Z archiwum...rocka

sobota, 17 grudnia 2022

Fiery Furnaces

The Fiery Furnaces to amerykański zespół indie rockowy, założony w 2000 roku na Brooklynie w Nowym Jorku. Głównymi członkami zespołu są Matthew i Eleanor Friedberger. Rodzeństwo pochodzi z Oak Park w stanie Illinois, na prawie zachodnich przedmieściach Chicago. Znani są ze swoich ambitnych, wysoce koncepcyjnych wydawnictw, które często dzielą krytyczne opinie. W maju 2011 roku zespół rozpoczął dziewięcioletnią przerwę, a Matthew i Eleanor kontynuowali karierę solową. W lutym 2020 roku ogłoszono, że The Fiery Furnaces ponownie zjednoczą się, by zagrać na Pitchfork Music Festival w Chicago. Jednak z powodu pandemii COVID-19 wydarzenie zostało odwołane.Później ujawniono, że zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Third Man Records Jacka White'a.

The Fiery Furnaces podpisali kontrakt z Rough Trade w 2002 roku i w tym samym roku nagrali swój debiutancki album Gallowsbird's Bark. Wydany w 2003 roku, był często porównywany w prasie do The White Stripes ze względu na garażowe bluesowe elementy brzmienia zespołu oraz fakt, że członkowie są rodzeństwem, jak pierwotnie przedstawiał się duet White Stripes. Matthew jest przede wszystkim odpowiedzialny za instrumentację studyjną zespołu i pisanie piosenek, podczas gdy Eleanor zajmuje się większością obowiązków wokalnych. Perkusista Andy Knowles i basista Toshi Yano dołączyli do zespołu na występy na żywo przed ich trasą koncertową w 2004 roku. Począwszy od występu na festiwalu All Tomorrow's Party w kwietniu 2004 roku w Camber Sands w Anglii, występy zespołu na żywo miały formę godzinnych, ciągłych zestawów muzycznych zawierających fragmenty większości nagranych piosenek. Wiele razy kilka piosenek zostało połączonych ze sobą, aby stworzyć konglomerat, który obejmował materiał z wcześniej wydanych piosenek, tworząc podobnie skomplikowane setlisty, które zespół miał śledzić.

The Fiery Furnaces wydali swój drugi album, Blueberry Boat, latem 2004 roku. Jest on również często interpretowany jako wielowarstwowy album koncepcyjny. „Quay Cur”, dziesięciominutowy utwór prowadzący na Blueberry Boat, w ciągu kilku minut przechodzi od brudnych, bulgoczących organów do napędzanych gitarami, pulsujących elektronicznych beatów do abstrakcyjnych kołysanek, podkreślając różnorodność w pisaniu piosenek przez Fiery Furnaces. Część krytyków zinterpretowała jednak tego typu materiał jako dowód na to, że album jest nieostry. Epicki charakter większości piosenek sprawił, że nie nadawały się one do słuchania w radiu, więc zespół przygotował „Single Again”, zastępującą tradycyjną piosenkę ludową. Ten singiel, wraz z wcześniej wydanymi singlami, był w większości dostępny tylko dla brytyjskiej publiczności, więc w styczniu 2005 roku zespół wydał 41-minutową składankę zatytułowaną EP (jest to mylące określenie powszechnie zarezerwowane dla krótszych płyt). EP zawierało dwa nowe utwory, wszystkie single zespołu i strony b (z wyjątkiem alternatywnej wersji „We Got Back The Plague”, którą można znaleźć na singlu „Tropical Ice-Land”) iz tego powodu był kontrastem do epickiej i według niektórych niedostępnej natury Blueberry Boat.

Na kolejnym albumie, Rehearsing My Choir (wydanym w październiku 2005r), zespół ponownie powrócił do eksperymentalnego brzmienia. Album koncepcyjny z babcią Friedbergerów, Olgą Sarantos, opowiadającą historie ze swojego życia, Rehearsing My Choir, spotkał się z bardzo różnymi opiniami zarówno ze strony prasy, jak i fanów zespołu, a nawet przez tych, którzy wysoko go ocenili, został napiętnowany jako „trudny”. Sarantos wcześniej pracowała jako dyrygentka chóru w greckim kościele prawosławnym, a jej chrapliwe wspomnienia stanowią podstawę tego osobliwego, fragmentarycznego albumu z opowieściami. Jason Loewenstein z Sebadoh i Bob D'Amico przejęli obowiązki zespołu podczas trasy koncertowej wspierającej, zastępując Toshi Yano i Andy'ego Knowlesa. Zespół wydał swój piąty album, zatytułowany Bitter Tea , w kwietniu 2006 roku. W wywiadach stwierdzili, że na album wpłynęło brzmienie synthpopowej grupy Devo, a Eleanor Friedberger stwierdziła, że album był „zdecydowanie najbardziej popową rzeczą, jaką zrobiliśmy”. Matthew Friedberger wydał Winter Women i Holy Ghost Language School w sierpniu 2006 roku, dwa oddzielne albumy, które zostały spakowane jako podwójny album. Zgodnie z komunikatem prasowym, Winter Women ma być „letnią płytą, pełną zapadających w pamięć, chwytliwych i nieironicznych popowych piosenek”, podczas gdy Holy Ghost Language School przypomina „Faust, the Residents, or the most out” momenty z solowych płyt Briana Eno. Zespół odbył krótką trasę koncertową w październiku i listopadzie 2006 roku, wspierany przez eksperymentalny zespół rockowy Deerhoof z San Francisco.

