Sandy Stevens

Sandy Stevens, lub po prostu Sandy (prawdziwe nazwisko Sandy Stevenson), urodzona w
1950 roku, to brytyjska piosenkarka i aktorka. Zagrała główną rolę w filmie „Sandy” Michela Nervala, po nagraniu dwóch niezauważonych singli. Na francuskiej scenie muzycznej pojawiła się w 1988 roku z singlem „J'ai faim de toi”, inspirowanym motywem przewodnim kampanii reklamowej Chambourcy i pochodzącym z albumu „Histoires d'amour” . 

 Sandy Stevens rozpoczęła karierę w 1980 roku i wydała trzy albumy, które przeszły całkowicie niezauważone, zanim osiągnęła sukces. Została zauważona, gdy śpiewała w Félix, paryskim kabarecie przy Rue Mouffetard, akompaniując na perkusji swojemu przyjacielowi Alainowi Briaux. Znana stała się dzięki reklamie jogurtu, w której zmysłowo użyczyła swojego głosu: „Chambourcy, oh yeah”. W obliczu sukcesu kampanii, nagrała bardziej romantyczną wersję o tej samej tematyce: „J'ai faim de toi” . Utwór natychmiast stał się hitem: od 2 do 15 lipca 1988 roku zajmował 1. miejsce na liście Top 50. Singiel wydał Claude Carrère. 

Początkowo Sandy Stevens otrzymywała wynagrodzenie jedynie za udział w reklamie jako profesjonalna wokalistka wspierająca. Uznana za artystkę z własnym prawem, mogła następnie korzystać z tantiem z tej piosenki, która często pojawiała się na kompilacjach w latach 80-tych.  Utwór ten wywołał jednak napiętą atmosferę między piosenkarką a jej ówczesnym menedżerem, który teoretycznie posiadał wszystkie prawa do piosenek Sandy, ale zrzekł się praw do tej konkretnej piosenki -jedynej, która odniosła sukces! Po „J'ai faim de toi” ten menedżer wydał anglojęzyczny album Sandy (zatytułowany „Lies”) bez przebojowego singla, ale z hasłem „Après j'ai faim de toi...”  bez wiedzy Sandy. Jednak „J'ai faim de toi” to nie jedyna francuska piosenka, którą zaśpiewała; zaśpiewała również „Comme je respire”, która nie odniosła większego sukcesu. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
J'ai faim de toi	Sandy	05.1988	1[2][22]	-	Carrere 14386	[written by Pascal Stive,Anne Moustrou][produced by Marc Miller]

Ventures

Najpopularniejszy i najbardziej wpływowy rockowy zespół instrumentalny swoich czasów,
The Ventures, zapoczątkował brzmienie, które zapowiadało muzykę surf, kładąc nacisk na czyste brzmienie gitary i precyzyjną sekcję rytmiczną, która dodawała ich melodiom zadziornego brzmienia. Niezależnie od tego, czy grali autorskie kompozycje, czy interpretowali znane melodie, charakterystyczny styl grupy okazał się zaskakująco elastyczny. W latach 60. i 70-tych wydali dziesiątki albumów o określonych tematach (z których 17 trafiło do Top 40 list przebojów), a także nagrali przeboje takie jak „Walk Don't Run” i „Hawaii Five-O”.  

The Ventures zainspirowali niewielką armię podobnych zespołów w okresie swojej świetności, a wielu początkujących gitarzystów rockowych nauczyło się podstaw gry na tym instrumencie dzięki albumowi „Play Guitar with the Ventures” z 1965 roku. Grupa zyskała rzesze fanów poza granicami ojczystych Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w Japonii, gdzie często koncertowali i nagrywali albumy przeznaczone wyłącznie na ten rynek. Album „Walk Don't Run: The Best of the Ventures” z 1990 roku to doskonałe wprowadzenie do ich katalogu, zawierające 25 utworów z wydawnictw z lat 60., „Live in Japan '65” to znakomity dokument z ich występów na żywo, a album „The Ventures Play Telstar, The Lonely Bull” z 1963 roku to archetypowy przykład ich albumów z klasycznej ery. 

Początki The Ventures sięgają zespołu Versatones z Tacoma w stanie Waszyngton, założonego około 1959 roku przez półprofesjonalnych gitarzystów Boba Bogle'a i Dona Wilsona. Obaj pracowali razem , a po zakupie tanich gitar w lombardzie nauczyli się grać (Bogle na gitarze prowadzącej, a Wilson na gitarze rytmicznej) i zaczęli koncertować w północno-zachodniej części Pacyfiku z zmieniającym się składem basistów i perkusistów. Gdy zaczęli regularnie koncertować, odkryli, że nazwa Versatones jest już w użyciu i za radą matki Wilsona przyjęli nową nazwę - Ventures. Bogle i Wilson zatrudnili stałego basistę, gdy Nokie Edwards dołączył do zespołu, a skład uzupełnił perkusista George Babbitt.  

Grupa wydała własnym sumptem debiutancki singiel „The Real McCoy”/ „Cookies and Coke” we własnej wytwórni Blue Horizon; strona B była standardowym rockowym kawałkiem z tekstem o imprezie nastolatków, ale strona A wskazywała na ich przyszłość,  który Wilson od czasu do czasu naśladował postać Dziadka Amosa graną przez Waltera Brennana w popularnej wówczas komedii sytuacyjnej „The Real McCoys”. Od tego momentu grupa skupiła się na utworach instrumentalnych, a Babbitta na perkusji zastąpił Skip Moore, który opuścił zespół, aby skupić się na karierze wojskowej. (Babbitt został później czterogwiazdkowym generałem w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych).

 Na swój kolejny singiel Bogle wybrał utwór „Walk Don't Run” z albumu Cheta Atkinsa, a po jego pierwszym wydaniu w wytwórni Blue Horizon, wytwórnia Dolton Records z Seattle zdecydowała się na reedycję w całym kraju. Singiel osiągnął 2. miejsce na krajowej liście przebojów, a The Ventures stali się wschodzącymi gwiazdami. (Zanim singiel trafił na listy przebojów, Moore opuścił zespół i zrezygnował z przyszłych tantiem za singiel; Howie Johnson natychmiast przejął rolę perkusisty.) 

