niedziela, 18 lutego 2024

Wurzels

 Folkowo-parodystyczna grupa z Zachodniej Anglii, występująca początkowo pod nazwą Adge Cutler And The Wurzels. W 1967 r. umiarkowaną popularnością cieszył się ich singel „Drink Up Thy Zider". W 1974 r. Cutler zginął w wypadku samochodowym, zaś jego partnerzy, Tony Baylis, Tommy Banner i Pete Budd postanowili kontynuować działalność jako The Wurzels.

 Ich folkowy humor zainteresował producenta Boba Barretta, który namówił grupę do napisania parodystycznego tekstu do piosenki „Brand New Key" z repertuaru Melanie. Temat zatytułowany „Combine Harvester" wszedł nieoczekiwanie latem 1976 r. na szczyt brytyjskiej listy przebojów. Trio poddało wkrótce podobnemu zabiegowi kontynentalny szlagier grupy George Baker Selection „Una Paloma Blanca", przechrzczony na ,,I Am A Cider Drinker"

Ostatnim sukcesem The Wurzels była piosenka „Farmer Bill's Cowman" oparta na gwizdanym przez Whistling Jacka Smitha szlagierze „I Was Kaiser Bills Batman" z 1967 r. W późniejszym okresie zespół występował sporadycznie w telewizyjnych programach rozrywkowych, a do dziś cieszy się popularnością.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Drink Up Thy Zider/Twice Daily Adge Cutler And The Wurzels02.196745[1]-Columbia DB 8081[written by Adge Cutler]
The Combine Harvester (Brand New Key)/The BlackbirdThe Wurzels05.19761[2][13]-EMI EMI 2450[written by Safka][produced by Bob Barratt]
I Am A Cider Drinker (Paloma Blanca)/The Back Of My Old Car Wurzels09.19763[9]-EMI EMI 2520[written by Bouwens, The Wurzels][produced by Bob Barratt]
Farmer Bill's Cowman (I Was Kaiser Bill's Batman)/Springtime Wurzels06.197732[5]-EMI EMI 2637[written by Greenaway, Cook, Banner, Baylis, Budd, Barratt][produced by Bob Barratt]
I Want To Be An Eddie Stobart Driver EP.Wurzels08.199593[2]-Loose Music WURZELCDS 1-
The Combine Harvester (Brand New Key)/The BlackbirdThe Wurzels08.200139[2]-EMI Gold CDWURZ 001[written by Safka][produced by Bob Barratt]
Come on Santa! (EP)The Wurzels12.200198[1]-Recognition CDREC 22[written by Allen, Nicastro, Willcox, The Wurzels]
Don't Look Back In AngerThe Wurzels10.200259[2]-EMI Gold 5515082[written by N. Gallagher][produced by George Allen]
I Am A Cider Drinker The Wurzels Featuring Tony Blackburn 05.200757[1]-EMI Gold 3926532-
One For The Bristol CityThe Wurzels10.200766[1]-Cia CIA 004[produced by Louie Nicastro]
I Am A Cider Drinker [Paloma Blanca] The Wurzels 04.201076[1]-Cia MIUCT 8821-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Adge Cutler & The WurzelsAdge Cutler & The Wurzels03.196738[2]-Columbia SX 6126[produced by Bob Barratt]
The Combine HarvesterThe Wurzels07.197615[20]-One Up OU2138[produced by Bob Barratt]
Golden DeliciousThe Wurzels04.197732[5]-EMI NTS 122[produced by Bob Barratt]

Bunny DeBarge

 

Etterlene „Bunny” DeBarge (ur. 10 marca 1955r) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów soul oraz członkini rodzinnej grupy Motown DeBarge. Była główną wokalistką ballady R&B „A Dream” z albumu In a Special Way, a także współautorką przełomowego hitu grupy z 1982 roku „I Like It” i hitu numer jeden Time Will Reveal.
 
 
 Etterlene „Bunny” DeBarge jest najstarszą z 10 dzieci, urodzoną przez Etterlene (z domu) Abney i Roberta DeBarge seniora. Początkowe dzieciństwo spędzała w Detroit, a jej rodzina przeniosła się do Grand Rapids, gdy miała 16 lat. Bunny wspominała później lata spędzonych tam znęcanie się fizyczne i seksualne ze strony jej ojca, twierdząc, że zaczął ją molestować, gdy miała siedem lat i trwało to do 13 roku życia. Bunny znalazła ukojenie w muzyce, śpiewając jako dziecko w kościele swojego wujka. Ona i jej bracia wkrótce dołączyli do kilku grup w różnym czasie. W 1972 roku DeBarge rzuciła szkołę i wyszła za mąż za swojego pierwszego męża, dla którego została matką dwójki dzieci (później rozwiedli się). Bunny nauczyła się pisać piosenki i komponować melodie, co przyniosło efekty w miarę dorastania.  
 
 W 1979 roku, po kilku latach obserwowania, jak jej bracia Bobby i Tommy zdobywają muzyczną sławę jako członkowie zespołu Switch, Bunny połączyła siły ze swoimi trzema braćmi Randym, Markiem i Elem i stała się DeBarge. Podpisali kontrakt z Motown po tym, jak Gregory Williams ze Switcha przekazał ich taśmę demo dyrektorowi Motown, Berry'emu Gordy'emu, który był pod wrażeniem rodzeństwa i wkrótce przyznał zespołowi pensję. W latach 1979–1981 Bunny i jej bracia pracowali za kulisami, głównie nad twórczością Switcha, a Bunny w szczególności współpracowała ze swoim bratem Bobbym przy piosenkach takich jak „Hold On to My Love” ,„Love Over and Over Again i My Friend in the Sky. 
 
W 1981 roku Bunny była współproducentem debiutanckiego albumu DeBarge , zatytułowanego tak samo, jak również wystąpiła jako główny wokal wraz z bratem Elem w napisanym przez nich utworze „Share My World”. Rok później, w 1982r, do grupy dołączył nastoletni brat James i skróciła nazwę do DeBarge. W tym samym roku wydali swój drugi album, All This Love, dzięki któremu rodzeństwo odniosło muzyczny sukces, zwłaszcza utworem „I Like It”, do którego Bunny napisała część tekstu wraz ze swoimi braćmi Randym i El.  
 
