Z archiwum...rocka

niedziela, 27 grudnia 2020

George Ezra

George Ezra, właściwie George Ezra Barnett (ur. 7 czerwca 1993r w Hertford)- brytyjski wokalista i autor tekstów pochodzący z Bristolu.George Ezra dorastał w Hertford, gdzie uczęszczał do szkoły Simon Balle Secondary School.

We wrześniu 2013 roku wydał swój pierwszy minialbum zatytułowany „Did You Hear the Rain?”. Teledysk do tytułowego utworu został opublikowany na portalu Vevo. Utwory „Did You Hear the Rain?” oraz „Budapest” miały swoją radiową premierę w 2013 roku w rozgłośni BBC Radio 1.

Występował jako support na koncertach Toma Odella oraz Lianne La Havas.

George Ezra pochodzi z Bristolu i to tamtejszy oddział radia BBC jako pierwszy zainteresował się tym, co ma do powiedzenia. Dzisiaj usłyszeć można go w ogólnokrajowej BBC Radio 1. Warto odnotować, że George Ezra ma wielu fanów wśród czołowych prezenterów radiowych, takich jak Zane Love, Huw Stephens czy Fearne Cotton.

Aktualnym (styczeń 2014 r.) singlem artysty jest tytułowy utwór z minialbumu artysty zatytułowanego „Did You Hear The Rain?”, do którego został już stworzony profesjonalny videoklip. wyawnictwo dotarło w Wielkiej Brytanii do 6 miejsca na iTunes. George Ezra na razie skupia się na intensywnym koncertowaniu a jego debiutancka płyta, inspirowana podróżami po Europie z gitarą w ręku, planowana jest na drugi kwartał 2014 roku. Warto odnotować, że pierwszym ujawnionym artystą, jaki znalazł się w TOP5 największych nadziei muzycznych wg BBC na najbliższy rok jest George Ezra. To nie jedyne wyróżnienie- George’a nie zabrakło także na liście Brand New 2014 przygotowanej przez MTV. Wszystko wskazuje, że w najbliższym czasie będzie na ustach wszystkich - choć to dopiero początek jego kariery.

Wymienia Boba Dylana i Woodyego Guthrie jako swoje muzyczne inspiracje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Budapest	George Ezra	11.2013	3[76]	32[23]	Columbia GBARL 1301120	[4x-platinum-UK][platinum-US][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Leaving It Up to You	George Ezra	07.2014	95[1]	-	Columbia GBARL 1400480	[written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Blame It on Me	George Ezra	08.2014	6[38]	-	Columbia GB 1101400319	[2x-platinum-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Listen to the Man	George Ezra	11.2014	41[16]	-	Columbia GBARL 1400824	[gold-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Cassy O	George Ezra	02.2015	70[4]	-	Columbia GBARL 1301630	[silver-UK][written by George Ezra,Joel Pott,Cam Blackwood][produced by Cam Blackwood]
Don't Matter Now	George Ezra	02.2017	66[6]	-	Columbia GBARL 1701174	[silver-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Paradise	George Ezra	02.2018	2[53]	-	Columbia GBARL 1701373	[3x-platinum-UK][written by George Ezra][produced by Cam Blackwood]
Hold My Girl	George Ezra	03.2018	8[26]	-	Columbia GBARL 1701376	[platinum-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Shotgun	George Ezra	04.2018	1[4][121]	32[23]	Columbia GBARL 1701372	[5x-platinum-UK][gold-US][written by George Ezra,Joel Pott,Fred Gibson][produced by Cam Blackwood]
Pretty Shining People	George Ezra	04.2018	25[18]	-	Columbia GBARL 1701370	[platinum-UK][written by George Ezra][produced by Cam Blackwood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wanted on Voyage	George Ezra	07.2014	1[4][179]	19[38]	Columbia 88843032252	[4x-platinum-UK][gold-US][produced by Cam Blackwood,Joel Pott]
Staying at Tamara's	George Ezra	04.2018	1[1][141]	68[1]	Columbia 88985459782	[3x-platinum-UK][produced by Cam Blackwood,Joel Pott,Fred]

Royal Teens

The Royal Teens to amerykański zespół rock and rolla, który powstał w New Jersey w 1956 roku i składał się z Boba Gaudio na fortepianie, Toma Austina na perkusji, Billy'ego Daltona-gitara i Billy'ego Crandalla -saksofon . Grupa jest najbardziej znana ze swojego singla „ Short Shorts ”, który był trzecim hitem w Stanach Zjednoczonych w 1958 roku. Kolejny singiel, „Believe Me” z 1959 roku, zajął 26. miejsce. Nigdy nie nagrali albumu i rozpadli się w 1965 roku.

Termin „Short Shorts” w piosence odnosi się szczególnie do bardzo krótkich dżinsów noszonych przez nastoletnie dziewczyny. Wydaje się, że termin pochodzi od Boba Gaudio i Toma Austina. Według strony internetowej grupy, ukuli ten termin w 1957 roku i tego lata zaczęli używać go jako tematu i tytułu piosenki, kiedy zobaczyli dwie dziewczyny z odciętymi nogawkami opuszczające lokalne miejsce dla nastolatków.

Początkowo nazwa grupy brzmiała po prostu „The Royals”, ale przekonano ich do dodania słowa „Teens”, aby uniknąć takiej samej nazwy jak istniejący zespół. Wykonawcami nagrania Bell Sound Studios z 1957 roku byli Bob Gaudio (fortepian), Tom Austin (perkusja i efekt gwizdka), Billy Dalton (gitara), Billy Crandall (saksofon i efekt wokalu) oraz Diana Lee (wokalistka pracująca dla Leo Rogers). Płyta została pierwotnie wydana przez prywatną wytwórnię Power Records. Natychmiastowa popularność piosenki skłoniła właściciela wytwórni do udzielenia licencji na produkcję ABC-Paramount Records. Osiągnął 3. miejsce na liście, znanej później jako Billboard Hot 100.

Grupa odbyła trasę koncertową. Saksofonista, Billy Crandall, lat 14, nie został dopuszczony przez rodziców do trasy koncertowej z grupą i został zastąpiony przez Larry'ego Qualiano. Jeden z pozostałych członków miał już maturę, a dwaj pozostali wzięli sobie przerwę w liceum. Wśród ich towarzyszy z trasy koncertowej byli m.in. Buddy Holly , Sam Cooke , Jackie Wilson , Jerry Lee Lewis , Bo Diddley , Chuck Berry i Frankie Avalon .

Bob Gaudio został później członkiem Four Seasons . Czternastoletni członek Al Kooper czasami pojawiał się z Royal Teens w trasie w 1959 roku, a później założył grupy The Blues Project i Blood Sweat & Tears . Kooper występował również jako muzyk sesyjny na kilku albumach Boba Dylana w połowie lat sześćdziesiątych. Wokalista Joe Francavilla (znany również jako Joey Villa) dołączył do zespołu pod koniec 1958 roku. Wcześniej śpiewał z Three Friends, który miał niewielki hit „Blanche”. Wraz z kilkoma członkami Royal Teens na krótko zatrudnionymi, założył Joey and the Twisters, który wydał kilka drobnych przebojów („Do You Want to Dance”, „Bony Maronie”) w latach 1961–1962 i często grał w Peppermint Lounge w Nowym Jorku jako towarzyszący Joey Dee & Starliters . Billy Crandall dołączył do zespołu Knickerbockers w 1964 roku, używając nazwiska Buddy Randell, i zaśpiewał główny wokal w przeboju grupy „ Lies ” z 1966 roku. Crandall występował później ze współczesną mesjanistyczną grupą Jerusalem Rivers, zanim zmarł w 1998 roku.

