-	-	MCA 52 040	[written Ed Penney, Jerry McBee][produced by Ed Penney][19[7].Country Chart]
Baby I'm Gone / I Don't Need You (But I Want You)	Terri Gibbs	01.1983	-	-	MCA 52 134	[written Glenn Worf][produced by Ed Penney][33[3].Country Chart]
Anybody Else's Heart But Mine / What a Night	Terri Gibbs	09.1983	-	-	MCA 52 252	[written Walt Aldridge][produced by Rick Hall][17[7].Country Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Somebody's Knockin'	Terri Gibbs	02.1981	-	53[25]	MCA 5506	-

Georgia Gibbs

Georgia Gibbs (ur. 17 sierpnia 1919 r.  - zm. 9 grudnia 2006 r.) Była amerykańską popularną piosenkarką i wokalistką, której korzenie tkwiły w jazzie . Już w młodości śpiewała publicznie, Gibbs po raz pierwszy zyskała   uznanie (i rozgłos) w połowie lat pięćdziesiątych, interpretując piosenki wywodzące się z czarnej społeczności rytmicznej i bluesowej, a następnie jako wokalistka na długiej liście programów radiowych i telewizyjnych oraz komediowych. Jej kluczową cechą była niesamowita wszechstronność i niezwykła stylistyczna różnorodność, od melancholijnej ballady po   swingujący jazz  i rock and roll .

Gibbs urodziła się jako Frieda Lipschitz ,  w Worcester w stanie Massachusetts ,jako najmłodsza z czworga dzieci pochodzenia rosyjsko- żydowskiego .  Jej ojciec zmarł, gdy miała sześć miesięcy, a ona i jej troje rodzeństwa spędziło następne siedem lat w lokalnym sierocińcu żydowskim.

Ujawniając naturalny talent do śpiewania w młodym wieku, Frieda otrzymała propozycję występu w corocznym show w sierocińcu. Kiedy jej matka, która co miesiąc odwiedzała ją, znalazła zatrudnienie jako położna, wróciła do Friedy, ale jej praca często zmuszała ją do pozostawiania córki na tygodnie tylko z radiem Philco dla towarzystwa.
Będąc jeszcze w Worcester w wieku 13 lat, Frieda wzięła udział w przesłuchaniu do pracy w Plymouth , jednym z najlepszych domów wodewilowych w Bostonie . Kierownik Plymouth już słyszał jej śpiew w lokalnej stacji radiowej Worcester, i Gibbs została przyjęta i przeniosła się do Bostonu,   ostatecznie lądując w sali balowej Raymor . Dołączyła do orkiestry Hudson- DeLange w 1936 roku (17 lat) i koncertowała z nimi przez 10 miesięcy jako Fredda Gibson .

Znalazła stałą pracę w audycjach radiowych, takich jak Your Hit Parade , Melody Puzzles , The Tim And Irene Show i  w późnych latach trzydziestych i wczesnych latach 40-tych  śpiewając z zespołami Tommy'ego Dorseya , Hala Kempa , Artiego Shawa i Frankie Trumbauera . Podczas gdy artykuł w Billboard podaje, że jej pierwsze nagrania były z orkiestrą Trumbauera: The Laziest Gal in Town dla Brunswick Records ,notka z   kompilacji z 1998 r. opisuje jej pojawienie się na niektórych nagraniach DeLange'a w Brunswick,i  istnieje nagranie z Halem Kempem z 1939 roku. Po raz pierwszy śpiewała z zespołem Shawa w 1942 roku na płycie Absent Minded Moon (Victor 27779).

W 1943 roku, kiedy jej pseudonim zmienił  się na Georgia Gibbs, zaczęła pojawiać się w programie radiowym Camel Caravan , prowadzonym przez Jimmy'ego Durante i Garry'ego Moore'a , gdzie pozostawała stałym wykonawcą do 1947 roku. To właśnie Moore nadał jej słynny przydomek "Her Nibs, Miss Georgia Gibbs "ironicznie posługując się tytułem, aby opisać piosenkarkę o maleńkiej posturze, która miał olbrzymią " autorytatywną " pozycję w amerykańskiej muzyce pop. 

