E.L.O.

Jedna z najpopularniejszych grup rockowych lat 70., założona pod koniec 1971 r. w Birmingham. W jej pierwszym składzie znaleźli się trzej eks-członkowie zespołu The Move: Roy Wood (właśc. Ulysses Wood, ur. 8.11.1946 r. w Birmingham, Anglia; śpiew, wiolonczela, instr. dęte drewniane, gitara), Jeff Lynne (ur. 30.12.1947 r. w Birmingham; śpiew, fortepian, gitara), Bev Bevan (właśc. Beverley Bevan, ur. 24.11.1946 r. w Birmingham; perkusja) oraz Steve Woolam (skrzypce) i Bill Hunt (ur. 23.05.1947 r.; fortepian,rożek). Wood, Bevan i Lynne traktowali nowe przedsięwzięcie jako okazję do głębszej realizacji swoich muzycznych pomysłów. Pragnęli stać się kontynuatorami Beatlesów i ten duch przyświecał im podczas rejestracji pierwszego albumu zatytułowanego po prostu ELO (w USA - No Answer). Pomimo wielkich ambicji, w twórczości ELO nadal widać było ślady wcześniejszej działalności liderów w The Move. Równocześnie jednak objawił się szczególny talent Lynne'a do komponowania przebojowych melodii, czemu dał wyraz już na debiutanckim singlu formacji - "10538 Overture", który dotarł do Top 10 brytyjskiej listy przebojów.
Tuż po nagraniu pierwszej płyty Woolam opuścił kolegów, a na jego miejscu pojawili się: Andy Craig (wiolonczela), Hugh McDowell (ur. 31.07.1953 r. w Londynie; wiolonczela), Richard Tandy (ur. 26.03.1948 r. w Birmigham; bas, fortepian, gitara) i Wilf Gibson (ur. 28.02.1945 r. w Dilston w Northumberland, Anglia; skrzypce). Muzycy zagrali wspólnie kilka mało znaczących koncertów, po czym Wood wraz z Huntem i McDowellem założyli formację Wizzard. Craig nie wyraził ochoty na grę w żadnej z grup. Pozostała czwórka utrzymała nazwę ELO i dołączyła do składu Mike'a D'Albuquerque (ur. 24.06.1947 r. w londyńskiej dzielnicy Wimbledon; bas, śpiew) oraz wiolonczelistów: Mike'a Edwardsa (ur. 31.05.1947 w londyńskim Ealing) i Colina Walkera (ur. 8.07.1949 r. w Minchinhampton w hrabstwie Gloucestershire, Anglia).
W tym składzie powstał album ELO II, z którego pochodził przebojowy singel "Roll Over Beethoven" z repertuaru Chucka Berry'ego (uzupełniony cytatami z V Symfonii wiedeńskiego klasyka); utwór ten dotarł do Top 10 brytyjskich zestawień. Jesienią 1973 r. Gibson i Walker zrezygnowali ze współpracy z zespołem, natomiast w jego składzie pojawił się Mik Kaminski (ur. 2.09.1951 r. w Harrogate; skrzypce). W nowym zestawieniu nagrano kolejny longplay, On The Third Day, cieszący się średnim powodzeniem. Wydane mniej więcej w tym samym czasie single "Showdown" i "Ma-ma-ma Belle" spotkał podobny los. Sytuacji zespołu nie poprawił koncertowy album The Night The Light Went Out (In Long Beach), nagrany wiosną 1974 r. w USA z gościnnym udziałem wiolonczelisty Teda Blighta. W grudniu tego samego roku na rynku pojawiło się kolejne studyjne dzieło, Eldorado. Podczas sesji zespół wzmocnił Hugh McDowell, który zdążył już opuścić formację Wizzard Roya Wooda. Płyta cieszyła się dużym powodzeniem po obu stronach Atlantyku, szybko zdobywając status "złotej". Wybrana z niej na singel ballada "Can't Get It Out Of My Head" trafiła na 9. miejsce zestawień w Stanach Zjednoczonych.
W tym okresie skład grupy wreszcie się ustabilizował, a znaleźli się w nim: Lynne, Bevan, Tandy, Kaminski, McDo well, Kelly Groucutt (ur. 8.09.1945 r. w Coseley; bas, eks-członek Barefoot) i Melvyn Gale (ur. 15.01.1952 r. w Londynie; wiolonczela, były muzyk London Palladium Orchestra). ELO zaczęli odnosić ogromne sukcesy w USA, występując na stadionach i nagrywając takie przebojowe albumy jak: Face The Music, A New World Record, Out Of The Blue, Discovery i Xanadu. Kompozycje Lynne'a zgrabnie balansowały na granicy muzyki pop i rocka, co skłaniało krytyków do licznych porównań z Beatlesami.
W latach 1976-1981 ELO umieścili w brytyjskiej Top 20 15 singli z rzędu, m.in. "Livin' Thing" (w 1976 r.), "Telephone Line" (w 1977 r.), "Mr. Blue Sky" (w 1978 r.), "Don't Bring Me Down" ( w 1979 r.) i "Xanadu"- nagrany we współpracy z Olivią Newton-John, a pochodzący z filmu pod tym samym tytułem.
Skład ELO zawęził się tymczasem (od płyty Discovery począwszy) do Lynne'a, Bevana, Tandy'ego i Groucutta, a w wyniku problemów prawnych i dystrybucyjnych impet zespołu stracił wiele ze swej siły. Albumom Time i Secret Messages (gościnnie zagrał na nim Mik Kaminski) brakowało już dynamiki poprzednich wydawnictw, a przyszłość zespołu stanęła pod ogromnym znakiem zapytania. Bev Bevan opuścił zespół, by związać się na pewien czas z Black Sabbath, natomiast Kelly Groucutt definitywnie zrezygnował ze współpracy z kolegami.
Nagrany przez trio Lynne-Bevan-Tandy longplay Balance Of Power pojawił się co prawda na listach bestsellerów (podobnie jak promujący go singel "Calling America"), stanowił jednak "łabędzi śpiew" formacji. Lynne stracił zainteresowanie działalnością ELO, a jego pragnienie podjęcia kariery solowej stało się przyczyną rozpadu grupy. Solowe dzieło Lynne'a, Armchair Theatre, nie odniosło co prawda sukcesu, jednak artysta zyskał sławę doskonałego kompozytora i producenta (m.in. Cloud Nine George'a Harrisona, longplay Eddy'ego Duane'a, Mystery Girl Roya Orbisona i albumy Travelling Wilburys).
Tymczasem w 1991 r. Bev Bevan postanowił powołać do życia grupę ELO Part II i zaprosić do współpracy: Kelly'ego Groucutta, Hugh McDowella, Mika Kaminskiego, Erica Troyera (instr. klawiszowe, śpiew), Pete a Haycocka (gitara, bas, śpiew, eks-członka Climax Blues Band), Neila Lockwooda (gitara, śpiew) i Louisa Clarka (dyrygenta orkiestry towarzyszącej ELO przez wiele lat w nagraniach). Wydane w następnych latach dwa studyjne albumy zespołu udowodniły, że jego propozycje stanowią jedynie blade odbicie utworów ELO z lat 70. i 80., kiedy to twórczy talent Lynne'a zdawał się nie mieć granic. (ELO Part II dwukrotnie gościli w Polsce).