Przed 1960 rokiem The Ventures wydali kolejny przebój, „Perfidia”, który dotarł do 15. miejsca na liście przebojów, i wydali swój pierwszy album, „Walk Don't Run”, który nieznacznie otarł się o miejsce w pierwszej dziesiątce, osiągając 11. miejsce na listach przebojów. Rok 1961 przyniósł trzeci przebój, „Ram-Bunk-Shush”, który dotarł do 29. miejsca, a także aż trzy albumy: „The Ventures”, „Another Smash!” i „The Colorful Ventures” (ten ostatni zdominowany przez utwory z kolorami w tytułach). W 1962 roku Howie Johnson opuścił zespół, ponieważ nie lubił rozstawać się z rodziną z powodu tras koncertowych i zobowiązań nagraniowych. Mel Taylor został zatrudniony po tym, jak Bogle i Wilson zobaczyli go grającego w Palomino Club w Los Angeles, uzupełniając tym samym ostateczny skład zespołu. Również w 1962 roku Nokie Edwards przeszedł z basu na gitarę, a Bob Bogle zamienił gitarę na bas.  

W następnym roku ukazał się album The Ventures Play Telstar, The Lonely Bull, który stał się ich najlepiej sprzedającym się albumem, osiągając ósme miejsce na liście przebojów i pokrywając się złotem. W 1964 roku przybycie Beatlesów na amerykańskie wybrzeże zapoczątkowało brytyjską inwazję, która zmieniła gusta publiczności i sprawiła, że ​​Ventures wydawali się mniej modni niż kiedyś. Jednak grupa kontynuowała nagrywanie i intensywne trasy koncertowe, a w Japonii zyskała niezwykłą popularność; Japoński dokument o jednej z ich tras koncertowych w tym kraju nosił tytuł „Beloved Invaders”, a zespół sprzedał tam 40 milionów płyt, co skłoniło ich do założenia w latach 80-tych własnej wytwórni Tridex Records, która wydawała ich japońskie wydawnictwa. Grupa była tak produktywna, że ​​do końca lat 70-tych wydała ponad 75 albumów. W 1968 roku zespół zdobył kolejny singiel w pierwszej dziesiątce listy przebojów, nagrywając piosenkę przewodnią z serialu telewizyjnego  „Hawaii Five-O”, który dotarł do 4. miejsca na listach przebojów. Był to ostatni znaczący hit zespołu (na listach przebojów znalazły się tylko dwa kolejne single, z których najbardziej udany zatrzymał się na 83. miejscu), choć reputacja The Ventures utrzymała ich w formie koncertowej.  

W latach 80-tych rozwój rocka new wave doprowadził do nowego uznania dla brzmień gitar vintage, w tym twórczości The Ventures; Ricky Wilson z B-52's nie tylko grał na gitarze Mosrite marki The Ventures, ale był wyraźnie zainspirowany ich żywiołowym atakiem gitarowym. W 1981 roku The Go-Go's nagrali instrumentalny numer w stylu surf, „Surfing and Spying”, w hołdzie The Ventures, a zespół odwdzięczył się, nagrywając cover utworu w tym samym roku, z Charlotte Caffey i Jane Wiedlin w chórkach. W 1994 roku, gdy film Pulp Fiction wywołał renesans zainteresowania muzyką surfingową, zespół Ventures został przedstawiony na ścieżce dźwiękowej filmu przez cover ich utworu „Surf Rider” w wykonaniu The Lively Ones. 

W 2008 roku zespół Ventures został wprowadzony do Rock & Roll Hall of Fame. 

 W 1968 roku Nokie Edwards odszedł z Ventures, a jego miejsce zajął Gerry McGee na gitarze. W 1972 roku Edwards powrócił do zespołu i pozostał w nim do 1985 roku; McGee powrócił jako jego następca, choć Edwards okazjonalnie występował i nagrywał gościnnie do 2016 roku. Zmarł 12 marca 2018 roku w wieku 82 lat. Gerry McGee zmarł 12 października 2019 roku. Miał 81 lat. Bob Bogle opuścił Ventures w 2005 roku i zmarł 14 czerwca 2009 roku w wieku 75 lat. Po odejściu Mela Taylora z Ventures w 1973 roku, Joe Barile został ich perkusistą, aż do powrotu Taylora w 1979 roku. Taylor zmarł 11 sierpnia 1996 roku w wieku 62 lat, a jego syn Leon Taylor został ich chronometrażystą. Don Wilson zmarł 22 stycznia 2022 roku w Tacoma w stanie Waszyngton; miał 88 lat. Pomimo śmierci kluczowych członków składu, Ventures kontynuowali działalność z Bobem Spaldingiem na gitarze prowadzącej, Ianem Spaldingiem na gitarze rytmicznej, Lukiem Griffinem na basie i Leonem Taylorem na perkusji. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk, Don't Run/Home	Ventures	07.1960	8[10]	2[18]	Dolton 25	[written by J.Jr Smith][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff][13[7].R&B Chart]
Perfidia/No Trespassing	Ventures	10.1960	4[13]	15[13]	Dolton 28	[written by A.Dominguez][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Ram-Bunk Shush/Lonely Heart	Ventures	01.1961	45[1]	29[9]	Dolton 32	[written by Henry Glover,Jimmy Mundy,Lucky Millinder][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Lullaby of the Leaves/Ginchy	Ventures	04.1961	43[4]	69[5]	Dolton 41	[written by Joe Young,Bernice Petkere][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
(Theme from) Silver City/Bluer Than Blue	Ventures	08.1961	-	83[3]	Dolton 44	[written by Hank Levine][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Blue Moon/Lady of Spain	Ventures	10.1961	-	54[6]	Dolton 47	[written by Richard Rodgers,Laurence Hart][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Instant Mashed/My Bonnie Lies	Ventures	06.1962	-	104[2]	Dolton 55	[written by Edwards,Don Wilson,Robert Lenard Bogle][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Lolita Ya-Ya/Lucille	Ventures	08.1962	-	61[7]	Dolton 60	[written by Nelson Riddle,Bob Harris][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
The 2,000 Pound Bee (Part 1)/The 2,000 Pound Bee Part 2	Ventures	12.1962	-	91[4]	Dolton 67	[written by Mel Taylor]
Skip to M'Limbo/El Cumbanchero	Ventures	03.1963	-	114[1]	Dolton 68	[written by Don Wilson][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
The Ninth Wave/Damaged Goods	Ventures	06.1963	-	122[3]	Dolton 78	[written by Taylor,Edwards,Don Wilson,Robert Lenard Bogle][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Fugitive/Scratchin'	Ventures	05.1964	-	126[5]	Dolton 94	[written by Lou Josie][produced by Dick Glasser]
Walk, Don't Run '64	Ventures	07.1964	-	8[11]	Dolton 96
Slaughter on Tenth Avenue/Rap City	Ventures	10.1964	-	A:35[7];B:135[1]	Dolton 300	[A:written by Richard Rodgers][B:written by Arr. Adp. Wilson, Edwards, Taylor, Bogle][produced by Dick Glasser]
Diamond Head/Lonely Girl	Ventures	01.1965	-	70[3]	Dolton 303	[written by Danny Hamilton][produced by Dick Glasser]
Secret Agent Man/00-711	Ventures	02.1966	-	54[7]	Dolton 316	[written by P. F. Sloan, S. Barri][produced by Joe Saraceno]
Blue Star/Comin' Home Baby	Ventures	06.1966	-	120[3]	Dolton 320	[written by Victor Young, Edward Heyman]
Green Hornet Theme/Fuzzy and Wild	Ventures	09.1966	-	116[3]	Dolton 323	[written by Billy May][produced by Joe Saraceno]
Wild Thing/Penetration	Ventures	10.1966	-	116[2]	Dolton 325	[written by Chip Taylor][produced by Joe Saraceno]
Theme From "The Wild Angels"/Kickstand	Ventures	12.1966	-	110[9]	Dolton 327	[written by Mike Curb][produced by Joe Saraceno]
Theme From Endless Summer/ Strawberry Fields Forever	Ventures	07.1967	-	106[6]	Liberty 55977	[written by Gaston Georis, John Blakeley][produced by Joe Saraceno]
Hawaii Five-O/Soul Breeze	Ventures	03.1969	-	4[14]	Liberty 56068	[written by Mort Stevens][produced by Joe Saraceno]
Theme from A Summer Place/A Summer Love	Ventures	06.1969	-	83[5]	Liberty 56115	[written by Max Steiner, Mack Discant][produced by Joe Saraceno]
Joy/Cherries Jubilee	Ventures	12.1971	-	109[2]	United Artists 50872	[Adapted By Bogle, Durrill, McGee, Taylor, Wilson][produced by The Ventures]