Gibbs podpisała kontrakt z Majestic Records w 1946 r. nagrywając wiele płyt, ale jej pierwszy solowy singiel " If I Knew You Were Comin  I'd've'  Baked a Cake "(w wytwórni Coral ) nie pojawił się przed 1950 rokiem . W tym okresie była także wokalistką na trasach z komikami Danny Kaye i Sidem Caesarem .
W latach 1949 i 1950 pojawiła się w serialach Cavalcade of Stars i All Star Revue . W 1951 roku podpisała kontrakt z Mercury Records. Posiada wszechstronny głos, nagrała długą listę dobrze odebranych płyt w każdej kategorii od piosenek pop po rock-and-roll, jazz, swing, staroświeckie ballady i cha-chas. Najbardziej udana piosenka z 1952 roku "Kiss Of Fire", którą wykonała podczas Milton Berle Show wiosną tego roku, zajęła pierwsze miejsce na listach przebojów muzyki pop. "Kiss of Fire" został adaptowany z argentyńskiego tanga El Choclo.

Głos Georgii Gibbs najlepiej prezentuje się w romantycznych balladach i dramatycznych piosenkach , takich jak "My Melancholy Baby ","I'll Be Seeing You", "Autumn Leaves" i "You Keep Coming Back Like a Song". Mimo to mogła równie ekscytująco pasjonować się   jazzowymi numermi jak "Red Hot Mama", "A-Razz-A-Ma-Tazz"; jiving z takimi melodiami jak "Ol Man Mose", " Shoo Shoo Baby "; lub kołysanie się z "I Want You Be Be My Baby". Jej album Swingin 'With Her Nibs (1956) również wykazał jej naturalne zdolności do improwizacji.

W 1957 r. Gibbs podpisała kontrakt z RCA Victor   ,gdzie nagrała ponad 40 piosenek przed odejściem ze śpiewu, a także odniosła sukces z rock'n'rollowymi piosenkami. Jej nagranie dla Mercury " Silent Lips " było wielkim hitem w Szwecji (wrzesień 1958-marzec 1959), osiągając szczyt ​​w rankingu najlepiej sprzedających się singli. Pojawiała się w wielu programach telewizyjnych, w tym w programie The Ed Sullivan Show , i gościła w swoim własnym, Georgia Gibbs And Her Million Record Show . W 1966 r. nagrała swój ostatni album Call Me ,i rzadko potem występowała.


Pod koniec lat pięćdziesiątych wyszła za mąż za zagranicznego korespondenta i autora Franka Gervasiego , biografa izraelskiego premiera Menachema Begina  . Po raz pierwszy spotkali się w Paryżu w latach 30-tych, ale stracili kontakt ze sobą przez 12 lat. Małżeństwo trwało do jego śmierci w 1990 roku.

