Charles Brown

Ur. 12.09.1922 r. w Texas City w stanie Teksas (USA). Pomimo że już jako dziecko Brown opanował grę na pianinie, kiedy dorósł, został... nauczycielem chemii. W 1943 r., mieszkając w Los Angeles, doszedł jednak do wniosku, że znacznie więcej pieniędzy może zarobić jako pianista i wokalista. W tym okresie najpopularniejszą małą grupą w Los Angeles było Nat "King" Cole Trio,od kiedy od zespołu odszedł Cole uwielbienie publiczności przeniosło się na grupę The Three Blazers kierowaną przez Johnny'ego Moore'a (gitarzystę, brata Oscara Moore'a), do której dopiero co przyłączył się Brown.
 

W 1946 r. zespół cieszył się już sławą ogólnokrajową, nagrywał przebojowe płyty i występował w nowojorskim Apollo Theatre. W 1948 r. grupa rozpadła się, choć Moore dalej prowadził zespół o tej samej nazwie. Brown występował teraz samodzielnie. W latach 1946-52 umieścił w pierwszej dziesiątce listy rhythm'n'bluesowych przebojów dziewięć utworów, m.in. "Driftin' Blues", "Black Night", "Meny Christmas, Baby" i "Trouble Blues", wydanych przez Aladdin. Ponadto jego utwory nagrali tak znani wykonawcy, jak B.B. King, Ray Charles, Sam Cooke, Amos Milburn i Fats Domino, z którymi Brown nagrał "I'll Always Be In Love With You" i "Please Believe Me". Pozostawał pod silnym wpływem Roberta Johnsona, Louisa Jordana, a zwłaszcza Pha Terrella, wokalisty zespołu Andy'ego Kirka.
 

Śpiew Browna nabrał jakości niezwykle melodyjnego stylu balladowego, choć nadal ukazywał bluesowe korzenie artysty, który sam siebie określał jako "pieśniarza bluesowych ballad". Jego aksamitny głos podobny do Cole'a kontrastował z brutalnym cynizmem Leroya Carra i Lonniego Johnsona. W przeciwieństwie do Cole'a gwiazda Browna stale przygasała, choć odniósł kilka znaczących sukcesów piosenkami takimi jak "Christmas Comes But Once A Year".
 

Jednym z naśladowców Browna był Ray Charles, który na początku swej kariery wzorował swój styl śpiewania na mieszaninie stylów Browna i Cole'a. Pod koniec lat 60-tych Brown występował już jedynie w nocnych barach Los Angeles. Jego reputację podniósł chwilowo występ na San Francisco Blues Festival w 1976 r., po którym popadł z powrotem w zapomnienie.
 

Dziesięć lat później, dzięki gitarzyście Danny'emu Caronowi, powrócił na wielką scenę telewizyjnym występem ze śpiewaczką Ruth Brown oraz tournee z Bonnie Raitt. Kilka jego albumów (w tym wydany po 14-letniej przerwie One More For The Road) spotkało się z dużym uznaniem. Na początku lat 90-tych występował przeważnie w kalifornijskich klubach. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Please come home for Christmas/Christmas [Comes but once a year][Amos Milburn]	Charles Brown	12.1961	-	76[2]	King 5405	[21.R&B; Chart][written by Charles Brown/Gene Redd]
Please come home for Christmas/Christmas [Comes but once a year][Amos Milburn]	Charles Brown	12.1962	-	108[1]	King 5405	[written by Charles Brown/Gene Redd]
Merry Christmas Baby/I lost everything	Charles Brown	12.1964	-	4[5].Christmas Singles	Imperial 5902	[written by Lou Baxter/Johnny Moore]
Merry Christmas Baby/Sleigh ride [Lloyd Glenn]	Charles Brown with Johnny Moore's 3 Blazers	12.1965	-	2[16].Christmas Singles	Hollywood 1021	[written by Lou Baxter/Johnny Moore]
Merry Christmas Baby/Let's make every day a Christmas Day	Charles Brown	12.1973	-	2[2].Christmas Singles	King 6194	[written by Lou Baxter/Johnny Moore]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Charles Brown Sings Christmas Songs	Charles Brown	12.1964	-	17[10].Christmas Album	King 775	-