Grupa kontynuowała ten sukces wydając trzeci album In A Special Way w 1983 roku. Album przyniósł kolejny hit z Bunny jako autorką tekstów, z inspirowanym gospel utworem „Time Will Reveal”. Album zawierał także kilka innych hitów, w tym dwie kolejne ballady skomponowane przez Bunny'ego, „Stay with Me” i „A Dream”, ostatnia piosenka, w której Bunny nagrała główny wokal. Podobnie jak wcześniej All This Love, In a Special Way pokrył się złotem, torując drogę do największego sukcesu grupy w 1985 roku wydając album Rhythm of the Night, a utwór tytułowy znalazł się w pierwszej piątce przebojów crossoverów. 
 
 Bunny DeBarge była dwukrotnie zamężna. Na kilku albumach DeBarge jest wymieniona jako Etterlene Jordan, a czasem nazywana jest Etterlene Jordan-Knight lub Etterlene DeBarge Knight. Bunny jest matką czwórki dzieci i babcią piętnastu dzieci. Nadal mieszka w Michigan, po latach spędzonych w Kalifornii, gdzie wróciła do Grand Rapids. Podobnie jak jej bracia, Bunny DeBarge zajmowała się problemami narkotykowymi, począwszy od swoich nastoletnich lat, które zaczynały od marihuany, a w okresie świetności w DeBarge przestawiły się na leki na receptę.Wkrótce przerodziło się to w używanie kokainy. Bunny kilka razy trafiała na odwyk, aby zerwać z nałogiem. W 2008 roku przerwała milczenie wydając swoją autobiografię The Kept Ones, w której opowiedziała o znęcaniu się przez ojca nad nią i jej rodzeństwem oraz o jej zmaganiach z uzależnieniami.W tym samym roku pojawiła się w debiutanckim odcinku serialu TV One Unsung, w którym opowiedziała o swoim dzieciństwie i czasie spędzonym w DeBarge wraz z braćmi Randym i Jamesem. Trio ponownie pojawiło się w telewizji trzy lata później, we wrześniu 2011 roku, w programie Lifechangers u boku córki Bunny'ego, Janae. James został objęty programem rehabilitacji, ale opuścił go kilka godzin później. Randy wyjechał kilka dni później. Bunny przystąpiła do programu rehabilitacji i zakończyła całe swoje doświadczenie. Po opuszczeniu programu rehabilitacyjnego w West Hollywood w Kalifornii Bunny wyruszyła w trasę koncertową i skupiała się na swoim nowym albumie.
Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Save The Best For Me/Life Begins With YouBunny DeBarge.1987--Gordy 1869[written by J. Knight, A. Zigman][Producer - Aaron Zigman , Jerry Knight][18[13].R&B Chart]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
In loveBunny DeBarge03.1987-172[5]Motown 6217[produced by Aaron Zigman, Jerry Knight, Diane Warren, Guy Roche, Barney Perkins, Reggie Lucas, Jay Graydon, Robbie Buchanan, Galen Senogles, Ralph Benatar]

sobota, 17 lutego 2024

No Sweat

No Sweat to irlandzki zespół rockowy, działający na przełomie lat 80. i 90-tych.Najlepiej ich zapamiętano dzięki singlowi „Heart and Soul” (wyprodukowany przez frontmana Def Leppard Joe Elliotta), który w czerwcu 1989 roku przez dwa tygodnie znajdował się na szczycie irlandzkiej listy przebojów singli.
 

 Po tym, jak „Heart and Soul” osiągnął numer jeden w 1989 r., w 1990 r. grupa wydała dwa kolejne irlandzkie hity: „Tear Down the Walls” (nr 4) i „On the Edge” (nr 11). W 1990 roku ukazał się także ich debiutancki album zatytułowany, który został wyprodukowany przez Keitha Olsena dla Pogo Logo Corp. i został nagrany w studiu Goodnight L.A. w Van Nuys w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych.  

„Heart and Soul” i „Tear Down the Walls” zostały wydane jako single w Wielkiej Brytanii, a oba odniosły niewielki sukces na brytyjskiej liście przebojów singli. Pierwszy z nich spędził na tej liście cztery tygodnie, osiągając 64. miejsce, podczas gdy „Tear Down the Walls” osiągnął 61. miejsce. 

  Po rozpadzie No Sweat gitarzysta Dave Gooding został wokalistą blues-rockowego zespołu b.l.o.w. z byłymi członkami Little Angels. Klawiszowiec P.J. Smith przeprowadził się do Los Angeles, gdzie kontynuował karierę jako autor piosenek i występy w takich zespołach jak Toe i Clock.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Tear Down The Walls/Ride On ByNo Sweat06.199084[2]-London LON 257[written by Jim Phillips][produced by Keith Olsen]
On The Edge/For Just A DayNo Sweat08.199087[2]-London LON 270[written by Phillips, Gooding, Quinn, Smith, Angel][produced by Keith Olsen]
Heart And Soul/Walk On ByNo Sweat10.199064[4]-London LON 274[written by Quinn, Phillips, Smith, Gooding, Angel][produced by Keith Olsen]
Tear Down The Walls/On The Edge/Sweet Nothing BluesNo Sweat02.199161[2]-London LON 257[written by Jim Phillips][produced by Keith Olsen]

Pippo Franco

Pippo Franco, pseudonim Francesco Pippo (ur. 2 września 1940 r.,Rzym) to włoski aktor, piosenkarz, komik, gospodarz telewizyjny, scenarzysta, dramaturg i reżyser teatralny. Pippo Franco to przedstawiciel włoskiej komedii, od lat siedemdziesiątych jeden z głównych artystów kabaretowych i prezenterów włoskiej telewizji. Był częścią historycznego zespołu rozrywkowego Il Bagaglino, prezentującego wszystkie jego programy telewizyjne i teatralne. Nie jest on pierwszym komikiem używającym tego pseudonimu scenicznego: już w latach dwudziestych XX wieku aktor rozrywkowy Giuseppe Stagnitti zyskał sławę pod pseudonimem Pippo Franco. 
 