Piosenki miały klimat tropików/salsy, a większość utworów z Bitter Tea była odtwarzana jako jedna długa piosenka, trwająca 30 minut - składanka, której zespół używał wcześniej podczas promocji Blueberry Boat. W czerwcu 2007 roku w The Chicago Reader ogłoszono, że zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Thrill Jockey z Chicago, a ich album Widow City został później wydany 9 października 2007 roku. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich albumów, ten album nie ma głównej koncepcji i ma klimat rockowego albumu z lat 70-tych. Zespół koncertował w celu promowania albumu w późniejszych miesiącach 2007 i na początku 2008 roku. Składanka na żywo, Remember , została wydana 16 sierpnia 2008 roku. Siódmy album studyjny zespołu I'm Going Away został wydany w Stanach Zjednoczonych 21 lipca 2009 r., . Drugi album, Take Me Round Again , który zawiera wiele tych samych piosenek z „I'm Going Away” w nowy sposób ukazał się 10 listopada 2009 roku. Te utwory zostały wykonane indywidualnie przez Mathew i Eleanor, co spowodowało pewne nakładanie się. Te piosenki mają te same teksty, co „I'm Going Away”, ale składają się z zupełnie nowych nagrań instrumentów i wokali, które dają nowe spojrzenie na ten sam materiał.

The Fiery Furnaces mieli dłuższą przerwę po krótkiej trasie koncertowej w 2011 roku. Ich ostatni koncert przed przerwą odbył się 27 maja 2011 roku na Primavera Sound Festival w Barcelonie. Od tego czasu każde z rodzeństwa skupiło się na karierze solowej, przy czym Matthew wydał zestaw winylowy zatytułowany Solos w 2011 roku, a Eleanor wydała swój pierwszy solowy album, zatytułowany Last Summer, 12 lipca 2011 roku.

Na początku 2020 roku The Fiery Furnaces ogłosili, że wystąpią w lipcu na Pitchfork Music Festival w Chicago, ich pierwszy koncert na żywo od prawie dekady. Jednak z powodu pandemii COVID-19 wydarzenie zostało odwołane. Skończyło się na występie na Pitchfork Music Festival w 2021 roku. Później ujawniono, że zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Third Man Records Jacka White'a. Zespół powrócił 18 czerwca 2020 roku z nowym singlem „Down at the So and So on Somewhere”, który otrzymał pochwały od Pitchfork, RollingStone, The Guardian, Uncut i innych publikacji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crystal Clear	Fiery Furnaces	09.2003	124[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 124	[written by Eleanor Friedberger, Matt Friedberger]
Tropical Ice-Land	Fiery Furnaces	03.2004	52[2]	-	Rough Trade RTRADESCD 152	[written by Eleanor Friedberger, Matt Friedberger][produced by Matthew Friedberger]
Single Again	Fiery Furnaces	07.2004	49[2]	-	Rough Trade RTRADESCD 190	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blueberry Boat	Fiery Furnaces	09.2004	163[1]	-	Rough Trade RTRADCD 182	[produced by Matthew Friedberger]

Wilson Phillips

Wilson Phillips- amerykański zespół popowy założony w Kalifornii. W jego skład wchodzą: dwie siostry Carnie Wilson i Wendy Wilson oraz Chynna Phillips. Siostry Wilson są córkami Briana Wilsona z zespołu The Beach Boys, a rodzicami Phillips są John Phillips i Michelle Phillips z grupy The Mamas & the Papas.

Wszystkie trzy przyszłe członkinie zespołu dorastały razem w południowej Kalifornii w latach 70. i 80-tych. Razem uczęszczały do Sylvia Herpelscheiemer Academy of Performance Art. W 1989 trio podpisało kontrakt z wytwórnią SBK Records.

Zespół Wilson Phillips wydał swój debiutancki album Wilson Phillips w 1990r. Ich debiutancki singel "Hold On" został numerem jeden na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 oraz na Billboard Adult Contemporary. Singel okazał się światowym hitem zajmując miejsca na listach przebojów: 2 w Australii; 6 w Wielkiej Brytanii; 7 w Irlandii; 10 w Szwecji; 15 w Holandii, Niemczech i Szwajcarii.

Numerem jeden na liście Billboardu okazały się również: "Release Me" (przez 2 tygodnie) oraz "You're In Love" (1 tydzień). "Impulsive" osiągnął miejsce 4, a "The Dream Is Still Alive'" miejsce 12.

