Cactus, grupa amerykańska. Utworzona w grudniu 1969r w Nowym Jorku. Założyli ją
Tim Bogert (27.08.1944r, Richfield, New Jersey) - b, voc i
Carmine Appice (15.12.1946, Staten Island, Nowy Jork) - dr, perc, voc. Obaj byli wcześniej muzykami formacji
Vanilla Fudge, a po rozstaniu z nią zamierzali utworzyć zespół z Jeffem Beckiem i Rodem Stewartem. Niestety, Beck uległ w tym czasie
ciężkiemu wypadkowi samochodowemu i do współpracy nie doszło. Bogert i Appice sformowali więc Cactus.
W składzie znaleźli się oprócz nich:
Rusty Day - voc, hca, perc i
Jim McCarty (1945r, Detroit) - g, dr. Obaj zaczynali karierę w zespole
Mitch Ryder And The Detroit Wheels, a później
Day trafił najpierw do
The Amboy Dukes, a niebawem stanął na czele
The Dealers Blues Band, natomiast McCarty związał się z
Buddy Miles Express. Ten skład Cactus przetrwał do wiosny 1972. Wówczas Day i McCarty odeszli, a dołączyli:
Pete French - voc z
Atomic Rooster,
Werner Fritzsching - g oraz
Duane Hitchings - p, org, fl, voc, współpracownik Buddy Milesa i Harveya Mandela.
Gdy latem 1972 Bogert i Appice zdecydowali się jednak nawiązać współpracę z
Jeffem Beckiem, grupa przestała istnieć. Wiosną 1973 reaktywowała się z inicjatywy Hitchingsa pod nazwą
The New Cactus Band. Oprócz Hitchingsa znaleźli się w niej:
Mike Pinera (29.09.1948r, Tampa, Floryda) - g , voc, znany z
Blues Image, Iron Butterfly i
Ramatam,
Roland Robinson - voc, b, hca, jeszcze jeden współpracownik Buddy Milesa, a także
Mitch Mitchell - dr, były muzyk
The Jimi Hendrix Experience. Po kilku tygodniach Mitchella zastąpił
Jerry Norris - dr, voc. Działała do grudnia 1973.
Grupa związała się z wytwórnią
Atco, która wydawała płyty
Vanilla Fudge, i w lipcu 1970r zadebiutowała albumem
„Cactus". Wkrótce potem ukazał się też singel
You Can't judge A Book By The Cover/Bro. Bill. Album powstał w Ultra-Sonic Recording Studios w Hempstead w stanie Nowy Jork bez pomocy producenta spoza własnego grona. Portretował Cactus jako formację zapatrzoną w
Led Zeppelin. Zawierał utrzymane w stylu tego zespołu przeróbki dwóch znanych; bluesów,
Parchman Farm Mosego Allisona i
You Can't Judge A Book By The Cover Williego Dixona, oraz sześć własnych kompozycji, tak różnych, jak urozmaicony długim solem perkusji
hardrockowy utwór
Feel So Good, dynamiczne boogie
Let Me Swim i
Oleo, przejmujący blues
No Need To Worry oraz country rockowa ballada
My Lady From South Of Detroit. Zyskał pewną popularność - dotarł do pozycji 54 list bestsellerów. Sukcesem była też trasa Cactus po Stanach zorganizowana w tym czasie.
W marcu 1971r trafił na rynek album
„One Way... Or Another", promowany singlem
Long Tall Sally/Rock N ' Roll Children. Powstał w nowojorskich Electric Lady Studios, wyprodukowany - tak jak poprzedni - przez samych muzyków. Był dziełem bardziej dojrzałym i bardziej oryginalnym niż debiut. Otwierała go porywająca wersja standardu rock'n'rollowego
Long Tall Sally Little Richarda. A w jego programie znalazło się też wyborne opracowanie bluesa
Feel So Bad Chucka Willisa. Przede wszystkim jednak zawierał świetne własne kompozycje wyrastające z bluesa, ale zazwyczaj wykonane z hardrockową dynamiką, jak Rockout Whatever You Feel Like, Rock N ' Roll Children, Big Mama'Boogie, Hometown Bust czy nawiązujący do stylu Jimiego Hendrixa
One Way... Or Another. Niestety, ta udana płyta, promowana na kolejnej trasie po Stanach, zyskała znacznie mniejszą popularność niż „Cactus".
Album kolejny,
„Restrictions", ukazał się w listopadzie 1971
r. Towarzyszyły mu single
Token Chokin'/Alaska z września tego roku i
Evil/Sweet Sixteen ze stycznia następnego. Powstał w kilku różnych studiach - Electric Lady Studios i Atlantic Recording Studios w Nowym Jorku oraz Criteria Studios w Miami na Florydzie. Po niepowodzeniu „One Way... Or Another" grupa spuściła trochę z tonu i po raz pierwszy zatrudniła producenta,
Geoffreya Haslama, a także dwóch dodatkowych muzyków,
Roną Lee Jacka- g i
Albhy'ego Galutena - p. Wynikiem była płyta bardziej urozmaicona, ale i bardziej wtórna niż poprzednia. Utwór
Restrictions był próbą ożywienia bard rocka pierwiastkami soulu i funku, a przypominał dokonania
Grund Funk. Ballada
Token Chokin', łącząca elementy country, bluesa. i gospel, przywoływała klimat twórczości The Rolling Stones. Zagrany z hardrockową dynamiką blues
Evil kojarzył się z utrzymanym w konwencji Led Zeppelin repertuarem płyty „Cactus". Równie ostry blues
Sweet Sixteen robił wrażenie hołdu dla tria
Cream. A długa, ponadośmiominutowa kompozycja
Guiltless Glider, zuchwały kolaż wielu stylów, m.in. Led Zeppelin i; Cream, miała w sobie coś z ducha poszukiwań Vanilla Fudge. W listopadzie 1971 grupa rozpoczęła wielką trasę po Stanach i Kanadzie u boku
Roda Stewarta. Niestety, koncerty te nie pomogły jej umieścić albumu na listach bestsellerów.