Single>
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
10 538 overture/First movement [Jumpin' biz]	E.L.O.	07.1972	9[8]	-	Harvest HAR 5053	[written by Jeff Lynne][produced by Roy Wood, Jeff Lynne]
Roll over Beethoven/Queen of the hours	E.L.O.	01.1973	6[10]	42[16]	Harvest HAR 5063	[written by Chuck Berry, Ludwig van Beethoven][produced by Jeff Lynne]
Showdown/In old England town	E.L.O.	10.1973	12[10]	53[11]	Harvest HAR 5077	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Ma-ma-ma belle/Can't find the title	E.L.O.	03.1974	22[8]	-	Warner Bros K 16 439	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Daybreaker [live]/Ma-ma-ma belle [live]	E.L.O.	05.1974	-	87[5]	UA 405 [US]	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Can' t get it out of my head/Illusions in G major	E.L.O.	12.1974	-	9[16]	Warner Bros K 16 510	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Evil woman/10538 overture [live]	E.L.O.	01.1976	10[8]	10[17]	JET JET 764	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Strange magic/Showdown [live]	E.L.O.	07.1976	38[3]	14[14]	JET JET 779	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Showdown [reedycja]/Daybreaker [live]	E.L.O.	08.1976	-	59[7]	Jet JET 842 [US]	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Living thing/Fire on high	E.L.O.	11.1976	4[12]	13[18]	JET UP 36 184	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Rockaria !/Poker	E.L.O.	02.1977	9[9]	-	JET UP 36 209	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Do ya/Night rider	E.L.O.	02.1977	-	24[12]	UA 939 [US]	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Telephone line/Poorboy [The Greenwood]/King of the universe	E.L.O.	05.1977	8[10]	7[23]	JET UP 36 254	[gold-US][written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Turn to stone/Mister kingdom	E.L.O.	10.1977	18[12]	13[15]	JET UP 36 313	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Mr Blue sky/One summer dream	E.L.O.	01.1978	6[32]	35[12]	JET UP 36 342	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Wild west hero/Eldorado	E.L.O.	06.1978	6[14]	-	CBS JET 109	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Sweet talkin woman/Bluebird is dead	E.L.O.	10.1978	6[9]	17[16]	CBS S JET 121	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
It' s over/The whale	E.L.O.	10.1978	-	75[4]	Jet 5052 [US]	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
E.L.O. EP.	E.L.O.	12.1978	34[8]	-	Jet ELO 1	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Shine a little love/Jungle	E.L.O.	05.1979	6[10]	8[15]	JET S JET 144	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
The diary of Horace Wimp/Down home town	E.L.O.	07.1979	8[9]	-	JET S JET 150	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Don' t bring me down/Dreaming of 4000	E.L.O.	09.1979	3[9]	4[15]	JET JET 153	[gold-US][written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Last train to London/Confusion	E.L.O.	11.1979	8[10]	side A:39[11] Side B:37[8]	JET JET 166	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
I' m alive/Drum dreams	E.L.O.	05.1980	20[9]	16[15]	JET S JET 179	[gold-US][written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
All over the world/Midnight blue	E.L.O.	08.1980	11[8]	13[16]	JET JET 195	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Don' t walk away/Across the border	E.L.O.	11.1980	21[10]	-	JET JET 7004	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Hold on tight/When time stood still	E.L.O.	08.1981	4[12]	10[12]	JET JET 70011	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Xanadu/Fool country	E.L.O.& Olivia Newton-John	1980	1[2][11]	16[15]	JET JET 185	[silver-UK][written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Twilight/Julie don't live here	E.L.O.	10.1981	30[7]	38[10]	JET JET 7015	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Ticket to the moon/Here Is The News	E.L.O.	01.1982	24[8]	-	JET JET 7018	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
The Way Life's Meant to Be/Wishing	E.L.O.	04.1982	95[5]	-	JET	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Rock' n' roll is king/After all	E.L.O.	06.1983	13[9]	19[13]	JET JET A 3500	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Secret messages/Buildings have eyes	E.L.O.	08.1983	48[3]	-	JET JET WA 3720	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Four little diamonds/Letter from Spain	E.L.O.	10.1983	84[2]	86[2]	JET JET A 3869	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Calling America/Caught in a trap	E.L.O.	03.1986	28[7]	18[15]	Epic A 6844	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
So Serious/A matter of fact	E.L.O.	04.1986	77[3]	-	Epic A 7090	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Getting To The Point/Secret lives	E.L.O.	08.1986	97[1]	-	Epic A 7317	[written by Jeff Lynne][produced by Jeff Lynne]
Honest man/Love for sale	E.L.O.	04.1991	60[2]	-	Telstar ELO 100	[written by Eric Troyer][produced by Jeff Glixman]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
E.L.O. I	E.L.O.	12.1971	32[4]	196[2]	Harvest SHVL 797 [UK]	["No answer" in USA][produced by Jeff Lynne]
E.L.O. II	E.L.O.	01.1973	35[1]	62[22]	Harvest SHVL 806 [UK]	[produced by Jeff Lynne]
On the third day	E.L.O.	12.1973	-	52[24]	UA 188	[silver-UK][produced by Jeff Lynne]
Eldorado	E.L.O.	10.1974	-	16[32]	UA 339	[gold-US][produced by Jeff Lynne]
Face the music	E.L.O.	10.1975	-	8[48]	UA 546	[gold-US][produced by Jeff Lynne]
Ole E.L.O.	E.L.O.	07.1976	-	32[43]	UA 630	[gold][produced by Jeff Lynne]
A new world record	E.L.O.	12.1976	6[100]	5[69]	UA 679	[platinum-US][platinum-UK][produced by Jeff Lynne]
Out of the blue	E.L.O.	10.1977	4[113]	4[58]	Jet 823	[platinum-US][platinum-UK][produced by Jeff Lynne]
Three light years	E.L.O.	01.1979	38[9]	-	CBS/JET JET BX 1	[gold-UK][produced by Jeff Lynne]
Discovery	E.L.O.	05.1979	1[5][46]	5[35]	Jet 35 769	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jeff Lynne]
Greatest hits	E.L.O.	12.1979	7[18]	30[15]	Jet 36 310	[4x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jeff Lynne]
Xanadu [soundtrack]	E.L.O. & Olivia Newton-John	07.1980	2[17]	4[36]	MCA 6100	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Jeff Lynne,John Farrar]
Time	E.L.O.	07.1981	1[2][32]	16[20]	Jet 37 371	[gold-US][platinum-UK][produced by Jeff Lynne]
Secret messages	E.L.O.	06.1983	4[15]	36[16]	Jet 38 490	[gold-UK][produced by Jeff Lynne]
Balance of power	E.L.O.	03.1986	9[12]	49[15]	CBS Associated 40 048	[silver-UK][produced by Jeff Lynne]
The Greatest Hits - Electric Light Orchestra	E.L.O.	12.1989	23[12]	-	Telstar STAR 2370 [UK]	[produced by Jeff Lynne]
Very best of E.L.O.	E.L.O.	10.1990	28[9]	-	Telstar STAR 2370 [UK]	[gold-UK][produced by Jeff Lynne]
Electric Light Orchestra Part Two	ELO Part 2	06.1991	34[4]	-	Telstar STAR 2503 [UK]	[produced by Jeff Glixman]
The Very Best Of The Electric Light Orchestra	E.L.O.	07.1994	4[27]	-	Dino DINCD 90 [UK]	[produced by Jeff Lynne]
Light years-The Very Best Of The Electric Light Orchestra	E.L.O.	11.1997	60[61]	-	Epic 489039-2 [UK]	[gold-UK] [produced by Jeff Lynne]
Zoom	E.L.O.	06.2001	34[5]	94[2]	Epic 85 336	[produced by Jeff Lynne]
The Ultimate Collection	E.L.O.	11.2001	18[11]	-	Columbia STVCD 126 [UK]	[gold-UK][produced by Jeff Lynne]
All Over the World: The Very Best of Electric Light Orchestra	E.L.O.	06.2005	1[1][203]	128[1]	Epic 5201292 [UK]	[4x-platinum-UK][produced by Jeff Lynne]
Mr. Blue Sky: The Very Best of Electric Light Orchestra	E.L.O.	10.2012	8[11]	118[1]	Frontiers FRCD570E [UK]	[produced by Jeff Lynne]

Nicola Roberts

Nicola Maria Roberts (ur. 5 października 1985r w Stamford) - brytyjska piosenkarka i członkini zespołu Girls Aloud.
W 2002 roku wraz z koleżankami Kimberley Walsh, Sarah Harding, Nadine Coyle oraz Cheryl Tweedy wzięła udział w programie Popstars: The Rivals, który emitowany był w 2002 roku w Wielkiej Brytanii. Po długich zmaganiach dziewczyny ostatecznie wygrały program.

W 2003 roku wydały album Sound of the Underground, który sprzedał się w 355 tys. egzemplarzy i zyskał miano platynowej płyty.

W 2009 roku Girls Aloud postanowiły zrobić sobie przerwę aby realizować projekty solowe. Pierwsza solowa płyta Roberts Cinderella's Eyes ukazała się 23 września 2011 roku, promuje ją wydany 5 czerwca 2011r singel „Beat of My Drum”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beat of My Drum	Nicola Roberts	06.2011	27[8]	-	A&M GBUM 71103281	[written by Nicola Roberts, Maya von Doll, Diplo (credited as Wesley Pentz), Dimitri Tikovoi][produced by Tikovoi]
Lucky Day	Nicola Roberts	10.2011	40[1]	-	A&M GBUM 71103452	[written by Nicola Roberts, Dragonette, Deekly & Eightysix (Andras Vleminckx)][produced by Martina Sorbara]
Yo-Yo	Nicola Roberts	01.2012	111[1]	-	A&M GBUM 71103281	[written by Nicola Roberts, Dimitri Tikovoi, Maya Von Doll][produced by Dimitri Tikovoi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cinderella's Eyes	Nicola Roberts	10.2011	17[2]	-	A&M 2774065	[produced by Dimitri Tikovoi, Diplo, Metronomy, Traxstarz, The Invisible Men]

Force Inc.

Jedna z najwcześniej powstałych (w połowie 1991 r.) niemieckich wytwórni fonograficznych, specjalizujących się w muzyce techno, prowadzona przez Achima Szepanskiego, człowieka, którego filozofia jest jasna: "Trzeba grać muzykę, w której jest prawdziwa energia, jak punk - wszystko, co się mówi, wciśnięte jest w jedną chwilę". Wcześniej Szepanski był już od 3 lat właścicielem sklepu muzycznego Boy Records we Frankfurcie (istniejącego do dzisiaj) i wytwórni płytowej Blackout. Pierwszym katalogowym singlem był Station 99 "Rhyme 2 The Rhythm", jednak renomę Force Inc. zdobyła sobie dopiero za sprawą ostrego utworu "Liquid" Exit 100.
Większość muzyków nagrywających dla wytwórni związana jest z nią prawie od początku. Należą do nich Thomas Heckman (obok Exit 100, także Age), Ian Pooley (Space Cube), Mike Ink (także Love Inc), Biochip C (również Steel), Alee Empire (także Richard Benson), Cristian Vogel. Force Inc. wydała też kilka singli ("Egglayer", "140", "Schrei nach Liebe") muzyków ze słynnej grupy Air Liquide; rozczarowany ich komercjalizacją Szepanski wycofał się później ze współpracy z nimi. Najlepszą próbką świeższych produkcji jest niewątpliwie EP-ka Hell s Bells Biochipa czy "Suecide" Aleca Empire'a.
Ok. 1993 r. Szepanski postanowił zmienić profil firmy, którą zaczęto już kojarzyć z, acidem i trance'em. Na późniejszych płytach słychać już słynne "Rauschen".