W 1992 roku Billboard ogłosił ich debiutancki album najlepiej sprzedającym się albumem z grona zespołów kobiecych (10 milionów sprzedanych egzemplarzy na świecie).

W czerwcu 1992 roku Wilson Phillips wydał swój drugi album zatytułowany: Shadows And Light. Album był w znacznie poważniejszym tonie niż poprzedni np. poruszając kwetsię ochłodzenia relacji z rodzicami ("Flesh and Blood"). Pierwszy singel "You Won't See Me Cry" osiągnął pozycję: 20 w Stanach Zjednoczonych; 18 w Wielkiej Brytanii. Płyta zdobyła 4 miejsce na liście "Billboard 200". Krótko po wydaniu drugiego albumu, Chynna Phillips zdecydowała się na solową karierę i zespół uległ rozwiązaniu.

W 1993 roku Wendy i Carnie Wilson wydały album świąteczny Hey Santa!. W 1995 roku Chynna Phillips wydała swój album Naked And Sacred. W tymże okresie Carnie Wilson została gospodynią (krótko ukazującego się) talk-show Carnie!. Carnie i Wendy wspólnie z ojcem Brianem Wilsonem stworzyły album The Wilsons, który ukazał się w 1997 roku. Z płyty pojawił się singel "Monday Without You". W 2000 roku ukazał się album Greatest Hits zespołu Wilson Phillips, ale grupa się nie zeszła.

Reaktywacja grupy Wilson Phillips nastąpiła w 2004 roku. Płyta California zadebiutowała na 35 miejscu na listach sprzedając się w liczbie 31 000 egzemplarzy, co nie zadowoliło zespołu. Wśród singli ukazał się cover zespołu Fleetwood Mac: "Go Your Own Way".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold On	Wilson Phillips	03.1990	6[12]	1[1][25]	SBK 07 322	[gold-US][platinum-UK][written by Carnie Wilson, Chynna Phillips, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]
Release Me	Wilson Phillips	06.1990	36[5]	1[2][22]	SBK 07 327	[gold-US][written by Wilson Phillips][produced by Glen Ballard]
Impulsive	Wilson Phillips	10.1990	42[3]	4[20]	SBK 07 337	[written by Clif Magness, Steve Kipner][produced by Glen Ballard]
You're in Love	Wilson Phillips	02.1991	29[5]	1[1][19]	SBK 07 343	[written by Glen Ballard, Wilson Phillips][produced by Glen Ballard]
The Dream Is Still Alive	Wilson Phillips	06.1991	-	12[14]	SBK 07 356	[written by Glen Ballard, Wilson Phillips][produced by Glen Ballard]
You Won't See Me Cry	Wilson Phillips	05.1992	18[5]	20[16]	SBK 07 385	[written by Glen Ballard, Wilson Phillips][produced by Glen Ballard]
Give It Up	Wilson Phillips	08.1992	36[3]	30[11]	SBK 50 398	[written by Glen Ballard, Wilson Phillips][produced by Glen Ballard]
Flesh and Blood	Wilson Phillips	12.1992	-	119[3]	SBK 50 415	[written by Glen Ballard, Wilson Phillips][produced by Glen Ballard]
Hey Santa! / Have Yourself A Merry Little Christmas	Wilson Phillips	01.1994	-	101[2]	SBK/ERG 58 047	[written by Carnie Wilson, Jack Kugell, Wendy Wilson]
Hold On	Wilson Phillips	07.2011	63[10]	-	Capitol USSB 29000002 [UK]	[written by Carnie Wilson, Chynna Phillips, Glen Ballard][produced by Glen Ballard]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wilson Phillips	Wilson Phillips	04.1990	7[32]	2[125]	SBK 93 745	[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Glen Ballard]
Shadows and Light	Wilson Phillips	06.1992	6[6]	4[33]	SBK 98 924	[platinum-US][silver-UK][produced by Glen Ballard]
Hey Santa!	Carnie & Wendy Wilson	12.1993	-	116[3]	SBK 27 113	[produced by Alan Jardine, Jack Kugell, Marc Tanner, Robbie Buchanan]
California	Wilson Phillips	06.2004	197[1]	35[8]	Columbia 92 103	[produced by Peter Asher]
Christmas in Harmony	Wilson Phillips	11.2010	-	135[4]	Masterworks 88697 73488 2	[produced by Glen Ballard]
Dedicated	Wilson Phillips	04.2012	-	29[6]	Masterworks 88697 91425 2	[produced by Rob Bonfiglio]

Gracious

Zespół brytyjski, który powstał w 1969 r. w składzie: Paul Davis (śpiew, instr. perkusyjne), Martin Kitcat (mellotron, instr. klawiszowe i perkusyjne, śpiew), Alan Cowderoy (gitara, śpiew, instr. perkusyjne), Tim Wheatley (bas, śpiew, instr. perkusyjne) i Robert Lipson (perkusja, instr. perkusyjne). W 1970 r. muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Vertigo, której nakładem ukazał się debiutancki album grupy, Gracious. Zamieszczono na nim pięć długich utworów, które w pełni potwierdziły wysokie umiejętności muzyczne członków formacji.