Albumy *37*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk, Don't Run	Ventures	12.1960	-	11[37]	Dolton 8003	[gold-US][produced by Bob Reisdorff]
Another Smash	Ventures	06.1961	-	39[14]	Dolton 8006	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
The Ventures	Ventures	09.1961	-	105[14]	Dolton 8004	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
The Colorful Ventures	Ventures	10.1961	-	94[17]	Dolton 8008	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Twist with the Ventures	Ventures	01.1962	-	24[29]	Dolton 8010	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Twist Party, Vol. 2	Ventures	05.1962	-	40[11]	Dolton 8014
Mashed Potatoes & Gravy	Ventures	08.1962	-	45[12]	Dolton 8016	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Going to ... Dance Party	Ventures	11.1962	-	93[8]	Dolton 8017	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Ventures Play Telstar ..	Ventures	01.1963	-	8[40]	Dolton 8019	[gold-US][produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Surfing	Ventures	05.1963	-	30[28]	Dolton 8022	[produced by Rob Reisdorff]
Bobby Vee Meets ...	Ventures	06.1963	-	91[8]	Liberty 7289	[produced by Bob Reisdorff, Snuff Garrett]
Play Country Classics	Ventures	06.1963	-	101[14]	Dolton 8023	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Let's Go	Ventures	08.1963	-	30[33]	Dolton 8024	[produced by Rob Reisdorff]
Ventures in Space	Ventures	01.1964	-	27[18]	Dolton 8027	[produced by Rob Reisdorff]
The Fabulous Ventures	Ventures	07.1964	-	32[19]	Dolton 8029	[produced by Dick Glasser]
Walk, Don't Run, Vol. 2	Ventures	10.1964	-	17[24]	Dolton 8031	[produced by Dick Glasser]
Knock Me Out	Ventures	02.1965	-	31[24]	Dolton 8033	[produced by Dick Glasser]
The Ventures on Stage	Ventures	06.1965	-	27[30]	Dolton 8035	[produced by Dick Glasser]
Play Guitar With The Ventures	Ventures	08.1965	-	96[13]	Dolton 16 501
The Ventures A Go-Go	Ventures	09.1965	-	16[35]	Dolton 8037	[produced by Joe Saraceno]
Where the Action Is	Ventures	02.1966	-	33[22]	Dolton 2040
Play the Batman Theme	Ventures	03.1966	-	42[21]	Dolton 8042
Go with the Ventures	Ventures	06.1966	-	39[25]	Dolton 8045	[produced by Joe Saraceno]
Wild Things!	Ventures	09.1966	-	33[26]	Dolton 8047	[produced by Joe Saraceno]
Guitar Freakout	Ventures	02.1967	-	57[26]	Dolton 8050	[produced by Joe Saraceno]
Super Psychedelics	Ventures	06.1967	-	69[15]	Liberty 8052	[produced by Joe Saraceno]
Golden Greats	Ventures	09.1967	-	50[44]	Liberty 8053	[gold-US]
$1,000,000 Weekend	Ventures	12.1967	-	55[21]	Liberty 8054	[produced by Joe Saraceno]
Flights of Fantasy	Ventures	05.1968	-	169[6]	Liberty 8055	[produced by Joe Saraceno]
The Horse	Ventures	08.1968	-	128[9]	Liberty 8057	[produced by Joe Saraceno]
Underground Fire	Ventures	01.1969	-	157[14]	Liberty 8059	[produced by Joe Saraceno]
Hawaii Five-O	Ventures	05.1969	-	11[24]	Liberty 8061	[gold-US][produced by Joe Saraceno]
Swamp Rock	Ventures	12.1969	-	81[12]	Liberty 8062	[produced by Bob Reisdorff, Mike Melvoin]
More Golden Greats	Ventures	03.1970	-	154[5]	Liberty 8060
10th Anniversary Album	Ventures	10.1970	-	91[21]	Liberty 35 000
Theme from "Shaft"	Ventures	01.1972	-	195[3]	UA 5547	[produced by Ventures]
Joy: Play Classics	Ventures	03.1972	-	146[3]	UA 5575	[produced by Ventures]

Licence IV

 Licence IV to francuski zespół muzyczny. Grupa znana była z popularnych piosenek, zwłaszcza
„Viens boire un p'tit coup à la maison” , która w 1987 roku spędziła trzynaście tygodni na szczycie francuskiej listy przebojów Top 50. Zespół rozpadł się w 1994 roku po śmierci Oliviera Guillota. 

