Chris Bartley

Właśc. Chris Bartley, ur. 17.04.1949 r. w Harlemie, ,był amerykańskim wokalistą rhythm'n'bluesowym.Dorastał słuchając w latach 50-tych soulu i doo-wop.W tym czasie założył swoją pierwszą grupę z Williamem Grahamem, Henry Powellem, Samem Nesbittem, i Ronaldem Marshallem.
 

Początkowo nazywała się ona The Soulful Inspirations,ale póżniej zmieniono jej nazwę na Mindbenders.W końcu lat 60-tych Bartley i Marshall jako duet wystąpili na przesłuchaniu u Van McCoy'a.Ten ostatni zgodził się na kontrakt płytowy z oddziałem Cameo-Parkway-Vando Records tylko Bartley'a.
 

Na Top40 listy Billboard trafił w 1967r jego singiel,autorstwa McCoy'a-"The Sweetest Thing This Side of Heaven".Na bazie tego sukcesu wydaje album i odbywa turnee po Ameryce i Europie.Gdy wytwórnia Vando zakończyła swoją działalność podpisuje kontrakt z Buddah Records,ale wydany singiel "Baby I'm Yours" przepadł na rynku.Bartley opuszcza muzyczny biznes w latach 70-tych,w wyniku kłopotów zdrowotnych.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Sweetest Thing This Side Of Heaven / Love My Baby	Chris Bartley	07.1967	-	32[7]	Vando 101	[written by Van McCoy][10[11].R&B Chart]
Baby, It's Wonderful / I'll Be Loving You	Chris Bartley	11.1967	-	125[2]	Vando 3000	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy]
You Get Next To My Heart / For You	Chris Bartley	.1967	-	-	Vando 3002	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy]

Chet Baker

Chet Baker, właśc. Chesney Henry Baker Jr. (ur. 23 grudnia 1929 w Yale, Oklahoma - zm. 13 maja 1988 w Amsterdamie - amerykański trębacz jazzowy.
W swojej karierze współpracował m.in ze Stanem Getzem, Charliem Parkerem i Dexterem Gordonem. Sławę zdobył poprzez grę w kwartecie z Gerrym Mulliganem (1952-1953). Od roku 1954 rozpoczął występy z własnymi zespołami, a od 1957 także jako solista. Od 1954 również śpiewał. Zginął w wyniku wypadnięcia z okna hotelowego.
 

Chet Baker jest reprezentantem cool jazzu, a także jednym z najbardziej cenionych trębaczy jazzowych lat 50-tych.
Chet Baker od najmłodszych lat miał kontakt z muzyką śpiewając w kościelnym chórze. Jego ojciec grał na gitarze i zachęcał młodego Bakera do gry na instrumentach dętych. Na początku był to puzon, jednak gdy ten okazał się za trudny zdecydował się na trąbkę. Pierwsze wykształcenie muzyczne odebrał w Glendale Junior High School, jednak szybko ją porzucił, aby wstąpić w wieku 16 lat do armii. Został wysłany do Berlina, gdzie dołączył do orkiestry wojskowej 298 Armii. Opuścił ją w 1948, aby podjąć studia w El Camino College w Los Angeles. Jednakże porzucił je i wrócił do wojska, tym razem do orkiestry 6 Armii w San Francisco. W mieście wolny czas spędzał głównie w klubach jazzowych m.in. w Bop City i Black Hawk. Ostatecznie porzucił karierę wojskowego, aby zostać zawodowym muzykiem.
 