Gruzja Gibbs zmarła na białaczkę 9 grudnia 2006 roku, w wieku 87 lat, w nowojorskim Memorial Sloan-Kettering Cancer Center .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Knew You Were Comin' (I'd've Baked A Cake)/Stay With The Happy People	Georgia Gibbs	03.1950	-	5[11]	Coral 60 169	[written by Al Hoffman, Bob Merrill, Clem Watts ]
Simple Melody/A Little Bit Independent	Georgia Gibbs And Bob Crosby	08.1950	-	25[2]	Coral 9-60 227	[written by Irving Berlin][piosenka z musicalu na Broadway'u "Watch your step"][#4 hit for Billy Murray & Elsie Baker in 1916]
I Still Feel The Same About You/Get Out Those Old Records	"Her Nibs" Sings With Georgia Gibbs	01.1951	-	18[8]	Coral 9-60 353	-
Tom's Tune/I Wish, I Wish	Georgia Gibbs	06.1951	-	21[2]	Mercury 5644-X45	[written by Lee Gillette, Lou Busch]
Good Morning, Mr. Echo/Be Doggone Sure You Call	Georgia Gibbs	07.1951	-	21[2]	Mercury 5662-X45	-
While You Danced, Danced, Danced/While We're Young	Georgia Gibbs	08.1951	-	6[9]	Mercury 5681-X45	-
Cry/My Old Flame	Georgia Gibbs	12.1951	-	24[3]	Mercury Mercury 5749-X45	[written by Churchill Kohlman][#18 hit for Ronnie Dove in 1966]
Kiss Of Fire/A Lasting Thing	Georgia Gibbs	04.1952	-	1[7][20]	Mercury 5823-X45	[gold-US][written by Lester Allen, Robert Hill]
So Madly In Love/Make Me Love You	Georgia Gibbs	07.1952	-	21[3]	Mercury 5874-X45	[written by Kim Gannon, Mabel Wayne ]
My Favorite Song/Sinner Or Saint	Georgia Gibbs	10.1952	-	25[2]	Mercury 5912-X45	[written by Gold, Charlap]
Seven Lonely Days/If You Take My Heart Away	Georgia Gibbs	03.1953	-	5[24]	Mercury 70 095-X45	[written by Shuman, Shuman, Brown]
Somebody Bad Stole De Wedding Bell (Who's Got The Ding Dong)/Baubles, Bangles And Beads	Georgia Gibbs	03.1954	-	18[4]	Mercury 70 298-X45	[written by Wright, Forrest]
Tweedle Dee/You're Wrong, All Wrong	Georgia Gibbs	01.1955	20[1]	2[19]	Mercury 70 517	[written by Winfield Scott]
Dance With Me Henry (Wallflower)/Ballin´the Jack	Georgia Gibbs	03.1955	-	1[3][20]	Mercury 70 572	[written by Johnny Otis, Hank Ballard, Etta James]
Sweet And Gentle/Blueberries	Georgia Gibbs	07.1955	-	12[4]	Mercury 70 647	[written by Thorn, Portal][kubańska piosenka "Me Lo Dijo Adela"]
I Want You To Be My Baby/Come Rain Or Come Shine	Georgia Gibbs	09.1955	-	14[4]	Mercury 70 685	[written by Jon Hendricks][oryginalnie nagrana przez Louisa Jordana]
Goodbye To Rome (Arrivederci Roma)/24 Hours A Day (365 A Year)	Georgia Gibbs	12.1955	-	A:51[12];B:74[8]	Mercury 70 743	[A:written by Garinei, Giovannini, Rascel, Sigman][B:written by Toombs, Glover, Ward]
Rock Right/The Greatest Thing	Georgia Gibbs	03.1956	-	36[9]	Mercury 70 811	[written by Raleigh, Edwards]
Kiss Me Another/Fool Of The Year	Georgia Gibbs	05.1956	24[1]	30[13	Mercury 70 850	[written by Ebb, Friedman]
Happiness Street/Happiness Is A Thing Called Joe	Georgia Gibbs	08.1956	-	20[16]	Mercury 70 920	[written by Wolfson, White]
Tra La La/Morning, Noon And Night	Georgia Gibbs	12.1956	-	24[7]	Mercury 70 998	[written by J. Parker][piosenka z filmu "Rock,Rock,Rock"]
Silent Lips/Pretty Pretty	Georgia Gibbs	03.1957	-	68[3]	Mercury 71 058	[written by Otis, Corso]
I'm Walking The Floor Over You/Sugar Candy	Georgia Gibbs	06.1957	-	92[1]	RCA Victor 6922	[written by Ernest Tubb]
The Hula Hoop Song/Keep In Touch	Georgia Gibbs	10.1958	-	32[5]	Roulette 4106	[written by C. Maduri, D. Kohler]
Let Me Cry On Your Shoulder/Venice Blue (Que C'est Triste Venise)	Georgia Gibbs	05.1965	-	132[2]	Bell 615	[written by J. Sherman, G. D. Weiss]

Reese Project

Reese Project to druga, oprócz Inner City, grupa, w której działa mistrz techno z Detroit Kevin Saunderson (właśc. Kevin Maurice Saunderson, ur. 9.05. 1964 r. na Brooklynie w Nowym Jorku: nazwa Reese wzięła się od drugiej sylaby jego drugiego imienia).

W Detroit Saunderson zamieszkał w wieku lat 15: zanim zajął się muzyką, grał w college'u w futbol amerykański i był zawodnikiem bardzo obiecującym. Inspiracji muzycznej dostarczyli mu matka - która niegdyś występowała z grupą Marvelettes - i ojciec - organizator tras koncertowych zespołów rockowych, Pierwszym singlem Sanndersona był "Triangle Of Love", wydany nakładem należącej do Juana Atkinsa wytwórni Metroplex: po nim ukazał się przebojowy "The Sound". W niemowlęcych czasach techno pod szyldem Reese ukazał się bardzo popularny, hipnotyczny utwór "Rock To The Beat" (1987). Inne wczesne single Saundersona wychodziły albo pod szyldem Reese albo Reese Santonio (duet Saunderson i DJ Tone, znany tez jako Antonio Eccles).