 Zespół odniósł znaczny sukces w latach 1986–1991, a jego niezwykle popularny repertuar obejmował między innymi piosenki o tematyce alkoholowej. W jego skład wchodzili Francis Vacher (1958–2010), Olivier Guillot (1953–1993) i Gilles Lecouty (1942). Zespół wydał swój pierwszy album studyjny „Y'en a pour tout l'égout”  w 1987 roku nakładem wytwórni Charles Talar Records. W tym samym roku ich piosenka „Viens boire un p'tit coup à la maison” spędziła trzynaście tygodni na szczycie francuskiej listy przebojów Top 50.[

  W 1990 roku wydali drugi album, „Medley, chansons à boire” , również nakładem wytwórni Charles Talar Records. Grupa rozpadła się w 1994 roku po śmierci Oliviera Guillota w wypadku samochodowym 19 maja 1993 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Viens boire un p'tit coup à la maison	Licence IV	03.1987	1[13][32]	-	Charles Talar 174 008-7	[written by Olivier Guillot,Jean-Jacques Lafon,Francis Vacher][produced by Alain Mouyseet]

Double Action Theatre

 Double Action Theatre to grupa R&B z Los Angeles w Kalifornii, w skład której wchodzili Isaias Gamboa, Robert Goins, Crabill Williams i D.J. Bookquam.
W wieku 17 lat Isaias został odkryty przez producenta muzycznego Leona Sylversa III i w wieku nastoletnim podpisał kontrakt z Arista Records, a później z Polydor Records, również z zespołem. 

W 1992 roku grupa wydała swój debiutancki album o tym samym tytule, który nie znalazł się na żadnej liście Billboard 200 ani na listach R&B. Jedynym singlem grupy z tego albumu był utwór „Something Special”, który osiągnął 78. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 4 tygodnie. Po tym czasie wydawało się, że grupa popadła w zapomnienie, ale Isaias Gamboa pisze i wydaje piosenki od 30 lat. Jest założycielem i prezesem fundacji We Shall Overcome Foundation oraz stowarzyszenia The Brother and Sisterhood of Minority Tradesmen. Nie wiadomo, co obecnie robią pozostali członkowie grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something Special	Double Action Theatre	11.1992	-	-	Polydor 863 690	[written by I. Gamboa, R. A. Goins Sr.][produced by Isaias Gamboa, Leon F. Sylvers III][78[4].R&B; Chart]

Baby DC

Derek Coleman (ur. 7 stycznia 1986r), lepiej znany pod pseudonimem Baby DC, to były amerykański dziecięcy raper z Oakland w Kalifornii. Podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Too Shorta, Short Records, oraz Jive Records. 

 

Coleman, który zaczął rapować w wieku pięciu lat, po raz pierwszy oficjalnie pojawił się na albumie Too Shorta z 1995 roku, Cocktails, w utworze „Thangs Change” z innymi młodymi raperami, Illegal. W tym samym roku nagrał swój pierwszy solowy utwór „Can I Get Loose”, który ukazał się na płycie The Dangerous Crew „Don't Try This at Home”. W 1998 roku, 12-letni raper został pierwszym, który podpisał kontrakt z krótkotrwałą wytwórnią płytową Too Shorta, $hort Records. Swój debiutancki album „School Dayz” wydał 29 września 1998 roku, na którym znalazł się niewielki hit „Bounce, Rock, Skate, Roll”. Utwór osiągnął 45. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii w kwietniu 1999 r.

 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bounce, Rock, Skate, Roll	Baby DC Featuring Imajin	04.1999	45[2]	-	Jive 0522142	[written by G. Bufford, J. Coleman, J. Bell, V. Mason][produced by Ant Banks][91[6].R&B; Chart]

Puppies

The Puppies to rodzeństwo tworzące dziecięcy hip-hopowy duet, w którego skład wchodzili brat
Calvin „Big Boy” Mills III i siostra Tamara Dee Mills. Specjalizując się w muzyce basowej z Miami, duet wydał dwa albumy i zdobył jeden przebój w Top 40 na liście Billboard Hot 100 w USA, „Funky Y-2-C”. 

Grupę założył na początku lat 90-tych producent muzyczny z Kendall, Calvin Mills II, który chciał stworzyć młody zespół rapowy z Miami. Znając presję panującą w przemyśle muzycznym, Mills początkowo wahał się, czy włączyć do zespołu swoje dzieci, Calvina III i Tamarę Dee. Mimo to, rodzeństwo stało się Puppies i wkrótce potem podpisało kontrakt płytowy z wytwórnią Joey Boy Records z Miami. Joey Boy wydała pierwszy album Puppies o tym samym tytule, wyprodukowany przez Millsa II i jego brata Carltona Millsa, w 1992 roku.

  The Puppies wkrótce przyciągnęli uwagę Chaos Recordings, filii Columbia Records, i zostali wykupieni z kontraktu z Joey  Boy, podpisując umowę z Chaos/Columbia na kwotę 400 000 dolarów. Na mocy tego kontraktu duet ponownie wydał nieco zmienioną wersję swojego debiutanckiego albumu wraz z dwoma singlami z tego albumu w 1994 roku. Pierwszy z singli, „Funky Y-2-C”, ukazał się wiosną i stał się największym hitem duetu, docierając do Top 40 listy Billboard Hot 100 i sprzedając się w ponad 280 000 egzemplarzy. Teledysk do utworu, w którym Puppies występują i tańczą do piosenki z dziećmi na placu zabaw, w klubie i na plaży, również okazał się popularny, szczególnie na kanale The Box, gdzie przez wiele tygodni był numerem jeden na liście przebojów.

  Puppies spędzili lato w trasie koncertowej, głównie w szkołach i na sponsorowanych przez radio koncertach plenerowych, gdzie mogli dotrzeć do młodej publiczności. Promując „Funky Y-2-C”, duet często rozdawał teledyski i organizował konkursy taneczne podczas swoich koncertów. Po tym, jak drugi singiel Puppies, „Summer Delight”, nie znalazł się na listach przebojów, duet został usunięty z listy Chaos/Columbia, w wyniku czego ich producent i ojciec, Calvin Mills II, oraz poprzednia wytwórnia Joey Boy Records rozpoczęli walkę o prawa do materiału Puppies. W zamian za prawo do dalszego nagrywania pod nazwą Puppies, Mills zrzekł się dużej sumy pieniędzy wraz z prawami do wcześniejszego materiału Puppies na rzecz Joey Boy Records.