Piosenka „Short Shorts” została wykorzystana w reklamach Naira w latach 70. XX wieku, wzbudzając zainteresowanie grupy, a teraz jest wykorzystywana w Japonii do utworu otwierającego Tamori Club w telewizji Asahi Corporation .

Billy Dalton zmarł na zawał serca w sobotę 8 października 2011 r. Po mszy pogrzebowej Billy został pochowany na cmentarzu św. Patryka w Rochelle w stanie Illinois w czwartek, 13 października 2011 r. - co oznaczałoby jego 71. urodziny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Short Shorts/Planet Rock	Royal Teens	01.1958	-	3[16]	ABC-Paramount 9882	[written by T. Austin, B. Gaudio][2[10].R&B Chart]
Harvey's Got A Girl Friend/Hangin' Around	Royal Teens	08.1958	-	78[2]	ABC-Paramount 9945	[written by Gaudio, Qualiano, Dalton, Austin]
Believe Me/Little Cricket	Royal Teens	10.1959	-	26[15]	Capitol 4261	[written by Austin, Gaudio, Villa][produced by Manny Kellem]

środa, 23 grudnia 2020

Royal Guardsmen

Zespół z USA zawdzięczający swój sukces między innymi bohaterowi komiksów dla dzieci - psu
o imieniu Snoopy, którego przygody stały się motywem przewodnim kompozycji grupy, założonej w 1966 r. w Ocala na Florydzie, USA.

Tworzyli ją: Chris Nunley (śpiew), Tom Richards (gitara prowadząca), Barry Winslow (gitara rytmiczna, śpiew), Bill Balogh (gitara), Billy Taylor (organy) i John Burdette (perkusja). W tym samym roku formacja pod kierownictwem swojego menedżera, Phila Gernharda, związała się kontraktem z wytwórnią Laurie Records i opublikowała pierwszy singel „Snoopy Vs. The Red Baron”, który w styczniu 1967 r. dotarł do 2. miejsca amerykańskiej listy bestsellerów, osiągając w Wielkiej Brytanii pozycję 8.

Zachęcony sukcesem debiutanckiego nagrania, zespół zarejestrował następne piosenki o Snoopym-„The Return Of The Red Baron”, „Snoopy’s Christmas” i „Snoopy For President”. Autorem kompozycji „Airplane Song (My Airplane)”, która ukazała się na singlu w 1967 r„ był Michael Martin Murphey. Jego solowy hit „Wildfire” w 1975 r. uplasował się na trzecim miejscu amerykańskiej listy przebojów. Zespół The Royal Guardsmen rozpadł się w 1968 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Snoopy Vs. The Red Baron/I Needed You	Royal Guardsmen	12.1966	8[13]	2[12]	Laurie 3366	[gold-US][written by Phil Gernhard and Dick Holler][produced by Phil Gernhard and John Brumage]
The Return Of The Red Baron/Sweetmeats Slide	Royal Guardsmen	02.1967	37[4]	15[7]	Laurie 3379	[written by J.L. McCullough, P. Gernhard, J.Y. McCullough][produced by Gernhard Enterprises]
Airplane Song (My Airplane)/ Om	Royal Guardsmen	06.1967	-	46[6]	Laurie 3391	[written by M. Murphy, O. Castleman][produced by Gernhard Enterprises]
Any Wednesday/So Right (To Be In Love)	Royal Guardsmen	09.1967	-	97[2]	Laurie 3397	[written by B. Masona][produced by Gernhard Enterprises]
I Say Love/I'm Not Gonna Stay	Royal Guardsmen	02.1968	-	72[4]	Laurie 3428	[written by B. Winslow, B. Taylor][produced by Gernhard Enterprises]
Snoopy For President/Down Behind The Lines	Royal Guardsmen	07.1968	-	85[2]	Laurie 3451	[written by D. Holler, A. Shapiro, P. Gernhard][produced by Gernhard Enterprises]
Baby Let's Wait/ So Right (To Be In Love)	Royal Guardsmen	11.1968	-	35[13]	Laurie 3461	[written by T. Sawyer, L. Burton][produced by Phil Gernhard In Assn. With John Brumage And Charles Fuller Prod.]
Mother Where's Your Daughter/Magic Window	Royal Guardsmen	04.1969	-	112[2]	Laurie 3494	[written by D. Holler][produced by Gernhard Enterprises]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Snoopy vs. the Red Baron	Royal Guardsmen	02.1967	-	44[22]	Laurie 2038	-
Snoopy and His Friends	Royal Guardsmen	12.1967	-	46[11]	Laurie 2042	-
Snoopy for President	Royal Guardsmen	08.1968	-	189[2]	Laurie 2046	-

Kygo

Kygo, właśc. Kyrre Gørvell-Dahll, ur. 11 września 1991 w Singapurze) - norweski producent muzyczny, DJ i remikser. Popularność przyniosły mu remiks utworu „I See Fire” Eda Sheerana oraz single „Firestone” i „Stole the Show”.
Kygo rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku sześciu lat. W wieku 15 lat zdecydował remiksować i tworzyć utwory muzyki elektronicznej po odkryciu Aviciiego.

Kygo stał się znany na początku roku 2013 dzięki remiksowi utworu „I See Fire” Eda Sheerana. Utwór został otworzony ponad 36 milionów razy w serwisie SoundCloud i ponad 85 miliony razy w serwisie YouTube. W 2014r Chris Martin poprosił go o remiks do utworu „Midnight” zespołu Coldplay.

W 2014 supportował Aviciiego podczas Findings Festival w Oslo. Zastąpił on również Aviciiego podczas TomorrowWorld 2014, z powodu problemów zdrowotnych Szweda. W wywiadzie dla tygodnika Billboard Kygo mówił o swoich remiksach utworów Coldplaya i Diplo oraz o jego trasie koncertowej po Ameryce Północnej.

Pierwszym utworem Kygo wydanym jako singel był remiks utworu The Weeknd zatytułowany „Often”. W grudniu 2014 roku został wydany jego drugi singel zatytułowany „Firestone”, na którym gościnnie wystąpił australijski wokalista Conrad Sewell. Był on na szczytach list przebojów m.in. w Norwegii, Szwecji, Finlandii i Niemczech. Singel pięć razy uzyskał status platynowej płyty w Norwegii i Szwecji.

