Fall Out Boy

Fall Out Boy – amerykański kwartet grający muzykę pop punk/rock, wywodzący się z chicagowskiej sceny undergroundowej.
Zanim doszło do założenia Fall Out Boy, jego członkowie zdążyli się już dość dobrze poznać – wszyscy bowiem mieli za sobą epizody w chicagowskich, głównie hardcorowych zespołach muzycznych i zdarzało się, że przez krótki okres grywali ze sobą w tych samych zespołach. Pomysłodawcami oraz założycielami zespołu są dwaj starzy przyjaciele, Joe i Pete. Obaj współpracowali niegdyś w Arma Angelus (Wentz był liderem i wokalistą tego zespołu, Trohman grał w nim przez pewien czas na basie). To oni postanowili w 2001 roku, by wykorzystać swoje doświadczenie ze sceny hardcorowej i stworzyć nowy projekt, który będzie miał jednak bardziej pozytywne brzmienie. Pete zabrał się więc za pisanie bardziej popowych utworów. Tymczasem Joe przyjął do zespołu Patricka, którego spotkał pewien czas wcześniej w kawiarni (co ciekawe, Stump, który został mianowany wokalistą FOB'a, grał wcześniej w kilku mniej znanych zespołach na swojej uczelni, tyle, że na perkusji).
Jeszcze w 2001 muzycy nagrali pierwsze demo, odbył się też wtedy ich pierwszy show. Wówczas anonimowi, na kolejnym swoim występie zapytali publiczność o propozycje nazwy dla swojego projektu. Traf chciał, że najgłośniej zareagował na to pytanie fan popularnej kreskówki The Simpsons, który krzyknął "Fallout Boy!" (imię jednego z drugoplanowych bohaterów). Kapela skorzystała z pomysłu – nie wiedząc, iż jest to odniesienie do kreskówki, nazwali siebie Fall Out Boy. Takim sposobem zespół osiągnął solidne podstawy – czas było wypłynąć na szersze wody. Udało się to w maju 2002, kiedy to na rynku znalazł się pierwszy EP FOB'a, nagrany – wspólnie z kapelą Project Rocket – w studiu Uprising Records. Ta sama wytwórnia wydała pierwszy pełnometrażowy album zespołu – Fall Out Boy's Evening Out With Your Girlfriend – w styczniu 2003 roku. Roku, który okazał się przełomowym w karierze członków kapeli.
Co ciekawe, w chwili trafienia pierwszego albumu do ogólnej sprzedaży, Fall Out Boy był już zakontraktowany z inną wytwórnią – florydzką Fueled by Ramen. Zresztą, ta ostatnia musiała najpierw siłować się pewien czas z Island Records, by wywalczyć względy członków FOB'a i przekonać ich do współpracy. Słowem – kapela z Illinois zyskiwała coraz lepszą markę. Niebawem został również rozwiązany ostatni problem personalny – od dłuższego czasu zespół miał problemy z dobraniem właściwego perkusisty, ci, z których usług korzystano próbnie, nie spisywali się najlepiej, zaś Patrick czuł się już na wokalu dostatecznie dobrze i nie było sensu zmieniać jego roli w kapeli. Dlatego też zaproszono do współpracy Andy'ego Hurley'a; zresztą nieprzypadkowo jego, gdyż doskonale znał go Pete – wcześniej grali razem w metalcore'owym Racetraitor; do tego Andy grał na bębnach w Project Rocket, gdy ci tworzyli z FOB'em wspomniany wspólny EP. Wykrystalizował się więc ostateczny skład zespołu.
Pierwszych kilka tygodni roku członkowie kapeli spędzili w studiu nagraniowym, tworząc materiał do nowej płyty, która wyszła na rynek już 4 miesiące po poprzednim krążku. Take This to Your Grave – bo tak nazywa się drugi album FOB'a – zebrał bardzo pozytywne recenzje. Kapela ruszyła w pierwszy poważny tour i co najważniejsze – zainteresowały się nią media (FUSE, MTVu), które zaczęły puszczać ich pierwsze teledyski. 280 koncertów w 2003 roku pozwoliły FOB'owi osiągnąć stałą grupę fanów w całej Ameryce. Z początku większym zainteresowaniem ludzi cieszyły się kapele, które odbywały tour razem z Fall Out Boy (Less Than Jake, The All-American Rejects, Yellowcard), jednak role zaczęły się szybko zmieniać. Sam lider zespołu – Pete – powiedział, że jesień tamtego roku była czasem, w którym "zaczynał rozumieć, że tych kilkuset fanów przychodzi specjalnie dla nich". Pod koniec roku stacja MTV nagrała o FOB'ie odcinek "You Hear It First" (popularny, promujący nowe zespoły program), zwracając na tę kapelę oczy całego już świata. Ostatnim akcentem tych dwunastu miesięcy było podpisanie umowy z Island Records (co było też udanym zwieńczeniem roku dla owej wytwórni, która długo walczyła o ten kontrakt).
Pierwsze miesiące następnego roku zespół spędził na trasie koncertowej, która przebiegała również przez Europę. W maju 2004 kapela wydała My Heart Will Always Be the B-Side to My Tongue – drugi (tym razem akustyczny) EP, połączony z materiałem DVD. Tym ostatnim sprawili swoim fanom niemałą radość – zawiera on swoistą historię kapeli; choć krótką, niezwykle barwną. Wydawcą wspomnianego EP jest, co ciekawe, jeszcze Fueled by Ramen – to ostatni akcent współpracy FOB'a z tą wytwórnią (FOB'a jako kapeli, gdyż Pete prowadził w późniejszym czasie prywatne interesy z tą kompanią). Następne miesiące przyniosły kolejne pojedyncze utwory, w tym nagranie demowe "Dance Dance", którym Fall Out Boy zaskarbił sobie sympatię kolejnych fanów i mediów. Maj kolejnego roku (można więc powiedzieć, że w tym miesiącu każdego roku zawsze się coś działo) przyniósł długo oczekiwany album From Under the Cork Tree – przyniósł również wielki sukces kapeli z Illinois. Dość powiedzieć, że pierwsze 70 tysięcy kopii sprzedało się już w pierwszym tygodniu. Słuchacze w rekordowym tempie zaczęli również kupować wcześniejsze nagrania zespołu (tego samego maja 2005 remasterowana została pierwsza płyta, "Fall Out Boy's Evening...", zaś "Take This..." osiągnął status Złotej Płyty).