  Następnie The Puppies nagrali i wydali w 1996 roku album „Recognize” pod szyldem wytwórni Pandisc Records z siedzibą w Miami, promując go singlem „Hokey Pokey”. The Puppies wystąpili na koncertach i koncertach charytatywnych w południowej Florydzie, promując płytę. Odbyli również krótką trasę koncertową po Japonii, gdzie album został wydany przez Cutting Edge Records. W ramach Convertible Records, partnerstwa utworzonego między Pandisc i Mills II w 1996 roku przed wydaniem albumu „Recognize”, Big Boy, były duet, nadal wydaje muzykę pod pseudonimem DJ Big Boy, z okazjonalnymi gościnnymi wokalami Tamary Dee. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funky Y-2-C	Puppies	07.1994	-	40[17]	Chaos/Columbia 77 461	[produced by Calvin Mills II, Carlton Mills][31[20].R&B; Chart]

Elsa

 Elsa Lunghini (ur. 20 maja 1973r), znana pod pseudonimem artystycznym Elsa, to francuska
piosenkarka i aktorka. Pod koniec lat 80-tych była nastoletnią gwiazdą popu. W 1986 roku była najmłodszą piosenkarką, która osiągnęła pierwsze miejsce na francuskich listach przebojów dzięki singlowi „T'en va pas”, a w ciągu dekady sprzedała miliony płyt. Jej album „Elsa”, wydany w 1988 roku, osiągnął status podwójnej platynowej płyty do 1993 roku. 

 Córka George’a Lunghiniego (aktora, fotografa i autora tekstów) i Christiane Jobert (malarki, a także siostry aktorki Marlène Jobert i Charlesa Joberta, operatora kamery i autora zdjęć). Jest pochodzenia włoskiego ze strony ojca i sefardyjskiego pochodzenia żydowskiego ze strony matki. Jest kuzynką aktorek Evy Green i Josephine Jobert. Lunghini po raz pierwszy wystąpiła w filmie w wieku siedmiu lat, w 1981 roku, w filmie Claude'a Millera „Garde à vue” (z udziałem Romy Schneider).  Była najmłodszą artystką, która znalazła się w programie głównym w Olympii, mając 17 lat, w październiku 1990 roku, a także najmłodszą, której przebój znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Top 50 we Francji. W wieku 13 lat, w 1986 roku, utrzymywała się na pierwszym miejscu przez osiem tygodni dzięki utworowi „T'en va pas” (ścieżka dźwiękowa do filmu „La Femme de ma vie”). Piosenkę skomponował Włoch Romano Musumarra, który współpracował i współprodukował przeboje piosenkarki Jeanne Mas z lat 80-tych. Utwór był hitem we Francji i sprzedawał się w innych krajach Europy z nagraniem w języku angielskim. 

Z pomocą ojca muzyka nagrała swój album długogrający „Elsa”. Płyta sprzedała się w ponad 600 000 egzemplarzy, a jej przeboje to takie jak „Quelque chose dans mon cœur” („Coś w moim sercu”), „Jour de neige” („Śnieżny dzień”), „Jamais nous” (z chórkami francuskiego piosenkarza Laurenta Voulzy’ego) („Nigdy nas”), „Un Roman d'amitié” (duet z Glennem Medeirosem) („Przyjacielu, dajesz mi powód”), „À la même heure dans deux ans” („W tym samym czasie za dwa lata”). Wszystkie znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów. W tamtym czasie Lunghini była jedyną artystką, której cztery pierwsze single znalazły się na pierwszym lub drugim miejscu. 

Stała się popularna w prasie młodzieżowej, często porównywanej do Vanessy Paradis.W 1990 roku wydała swój drugi album, „Rien que pour ça” . Piosenki zostały wyprodukowane przez jej ojca, a Elsa napisała muzykę do singla o tym samym tytule. „Rien que pour ça” znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów. Ukazały się również dwa inne fragmenty: „Pleure doucement” („Płacz cicho”) i „Qu'est-ce que ça peut lui faire” . 

 W 1992 roku Lunghini nagrała „Bouscule-moi” , rockowy singiel z bardziej dojrzałymi tekstami. „Bouscule-moi” stał się przebojem. Jej trzeci album nosił tytuł „Douce violence” . W 1996 roku, w wieku 23 lat, napisała i skomponowała swój czwarty album, „Chaque jour est un long chemin” . Sprzedał się w nakładzie 20 000 egzemplarzy. Od 20 do 24 września 2004 roku występowała w Paryżu w klubie Européen. W 2006 roku do sprzedaży trafiły DVD i płyta CD z koncertem.  Zagrała w dwóch filmach telewizyjnych: „La mort est rousse” z 2002 roku i „Trois jours en juin” z 2004 roku. Bierze również udział w telewizyjnej kampanii reklamowej jogurtu Danone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Eur Hot 100	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
T'en va pas	Elsa	12.1986	1[8][27]	17	Carrere 14.092	[gold-Fra][written by Catherine Cohen, Régis Wargnier,Romano Musumarra][produced by Romano Musumarra]
Quelque chose dans mon cœur	Elsa	12.1987	2[24]	7	Georges Mary / Ariola 109 497	[gold-Fra][written by Pierre Grosz, Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini ][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Un roman d'amitié (Friend You Give Me a Reason)	Glenn Medeiros / Elsa	07.1988	1[6][25]	5	Mercury 870 529-7	[gold-Fra][written by Robbie Buchanan, Diane Warren, Didier Barbelivien][produced by Robbie Buchanan]
Jour de neige	Elsa	11.1988	2[20]	9	Georges Mary / Ariola 111 831	[gold-Fra][written by Pierre Grosz ,Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
À la même heure dans deux ans	Elsa	04.1989	7[15]	29	Ariola 662 218	[written by Georges Lunghini, Pierre Grosz, Raymond Donnez][produced by Georges Mary Productions]
Jamais nous	Elsa	10.1989	10[18]	41	Ariola 112 305	[silver-Fra][written by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini,Didier Barbelivien][produced by Georges Mary Productions, Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Rien que pour ça	Elsa	10.1990	12[19]	57	Ariola 663'615	[written by Gérard Presgurvic,Elsa Lunghini][produced by Gus Dudgeon]
Pleure doucement	Elsa	03.1991	25[11]	17	Ariola 663'978	[written by Georges Lunghini,Vincent-Marie Bouvot,Thierry Séchan][produced by Gus Dudgeon]
Bouscule-moi	Elsa	10.1992	14[14]	71	Ariola 74321111542	[written by Georges Lunghini,Jacques Duvall,Raymond Donnez][produced by Georges Lunghini, Raymond Donnez]
C'est bientôt la fin	Grégoire / Jenifer / Goldman / Zazie / Alizée / Elsa / Lara / MC Solaar / Le Forestier / Les Enfoirés	03.2012	137[2]	-	UMSM	[written by Dove Attia,William Rousseau,Jean-Pierre Pilot,Vincent Baguian,Rod Janois]
Je suis de celles / Les bals populaires	Nolwenn Leroy / Elsa / Zazie / Lorie	03.2012	104[2]	-	UMSM	[written by Vline Buggy,Michel Sardou,,Jacques Revaux,Bruno Bénabar]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	Eur	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Elsa	Elsa	11.1988	6	38	GM / Ariola 259 380	[2x-platinum-Fra][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Rien que pour ça	Elsa	09.1990	3	35	Ariola 260 979	[2x-gold-Fra][produced by Gus Dudgeon,Georges Lunghini]
Douce violence	Elsa	09.1992	5	39	Ariola 74321111552	[gold-Fra][produced by Raymond Donnez, Georges Lunghini]
Chaque jour est un long chemin	Elsa	10.1996	33[1]	-	Ariola 74321 40254 2	-
Elsa, l'essentiel 1986–1993	Elsa	03.1997	5	-	EMI 855 759 2	[gold-Fra][produced by Vincent-Marie Bouvot, Raymond Donnez, Gus Dudgeon, Georges Lunghini, Romano Musumarra]
De lave et de sève	Elsa	04.2004	25[8]	-	Mercury 981950-9	-
Connexion Live	Elsa	04.2006	54[5]	-	Universal Music France	-
Elsa Lunghini	Elsa Lunghini	09.2008	25[6]	-	Mercury 531 109-7	-

