wokalista i producent. Wraz z takimi artystami jak Yellow Magic Orchestra, Kraftwerk, Art of Noise, Arthur Baker, Afrika Bambaataa, John Robie, Jellybean Benitez, Lotti Golden, Richard Scher i Aldo Marin, przyczynił się do powstania i zdefiniowania electro na początku lat 80-tych.
Parrish urodził się i wychował na Brooklynie w Nowym Jorku.Opuścił dom w wieku 14 lat i dołączył do grona osób, które co wieczór spotykały się w klubie nocnym Studio 54 na Manhattanie. Pseudonim „Man” nadał Parrishowi Andy Warhol i po raz pierwszy pojawił się w magazynie Warhol's Interview.
Wczesne występy Parrish'a w klubach hiphopowych w Bronksie były spektaklami świateł, brokatu i pirotechniki, czerpiącymi zarówno z mistycyzmu Warhola, jak i z twórczości Cold Crush Brothers. Jego pierwszym wydawnictwem był utwór „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” wydany w 1982 roku, który, jak powiedział Parrish, spotkał się z rasistowską reakcją ze strony afroamerykańskiej społeczności hiphopowej: „Tworzyłem muzykę, którą grali, a potem dowiedzieli się, że jestem biały i gejem i ją wycofali. Nie zaszkodziło to sprzedaży, ale było szokujące”. Utwór znalazł się w filmie „Wysyp żywych trupów” oraz grze wideo Grand Theft Auto: Vice City, która sprzedała się w milionach egzemplarzy. Został on wykorzystany w utworze „Follow 4 Now” zespołu Sway & King Tech z 1991 roku, pochodzącym z ich drugiego albumu „Concrete Jungle”.
Jego największym sukcesem na brytyjskich listach przebojów było nagranie utworu „Male Stripper” z zespołem Man 2 Man, który osiągnął 4. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Ostatecznie podpisał kontrakt z Elektra Records za pośrednictwem menedżera Davida Bowiego, Tony'ego DeFriesa, który również zarządzał jego karierą muzyczną. Został jednak usunięty z wytwórni w 1984 roku, gdy postanowili nie wydawać albumu, który dla nich nagrał. Elektra podpisała z nim kontrakt na muzykę taneczną, a jego menedżer chciał, aby tworzył pop-rock.
Miksował, produkował i współpracował z różnymi artystami, takimi jak Boy George, Michael Jackson i Gloria Gaynor. Później był menedżerem trasy koncertowej Village People. W latach 2010. Parrish prowadził negocjacje z Pink Biscuit Records i miał wydać płytę za pośrednictwem Southern Fried Records, wytwórni należącej do Fatboya Slima. Zamiast tego Parrish założył własną wytwórnię. W latach 2000-2015 tworzył najdłużej działającą undergroundową imprezę klubową w Nowym Jorku, w CockBar.
W 2018 roku trzy jego dzieła muzyczne zostały przyjęte do stałej kolekcji MoMA w nowojorskim Museum of Modern Art. Są to ścieżki dźwiękowe do filmów Behive (współczesny film taneczny), The Jones's (niezależny film artystyczny) oraz teledysk do utworu „Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)” z 1983 roku. W 2018 roku wykonał również performans dźwiękowy - instalację dla MoMA PS1 zatytułowaną „The Box”, zadając pytanie: Czy dźwięk jest sztuką?
Parrish jest gejem. Mieszka w Port St. Lucie na Florydzie.
|
Single | ||||||
| Tytuł | Wykonawca | Data wydania | UK | US | Wytwórnia [US] |
Komentarz |
| Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2) | Man Parrish | 03.1983 | 41[6] | - | Polydor POSP 575 | [written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][66[8].R&B; Chart][4[19].Hot Disco/Dance;Importe/12 321 12"] |
| Heatstroke/Man Made | Man Parrish | 06.1983 | 83[2] | - | Polydor POSP 593 | [written by M. Parrish][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish] |
| Hip Hop, Be Bop (Don't Stop)/Hip Hop, Be Bop (Part 2) | Man Parrish | 09.1983 | 95[3] | - | Polydor POSP 575 | [written by M. Parrish, R. A. Rodriguez, J. Robie][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish] |
| Boogie Down | Man Parrish | 03.1985 | 56[4] | - | Polydor POSP 731 | [written by J. Carter, M. Parrish, R. A. Rodriguez][produced by Raul A. Rodriguez, Man Parrish][76[3].R&B; Chart] |
| Male Stripper (Part One)/Male Stripper (Part Two) | Man 2 Man Meet Man Parrish | 08.1986 | 4[26] | - | Bolts BOLTS 4/7 | [written by Miki Zone][produced by Man Parrish, Miki Zone, Paul Zone] |