Same "From Under the Cork Tree" szybko wskoczyło na 9.miejsce w najbardziej prestiżowym amerykańskim rankingu sprzedawanych płyt – Billboard 200. Album dwukrotnie zyskał status Platynowej Płyty, zaś singel "Sugar, We're Goin Down" był – według stacji MTV2 – najlepszym klipem roku, plasując się na wszelkich ważniejszych listach w pierwszej dziesiątce. Top 10 bardziej uznanych notowań osiągnął również bez problemu następny singel Fall Out Boy – wspomniany "Dance Dance". To najbardziej rozpoznawalny utwór tej kapeli, który przyniósł jej wielkie grono kolejnych fanów i który wykreował zbyt błędne spojrzenie świata na ten zespół – gdyż "Dance Dance" to znacznie bardziej komercyjne przedsięwzięcie, niż jakiekolwiek inne, związane z twórczością zespołu. Za członkami kapeli, wywodzącymi się ze sceny undergroundowej, zaczęły stać coraz poważniejsze pieniądze. Pete założył własną wytwórnię, Decaydance Records (zależną od Fueled by Ramen) oraz własną linię odzieżową (Clandestine Industries), zaś Patrick zaczął dorabiać jako producent, promując nowe zespoły. W 2006 roku, pod którego znakiem stała wielka (krajowa oraz zagraniczna) trasa koncertowa FOB'a, zespół ten został wybrany przez Grammy jednym z najlepszych nowych artystów na rynku (nominacja do nagrody), zdobył także kolejne wyróżnienie MTV (nagroda publiczności), a także prestiżową statuetkę Kerrang!, kolejną dla klipu do "Sugar...". Wielokrotne występy na najważniejszych muzycznych galach, udziały w popularnych, amerykańskich wieczornych programach sprawiły, że na zespół z przedmieść Chicago nastąpiła swoista mania, która nie ominęła również Polski.
Na początku lutego 2007 roku wyszła, również na polski rynek, płyta Infinity on High – jest ona przełomowa pod wieloma względami. Pierwsze utwory, które są już dostępne do wysłuchania, a które się znajdą na tym krążku, zdradzają zmianę stylu Fall Out Boy. Jak sami muzycy mówią: "są to piosenki r&b;, które staraliśmy się przerobić na punk". W pracę nad nową płytą kapeli zaangażowani zostali m.in. znani raperzy Jay-Z oraz Kanye West. Płyta ma również ważne inne znaczenie, gdyż stanowi ona protest zespołu na to, co dzieje się rynku poppunkowym; stanowi też odpowiedź na pytanie, jak zmienili się sami członkowie kapeli. Nowe piosenki, mimo że różne brzmieniowo, zdradzają, że wewnątrz to wciąż ci sami ludzie.
W listopadzie 2008 roku na rynek weszła nowa płyta - Folie a` Deux.W przeciwieństwie do poprzednich albumów, płyta ta charakteryzuje się bardziej popowym brzmieniem. Nie oznacza to jednak, że "FOB" zupełnie odeszli od swoich rockowych korzeni. Rockowy klimat zespołu podtrzymuje choćby utwór "West Coast Smokers". Na płycie można usłyszeć również inne znane głosy, gościnie wystąpił m.in Brendon Urie z Panic! at the Disco.
Kompilacja zatytułowana Believers Never Die – Greatest Hits została wydana 17 listopada 2009. Zawiera single grupy jak i 2 nowe piosenki. Jedna z nowych piosenek to nowa wersja "Alpha Dog", utworu wydanego poprzednio jako demo na taśmie Welcome to the New Administration. Okładka płyty, zaprojektowana przez Daniela Dangera przedstawia dwa przytulające się szkielety; szkielety to odniesienie do przypadku z Mantui (Włochy) gdzie znaleziono pochowane razem zamknięte w uścisku. Znajdują się tam także liczne odniesienia do historii grupy oraz jej poprzednich dzieł.
20 listopada 2009, czwórka członków zespołu oświadczyła, że muszą odpocząć, robiąc nieokreśloną przerwę w działalności grupy. "Nie znamy przyszłości Fall Out Boy!" stwierdzili członkowie grupy. Basista i autor tekstów Pete Wentz powiedział, że jego osobistym powodem, żeby zrobić przerwę jest fakt, że jego małżeństwo z piosenkarką Ashlee Simpson stało się przeszkodą dla grupy. Dodał: "Myślę, że świat potrzebuje trochę mniej Pete'a Wentza".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sugar ,we' re goin' down/The Music or the Misery	Fall Out Boy	07.2005	24[61]	8[42]	Mercury 9884652	[8x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Fall Out Boy/Pete Wentz][produced by Neal Avron]
Dance dance	Fall Out Boy	11.2005	8[54]	9[31]	Mercury 9878031	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Fall Out Boy/Patrick Stump/Pete Wentz][produced by Neal Avron]
A Little Less Sixteen Candles, A Little More Touch Me	Fall Out Boy	04.2006	38[8]	65[13]	Mercury 1701063	[platinum-US][written by Peter Wentz/Patrick Stump/Fall Out Boy][produced by Neal Avron]
The Carpal Tunnel of Love	Fall Out Boy	12.2006	-	81[1]	Island	[written by Peter Wentz/Patrick Stump/Fall Out Boy][produced by Neal Avron]
This Ain't A Scene, It's An Arms Race	Fall Out Boy	02.2007	2[32]	2[20]	Mercury 1718545	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Peter Wentz/Patrick Stump/Fall Out Boy][produced by Neal Avron]
Thinks fr th mmrs	Fall Out Boy	04.2007	12[28]	11[17]	Mercury 1732074	[6x-platinum-US][platinum-UK][written by Fall Out Boy][produced by Babyface]
The Take Over The Breaks Over	Fall Out Boy	07.2007	48[10]	-	Mercury 1739377	[written by Fall Out Boy][produced by Neal Avron]
I'm Like A Lawyer With The Way I'm Always Trying To Get You Off (Me & You)	Fall Out Boy	09.2007	91[2]	68[6]	Mercury 1747409	[written by Pete Wentz, Patrick Stump][produced by Babyface]
Beat It	Fall Out Boy	03.2008	21[37]	19[7]	Mercury CATCO 137483250	[platinum-US][silver-UK][written by Michael Jackson][produced by Patrick Stump]
I Don't Care	Fall Out Boy	09.2008	33[20]	21[20]	Mercury 1788724	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Fall Out Boy/Norman Greenbaum][produced by Neal Avron]
Headfirst Slide into Cooperstown on a Bad Bet	Fall Out Boy	10.2008	-	74[1]	Island	[written by Fall Out Boy][produced by Neal Avron]
What a Catch, Donnie	Fall Out Boy	10.2008	-	94[1]	Island	[written by Fall Out Boy][produced by Neal Avron]