  Urodził się 2 września 1940 r. w Rzymie, ale pochodzi z Irpinii i Marchii: jego ojciec, Felice Pippo, pochodził w rzeczywistości z Villanova del Battista, a jego matka, Wanda Grassetti, pochodziła z Fano . Ojca poznał w wieku sześciu lat: brał udział w II wojnie światowej i został wzięty do niewoli brytyjskiej. Kilka miesięcy po powrocie z niewoli umiera ojciec. Jako dziecko Franco uczył się w szkole z internatem. Później uczęszczał do Liceum Artystycznego przy via Ripetta. Do jego nauczycieli należeli Renato Guttuso i Giulio Turcato, którzy zaszczepili w nim pasję do malarstwa. Następnie został artystą komiksowym, pracującym także dla Fratelli Spada Editori. Wtedy zaczyna się jego kariera muzyczna. Pippo Franco poślubia aktorkę Laurę Troschel i mają syna Simone. Po rozwodzie w 1994 roku Pippo Franco poślubił Pierę Bassino, aktorkę teatralną, z którą miał jeszcze dwójkę dzieci.  
 
Po zamknięciu programu Il Bagaglino w 2011 roku rozpoczęła współpracę z jedną z wizjonerek Medziugorja, Mariją Pavlović 
 
  Zadebiutował jako wokalista i gitarzysta w małych zespołach pod koniec lat pięćdziesiątych, pisząc piosenki o komicznych, obłąkanych tekstach, takie jak Quell vagone per Frosinone, Cesso di amarti questo sera, Ninna nanna. Nagrał dwadzieścia 45-tek w całej swojej karierze. Z grupą I Pinguini (założoną oprócz niego przez Cristiano Metza, Pino Pugliese, Giancarlo Impiglię, Armando Manciniego i Aldo Perricone) zadebiutował w 1960 roku w musicalu Appuntamento a Ischia Mario Mattoliego, towarzysząc Minie w wykonaniu z piosenek La nonna MagdalenaIl cielo in una stanza i Una zebra w kropki, a w innej scenie striptizu w nocnym klubie. W 1967 roku odniósł umiarkowany sukces wydając singiel Vedendo una foto di Bob Dylan, który żartował na temat przepaści pomiędzy zwolennikami muzyki beatowej a ich rodzicami. Jako piosenkarz nagrał kilkanaście płyt, m.in.: Cara Kiri (1971), Bededè (1975), Pippo franco al cabaret (1977), Praticamente, no? (1978), Nasone disco show Vietato ai minori (1981). Do najsłynniejszych piosenek należy Cesso, parodia piosenek miłosnych granych w formie kalamburu w formie kalamburu (Cesso d'amarti questa sera”).  
 
Uczestniczy w Cantagiro 1969 z La lycantropią. Później poświęcił się nagrywaniu płyt przeznaczonych dla dzieci, które odniosły ogromny sukces, w tym piosenek przewodnich do niektórych programów związanych z włoską loterią, takich jak Isotta (1977) i Pepè (1986). Wśród pierwszych miejsc na listach przebojów znalazły się single związane z jego udziałem jako gościa honorowego Festiwalu w Sanremo: Mi Scapa la Pipi Pipa (1979), La Puntura (1980), Che fico (1982, piosenka telewizyjna Festiwalu ), Chì chì chì cò cò cò (1983, włoska wersja Kirie kirio autorstwa angolskiej grupy Steve'a Bandy Kalengi Black Blood, nie wspominając o autorach oryginalnej piosenki), Pinocchio chiò (1984). 
 
 Kolejna z jego telewizyjnych piosenek przewodnich, zatytułowana Dai lupine dai, zakończyła program Buonasera con... Alberto Lupo.. Zaprezentował jedną ze swoich piosenek na festiwalu w Sanremo w 2008 roku, ale został wykluczony z komisji oceniającej.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania Ita US Wytwórnia
[Ita]
Komentarz
La StatisticaPippo Franco.197111--[written by Gribanowsky \ Castellacci - Pingitore]
Isotta/Ninna nanna nonnaPippo Franco.19773[17]-Cinevox, SC 1103[written by Sergio Bardotti,Pippo Caruso]
Mi scappa la pipì, papà/Dai, compraPippo Franco.19793[18]-Cinevox, SC 1124[written by Pippo Franco, Bruno Tibaldi]
Dai lupone dai/La gente mi vuole malePippo Franco.197927-Cinevox, SC 1141[written by Ciangherotti,N - Franco,P - Rizza - Vici - Vighi]
La puntura/Sono Pippo col nasoPippo Franco.19806[14]-Lupus, LUN 4906[written by Greenberg,S \ Bertola,R]
Che fico!/Ma guarda un po'!Pippo Franco.19829[11]-Lupus, LUN 4926[written by Fantoni,F - Franco,P - Lena,C - Liboni,V - Mazzardo,F]
Chì chì chì cò cò cò/CaaasaPippo Franco.19833[20]-Lupus, LUN 4943[written by Cecconi - Demcek - Fantoni,F - Franco,P]
Pinocchio chiò/La pantofolaPippo Franco.198413[9]-Dischi Ricordi, SRL 11000[written by Bassino,MP - Demcek,RM - Franco,P - Musumarra,R]
Pepè/PollicePippo Franco.198628-Cinevox, SC 1194[written by Pippo Caruso \ Sergio Bardotti]

piątek, 16 lutego 2024

Rhonda Clark

 

Rhonda Clark (urodzona w St. Louis w stanie Missouri i wychowana we Flint w stanie Michigan) to wokalistka R&B, autorka tekstów, producentka i kompozytorka. W 1989 roku Rhonda wydała swój debiutancki album „Between Friends” nakładem Tabu Records, który zajął 69. miejsce na liście albumów R&B magazynu Billboard. Pierwszy singiel z albumu „State of Attraction” zajął 6. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 16 tygodni, co stanowi jej najwyższy dotychczas występ na liście przebojów. 
 