Pierwsze koncerty Baker grywał z zespołem Vida Musso oraz ze Stanem Getzem. Jednakże prawdziwy sukces odniósł jako trębacz w 1951r, gdy został wybrany przez Charliego Parkera do serii koncertów na zachodnim wybrzeżu USA. W tym samym roku dołączył do grupy Gerry'ego Mulligana, która natychmiast okazała się fenomenem. Sławę przyniosło mu nagranie zespołu My Funny Valentine, gdzie wykonał solówkę na trąbce. Grupa rozpadała się po roku, za sprawą aresztowania Mulligana za posiadanie narkotyków. W 1954 wygrał wybory na najlepszego jazzmana magazynu Down Beat, pokonując m.in. Milesa Davisa. Przez kolejnych kilka lat występował samotnie. Stał się ikoną cool jazzu na zachodnim wybrzeżu, w czym pomógł my dobry wygląd i piękny głos. W latach 60 rozpoczął grę także na fluegelhornie.
 

Ostatecznie nałóg narkotykowy pokonał Cheta Bakera i w rezultacie doprowadził do upadku jego obiecującej kariery. Heroina stworzyła wiele problemów - Baker odsiedział ponad rok we włoskim więzieniu, został wydalony z Republiki Federalnej Niemiec oraz Anglii w ramach programu walki z narkotykami. W końcu został deportowany z RFN do USA za ponowne złamanie prawa w tym kraju. Zamieszkał w Milpitas w północnej Kalifornii. Pomiędzy krótkimi odsiadkami w więzieniu, które spędzał na pisanie własnych kompozycji, grywał w San José i San Francisco.
 

W 1966 Baker został rzekomo poważnie pobity (rozcięte wargi, wybite przednie zęby), kiedy próbował kupić narkotyki po jednym z występów w San Francisco. Sytuacja zmieniła się po lekkomyślnych oświadczeniach poszkodowanego. Można było z nich wywnioskować, że cała sprawa została sfabrykowana, a okaleczenie ust i zębów są wynikiem zażywania narkotyków. Od tego czasu musiał nauczyć się grać z protezą zębową, co jest bardzo trudne dla trębacza. Pomiędzy 1966, a 1974r Baker grał głównie na flugelhornie i nagrywał banalne piosenki w stylu light music. Następnie przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie na poważnie zaczął nagrywać z znanymi muzykami jazzowymi takimi jak Jim Hall. W latach 70-tych przeprowadził się z powrotem do Europy, gdzie uzyskał pomoc od swojej przyjaciółki, Diane Vavra, zarówno w sprawach zawodowych jak i prywatnych.
 

Baker w swojej karierze był bardzo płodny. Związane było to przede wszystkim z potrzebą zdobywania pieniędzy na narkotyki. Efektem czego było też bardzo nieregularne wydawanie płyt. Jego niektóre nagrania (szczególnie te z końca kariery nagrywane w Europie) ukazują jego talent oraz pewną głębię i dojrzałość w przeciwieństwie do niektórych wcześniejszych utworów.
 

Pod koniec swego życia Chet Baker grywał przede wszystkim w Europie, powracając do USA tylko na kilka koncertów rocznie. 13 maja 1988 roku, na parę dni przed przyjazdem do Polski i występem na wrocławskim festiwalu Jazz nad Odrą, Baker wypadł (lub został wypchnięty) z okna na pierwszym piętrze swojego hotelu w Amsterdamie. Powodem do spekulacji na temat śmierci jest fakt, że menedżer hotelu przyznał, że drzwi do pokoju muzyka były zamknięte od wewnątrz. Domniemano, że Baker mógł być pod wpływem narkotyków, jednak sekcja zwłok wykluczyła tak± ewentualność. Krążyła także plotka o pozostawionym liście, który obecnie ma znajdować się w prywatnych rękach. Jedna z wersji wydarzeń brzmi, że Baker był nieostrożny i za bardzo wychylił się przez okno. Obecnie przed hotelem Prins Hendrik znajduje się tabliczka upamiętniająca tragicznie zmarłą legendę jazzu. Chet Baker został pochowany w Inglewood w Kalifornii.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Carnegie Hall Concert Vol. 1	Chet Baker	11.1974	-	22.Jazz Album	CTI 64769	-
Carnegie Hall Concert Vol. 2	Chet Baker	11.1974	-	25.Jazz Album	CTI 6055	-
She Was Too Good to Me	Chet Baker	07.1974	-	31.Jazz Album	CTI CTI 6050 S1	-
Peace	Chet Baker	02.1982	-	41.Jazz Album	Enja R2-79625	-
Chet Baker Sings and Plays from the Film "Let's Get Lost"	Chet Baker	.1989	-	2.Jazz Album	Jive/Novus 3054-2-N13	-
My Favourite Songs, Vols. 1-2: The Last Great Concert	Chet Baker	04.1988	-	5.Jazz Album	enja R2 79600	-
My Funny Valentine [Blue Note]	Chet Baker	01.1994	-	3.Jazz Album	Blue Note 28262	-
Young Chet	Chet Baker	01.1996	-	24.Jazz Album	Blue Note 36194	-
Deep in a Dream: The Ultimate Chet Baker Collection	Chet Baker	05.2002	-	9.Jazz Album	Blue Note 35937	-