Drugi longplay grupy, This Is Gracious, w wyniku kłopotów finansowych Vertigo, wydała wytwórnia Phillips. Znalazła się na nim epicka kompozycja „Super Nova” opowiadając o powrocie pięciu astronautów na Ziemię po kilkunastu latach spędzonych w kosmosie. Niestety, niebawem zespół podzielił los innych grup progresywnych i w obliczu kłopotów ze składem i finansami muzycy postanowili zakończyć działalność. Na fali renesansu progresywnego rocka reaktywowali się... 24 lata później i nagrali album Echo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beautiful/ What A Lovely Rain	Gracious	06.1969	-	-	Polydor 56333	[written by Davis, KitCat][produced by Nick Ingman]
Once On A Windy Day/Fugue In 'D' Minor	Gracious	07.1970	-	-	Vertigo 6059 009	[written by Davis, KitCat][produced by Hugh Murphy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gracious!	Gracious	.1970	-	-	Vertigo 6360 002	[produced by Hugh Murphy]
This Is...Gracious!!	Gracious	.1971	-	-	Philips 6382 004	[produced by Hugh Murphy]
Echo	Gracious	.1996	-	-	Centaur Discs CENCD 015	[produced by Sev Lewkowicz, Tim Wheatley]

piątek, 16 grudnia 2022

Lonnie Gordon

Lonnie Gordon (ur. 8 listopada 1965r w Filadelfii) to amerykańska wokalistka dance, pop i r&b oraz autorka tekstów. Zdobyła kilka hitów na listach przebojów w latach 90-tych, w szczególności za swój singiel Happenin 'All Over Again z 1990 roku, który znalazł się na liście 10 najlepszych w Wielkiej Brytanii .

Urodzona w Filadelfii w Pensylwanii, Gordon przeniosła się do Bronxu w młodym wieku. Na początku lat 80-tych zaczęła występować w klubach w okolicach Harlemu jako wokalistka zespołu Nythjar. Po spotkaniu z mężem przeniosła się do Anglii pod koniec lat 80-tych i wycofała się ze sceny muzycznej, aby zająć się córką Rikki. Gordon wznowiła swoją karierę wokalną w 1988 roku, śpiewając główne wokale dla klubowych zespołów, takich jak Offshore , Deja Vu i przede wszystkim zespołu House Quartzlock , wydając single „No Regrets”, „Love Eviction” i „You Make Loving Fun”.

W 1989 roku wniosła główny wokal do piosenki Simona Harrisa „ (I've Got Your) Pleasure Control” , coveru On The House który stał się jej pierwszym singlem na listach przebojów w Wielkiej Brytanii. Płyta zwróciła na nią uwagę Supreme Records, która zaproponowała jej kontrakt w 1989 roku. Pierwszy singiel wydany przez wytwórnię Supreme, cover utworu „ Let No Man Put Asunder ” First Choice (ponownie zatytułowany „It's Not Over (Let No Man Put Asunder)”), był klubowym hitem, ale nie przełożył się na popowy sukces. Przy swoim następnym singlu „Happenin 'All Over Again” Gordon współpracowała z brytyjskim zespołem twórców hitów Stock Aitken & Waterman. Miała długą współpracę z wytwórnią Supreme, sięgającą 1985 roku z grupą Supreme Princess. Singiel został wydany w styczniu 1990 roku. Zadebiutował na 4. miejscu brytyjskiej listy singli i stał się wielkim hitem w całej Europie.

Planowany następny singiel, przyspieszony „How Could He Do This to Me”, został złomowany (i został wydany dopiero wiele lat później), a ballada „Beyond Your Wildest Dreams” została wydana zamiast tego w sierpniu 1990 roku. Singiel osiągnął 48. miejsce. W listopadzie 1990 roku Gordon wydała tytułowy utwór ze swojego debiutanckiego albumu „If I Have to Stand Alone”, który miał podobne brzmienie do „Happenin 'All Over Again”. Singiel znalazł się na 68. miejscu w Wielkiej Brytanii. Jej debiutancki album, If I Have to Stand Alone, został wydany w ograniczonym zakresie w Europie, Australii (gdzie osiągnął 173. miejsce na liście albumów ARIA ) i Japonii.

W 1991 roku Gordon poleciała do Włoch i nagrała piosenkę „Gonna Catch You”, napisaną i wyprodukowaną przez domową grupę Italo Black Box. Został wydany jako singiel w Wielkiej Brytanii, gdzie znalazł się na liście 40 największych przebojów, osiągając 32. miejsce. Ze względu na włączenie go do filmu Vanilla Ice Cool As Ice , piosenka stała się jej debiutanckim wydawnictwem w Stanach Zjednoczonych, gdzie osiągnęła szczyt w Nr 1 na listach przebojów US Dance i na 79 miejscu na liście Billboard Hot 100. To było ostatnie wydawnictwo Gordon wydane przez Supreme Records.