Kolejny singiel „Stay Here, Stay Near” osiągnął 50. miejsce na liście przebojów Hot Black Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 9 tygodni. W 1992 roku Rhonda wydała swój drugi album zatytułowany Rhonda Clark.  Pierwszy singiel Rhondy z albumu „(If Loving You is Wrong) I Don't Want to Be Right”, remake klasyka Millie Jackson, zajął 26. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na tej liście przez 13 tygodni Kolejny singiel z albumu „Must Be Real Love” osiągnął 28. miejsce na liście przebojów Hot R&B Singles magazynu Billboard i utrzymywał się na tej liście przez 10 tygodni. 
 
 W 2004 roku wydała swój trzeci album „You Touch Me”. W 2009 roku Rhonda wydała swój nowy singiel „Papers”, który jest już dostępny na Amazon.com. Nadal aktywnie działa w branży muzycznej.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
State Of Attraction/I Love Your BodyRhonda Clark08.1989--Tabu 69000[written by J. Harris III, T. Lewis][produced by Jimmy Jam, Terry Lewis][6[16].R&B Chart]
Stay Here, Stay Near/You're My Everything [with Chuck Howard]Rhonda Clark01.1990--Tabu 73 088[written by J. Greer, D. Elland, H.R. Davis][produced by Randy Ran][50[9].R&B Chart]
{If Loving You Is Wrong} I Don't Want To Be RightRhonda Clark04.1992--Tabu 0103[written by Carl Hampton, Homer Banks, Raymond Jackson][produced by Christopher Troy, Zack Harmon][26[13].R&B Chart]
Must Be Real LoveRhonda Clark08.1992--Tabu 7701[written by Christopher Troy, Marva King, Zac Harmon][produced by Christopher Troy, Zac Harmon][28[10].R&B Chart]

Kungs

 Valentin Brunel   ur. 17 grudnia 1996r, lepiej znany pod pseudonimem Kungs , to francuski DJ, producent muzyczny i muzyk. Pochodzący z Tulonu swój pierwszy album Layers wydał w 2016 roku po sukcesie albumu „This Girl”, współpracy z Cookin' on 3 Burners, który stał się dla niego międzynarodowym hitem, oraz kontynuacji „Don't You Know” z udziałem Jamie N Commons i „I Feel So Bad” z udziałem Ephemerals.
 

Valentin wybrał pseudonim sceniczny „KUNGS” („pan” po łotewsku) po wyszukaniu w Internecie tłumaczeń słowa „dżentelmen” na różne języki. Zaczął zajmować się muzyką w wieku pięciu lat, grając na djembe, który był prezentem od rodziców. Dorastał słuchając wraz z ojcem klasyków rock and rolla, w tym The Who i The Kooks. Zaczął pisać i publikować w Internecie własne kompozycje, gdy miał siedemnaście lat. Jego remiksy „Jamming” Boba Marleya and the Wailers oraz „West Coast” Lany Del Rey z nowym wokalem Molly osiągnęły kilka milionów odtworzeń na SoundCloud i YouTube. Remiks utworu „Are You With Me” Kungsa osiągnął ponad 16 milionów wyświetleń w serwisie YouTube. W styczniu 2016 roku był otwieraczem niektórych występów w Europie w ramach trasy koncertowej Davida Guetty Listen Tour.

Kungs wydał swoją pierwszą rozszerzoną wersję This Girl w 2016 roku po remiksie utworu Cookin' on 3 Burners „This Girl” , który osiągnął pierwsze miejsce we Francji, Niemczech i Szwajcarii oraz drugie miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w 2016 roku.   Od tego czasu wydał singiel „Don't You Know” z udziałem Jamiego N Commons i „I Feel So Bad” z udziałem Ephemerals. Trzy single Kungsa z 2016 roku zostały wydane na jego debiutanckim albumie Layers, który ukazał się 4 listopada. 23 marca 2018 Kungs zagrał koncert na żywo na festiwalu Miami Ultra Music Festival. 

Śledził występy innych artystów Raidena i Kosuke, aby wykonać swój indywidualny set na Ultra Main Stage 2018. 22 lipca 2018 wystąpił na festiwalu elektronicznej muzyki tanecznej Tomorrowland w Belgii.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
This GirlKungs vs. Cookin' on 3 Burners05.20162[33]26[14]3 Beat FR9W 11601798[3x-platinum-UK][written by Jake Mason,Lance Ferguson,Ivan Khatchoyan][produced by Kungs]
Don't You KnowKungs featuring Jamie N Commons06.2016172-Barclay 5722230[written by Valentin Brunel][produced by Kungs]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
LayersKungs11.2016-196[1]Universal Music France 5721898 [France][produced by Kungs]

Sage the Gemini

 Dominic Wynn Woods (urodzony 20 czerwca 1992r),   lepiej znany pod pseudonimem Sage the Gemini  , to amerykański raper i producent muzyczny z Fairfield w Kalifornii. Najbardziej znany jest ze swoich singli „Gas Pedal” z 2013 roku (z udziałem Iamsu!) i „Red Nose”, które zajęły odpowiednio 29 i 59 miejsca na liście Billboard Hot 100. Oba single poprzedziły wydanie jego debiutanckiego albumu studyjnego Remember Me ( 2014), który został wydany przez Republic Records i spotkał się z umiarkowanymi wynikami krytycznymi i komercyjnymi. W tym samym roku jego gościnny występ u boku Lookas na singlu Flo Ridy z 2014 roku „Going Down For Real (GDFR)” zajął ósme miejsce na liście przebojów i otrzymał poczwórną platynę przyznaną przez Recording Industry Association of America (RIAA).