 

Chris Botti

Od dziecka miał kontakt z muzyką, za sprawą swojej matki, która była nauczycielką gry na pianinie. Naukę gry na trąbce zaczął mając 10 lat.
 

Znany jest głównie jako muzyk sesyjny, współpracował z wieloma muzykami, wśród których są Aretha Franklin, Chaka Khan, Betty Midler, Bob Dylan i Paul Simon oraz The Brecker Brothers. Najbardziej znana jest chyba jednak jego współpraca ze Stingiem. Botti występował podczas jego trasy Brand New Day w 2000 i 2001, nagrali również kilka wspólnych utworów, które znalazły się na płytach trębacza.
 

Do tej pory Botti nagrał 8 solowych albumów oraz jedno DVD z zapisem koncertu promuj±cego płytę Night Sessions, w którym pojawił się również Sting. Jest również autorem muzyki do filmu Więzy (Caught, 1996).
 

Artysta był pięciokrotnie w Polsce. Zagrał jeden koncert w 2005 w Warszawie i dwa w 2006 - w Warszawie i Poznaniu. Dwukrotnie koncertował w 2008 r.: Bielsko-Biała, dwa razy Warszawa, Gdynia oraz Zabrze, Poznań, Sopot. Sopockie występy Chrisa uświetniła Anna Maria Jopek, wykonując z nim standard My Funny Valentine. W 2009 roku trasa koncertowa promująca płytę Chris Botti in Boston objęła pięć polskich miast: Łódż, Zabrze, Warszawę, Kraków i Poznań.
 

Botti wzoruje się na wczesnych nagraniach Milesa Davisa i czerpie inspiracje z muzyki Tomasza Stańki. Nie zawęża jednak swojego kręgu zainteresowań muzycznych tylko do jazzu, ale sięga również do muzyki klasycznej i muzyki rockowej. W styczniowym wywiadzie udzielonym magazynowi JazzContent z 2001 artysta wyznał, że jest fanem Marilyn Mansona.
 

Botti posiada kolekcję węży na swojej farmie w mieście Garland w stanie Teksas. W wywiadzie udzielonemu magazynowy JazzContent z 2003 roku Botti powiedział: "Kiedy byłem małym chłopcem odziedziczyłem po mamie paniczny strach przed wężami. Węże mnie przerażały a sama myśl o nich przyprawiała mnie o dreszcze. Opowiedziałem kiedyś o tym mojemu przyjacielowi z zespołu,Markowi Whitfieldowi, a on namówił mnie, abym poszedł na terapię. Posłuchałem go i po przyjeżdzie do Nowego Jorku udałem się na terapię dla ofidofobów. Opanowałem swój strach i pokochałem węże."