Pierwszym jego singlem wydanym w 2015 roku był „ID”, który został zaprezentowany po raz pierwszy na Ultra Music Festival. Był on notowany na listach przebojów m.in. w Norwegii, Holandii i Szwecji. We wrześniu 2015 roku utwór „ID” pojawił się na ścieżce dźwiękowej do gry komputerowej FIFA 16. Kolejnym singlem Kygo był „Stole the Show” nagrany z gościnnym udziałem Parsona Jamesa. Utwór miał swoją premierę 23 marca podczas YouTube Music Awards 2015. Utwór był notowany na pierwszych miejscach list przebojów m.in. w Norwegii, Szwecji. W obu tych krajach singel uzyskał status platynowej płyty pięciokrotnie. Trzecim singlem w 2015 r. był „Epsilon”, nie odniósł on większego sukcesu. „Nothing Left” z gościnnym udziałem Willa Hearda wydany w lipcu był odnotowany na pierwszym miejscu norweskiej listy przebojów, gdzie uzyskał również status złotej płyty.

We wrześniu tego roku został opublikowany singel „Here for You” z wokalem Elli Henderson znanej przede wszystkim z utworu „Ghost”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Firestone	Kygo featuring Conrad Sewell	01.2015	8[55]	92[1]	Epic SEBGA 1400887	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Conrad Sewell,Arjen Lubach,Martijn Konijnenburg][produced by Kygo]
Stole the Show	Kygo featuring Parson James	04.2015	24[35]	105[18]	Epic SEBGA 1500071	[gold-UK][platinum-UK][written by Kyle Kelso,Michael Harwood,Marli Harwood,Ashton Parson,Kyrre Gørvell-Dahll][produced by Kygo]
Nothing Left	Kygo featuring Will Heard	08.2015	-	92[1]	Epic SEBGA 1500185	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Will Heard][produced by Kygo]
Here for You	Kygo featuring Ella Henderson	09.2015	18[10]	-	Epic SEBGA 1500224	[silver-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Ella Henderson][produced by Kygo]
Stay	Kygo featuring Maty Noyes	12.2015	20[31]	106[14]	Epic SEBGA 1500364	[gold-UK][gold-US][written by Kygo,Maty Noyes,William Wiik Larsen][produced by Kygo,William Wiik Larsen]
Raging	Kygo featuring Kodaline	04.2016	42[10]	92[1]	Epic SEBGA 1600314	[silver-UK][written by Mark Williams,Derek Fuhrmann,James Bay,Kyrre Gørvell-Dahll][produced by Kygo]
Carry Me	Kygo featuring Julia Michaels	01.2015	133	-	Sony	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Julia Michaels,Justin Tranter][produced by Kygo]
I'm in Love	Kygo featuring James Vincent McMorrow	05.2016	99[1]	-	Kygo SEBGA 1600316	[written by James Vincent McMorrow,Kygo][produced by Kygo]
It Ain't Me	Kygo featuring Selena Gomez	03.2017	7[24]	10[29]	Columbia SEBGA 1700015	[platinum-UK][3x-platinum-US][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Brian Lee,Ali Tamposi,Selena Gomez,Andrew Watt][produced by Kygo,Watt,Louis Bell]
First Time	Kygo featuring Ellie Goulding	05.2017	34[11]	-	Columbia/Polydor SEBGV 1700029	[silver-UK][gold-UK][written by Jeremy Chacon,Jonas Kalisch,Alexsej Vlasenko,Henrik Meinke,Julian Perretta][produced by Kygo,Hitimpulse]
Stargazing	Kygo featuring Justin Jesso	10.2017	44[10]	92[1]	Columbia SEBGA 1700242	[silver-UK][written by Jamie Hartman,Stuart Crichton,Kygo,Justin Jesso][produced by Kygo,Jamie Hartman,Stuart Crichton]
Kids in Love	Kygo featuring The Night Game	11.2017	99[1]	122[1]	Columbia SEBGA 1700442	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Martin Johnson, Linda Karlsson ,Pete Townshend, Sonny Gustafsson][produced by Kygo]
Remind Me to Forget	Kygo featuring Miguel	03.2018	69[8]	92[1]	Columbia SEBGA 1800417	[silver-UK][written by David Phelan,Alex Oriet,Phil Plested][produced by Kygo]
Born to Be Yours	Kygo featuring Imagine Dragons	06.2018	54[10]	74[2]	Columbia/Interscope SEBGA 1802355	[silver-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll, Dan Reynolds, Wayne Sermon ,Ben McKee, Daniel Platzman][produced by Kygo]
Think About You	Kygo featuring Valerie Broussard	02.2019	82[3]	119[1]	Columbia SEBGA 1900651	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Valerie Broussard,Petey Martin,Aaron Espe][produced by Kyrre Gørvell-Dahll,Petey Martin]
Carry On	Kygo featuring Rita Ora	05.2019	26[10]	-	Columbia USRC 11900838	[silver-UK][written by Josh Cumbee, Natalie Dunn, Kyrre Gørvell-Dahll, Rita Sahatçiu Ora, Ilan Kidron ,Afshin Salmani][produced by Kygo,Josh Cumbee, AFSHEEN]
Higher Love	Kygo featuring Whitney Houston	07.2019	2[49]	92[1]	Columbia/Kygo USRC 11901901	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Kygo,Narada Michael Walden]
Like It Is	Kygo with Zara Larsson and Tyga	04.2020	49[14]	113[1]	Kygo SEBGA 2000135	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Zara Larsson, Micheal Stevenson, Dua Lipa, Gerard O'Connell, Nick Hodgson ,Patrick Martin][produced by Kygo,Petey Martin]
I'll Wait	Kygo with Sasha Sloan	04.2020	-	117[1]	Sony Music	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Sasha Sloan, Scott Harris][produced by Kygo,Scott Harris]
Lose Somebody	Kygo with OneRepublic	05.2020	46[13]	92[1]	Interscope/Kygo SEBGA 2000398	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Philip Plested, Ryan Tedder, Jacob Torrey, Morten Ristorp, Alexander Delicata, Alysa Vanderheym][produced by Kygo]
Freedom	Kygo featuring Zak Abel	06.2020	77[1]	-	Kygo SEBGA 2000285	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Lawrie Martin, Sandro Cavazza, Zak Abel][produced by Kygo,Lawrie Martin]
What's Love Got to Do with It	Kygo with Tina Turner	07.2020	31[12]	101[1]	Kygo SEBGA 2000676	[2x-platinum-UK][platinum-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Conrad Sewell,Arjen Lubach,Martijn Konijnenburg][produced by Kygo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cloud Nine	Kygo	05.2016	3[20]	11[16]	Epic 88985331972	[gold-US][gold-UK][produced by Kygo,Mark Ralph,William Wiik Larsen,Labrinth]
Stargazing	Kygo	10.2017	-	137[7]	Sony	[produced by Kygo,Mark Ralph,William Wiik Larsen,Labrinth]
Kids in Love	Kygo	11.2017	35[4]	73[2]	Columbia 19075802502	[silver-UK][produced by Kygo,Oliver Nelson]
Golden Hour	Kygo	06.2020	6[11]	18[17]	Kygo 0886448458449	[produced by Kygo ,Scott Harris ,Lawrie Martin, Petey Martin ,Narada Michael Walden, The Gifted, Nicholas Furlong]

wtorek, 22 grudnia 2020

Frans

Zwycięzca programu Melodifestivalen 2016. Reprezentant Szwecji w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji (2016). Laureat nagrody Bursztynowego Słowika podczas Top of the Top Sopot Festiwal (2019).
Urodził się 19 grudnia 1998 w Ystad w regionie Skania, jest synem Marii i Marka. Jego matka jest Szwedką, a ojciec- Nigeryjczykiem, który ma nigeryjsko-brytyjskie pochodzenie. Ma siostrę-bliźniaczkę Filippę i młodszego brata Caspra.