Z nawy Reese Project Saunderson skorzystał po raz pierwszy w 1991 r. - chciał pod nią wydawać techno oparte w większej mierze na soulu. Z założenia tempo tych produkcji oscylowało wokół 120 bpm (czyli było "zgrane" z rytmem pracy ludzkiego serca i - jak się wydaje - dostosowane idealnie do możliwości wokalistów, z którymi Saunderson współpracował).

Oto opinia artysty na temat Reese Project: ..Reese Project to nie ja, cały ja i tylko ja. W powstawaniu tych nagrań wcale nie mam największego udziału. Mam przynajmniej okazję usiąść w tylnym rzędzie i oddać pałeczkę utalentowanym muzykom, którzy mają ochotę na odejście od rutyny". Troje głównych wokalistów, z których wsparcia Saunderson skorzystał przy nagrywaniu albumu, to Rachel Kapp (zaśpiewała na "Direct Me"), LaTrece ("So Deep") i Terence FM ("I Believe"). Opiekuje się nimi żona Saundersona, Ann, która pisze też teksty i muzykę. Poznali się, kiedy Saiinderson nagrywał swój pierwszy remiks utworu "Heat It Up" grupy Wee Girl Papa Rappers w wytwórni 2live, gdzie Ann niegdyś pracowała.

W 1992 r. singel "I Believe" odniósł pewne sukcesy na rynku brytyjskim (dotarł do 74. miejsca list przebojów), podobnie jak "The Colour Of Love" (ze śpiewem Kapp: miejsce 52.). Na następnym singlu, "Miracle Of Love", Kapp wystąpiła u boku Byrona Stingily'ego z Ten City. Saunderson ma ambicje promowania muzyków z Detroit i w tym celu otworzył ponownie wytwórnię KMS, nakładem której wydaje nagrania młodych talentów. Do udziału w trasie koncertowej Reese Project w 1994 r. zaprosił nową ekipę muzyków, z urlopu macierzyńskiego powróciła też Kapp. Wśród najnowszych produkcji Reese Project znalazła się m,in. reedycja singla "Colour Of Love" (1995) oraz wspólne na granie z Andrew Pearce'em "Where Love Lives" (1996).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rock To The Beat	Reese	08.1989	-	-	-	[written by Kevin Saunderson][produced by Kevin Saunderson][29[6].Hot Disco/Dance;KMS 22 12"]
Direct Me	Reese Project	01.1992	-	-	Network NWKT 31	[written by A. Saunderson, K. Saunderson, M. Nanton][produced by Kevin Saunderson][9[11].Hot Disco/Dance;Giant 40 307 12"]
The Colour Of Love	Reese Project	08.1992	52[2]	-	Network NWKT 51	[written by Ann Saunderson, Kevin Saunderson][produced by Kevin 'Reese' Saunderson, Mike Banks][1[2][11].Hot Disco/Dance;Giant 40 401 12"]
I Believe	Reese Project	12.1992	74[1]	-	Network NWKT 63	[written by Ann Saunderson, Kevin Saunderson,D Jamerson][produced by Kevin 'Reese' Saunderson]
So deep	Reese Project	03.1993	54[2]	-	Network NWK CD 68	[written by Ann Saunderson, Kevin Saunderson,D Jamerson, P Grey][produced by Kevin 'Reese' Saunderson]
The Colour Of Love [remix]	Reese Project	09.1994	55[2]	-	Network NWKT 81
Direct Me Remixes	Reese Project	05.1995	44[4]	-	Network NWKT 87	[oryginalnie nagrana w 1991r]

Recycle Or Die

Firma płytowa z Frankfurtu, związana z firmą Harthouse/Eye Q. Dyrektorem Recycle Or Die jest Heinz Roth. Całość dotychczasowej produkcji wytwórni stanowi dziewięć albumów, z których pierwszy ukazał się w 1993 r. Każdy kompakt opakowany był w nadającą się do ponownego przetworzenia kartonową okładkę z fragmentem obrazu autorstwa kultowego niemieckiego artysty.