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When I Fall in Love	Chris Botti	10.2004	-	37[32]	Columbia 92 872	[gold-US][produced by Bobby Colomby, Jeff Lorber, Brian Bromberg]
To Love Again (The Duets)	Chris Botti	11.2005	-	18[24]	Columbia 94 823	[gold-US][produced by Bobby Colomby]
Italia	Chris Botti	09.2007	-	27[15]	Columbia 88697	[produced by Bobby Colomby]
Chris Botti: In Boston	Chris Botti	03.2009	-	13[7]	Columbia 88697	[platinum-US][produced by Bobby Colomby]
Impressions	Chris Botti	04.2012	-	32	Columbia 88691	[produced by Bobby Colomby, Walter Afanasieff, Mark Knopfler]

Jeff Alexander

Jeff Alexander (ur. Myer Goodhue Alexander;ur.  2 lipca 1910r - zm. 23 grudnia 1989r) był amerykańskim dyrygentem, aranżerem i kompozytorem muzyki filmowej, radiowej i telewizyjnej.  

 Urodzony w Seattle w stanie Waszyngton Alexander zaczął występować jako nastolatek jako piosenkarz i tancerz w przedstawieniach wodewilowych.Następnie zaczął grać na pianinie i komponować muzykę big bandową.  W 1939 przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie aranżował i komponował muzykę do programów radiowych, m.in. Camel Caravan Benny'ego Goodmana (jako „Myer Alexander”), „The Lucky Strike Show” i „Amos 'n' Andy”.  

Jego grupę Goodman nazwano „jedynym na świecie chórem swingowym”.  

 W 1947 przeniósł się do Los Angeles i zaczął pisać muzykę do filmów, a później do programów telewizyjnych. Jego pierwszym projektem filmowym była ścieżka dźwiękowa do Shall We Dance, a także napisał muzykę do wielu filmów Elvisa Presleya, w tym Jailhouse Rock (1957), Kid Galahad (1962), Double Trouble (1967), Clambake (1967) i Speedway (1967). Skomponował także muzykę do ponad 30 filmów, w tym The Tender Trap (1955), Ransom! (1956), The Wings of Eagles (1957), The Sheepman (1958), Party Girl (1958), Ask Any Girl (1959), The Mating Game (1959), The Gazebo (1959), All the Fine Young Cannibals (1960), The George Raft Story (1961), The Rounders (1965), Day of the Evil Gun (1968), Support Your Local Sheriff! (1969) i Dirty Dingus Magee (1970).  

Alexander ma na swoim koncie liczne osiągnięcia telewizyjne, m.in. bycie dyrektorem muzycznym przy filmach „Please Don't Eat the Daisies” oraz muzykę do filmów „Family Affair”,  My Three Sons, The Mothers-In-Law, Julia, i Columbo. Napisał piosenkę „Come Wander With Me” do jednego z odcinków The Twilight Zone w 1964 roku; został później wykorzystany w filmie The Brown Bunny z 2003 roku .  

Chociaż przypisuje się to Axelowi Stordahlowi, to właśnie Alexander zaaranżował dla Franka Sinatry „The House I Live In”, nagrany w 1945 r. W 1956 r. Alexander wniósł wiersze tonowe „Yellow” i „Brown” do albumu Frank Sinatra Conducts Tone Poems of Color. Skomponował także symfonię i inne utwory klasyczne. 

  W 1944 roku Alexander i Lyn Murray wraz z menadżerem biznesowym Eugene Loewenthalem założyli firmę Murray-Alexander Associates w Nowym Jorku. Firma zapewniała grupy wokalne, orkiestry i aranżacje. Aleksander był założycielem organizacji Screen Composers of America.

  Śmierć Alexander zmarł na raka w wieku 79 lat w swoim domu na wyspie Whidbey w stanie Waszyngton 23 grudnia 1989 roku. 