  Jest członkiem kolektywu hiphopowego HBK Gang z Bay Area i jedynym członkiem tej grupy, obok Kehlani i LoveRance, który podpisał kontrakt z wytwórnią major.

Sage the Gemini urodził się 20 czerwca 1992 roku w San Francisco w Kalifornii.
Jego rodzina przeniosła się do Fairfield w Kalifornii, gdy miał 6–7 lat. Zaczął nagrywać w wieku jedenastu lat wraz z bratem po zakupie mikrofonu w sklepie Gordon's Music and Sound w Fairfield w Kalifornii. Pierwszy utwór, który nagrał w wieku 14 lat, zatytułowany był „Made In China”. Woods przyjął imię Sage the Gemini ze względu na kolor oczu i znak zodiaku. W 2008 roku Sage wydał swój pierwszy singiel „You Should Know” na MySpace. Stało się wirusowym hitem, generując ponad trzy miliony wyświetleń na całym świecie.  

Następnie dołączył do Black Money Music Group. Będąc bliskim przyjacielem rapera Iamsu!, dołączył także do The HBK Gang, czyli Heartbreak Gang. W marcu 2013 roku Sage wydał single „Red Nose” i „Gas Pedal” z udziałem Iamsu!. Ten ostatni osiągnął 29. miejsce na amerykańskiej liście Billboard Hot 100, co czyni go jego pierwszym hitem w pierwszej czterdziestce; osiągnął także szóste miejsce na liście Hot R&B/Hip-Hop Songs. Piosenki natychmiast stały się hitami i zyskały znaczną popularność, co przekonało Republic Records do podpisania z nim kontraktu w sierpniu 2013 roku.  

Amerykańskie Stowarzyszenie Przemysłu Nagrań przyznało „Red Nose” złoty certyfikat i platynę „Gas Pedal”.25 marca 2014 r. Sage wydał swój debiutancki album studyjny Remember Me. W październiku 2014 roku pojawił się na singlu Flo Ridy „G.D.F.R.”, który zajął ósme miejsce na liście Billboard Hot 100. W lipcu 2017 roku Sage wydał swój debiutancki mixtape Morse Code , który zawiera złoty singiel „Now and Late”. „Now and Late” zajął pierwsze miejsce na listach przebojów miejskich w Australii i Wielkiej Brytanii.
  Sage miał 19 lat, kiedy w 2011 roku urodziło mu się pierwsze dziecko, córka.W 2015 roku przez krótki czas spotykał się z Jordinem Sparksem. Ma córkę urodzoną w 2017 roku przez bezimienną kobietę.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Red NoseSage the Gemini 08.2013-52[20]Republic[2x-platinum-US][written by Dominic Wynn Woods][produced by Woods][14[26].R&B Chart]
Gas PedalSage the Gemini featuring Iamsu!02.2014100[1]29[25]Black Money Music USUYG 1027384[3x-platinum-US][written by Dominic Wynn Woods,Sudan Williams][produced by Dominic Wynn Woods][6[26].R&B Chart]
2AMAdrian Marcel featuring Sage the Gemini06.2014-104[14]Republic[gold-US][written by Chrishan,Kyle Coleman,Anthony Franks,Sage the Gemini,Adrian Marcel][produced by Chrishan][29[19].R&B Chart]
G.D.F.R.Flo Rida featuring Sage the Gemini and Lookas11.20143[25]8[35]Atlantic USAT 21404118[4x-platinum-US][written by Tramar Dillard, Dominic Woods, Lucas Rego, Mike Caren ,Andrew Cedar, Charles W. Miller, Gerald Goldstein, Harold Brown, Howard E. Scott, Justin Franks ,Lee Oskar, Leroy L. Jordan, "B.B." Morris Dickerson ,Sylvester Allen][produced by DJ Frank, E Andrew Cedar, Lookas ,Miles Beard][3[32].R&B Chart]
Good ThingSage the Gemini featuring Nick Jonas07.2015-75[8]Republic[written by Dominic Wynn Woods,Peter Svensson,Ilya Salmanzadeh,Savan Kotecha][produced by Ilya][14[26].R&B Chart]
Now and LaterSage the Gemini 12.201617[15]93[1]Atlantic USAT 21602884[gold-US][silver-UK][written by Dominic Wynn Woods][produced by Axident, Joe London, Ian Kirkpatrick, Leroy Clampitt, James Wong, Dominic Wynn Woods][36[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Remember MeSage the Gemini 04.2014-47[1]Republic 0020221[gold-US][produced by Sage the Gemini, Jay Ant ,Kuya Beats, The Exclusives, P-Lo, League of Starz, Tha Bizness]

Galantis

Galantis - szwedzki zespół tworzący muzykę elektroniczną, założony w 2012 w Sztokholmie. Grupę tworzą Christian Karlsson oraz Linus Eklöw.


Przed utworzeniem grupy Galantis Christian Karlsson odnosił sukcesy pod pseudonimem Bloodshy współpracując z takimi wykonawcami jak Jennifer Lopez, Madonna i Britney Spears. Jest on również współautorem nagrodzonego Grammy utworu „Toxic”. Linus Eklöw jest DJ i producentem występującym pod pseudonimem Style of Eye, jego największym sukcesem był udział w napisaniu utworu „I Love It” duetu Icona Pop.

Na wiosnę 2012 roku obaj muzycy zaczęli nagrywać jako Galantis. 1 kwietnia 2014 ukazał się ich debiutancki minialbum Galantis, z którego pochodzą single „Smile” i „You”. W 2014 roku wystąpili na festiwalu Coachella, a jesienią tego samego roku ukazał się singel „Runaway (U & I)”, który odniósł międzynarodowy sukces. 8 czerwca 2015 roku ukazał się debiutancki album zespołu Pharmacy, który oprócz utworu „Runaway (U & I)” promowały single „Gold Dust” i „Peanut Butter Jelly”.

1 kwietnia 2016 roku został wydany utwór „No Money”, który zwiastuje drugi album. Następne wydane utwory to „Love on Me” z gościnnym udziałem australijskiego Dj'a Hook'a N Sling'a i brytyjskiej piosenkarki Laury White oraz Pillow Fight.