Firma wydała następujące płyty: Stray light (Dominie Woosey), Looking Beyond (Ralf Hildenbeutel), Constellation (Oliver Lieb), Baked Beans i Bean Me up, Scotty! (Helmut Zerlett), Archaic Modulation (Stevie Be Zet) oraz Rhythm & Irrelevance (#9 Dream), Fearless (Solitaire), Toll- mann Hildenbeutel i Welcome Spacebrothers (Mir).

Heinz Roth mówi o wytwórni: „Jest to coś w rodzaju komuny (...) Recycle Or Die nie zajmuje się ambientem. Jest bardziej eksperymentalna. Tworzenie muzyki nie polega na zmiksowaniu paru dźwięków i zapaleniu jointa”. Słowa Rotha potwierdza to, że Ralf Hildenbeutel, inżynier dźwięku Svena Vatha, zagrał w 1994 r. na festiwalu jazzowym w Montreaux.

React Records

Wytwórnia fonograficzna założona przez byłego dyrektora firmy Rhythm King Jamesa Horrocksa oraz Thomasa Foleya. Po osiągnięciu przez Rhythm King wielkiego sukcesu na rynku Horrocks zakończył współpracę z tą firmą. W końcu przyjął angaż do efemerycznej wytwórni tanecznej należącej do Really Useful (działała także pod nazwą React).

Później rozpoczął działalność na własną rękę - zaczynał od kompilacji, np.Deep Heat, Thin Ice czy Megabass. Pierwszy "prawdziwy" singel React był dziełem byłego dystrybutora bootlegów Johna Truelove'a, który jako Source nagrał przy wsparciu Candi Staton utwór "You Got The Love". Sprzedał się on w Wielkiej Brytanii w nakładzie ponad dwustu tysięcy egzemplarzy.
Wtedy właśnie Horrocks poznał Foleya, który wprowadził go w tajniki sceny house'owej (zaczęli wspólnie organizować opartą na muzyce współpracowników React, regularną imprezę Garage w klubie Heaven). Foley opracowuje popularną serię kompilacji Reactivate. Reputacja React na rynku singli jest godna pozazdroszczenia. Największy sukces przyniósł firmie utwór "Age Of Love" zespołu Age Of Love, idealny przykład transowego house'u; zre-miksował go duet Jam & Spoon.

W 1991 r. React zaangażowała producentów znanych na scenie house'owej - grupę Fierce Ruling Diva, duet DJ-a Jeroena Flammana i Jeffreya "DJ Abraxas" Portera, znanych z prowadzenia klubu Planet E w Amsterdamie i mieszczącego się na barce klubu Subtopia. W 1991 r., nagrali oni dla React "Rubb It In", a rok później -"You Gotta Believe". Z React współpracuje też włoski producent Alex Lee - nagrał on m.in. "Take It" (jego kariera zapowiadała się świetnie, ale został wkrótce powołany na dwa lata do włoskiego wojska).

W stajni React są jeszcze grupy GTO (Jej własna wytwórnia Data Flow ma stały kontrakt z React - single "Listen To The Rhythm Flow", "Elevation", "Bullfrog", seria "Data Trax". album Tip Of The Icebergi najnowszy minialbum "Kardiophunk & The 7th wave" , Ether Real ("Zap"), Elevator ("Shinny") . Największą jednak sławę i komercyjny sukces na rynku zawdzięcza wytwórnia React swoim składankom. Jest ich bardzo wiele, a na poszczególnych seriach znaleźć można wszystkie gatunki muzyki tanecznej. Dla przykładu "Reactivate" (trance), "Mix Hard Or Die" (hardcore), "Rush Hour" (happy hardcore), "Cafe Del Mar" (chill out), "Kinky Trax" (house, garage), "„Dope On Plastic" (trip hop) itd.

W swoim katalogu wytwórnia ma też miks CD najlepszych DJ-ów świata - Carla Coxa "F.A.C.T", Jeffa Millsa "Live At The Liquid Room -Tokyo" czy Laurenta Garniera "Laboratories Mixes Vol. 1&2". Pojawiają się jednak w prasie także krytyczne oceny działalności wytwórni; jeden z braci Burden ("Octave One") w wywiadzie do magazynu Muzik wyznał, że powodem niepojawienia się artystów jego wytwórni na składance The True People ("śmietanka" Detroit techno) był zamiar właścicieli React, którzy chcieli umieścić na swej kompilacji wszystkie największe nazwiska z Detroit, natomiast nie było żadnego kryterium jakości muzyki, sitkiem czego podwójny album brzmi jak strony B singli.