 

                                                                                 Filmografia

Kate Bliss i Ticker Tape Kid Kate Bliss and the Ticker Tape Kid 1978/ The New Daughters of Joshua Cabe 1976/ The Daughters of Joshua Cabe Return 1975/ The Sex Symbol 1974 / Paskudny Dingus Magee Dirty Dingus Magee 1970/ Three Coins in the Fountain 1970 / Popierajcie swego szeryfa Support Your Local Sheriff! 1969 / Rewolwer Day of the Evil Gun 1968 / Piknik Clambake 1968 / Why Man Creates 1968 / Wielkie kłopoty Double Trouble 1967/ The Rounders 1966 / Szalony koń The Rounders 1965 / Kid Galahad 1962/ The Murder Men 1961 / Historia George'a Rafta The George Raft Story 1961 / Młodzi i spragnieni All the Fine Young Cannibals 1960 / The Gazebo 1959 / Jak zdobyć męża Ask Any Girl 1959 / Gra godowa The Mating Game 1959 / Jeden przeciw wszystkim The Sheepman 1958/ The High Cost of Loving 1958 / Facetka Party Girl 1958 / Na skrzydłach orłów The Wings of Eagles 1957 / Gun Glory 1957 / Więzienny rock Jailhouse Rock 1957 / Okup Ransom! 1956 / Szalone lata These Wilder Years 1956 / Slander 1956 The Great American Pastime 1956 / Pułapka miłości The Tender Trap 1955 / Rogue Cop 1954 / Prisoner of War 1954 / Ucieczka z Fortu Bravo Escape from Fort Bravo 1953 / Remains to be seen 1953 / Kobiety jadą na Zachód Westward the Women 1951/ It's a Grand Old Nag 1947

Heinz Roemheld

Heinz Roemheld (ur. 1 maja 1901r - zm. 11 lutego 1985r) był amerykańskim kompozytorem. 

  Urodzony jako Heinz Eric Roemheld w Milwaukee w stanie Wisconsin , był jednym z czwórki dzieci niemieckiego imigranta Heinricha Roemhelda i jego żony Fanny Rauterberg Roemheld. Heinrich był farmaceutą, ale wszyscy członkowie rodziny byli muzykalni. Dyrygentem został jego brat Edgar Roemheld (1898-1964). Jego siostra Irmgard Roemheld (1904-1995) została znaną nauczycielką muzyki i prezenterką radiową w Milwaukee. Roemheld był cudownym dzieckiem, które zaczęło grać na pianinie w wieku czterech lat.  

W wieku 19 lat ukończył Milwaukee College of Music i występował w teatrach, aby zarobić pieniądze na naukę gry na fortepianie w Europie. W 1920 wyjechał do Berlina, gdzie studiował u Hugo Kauna, Ferruccio Busoniego i Egona Petriego. Tam wystąpił na koncertach z Filharmonią Berlińską. Po powrocie do Ameryki Roemheld zaangażował się w muzykę do niemych filmów, zarówno jako pianista, jak i dyrygent. W 1925 r. został odesłany z powrotem do Berlina jako dyrektor tamtejszych teatrów Universal Pictures, ale musiał go opuścić w 1929 r. ze względu na powstanie nazizmu. Po powrocie do Ameryki Roemheld przeniósł się do Los Angeles i został wybitnym kompozytorem filmowym.  

Napisał muzykę do kilku scen w Przeminęło z wiatrem, w tym spalenia Atlanty, chociaż nie został wymieniony na ekranie. W 1942 roku zdobył Oscara za najlepszą oryginalną muzykę do filmu Yankee Doodle Dandy. Wśród ponad 400 innych filmów, do których skomponował muzykę, znalazły się: Gentleman Jim, The Lady From Shanghai, The Invisible Man i Shine On, Harvest Moon. Po drugiej wojnie światowej Roemheld wrócił do Niemiec i został szefem sekcji filmu, teatru i muzyki Centralnego Oddziału Informacji Armii Amerykańskich w Europie. 

Kontynuował pisanie dla kilku dużych studiów filmowych aż do późnych lat pięćdziesiątych XX wieku, a po krótkiej pracy w telewizji przeszedł na emeryturę w 1964 roku, aby skoncentrować się na kompozycji klasycznej. Najbardziej znany jest z piosenki „Ruby” z filmu Ruby Gentry (1952), która stała się standardem.  