Supersister

 Supersister to holenderski zespół grający rock progresywny, założony w Hadze w Holandii w
1968 roku. Klasyczny skład tworzyli Robert Jan Stips (instrumenty klawiszowe, wokal), Sacha van Geest (flet), Marco Vrolijk (perkusja) i Ron van Eck (gitara basowa).Zespół przeszedł liczne zmiany składu w ciągu swojej historii, w tym po śmierci van Geesta i van Ecka. Ich pierwszym i największym hitem był utwór „She Was Naked” z 1970 roku. 

 Zespół powstał pierwotnie jako szkolny zespół pod nazwą The Blubs w 1965 roku. W jego początkowym składzie znaleźli się Stips, Vrolijk, van Geest, van Eck oraz krótko Rob Douw i Daniel Denis. The Blubs kontynuowali występy w lokalnych klubach przez kolejne trzy lata, a po odejściu Douwa i Denisa w 1968 roku, kwartet pozostał w składzie i zmienił nazwę na Supersister. Singiel „She Was Naked” okazał się ich największym jak dotąd hitem, docierając do listy przebojów w Holandii i zapewniając im kontrakt płytowy z wytwórnią Polydor Records w tym samym roku. W 1970 roku Polydor Records wydało swój pierwszy album „Present from Nancy” . 

W kolejnych dwóch latach ukazały się „To The Highest Bidder” oraz „Pudding and Gisteren”, po czym z zespołu odeszli van Geest i Vrolijk (zastąpieni odpowiednio przez Charly'ego Mariano i Hermana van Boeyena).W 1973 roku zespół zaczął wprowadzać do swojej muzyki więcej elementów jazzu fusion i rozpoczął nagrywanie albumu, który miał stać się ich czwartym albumem „Iskander”.  Po wydaniu albumu Mariano został zastąpiony przez Eltona Deana, a Stips opuścił zespół, by grać na klawiszach w innym holenderskim zespole, Golden Earring.

  Zespół zdecydował się na rozpad po wydaniu piątego albumu „Spiral Staircase” w 1974 roku, powołując się na malejące zainteresowanie jazzowo-fusionowym kierunkiem zespołu i mierne przyjęcie komercyjne. W 2000 roku odbył się reaktywacja w „klasycznym” składzie zespołu (Stips, van Geest, Vrolijk i van Eck) na Progfeście w Los Angeles. „Memories Are New”, pierwszy oficjalny album studyjny zespołu od 26 lat, został wydany dla upamiętnienia reaktywacji i zawierał nowy materiał z lat 1969–1973. Reaktywacja zakończyła się przedwcześnie, ponieważ Sacha van Geest niespodziewanie zmarł na zawał serca w 2001 roku.

  W 2010 roku trzej pozostali członkowie „klasycznego” składu spotkali się ponownie, aby wystąpić na VPRO. W 2011 roku Ron van Eck zmarł na raka, a Stips i Vrolijk postanowili definitywnie rozwiązać zespół. Prawie dekadę później, w 2019 roku, Robert Jan Stips ogłosił powstanie spin-offu o nazwie Supersister Projekt 2019, z dwoma nowymi członkami; Rinusem Gerritsenem i Leonem Klaasse. Nowy zespół kontynuował trasę koncertową przez kolejne lata, a w 2024 roku zespół wydał The Elton Dean Sessions, który zawiera sesje na żywo nagrane z tamtej ery z Eltonem Deanem. W 2025 roku zespół wydał album studyjny Nancy Never Knew, pierwszy album studyjny wydany pod oficjalną nazwą zespołu od dziesięcioleci.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Hol	US	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
She Was Naked/Spiral Staircase	Supersister	06.1970	13[6]	-	Blossom 2103 002	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
Fancy Nancy/Gonna Take Easy	Supersister	08.1970	-	-	Polydor 2050 048	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
A Girl Named You/ Missing Link	Supersister	.1971	-	-	Polydor 2050 090	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
No Tree Will Grow (On Too High A Mountain)/The Groupies Of The Band	Supersister	10.1971	-	-	Polydor 2050 141	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
Radio/Dead Dog	Supersister	05.1972	24[3]	-	Polydor 2050 182	[written by R. J. Stips, R. van Eck, S. v. Geest, M. Vrolijk][produced by Hans van Oosterhout]
Wow/Drs. D.	Supersister	03.1973	-	-	Polydor 2050 244	[written by R. J. Stips]
Bagoas/Memories Are New	Supersister	09.1973	13[6]	-	Blossom Netherlands 2103 002	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]

tbody>

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Hol	US	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
Present from Nancy	Supersister	.1970	-	-	Polydor 2441 016	[produced by Hans van Oosterhout ]
To The Highest Bidder	Supersister	.1971	10[2]	-	Polydor 2925 002	[produced by Hans van Oosterhout ]
Pudding En Gisteren	Supersister	.1972	-	-	Polydor 2925 007	[produced by Hans van Oosterhout ]
Iskander	Supersister	.1973	-	-	Polydor 2925 021	[produced by Georgio Gomelski]
Spiral Staircase	Supersister	.1974	-	-	Polydor 2441 048	[produced by Hans van Oosterhout ]
Memories Are New	Supersister	.200	-	-	Soss Music 55 23272	[produced by Wolfgang Kunert ]
The Golden Years Of Dutch Pop Music	Supersister	02.2016	71[1]	-	Universal Music 477 453-6	-
Memories Are New - Complete Studio Album Collection	Supersister	10.2018	62[1]	-	USM 673 638-4	-
Retsis Repus	Supersister Projekt 2019	03.2019	79[1]	-	Soss 8713748985776	-

Vernon Girls

Vernon Girls-dziewczęca grupa z Anglii,która powstała na początku lat 50-tych w czasie kryzysu gospodarczego po II wojnie światowej.