Hity na singlowej liście przebojów UK Chart

The Age Of Love The Age Of Love - The Remixes 1997 17
The Age Of Love The Age Of Love Remixes 1998 38
Blu Peter Magic 1995 81
Blu Peter The Pictures In Your Mind 1996 79
Blu Peter I Bring You Love 1997 101
Blu Peter Tell Me What You Want / James Has Kittens 1998 70
Blu Peter Blu Air 1999 82
Blu Peter Substance 2000 82
Blu Peter Funky Suite 2000 80
Blu Peter Biological Response 2000 87
Antarctica Return To Reality 2000 53
Antarctica Adrift (Cast Your Mind) 2000 72
Antarctica Illusion 2001 120
Sharkey Revolutions EP 1997 53
Sharkey Product Of Society 1998 80
Sundance Sundance 1997 33
Sundance Sundance `98 1998 37
Sundance The Living Dream 1999 56
Candi Staton Love On Love 1999 27
Candi Staton Young Hearts Run Free 1999 29

Raze

Grupa house’owa z Waszyngtonu (USA), grająca w składzie Vaughn Mason i Keith Thompson (ur. na Bronksie w Nowym Jorku, USA; śpiew). Raze ma   na koncie kilka utworów uznanych w klubach za klasyczne, np. "Jack The Groove”, wydany po raz pierwszy w 1986 r. (do brytyjskiej Top 20 wszedł w styczniu roku następnego) „Let The Music Move U" , a zwłaszcza „Break 4 Love” (taneczny nr 1 w USA) to także standardy house’u.

Ten ostami singel doprowadził do pewnych kontrowersji - Thompson  stwierdził, że Mason niesłusznie przywłaszczył sobie wszystkie prawa autorskie i wydawnicze. „Break 4 Love" sprzedało się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy” - wspomina Thompson - „i było mi bardzo przykro, bo nikt nie wiedział, że to ja byłem wokalistą i że w ogóle miałem z tym nagraniem coś wspólnego”. W końcu doszło do polubownego rozwiązania sporu.

Thompson zaczął nagrywać solo i założył własną wytwórnię Level 10. Kiedy „Break 4 Love” ukazało się ponownie, tym razem nakładem wytwórni Mastercuts w serii „Classic House”, jego nazwisko znalazło się na okładce płyty. Raze działał dalej - w 1991 r. ukazał się nakładem firmy Champion singel „Bass Power”, z wokalami Pameli Frazier i rapera Douga Lazy’ego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jack The Groove/Bonus	Raze	11.1986	20[16]	-	Champion CHAMP 23	[written by Stephen Johnson, Varryl Vano][produced by Vaughan Mason]
Let The Music Move U/Get Down	Raze	02.1987	57[3]	-	Champion CHAMP 27	[written by Stephon Johnson, Varryl Vano, W. Sykes, V. Mason][produced by Vaughan Mason, Stephon Johnson]
Caught U Cheatin'	Raze	01.1988	77[2]	-	Champion CHAMP 58	[written by Stephen Johnson, Wanda Sykes, Varryl Vano][produced by Vaughan Mason]
Break 4 Love	Raze	05.1988	28[19]	-	Champion CHAMP 67	[written by Vaughan Mason][produced by Vaughan Mason]
Let It Roll	Raze Presents Doug Lazy	07.1989	27[5]	-	Atlantic A 8866	[written by Doug Finley][produced by Doug Lazy]
All 4 Love (Break 4 Love 1990)	Raze	01.1990	30[5]	-	Champion CHAMP 228	[written by Enrique Dial, J Grant, Rob Gordon, Vaughn Mason][produced by Enrique Dial, Vaughn Mason]
Can You Feel It	Raze	02.1990	62[2]	-	Champion CHAMP 227	[written by Ben Epps, Enrique Dial, Lady J, Rob Gordon*, Stephon Johnson, Varryl Vano, Vaughan Mason]
Break 4 Love	Raze	09.1994	44[2]	-	Champion CHAMP 314	[written by Vaughan Mason][produced by Vaughan Mason]
Break 4 Love	Raze	03.2003	64[2]	-	Champion CHAMP 784	[written by Vaughan Mason][produced by Vaughan Mason]