Hity na singlowej liście przebojów UK top 40

                                              Ian Pooley Chord Memory 1996 159

Fluke

Formacja wykonująca charyzmatyczną elektroniczną muzykę taneczną. Oprócz nagrywania, członkowie zespołu zajmują się remiksowaniem. W skład zespołu wchodzą: Michael James Bryant (ur. 1.05. 1960 r.) i Michael James Toumier(ur. 24.05.1963 r. w High Wycombe w hrabstwie Buckinghamshire. Anglia) oraz Jonathan Fugler(ur. 13.10.1962 r. w St. Austell w Komwalii. Anglia). Fugler i Bryant grali w młodości w trzeciorzędnych zespołach punkowych - Leaky Radiators i Lay Figures. Później byli członkami znanej grupy Skin. Wspólną karierę pod nazwą Fluke rozpoczęli w sierpniu 1989 r. od wydanego własnym sumptem singla "Thumper!" łnne wczesne nagrania to "Joni" (zawierające nawet sampel głosu Joni Mitchell) oraz "Philly" (debiut w barwach wytwórni płytowej Creation). Pierwszy koncert zespół dał na trawniku przed wiejskim domem w Kencie, podczas imprezy zorganizowanej przez wytwórnię Boy's Own; utwory, które grupa wtedy zagrała, znalazły się potem na drugim albumie.
Był on efektem nowego kontraktu z filią wytwórni Virgin - Circa. Także trzeci longplay Six Wheels On My Way, z 1993 r. ukazał się w tej firmie. Dołączono do niego wydaną w ograniczonym nakładzie winylową wersję debiutanckiego albumu Techno Rose Ol Blighty. który dawno zniknął ze sklepów. Na Six Wheels znalazły się też klubowe przeboje "Groovy Feeling" i "Electric Guitar". Do tej pory. dyskografię grupy zamyka bardzo udany album Oto, zrealizowany w 1995 r., którego pojawienie się spowodowało sporo zamieszania na listach przebojów. Zespół posiada w zachodnim Londynie własne studio i na społeczność sceny Tanecznej spogląda nieco "z góry".
Taka postawa nie przeszkodziła w przyjmowaniu wielu zamówień na remiksy np. od World Of Twist, JC001. Opik, Tears For Fears i Talk Talk. Niedawno singel "Slid" niemal wszedł do Top 40 brytyjskich list-dowód na to. że choć grupa działa w klubach, jej muzyka ma też potencjał komercyjny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slid	Fluke	03.1993	59[1]	-	Circa Records YRT 103	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke]
Electric guitar	Fluke	06.1993	58[2]	-	Circa Records YRT 104	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke][sample z "Crosstown traffic"-Jimi Hendrixa]
Groovy feeling	Fluke	09.1993	45[3]	-	Circa Records YRT 106	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke]
Bubble	Fluke	04.1994	37[2]	-	Circa Records YRT 110	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke]
Bullet	Fluke	07.1995	23[9]	-	Circa Records YRT 121	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke]
Tosh	Fluke	12.1995	32[8]	-	Circa Records YRT 122	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke]
Atom bomb	Fluke	11.1996	20[12]	-	Circa Records YRT 125	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke]
Absurd	Fluke	05.1997	25[6]	-	Circa Records; YRT 126	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier][produced by Fluke]
Squirt	Fluke	09.1997	46[4]	-	Circa Records; YRT 127	[written by Mike Bryant, Jon Fugler, Mike Tournier, Duncan Forbes, Charlie May][produced by Fluke]
Slap it	Fluke	12.2001	119[1]	-	Appalooso APPA#001	[written by Mike Bryant, Jon Fugler][produced by Fluke ]
Pulse	Fluke	11.2002	127[2]	-	One Little Indian 370TP 12P1	[produced by Fluke]
Hang tough	Fluke	03.2003	149[1]	-	One Little Indian 381TP 12	[produced by Fluke]
Switch	Fluke	08.2003	192[1]	-	One Little Indian 382TP 12	[written by Mike Bryant, Jon Fugler][produced by Fluke]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Six wheels on my wagon	Fluke	10.1993	41[1]	-	Circa Records; CIRCA 27	[produced by Fluke]
OTO	Fluke	08.1995	44[3]	-	Circa Records; CIRCA 31	[produced by Fluke]
Risotto	Fluke	10.1997	45[3]	-	Circa Records; CIRCA 33	[produced by Fluke]

Finitribe

Szkocka grupa taneczna, która niegdyś nagrywała dla wytwórni One Little Indian, podobnie jak inny zespół z tego kraju - The Sharpen; niestety, Finitribe nie zdołał powtórzyć sukcesu rodaków, choć nie stało się tak z lenistwa czy z braku talentu. Nazwa zespołu wzięła się z określenia „Finny Tribe” („szczep płetwiasty”), którego irlandzka religijna sekta Różokrzyżowców (podobnie jak irlandzcy wieśniacy) używa w odniesieniu do ryb.

 Grupa powstała w Edynburgu (Szkocja) w 1984 r. i miała początkowo sześciu członków. Założyli oni własną wytwórnię płytową, której nakładem w październiku tego samego roku ukazała się debiutancka EP-ka Curling And Stretching. Miesiąc później zespół dał w londyńskim ULU pierwszy koncert wspólnie z Danielle Dax. W 1986 r. grupa dorobiła się pierwszego samplera i wydała singel „DeTestimony”, który wywarł spory wpływ na muzyków z nurtu „balearic”, a później house.

W  roku następnym Finitribe rozpoczął zgubną współpracę z chicagowską wytwórnią Wax Trax! wydaniem własnej wersji utworu „I Want More” zespołu Can. Grupa miała problemy z wokalistą przysłanym z wytwórni - Chrisem Connellym, który wybrał współpracę z zespołami Ministry i Revolting Cocks oraz karierę solową.

Finitribe ponownie pojawił się dopiero w 1989 r., w okrojonym składzie: Mr Samples (właśc. John Wiliam Vick, ur. 6.11.1965 r. w Edynburgu), Philip Pinsky (właśc. Philip David Pinsky, ur. 23.03.1965 r. w Appleton w stanie Wisconsin, USA) oraz David Miller (właśc. David Francis Ashbride Miller, ur. 20.07.1962 r. w Moffat w hrabstwie Dunffewshire, Szkocja). Vick i Pinsky grali przedtem wspólnie w zespole Rigor Mortis, a Miller występował z grupą Explode Your Heart.

Wszyscy lubili tradycyjnego rocka i muzykę alternatywną (Dog Faced Hermans, Magazine), a poza tym czerpali z dokonań młodych wykonawców ze sceny tanecznej (Jah Wobble, Tackhead, Sparks, Sub Sub, Orbital). Niestety, kilka płyt wydanych przez wytwórnię One Little Indian nie przyniosło sukcesu komercyjnego, choć krytyka przyjęła je dobrze. Pierwszym i najważniejszym z singli był „Animal Farm”, zawierający sampel z wiersza dla dzieci „Old McDonald” i stanowiący zaciekły atak na sieć restauracji McDonaldsa. Wynikła z tego afera, której bynajmniej nie załagodziła późniejsza kampania plakatowa pod hasłem „Fuck Off McDonald’s” (czyli „sp McDonald”); dzięki temu zęspół po raz pierwszy został zauważony przez środki masowego przekazu.

Na początku lat 90-tych wydawało się, że Finitribe zdobędzie sobie uznanie poza kręgiem oddanych fanów, dzięki nowemu kiczowatemu image’owi (białę fartuchy pokryte gwiazdami, jak na zdjęciu) i bardziej popowej orientacji. Jak zauważyli krytycy, Finitribe można by uznać za Pet Shop Boys w wersji undergroundowej.

W 1992 r. zespół wznowił działalność wytwórni Finiflex i otworzył własne studia w Leith. Po wydaniu nowego albumu  Unexpected Groovy Treat (na którym znalazł się ich wielki przebój „101” - zremiksowany na singlu m.in przez G. Masseya z 808 State), zespół ponownie zawiesił działalność na jakiś czas. Przypomniał o sobie zupełnie nieudaną płytą Sheigra w 1995 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Forevergreen EP.	Finitribe	07.1992	51[1]	-	One Little Indian 74TP12F	[written by Miller, Finitribe, Vick, Pinsky][produced by Miller, Finitribe, Vick, Pinsky]
Brand New	Finitribe	11.1994	69[2]	-	FFRR FCD247	[written by D. Miller, J. Vick, P. Pinsky][produced by Finiflex]
Love Above / Sheigra 5	Finitribe	04.1995	86[1]	-	FFRR FCD258	[written by D. Miller, J. Vick, P. Pinsky][produced by Finiflex]