Podpisała kontrakt z SBK Records i wydała swój drugi album Bad Mood w 1993 roku. Album zawierał dwa kolejne single taneczne nr 1 w USA, „ Bad Mood ” oraz zremiksowaną wersję „ Happenin 'All Over Again ”, która również osiągnęła # 98 na liście Billboard Hot 100. Kolejny singiel „Do You Want It” również dobrze radził sobie na tanecznych listach przebojów w 1994 roku. Gordon trafiła na amerykańskie listy przebojów tanecznych jeszcze dwa razy w 1996 roku, z piosenkami „Dirty Love” w Geffen Records, które osiągnęły 6 i 42 miejsce. W 2000 roku wydała album kompilacyjny No Regret, który zawierał wiele jej singli i najważniejszych albumów, a także dwie nowe piosenki. Jako główny singiel ukazał się cover „He Lives in You”. Ponadto w 1997 roku Lonnie Gordon współpracowała z europejskimi producentami tanecznymi POF, Rolandem Michaelem i Demetriusem Rossem i zremiksowała singiel If You Really Love Me, pierwotnie napisany i nagrany przez Steviego Wondera.

W 2002 roku Gordon wystąpiła jako główna wokalistka i narrator w „Zumanity”, części Cirque du Soleil, w Las Vegas. Praca z Cirque du Soleil i przeprowadzka do Las Vegas były odważnym posunięciem w karierze, które dało Gordon możliwość zaprezentowania swojego mocnego wokalu i prezencji scenicznej. Po opuszczeniu Cirque du Soleil Gordon wróciła do Londynu w Anglii i stale koncertowała, współpracując z brytyjską firmą Allaboutdivas.com. W 2007 roku Gordon założyła własną wytwórnię Gordon Records, z której wydała cztery albumy kompilacyjne, w tym kilka nowych piosenek. W tym czasie wystawiała również swoje obrazy w Las Vegas. Zremasterowana specjalna edycja CD jej niewydanego albumu w Wielkiej Brytanii z 1990 roku, If I Have to Stand Alone , została wydana w kwietniu 2009 roku przez wytwórnię Cherry Pop, wraz z dodatkowymi niewydanymi miksami ze skarbców PWL.

W 2009 roku, „Catch You Baby”, ponowne nagranie przeboju z 1991 roku, „Gonna Catch You”, zostało wydane przez Positiva/EMI jako wersja cyfrowa do pobrania na początku sierpnia 2009 roku, z mnóstwem miksów, w tym miksów autorstwa Pete Hammonda . W latach 2010-2011 Gordon ponownie koncertowała w Wielkiej Brytanii i Europie, a także występował na głównych imprezach związanych z HIV / AID.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's Not Over (Let No Man Put Asunder)	Lonnie Gordon	09.1989	91[2]	-	Supreme SUPE 151	[written by Bruce Hawes,Bruce Gray][produced by Paul Dakeyne]
Happenin' All Over Again	Lonnie Gordon	01.1990	4[10]	-	Supreme SUPE 159	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][produced by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman]
Beyond Your Wildest Dreams	Lonnie Gordon	08.1990	48[2]	-	Supreme SUPE 167	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][produced by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman]
If I Have to Stand Alone	Lonnie Gordon	11.1990	68[2]	-	Supreme SUPE 181	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][produced by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman]
Gonna Catch You	Lonnie Gordon	05.1991	32[5]	79[6]	Supreme SUPE 185	[written by Mirko Limoni, Daniele Davoli, Valerio Semplici][produced by Black Box][30[9].R&B Chart][1[1][12].Hot Disco/Dance;SBK 19743 12"][piosenka z filmu "Cool as Ice"]
Bad Mood	Lonnie Gordon	06.1993	-	-	SBK 19 782 [US]	[written by Daniele Davoli, Lonnie Gordon, Mirko Limoni][produced by Black Box][1[1][13].Hot Disco/Dance;SBK 19782 12"]
Happenin' All Over Again '93	Lonnie Gordon	09.1993	-	-	SBK 58 010 [US]	[written by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][produced by Matt Aitken, Mike Stock, Pete Waterman][1[1][13].Hot Disco/Dance;SBK 58 010 12"]
Do You Want It	Lonnie Gordon	02.1994	-	-	SBK 58 119 [US]	[written by Elis Pacheco][produced by Elis Pacheco][5[13].Hot Disco/Dance;SBK 58 119 12"]
Love Eviction	Quartz Lock feat. Lonnie Gordon	10.1995	32[2]	-	X-Plode BANG 2CD	[written by Ian Terry,Marc Andrews,Rod Warren][produced by Donald Lynch, Mark Andrews]
Dirty Love	Lonnie Gordon	04.1996	-	-	Republic 2 [US]	[written by Luke Morley][produced by John Poppo][6[12].Hot Disco/Dance;Republic 2 12"]
If You Really Love Me	Lonnie Gordon	12.1996	-	-	Flip-It 1001 [US]	[written by Stevie Wonder, Syreeta Wright][42[5].Hot Disco/Dance;Flip-It 1001 12"]