America's Suitehearts	Fall Out Boy	12.2008	76[5]	78[1]	Mercury CATCO 146433841	[gold-US][written by Fall Out Boy][produced by Neal Avron]
The (Shipped) Gold Standard	Fall Out Boy	01.2009	-	120[1]	Mercury	-
My Songs Know What You Did in the Dark (Light Em Up)	Fall Out Boy	02.2013	5[13]	13[26]	Def Jam USUM 71300299	[8x-platinum-US][platinum-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley, Butch Walker, John Hill][produced by Butch Walker]
The Phoenix	Fall Out Boy	04.2013	36[4]	80[1]	Def Jam USUM 71302620	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Butch Walker]
Alone Together	Fall Out Boy	08.2013	90[2]	71[8]	Def Jam USUM 71302625	[platinum-US][silver-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Butch Walker]
Young Volcanoes	Fall Out Boy	11.2013	64[4]	-	Def Jam USUM 71302628	[gold-US][silver-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Butch Walker]
Centuries	Fall Out Boy	09.2014	22[21]	10[34]	Island USUM 71412644	[8x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Michael Fonseca, Raja Kumari, Jonathan Rotem ,Justin Tranter, Andy Hurley, Patrick Stump, Joe Trohman, Suzanne Vega, Pete Wentz][produced by J.R. Rotem, Omega]
The Kids Aren't Alright	Fall Out Boy	12.2014	189	118[2]	Island	[written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley]
Irresistible	Fall Out Boy featuring Demi Lovato	01.2015	70[2]	48[14]	Def Jam USUM 71417732	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Butch Walker, Jake Sinclair]
American Beauty/American Psycho	Fall Out Boy	01.2015	61[3]	-	Def Jam USUM 71417713	[written by Pete Wentz, Patrick Stump, Joseph Trohman, Andy Hurley, Sebastian Akchoté-Bozovic, Nikki Sixx][produced by SebastiAn]
Uma Thurman	Fall Out Boy	01.2015	71[3]	22[27]	Def Jam USUM 71417734	[3x-platinum-US][gold-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley, Liam O'Donnell, Jarrel Young, Waqaas Hashmi][produced by Jake Sinclair, Young Wolf Hatchlings]
Immortals	Fall Out Boy	02.2015	84[3]	72[8]	Def Jam USUM 71417740	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Butch Walker, Jake Sinclair]
Young and Menace	Fall Out Boy	05.2017	67[1]	102[1]	Def Jam USUM 71703363	[written by Patrick Stump, Pete Wentz, Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Fall Out Boy, Jesse Shatkin]
Champion	Fall Out Boy	01.2018	-	118[1]	Island 00602557724943	[gold-US][written by Pete Wentz, Patrick Stump ,Joe Trohman, Andy Hurley, Sia Furler][produced by Fall Out Boy, Jesse Shatkin]
The Last of the Real Ones	Fall Out Boy	10.2017	84[2]	123[1]	Virgin USUM 71704115	[gold-US][silver-UK][written by Patrick Stump, Pete Wentz ,Joe Trohman, Andy Hurley ,Carlo Montagnese][produced by Illangelo]
Hold Me Tight or Don't	Fall Out Boy	02.2018	99[1]	-	Virgin USUM 71704114	[written by Pete Wentz, Patrick Stump, Joe Trohman, Andy Hurley, Jonny Coffer, Taylor Upsahl][produced by Coffer, Butch Walker, Fall Out Boy]
Stay Frosty Royal Milk Tea	Fall Out Boy	02.2018	93[1]	-	Virgin USUM 71712762	[written by Joe Trohman,Pete Wentz,Patrick Vaughn Stump,Andrew Hurley][produced by Dave Sardy,Jesse Shatkin]
I've Been Waiting	Lil Peep & iLoveMakonnen Featuring Fall Out Boy	03.2019	-	62[9]	Def Jam USUM 71417740	[gold-US][written by Louis Bell, Makonnen Sheran, Gustav Åhr, Andrew Hurley ,Brenton Duvall, Joseph Trohman ,Valentin Leon Blavatnik, Patrick Stump, Brian Lee, Peter Wentz][produced by IIVI, Brian Lee, Louis Bell, iLoveMakonnen, Brenton Duvall]
Love from the Other Side	Fall Out Boy	02.2023	68[2]	110[1]	Fueled By Ramen USAT 22222691	[written by Pete Wentz, Patrick Stump ,Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Neal Avron]
Hold Me Like a Grudge	Fall Out Boy	04.2023	91[1]	-	Parlophone USAT 22300243	[written by Pete Wentz, Patrick Stump, Joe Trohman, Andy Hurley][produced by Neal Avron]
We Didn't Start the Fire	Fall Out Boy	07.2023	52[2]	94[1]	Atlantic USAT 22306291	[written by Billy Joel ,Pete Wentz][produced by Neal Avron]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Take This To Your Grave	Fall Out Boy	02.2006	96[23]	163[3]	Sore Point SORE 9CD	[gold-US][gold-UK][produced by Sean O'Keeffe ]
From under the cork tree	Fall Out Boy	06.2005	12[71]	9[71]	Mercury 9879881	[2x-platinum-US][platinum-UK][Producers: Neal Avron ]
Infinity on high	Fall Out Boy	02.2007	3[65]	1[1][50]	Mercury 1720575	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Neal Avron, Babyface, Butch Walker, Patrick Stump]
Live in Phoenix	Fall Out Boy	04.2008	147[1]	-	Island Def Jam Music Group B0010934-00	[platinum-US][Producers: Fall Out Boy ]
Folie a` Deux	Fall Out Boy	12.2008	39[20]	9[21]	Mercury 1788407	[gold-US][gold-UK][Producers: Neal Avron ]
Believers Never Die – Greatest Hits	Fall Out Boy	11.2009	88[3]	77[1]	Mercury 2725518	[gold-UK]
Save Rock and Roll	Fall Out Boy	04.2013	2[39]	1[149]	Def Jam 3735211	[platinum-US][gold-UK][Producers: Butch Walker, Fall Out Boy]
PAX AM Days	Fall Out Boy	10.2013	81[1]	25	Def Jam 0602537577262	[Producers: Ryan Adams, Fall Out Boy]
American Beauty/American Psycho	Fall Out Boy	01.2015	2[71]	1[95]	Def Jam 4716873	[platinum-US][gold-UK][Producers: Jake Sinclair, Butch Walker,J.R. Rotem ,Omega, SebastiAn, Young Wolf Hatchlings]
Make America Psycho Again	Fall Out Boy	11.2015	88[1]	107[1]	EMI 7623980	[Producers: Eric Wong]
Greatest Hits: Believers Never Die – Volume Two	Fall Out Boy	11.2019	-	59[8]	Island 00602508363139	[platinum-US][Producers: Fall Out Boy, Butch Walker ,Jake Sinclair, J.R. Rotem, Omega ,Young Wolf Hatchlings ,Jesse Shatkin, Illangelo, IIVI, Brian Lee, Louis Bell, iLoveMakonnen, Brenton Devall, Wyclef Jean, Jens Siverstedt]