FFRR

Filia wytwórni London Records zajmująca się muzyką taneczną, prowadzona przez Andy'ego Thompsona we współpracy z DJ-em Petem Tongiem z Radio l. Tong pracuje dla wytwórni London Records od 1983 r., kiedy porzucił pracę kierownika działu reklamy w czasopiśmie "Blues & Soul". W London Records został specjalistą od promocji. On właśnie odpowiedzialny jest za sprowadzenie house'u z Chicago do Anglii za pośrednictwem Farleya Jackmastera Funka i Steve'a "Silk" Hurleya.
W 1986 r. Tong "odkurzył" FFRR (Full Frequency Range Recordings), które pierwotnie było filią firmy Decca. Powstała ona w 1946 r. i miała wydawać płyty o "wysokiej jakości dźwięku", przez kilkadziesiąt lat znajdowała się jednak w stanie uśpienia.
Najpierw Tong chciał FFRR wykorzystać do długofalowej współpracy z młodymi muzykami. Z tego powodu kontrakty z FFRR podpisali tacy wykonawcy, jak Brand New Heavies, Salt'N'Pepa, Lil' Louis oraz Degrees Of Motion. Thompson, który podobnie jak Tong przeszedł poszczególne szczeble kariery w klubach. Wraz z byłym współpracownikiem Hooj Choons, Philem Howellsem, zapoczątkował w 1991 r. działalność dodatkowej firmy Ffreedom, która miała się specjalizować w muzyce rave i prowadzić politykę na tyle elastyczną, by móc zatrudniać nowych wykonawców w miarę ich pojawiania się na scenie tanecznej (w 1992 r. wydała nawet śmieszny "Roobarb & Custard" grupy Shaft - świetną próbkę "zabawkowego" techno).
Kolejna filia, Internal, powstała pod koniec 1992 r. z myślą o wydawaniu albumów z muzyką techno. Wytwórnia macierzysta wydawała materiał trochę "bezpieczniejszy". Podczas recesji w 1992 r. Thompson przyznał: „Nasza doktryna brzmi: ostrożność się opłaca; wydajemy pieniądze tylko jeśli widzimy ku temu powód". Jednak taka surowa dyscyplina nie przeszkodziła FFRR w odniesieniu sukcesu i wydaniu dużej liczby płyt. Pod koniec lat 80. dla firmy nagrywała śmietanka generacji acid house'u, np. D-Mob; wytwórnia zatrudniła także grającą komercyjny hip hop grupę Cookie Crew; później zrezygnowano z jej współpracy.
Także zespół Orbital, którego pierwszy album i EP-ka Mutations 7, 1992 r. odniosły duży sukces, przeszedł z FFRR do Internal. Utrzymano za to związki z kilkoma wokalistkami house'owymi, m.in. z Lisą B. Największe przeboje ostatnich lat to m.in. "Blow Your Whistle" D.J-a Duke'a, "Give It Up" grupy Good Men, "Back In My Life" Joego Robertsa, "Back To Love" wszechobecnej grupy Brand New Heavies oraz rozmaite wyśmienite nagrania Frankiego Knucklesa.Wśród tanecznych filii dużych wytwórni płytowych FFRR jest jedną z najlepszych i najbardziej wiarygodnych.

          Hity na singlowej liście przebojów UK Top 40

Who Do You Love Now & Riva featuring Dannii Minogue 01 Dec 2001 3
 It's Time To Get Funky D. Mob & LRS 03 Jun 1989 9 
You're History Shakespear's Sister 29 Jul 1989 7  
French Kiss Lil Louis 29 Jul 1989 2 
 Put Your Hands Together D. Mob & Nuff Juice 13 Jan 1990 7 
 Do You Want Me Salt'n'Pepa 25 May 1991 5 
 Let's Talk About Sex Salt'n'Pepa 31 Aug 1991 2 
 What Can You Do For Me Utah Saints 24 Aug 1991 10 
 Ride Like The Wind East Side Beat 30 Nov 1991 3 
 Something Good Utah Saints 06 Jun 1992 4 
 Believe In Me Utah Saints 08 May 1993 8 
 Shout (It Out) Louchie Lou & Michie One 29 May 1993 7  
 Shine On Degrees Of Motion & Biti 19 Mar 1994 8 
 Whatta Man Salt'n'Pepa & En Vogue 19 Mar 1994 7 
 Eighteen Strings Tinman 20 Aug 1994 9  
 Push The Feeling On Nightcrawlers 04 Mar 1995 3 
 Keep On Jumpin' Lisa Marie Experience 27 Apr 1996 7 
 Nakasaki EP (I Need A Lover Tonight) Ken Doh 30 Mar 1996 7 
 I'm Alive Stretch & Vern & Maddog 14 Sep 1996 6 
 The Saint Orbital 29 Mar 1997 3 
 You Don't Know Me Armand Van Helden & Duane Harden 06 Feb 1999 1 
 Koochy Armand Van Helden 20 May 2000 4 
 Salsoul Nugget (If You Wanna) M&S; present The Girl Next Door 07 Apr 2001 6 
 Twenty Four Seven & Artful Dodger featuring Melanie Blatt 15 Sep 2001 6 
 Walk Like A Panther All Seeing I 23 Jan 1999 10 
 We Call It Acieed D. Mob & Gary Haisman 15 Oct 1988 3 
 Twist And Shout Salt'n'Pepa 12 Nov 1988 4 
 Push It/Tramp Salt'n'Pepa 25 Jun 1988 2  
 Funny Break (One Is Enough)Orbital Apr 2001  21
 Are We Here  Orbital Sep 1994  33
 Satan  Orbital Jan 1997  3
 Beached Orbital & Angelo Badalamenti Mar 2000  36
 Radiccio EP  Orbital Sep 1992  37
   Chime Orbital Mar 1990 17
   Style Orbital Mar 1999  13 
  Nothing Left Orbital Jul 1999 32
  Flowerz Armand Van Helden featuring Roland Clark May 1999 18
 

F Communications

Najbardziej znana wytwórnia w Paryżu, prowadzona p rzez najbardziej znanego francuskiego DJ-a Laurenta Gamiera i jego przyjaciela Erika Moranda. Początkowo działali pod auspicjami muzycznego molocha FNAC jako „dance division”.

 Sławę wytwórni przyniósł początkowo sam Garnier, który w pewnym okresie byl stałym DJ-em w jednym z najlepszych klubów Anglii (Hacienda) i nagrał najważniejsze płyty pierwszego okresu firmy - album French Connection i singla „A Bout De Souffle” (z niezapomnianym „Wake Up”), który w Anglii wydala na licencji wytwórnia Warp. Innymi ważnymi producentami, z którymi wytwórnia się związała, byli Ludovic Navarre (Deepside, St Germain, Modus Vivendi), Shazz (także Orange), Guillaume Leroux (Lunatic Asylum), Stephane Dri (Scan X), Simon Hartley (ex-Wild Planet jako Feedback).

 Przed rozstaniem z. firmą FNAC udało im się wydać kilkadziesiąt singli, jeszcze jeden album Gamiera Planet House i w marcu 1994 r. składankę La Collection, podsumowującą dwuletni okres działalności. Wreszcie Morand i Garnier usamodzielnili się, o czym marzyli od dawna. Odbiorcy właściwie nie zauważyli ich przeobrażenia, gdyż wszyscy artyści pozostali w wytwórni. Garnieri i Morand przyjęli nietypową konwencję produkcji swych płyt - większość z nich (obok regularnych albumów i nielicznych singli) to zawierające cztery-sześć utworów minialbumy (najczęściej bez remiksów).

Dystrybucja Play It Again Sam spowodowała, że nie ma już problemów z nabyciem płyt ze znaczkiem F w całej Europie Zachodniej. Do największych sukcesów wytwórni należy zaliczyć zdobycie 1. miejsca w kategorii „album roku” nowego prestiżowego brytyjskiego miesięcznika muzyki tanecznej „Muzik”, przez album Boulevard St Germain. W ostatnim czasie do znanych już wcześniej wykonawców wytwórni dołączyło kilku nowych: Juan Trip  („Masterpiece Trilogy” i „Switch Out Of The Sun”), Taho, Aqua Bassino („Swirl”), Toni Mono, hiszpański Iberian („Nueva Era!’ i „Manufactured”), Nova Nova („Metaphysic?”) i transseksualista z Cannes, występujący jako Lady B („Vice-Versa”). Latem 1996 r. pojawiły się dwie składanki Musiques Pour Les Plantes Vertes, stylistycznie przynależąca do stylu ambient i La. Collection Vol. 2, podsumowująca dwa lata pracy F Communications.

Felix da Housecat

Właśc. Felix Stallings, ur. w 1972r. w Chicago w stanie Illinois (USA), gdzie nadal mieszka. Młodszy „kolega z piaskownicy” legendy chicagowskiego house’u DJ-a Pierre’a. Młodość spędził eksperymentując z muzyką elektroniczną na sprzęcie zafundowanym przez szczodrych rodziców. W wieku lat 14 potrafił już grać na instrumentach klawiszowych, a rok później po raz pierwszy wszedł do studia nagrań. Jedną ze swych wczesnych taśm przekazał Pierre’owi. Ten bardzo się nią zainteresował i postanowił nagrać jeszcze raz,, jak należy”; z sesji tych zrodził się w końcu singel „Phantasy Girl”.

 Muzyka oparta była na.oryginalnym motywie klawiszowym z taśmy demo. Był to jeden z największych „kultowych” przebojów wczesnego-house’u. Felix nagrywał później bardzo regularnie utwory   taneczne i wyrobił sobie ustaloną renomę, choć Pierre pozostał jego mentorem. Niestety,wraz z ukończeniem szkoły rodzice przestali tolerować „zajęcia pozalekcyjne” syna i wysłali go do college’u w Alabamie.

Trzy lata później;Felix powrócił do Chicago i zajął się ponownie muzyką house. Wydawał sporo we współpracy z wszystkimi';,markowymi” wytwórniami: Strictly Rhythm („Venus”), Guerilla („Thee Dawn”), Nervous („Jerk It”/„Wonderboy”), DJax-Up ("Temptation” i „Freakadelica”), Soma („ClashbacK”), Bush, („Blakkaf’, „Phase 33” i „Legion”), R&S („Vintage To Aphrohead”), Chicago Underground i Freetown.