Robert Gordon

Robert Gordon (ur. 29 marca 1947r - zm. 18 października 2022r) był amerykańskim piosenkarzem rockabilly. Gordon dorastał w Bethesda w stanie Maryland w Stanach Zjednoczonych jako syn Arlene i Samuela Gordona, sędziego prawa administracyjnego. Jego rodzina była żydowska. W wieku dziewięciu lat był bardzo zainspirowany piosenką Elvisa Presleya „Heartbreak Hotel” graną w radiu i zdecydował się rozpocząć karierę jako muzyk rock and rollowy w tak młodym wieku. Wraz z Elvisem, wpływy Gordona obejmowały Gene Vincenta i Eddiego Cochrana, wśród innych znanych artystów muzyki rock and rolla tamtego okresu.

Gordon zadebiutował w wieku 17 lat w 1964 roku z grupą Confidentials. Jako nastolatek aktywnie występował z Newports. W wieku 19 lat ożenił się, a wkrótce potem miał dwoje dzieci. W burzliwych czasach późnych lat 60-tych, podczas zamieszek i protestów antywojennych, Gordon służył w Gwardii Narodowej w Waszyngtonie. „Nie chciałem być wysłany do Wietnamu” - wspomina. Do 1970 roku Gordon przeniósł swoją rodzinę do Nowego Jorku z zamiarem prowadzenia butiku odzieżowego. Skupił się na scenie punkrockowej w nocnym klubie CBGB. Został członkiem punk-popowego zespołu Tuff Darts. W 1976 roku Tuff Darts nagrał „All for the Love of Rock and Roll”, „Head over Heels” i „Slash” na składankę zatytułowaną Live at CBGB's, na której znalazło się wiele innych lokalnych zespołów z Nowego Jorku. W tym samym roku Gordon pojawił się w filmie w stylu punk / New Wave zatytułowanym Unmade Beds , hołd złożony Jean-Lucowi Godardowi przez undergroundowego filmowca Amosa Poe. W filmie pojawili się także wokalistka Blondie, Deborah Harry i malarz Duncan Hannah.

Producent muzyczny Richard Gottehrer odkrył Gordona podczas próby pewnego popołudnia z Tuff Darts i wkrótce potem obaj rozmawiali o nagraniu rock and rolla. Gottehrer był pod wrażeniem głosu Gordona i jego wykonania „One Night” Elvisa Presleya. Po krótkiej rozmowie Gordon zasugerował współpracę z legendą gitary, Linkiem Wrayem. Skontaktowano się z Wrayem, który zgodził się pracować z nimi obojgiem. „Robert dla mnie brzmi bardzo jak wczesny Elvis, kiedy był w Sun Records” - skomentował. W 1977 roku wynikiem tej współpracy był Robert Gordon z Link Wray w Private Stock Records. Po nieoczekiwanej śmierci Elvisa Presleya w sierpniu 1977 roku album pojawił się na antenie, a wytwórnia Private Stock próbowała zareklamować Gordona jako spadkobiercę Elvisa.

W 1978 roku Gordon nagrał drugi album z Wray'em dla Private Stock o nazwie Fresh Fish Special. Płyta zawierała The Jordanaires, którzy byli wokalistami w tle dla Presleya, i zawierała piosenkę Bruce'a Springsteena „Fire”. Springsteen grał na klawiszach w tym utworze. W 1978 roku RCA Records podpisało z Gordonem kontrakt, który opisał jako „spełnienie marzeń” na nagranie dla „wytwórni Elvisa”. W lutym 1979 roku wytwórnia RCA Victor wydała album Rock Billy Boogie, tym razem bez Wraya, gdy Chris Spedding dołączył do Gordona, grając na gitarze prowadzącej. Dziennikarz ClassicRockHistory, Brian Kachejian, opisał singiel „Rock Billy Boogie” jako piosenkę, która zdefiniowała kunszt Roberta Gordona bardziej niż jakakolwiek inna piosenka w katalogu piosenkarza. Dziennikarz Bruce Eder (AllMusic) okrzyknął kolejny album Gordona, Bad Boy, wydany w 1980 roku, jednym z najlepszych dojrzałych albumów rockabilly, jakie kiedykolwiek nagrano. Następnym i ostatnim albumem Gordona dla RCA był Are You Gonna Be The One z 1981 roku. Utwór tytułowy napisany przez Marca Jonsona. Jest to jak dotąd najlepiej sprzedający się album Gordona, sprzedany w ponad 200 000 egzemplarzy. Danny Gatton grał na gitarze prowadzącej na tej płycie, a Marshall Crenshaw napisał singiel „Someday, Someway”, który zajął 76. miejsce na listach przebojów Billboard w 1981 roku.