Blue Pearl

Zespół Blue Pearl narobił sporo zamieszania na tanecznym rynku przebojem „Naked In The Rain”: Popowe inklinacje potwierdził album, na którym pojawili się Dave Gilmour i Rick Wright z Pink Floyd oraz lider zespołu Killing Joke - Youth.

Znakiem rozpoznawczym albumu - podobnie jak i singla - byl wspaniały głos Durgi McBroom (która wcześniej koncertowała z Pink Floyd); szczególną uwagę zwraca jej wersja „Running Up That Hill” Kate Bush. Po płycie ukazały się następne single, w tym „(Can You) Feel The Passion”, który wywołał prawdziwą bitwę sądową ponieważ opierał się na dokonanym przez Youtha remiksie utworu „Playing With Knives” zespołu Bizarre Inc (który sam nie zdecydował się na wydanie tego nagrania).

W 1993 r. McBroom przestała nagrywać wyłącznie z Blue Pearl - podjęła równoległą współpracę z niemieckim producentem Johatmem Bleyem. synem bawarskiego rzeźnika, oraz brytyjskim producentem Benem T Watkinsem (Juno Reactor). Jej debiutancki singel „Fire Of Love” i kolejny, , Jungle High wydała wytwórnia Logic.

Tak oto McBroom skomentowała swoją separację z Blue Pearl:„Bycie członkiem zespołu ma w sobie coś z małżeństwa: Jeśli jest się długo czyjąś żoną a potem dochodzi do rozwodu, to się zaczyna znów chodzić na randki. Miałam ostatnio mnóstwo dobrych randek”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Naked In The Rain	Blue Pearl	06.1990	4[15]	-	Big Life BLR 23	[written by Glover, McBroom ][produced by Youth][5[9].Hot Disco/Dance; Big Life 877615 12"]
Little Brother/Rollover	Blue Pearl	11.1990	31[5]	-	Big Life BLR 32	[written by Glover, McBroom, Pratt][produced by Youth]
(Can You) Feel The Passion/I'm On To You	Blue Pearl	01.1992	14[6]	-	Big Life BLR 67	[written by Glover, McBroom ][produced by Youth][1[1][12].Hot Disco/Dance; SBK 19 751 12"]
Mother Dawn	Blue Pearl	07.1992	50[2]	-	Big Life BLR 73	-
Fire Of Love	Blue Pearl	11.1993	71[1]	-	Logic 74321170292	[written by Ben Watkins, Johann Bley, Durga McBroom, Nahoko Sasada][produced by Jungle High]
Naked In The Rain '98	Blue Pearl	07.1998	22[2]	-	Malarky MLKD 7	[written by Glover, McBroom ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Naked	Blue Pearl	12.1990	58[2]		Big Life BLRLP 4	[produced by Youth]

Black Dog

Tajemnicza grupa ze wschodniego Londynu. Ze światem zewnętrznym członkowie zespołu komunikowali się za pomocą faksu albo modemu, mieli też własny komputerowy billboard pod nazwą Black Dog Towers, Umyślnie przez długi czas ukrywali swoje nazwiska, ale w końcu dostały się one do wiadomości publicznej ~ członkami grupy w oryginalnym składzie byli Ken Downie, Ed Handley i Andy Turner.

Dwaj ostatni dołączyli po ogłoszeniu prasowym, które dał Downie. W ten sposób zespół Black Dog powstał w 1989 r. Ich pierwsze taśmy demo zostały wyśmiane przez kilka działających już wtedy wytwórni, dlatego byli zmuszeni do wydania ich własnym sumptem. W ten sposób ukazały się trzy pierwsze single - "Virtual","Age Of Slack" i "Black Dog". Pierwszy poważny kontrakt płytowy podpisali z wytwórnią General Productions Recordings, która wydała w 1992 r jedną z najbardziej udanych płytek grupy, EP-kę Vanttool. Doskonałym przykładem subtelnej sztuki kompozycji jest singel "Cost II", który poprzedził wydane w krótkim czasie dwa albumy, Temple Of Tranceparent Balls, który kończył ich współpracę z GPR i Bytes, kompilację starych, nie publikowanych dotychczas nagrań dla nowej wytwórni Warp.
Wczesną twórczość grupy określić by można jako "kosmiczny jazz house spotykający Detroit techno": później zaskoczyła ona publiczność i krytyków połączeniem brzmień jazzowych z ambient techno. Nie znaczy to, że zespół nie ma wielu oddanych fanów. Muzycy nagrywali też pod wieloma innymi pseudonimami. Jak wspomina Downie,"Pracowaliśmy w różnych konfiguracjach nad różnymi projektami, tak naprawdę tylko pierwszy singel nagrany został w ten sposób, że wszyscy siedzieliśmy jednocześnie w studiu, mimo to przez te kilka lat wspólnej działalności uważano, że Black Dog to grupa trzyosobowa". W ten sposób jeszcze dla wytwórni Black Dog Productions ukazał się pierwszy longplay Plaid. Pod szyldem Balil nagrywał sam Handley (m.in. fenomenalny, wydany przez Rising High, maksisingel Parasight. Inne pseudonimy, które można spotkać na różnych wydawnictwach to: Close Up Over, Xeper, Atypic, I.A.O. i Discordian Popes. Zespół odbył trasę koncertową z grupą The Orb, a niewiele później Handley wydal w Detroit EP-kę nakładem wytwórni Planet E Carla Craiga.
Pod koniec 1995 r., gdy krytycy i wszyscy fani jeszcze nie zdążyli nacieszyć się nowym albumem Spanners, ogłoszono rozpad i rozwiązanie grupy. Downie chciał dalej podążać wytyczoną już muzyczną drogą, dwaj pozostali muzycy pragnęli skoncentrować się na realizowaniu miksów i produkcjach komercyjnych (m.in. "Anchor Song" Bjork). "Pośmiertnie" ukazał się jeszcze album Parallel, będący jednak tylko kompilacją wcześniejszych singli nagranych dla wytwórni GPR. Gdy wydawało się, że to koniec nagrań firmowanych nazwą zespołu, w połowie 1996 r. pojawił się na rynku całkowicie nowy long-play Music For Adverts (And Short Films), który zrealizował, zachowując nazwę, sam Downie dla wytwórni Warp. W planach wydawniczych znajduje się też nowy album Plaid. Wszyscy trzej muzycy utrzymują, że pozostali w przyjaźni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Babylon	Black Dog feat Ofra Haza	04.1999	65[1]	-	Warner Esp WESP 006	[written by Bezalel Aloni, The Black Dog, Ofra Haza][produced by Bezalel Aloni, The Black Dog, Ofra Haza]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Spanners	Black Dog	01.1995	30[3]		Warp PUP CD 1

Bizarre Inc

Ortodoksyjni przedstawiciele nurtu disco/fiision, z londyńskiej dzielnicy Stafford. Ich przebój z 1991 r., „Playing With Knives”, często grano w klubach. Później ukazywały się następne single, na przykład „X- Static”, „Plutonie” i „Raise Me”.