 Pod szyldem Thee Madkatt   Courtship wydał też album, nakładem firmy Deep Distraxion,natomiast jako Aphrohead (wspólnie z DJ-em Duke’em) opublikował bardzo ceniony np. przez DJ-a  Darnina Emersona singel „In The Dark We Live” (dla wytwórni Bush zremiksował go Dave Clarke), W 1993 r. założył w Europie własną wytwórnię Radikal Fear (filia belgijskiego PIAS), dla której nagrywają sławni koledzy z Chicago - K-Alexi, Mike Dunn, DJ Sneak, Armando Gallop, ich doskonały zbiór nagrań znajdziemy np. na składance The Chicago Allstars z 1996r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dirty Motha	Qwilo & Felix Da Housecat Feat. Lynn Crouch	09.1997	66[2]	-	Manifesto FESCD 29	-
Silver Screen Shower Scene	Felix da Housecat	07.2001	39[4]	-	City Rockers ROCKERS 1CD	[written by D. Jenefsky, T. Lorello a.k.a. Tommie Sunshine, Felix Stallings][produced by Felix da Housecat]
Harlot	Felix da Housecat	10.2001	79[3]	-	City Rockers ROCKERS 3CD	[written by Felix Stallings][produced by Felix da Housecat]
What Does It Feel Like?	Felix da Housecat	03.2002	66[2]	-	City Rockers ROCKERS 8CD	[written by Caroline Hervé, Felix Stallings][produced by Felix da Housecat]
Cyberwhore	Felix da Housecat	08.2003	103[2]	-	Rude Photo ZRP01 [US]	[produced by Dave The Hustler, Felix Da Housecat]
Rocket Ride	Felix da Housecat	08.2004	55[3]	-	Rykodisc ENR 522	[written by Felix Da Housecat, GoodandEvil, Tommie Sunshine][produced by Felix Da Housecat, GoodandEvil, Tommie Sunshine]
Watching Cars Go By	Felix da Housecat	11.2004	49[7]	-	Emperor Norton ENR 532	[written by Felix da Housecat][produced by Felix da Housecat, Dave The Hustler]
Ready 2 Wear	Felix da Housecat	02.2005	62[2]	-	Emperor Norton ENR 562	[written by Tyrone Palmer,Felix da Housecat][produced by Felix da Housecat]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Devin Dazzle & the Neon Fever	Felix da Housecat	06.2004	97[2]	-	Rykodisc ENR 70722	[produced by Felix da Housecat, Dave the Hustler, Tommie Sunshine, GoodandEvil, Clover]

Flowerpot Men

Grupa brytyjska założona w 1967 roku przez zespół autorski Carter And Lewis, którzy chcieli wykorzystać popularność będącego w petni rozwoju trendu hippisowskiego propagującego pokój i miłość, którego symbolem był kwiat. Przedstawicieli tego trendu zwano dziećmi-kwiatami.


Kiedy ich pierwszy singel "Let's Go To San Francisco" dotarł do piątego miejsca na listach przebojów, kwartet wokalistów sesyjnych, Tony Burrows, Robin Shaw, Pete Nelson i Neil Landon, przyjął nazwę Flowerpot Men i nagrał kilka dobrych utworów, szczególnie "A Walk In The Sky".
Sekcja instrumentalna, w skład której wchodzili Ged Peck (gitara), Jon Lord (organy), Nick Simper (gitara basowa) i Carlo Little (instrumenty perkusyjne), towarzyszyła zespołowi w czasie jego tournee , ale rozpadła się, gdy Lord i Simper założyli Deep Purple.

Burrows wrócił później do nagrań sesyjnych, London pojawił się na jakiś czas w zespole Fat Mattress, natomiast Shaw i Nelson wraz z zespołem autorskim Carter-Lewis założyli grupę White Plains.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Let' s go to San Francisco	Flowerpot Men	08.1967	4[12]	-	Deram DM 142	[written by John Carter/Aaron Lewis][produced by John Carter, Ken Lewis]

A Flock Of Seagulls

Grupa brytyjska. Powstała w końcu 1979 w Liverpoolu. Nazwę wzięła z powieści Richarda Bacha Jonathan Livingston Seagull, czyli Mewa. Utworzona przez Mike'a Score'a (5.11.1957) - voc, g, k, z zawodu fryzjera (intrygujące uczesanie lidera miało znaczący wpływ na jej sukces). W pierwszym składzie znaleźli się też Paul Reynolds (4.08.1962) -g, Frank Maudsley (10.11.1959) -b, voc, Ali Score - automat perkusyjny, voc. We wrześniu 1985 Reynolds odszedł. Zastępował go Gary Steadman -g, znany z Classix Nouveaux. W 1986 zawiesiła działalność. W 1989 Mike Score stworzył nową wersję A Flock Of Seagullslls, ale wkrótce potem i ją rozwiązał.
Zadebiutowała w czerwcu 1981 singlem (It's Not Me) Talking/Factory Music, nagranym dla firmy Cocteau Billa Nelsona i przez niego wyprodukowanym. Podpisała kontrakt z wytwórnią Jive i dla niej zrealizowała wszystkie następne płyty. Pierwsze single, Telecommunication/Intro z września 1981 i Modern Love Is Automatic/Windows z listopada tego roku, przeszły jeszcze bez echa. Ale już następne małe płyty, I Ran (So Far Away)/Pick Me Up z marca 1982 i Space Age Love Song/Windows z maja tego roku, oraz album "A Flock Of Seagullslls" z kwietnia 1982 (wyprodukowany przez Mike'a Howletta) zyskały znaczną popularność, zwłaszcza w Stanach. Zawierały chwytliwe piosenki o syntezatorowo-gitarowym brzmieniu, adresowane do tej samej publiczności co dokonania Duran Duran czy Depeche Mode.
Największy sukces w Wielkiej Brytanii przyniósł grupie drugi album, "Listen" z kwietnia 1983 (znowu owoc współpracy z Howlettem), promowany trzema singlami: niezwykle popularnym Wishing (I Had A Photograph Of You)/Commited z października 1982 oraz Nightmares/Rosen Montag z kwietnia 1983 i Transfer Affection/I Ran (wersja koncertowa) z sierpnia tego roku. Kariera A Flock Of Seagullslls okazała się jednak krótkotrwała i późniejsze płyty nie zyskały już większego powodzenia. Były to single The More You Live The More You Love/Lost Control z czerwca 1984 i Never Again (The Danced/Living In Heaven z września tego roku, Who's That Girl/ (She's Cot lt)/Wishing (I Had A Photograph Of You) z października 1985 i Heartbeat Like A Drum/Heartbeat Like A Drum (wersja instrumentalna) z lutego 1986 oraz albumy "The Story Of Young Heart" z sierpnia 1984 (wyprodukowany przez Steve'a Lovella) i "Dream Come True" z marca 1986 (wyprodukowany przez Mike'a Score'a we współpracy z Wayne'em Brathwaite'em).
Wcielenie A Flock Of Seagullslls z 1989 dorobiło się tylko jednego singla - Magie. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Telecommunication/Modern Love Is Automatic	A Flock Of Seagulls	06.1981	-	-	Jive JIVE 4	[written by M. Score, A. Score, F. Maudsley, P. Reynolds][produced by Bill Nelson][19[25].Hot Disco/Dance;Jive 22 001 12"]
I ran/Pick Me Up	A Flock Of Seagulls	03.1982	43[6]	9[22]	Jive JIVE 14	[silver-UK][written by Michael Score, Alister Score,Francis Maudsley,Paul Reynolds][produced by Mike Howlett][8[26].Hot Disco/Dance;Jive 14 12"]
Space Age Love Song /Standing In The Doorway	A Flock Of Seagulls	06.1982	34[6]	30[18]	Jive JIVE 17	[written by Michael Score,Alister Score,Francis Maudsley,Paul Reynolds][produced by Mike Howlett]
Wishing (If I Had A Photograph Of You) /Commited	A Flock Of Seagulls	11.1982	10[13]	26[14]	Jive JIVE 25	[silver-UK][written by Michael Score,Alister Score,Francis Maudsley,Paul Reynolds][produced by Mike Howlett]
Nightmares/Rosenmontag	A Flock Of Seagulls	04.1983	53[4]	-	Jive JIVE 33	[written by Michael Score,Alister Score,Francis Maudsley,Paul Reynolds][produced by Mike Howlett]
Wishing (If I Had A Photograph Of You) /Commited	A Flock Of Seagulls	06.1983	-	-	-	[62[5].Hot Disco/Dance;Jive 8013 LP.]
Transfer Affection /I Ran (Live)	A Flock Of Seagulls	06.1983	38[5]	-	Jive JIVE 41	[written by Michael Score,Alister Score,Francis Maudsley,Paul Reynolds][produced by Mike Howlett]
(It's Not Me) Talking/Tanglimara	A Flock Of Seagulls	09.1983	78[4]	-	Jive JIVE 47	[written by Michael Score,Alister Score,Francis Maudsley,Paul Reynolds][produced by Bill Nelson]
The More You Live, The More You Love/Lost Control (Totally)	A Flock Of Seagulls	07.1984	26[11]	56[9]	Jive JIVE 62	[written by Michael Score,Alister Score,Francis Maudsley,Paul Reynolds][produced by Steve Lovell][52[7].Hot Disco/Dance;Jive 9221 12"]
Who's That Girl (She's Got It)	A Flock Of Seagulls	10.1985	66[3]	-	Jive JIVE 106	[written by Mike Score, A Flock Of Seagulls][produced by Mike Score]
Heartbeat Like a Drum	A Flock Of Seagulls	02.1986	109	-	Jive	[written by Mike Score, Ali Score, Frank Maudsley][produced by Mike Score,Wayne Brathwaite]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Flock Of Seagulls	A Flock Of Seagulls	04.1982	32[44]	10[50]	Jive 66 000	[gold-US][silver-UK][produced by Mike Howlett, Bill Nelson]
Listen	A Flock Of Seagulls	05.1983	16[10]	16[23]	Jive 8013	[produced by Mike Howlett, Bill Nelson]
The story of a young heart	A Flock Of Seagulls	08.1984	30[5]	66[10]	Jive 8215	[produced by Steve Lovell]