17 lutego 2017 roku został wydany utwór „Rich Boy”. W tym samym roku muzycy zremiksowali utwór Eda Sheerana pt. Shape of You oraz Fetish autorstwa Seleny Gomez i Gucci'ego. Jeszcze tego samego roku 5 maja został wydany singiel „Hunter”.

17 maja 2018 roku wydano utwór "Spaceship". "Satisfied" z gościnnym udziałem MAX oraz "Mama look at Me" pojawiły się 13 lipca 2018 roku.

7 lutego 2020 roku wydali album "Church". Płyta została dobrze przyjęta, a w utworach pojawiało się dużo współtwórców. W kawałku "Faith" pojawiła się Dolly Parton oraz Mr. Probz, a w "Bones" OneRepublic.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Runaway (U & I)Galantis05.20154[29]114[10]Big Beat USAT 21404266[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Julia Karlsson ,Anton Rundberg, Christian Karlsson, Linus Eklöw ,Cathy Dennis ,Jimmy Koitzsch][produced by Galantis,Svidden]
Peanut Butter JellyGalantis07.20158[30]-Atlantic USAT 21500659[platinum-UK][platinum-US][written by A. E. Bell,Christian Karlsson,Henrik Jonback,Jimmy Koitzsch,Linus Eklow,Martina Sorbara,Phillip Hurtt][produced by Galantis,Svidden,The Young Professionals]
No MoneyGalantis04.20164[28]88[5]Atlantic USAT 21600941[2x-platinum-UK][2x-platinum-US][written by Christian Karlsson,Linus Eklöw,Jimmy Koitzsch,Henrik Jonback,Andrew Bullimore,Nicholas Gale][produced by Galantis,Svidden,Jonback,Digital Farm Animals,Bullimore]
Love on MeGalantis and Hook n Sling10.201616[21]-Atlantic USAT 21602783[platinum-UK][written by Richard Boardman,Sarah Blanchard,Laura White,Linus Eklöw,Christian Karlsson,Jimmy Koitzsch,Henrik Jonback,Anthony Maniscalco][produced by Galantis,Svidden,Jonback,Hook n Sling]
Rich BoyGalantis03.201760[1]-Big Beat USAT 21700057[written by Linus Eklow,Chiara Hunter,Henrik Jonback,Jimmy "Svidden" Koitzsch,Karen Poole,Fridolin Walcher][produced by Galantis,Svidden,Jonback,Freedo]
Heartbreak AnthemGalantis, David Guetta and Little Mix06.20213[29]-Atlantic/RCA USAT 22100346[platinum-UK][gold-US][written by Jenna Andrews,Thom Bridges,Henrik Jonback,Lorenzo Cosi,David Saint Fleur,Johnny Goldstein,David Guetta,Christian Karlsson,Yk Koi,Christopher Tempest,Perrie Edwards,Sorana Păcurar,Leigh-Anne Pinnock,Jade Thirlwall][produced by Galantis,David Guetta,Thom Bridges,Henrik Jonback,Lorenzo Cosi ,David Saint Fleur ,Johnny Goldstein]
Sweet Talker Years & Years and Galantis12.202126[17]-Polydor GBUM 72103423[silver-UK][written by Olly Alexander, Max Wolfgang ,Mark Ralph ,Christian Karlsson][produced by Mark Ralph, Bloodshy]
Run Becky Hill and Galantis03.202221[12]-Polydor GBUM 72200712[silver-UK][written by Becky Hill, Christian Karlsson ,Uzoechi Emenike, Christopher Tempest, David Saint Fleur, Jordi de Fluiter, Y3llo Koala][produced by Becky Hill, Bloodshy, Y3llo Koala, David Saint Fleur, Vodka, Mr. Whistler]
Good LuckGalantis with Mabel and Jax Jones03.202245[9]-Polydor GBUM 72201114[written by Uzoechi Emenike,Camille Purcell,Christian "Bloodshy" Karlsson,Mabel McVey,Jordi de Fluiter,Tre Jean-Marie,Timucin Lam,Tomi Adenté][produced by Christian "Bloodshy" Karlsson,Jax Jones]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
PharmacyGalantis06.201571[2]45[4]Atlantic 0075678671173[gold-US][produced by Christian Karlsson, Linus Eklöw ,Svidden, The Young Professionals, East & Young, Vincent Pontare]
The AviaryGalantis09.201758[1]102[1]Big Beat 0075678660481[produced by Galantis, Svidden, Henrik Jonback, Hook n Sling ,Digital Farm Animals, Andrew Bullimore ,Ki Fitzgerald, Joshua Wilkinson, Toby Gad, AFSHeeN, Josh Cumbee, Poo Bear, Throttle, Ricky Reed]

czwartek, 15 lutego 2024

Warlock Records

Warlock Records to wytwórnia płytowa z siedzibą w Nowym Jorku, założona w 1985 roku przez Adama Levy'ego (ur. 1962r), którego ojcem był producent muzyczny Morris Levy. Zapoczątkowało to także karierę legendarnego artysty muzyki house, Todda Terry'ego.Artyści, którzy nagrywali dla Warlock Records, to Jungle Brothers, Royal House, Skinny Boys, C-Bo, Esham, Tuff Crew, Blac Haze, Juvenile, Half a Mill, Poison Clan, The Last Mr. Bigg i Kim Waters.  

W latach 90-tych Warlock Records nabyło wytwórnie Sleeping Bag Records, Fresh Records, Streetwise Records/Party Time, Ligosa Records, Quality Records USA, Dangerous Records, Pump, N-Coded Music, N2K, Strictly Hype, Underground Construction, High Power Records, Aureus i Cheetah Records. We wrześniu 2009 roku Warlock Records i wszystkie jej przejęte wytwórnie zostały sprzedane firmie Phase One Network, firmie zarządzającej aktywami muzycznymi, która obecnie kontroluje ponad 20 wytwórni z gatunków pop, hip hop, dance, jazz i R&B. Licencja na te nagrania przysługuje firmie Traffic Entertainment w celu fizycznej dystrybucji.