Członkami zespołu są Andrew Meecham (ur. ok. 1968 r.), Dean Meredith (ur. ok. 1969 r. ) i Carl Turner (ur. ok. 1969 r.) oraz wokalistki Angie Brown i Yvonne Yanni. Jednym z członków założycieli był też Mark Archer, znany z formacji Altern 8.

Początkowo, Merdith i Archer jako duo, rozpoczęli projekt pod nazwą ‘Blue Chip Records’, aby zająć się nagrywaniem utworów z gatunku acid house oraz techno. Ich pierwsze single, były (i nadal są) dostępne tylko na płytach winylowych.Singiel „It’s Time To Get Funky” (BLUE C14R) którego nazwa potem została zmieniona na „Time to Get Funky” (BLUE C14RR); oraz debiutancki album zawierający sześć utworów „Technological”, były napisane oraz wyprodukowane przez Merditha i Archera.

  Debiutancki album zawierał przede wszystkim „głęboki” house; na płycie kompaktowej, wydanej w ograniczonym nakładzie, znalazł się dodatkowo utwór „I'm Gonna Get You” (z Angie Brown), który fachowo zremiksował Todd Terry. Grupa podpisała następnie kontrakt z wytwórnią Mercury, produkując dla niej kilka kolejnych przebojów, „Keep The Music Strong”, „Surprise” i „Get Up Sunshine Street”. Wszystkie te nagrania znalazły się na drugim, bardzo przebojowym albumie grupy - Some Bizzare.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Playing With Knives	Bizarre Inc	03.1991	4[13]	-	Vinyl Solution STORM 25R	[written by Meecham, Meredith, Turner][produced by Bizarre Inc]
Such A Feeling	Bizarre Inc	09.1991	13[9]	-	Vinyl Solution STORM 32R	[written by Meecham, Meredith, Turner][produced by Bizarre Inc]
I'm Gonna Get You	Bizarre Inc. Featuring Angie Brown	10.1992	3[13]	47[23]	Vinyl Solution STORM 46R	[written by Meecham, Turner, Meredith, Tony C.][produced by Alan Scott, Bizarre Inc][1[2][14].Hot Disco/Dance;Columbia 74 490 12"]
Took My Love	Bizarre Inc. Featuring Angie Brown	02.1993	19[5]	-	Vinyl Solution STORM 60R	[written by Meecham, Meredith, Turner, Scott, Brown][produced by Alan Scott, Bizarre Inc][1[2][13].Hot Disco/Dance;Columbia 74 862 12"]
Love in Motion	Bizarre Inc.	09.1993	-	-	-	[written by Bizarre Inc][produced by Alan Scott, Bizarre Inc][4[11].Hot Disco/Dance;Columbia 77 047 12"]
Keep the Music Strong	Bizarre Inc	03.1996	33[2]	-	Some Bizzare MERCD 451	[written by Bizarre Inc][produced by Bizarre Inc]
Surprise	Bizarre Inc	07.1996	21[3]	-	Some Bizzare MERCD 462	[written by Bizarre Inc][produced by Bizarre Inc]
Get Up Sunshine Street	Bizarre Inc	09.1996	45[2]	-	Some Bizzare MERCD 471	[written by Bizarre Inc][produced by Bizarre Inc]
Playing With Knives	Bizarre Inc	03.1999	30[2]	-	Vinyl Solution VC01CD1	[written by Meecham, Meredith, Turner][produced by Bizarre Inc]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Energique	Bizarre Inc	11.1992	41[2]	-	Vinyl Solution STEAM 47CD	produced by Alan Scott, Bizarre Inc ,Eon]