Pochodziły z Liverpoolu ,gdzie pracowały jako personel medyczny w klubie piłkarskim [Vernon' s Football Pools].
Ambicją klubu było stworzenie chóru dziewczęcego ,który reklamował by klub.
Z pomocą Jacka Goode' a [póżniej pracuje jako producent Shindig w USA],powstał raczej zespół wokalny niż tradycyjny chór.Grupa zdobyła kontrakt nagraniowy z Parlophone oddziałem EMI.
Zaczynały jako trio kierując swój repertuar przede wszystkim do młodych nabywców płyt.
 

Oryginalny skład stanowiły:Maureen Kennedy,Jean Owen i Frances Lee.Tą ostatnią zastępuje wkrótce Lyn Cornell.Niebawem dochodzi do grupy Joyce Barker [w przyszłości żona Marty Wilde].
Sukcesy na listach przebojów osiągają w latach 1962-63 ,nagrywając w tym czasie dla wytwórni Decca.Największą popularność uzyskał ich cover piosenki The Drifters "Lover please".Mając niewielki wpływ na swój repertuar koncertowy i nagraniowy zespół stawał się coraz bardziej anachroniczny w obliczu rewolucyjnych zmian na rynku muzycznym W.Brytanii.
 

Próbowały bardziej ekspresyjnego stylu na modłę Dusty Springfield
w utworach "Do the bird" czy "I' m let my hair down".Nie przyniosło to oczekiwanego powodzenia i grupa w 1964 roku zniknęła ze sceny muzycznej.
Jej członkinie nagrywały nadal lub pracowały przy sesjach innych artystów w różnych konfiguracjach jako The Brakways,Ladybirds,Redmons Twins i innych.

Lynn Cornell zdecydowała się na karierę solową,mając hit "Never on sunday",póżniej śpiewa w The Pearls.
Vicky Hasseman poślubia gitarzystę i piosenkarza Joe Browne' a,owocem ich małżeństwa jest córka Sam Brown ,wielka gwiazda brytyjskiej sceny muzycznej lat 80-tych.
Joyce Baker już jako żona Marty Wilde zakłada trio "Wilde Three" [z Justinem Haywarde' m znanym z Moody Blues].Jej córka Kim to znana piosenkarka w latach 80-tych.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lover please/You Know What I Mean	Vernon Girls	05.1962	16[20]	-	Decca F 11 450	[written by Billy Swan][produced by Jack Good]
Loco -motion/Don't Wanna Go	Vernon Girls	09.1962	47[1]	-	Decca F 11 495	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Charles Blackwell]
Funny all over/See For Yourself	Vernon Girls	01.1963	31[8]	-	Decca F 11 549	[written by Peacock][produced by Peter Attwood]
Do the bird/I'm Gonna Let My Hair Down	Vernon Girls	04.1963	44[2]	-	Decca F 11 629	[written by Kal Mann, Dave Appell][produced by Peter Attwood]

Verve

 Grupa brytyjska. Powstała w 1989 w Wigan z inicjatywy studentów tamtejszego
Winstanley College. Skład: Richard Ashcroft (właśc. Richard Paul Ashcroft; 11.09.1971, Billinge, Wigan) - voc, Nick McCabe (14.07.1971, St. Helens) - g, Simon Jones (29.07.1972, Liverpool) -b, Peter Salisbury (właśc. Peter Anthony Salisbury; 24.09.1971, Bath) - dr. Ashcroft i McCabe już wcześniej występowali razem w zespole The Butterfly Effect. Jones zdobywał doświadczenia estradowe w formacjach Applecart i Laughing Gravy, a Salisbury w The Comedians.

Od dawna uznawany za jeden z najbardziej innowacyjnych i urzekających zespołów na współczesnej brytyjskiej scenie pop, Verve w końcu przebił się do masowej, międzynarodowej publiczności w 1997 roku dzięki natychmiastowemu klasykowi „Bittersweet Symphony”. Nie był to bynajmniej przykład sukcesu z dnia na dzień, lecz kulminacja długiej, żmudnej podróży, która rozpoczęła się u zarania dekady i zakończyła poważnym rozpadem, licznymi procesami sądowymi i bogatą dietą narkotykową. Dopracowując oceaniczne brzmienie, łączące eksploracyjną wizję psychodelii lat 60-tych z migoczącą atmosferą estetyki shoegaze, Verve popadł w zapomnienie, czekając, aż reszta świata muzycznego nadrobi zaległości, tworząc jeden z najbardziej złożonych i satysfakcjonujących dorobków współczesnego rock & rolla na długo, zanim większość słuchaczy dowiedziała się o istnieniu zespołu - by ponownie się rozpaść u szczytu popularności. 

 

 Pierwotnie znany po prostu jako Verve, zespół powstał w 1990 roku w małym północnoangielskim mieście Wigan. Na czele zespołu stał Richard Ashcroft - śmiała, szamańska postać w stylu klasycznej gwiazdy rocka. W pierwotnym składzie zespołu znaleźli się również gitarzysta Nick McCabe, basista Simon Jones i perkusista Peter Salisbury. Łącząc wspólną sympatię do Beatlesów, Funkadelic i Krautrocka - a także legendarny apetyt na psychodeliki - kwartet podpisał kontrakt z wytwórnią Hut w ciągu kilku miesięcy, debiutując w marcu 1992 roku singlem „All in the Mind”, pierwszym z serii indie, zdobywających szczyty list przebojów, z przyciągającą wzrok grafiką Briana Cannona. Kolejne albumy, takie jak „She's a Superstar” i „Gravity Grave”, uchwyciły oryginalną, dynamicznie rozwijającą się tożsamość muzyczną, wyróżniającą się przede wszystkim żywiołowym wokalem Ashcrofta i echem gitarowych solówek McCabe'a. 