Floaters

The Floaters był afro-amerykańską ,rhythm'n'bluesową grupą wokalną , z Detroit w stanie Michigan , która powstała w 1976 roku.
Zespół został założony przez byłego członka The Detroit Emeralds ,wokalistę Jamesa Mitchella, z bratem Paulem Mitchellem, Larry Cunninghamem, Charlesem Clarkiem, i lużno związanym z grupą Ralphem Mitchellem. Większość członków Floaters pochodziła z Detroit's Eastside ,gdzie realizowano socjalny projekt mieszkaniowy Sojourner Truth.
James Mitchell był tym ,który wpadł na pomysł ich największego hitu, " Float On ", we śnie. Tekst piosenki podkreślił,był autorstwa każdego członka zespołu. "Float On" był realizowany w garażowym studio nagrań o nazwie Pac 3. Piosenka została napisana przez Arnolda Ingrama, Marvina Willisa i Jamesa Mitchella Jr, a wyprodukowana przez Woody Wilsona. Stała się na całym świecie hitem w 1977 roku ,wydana przez ABC Records , osiągając # 1 w USA na liście R & B , # 2 na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 , oraz # 1 na UK Singles Chart (przez jeden tydzień w sierpniu tego roku).
Następny singiel, "You Don't Have to Say You Love Me" nie powielił uroku "Float On", ale z pewnymi zmianami w składzie, grupa pozostała aktywna przez kilka lat, nie mogąc otrząsnąć się z etykiety zespołu jednego przeboju. The Floaters powrócił do Pac 3, aby nagrać nową wersję "Float On" z Full Force na Brooklynie , w Nowym Jorku na ich album Still Standing z 2001r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Float On / Everything Happens for a Reason	Floaters	07.1977	1[1][11]	2[16]	ABC 12 284	[gold][written by Marvin Willis,Arnold Ingram,James Mitchell][produced by Woody Wilson][1[6][20].R&B; Chart]
You Don't Have to Say You Love Me / Take One Step at a Time	Floaters	10.1977	-	-	ABC 12 314	[written by Simon Napier-Bell, Vicki Wickham][28[14].R&B; Chart]
I Just Want To Be With You /What ever your sign	Floaters	07.1978	-	103[5]	ABC 12 364	[written by Marvin Willis,Arnold Ingram,James Mitchell][produced by James Mitchell Jr. , Marvin Willis][36[9].R&B; Chart]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Floaters	Floaters	06.1977	17[8]	10[25]	ABC 1030	[platinum][produced by J. Mitchell, M. Willis]
Magic	Floaters	04.1978	-	131[8]	ABC 1047	[produced by J. Mitchell, M. Willis]

Flirtations

The Flirtations (wcześniej The Gypsies) był żeńską grupą muzyczną , która nagrywała od początku lat 60-tych.
W 1962 roku w Nowym Jorku , cztery kobiety z Południowej Karoliny zakładają The Gypsies. Były to Lestine Johnson i siostry Ernestine Pearce, Shirley Pearce i Betty Pearce.
W 1964 roku podpisały kontrakt nagraniowy z Old Town Records, gdzie ukazał się ich debiutancki singiel "Hey There, Hey There". Piosenka była prezentowana tylko w lokalnych stacjach radiowych , ale ich kolejny singiel -autorstwa JJ Jacksona "Jerk It" - był bardziej udany, osiągając # 111 (pop) i # 33 (R & B) wiosną 1965 roku. Mimo względnego sukcesu "Jerk It", Lestine Johnson opuściła grupę, zastąpiona przez Violę Billups . The Gypsies wydała tylko dwa single dla Old Town Records w 1966 roku, w sumie cztery przez całą działalność.
W tym samym roku, teraz nagrywajacy dla Josie Records , kwartet przemianowany został na The Flirtations wydał northern soulowy singiel "Change My Darkness Into Light". Został zignorowany przez DJ-ów przez co jego sprzedaż ucierpiała. Kwartet następnie przeniósł się do Festival Records , gdzie wydał "Stronger Than Her Love" i "Settle Down" jako single, ale nie udało się wzbudzić nimi duże zainteresowanie.
Betty Pearce opuściła grupę, zmniejszając ansambl do trio. Po wygraniu małego lokalnego konkursu talentów w 1968 roku, spakowały swoje walizki i wyjechały do Anglii, gdzie podpisały kontrakt z wytwórnią Parrot , wydającą takich artystów jak Tom Jones . Ich jedynym nagraniem był "Someone Out There" ze stroną B: "How Can You Tell Me?". Mimo ,że utwór ukazywał się na antenie i uznanie większe niż ich inne single, to jednak niewiele wpłynęło na jego sprzedaż.
Pod koniec 1968 roku trio trafiło pod skrzydła Deram Records i wydało swoje sztandarowe nagranie , " Nothing But A Heartache "- gęsty, dynamiczny, wstrząsający melodramat wyprodukowany przez Anglika Wayne'a Bickertona i napisany przez Bickertona z Tonym Waddingtonem. Na stronie B singla była bożonarodzeniowa piosenka "Christmastime Is Here Again".
Na początku 1969 roku płyta została wydana w Stanach Zjednoczonych, ale z "How Can You Tell Me?" na stronie B singla. W marcu " Nothing But A Heartache wszedł na Billboard Hot 100 , osiągając # 34 w maju, a pozostał na liście Hot 100 przez 14 tygodni. Przypominają Supremes z połowy lat 60-tych - szczególnie w "Stop! In the Name of Love "- powszechnie uważany za klasyk northern soul.
Następny był mniej taneczny niż poprzedni singiel. " South Carolina " była balladą, ale osiągnęłą tylko # 111 pop w lipcu 1969 roku. W 1970 roku został wydany "Keep On Searching" i nie zrobił kariery na listach przebojów. Kolejne nagrania "Searching" i "What's Good About Goodbye My Love",nie zmieniły sytuacji, ten ostatni doszedł do # 17 na listach R & B na początku 1970 roku, ale nie zrobił żadnego wrażenia na listach przebojów pop. W lipcu 1970 trio wylansowało kolejny hit ze swoją wersją hitu Toma Jonesa "Can't Stop Loving You". Piosenka znalazła się na 69 miejscu listy singli Cash Box .
W 1971r ujrzał światło dzienne ich szósty i ostatni singiel dla Deram: "Give Me Love" (nie mylić z piosenką George Harrisona ). Nie wydany album z 1970r Sounds Like the Flirtations, znalazł się w wersji CD z 2008r. Reszta ich singli nie została wydana w USA. Loretta Noble zastąpiła Violę Billups w 1972 roku. Viola Billups rozpoczęła karierę solową jako Vie oraz Pearly Gates . W trakcie roku 1971 i 1972 r., grupa była rezydentem jako zespół wokalny w serialu BBC,It's Cliff Richard, towarzysząc Cliffowi w różnych utworach, wykonując własne piosenki i wspierając innych gości programu.
W latach 70-tych Flirtations wydawał materiał dla różnych wytworni.Wydane przez Polydor w 1971 i 1972r tytuły to m.in. "Little Darling (I Need You)"," Take Me In Your Arms (& Love Me) "," Hold On To Me Babe " i "Love A Little Longer". W 1973 roku dla Mojo Records wydały m.in. "Why Didn't I Think of That". W 1975 roku nagrały dla RCA kolejne single " Dirty Work "," Mr Universe " i " One Night of Love ", które zapowiadały ich LP, Love Makes the World Go Round, tuż przed 1976r.
Zespół odnalazł się w nurcie w disco i northern soul w Australii , w Kanadzie i Nowej Zelandii , w tym Wielkiej Brytanii i USA . W Wielkiej Brytanii " Nothing But A Heartache " został wykorzystany został w kampanii reklamowej dla KFC , a w 2007 r. był coverem The Freemasons. Ernestine Pearce była widoczna w różnych miejscach wraz z Clemem Curtisem i Jimmy Jamesem jako część "Explosion Soul" tour.
Z Ianem Levine tworzą wytwórnię Centre City Records,gdzie panie umieszczały regularnie na kompilacjach wytwórni swoje utwory. W 2009 roku wydały swój pierwszy singiel od 20 lat,Roulette, wyprodukowany przez Sorena Jensena dla Dance Night Records .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nothing but a Heartache /How Can You Tell Me ?	Flirtations	03.1969	-	34[14]	Deram 85 038	[written by Tony Waddington, Wayne Bickerton][produced by Wayne Bickerton]
South Carolina / Need Your Loving	Flirtations	07.1969	-	111[4]	/Deram 85 048	[written by Tony Waddington, Wayne Bickerton][produced by Wayne Bickerton]