Biosphere

Czasami udaje mi się pracować w trochę mniej abstrakcyjny sposób: na przykład staram się muzyką opisać uczucia, jakie towarzyszą samotnemu przyglądaniu się wioskom Nepalu z góry. W studio pracuję tylko wówczas, gdy mam prawdziwie silną wenę. Jeżeli jej nie czuję, wyjeżdżam poza miasto, idę na narty, wspinam się, robię zdjęcia, bawię się z dzieciakami – choć jego muzykę najczęściej określa się, jako zimną, polarną, górską, Biosphere przyznaje, że nie to jest jej prawdziwym przesłaniem czy celem: Jej zadaniem jest dać słuchaczowi możliwość stworzenia sobie własnego świata, w którym może on się zatracić.
Geir Janssen urodził się w 1962 w norweskim miasteczku Tromso, które mieści się już niemalże na granicy z kołem podbiegunowym. W wir muzyki wciągnęły go takie zespoły jak Depeche Mode czy Cabaret Voltaire, co miało bezpośredni wpływ na chęć przekazania swoich muzycznych myśli, i w 1983 roku Geir, student archeologii, kupuje swój pierwszy syntezator. Codziennie, do późna w nocy eksperymentuje i poszukuje rozmaitych brzmień kompletnie ignorując czas i przestrzeń. W dwa lata później decyduje się rzucić studia, aby bez przeszkód i w pełni oddać się temu, co po prostu bardziej go interesowało – muzyce. Tok nauki uniwersyteckiej nie pozostał jednak bez wpływu na twórcę – epoki: lodu oraz kamienia odbiły się tak na jego wyobraźni jak i dźwiękach, których poszukiwał. W tym czasie młody Geir zajmował się także studencką stacją radiową (Bleep Culture), która jednak nie satysfakcjonowała jego twórczych ambicji, a w roku 1984 pełny kształt muzyczny uzyskał projekt Likvider, który wydał pod pseudonimem E-Man.
Połowa lat osiemdziesiątych była dla Jenssena wyraźnym początkiem muzycznej kariery – dokładnie w 85 r., razem z Anneli Drecker oraz Nils’em Johansesn’em założył zespół Bel Canto. We trójkę zrealizowali White-Out Conditions (1987), następnie – już w Brukseli – Birds of Passage. Przy pracy nad drugim albumem, Geir Janssen często zamykał się w małym studio, aby skupić się nad własnym materiałem i to tutaj po raz pierwszy odkrywa uroki samplera, a powstałe brzmienia staną się podstawą do jego The North Pole By Submarine. Podczas gdy Anneli z Nils’em postanowili się przenieść do Oslo i tam podpisać kontrakt z większą wytwórnią, Geir wrócił do swego rodzinnego Tromsř, uciekając tak od zgiełku wielkiego miasta, jak i od muzyki, której już nie chciał tworzyć i która stała się mu obcą.
Pierwszy solowy album, który powstawał jeszcze w czasie pracy z Bel Canto, The North Pole By Submarine ukazuje się w roku 1990 nakładem belgijskiego SSR, a artysta przyjął pseudonim Bleep. Bardzo elektroniczny. Bardzo zagmatwany. Bardzo wyrazisty. Fascynacja samplami (które mają tu wydźwięk bardzo etniczny), acidowymi brzmieniami i ambientem daje tu wyraźne znaki, tak jak wpływy muzyki klubowej. Geir raczej nie planuje już wydawania muzyki pod pseudonimem Bleep.
Biosfera, to strefa kuli ziemskiej zamieszkana przez organizmy żywe, gdzie odbywają się procesy ekologiczne. Liczba po słowie "biosfera" oznacza szczególny system ekologiczny i tak biosfera 1 to planeta Ziemia, podczas gdy biosfera 2 to laboratorium w Arizonie (Stany Zjednoczone) w którym mieści się 3,15 akrów (13 000 m˛) zamkniętego systemu ekologicznego, a biosfera 3 (znana jako BIOS-3) – próba tworzenia sztucznej biosfery przeprowadzona przez Rosjan w latach 1967-1968. Dla Janssena interesującym stał się drugi system – zamknięty, stworzony od początku do końca przez człowieka, miniatura Ziemi. Biosphere 2 Space Station Project (tak jak i jego rosyjski odpowiednik) miał posłużyć sprawdzeniu możliwości stworzenia alternatywnej biosfery (ściśle zamkniętego w tym przypadku ekosystemu) dla cywilizacji rozwijającej się… w kosmosie. Obydwa projekty miały być osobnymi, samowystarczalnymi środowiskami prawie-naturalnymi, o charakterze statku kosmicznego lub łodzi podwodnej – czyli dającymi możliwość w miarę normalnej egzystencji człowieka a nietypowych i trudnych dla niego warunkach.
Biosphere to też pseudonim, jaki przyjął Geir Janssen podczas wydania drugiej płyty – Microgravity (1991: label Origo Sound; materiał odrzucony przez belgijską wytwórnię SSR, ukazał się w 1992 w R&S;/Apollo trafiając do szerszej publiczności). Słowo "microgravity" oznacza stan nieważkości, jaki kosmonauci osiągają w statku kosmicznym w przestrzeni kosmicznej. Wyraźnie wyczuwalny krok w stronę "miększego" brzmienia i bardziej ambientowych wpływów zachwycił krytyków. Co prawda album nie pozbywa się zupełnie tanecznych, i wyraźnych rytmów, ale nie jest to już tak ostry materiał, jak w projekcie poprzednim. Na tej fali dosyć szybkiego i zdecydowanego rozwoju, nawiązał pracę z Peterem Namlookiem – ich pierwsze wspólne dzieło to The Fires of Ork – muzyka do łatwych nie należąca. Trochę rodem z kiepskich filmów science fiction. Sam Jenssen podkreśla, że woli pracować samodzielnie, jednak dreszczyk niespodzianki jest dla niego zawsze miły. Jeżeli znajdzie odpowiednich współpracowników, mogą oni stworzyć dla niego coś, o czym nie miał pojęcia, a czego właśnie mu brakowało. Dlatego nigdy z takiej szansy nie rezygnuje od razu.
Drugim pełnym albumem Norwega było wydane w 94 roku (także u R&S;/Apollo) Patashnik (rosyjskie słowo oznaczające kosmonautę, który oddalił się od statku i poszybował w kosmiczną przestrzeń, w slangu kosmonautów podróżnik lub uciekinier). Tutaj zamiłowania do niebanalnych sampli – bo powycinanych z dialogów filmowych – oraz ambientowej tajemniczości nie da się już ukryć. Album nie uraczy nas mocnymi uderzeniami, natomiast może zdrowo nastraszyć wydobywającymi się z głośników głosami – to na nich zdaje się opierać cała konstrukcja. Album zyskał rozgłos i aprobatę na wysoką skalę – w rok po jego wydaniu Levi Strauss & Co. zaproponowało mu wykorzystanie utworu Novelty Waves jako podkładu muzycznego do swojej reklamy (firma nigdy nie brała do tego muzyków spoza Stanów Zjednoczonych, a tym razem była to też pierwsza próba z muzyką stricte elektroniczną). Fragment stał się na tyle popularny, że wydano go w kilku wytwórniach jako singiel, oraz został wielokrotnie zremixowany. The Seal and the Hydrophone znalazło się na Apollo 2 – The Divine Compilation, wydanym przez Apollo Records. Patashnik to ostatni krok Biosphere w cięższych butach, z każdym następnym, nawet określenie "ambient" staje się zbyt "przyziemne".