Po zmianie składu formacja przygotowała jeszcze jedną płytę,
,,'Ot 'N Sweaty", zawierającą oprócz nagrań studyjnych także koncertowe
i dokonane podczas Mar Y Sol Festival w Puerto Rico, wydaną w październiku 1972 wraz z singlem
Mother Boogie/Bringing Me Down. Nie zmieniła ona jednak wizerunku grupy i nie odmieniła jej losu. Pominięte na ,,'O t 'N Sweaty" nagranie z występu na Mar Y Sol Festival,
Bedroom Mazurka, ozdobiło album dokumentujący tę imprezę,
„Mar Y Sol" (Atlantic, 1972).
Zespół The New Cactus Band nie miał z Cactus wiele wspólnego, a jego jedyna płyta,
„Son Of Cactus", nagrana w nowojorskich Atlantic: Recording Studios z gościnnym udziałem m.in.
Manuela Bartemattiego - dr, voc, byłego muzyka
Blues Image, wyprodukowana przez samych muzyków, wydana w maju 1973
r; nie dorównywała dziełom pierwszego składu.
Różnie potoczyły się losy muzyków Cactus. Bogert i Appice kontynuowali karierę w zespole
Beck, Bogert, Appice. McCarty stanął na czele grupy
Rockets, pojawił się też u boku m.in.
Boba Segera i
Alberta Kinga. French współpracował m.in. z zespołem
Blue i niemiecką formacją
Randy Pie. Hitchings i Pinera spotkali się znowu w zespole
Thee Image. Później Hitchings wspomagał m.in.
Jana Akkermana, Jeffa Becka, Roda Stewarta, Alice Coopera, Teda Nugenta, Erica Carmena, Kim Carnes oraz zespoły
Badfinger i
Runaways, a Pinera nagrywał m.in. jako solista. Fritzsching współpracował z grupami
Free Beer, Stanky Brown Band, Pierce Arrow i
Riff Raff oraz z
Carlene Carter i duetem
Hall And Oates. Day zginął wraz z synem w tajemniczych okolicznościach, prawdopodobnie zastrzelony przez handlarzy narkotyków.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| You can' t judge a book by the cover/Bro Bill | Cactus | 11.1970 | - | - | Atco 6792 | [written by Willie Dixon][produced by Cactus] |
| Token chokin' /Alaska | Cactus | 03.1971 | - | - | Atco 6842 | [written by R. Day, C. Appice][produced by Geoffrey Haslam] |
| Long tall Sally/Rock'n' roll children | Cactus | 04.1971 | - | - | Atco 6811 | [written by Richard Penniman, Enotris Johnson, Robert Blackwell][produced by Cactus] |
| Evil /Sweet sixteen | Cactus | 06.1972 | - | - | Atco 6872 | [written by C. Burnett][produced by Geoffrey Haslam] |
| Bad mother boogie/Bringing me down | Cactus | 10.1972 | - | - | Atco 6901 | [written by C. Appice, T. Bogert, P. French, W. Fritzschings, D. Hitchings][produced by Geoffrey Haslam] |
|
Albumy |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[US] |
Komentarz |
| Cactus | Cactus | 07.1970 | - | 54[18] | Atco 340 | [produced by Cactus] |
| One way...or another | Cactus | 03.1971 | - | 88[13] | Atco 356 | [produced by Cactus] |
| Restrictions | Cactus | 11.1971 | - | 155[10] | Atco 377 | [produced by Geoffrey Haslam] |
| Ot' N' sweaty | Cactus | 10.1972 | - | 162[5] | Atco 7011 | [produced by Geoffrey Haslam] |
| Son of Cactus | New Cactus Band | 05.1973 | - | 183[6] | Atco 7017 | |
Masanori Takahashi znany jako Kitaro (1953 Toyohashi Japonia) –
japoński muzyk, kompozytor, multiinstrumentalista, twórca muzyki
filmowej, jeden z najwybitniejszych muzyków z kręgu New Age. Muzyka
Kitaro charakteryzuje się melodyjnością, głębią i refleksyjnym
nastrojem.
Kitaro zainteresował się muzyką jako nastolatek. Będąc pod wpływem
amerykańskiego rytm and bluesa nauczył się grać na gitarze.
Zainspirowany muzyką Otisa Reddinga grał covery popularnych
przebojów amerykańskich. W czasie swej podroży do Niemiec w 1972
zapoznał się z burzliwie rozwijającą się sceną elektronicznego rocka. W
szczególności zainspirował go Klaus Schulze, z którym Kitaro nawiązał bliskie kontakty.