 Ożenił się z byłą panną Milwaukee, Emeline Defnet (1901-1980), z którą później się rozwiódł. Mieli dwie córki, Mary Lou Roemheld, która przez lata była żoną gospodarza teleturnieju Jacka Narza i Ann Roemheld, która wyszła za mąż za gospodarza teleturnieju Billa Cullena.

  Roemheld zmarł 11 lutego 1985 roku w domu rekonwalescencji w Huntington Beach po tym, jak trzy tygodnie wcześniej nabawił się zapalenia płuc.

                                                                                 Filmografia

The White Hell of Pitz Palu (1929)/ All Quiet on the Western Front (1930)/ The Czar of Broadway (1930)/ See America Thirst (1930)/ The Hunchback of Notre Dame (1931 reissue) Murders in the Rue Morgue (1932)/ Golden Harvest (1933)/ The Invisible Man (1933) / Fashion Follies of 1934 (1934)/ One Exciting Adventure (1934)/ Housewife (1934)/ Bombay Mail (1934)/ The Man Who Reclaimed His Head (1934)/ Imitation of Life (1934)/ The Black Cat (1934)/ Midnight Alibi (1934)/ Merry Wives of Reno (1934)/ Ruggles of Red Gap (1935)/ Storm Over the Andes (1935)/ Mary Burns, Fugitive (1935)/ Werewolf of London (1935) / The Girl from 10th Avenue (1935)/ Front Page Woman (1935)/ Dracula's Daughter (1936)/ Her Master's Voice (1936)/ Flash Gordon (serial, 1936)/ Three Smart Kids (1936)/ The Girl on the Front Page (1936)/ Stage Struck (1936)/ Times Square Playboy (1936)/ China Clipper (1936)/ It's Love I'm After (1937)/ Stand-In (1937)/ The Perfect Specimen (1937)/ I Met My Love Again (1938)/ Four's a Crowd (1938)/ Comet Over Broadway (1938)/ Nancy Drew, Reporter (1939)/ Gone with the Wind (1939) / You Can't Get Away with Murder (1939)/ Invisible Stripes (1939)/ A Child is Born (1940)/ Brother Orchid (1940)/ No Time for Comedy (1940)/ The Man Who Talked Too Much (1940)/ Brother Rat and a Baby (1940)/ British Intelligence (1940)/ My Love Came Back (1940)/ Lady with Red Hair (1940)/ Four Mothers (1941)/ Strawberry Blonde (1941)/ Flight from Destiny (1941)/ Blues in the Night (1941)/ The Wagons Roll at Night (1941)/ Affectionately Yours (1941)/ Honeymoon for Three (1941)/ Always in My Heart (1942)/ The Male Animal (1942)/ Wild Bill Hickok Rides (1942)/ Yankee Doodle Dandy (1942)/ Gentleman Jim (1942)/ The Hard Way (1943)/ The Desert Song (1943)/ Make Your Own Bed (1944)/ Janie (1944)/ Shine On, Harvest Moon (1944)/ Too Young to Know (1945)/ O.S.S. (1946)/ Mr. Ace (1946)/ The Fabulous Joe (1947)/ Heaven Only Knows (1947)/ It Had to Be You (1947)/ Down to Earth (1947)/ Christmas Eve (1947)/ Curley (1947)/ The Flame (1947)/ The Lady from Shanghai (1947)/ On Our Merry Way (1948)/ Here Comes Trouble (1948)/ I, Jane Doe (1948)/ Station West (1948)/ Who Killed Doc Robbin (1948)/ The Girl from Manhattan (1948)/ The Fuller Brush Man (1948)/ My Dear Secretary (1948)/ Mr. Soft Touch (1949)/ Lucky Stiff (1949)/ Miss Grant Takes Richmond (1949)/ The Good Humor Man (1950)/ Kill the Umpire (1950)/ Rogues of Sherwood Forest (1950)/ The Fuller Brush Girl (1950)/ Valentino (1951)/ Chicago Calling (1952)/ The Big Trees (1952)/ Jack and the Beanstalk (1952)/ Loan Shark (1952)/ Three for Bedroom C (1952)/ Ruby Gentry (1952)/ The Moonlighter (1953)/ The Square Jungle (1955)/ Hell's Horizon (1955)/ There's Always Tomorrow (1956)/ The Tall T (1957)/ The Monster That Challenged the World (1957)/ Decision at Sundown (1957)/ Ride Lonesome (1959)/ Lad, A Dog (1962)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1943 Best Music, Scoring of a Musical Picture Yankee Doodle Dandy Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1942 Best Music, Scoring of a Musical Picture The Strawberry Blonde Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Heinza Roemhelda na listach przebojów