 

 Podczas gdy długie, płynne utwory Verve znalazły uznanie na brytyjskich listach przebojów indie, popowe radio patrzyło w inną stronę. Ich majestatyczny debiutancki album z 1993 roku, „A Storm in Heaven”, okazał się hitem, ale pozytywne recenzje krytyków nie przełożyły się na wysoką sprzedaż płyt. Następnego lata Verve wystąpili na drugiej scenie Lollapaloozy, a trasa koncertowa została złagodzona przez serię katastrof - nie tylko Salisbury został aresztowany za zniszczenie pokoju hotelowego w Kansas, ale Ashcroft trafił do szpitala z powodu poważnego odwodnienia. Mniej więcej w tym samym czasie amerykańska wytwórnia jazzowa, również ochrzczona Verve, pozwała zespół, zmuszając kwartet do oficjalnej zmiany nazwy na „The Verve”.  

 

Sesje nagraniowe do kolejnego albumu z 1995 roku, „A Northern Soul”, okazały się ostatnią kroplą - album, nagrany wprawdzie pod wpływem ogromnej dawki ecstasy, przytłaczająca intensywność spotkała się z rozczarowującą sprzedażą i niewielkim uznaniem medialnym, a zaledwie trzy miesiące po premierze Ashcroft odszedł z zespołu.  Chociaż Ashcroft szybko reaktywował Verve kilka tygodni później, McCabe początkowo odmówił powrotu i został zastąpiony przez gitarzystę i klawiszowca Simona Tonga. Ostatecznie, na początku 1997 roku, McCabe powrócił do zespołu i jako kwintet nagrali „Urban Hymns”, swój przełomowy album. Zapowiedziany przebojem „Bittersweet Symphony” -singlem zbudowanym wokół zapętlonego sampla symfonicznego nagrania „The Last Time” zespołu The Rolling Stones - „Urban Hymns” wprowadził Verve do grona najpopularniejszych zespołów w Wielkiej Brytanii.  

 

Jednak nawet w szczytowym okresie istnienia zespołu klątwa przeszłości wciąż dawała o sobie znać, ponieważ problemy prawne sprawiły, że 100% praw do utworu przypadło wytwórni ABKCO Music, która kontrolowała katalog Stonesów. Drugi singiel z albumu, przejmujący „The Drugs Don't Work”, stał się pierwszym hitem Verve, który dotarł na pierwsze miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a wkrótce potem pojawiły się przeboje „Lucky Man” i „Sonnet”. Jednak gdy McCabe wycofał się z trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych w 1998 roku, grupa poniosła kolejny cios. Po miesiącach plotek, Verve oficjalnie rozpadło się wiosną następnego roku. 

 

Forth Ashcroft rozpoczął karierę solową na początku XXI wieku i odniósł sukces dzięki licznym singlom, w tym „Break the Night with Colour”. W międzyczasie Nick McCabe zremiksował utwór dla The Music i nawiązał współpracę z brytyjskim kompozytorem Johnem Martynem, a Tong i Jones założyli krótkotrwały zespół o nazwie The Shining. Tong dołączył później do Good, the Bad & the Queen w lipcu 2006 roku i chociaż nadal koncentrował się na projektach po rozpadzie Verve, pozostali członkowie Verve zjednoczyli się w 2007 roku, aby ruszyć w międzynarodową trasę koncertową.  

 

Zespół rozpoczął również pracę nad kolejnym albumem studyjnym, „Forth”, który ukazał się w sierpniu 2008 roku, po udanym roku wyprzedanych koncertów i festiwali. Pomimo debiutu Forth na pierwszym miejscu, powrót Verve był krótkotrwały. Doniesienia o kolejnym rozpadzie zespołu zaczęły krążyć w sierpniu 2009 roku, a w lipcu 2010 roku Ashcroft potwierdził rozpad zespołu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She' s a superstar/Feel	Verve	07.1992	66[1]	-	Hut HUT 16	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Barry Clempson]
Gravity Grave EP.	Verve	10.1992	78[2]	-	Hut HUT 21	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Barry Clempson]
Blue /Twilight/Where the geese go	Verve	05.1993	69[2]	-	Hut HUTT 29	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by John Leckie]
Slide Away/6 O'clock	Verve	10.1993	90[2]	-	Hut HUT 35	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by John Leckie]
This is music/Let the damage begin	Verve	05.1995	35[7]	-	Hut HUT 54	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Owen Morris, the Verve]
On your own/I see the door	Verve	06.1995	28[8]	-	Hut HUT 55	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Owen Morris, the Verve]
History /Back on my feet again	Verve	09.1995	24[11]	-	Hut HUT 59	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Owen Morris, the Verve]
Bitter sweet symphony/So sister	Verve	06.1997	2[80]	12[20]	Hut HUTLH 82	[4x-platinum-UK][gold-US][written by Richard Ashcroft][produced by Martin "Youth" Glover, The Verve]
The drug' s don' t work/Three steps	Verve	09.1997	1[1][28]	-	Hut HUT 88	[2x-platinum-UK][written by Richard Ashcroft][produced by The Verve, Youth, Chris Potter]
Lucky man/Never wanna see you cry	Verve	12.1997	7[23]	-	Hut HUT 92	[2x-platinum-UK][written by Richard Ashcroft][produced by The Verve, Youth]
Sonnet /Stamped/So sister/Echo bass	Verve	05.1998	74[6]	-	Hut 8950752	[gold-UK][written by Richard Ashcroft][produced by The Verve, Youth]
Love Is Noise	Verve	08.2008	4[12]	-	Parlophone MIUCT 8666	[silver-UK][written by Richard Ashcroft, Nick McCabe, Simon Jones, Peter Salisbury][produced by Chris Potter, The Verve]
Rather Be	Verve	11.2008	56[1]	-	Parlophone CDR 6762	[written by Richard Ashcroft][produced by Chris Potter, The Verve]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A storm in heaven	Verve	07.1993	27[11]	-	Hut HUTLP 10	[gold-UK][producer:John Leckie]
A northern soul	Verve	07.1995	13[67]	-	Hut HUTLP 27	[gold-UK][producer:Owen Morris,The Verve]
Urban hymns	Verve	10.1997	1[12][292]	23[46]	Hut CDHUT 45	[11x-platinum-UK][platinum-US][producer: The Verve, Chris Potter, Youth]
This is music-The singles 92-98	Verve	11.2004	15[47]	-	Virgin CDV 2991	[platinum-UK][producer: The Verve, Owen Morris, John Leckie, Youth, Barry Clempson ,Paul Schroeder]
Forth	Verve	09.2008	1[2][18]	23[46]	Parlophone 2355842	[platinum-UK][producer: Chris Potter, Tim Bran, the Verve]