Uczył się w The Norwood School w Londynie.
Karierę muzyczną rozpoczął w 2006r, nagrywając z zespołem Elias utwór „Who’s da Man”, który był dedykowany Zlatanowi Ibrahimoviciowi. Z singlem zadebiutował na pierwszym miejscu szwedzkiej listy sprzedaży i utrzymywał się na szczycie przez kolejne dziewięć tygodni. Również w 2006 wydał debiutancki album studyjny pt. Da Man, z którym dotarł do 20. miejsca najczęściej kupowanych albumów w kraju. W grudniu nagrał świąteczny, solowy singiel „Kul med Jul”, z którym dotarł do 24. miejsca listy sprzedaży. W 2008 z zespołem Elias nagrał piosenkę „Fotbollsfest” dedykowaną reprezentacji Szwecji w piłce nożnej. Z singlem dotarł do pierwszego miejsca listy sprzedaży.

W 2016 powrócił do działalności muzycznej, zgłaszając się z piosenką „If I Were Sorry” do udziału w Melodifestivalen 2016, programu wyłaniającego reprezentanta Szwecji w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Sztokholmie. 27 lutego wystąpił w czwartym półfinale selekcji i awansował do finału. 12 marca zwyciężył w finale, zdobywszy łącznie 156 punktów od jurorów i telewidzów. W dniu finału Melodifestivalen miał 17 lat. Z singlem „If I Were Sorry” zadebiutował na pierwszym miejscu krajowej listy sprzedaży , jego piosenka stała się popularna w serwisie muzycznym Spotify, docierając do zestawienia najczęściej odsłuchiwanych piosenek m.in. w Szwajcarii, Tajwanie, Islandii, Urugwaju, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Danii, Turcji i Niemczech. W Polsce singiel uzyskał status dwukrotnie platynowej płyty. Jako reprezentant gospodarzy miał zapewnione miejsce w finale Konkursu Piosenki Eurowizji rozgrywanego 14 maja. Zajął piąte miejsce z 261 punktami na koncie, w tym 139 pkt od telewidzów i 122 pkt od jurorów (9. miejsce) . W czerwcu wydał singel „Young Like Us”.

W 2017r wydał singiel „Liar”, z którym dotarł do 4. miejsca notowania Sweden Heatseeker Songs. W 2018r pojawił się gościnnie w singlu niemieckiej piosenkarki Nicole Cross „Loving U”. W 2019r wydał pięć singli: „One Floor Down”, „Snakes”, „Do It Like You Mean It” (z gościnnym udziałem Yoel905), „Amsterdam” oraz „Ada”. W sierpniu 2019 za wykonanie utworu „If I Were Sorry” zdobył nagrodę Bursztynowego Słowika na festiwalu Top of the Top w Sopocie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Were Sorry	Frans	05.2016	61[1]	-	Cardiac SEXPJ 1600101	[written by Fredrik Andersson,Michael Saxell,Frans Jeppsson-Wall,Oscar Fogelström]

Dave and The Dynamos

Wykonawcy jednego hitu, Dave and The Dynamos byli pochodną folkowego popowego zespołu Hogsnort Rupert (znani z „Pretty Girl”). Ich początki sięgają skeczu na żywo Hogsnort Rupert z zespołem starzejących się rockmanów wykonujących kompozycję Dave'a Luthera zatytułowaną „Life Begins at 40”. Prośby publiczności zachęciły Jordana do wydania piosenki jako singla. Spędził trzy tygodnie na pierwszym miejscu w 1983 roku i pozostał w pierwszej 40 przez 22 tygodnie. Kiedy po roku pojawiła się następna „Can't Spell Rhythm”, pęd został utracony, a Dave and The Dynamos zostali ponownie wchłonięci przez Hogsnort Rupert.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Life begins at forty	Dave and The Dynamos	11.1981	35[19]	1[3][21][gold]	CBS/Mardi Gras BA 223109/Mardi Gras MG3	-

Daisy Clover

Daisy Clover to australijski zespół rockowy założony w 1967 roku. Nazwali się „Daisy Clover”, zainspirowani filmem Inside Daisy Clover z 1965 roku . W 1969 roku w ich składzie byli Greg Hunt -wokalista, Nick Kenos -gitara, Alf Giarrusso (Alfie Red)- perkusja, Jimmy Maxwell -organy i John Taylor (dawniej z Town Criers )- bas .

W lipcu 1969 roku ukazał się ich pierwszy singiel „Tell Me” wydany przez Festival Records . Strona B tego singla zawierała ich piosenkę „Butterflies”. Następnie wydali swój drugi singiel „Penny Brown Girl” w listopadzie 1969r. Ich piosenka „Barbara” pojawiła się na stronie B.

Ich singiel „Butterflies” osiągnął # 27 a „Penny Brown Girl” osiągnął # 38 na Melbourne Charts . Podczas gdy na listach ogólnokrajowych „Butterflies” osiągnął No.67 pod koniec czerwca 1969 roku i No.79 Penny Brown Girl, na początku lutego 1970 . W 2014 roku ich piosenka „Butterflies” znalazła się na kompilacji CD Upside Down: Volume 3 .

W 1969 roku Daisy Clover pojawiła się w wielu programach telewizyjnych w Australii, w tym w programie ABC Hit Scene .

Na początku 1970 roku, próbując zmienić swój wizerunek, zatrudnili piosenkarkę Bernadette O'Neil, która wystąpiła u boku Grega. Mniej więcej w tym czasie agencja Drum, The Masters Apprentices , pomagała Daisy Clover w promowaniu niektórych z ich koncertów.

W 1971 roku zespół się rozpadł, jednak Greg Hunt kontynuował zespół przez kilka lat później z nowymi członkami. Ich nowy skład to Wayne Finshci na perkusji, George Kurtis na organach, Billy Promasini na gitarze prowadzącej, Bug Warren na basie. Chrissy Amphlett dołączyła do zespołu w 1973 roku, kiedy miała 14 lat. W swojej autobiografii „Pleasure and Pain: My Life” krótko opisuje swoje doświadczenia z zespołem, z jego nowymi członkami.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Butterflies/Tell Me	Daisy Clover	06.1969	67[6]	-	Festival FK 2993	-

D-Coys

D Coys utworzyli trio w Adelajdzie w Południowej Australii około 1965 roku. W 1966 roku Alistair Innes był jedynym, który pozostał, dopóki nie dołączył do niego Kevin Smith (The Viscounts). Po podpisaniu kontraktu z EMI przenieśli się do Melbourne, wydali trzy single, pojawili się w GO !! Show, a potem zapadli w zapomnienie. Kevin Smith stanął na czele The Cherokees około 1967 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I Don't Want/Come Running to Me	D-Coys	09.1965	78[7]	-	Columbia DO 4608	-

D-Generation

D-Generation był popularnym i wpływowym programem komediowym w australijskiej telewizji, wyprodukowanym i wyemitowanym przez Australian Broadcasting Corporation (ABC) w dwóch seriach w latach 1986–1987. Kolejne cztery programy specjalne były emitowane w Seven Network w latach 1988–1989.