W roku 1996 ukazał się kolejny album wynikły ze współpracy – tym razem z Bobby’m Bird’em z Higher Intelligence Agency. Polar Sequences (Beyond, wznowiony w 2003 w Headphone), project angażujący różnych artystów I zrealizowany w rodzinnym Tromsř, znalazł odbicie w kolejnym spotkaniu z HIA – w roku 2000 realizuje się Birmingham Frequencies.
Rok 1997 jest znaczący z dwóch względów. Pierwszym z nich jest muzyka do filmu Insomnia, bardzo silnie związana z powodem drugim – wydanym w tym samym roku albumem Substrata (All Saints Records). Warto wspomnieć, że soundtrack do Insomnii nie jest jedynym – drugim takim projektem jest Man With a Movie Camera (wydany w 2001 roku łącznie z albumem Substrata jako podwójne wydawnictwo zatytułowane Substrata 2 nakładem Touch). Geir dobrze czuje się przy pisaniu muzyki filmowej, jednak jak sam twierdzi, stres związany z pogonią za terminami i narzucanymi z góry ramami, nie sprzyja twórczości.
Czułem presję wytwórni na bardziej "dance'owy" album. To było już coś kompletnie dla mnie nienaturalnego. Drum and bass tworzyli młodzi Brytyjczycy, a nie Norweg, żyjący w totalnej izolacji. Ja chciałem iść w kompletnie innym kierunku, wrócić do podziemia, tam uciec. Dlatego zdecydowałem się zrezygnować z R&S.; Substrata – nazywana "klasycznym albumem ambientowym". Pełna szmerów, trzasków, kapiących strumieni, szumu wiatru i szmerów. Elektronika maluje przed nami szeroką przestrzeń, pustą a jednak pełną "czegoś". Nic dziwnego, że recenzentom – i nie tylko – muzyka ta jednoznacznie kojarzy się z zimnymi i nieprzyjaznymi połaciami Bieguna. Samo "substrata" to określenie na położenie lodowca lub tor ogromnej lawiny śnieżnej, zaś w języku rosyjskim – "zamarznięta ziemia". Bardzo wymowny tytuł, jak na płytę zawierającą taki materiał.
Nordheim Transformed (1998, Rune Grammofon) to kolejna współpraca – tym razem z Deathprod, nad remixami Arne Nordheim. Projekt był tak właściwie pomysłem wytwórni. Janssen przyznaje, że nigdy nie znał wcześniej tej muzyki a elektro-akustyka nie była mu specjalnie bliska. Nie wydaje się także, aby sam powstały krążek wpłynął na niego jakoś szczególnie.
Historia, jaka skrywa się za tytułem Cirque (2001, Touch Records) dość jednoznacznie tłumaczy jego ciemny, bardzo "nieprzystępny" nastrój. Samo słowo wskazuje na miejsce, ogromny lej czy też "dolinę" jaką pozostawia po sobie osunięty nagle śnieg (lawina śnieżna, "rzeka śnieżna"). W takim właśnie leju na Alasce zginął Chris McCandless. Na albumie nie brakuje oczywiście nieodzownych sampli – tutaj nawet wypowiedzi francuskie, jak zza mgły, a także nowo-odkrytych brzmień, wyciszonych, stłumionych różnorakich odgłosów.
Impresjonizm – opiera się na impresji, ulotnym wrażeniu. Jego zadaniem jest przedstawienie rzeczywistości w taki sposób, aby dawała wrażenie bajki. Shenzhou – to chiński statek kosmiczny. Czy można przedstawić maszynę w taki sposób aby wydawała się bajką? Skoro Debussy zatopił katedrę w swoim pięknym utworze fortepianowym… To właśnie na Claude Debussy’m opierał się Biosphere przy pracy nad piątym krążkiem (wydany w 2002 w Beatservice). Loopy z Morza francuskiego kompozytora romantyzmu stały się konkretną bazą dla kolejnych utworów z albumu norwega (jeden loop plus efekty i cała otoczka – jeden utwór).
Inspiracja Debussy’m nie zakończyła się na tym jednak, a za tytułem Autour de la Lune kryje się także historia opisana przez Juliusza Verne. Początkowo Biosphere chciał stworzyć sample powycinane z dramatycznej recytacji powieści z 1870 De La Terre A La Lune, a następnie – dołożyć do nich soundtrack. Niestety pomysł nie powiódł się, a całość zabrzmiała dla Geir’a jak tani film klasy B. Jenssen jednak nie jest zwykłym muzykiem, w międzyczasie kupił rosyjski teleskop. Bawiąc się w nocne obserwacje księżyca, doszedł do wniosku, że brakuje mu tutaj… podkładu muzycznego. Kosmiczny album, nadal pod wpływem inspiracji Verne i Debussy’m, ukazał się specjalnie na festiwal Radio France w Montpellier, który jednak nie odbył się. Po paru przeróbkach – album został wydany w Touch (2004).
Jak na razie ostatnim albumem wydany pod pseudonimem Biosphere jest Dropsonde (Touch) z 2006. Trochę rytmiczny, trochę nie, zainspirowany działalnością Miles’a Devis’a w latach 70’ i ocierający się o takiż jazz, ciągle wykorzystujący na szeroką skale możliwości elektroniczne, wciąż malujący przed nami chłód polarny czy też kosmiczny. "Dropsonde" to sonda wyrzucona w kierunku innej planety w celu różnych badań i pomiarów. To kolejny "patashnik", który po prostu ma zostać zgubiony.
Najciekawszym chyba i najbardziej niezwykłym jest projekt, który ukazał się już pod nazwiskiem Geir Janssen’a – Cho Oyu 8201 m – Field Recordings From Tibet (2006, Ash International). To już nie próby przekazania elektroniką natury, nie wyobrażenia o kosmosie i śniegu, to żywe, autentyczne nagrania z Tybetu. Usłyszymy wodospady, świszczący wiatr, bawiące się dzieci i biegające zwierzęta, rozmowy dorosłych. Niezwykła podróż, jaką możemy odbyć z Geirem ile razy tylko chcemy, okraszona absolutnym minimum dodatkowych dźwięków. Przekaz, że to my sami, codziennie tworzymy muzykę – jest tu dość widoczny, a raczej słyszalny. Autor prowadzi nas krok po kroku po szlaku na szczyt góry Cho Oyu, a każdy ten krok jest odwzorowany audytywnie i dostępny dla słuchaczy.
Geir Janssen to zapalony miłośnik wspinaczek, natury, wycieczek. Nie da się ukryć, że ma to swoje wierne odbicie w muzyce, którą tworzy. Ewolucja jego twórczości jest dość niezwykła, ale za to prosta: od czystej elektroniki i dźwięków wytworzonych przez człowieka coraz bardziej ku czystym odgłosom świata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Novelty Waves	Biosphere	04.1995	51[7]	-	Apollo Apollo 20	[written by Geir Jenssen][produced by Geir Jenssen]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Patashnik	Biosphere	03.1994	50[1]	-	Apollo AMB 3927	[written by Geir Jenssen][produced by Geir Jenssen]