Lil Suzy

 

Lil Suzy (ur. Suzanne Casale Melone 1 marca 1979r w Brooklynie w Nowym Jorku) to piosenkarka wykonująca muzykę freestyle\dance z lat 90-tych. Kariera Lil Suzy rozpoczęła się, gdy miała 5 lat, po tym jak agent odkrył jej występy w Manhattan Beach na Brooklynie, gdzie wykonywała covery takich artystów jak Cyndi Lauper, Madonna i Tina Turner. Następnie zamawiano jej występy w różnych nocnych klubach w Nowym Jorku, w tym w niesławnym Studio 54. W 1987 roku, mając 8 lat, podpisała swój pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Fever Records i wystąpiła w programie telewizyjnym „Star Search”. 
 
 Rok później wydała swój debiutancki singiel „Randy”, który w ogóle nie trafił na listy przebojów. Następnie występowała na różnych wydarzeniach z innymi piosenkarzami muzyki freestyle, takimi jak Cynthia, Judy Torres i The Cover Girls (gdzie wystąpiła na imprezie z okazji premiery ich debiutanckiego albumu w popularnym nowojorskim klubie nocnym Club 1018). W listopadzie 1991 roku Lil Suzy wydała swój debiutancki album studyjny „Love Can’t Wait”, gdy miała 12 lat, nakładem Warlock Records, który najwyraźniej w ogóle nie trafił na listy przebojów. Główny singiel „Take Me In Your Arms” osiągnął 67. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 4. miejsce na listach przebojów muzyki tanecznej w Kanadzie; jednakże kolejny singiel „Falling in Love” w ogóle nie znalazł się na listach przebojów. 
 
 Pod koniec 1992 roku Lil Suzy została uznana przez magazyn Billboard za „Najlepszego nowego artystę tanecznego”. W styczniu 1994 roku wydała swój drugi album „Turn The Beat Around (Back To Dance)” z Tonym Garcią, który nie znalazł się na listach przebojów. Jedyny singiel z albumu, cover utworu Vicki Sue Robinson „Turn the Beat Around”, również nie znalazł się na listach przebojów. Ze względu na ograniczony sukces albumu Lil Suzy opuściła Warlock Records i założyła własną wytwórnię płytową o nazwie Empress Records (której była prezesem). 
 
 W kwietniu 1995 roku wydała swój trzeci album studyjny „Life Goes On” w swojej wytwórni Empress Records (która była dystrybuowana za pośrednictwem wytwórni Metropolitan Recording Corporation); nie wiadomo, jak i czy album w ogóle znalazł się na listach przebojów. Główny singiel „Promise Me” osiągnął 62. miejsce na liście Billboard Hot 100, co czyni go jej najwyższym jak dotąd singlem na liście Hot 100. Zadebiutował także na 17. miejscu listy Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales i 26. miejscu na liście Billboard’s Rhythmic Top 40. Trzy kolejne single z albumu: „Now & Forever”, „When I Fall In Love” i „Just Can’t Get Over You\Lies” w ogóle nie znalazły się na listach przebojów. W tym czasie Lil Suzy nadal występowała w różnych miejscach i na różnych wydarzeniach, skupiając się na nauce w miejscowej szkole średniej na Staten Island w stanie Nowy Jork; pojawiła się nawet w talk show „Jenny Jones”.  
 
W latach 1996 i 1997 nadal występowała w popularnych klubach nocnych w całych Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W lipcu 1997 wydała swój czwarty album studyjny „Paradise”, który nie pojawił się na listach przebojów. Główny singiel z albumu „Can’t Get You Out of My Mind” osiągnął 79. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 14. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales. Drugi singiel, będący coverem utworu zespołu muzyki tanecznej Netzwerk z 1995 roku, „Memories”, nie znalazł się na liście Hot 100, ale udało mu się zająć 5. miejsce na liście przebojów Bubbling Under Hot 100 Singles magazynu Billboard. Ostatni singiel z albumu „I Still Love You” osiągnął 94. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 32. miejsce na liście Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales.  
 
W listopadzie 1999 roku Lil Suzy wydała swój pierwszy album złożony „The MegaMix”, na którym znalazły się remiksy jej poprzednich piosenek. Piosenka „You’re the Only One” została wydana jako singiel promujący album, ale w ogóle nie znalazła się na listach przebojów. W 2000 roku otworzyła salon paznokci i włosów na Staten Island w stanie Nowy Jork, kontynuując występy w całych Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Take Me in Your ArmsLil Suzy07.1992-67[19]High Power 109[written by John Romano,Julian Hernandez,Richard Miranda,Tony "Dr. Edit" Garcia][produced by Dr. Edit]
Promise MeLil Suzy12.1994-62[18]Metropolitan 301[written by Amanda Espinet and Victor Franco][produced by Victor Franco]
Can't Get You Out of My MindLil Suzy08.1997-79[10]Metropolitan 307[written by Suzanne Casale, Adam Marano][produced by Adam Marano]
I Still Love YouLil Suzy11.1998-94[1]Metropolitan 4529[written by Adam Marano]

Jubilee Records

Jubilee Records była amerykańską niezależną wytwórnią płytową, specjalizującą się w płytach rhythm & bluesowych oraz nowatorskich płytach. Została założona w Nowym Jorku w 1946 roku przez Herba Abramsona. Jego partnerem był Jerry Blaine. Blaine kupił połowę firmy Abramsona w 1947 r., kiedy Abramson wraz z Ahmetem Ertegunem założył Atlantic Records. Nazwa firmy brzmiała Jay-Gee Recording Company, spółka zależna Cosnat Corporation. Cosnat był hurtowym dystrybutorem płyt.
 