Serial został wyprodukowany i wyreżyserowany przez Krisa Noble, a został stworzony i napisany przez grupę studentów Melbourne University, którzy zdobyli lokalną sławę dzięki swojej pracy scenicznej: Rob Sitch , Santo Cilauro , Marg Downey , Michael Veitch , Magda Szubanski , John Harrison i Tom Gleisner . Częścią oryginalnego zespołu był również Nick Bufalo, który pojawił się w nieekranowanym godzinnym pilocie D-Generation (1985), zanim przyjął długoletnią rolę w telewizyjnej soap operze A Country Practice . Aktorka i komik Jane Turner i Nowozelandczyk Tony Martin dołączyli z drugiej serii, a gwiazdy Melbourne Uni Revue Mick Molloy i Jason Stephens zostali dodani do programów specjalnych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Five in a Row	D-Generation	11.1989	12[16]	-	Mushroom K 1016	-
Five More in a Row	D-Generation	09.1990	37[8]	-	Mushroom K 10166	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The Satanic Sketches	D-Generation	11.1989	43[12]	-	Mushroom L 30223	-
The Breakfast Tapes (1988-1990)	D-Generation	10.1990	38[5]	-	Mushroom L 30421	-

poniedziałek, 21 grudnia 2020

Escorts

The Escorts , znane również jako Legendary Escorts , to amerykańska grupa R&B założona w więzieniu stanowym Rahway w 1970 roku.

Podczas pobytu w więzieniu stanowym w Trenton w 1968 roku, członek-założyciel Reginald Prophet Haynes zaczął śpiewać doo-wop z innymi więźniami. W 1970 roku, po przeniesieniu członków grupy do więzienia stanowego Rahway , po raz pierwszy wystąpili jako Escorts na więziennym pokazie talentów , gdzie zwrócił uwagę producenta Motown, George'a Kerra.
W 1973 roku Kerr wrócił do Rahway z mobilną jednostką nagrywającą, co zaowocowało debiutem zespołu Escorts, All We Need is Another Chance , a następnie Three Down, Four to Go (1974).

Sample zespołu Escorts wykorzystywali artyści hip-hopowi , w tym J Dilla i Public Enemy . Są one przedmiotem filmu dokumentalnego Corbett Jonesa. Jill Scott wykorzystała utwór z „Look Over Your Shoulder” do swojej piosenki „Family Reunion” na swoim albumie Beautifully Human z 2004 roku .

Pierwotni członkowie: Reginald „Prophet” Haynes (ur. 24 marca 1949r - zm. 11 lipca 2020r), Lawrence Franklin, Robert Arrington,William Dugger,Stephen Carter, Frank Heard, Marion Murphy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Look Over Your Shoulder/By The Time I Get To Phoenix	Escorts	08.1973	-	-	Alithia 6052	[written by George Kerr, Larry Roberts][produced by George Kerr][45[13].R&B Chart]
I'll Be Sweeter Tomorrow/I'm So Glad I Found You	Escorts	01.1974	-	-	Alithia 6055	[written by Robert Poindexter, Richard Poindexter][produced by George Kerr][83[7].R&B Chart]
Disrespect Can Wreck/All We Need (Is Another Chance)	Escorts	04.1974	-	-	Alithia 6062	[written by George Kerr, Ray Walker][produced by George Kerr][61[9].R&B Chart]
Let's Make Love (At Home Sometime)/ Within Without	Escorts	07.1974	-	-	Alithia 6066	[written by George Kerr, Ray Walker][produced by George Kerr][58[9].R&B Chart]

Billy Joe Royal

Billy Joe Royal (ur. 3 kwietnia 1942r w Valdoście, zm. 6 października 2015r w Morehead City) - amerykański piosenkarz rockandrollowy i country. Do jego największych przebojów należą „Down in the Boondocks” i „Hush”.

Royal urodził się w rodzinie muzyków i zadebiutował w radio w show jego wujka w wieku 11 lat. Mając 14 lat nauczył się grać na gitarze i dołączył do Georgia Jubilee w Atlancie, gdzie występował razem z Joe Southem, Jerrym Reedem i Rayem Stevensem. W szkole średniej założył własną grupę rockandrollową i w wieku 16 lat regularnie śpiewał w Atlancie. Spędzał także czas w Savannah, gdzie zapoznał się z afroamerykańskimi stylami wokalnymi i zaczął rozwijać własny charakterystyczny wokal. W 1962 roku nagrał niezależny singel. Trzy lata później South poprosił go o zaśpiewanie piosenki „Down in the Boondocks”.

Piosenka ta okazała się przełomem w karierze Royala, osiągając dziewiąte miejsce na liście przebojów pop, a wytwórnia Columbia Records podpisała z nim sześcioletni kontrakt. Po tym sukcesie nagrał piosenki takie jak „I Knew You When”, „I've Got to Be Somebody” czy „Cherry Hill Park”. Pod koniec dekady jego popularność zanikła. W 1978 roku nagrał cover „Under the Boardwalk”.

W 1984 roku nagrał kompozycję Gary'ego Burra „Burned Like a Rocket”, co doprowadziło do podpisania kontraktu z wytwórnią Atlantic Records. Singel ten w 1986 roku stał się hitem, podobnie jak inne piosenki, które Royal nagrywał przez następnie dwa lata, wliczając „I'll Pin a Note on Your Pillow” z 1987 roku.