Matt Flinders

Matt Flinders, urodzony jako Sylvan Louis Bonett w Aleksandrii , w Egipcie , jest piosenkarzem , który zyskał sławę w latach 60-tych w Australii .
Z francuskimi, angielskimi i włoskimi korzeniami, Flinders wyemigrował do Australii ze swoją rodziną w 1951 roku. Po szkoleniu w Royal Australian Air Force (RAAF) w latach 50-tych, odbył tournée po Australii, Japonii i Anglii jako kontrabasista i wokalista, później nominowany jako lider zespołu w Chevron Hotel w Melbourne .
Bracia Flinders pochodzili z rodziny kochającej muzykę,Roland Bonet póżniej również pojawił się w świetle jupiterów jako popularny wykonawca i lider zespołu tanecznego w Melbourne aż do swojej śmierci w 2002 r.; Arnold, najstarszy,miał w swoim dorobku wiele ról operowych jako baryton bas w National Theatre Opera , przed zmianą na karierę w świecie korporacji, a Chris, najmłodszy z czterech, został zwerbowany przez Dave'a Guarda do Kingston Trio w 1965 w Sydney, wystepując w serialu telewizyjnym Dave's Place dla ABC, a następnie spędził dwie dekady jako wokalista i gitarzysta basowy rockowych i popowych zespołów w Australii, Londynie, Stanach Zjednoczonych i ośrodkach wypoczynkowych we Francji, Szwajcarii i Karaiby.
Po zaśpiewaniu w kilku radiowych i telewizyjnych audycjach, Flinders został "odkryty" przez Rona Tudora z Astor Records , który zasugerował przyjęcie pseudonimu Matt Flinders (po badaczu Matthewie Flinders ), który uważany był za łatwiejszy do wymówienia i zapamiętania niż jego nazwisko .
Flinders miał dwa utwory w pierwszej dziesiątce singli w Australii: "Picking Up Pebbles" (1969), który osiągnął nr 1 w Melbourne i "Butterfly" (1971). Jest laureatem kilku nagród przemysłu muzycznego i profesjonalnych pochwał za swój talent, zarówno jako wykonawca i muzyk zawodowy.
Flinders pojawił się na własnym programie telewizyjnym , Matt Flinders and Friends (1972-1973), jak również we własnym radiowym show, oba dla Australian Broadcasting Corporation (ABC).
Flinders obecnie wycofał się z branży rozrywkowej, a teraz pracuje jako mistrz ceremonii z żoną, Coralie. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Picking Up Pebbles / Susan Walks Away	Matt Flinders	09.1967	4[31]	20[1][10.69]	Astor A 7150/Master MAS 123	-
Something is happening	Matt Flinders	02.1969	56[7]	-	Astor A 7132/-	-
Where Has All the Love Gone / Life is Meant for Living	Matt Flinders	02.1970	40[11]	-	Astor A 7163/-	-
All of a Sudden / Cup of Love	Matt Flinders	10.1970	48[13]	-	Fable FB 032/-	-
How Great Thou Art / The Eagle and Me	Matt Flinders	05.1971	83[5]	-	Fable FB 058/-	-
Butterfly / I'm Coming Home	Matt Flinders	09.1971	6[21]	-	Fable FB 077/-	-
You / The Man	Matt Flinders	02.1972	40[26]	-	Fable FB 093/-	-

Lester Flatt & Earl Scruggs

Lester Flatt (ur. 28.06.1914 r. w hrabstwie Overton w stanie Tennessee, USA; gitara) i Earl Scruggs (ur. w 1924 r. w hrabstwie Cleveland w stanie Karolina Północna, USA; banjo). Zaczęli występować razem w grudniu 1945 r. jako członkowie formacji Bluegrass Boys Billa Monroe. W lutym 1948 r. odeszli z tego zespołu i założyli grupę The Foggy Mountain Boys wespół z Jimem Shumate'em (skrzypce), Howardem Wattsem, czyli Cedrikiem Rainwaterem (bas) - byłymi członkami zespołu Billa Monroe - i Makiem Wisemanem (tenor, gitara).
Zespół ten był stałym gościem na antenie wirginijskiego radia WCYB. Nagrywał też dla wytwórni Mercury, po czym wybrał się w długą trasę koncertową po południowych stanach USA. Podczas tej podróży grupa wypracowała sobie brzmienie mocniejsze i bardziej dynamiczy od ogólnie przyjętego w bluegrassie. W listopadzie 1950r Flatt i Scruggs podpisali kontrakt z wytwórnią Columbia/CBS Records, dla której nagrywali potem aż do końca wspólnej kariery. W trzy lata później sponsorem zespołu zostało przedsiębiorstwo młynarskie Martha White Mills, dzięki czemu The Foggy Mountain Boys mogli regularnie występować na antenie stacji WSM w Nashville i w programach telewizyjnych sponsorowanych przez tę kompanię. Po dojściu Josha Gravesa (dobro) brzmienie zespołu straciło dynamikę, mniej ważna stała się też gra Scruggsa na banjo. Występy w emitowanym na cały kraj programie "Folk Sound USA" zapoznały z wykonywanym przez grupę nowoczesnym bluegrassem szerszą publiczność, a popularność zespołu wzrosła jeszcze po koncercie na Newport Folk Festival w 1960 r.
Flatt i Scruggs zaczęli wtedy występować na scenach uniwersyteckich, gdzie okazali się zwiastunami nowego pokolenia muzyków, do którego należały między innymi takie formacje, jak The Kentucky Colonels, The Hillmen i The Dillards. The Foggy Mountain Boys zagrali "The Ballad Of Jed Clampett", będącą muzycznym tematem popularnego na początku lat 60-tych programu telewizyjnego "Beverly Hillbillies", natomiast ich utwór "Foggy Mountain Breakdown" pojawił się kilka razy na ścieżce dźwiękowej filmu "Bonnie i Clyde". Eksperci od bluegrassu stwierdzili jednak, że propozycje te nie mają już iskry poprzednich produkcji zespołu i że stracił on dawny impet. W 1968 r. nowymi członkami grupy zostali synowie Scruggsa, Randy i Gary; ich ojciec był jednak niezadowolony z ograniczeń tradycyjnego bluegrassu. W następnym roku grupa została rozwiązana. Flatt założył później formację The Nashville Grass, a Scruggs zwerbował dalszych członków rodziny i stworzył z ich pomocą The Earl Scruggs Revue. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tis Sweet to Be Remembered	Lester Flatt & Earl Scruggs	02.1952	-	-	Columbia 4-20886	[9[1].Country Chart]
Cabin In The Hills/Someone You Have Forgotten	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	06.1959	-	-	Columbia 41 389	[written by DeVoll][9[30].Country Chart]
Crying My Heart Out Over You/Foggy Mountain Rock	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	02.1960	-	-	Columbia 41 518	[written by Butler, Sherry, Certain, Stacey][21[6].Country Chart]
Polka On A Banjo/Shuckin' The Corn	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	12.1960	-	-	Columbia 41 786	[written by L. Luallen, R. Tillman, G. William][12[14].Country Chart]
Go Home/Where Will I Shelter My Sheep	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	10.1961	-	-	Columbia 42 141	[written by D. Wheeler][10[16].Country Chart]
Just Ain't/Cold, Cold Loving	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	04.1962	-	-	Columbia 42 280	[written by H. Willis, G. Willis][16[8].Country Chart]
The Legend Of The Johnson Boys/Hear The Whistle Blow A Hundred Miles	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	06.1962	-	-	Columbia 42 413	[written by L. Flatt, E. Scruggs][27[1].Country Chart]
The Ballad Of Jed Clampett/Coal Loadin' Johnny	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	12.1962	-	44[11]	Columbia 42 606	[written by P. Henning][produced by Don Law, Frank Jones][1[3][20].Country Chart]
Pearl Pearl Pearl/Hard Travelin'	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	05.1963	-	-	Columbia 42 755	[written by P. Henning][produced by Don Law, Frank Jones][8[11].Country Chart]
New York Town/Mama Don't Allow It	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	09.1963	-	-	Columbia 42 840	[written by W. Guthrie][produced by Don Law, Frank Jones][26[3].Country Chart]
You Are My Flower/My Saro Jane	Lester Flatt, Earl Scruggs And The Foggy Mountain Boys	02.1964	-	-	Columbia 42 954	[A:written by A. P. Carter][B:written by L. Flatt, E. Scruggs][produced by Don Law, Frank Jones][A:12[15].Country Chart][B:40[2].Country Chart]
Petticoat Junction/Have You Seen My Dear Companion	Lester Flatt And Earl Scruggs	03.1964	-	-	Columbia 42 982	[written by P. Henning, C. Massey][produced by Don Law, Frank Jones][14[9].Country Chart]
Workin' It Out/ Fireball	Lester Flatt And Earl Scruggs	08.1964	-	-	Columbia 43 080	[written by S. Silverstein, W. Raim][produced by Don Law, Frank Jones][21[12].Country Chart]
California Up Tight Band/Last Train To Clarksville	Lester Flatt And Earl Scruggs	09.1969	-	-	Columbia 44 194	[written by T. Hall][produced by Don Law][20[8].Country Chart]
Foggy Mountain Breakdown/Down In The Flood	Lester Flatt And Earl Scruggs	03.1968	-	55[12]	Columbia 44 380	[written by E. Scruggs][produced by Bob Johnston]
I Could Sure Use The Feeling/Drive To The Country	Earl Scruggs Revue	08.1979	-	-	Columbia 10 992	[written by D. Linde, M. McDaniel][produced by Larry Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hard Travelin' (The Ballad of Jed Clampett)	Lester Flatt & Earl Scruggs	04.1963	-	115[4]	Columbia 8751	-
Flatt and Scruggs at Carnegie Hall	Lester Flatt & Earl Scruggs	09.1963	-	134[6]	Columbia 8845	-
Changin' Times featuring Foggy Mountain Breakdown	Lester Flatt & Earl Scruggs	03.1968	-	194[4]	Columbia 9596	-
Original Theme From Bonnie & Clyde	Lester Flatt & Earl Scruggs	06.1968	-	161[4]	Mercury 61 162	-
The Story of Bonnie & Clyde	Lester Flatt & Earl Scruggs	07.1968	-	187[5]	Columbia 9649	-
The Earl Scruggs Revue	Earl Scruggs Revue	09.1973	-	169[5]	Columbia 32 426	[produced by Ron Bledsoe]
Anniversary Special	Earl Scruggs Revue	06.1975	-	104[10]	Columbia 33 416	-
The Earl Scruggs Revue 2	Earl Scruggs Revue	04.1976	-	161[4]	Columbia 34 090	-
The Three Pickers	Earl Scruggs / Doc Watson / Ricky Skaggs	08.2003	-	179[4]	Rounder 610 526	[written by E. Scruggs][produced by Jim Brown, Ricky Skaggs]

Ralph Flanagan and His Orchestra

Ralph Flanagan (ur. Ralph Elias Flenniken, 7 kwietnia 1914 r. w Lorain, Ohio -zm. 30 grudnia 1995 w Miami na Florydzie ) był słynnym liderem big bandu, dyrygent, pianista, kompozytor, aranżer i orkiestr Hala McIntyre , Sammy Kaye , Blue Barron, Charlie Barneta ,i Alvino Rey .