We wczesnych latach 80-tych Gordon krótko koncertował z Gattonem. Nagranie jednego z ich występów zostało później wydane przez NRG Records jako „The Humbler”. Na początku lat 90-tych Gordon koncertował ze Speddingiem, w tym w Japonii, Norwegii, Finlandii, Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii i Szwecji, a wiele utworów na żywo pojawiło się później na albumie Climate Control Born To Rock z 2006 roku .

W 2005 roku, po latach niepracowania razem on, Gordon i gitarzysta Chris Spedding ponownie nawiązali kontakt i koncertowali w Europie. Najważniejsze wydarzenia z koncertów w Danii, Szwecji i Finlandii zostały wydane w ramach The Reunion Tour, nakładem ich własnej wytwórni Climate Control. Francuska wytwórnia Last Call wydała DVD z koncertu w Amsterdamie, zatytułowane Rockin' The Paradiso. Nagrali także album z 15 piosenkami Elvisa z Jordanaires na 30. rocznicę śmierci Elvisa, zatytułowany It's Now Or Never , wydany przez wytwórnię Rykodisc. W 2007 roku Robert Gordon odbył małą europejską trasę koncertową, wspierany przez Marco DiMaggio i jego zespół. Podczas tej trasy Robert wystąpił w Moskwie w Rosji. Według managera Roberta był to jeden z najlepszych koncertów tej trasy. W 2009 i 2010 Gordon koncertował z gwiazdorskim składem „The Gang They Could not Hang”, w skład którego wchodzili Chris Spedding, Slim Jim Phantom i Glen Matlock. Godne uwagi daty „Gang” obejmowały Byron Bay Blues Festival w Australii i Azkena Rock Festival w Hiszpanii, gdzie Gordon i TGTCH wystąpili razem z Kissem i Bobem Dylanem przed 20-tysięczną publicznością. 2014 W 2014 roku wydał album I'm Coming Home. Koncertował w Stanach Zjednoczonych i Europie, a 19 kwietnia 2014 roku wystąpił na 17. dorocznej imprezie Viva Las Vegas Rockabilly Weekender podczas imprezy The Car Show w Las Vegas w stanie Nevada.

W 1982 roku Gordon zagrał wraz z Willemem Dafoe w pierwszym filmie przyszłej zdobywczyni Oscara Kathryn Bigelow, filmie o motocyklach w stylu lat 50. XX wieku (inspirowanym The Wild One Marlona Brando ) zatytułowanym The Loveless . To była pierwsza główna rola Dafoe. Krytycy ogólnie lubili ścieżkę dźwiękową, ale nie podobał im się film. The Loveless radził sobie słabo w kasie, ale teraz jest uważany za kultowy. Gordon wystąpił także w wielu programach telewizyjnych, w tym w skeczu z 1981 roku w popularnym programie komediowym SCTV, w którym występował ze swoim zespołem, w tym z Dannym Gattonem - po tym, jak został „przez pomyłkę” zarezerwowany w programie jako astronauta Gordon Cooper. W parodii wystrzelenia promu kosmicznego wystąpili także aktorzy Bob i Doug , Dave Thomas jako Walter Cronkite i Rick Moranis jako David Brinkley.

Gordon zmarł w Nowym Jorku 18 października 2022 roku w wieku 75 lat po latach ostrej białaczki szpikowej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Red Hot/Sweet Surrender	Robert Gordon	10.1977	-	83[3]	Private Stock 45,156	[written by Billy Emerson][produced by Richard Gottehrer]
Someday, Someway/Drivin' Wheel	Robert Gordon	06.1981	-	76[4]	RCA 12239	[written by M. Crenshaw][produced by Robert Gordon, Lance Quinn, Scott Litt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Robert Gordon with Link Wray	Robert Gordon	10.1977	-	142[8]	Private Stock 2030	[produced by Richard Gottehrer]
Fresh Fish Special	Robert Gordon	03.1978	-	124[7]	Private Stock 7008	[produced by Richard Gottehrer, Robert Gordon]
Rock Billy Boogie	Robert Gordon	03.1979	-	106[12]	RCA Victor 3294	[produced by Richard Gottehrer]
Bad Boy	Robert Gordon	02.1980	-	150[9]	RCA Victor 3523	[produced by Richard Gottehrer, Robert Gordon]
Are You Gonna Be The One	Robert Gordon	04.1981	-	117[15]	RCA Victor 3773	[produced by Lance Quinn, Robert Gordon, Scott Litt]

Wally Gold

Wally Gold (ur. 15 maja 1928r - zm. 7 czerwca 1998r) był amerykańskim muzykiem,wokalistą, autorem tekstów, producentem muzycznym i dyrektorem muzycznym z Teaneck w stanie New Jersey .