W 1989 roku nagrał album Tell It Like It Is, który utrzymywał się na liście Billboard Top Country Albums przez rok i osiągnął 15 miejsce. Łącznie w latach 80-tych 15 jego singli znalazło się na listach przebojów muzyki country. W 1990 roku jego styl muzyczny zmienił się i jego popularność zmalała; do 1992 roku nagrywał mniejsze przeboje. W 1998 roku powrócił z albumem Stay Close to Home.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down In The Boondocks/ Oh, What A Night	Billy Joe Royal	07.1965	-	9[13]	Columbia 43305	[written by Joe South][produced by Joe South]
I Knew You When/Steal Away	Billy Joe Royal	09.1965	-	14[11]	Columbia 43390	[written by Joe South][produced by Joe South]
I've Got To Be Somebody/You Make Me Feel Like A Man	Billy Joe Royal	12.1965	-	38[8]	Columbia 43465	[written by Joe South][produced by Joe South]
It's A Good Time/Don't Wait Up For Me Mama	Billy Joe Royal	02.1966	-	104[4]	Columbia 43538	[written by Joe South][produced by Joe South]
Heart's Desire/Deep Inside Me	Billy Joe Royal	05.1966	-	88[3]	Columbia 43622	[written by Joe South][produced by Joe South]
Campfire Girls/Should I Come Back	Billy Joe Royal	09.1966	-	91[2]	Columbia 43740	[written by F. Weller][produced by Joe South]
Yo-Yo/We Tried	Billy Joe Royal	12.1966	-	117[2]	Columbia 43883	[written by Joe South][produced by Joe South][#3 hit for The Osmonds in 1971]
These Are Not My People/The Greatest Love	Billy Joe Royal	06.1967	-	A:113[1];B:117[2]	Columbia 44103	[A&B:written by Joe South][produced by Joe South][A:#55 hit for Johnny Rivers in 1969][B:#67 hit for Dorsey Burnette in 1969]
Hush/ Watching From The Bandstand	Billy Joe Royal	09.1967	-	52[8]	Columbia 44277	[written by Joe South][produced by Joe South]
Cherry Hill Park/Helping Hand	Billy Joe Royal	10.1969	-	15[15]	Columbia 44902	[written by Robert Nix, Billy Gilmore][produced by Buddy Buie, Bill Lowery]
Every Night/Burning A Hole	Billy Joe Royal	09.1970	-	113[2]	Columbia 45220	[written by P. McCartney][produced by Buddy Buie]
Tulsa/Pick Up The Pieces	Billy Joe Royal	02.1971	-	86[3]	Columbia 45289	[written by W. C. Thompson][produced by Buddy Buie]
Poor Little Pearl/The Lady Lives To Love	Billy Joe Royal	07.1971	-	111[1]	Columbia 45406	[written by M. Davis][produced by The Tokens, David Apple]
Under The Boardwalk/Precious Time	Billy Joe Royal	06.1978	-	82[4]	Private Stock 45,192	[written by Arthur Resnick, Kenny Young][produced by Chips Moman]
Burned Like A Rocket/Lonely Loving You	Billy Joe Royal	11.1985	-	-	Atlantic America 99599	[written by Gary Burr][produced by Nelson Larkin][10[12].Country Chart]
I Miss You Already/Another Endless Night	Billy Joe Royal	09.1986	-	-	Atlantic America 99519	[written by Marvin Rainwater, Faron Young][produced by Nelson Larkin][14[11].Country Chart]
Old Bridges Burn Slow/We've Both Got A Lot To Learn	Billy Joe Royal	03.1987	-	-	Atlantic America 99485	[written by Joe South, Jerry Meaders, Sanford Brown][produced by Nelson Larkin][11[12].Country Chart]
Members Only/Funny Face [Donna Fargo]	Donna Fargo And Billy Joe Royal	08.1987	-	-	Mercury 888 680	[written by L. Addison][produced by Nelson Larkin][23[7].Country Chart]
I'll Pin A Note On Your Pillow/A Place For The Heartache	Billy Joe Royal	11.1987	-	-	Atlantic America 99404	[written by C. Berzas, D. Goodman, N. Larkin][produced by Nelson Larkin][5[14].Country Chart]
Out Of Sight And On My Mind/She Don't Cry Like She Used To	Billy Joe Royal	04.1988	-	-	Atlantic America 99364	[written by B. Burch, R. Peoples][produced by Nelson Larkin][10[12].Country Chart]
It Keeps Right On Hurtin'/Let It Rain	Billy Joe Royal	09.1988	-	-	Atlantic America 99295	[written by Johnny Tillotson][produced by Nelson Larkin][17[9].Country Chart]
Tell It Like It Is/I Was Losing You	Billy Joe Royal	02.1989	-	-	Atlantic America 99242	[written by G. Davis, L. Diamond][produced by Nelson Larkin][2[14].Country Chart]
Love Has No Right/Cross My Heart And Hope To Try	Billy Joe Royal	06.1989	-	-	Atlantic America 99217	[written by R. Scruggs, B.J. Royal, N. Larkin][produced by Nelson Larkin][4[14].Country Chart]
Till I Can't Take It Anymore/He Don't Know	Billy Joe Royal	10.1989	-	-	Atlantic America 88815	[written by C. Otis, J. Burton][produced by Nelson Larkin][2[18].Country Chart]
Searchin' For Some Kind Of Clue/This Too Shall Pass	Billy Joe Royal	06.1990	-	-	Atlantic 87 933	[written by Pal Rakes, Donny Kees, Nelson Larkin][produced by Nelson Larkin][17[9].Country Chart]
Ring Where A Ring Used To Be/We Need To Walk	Billy Joe Royal	11.1990	-	-	Atlantic 87 867	[written by Gordon Eatherly, Bob Moulds, Kris Bergsnes][produced by Nelson Larkin][33[1].Country Chart]
If The Jukebox Took Teardrops/How Could You Leave Me	Billy Joe Royal	03.1991	-	-	Atlantic 87 770	[written by Michael "Dee" Graham, Don Goodman, Nelson Larkin, Wyatt Easterling][produced by Nelson Larkin][29[5].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down in the Boondocks	Billy Joe Royal	09.1965	-	96[7]	Columbia 9203	[produced by Joe South]
Cherry Hill Park	Billy Joe Royal	01.1970	-	100[9]	Columbia 9974	[produced by Buddy Buie]

Harry Roy

Harry Roy (ur. 12 stycznia 1900r - zm. 1 lutego 1971r) był liderem brytyjskiego zespołu tanecznego i klarnecistą od lat 20-tych do 60-tych XX wieku. Wykonał kilka piosenek z sugestywnymi tekstami, w tym „ My Girl's Pussy ” (1931) i „ She Had to Go and Lose It at the Astor ” (1939).

Roy urodził się jako Harry Lipman w Stamford Hill w Londynie , w Anglii. W wieku 16 lat rozpoczął naukę gry na klarnecie i saksofonie altowym. Wraz ze swoimi braćmi utworzył zespół, który nazwali Darnswells, z Harrym na saksofonie i klarnecie oraz Sidneyem na fortepianie. W latach dwudziestych występowali w kilku prestiżowych salach, takich jak Alhambra i London Coliseum , pod nazwami takimi jak Original Lyrical Five i Original Crichton Lyricals. Spędzili trzy lata w Café de Paris i zwiedzili RPA , Australię i Niemcy .

Na początku lat trzydziestych Harry Roy prowadził zespół pod własnym nazwiskiem i nadawał z Café Anglais i Mayfair Hotel . W 1931 r. pisał razem z Anthonym Fanzo i śpiewał „ My Girl's Pussy ”, która od tego czasu była przedmiotem wielu coverów i przeróbek. W 1935 roku ożenił się z Elizabeth Brooke, córką białego radży z Sarawak , z którą wystąpił w dwóch filmach muzycznych: Rhythm Racketeer (1937) i Everything Is Rhythm (1940).

Podczas drugiej wojny światowej Roy koncertował ze swoim zespołem Harry Roy's Tiger Ragamuffins. Był w klubie Embassy Club w 1942 r., a nieco później podróżował po Bliskim Wschodzie, zabawiając żołnierzy. W 1948 roku Roy wyjechał do Stanów Zjednoczonych, ale odmówiono mu pozwolenia na pracę. Po powrocie do Wielkiej Brytanii zreformował swój zespół i zdobył przebój nagraniem „Leicester Square Rag”.