 
  Jubilee była pierwszą niezależną wytwórnią płytową, która dotarła na biały rynek z czarną grupą wokalną, kiedy nagranie „Crying in the Chapel” Orioles znalazło się w pierwszej dwudziestce list przebojów muzyki pop w 1953 roku. The Four Tunes rozpoczęli nagrywanie dla Jubilee w 1953 roku. Największym wczesnym hitem Jubilee był „Crying in the Chapel” zespołu Orioles. Zależna wytwórnia Josie Records została założona w 1954 roku i wydawała bardziej szybkie materiały. Wśród hitów Josie znalazły się „Speedoo” zespołu Cadillacs (nr 3 R&B, nr 17 pop) i „Do You Want to Dance” Bobby’ego Freemana (nr 2 R&B, nr 5 pop). 
 
Największym sukcesem był sprzedany w milionach egzemplarzy utwór „Last Kiss” J. Franka Wilsona and the Cavaliers, który w 1964 roku osiągnął 2. miejsce na liście Billboard Hot 100. Pod koniec lat 60-tych The Meters, grupa muzyków sesyjnych z Nowego Orleanu, wydała serię instrumentalnych hitów R&B, w tym „Cissy Strut”, który osiągnął 4. miejsce w kategorii R&B i 23. miejsce w kategorii pop. Ostatnim rock and rollowym hitem wytwórni był rytmiczno-bluesowy instrumentalny utwór „Poor Boy” / „Wail!” przez Royaltones (numer 17, 1957). Spośród nowatorskich nagrań wytwórni sukcesem okazały się wydawnictwa autorstwa kompilatora Kermita Schaefera i komika Rusty'ego Warrena. 
 
 Jubilee/Josie miała także własną wytwórnię Gross Records, której jedynym artystą był Doug Clark and the Hot Nuts; ich materiał był tak bezbarwny, że nazwy Jubilee i Josie nigdzie nie pojawiały się na ich albumach. W 1970 roku Jubilee/Josie, znajdującą się w trudnej sytuacji finansowej, została sprzedana firmie Viewlex, która była właścicielem Buddah Records, a Blaine opuścił firmę. Katalog został ostatecznie przejęty przez Roulette Records.
 
 W 1971 roku wytwórnię ogłoszono upadłość. Pod koniec lat 80-tych Roulette została sprzedana wspólnie Rhino Records i EMI, a w latach 90-tych Rhino została sprzedana Time Warner. Prawa do archiwów Jubilee Records w Ameryce Północnej są obecnie własnością Warner Music, a EMI posiada prawa w pozostałych częściach świata do 2013 roku. Warner Music Group posiada obecnie ogólnoświatowe prawa do katalogu Roulette/Jubilee w wyniku przejęcia Parlophone w 2013 roku.

 

                                   Single na listach przebojów
Two Different Worlds/He Made You Mine	Don Rondo	10.1956	 11.US
White Silver Sands/Stars Fell On Alabama	Don Rondo	07.1957	 	7.US
There's Only You/Forsaking All Others	Don Rondo	10.1957	 	77.US
What A Guy/It's So Wonderful	Raindrops	04.1963	 	41.US
The Kind Of Boy You Can't Forget/Even Though You Can't Dance	Raindrops	08.1963	 	17.US
That Boy John/Hanky Panky	Raindrops	11.1963	 	64.US
Book Of Love/I Won't Cry	Raindrops	03.1964	 	62.US
Let's Go Together/You Got What I Like	Raindrops	05.1964	 	109.US
One More Tear/Another Boy Like Mine	Raindrops	09.1964	 	97.US
Ding Dong! The Witch Is Dead / The Rub-a-Dub	Fifth Estate	05.1967	 	11.US
And That Reminds Me/I Cried For You	Della Reese	08.1957	 	23.US
Sermonette/Dreams End At Dawn	Della Reese	01.1959	 	9.US
Crying In The Chapel / Don't You Think I Ought To Know The Orioles

Ray-O-Vacs

 

Ray-O-Vacs to grupa wokalna R&B z New Jersey działająca w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku, która nagrywała między innymi dla Jubilee Records i Decca. Nazwa wzięła się od marki baterii. W skład grupy wchodzili Lester Harris (wokal), którego później zastąpił Herb Milliner, Jackson „Flap” McQueen (bas, lider), Joe Crump (fortepian) i saksofonista Leoparte „Chink” Kinney, którego typowy styl w dużym stopniu przyczynił się do brzmienia grupy. W ich piosence Party Time wokal wykonał Bill Walker. 
 
 Ich pierwsze cztery wydawnictwa zostały wydane dla wytwórni Coleman w 1949 r., a w 1950 r. wciąż nieznana grupa podpisała kontrakt z Decca, gdzie otrzymali kilka wydawnictw w ramach serii 48000 Rhythm & Blues. Spośród nich najbardziej zapamiętana jest ich wersja oryginalnie meksykańskiego standardu popu Besame mucho, przynajmniej dzięki reedycji albumu z 1989 roku w oficjalnej duńskiej wytwórni o tym samym tytule. 
 
 Pomimo kontraktu z dużą wytwórnią płytową, ich płyty nie sprzedawały się i pod koniec 1952 roku Decca rozwiązała grupę. Przenieśli się do  Jubilee. Ich niepowodzenie w sprzedaży płyt kontrastowało z ankietą czytelników przeprowadzoną w maju 1953 r. w szanowanej afroamerykańskiej gazecie Pittsburg Courier, w której Ray-O-Vacs zostały wybrane jako najlepszy mały ansambl, pokonując konkurencję Paula Gaytena i Louisa Jordana.Ich ostatnie wydawnictwa miały miejsce w 1957 roku w wytwórni Kaiser.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
(The Original) I'll Always Be In Love With You/Groovin' LowRay-O-Vacs01.1949--Coleman 100[8[2].R&B Chart]
Besame Mucho (Kiss Me Much)/You Gotta Love Me Baby TooRay-O-Vacs10.1950--Decca 48162[A:written by Consuelo Velazquez, Sunny Skylar][A:written by Jack Allen][A:5[8].R&B Chart][B:8[1].R&B Chart]