Afrika Bambaataa

Właśc. Afrika Bambaataa Aasim. ur. 1 7.06.1957 r. na Bronksie w Nowym Jorku.
Nazwisko artysty pochodzi od dziewiętnastowiecznego wodza plemienia Zulusów. Bambaataa [co znaczy "Wódz Wzruszenie"! był założycielem nowojorskiej załogi Zulu Nation, której nazwę nadał zainspirowany filmem "Zulu" (1963. reż. Cyril Rndfield. w roli głównej Micheal Caine) oraz systemem zasad i odwagą członków szczepu. Złożony głównie z murzyńskich dzieciaków, luźna wspólnota Zulu Nation i jej przywódca bardziej niż ktokolwiek inny pomogli zmienić młodzieżowe uliczne gangi lat 70-tych w hip hopowe formacje lat 80-tych.

Bambaataa był kiedyś członkiem osławionych Black Spades. W latach 1977- -1985 pracował jako MC i DJ, a także organizował konkursy breakdance oraz imprezy muzyczne, promując etos pokoju i tolerancji rasowej. W 198O r. był już czołowym nowojorskim DJ-em hip hop i gra) dla ogromnej publiczności, przyćmiewając popularnością nawet Grandmastera Flasha.

W tym samym roku zadebiutował jako producent dwóch wersji "Zulu Nation Throwdown", nagranych przez Cosmic Force i Soul Sonic Force - grupy związane z Zulu Nation.
W 1982 r. Bambaataa podpisał kontrakt z firmą Tommy Boy i jako Afrika Bambaataa & The Jazzy Five zadebiutował własnym utworem "Jazzy Sensation" (opartym na "Funky Sensation" Gwena Guthriego). Później pojawił się singel z syntezatorowym nagraniem "Planet Rock", opartym na "Trans-Europe Express" niemieckiej grupy Kraftwerk z 1977 r. Dzięki temu przebojowi hip hop wyszedł poza dotychczasowy schemat języka ulicy i mocnego rytmu.

Trudno także nie docenić znaczącego wkładu Artura Bakera i Johna Robiego, programujących rytm "Planet Rock", gdyż dali oni początek gatunkowi "electro", który wyznaczył kierunek rapu lat 80. Tytuł nagrania dał później nazwę wytwórni płytowej, założonej przez Bambaatę na Bronksie. Utwór "Looking For The Perfect Beat" był kontynuacją mariażu ostrych tekstów i syntezatorowego electro-boogie i był kamieniem milowym w rozwoju gatunku.
Na płycie Beware (The Funk Is Everywhere) pojawiła się nowa wersja nagrania "Kick Out The Jams" z repertuaru rockowej grupy MC5 (produkcji Billa Laswella), Wspierany przez członków grupy Material, Bambaataa zrealizował też płytę sygnowaną nazwą Shango, na której znalazły się nagrania taneczne. m.in. przeróbka "Thank You" Sly'a Stone'a.

Nie potrafiąc usiedzieć długo w jednym miejscu, Bambaataa nagrał dwa zupełnie różne i nieoczekiwane nagrania - "World Destruction" z byłym wokalistą Sex Pistols Johnem Rottenem oraz "Unity" z ojcem chrzestnym funka, Jamesem Brownem. Stracił popularność w drugiej połowie lat 80-tych, kiedy to nowe pokolenie DJ-ów i raperów zaproponowało własne innowacje i świeże rytmy. Mimo to w nagraniu albumu The Light wzięła udział spora grupa znanych artystów, m.in. UB40, Nona Hendryx, Boy George, Bootsy Collins, Yellowman i George Clinton, który wywarł ogromny wpływ na Bambaatę.