Na początku lat pięćdziesiątych era big bandów dobiegła końca. Zespół Roya się rozpadł, ale on wciąż wchodził i wychodził ze sceny muzycznej. W latach 50-tych prowadził własną restaurację Diners 'Club, która została zniszczona przez pożar. W 1969 roku Roy powrócił do muzyki, prowadząc kwartet w londyńskim Lyric Theatre w „ Oh Clarence" i własnym Dixieland Jazz Band latem w nowo wyremontowanym Sherry Dixieland Showbar w Brighton, ale był wtedy w złym stanie zdrowia. Zmarł w Londynie w lutym 1971 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
And The Angels Sing	Harry Roy And His Mayfair Hotel Orchestra	02.1940	20[2m]	-	Parlophone A 7156/-	-
She Had To Go And Lose It At The Astor/You Made Me Care	Harry Roy And His Orchestra	08.1940	3[7m]	-	Parlophone A 7243/-	[written by Doe, Doaques]
I'm Stepping Out With A Memory Tonight/Until You Fall In Love	Harry Roy And His Band	06.1941	17[2m]	-	Regal Zonophone G 24 280/-	[written by Magidson, Wrubel]
Down Every Street	Harry Roy And His Band	12.1941	6[9m]	-	Regal Zonophone G 24 440/-	-
There Are Such Things	Harry Roy And His Band	12.1943	8[4m]	-	Regal Zonophone G 24 804/-	[written by Adams, Baer, Meyer]
Brazil	Harry Roy And His Band	12.1943	16[3m]	-	Regal Zonophone G 24 804/-	[written by Barroso, Russell]
Thanks To Love	Harry Roy And His Band	04.1944	11[2m]	-	Regal Zonophone G 24 828/-	[written by Adams, Baer, Meyer]
What's The Good Word,Mister Bluebird	Harry Roy And His Band	04.1944	4[2m]	-	Regal Zonophone G 24 832/-	-
Serenade To A Dream	Harry Roy And His Band	08.1944	7[2m]	-	Regal Zonophone G 24 855/-	-

John Rowles

Sir John Edward Rowles (ur. 26 marca 1947) to nowozelandzki piosenkarz. Był najbardziej popularny w późnych latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i wczesnych osiemdziesiątych, a najbardziej znany jest w Nowej Zelandii ze swojej piosenki z 1970 roku „Cheryl Moana Marie”, którą napisał o swojej młodszej siostrze.

Rowles urodził się w Whakatane w Nowej Zelandii i jest po części Maorysem . Jego ojciec, Eddie Hohapata Rowles, grał w 1938r w Māori All Blacks . Jego matka była Europejką. Wychowywał się w Kawerau na North Island w Nowej Zelandii. Jego nazwisko brzmiało po prostu John Rowles; dodał drugie imię „Edward” po tym, jak jego brat o tym imieniu zmarł w młodym wieku.

Rowles jest najbardziej znany w Nowej Zelandii i Australii, choć występował także w Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza w Las Vegas , Nevadzie i na Hawajach, gdzie kierował nim Kimo Wilder McVay . W Wielkiej Brytanii był najbardziej znany z przeboju „ If I Only Had Time ”, który wiosną 1968 roku osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście singli i pozostał na liście przez osiemnaście tygodni. To była wersja francuskiej piosenki „Je n'aurai pas le temps”, z którą francuski piosenkarz Michel Fugain odniósł w 1967 roku sukces; napisał piosenkę wraz z Pierrem Delanoë. Piosenka znalazła się również na listach przebojów w Holandii, osiągając numer 2, po czym orkiestra Francka Pourcela miała niewielki przebój z instrumentalną wersją piosenki, noszącą oryginalny francuski tytuł . W Stanach Zjednoczonych Nick DeCaro i jego orkiestra trafili na listy przebojów ze swoją instrumentalną wersją, wydaną jako strona B singla „Caroline, No” pod koniec 1968 roku, osiągając 71 miejsce na liście Cash Box Top 100 na początku 1969 roku.

Rowles miał kolejny hit Top 20 w Wielkiej Brytanii z „Hush ... Not a Word to Mary”, również w 1968 roku. Ta piosenka również pojawiła się na listach przebojów w Holandii.

W Stanach Zjednoczonych „Cheryl Moana Marie” została zauważona latem 1970 roku przez niektóre stacje radiowe z Zachodniego Wybrzeża , ale zajęło to aż do końca 1970 roku, zanim piosenka trafiła na krajowe listy przebojów, osiągając szczyt na 64 miejscu listy Billboard Hot 100 i 78. odpowiednio w Cash Box Top 100 na początku 1971 roku.

Wystąpił w filmie dokumentalnym z 2008 roku zatytułowanym The Secret Life of John Rowles .

Rowles zagrał epizodyczną rolę w filmie z 2008 roku w Nowej Zelandii, Second-Hand Wedding .

Wystąpił w nowozelandzkiej wersji Dancing With the Stars z 2009 roku . Był partnerem Krystal Stewart. Na polecenie lekarza musiał wycofać się z zawodów, ale od tego czasu doszedł do siebie.

Jego starszy brat Wally Rowles był wokalistą solowym z własną karierą i przez jakiś czas występował pod szyldem Frankie Price. Później ponownie zmienił nazwisko na Frankie Rowles z powodu artysty „Price”, który pracował w Australii. Jako Frankie Price nagrał trzy single „Pancho Lopez” / „Walk Like A Man,„ Another Tear Falls ”/„ I Could Have Loved You So Well ” i „ Sweet Mary ”/„ Take A Little Time ". Wszystkie zostały wydane przez wytwórnię Polydor. Pod nazwą Frankie Rowles nagrał singiel " Ma Vie C'est Toi "/" Live A Little Longer ", który został wydany przez wytwórnię Gemini. Zmarł w wieku 59 lat w dniu 24 marca 2004 r.

Jego siostra Tania Rowles była artystką nagrywającą i miała singiel " Do not Turn Around ", który został wydany w RCA w 1986 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If I Only Had Time/Now Is The Hour	John Rowles	03.1968	3[18]	-	MCA MU 1000	[written by Pierre Delanoë,Michel Fugain,Jack Fishman][produced by Mike Leander]
Hush... Not A Word To Mary/The Night We Called It A Day	John Rowles	06.1968	12[10]	-	MCA MU 1023	[written by Mitch Murray, Peter Callander][produced by Mike Leander]
Cheryl Moana Marie/The Love I Had With You	John Rowles	01.1971	-	64[8]	Kapp 2102 [US]	[written by Nat Kipner,John Rowles][produced by Norrie Paramor]

niedziela, 20 grudnia 2020

End Of Fashion

End of Fashion to power popowa grupa z Australii ,pochodząca z Perth w Australii Zachodniej. W skład zespołu wchodzą wokalista i gitarzysta Justin Burford, gitarzysta Rodney Aravena, basista Simon Fasolo i perkusista Mike Hobbs. Grupa zyskała uwagę mainstreamu w 2005 r. singlem "O Yeah", który osiągnął 21 pozycję na australijskiej ARIA Singles Chart.Do tej pory grupa wydała dwa albumy studyjne, dwie EP-ki, osiem singli, a obecnie są w procesie nagrywania nowego albumu.

Zespół został utworzony jako side project gitarzystów Justina Burforda i Rodney'a Araveny wraz z perkusistą Malcolmem Clarkiem oraz basistą Jonathanem Dudmanem. Po dwóch latach, Justin i Rodney rozstali się z The Sleepy Jackson, reformując się jako End of Fashion, a po serii basistów i perkusistów, w tym Vanessy Thornton z Jebediah, Mike'a Hobbsa, Hugha Jenningsa (Autopilot), Nicholasa Jonssona, i Toma Kinga -zespół skrystalizował się w obecnym składzie,w którym Mike Hobbs powrócił do bębnów, a Simon Fasolo, wcześniej grajacy z zespołem z Perth, Colors,grał na basie.