Ciara

Ciara Harris ur. 25.09.1985r w Austin (Teksas, USA). Młodziutka artystka, do której przylgnął przydomek księżniczki crunk & B - rodzaju czarnej muzyki, będącym wypadkową hiphopowych rytmów crunk i mainstreamowego r&b.; Ciara w błyskawicznym tempie podbiła amerykańską scenę, stając się jedną z najważniejszych gwiazd młodego pokolenia. Ciara jest jedynym dzieckiem Carltona i Jackie Harrisów. Z racji zawodu ojca, który jest wojskowym, jako dziecko bardzo często zmieniała miejsce zamieszkania, dorastając w bazach wojskowych w Niemczech, Nowym Jorku, Utah czy Phoenix.

Dopiero jako nastolatka na stałe osiedliła się z rodziną w Atlancie, która stała się jej prawdziwym domem i miejscem najbliższym sercu. Miłością do muzyki Harris zapałała słuchając Destiny's Child oraz niezwykle cenionych lokalnych artystów, których mogła podziwiać na co dzień - Babyfacea, Ushera, OutKast, Ludacrisa i TLC. Kariery tych gwiazd były dla niej motywacją do pracy i szlifowania talentu. Choć Ciara nie posiada idealnej barwy i techniki śpiewu, za sprawą doskonale wytrenowanych umiejętności oryginalnego łączenia rapowania ze śpiewaniem, jej głos błyskawicznie zapada w pamięć.

Artystka od początku swej artystycznej drogi z powodzeniem odnajdywała się zarówno w dynamicznych kompozycjach pełnych energii i hiphopowej domieszki, jak i charakterystycznych dla r&b; spokojniejszych utworach, poświęconych tematyce uczuciowej.
Szukając możliwości przebicia się na muzyczną scenę, Ciara przyłączyła się do żeńskiej formacji Hearsay. Bardzo szybko dostrzeżono jej talent, idący w parze z nieprzeciętną urodą. Harris przewyższała możliwościami i umiejętnościami koleżanki z grupy, dlatego też po nagraniu demówki, która trafiła do rąk włodarzy labelu laface i producenta Jazze Pha, zdecydowała się rozpocząć solową karierę, jeszcze w 2003 r. podpisując pierwszy zawodowy kontrakt. W tym samym roku, od razu po ukończeniu nauki w liceum, artystka przystąpiła do pracy nad debiutanckim albumem. Część nagrań na krążku była przeniesieniem utworów z płyty demo, którą Ciara nagrała wspólnie z producentem Jazze Pha.

Do pracy nad pozostałą częścią materiału artystka zaangażowała m.in. Seana Garretta, Dre & Vidala, R. Kellyego i grupę utalentowanych lokalnych producentów. Oddzielną historię stanowił pierwszy singiel z płyty, hitowe nagranie "Goodies". Jego inicjatorem był Lil Jon, który usłyszał demo wokalistki i postanowił stworzyć z nią kawałek, będący odpowiedzią na szlagier rapera Petey Pablo "Freek-A-Leek". Hiphopowiec został zaproszony do "Goodies" i nagranie tytułowe z płyty stało się pierwszym singlem, błyskawicznie podbijając w wakacje-2004 r. listy przebojów i kluby w Stanach Zjednoczonych. Płyta trafiła do sklepów ostatecznie pod koniec września, sprzedając się w pierwszym tygodniu w nakładzie 125 tys. sztuk i lądując na trzecim miejscu billboardu.
Kolejne single z albumu - "1, 2 Step" (gość. r+ Missy Elliott) i "Oh" z Ludacrisem, również doszły do bardzo wysokich pozycji na listach sprzedaży, osiągając międzynarodową popularność. Płyta Goodies w ciągu roku od premiery zyskała sprzedaż rzędu pięciu milionów sztuk na całym świecie. Rewelacyjnemu wynikowi nie przeszkodziły nawet umiarkowanie pozytywne recenzje. Wielu dziennikarzy zarzucało Ciarze brak charyzmy i wybitnego talentu, oceniając jednoznacznie jako perfekcyjnie wyprodukowany i wypromowany produkt r&b.; Z takimi opiniami artystka spotykała się również przez kolejne lata kariery.
2005 r. był dla artystki okresem kontynuowania wielkich triumfów. Ciara często gościnnie występowała w nagraniach innych artystów (m.in. w nagrodzonym grammy utworze Missy Elliott "Lose Control"), wydała DVD "Goodies: The Videos & More", a także koncertowała u boku Gwen Stefani podczas HARAKUJU LOVERS TOUR 2005 oraz Chrisa Browna i Bow Wowa w ramach holladay jam. Bardzo udany okres zamknęło przyznanie artystce czterech nominacji do grammy za 2005 r., jednak w ręce Ciary nie trafiła ostatecznie żadna nagroda.
W drugiej połowie 2005 r. wokalistka zaczęła też pracować nad kolejną płytą. która ostatecznie ukazała się w Stanach Zjednoczonych 5 grudnia 2006 r, a na kontynencie europejskim blisko pół roku później. Krążek Ciara:The Evolution zadebiutował na szczycie billboardu, sprzedając się w pierwszym tygodniu w liczbie 338 tysięcy sztuk, a platynę zagarniając po okresie półtora miesiąca od premiery). W ciągu niespełna roku na świecie płyta znalazła blisko dwa miliony nabywców.
Ciara:The Evolution nie wylansowalo przebojów na miarę debiutanckiego albumu. Piosenka "Get Up" (gość. Chamillionaire), nawet pomimo umieszczenia jej na hitowym soundtracku do filmu "Step Up - Taniec zmysłów" (oryg. "Step Up", rez. Anne Fletcher, 2006, USA) nie spełniła oczekiwań, a kolejne single - "Promise", "Cant Leave 'Em Alone" i "I hat's Right" również nie podbiły list przebojów, co miało bezpośredni wpływ na niższą sprzedaż albumu niż miało to miejsce w przypadku Goodies. W parze z gorszą sprzedażą poszły też przeciętne recenzje krążka. Nawet obecność tak uznanych producentów i gości, jak Lil Jon, The Neptunes, Polow da Dona, 50 Cent, Rodney Jerkins, Sean Garrett, will.i.am i Bryan-Michael Cox. Promując album, Ciara wzięła udział w trasach THE EVOLUTION TOUR i GOOD GIRL GONE BAD TOUR, gdzie supportowała Rihannę.
Wystąpiła też w kilku serialach i filmie "All You've Got", zrealizowanym na potrzeby telewizji mtv. Późną jesienią 2008 r. Ciara wyda trzypłytowy album zatytułowany Fantasy Ride. W zamierzeniu poszczególne krążki mają być w stylistyce klubowej, tanecznej i romantyczno-uczuciowej. Do współpracy przy okazji tego ambitnego materiału Ciara zaprosiła uznane grono producentów i gości, m.in. Polów da Dona, Danję, Christophera "Tricky" Stewarta, T-Paina, Lii Jona, Ne-Yo i Akona. Obdarzona oryginalną urodą artystka stara się chronić swoje życie prywatne przed obiektywami brukowych mediów. Nie udało jej się jednak uniknąć plotek o romansach ze znanymi raperami - Ludacrisem i 50 Centem.

Single