[with William Francis Dugan] .1930 For You John Boles 9.US [with Mitchell Parish] 04/1953 Ruby Richard Hayman 3.US 06/1953 Ruby Victor Young and His Singing Strings 20.US 07/1953 Ruby Harry James and His Orchestra 20.US 03/1960 Ruby Adam Wade 58.US 11/1960 Ruby Ray Charles 28.US

Paul Dunlap

Paul Dunlap (ur. 19 lipca 1919r - zm. 11 marca 2010r) był amerykańskim kompozytorem. W swojej 30-letniej karierze napisał muzykę do ponad 200 filmów. Najbardziej znany jest ze swojej pracy przy westernach.  

 William Paul Dunlap urodził się w 1919 r. jako syn Williama P. i Janice P. Dunlapów. Urodził się w Springfield w stanie Ohio. Lubił muzykę i uczył się u wielkich kompozytorów Arnolda Schönberga, Nadii Boulanger i Ernsta Tocha. Chciał zostać kompozytorem filharmonii lub opery; pojawiła się jednak większa szansa na zbudowanie kariery kompozytorskiej w branży filmowej. Kiedy miał 31 lat, Dunlap wyjechał do Hollywood, aby rozpocząć karierę.

  Kariera filmowa Dunlapa rozpoczęła się w 1950 roku, kiedy stworzył muzykę do filmu The Baron of Arizona. Był to film Sama Fullera, dzięki któremu Dunlap stworzył muzykę do innych swoich filmów, takich jak  The Naked Kiss i Shock Corridor. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Dunlap pisał także muzykę do niskobudżetowych filmów z gatunku horroru i science-fiction. Dunlap w swojej karierze napisał muzykę do ponad 200 filmów i programów telewizyjnych. Należą do nich kilka filmów fabularnych Three Stooges, w tym The Three Stooges Meet Hercules, The Three Stooges in Orbit, The Three Stooges Go Around the World in a Daze i The Outlaws Is Coming. Dunlap napisał także muzykę do ostatniego filmu Abbotta i Costello Dance With Me, Henry. 

Dunlap jest także znany ze swoich ścieżek dźwiękowych do wielu filmów gatunkowych, w tym I Was a Teenage Werewolf, I Was a Teenage Frankenstein, Blood of Dracula, i The Angry Red Planet. Jego kariera trwała trzydzieści lat i pełnił funkcję dyrektora muzycznego, kierownika muzycznego i orkiestratora. Napisał ścieżki dźwiękowe do kilku filmów Harolda D. Schustera. Dunlap w swojej karierze pracował także przy wielu filmach klasy B i został doceniony dzięki swojej muzyce do westernów.  

Dunlap przez całe życie nie zapomniał o swojej miłości do muzyki klasycznej. Po przejściu na emeryturę w hollywoodzkich filmach w 1968 roku pisał koncerty fortepianowe i muzykę chóralną. W późniejszym życiu napisał operę. Jednak ponownie komponował na potrzeby filmów, pisząc muzykę do wyprodukowanego w 1980 roku Gorp.