Kolejna duża płyta, 1990-2000- The Decade Of Darkness, również była próbą przywrócenia równowagi i zawierała nową wersję nagrania "Say It Loud (I'm Black, I'm Proud)" Jamesa Browna. Bambaataa miał zasadniczy wpływ na rozwój muzyki rap.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Planet rock	Afrika Bambaataa and The Soul Sonic Force	08.1982	53[3]	48[11]	Polydor POSP 497	[sample z "Trans Euro Express"-Kraftwerk][written by Arthur Baker, John Robie, Afrika Bambaataa & The Soulsonic Force, Ralf Hütter, Florian Schneider][produced by Arthur Baker, John Robie]
Looking For The Perfect Beat/ Bonus Beats II	Afrika Bambaataa and The Soul Sonic Force	02.1983	86[5]	-	21 Records POSP 561	[written by A. Baker, J. Robie, Aasim, SoulSonic Force][produced by Arthur Baker, John Robie]
Renegades of funk	Afrika Bambaataa and The Soul Sonic Force	03.1984	30[5]	-	Tommy Boy AFR1	[written by Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller, John Robie][produced by Arthur Baker, John Robie]
Unity [Part 1-The Third coming]/Because it' s coming	Afrika Bambaataa and James Brown	08.1984	49[5]	-	Tommy Boy AFR X 2	[written by James Brown, Khayan Aasim Bambaataa, Douglas Wimbish, Bernard Alexander ,Keith LeBlanc, Robin Haplin][produced by Tom Silverman, Afrika Bambaataa]
Frantic Situation	Afrika Bambaataa with Shango	10.1984	89[3]	-	Island AFRX 3	[written by Arthur Baker, LeRoi Evans, Ray Serrano, B. Aasim, W. Henderson, E. Williams, J. Miller, R. Allen, W. Fowler][produced by Arthur Baker]
Reckless	Afrika Bambaataa and The UB40	02.1988	17[9]	-	EMI EM 41	[written by John Robie, UB40, Afrika Bambaataa, Malibu][produced by John Robie]
Sho Nuff Funky/Tell Me When You Need It Again [Afrika Bambaataa And Family]	Afrika Bambaataa And Family Featuring Slug-Go	05.1988	99[1]	-	EMI EM 57	[written by Afrika Bambaataa, James Brown, Maxx Kidd][produced by Afrika Bambaataa]
Just get up and dance	Afrika Bambaataa & The Family	10.1991	45[3]	-	EMI MT 100 [UK]	[written by S. Portaluri, D. Sien, F. Zafret][produced by De Point, A. Gemolotto]
Pupunanny -The mixes	Afrika Bambaataa	07.1995	78[2]	-	ZYX ZYX 7651R-8	[written by A. Bambaataa, D. Sion, F. Zafret, S. Portaluri]
Mind control	Afrika Bambaataa feat Nebula Funk	08.1998	178[1]	-	Dust 2 Dust SPEC 120	[written by A. Bambaataa, D. Rizzatti]
Planet rock	Afrika Bambaataa and The Soul Sonic Force	09.1998	82[3]	-	Afrowax 12AWX 1	[written by Arthur Baker, John Robie, Afrika Bambaataa & The Soulsonic Force, Ralf Hütter, Florian Schneider]
Got to get up	Afrika Bambaataa vs Carpe Diem	10.1998	22[4]	-	Multiply CDMULTY 42	[written by David Sion, Dylan Burns, Eddie Lock, Fulvio Zafret, Sergio Portaluri]
Planet rock [remix]	Paul Oakenfield presents Afrika Bambaataa and The Soul Sonic Force	02.1999	144[1]	-	Tommy Boy TBV 341	-
Agharta -The city of Shamballa	Afrika Bambaataa & Westbam	07.1999	92[1]	-	Mute MUTE 234	[written by Afrika Bambaataa, Klaus Jankuhn, WestBam]
Africa shox	Leftfield Bambaataa	09.1999	7[7]	-	Higher Ground/Hard Hands HAND 057CD1	[written by Afrika Bambaataa, Neil Barnes, Paul Daley][produced by Nick Rapaccioli , Leftfield]
Planet rock [remix]	Paul Oakenfield presents Afrika Bambaataa and The Soul Sonic Force	08.2001	47[2]	-	Tommy Boy TBCD 2266	[written by Arthur Baker, John Robie, Afrika Bambaataa & The Soulsonic Force, Ralf Hütter, Florian Schneider][produced by Arthur Baker]
Renegades of funk	Afrika Bambaataa and The Soul Sonic Force	09.2001	98[1]	-	Tommy Boy TB 839	[written by Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller, John Robie][produced by Arthur Baker, John Robie]
D-Funktional	Mekon Featuring Afrika Bambaataa	03.2004	72[1]	-	Wall Of Sound WALLD 092	[written by Emre Ramazanoglu, John Gosling, Afrika Bambaataa][produced by Emre Ramazanoglu, John Gosling]
Renegades of funk	Afrika Bambaataa and The Soulsonic	11.2004	93[1]	-	Tommy Boy 5046759820	[written by Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller, John Robie][produced by Arthur Baker, John Robie]