Uczył się w Lorain High School, gdzie był członkiem National Honors Society,przedstawiciel studentów w senacie, pracownik szkolnej gazetki (Hi-Y) i chóru.
Podczas II wojny światowej służył w Marynarce Handlowej od października 1942 do 1946 roku. W 1949 roku założył orkiestrę której przypisuje się popularyzowanie brzmienia orkiestry Glenna Millera , która wydała wiele płyt, wśród nich "Rag Mop" i "Hot Toddy".Menadżerem orkiestry Ralpha Flanagana był Herb Hendler ,dyrektor artystyczny RCA , który podpisał kontrakt z orkiestrą Glenna Millera przed śmiertelnym wypadkiem samolotu Millera w kanale La Manche w czasie II wojny światowej . To Hendler zachęcał Flanagana do przyjęcia brzmienia Millera, które doprowadził go do sukcesu. Hendler był również współautorem "Hot Bar Toddy", który został nagrany przez wielu artystów, m.in. Cheta Atkinsa, Rosemary Clooney , Reda Foley'a i Julie London .
Sztandarowymi utworami orkiestry Flanagana były "Giannina Mia" i "Winds Singing", tytuł odnoszący się do towarzyszącej orkiestrze grupy wokalnej.
Flanagan wstąpił do Amerykańskiego Stowarzyszenia Kompozytorów, Autorów i Wydawców w 1950 roku, a jego popularnych kompozycje to, m.in. "Hot toddy" i "Flanagan's Boogie". W szczytowym okresie swojej kariery mieszkał w podmiejskiej wsi Malverne koło Nowym Jorku . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're Breakin' My Heart	Ralph Flanagan and His Orchestra	09.1949	-	14[9]	RCA Victor 30-0001	[written by Pat Genaro, Sunny Skylar & Ruggero Leoncavallo][oparta na włoskiej piosence "La Mattinata"]
Don't Cry Joe (Let Her Go, Let Her Go, Let Her Go)/Swing To 45	Ralph Flanagan and His Orchestra	11.1949	-	9[8]	RCA Victor 54-0002	[written by Joe Marsala]
My Hero/Tell Me Why	Ralph Flanagan and His Orchestra	11.1949	-	27[2]	RCA Victor 30-0006	[written by Stanislaus Stange, Oscar Straus][piosenka z musicalu na Broadway'u "The Chocolate Soldier"][#2 hit for Lucy Isabelle Marsh in 1910][#78 hit for Blue Notes in 1960]
Dear Hearts And Gentle People/Where Or When	Ralph Flanagan and His Orchestra	01.1950	-	24[3]	RCA Victor 54-0011	[written by Bob Hilliard, Sammy Fain]
Rag Mop/You're Always There	Ralph Flanagan and His Orchestra	02.1950	-	3[10]	RCA Victor 47-3212	[written by C. Anderson, Johnny Lee WIllis]
Joshua/Spring Will Be A Little Late This Year	Ralph Flanagan and His Orchestra	04.1950	-	17[3]	RCA Victor 47-3724	[written by traditional]
Star's and Stripes Forever	Ralph Flanagan and His Orchestra	06.1950	-	28[1]	RCA Victor 47-3762	[written by John Philip Sousa][#1 hit for Sousa Band in 1897]
Tzena Tzena Tzena/ Pink Champagne	Ralph Flanagan and His Orchestra	08.1950	-	16[5]	RCA Victor 47-3847	[written by Gordon Jenkins, Spencer Ross][adaptacja izraelskiej piosenki]
Mona Lisa/Toreador	Ralph Flanagan and His Orchestra	09.1950	-	16[3]	RCA Victor 47-3888	[written by Ray Evans & Jay Livingston][piosenka z filmu "Captain Carey,USA"][#25 hit for Carl Mann in 1959]
Nevertheless/The Red We Want Is The Red We've Got (In The Old Red, White And Blue)	Ralph Flanagan and His Orchestra	09.1950	-	A:9[14];B:13[3]	RCA Victor 47-3904	[A:written by Bert Kalmar, Harry Ruby][B:written by Jimmy Kennedy, Bickley Reichner]
La Vie En Rose/Dancing Tambourine	Ralph Flanagan and His Orchestra	09.1950	-	27[1]	RCA Victor 47-3889	[written by David, Piaf, Louiguy]
Harbor Lights/Singing Winds	Ralph Flanagan and His Orchestra	10.1950	-	5[17]	RCA Victor 47-3911	[written by Jimmy Kennedy, Hugh Williams][#6 hit for Frances Langford in 1937;#8 hit for The Platters in 1960]
Oh Babe!/Halls Of Ivy	Ralph Flanagan and His Orchestra	11.1950	-	27[2]	RCA Victor 47-3954	[written by Louis Prima, Miton Kabak]
The Blues From An American In Paris (From The M-G-M Film "An American In Paris")/Love Is Here To Stay (From The M-G-M Film "An American In Paris")	Ralph Flanagan and His Orchestra	09.1951	-	15[5]	RCA Victor 47-4247	[written by George Gershwin]
Slow Poke/ Charmaine	Ralph Flanagan and His Orchestra	12.1951	-	6[14]	RCA Victor 47-4373	[written by King, Price]
Delicado	Ralph Flanagan and His Orchestra	07.1952	-	26[2]	RCA Victor 47-4706	[written by Valdir Azevedo & Jack Lawrence]
I Should Care/Tippin' In	Ralph Flanagan and His Orchestra	09.1952	-	4[12]	RCA Victor 47-4885	[written by Sammy Cahn, Axel Stordahl, Paul Weston ]
Hot Toddy/Serenade	Ralph Flanagan and His Orchestra	01.1953	-	7[16]	RCA Victor 47-5095	[written by Ralph Flanagan]
A-L-B-U-Q-U-E-R-Q-U-E/Moon	Ralph Flanagan and His Orchestra	05.1953	-	18[1]	RCA Victor 47-5237	[written by Ralph Flanagan & Herb Hendler]
Rub-A-Dub-Dub/The Stop And Kiss Dance	Ralph Flanagan and His Orchestra	09.1953	-	19[1]	RCA Victor 47-5361	[written by Hank Thompson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ralph Flanagan plays Rodgers & Hammerstein II for dancing	Ralph Flanagan and His Orchestra	03.1950	-	1[3][35]	RCA Victor 268	-
Ralph Flanagan favorites	Ralph Flanagan and His Orchestra	06.1951	-	10[1]	RCA Victor 308	-
Let's Dance with Ralph Flanagan	Ralph Flanagan and His Orchestra	07.1951	-	7[4]	RCA Victor 311	-
Dance To The Top Pops	Ralph Flanagan and His Orchestra	07.1952	-	5[14]	RCA Victor 3084	-

Flanagan and Allen

Flanagan i Allen był brytyjskim duetem śpiewaków i komików popularnych w okresie II wojny światowej . Jego członkami byli Bud Flanagan (1896-1968) i Chesney Allen (1893-1982). Po raz pierwszy razem wystapili w rewii Florrie Forde , który został przygotowany przez Vala Parnella ,wystawiony w Holborn Empire w roku 1926.
Jako aktorzy musicalowi, często oferują połączenie komedii i muzyki w swoim występach, co doprowadziło do udanej kariery nagraniowej jako duetu i ról w filmie i telewizji. Tuż przed II wojną światową pojawili się w kilku filmach w reżyserii Marcela Varnela i Johna Baxtera . Flanagan i Allen byli jednocześnie członkami The Crazy Gang i pracowali z tym zespołem przez wiele lat równolegle z ich karierą jako duetu.
Piosenki Flanagana i Allena były zwykle łagodne,pełne humoru, z którego duet znany był ze swoich występów na żywo, a podczas II wojny światowej były odzwierciedleniem doświadczenia zwykłych ludzi w czasie wojny. Piosenka taka jak "We're Going to Hang out the Washing on the Siegfried Line" szydziła z niemieckiej obrony na linii Zygfryda , podczas gdy inne, jak "Miss You" traktowała o tęsknocie za czyimś ukochanym. Inne utwory, takie jak ich najbardziej znany " Underneath The Arches "(którą Flanagan napisał z Reg Connelly), przynosił uniwersalne tematy takie jak przyjaźń. Muzyka była zazwyczaj melodyjna, z chorusową strukturą , z małym zespołem tanecznym lub orkiestrą zapewniającą akompaniament.
Nagrania Flanagan i Allena pozostają popularne, a ich utwory są wykorzystywane przez profesjonalistów i amatorów. Royal Variety Performances często gościł artystów "robiących za Flanagana i Allena, w szczególności Roy'a Hudda i Christophera Timothy , Bernie Wintersa i Leslie Crowthera .
Później komediowy team Morecambe i Wise , którzy często wyrażali podziw dla Flanagana i Allena, nagrał album w ich hołdzie, Morecambe i Wise Sing Flanagan i Allen , na których wykonuje niektóre z wcześniejszych piosenek teamu w ich własnym stylu, nie próbując naśladować oryginałów.