  Dunlap zmarł z przyczyn naturalnych 11 marca 2010 roku w Palm Springs w Kalifornii.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

The Baron of Arizona (1950)/ Hi-Jacked (1950)/ The Steel Helmet (1951)/ Cry Danger (1951)/ Little Big Horn (1951)/ Lost Continent (1951)/ Journey into Light (1951)/ The San Francisco Story (1952)/ Breakdown (1952)/ Big Jim McLain (1952)/ Park Row (1952)/ Hellgate (1952)/ Fort Vengeance (1953)/ Hannah Lee (1953)/ The Royal African Rifles (1953)/ Combat Squad (1953)/ Jack Slade (1953)/ Duffy of San Quentin (1954)/ Loophole (1954)/ Fangs of the Wild (1954)/ Dragonfly Squadron (1954)/ Return from the Sea (1954)/ Shield for Murder (1954)/ Target Earth (1954)/ Cry Vengeance (1954)/ Black Tuesday (1954)/ Big House, U.S.A. (1955)/ Stranger on Horseback (1955)/ Finger Man (1955)/ Fort Yuma (1955)/ The Return of Jack Slade (1955)/ Desert Sands (1955)/ Shack Out on 101 (1955)/ Last of the Desperados (1955)/ Three Bad Sisters (1956)/ The Wild Dakotas (1956)/ Crime Against Joe (1956)/ Ghost Town (1956)/ The Come On (1956)/ Walk the Dark Street (1956)/ The Broken Star (1956)/ The Three Outlaws (1956)/ Frontier Gambler (1956)/ Magnificent Roughnecks (1956)/ Strange Intruder (1956)/ The Cruel Tower(1956)/ Emergency Hospital (1956)/ The Brass Legend (1956)/ Stagecoach to Fury (1956)/ Dance with Me, Henry(1956)/ The Women of Pitcairn Island (1956)/ Crime of Passion (1957)/ The Quiet Gun (1957)/ Curfew Breakers (1957)/ Dragoon Wells Massacre (1957)/ Lure of the Swamp (1957)/ I Was a Teenage Werewolf (1957)/ God Is My Partner (1957)/ Apache Warrior (1957)/ Portland Exposé (1957)/ Under Fire (1957)/ Guns Don't Argue (1957)/ Young and Dangerous (1957)/ I Was a Teenage Frankenstein (1957)/ Blood of Dracula (1957)/ Oregon Passage (1957)/ Gun Fever (1958)/ Toughest Gun in Tombstone (1958)/ How to Make a Monster (1958)/ Frankenstein 1970 (1958)/ Gang War (1958)/ Wolf Larsen (1958)/ Frontier Gun (1958)/ The Power of the Resurrection (1958)/ Lone Texan (1959)/ Invisible Invaders (1959)/ The Rebel Set (1959)/ The Oregon Trail (1959)/ Here Come the Jets (1959)/ Five Gates to Hell (1959)/ The Four Skulls of Jonathan Drake (1959)/ The Angry Red Planet (1959)/ The Purple Gang (1959)/ The Rookie (1959)/ Desire in the Dust (1960)/ Walk Like a Dragon (1960)/ Twelve Hours to Kill (1960)/ The Three Stooges in Orbit (1962)/ The Three Stooges Meet Hercules (1962)/ Black Zoo (1963)/ The Three Stooges Go Around the World in a Daze (1963)/ Shock Corridor (1963)/ Law of the Lawless (1964)/ The Naked Kiss (1964)/ Stage to Thunder Rock (1964)/ Young Fury (1965)/ The Outlaws Is Coming (1965)/ Destination Inner Space (1966)/ Dimension 5 (1966)/ Cyborg 2087 (1966)/ Castle of Evil (1966)/ The Money Jungle (1968)/ Panic in the City (1968)/ Gorp (1980)