King

Grupa angielska założona przez wokalistę Paula Kinga w 1983 w Coventry po rozpadnięciu się zespołu Reluctant Stereotypes. W skład grupy wchodzili: Tony Wall (bas), Mick Roberts (instrumenty klawiszowe), James Jackel Lantsbery (gitara) i pozyskany z Members perkusista Adrian Lillywhite. Charyzmatyczny Paul Francis Luke King urodził się 20.11.1960 w Galway w Irlandii. Stąd jego rodzina przeniosła się do Coventry (Wielka Brytania), gdzie Paul King dorastał, wraz ze swoją starszą o 9 lat siostrą Lindą.
Od najmłodszych lat Paul odróżniał się od rówieśników poprzez swój ubiór i wygląd (kruczoczarne włosy), przez co zyskał w szkole przezwisko "Gypsy". Pierwszy publiczny występ piosenkarza odbył się w szkole, kiedy wykonał utwór "King of the Swingers" do przedstawienia zatytułowanego "Księga dżungli". Szkołę opuścił w wieku szesnastu lat, w celu przyłączenia się do... Akademii Policyjnej. Niestety, po trzech tygodniach zrezygnował, ponieważ nie było tam miejsca na wyróżniające się osobowości i indywidualności. Artysta podejmował się pracy fizycznej, był między innymi kierowcą samochodów ciężarowych, portierem, a nawet pracował w butiku odzieżowym oraz w fabryce samochodów Rolls - Royce. Póżniej zapisał się do Coventry Drama School, aby rozwijać swoją osobowość.
W tym samym czasie, zespół grający muzykę ska, poprosił go, czy nie mógłby zostać ich wiodącym wokalistą. Grupa nazywała się Reluctant Stereotypes i jak przyznali jej członkowie, Paul King został przyjęty bardziej dzięki swojemu ekscentrycznemu wyglądowi, niż dzięki możliwościom wokalnym. Ich pierwszy występ odbył się na... przyjęciu urodzinowym, ale wkrótce grupa zaczęła koncertować w małych obiektach i salach. Wkrótce, w roku 1980 została wydana płyta Reluctant Stereotypes zatytułowana The Label. Po rozsypaniu się zespołu piosenkarz Paul King uformował z tych gruzów The Raw Screens, który ostatecznie w roku 1983 przemianowany został na King.
Ponieważ grupa King pochodziła z Coventry, z którego wcześniej popularność zdobyły zespoły The Specials oraz The Selecter, grające ska, oraz two-tone, zespół postanowił te gatunki włączyć do swojej muzyki. "Lubiliśmy reggae, graliśmy więc trochę w rytmie reggae, podobał się funk, zagraliśmy funk, lubiliśmy także rock"... Gdy w roku 1984 powstał utwór "Love and Pride", wszyscy w zespole, włącznie z producentem - Richardem Burgessem wróżyli tej piosence wysokie notowania na listach przebojów. Stało się jednak inaczej.
Zamiast oczekiwanego szturmu na listy przebojów "Love and Pride" w roku 1984 wypadł w notowaniach słabo. Grupa King musiała przełknąć fakt, że nagranie doszło jedynie do miejsca 84 w Wielkiej Brytanii. Jednak, gdy już pod koniec roku zespół wystąpił w jednym z programów telewizyjnych, prezentując tą piosenkę, sytuacja zmieniła się całkowicie. Telewizja zdziałała cuda i nagranie wydano ponownie na singlu w 1985 roku. Tym razem Love and Pride uplasowało się na pozycji drugiej listy przebojów w Wielkiej Brytanii.


Debiutował , towarzysząc grupie Mighty Wah!, i wkrótce podpisali kontrakt z CBS. Pomimo intensywnych tras koncertowych, trzy pierwsze single i album Steps In Time sprzedawały się kiepsko. Przełomem były koncerty z Culture Club w 1984. King zdobyli dzięki nim nową młodzieżową publiczność, a efektem były sukcesy tematów "Love And Pride" i "Alone Without You" oraz reedycja płyty długogrającej.
W 1986 King porzucił zespół, ale jego solowy singel "I Know" cieszył się mierną popularnością.W roku 1987 Paul King wydaje swój solowy album Joy, a następnie rozpoczyna karierę jako prezenter telewizyjny w muzycznej stacji MTV. Grupę wspomina się dziś głównie dzięki logo przedstającemu malowane sprayem buty Doktora Martensa. Paul King kontynuował działalność, prezentując wideoklipy w MTV.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love And Pride/Don't Stop	King	05.1984	84[3]	-	CBS TA 4274	[written by P. King][produced by Richard James Burgess ]
Love And Pride/Don't Stop	King	01.1985	2[14]	55[11]	CBS A 4948	[written by P. King][produced by Richard James Burgess ][17[8].Hot Disco/Dance;Epic 05236 12"]
Won't You Hold My Hand Now/Fish (Reprise)	King	03.1985	24[8]	-	CBS A 4731	[written by A. Wall , J. Lantsbery , M. Roberts ][produced by Liam Henshall ]
Alone Without You/I Kissed The Spiky Fridge	King	08.1985	8[9]	-	CBS A 6308	[produced by Richard James Burgess ][23[6].Hot Disco/Dance;Epic 05366 12"]
The Taste Of Your Tears/Crazy Party	King	10.1985	11[9]	-	CBS A 6618	[written by P. King][produced by Richard James Burgess ]
Torture/Groovin' With The Kings	King	01.1986	23[4]	-	CBS A 6761	[written by P. King][produced by Richard James Burgess ]
I Know/Some Risks	Paul King	05.1987	59[3]	-	CBS PKING 1	[written by Charlie Midnight, Dan Hartman , Paul King][produced by Dan Hartman ][35[7].Hot Disco/Dance;Epic 6866 12"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Steps in Time	King	02.1985	6[21]	140[9]	CBS 26095	[produced by Richard James Burgess Liam Henshall]
Bitter Sweet	King	11.1985	16[11]	140[9]	CBS 86320	[produced by Richard James Burgess Liam Henshall]