W 2003 roku rozpoczął prace nad swoją pierwszą płytą, czterościeżkową EP-ką Rough Diamonds / Anything Goes z byłym gitarzystą Midnight Oil Jimem Moginie jako producentem. EP-ka została wydana przez niezależną wytwórnię Hello Cleveland!/EMI.Stacja radiowa Triple J prezentowała oba single "Anything Goes" i "Rough Diamonds" w pierwszym tygodniu wydania EP , a zespół odbywa pięciotygodniową trasę koncertową supportując Little Birdy i Betchadupa.
Wideo "Rough Diamonds" zostało dobrze przyjęte przez Kanał V, Video Hits i Rage ABC TV. EP-ka została wydana w marcu 2004 roku i zadebiutowała na 57 miejscu Australian Singles Chart ARIA. Zespół podpisał kontrakt z EMI / Capitol Australia z opcją licencji na zagranicę na początku 2004 roku.25 sierpnia 2005 r. ukazał się ich debiutancki album, nagrany w Oxford, Mississippi u boku Dennisa Herringa, weterana, który pracował z Elvisem Costello, Counting Crows, i Modest Mouse. Album pokrył się złotem w Australii i Nowej Zelandii, i został wydany w Stanach Zjednoczonych w maju 2006. Nazwa zespołu, który ma niejasne pochodzenie, oznacza także modus operandi zespołu.

Pierwszy singiel "O Yeah" osiągnął 21 miejsce na Singles Chart ARIA , zdobył dwa ARIA Awards. Czwarty singiel "The Game" zadebiutował na ARIA Singles Chart na pozycji 13 w 2006 roku.Ich utwory zostały wykorzystane w grze Thrillville ( "She's Love" i "Lock Up Your Daughters" ) i FIFA Street 2 ( "O Yeah").

15 grudnia 2007r End of Fashion wydaje nową piosenkę "Biscit" na oficjalnej stronie zespołu, Facebook i MySpace, potwierdzajac na swojej stronie internetowej, że ich drugi album pt Book of Lies, zostanie wydany we wrześniu 2008 roku.Tymczasem End of Fashion opublikował kolejne dwa nowe utwory, "Kamikaze" i "Walkaway" na ich stronie MySpace w dniu 27 czerwca 2008, pierwszym singlem z albumu był "Fussy", który osiągnął 47 miejsce w debiucie.

W lutym 2009 roku Simona Fosolo zastąpił Tom King jako basista.Drugim singlem z albumu był "Dying for You". Piosenka została napisana we współpracy pomiędzy Burfordem i Julianem Hamiltonem z The Presets.Trzeci singiel "Down or Down", został wydany cyfrowo dopiero w marcu 2009 r. Podczas trasy w Australii, w 2009 wspierając Evermore, Burford ogłosił ,że "Force of Habit" będzie czwartym singlem z Book of Lies.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
O Yeah	End Of Fashion	07.2005	21[12]	14[15]	-/EMI 330 537	-
Lock Up Your Daughters	End Of Fashion	11.2005	45[1]	-	-/-	-
She's Love	End Of Fashion	03.2006	38[1]	-	EMI 0946 3 56963 2 5/-	-
The Game	End Of Fashion	06.2006	13[1]	-	EMI/-	-
Fussy	End Of Fashion	09.2008	47[1]	-	Virgin 2350212/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
End Of Fashion	End Of Fashion	09.2005	3[6]	-	Capitol 0094635521221/-	-
Book Of Lies	End Of Fashion	12.2008	26[1]	-	EMI 2352092/-	-

Joy Enriquez

Joy Charity Enriquez (ur. 6 czerwca 1978r) to amerykańska piosenkarka i aktorka, która pojawiła się w serialu telewizyjnym 7th Heaven, a także zagrała w filmach takich jak Chasing Papi i Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure (głos). Enriquez była także wokalistką w tle przy singlu „ When You Believe ”, duetu Whitney Houston i Mariah Carey .

Enriquez urodziła się w Whittier w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych. W wieku szesnastu lat wzięła udział w Star Search i wygrała jedenaście występów. Po Star Search jej matka zaczęła wysyłać kasety wideo z jej występów, mając nadzieję na podpisanie kontraktu płytowego. Enriquez podpisała kontrakt solowy z LaFace Records i wydała swój debiutancki album Joy Enriquez w 2001 roku.

Album i jej pierwszy singiel „ Tell Me How You Feel ” odniósł pewien międzynarodowy sukces, dając Enriquez okazję do promowania się w Japonii, Australii, Nowej Zelandii, Niemczech, Singapurze i Korei. W Stanach Zjednoczonych album Enriquez został wydany tydzień po ataku 11 września. Jej starsza siostra, Tiffany Enriquez, która nadal jest jej menadżerem oraz artystką nagrywającą w Epic Records, Tiffany Dunn, udzielała lekcji śpiewu finalistce American Idol Allison Iraheta .

4 kwietnia 2004 roku Enriquez poślubiła producenta muzycznego Rodneya Jerkinsa , który pracował nad jej debiutanckim albumem. Ich pierwsze dziecko, Rodney David Jerkins Jr., urodziło się 28 maja 2008 r. Drugie dziecko, córka Heavenly Joy Jerkins, urodziło się 17 listopada 2009 r. Ich trzecie dziecko, Hannah Joy Jerkins, przybyło na świat 19 października 2012 r. , a następnie czwarte, Royal David Jerkins, na początku 2015 r.

Po prawie ukończeniu kolejnego albumu w tym samym stylu Pop / R & B, co jej debiut, który zawierałby utwór „It's So Funny”, powstały we współpracy z Mase , Joy zmieniła zdanie co do kierunku muzycznego, w jakim chciała kontynuować. Zdecydowała, że jej następne wydawnictwo powinno być inspirującą / współczesną płytą muzyki chrześcijańskiej . Kolejny album, Atmosphere of Heaven , został wydany 7 marca 2006 roku w niezależnej wytwórni JoyfulChild, którą założyli Jerkins i Enriquez.

W 2010 roku napisała utwór „Boom Chika Boom” do ścieżki dźwiękowej Our Family Wedding oraz wykonała i napisała piosenkę „Beatz Be Rockin '” dla serii Nickelodeon iCarly .

W 2013 r.jej reality show House of Joy miał swoją premierę w sieci NUVOtv 18 lipca 2013 r. Po każdym odcinku nowy cyfrowy singiel był wydawany w usługach cyfrowych. Te osiem piosenek, wraz z piosenką przewodnią, zostało wydanych na EP-ce, House of Joy , 10 września 2013 r.

W 2015 roku wydała dwa cyfrowe single: „Hallelujah” z udziałem Lindsey Stirling i „Shine” z jej córką Heavenly Joy. Jej trzeci album studyjny The Call został wydany 15 stycznia 2016 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Tell Me How You Feel	Joy Enriquez	03.2001	24[13]	14[18][gold]	-/BMG 7432184435	-
Shake Up the Party	Joy Enriquez	08.2001	57	45[4]	-/BMG 7432176973	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Joy Enriquez	Joy Enriquez	04.2001	-	31[1]	-/BMG 7432182120	-