Gold urodził się na Brooklynie w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Gold przeniósł się do Teaneck w stanie New Jersey wraz z żoną i dwoma małymi synami, a wkrótce dołączyła do niego córka. Miał pięcioro wnucząt. Gold po raz pierwszy wystąpił jako saksofonista w zespole US Navy podczas II wojny światowej. Po powrocie z Japonii rozpoczął studia na Uniwersytecie Bostońskim, gdzie założył grupę wokalną The Four Esquires. Gold koncertował z The Four Esquires pod koniec lat pięćdziesiątych i wydał dwa przeboje „Love Me Forever” i „Hideaway”. Pojawili się także w The Patty Page Show i The Ed Sullivan Show.

W 1960 roku Gold dołączył do Aarona Schroedera, z którym był współautorem dwóch hitów numer 1 Elvisa Presleya - „It's Now or Never” (1960) i „Good Luck Charm” (1962). W tym okresie Gold był także współautorem przeboju numer 1 Lesley Gore „ It's My Party ”. Piosenki Golda zostały nagrane przez wielu artystów, w tym „Because They're Young” Duane'a Eddy'ego, który zajął 4. miejsce, „Half Heaven-Half Heartache” Gene Pitneya (nr 12) i „Take Me Tonight”, „Take Me Tonight”, „ Time and the River” Nat King Cole'a, a także przez Paula Petersena i Pata Boone'a. Gold ma łącznie 81 utworów zapisanych w bazie danych ASCAP.

W połowie lat 60-tych Gold został zatrudniony jako producent domowy w Columbia Records, gdzie wyprodukował albumy dla Tony'ego Bennetta i Jerry'ego Vale'a oraz album Barbry Streisand z 1969 roku „What About Today?”. W latach 70-tych Gold przeniósł się do pracy jako wiceprezes / dyrektor generalny organizacji muzycznej Dona Kirshnera , gdzie odkrył i wyprodukował zespół Kansas. Pracował również przy innych udanych projektach, w tym teleturnieju Musical Chairs (1975) i komedii telewizyjnej A Year at the Top (1977) (niewymieniony w czołówce) z Paulem Shafferem i Gregiem Eviganem w rolach głównych. Pełnił również funkcję koordynatora muzycznego w serialu Rock Concert. Po odejściu z branży muzycznej Gold pracował jako agent turystyczny aż do swojej śmierci na zapalenie jelita grubego w 1998 roku w wieku 70 lat.

Kompozycje Wally Golda na listach przebojów

[solo]
05/1956 Look Homeward, Angel The Four Esquires 55.US
01/1957 Look Homeward Angel Johnnie Ray 36.US/7.UK
.1964 Exodus The Tornados 41.UK
02/1964 Look Homeward Angel The Monarchs 47.US

[with Aaron Schroeder ]
08/1959 Miss Lonely Hearts Dodie Stevens 111.US
08/1959 Sweet Bird of Youth Nat King Cole 95.US
09/1959 Fool's Hall of Fame Pat Boone 29.US
12/1959 Lucky Devil Carl Dobkins Jr. 25.US
01/1960 Wild Cat Gene Vincent 21.UK
02/1960 Time and the River Nat King Cole 30.US/23.UK
02/1960 Lucky Devil Frank Ifield 22.UK
04/1960 Hither, Thither and Yon Brook Benton 58.US
07/1960 It's Now or Never Elvis Presley 1.US/1.UK
03/1962 Good Luck Charm Elvis Presley 1.US/1.UK
05/1981 It's Now or Never John Schneider 14.US

[with Aaron Schroeder, Don Costa ]
05/1960 Because They're Young Duane Eddy 2.UK/4.US
08/1960 Because They're Young James Darren 29.UK

[with Martin Kalmanoff & Aaron Schroeder ]
12/1960 Utopia Frankie Gari 27.US

[with Roy Alfred]
03/1962 She Can't Find Her Keys Paul Petersen 19.US

[with Aaron Schroeder, George Goehring]
12/1962 Half Heaven - Half Heartache Gene Pitney 12.US

[with Herb Wiener,John Gluck
05/1963 It's My Party Lesley Gore 1.US/9.UK

[with Aaron Schroeder, Carl Spencer & Al Cleveland]
05/1964 Yesterday's Hero Gene Pitney 64.US

[with David Hill]
02/1966 Five Card Stud Lorne Greene 112.US

[with Phil Springer]
12/1966 Questions and Answers In Crowd 92.US

[with Roy Alfred,Aaron Schroeder]
05/1977 Take Me Tonight Tom Jones 101.US

[with Christopher Baran, Kara DioGuardi, John Gluck, Seymour Gottlieb, Melanie Martinez & Herb Wiener]
04/2016 Pity Party Melanie Martinez 104.US

czwartek, 15 grudnia 2022

Rosco Gordon

Rosco Gordon (ur. 10 kwietnia 1928r w Memphis, zm. 11 lipca 2002r w Queens) - amerykański kompozytor i wokalista bluesowy. Zyskał popularność przede wszystkim jako autor przeboju „Booted”, który trafił na pierwsze miejsca list przebojów R&B, a także singli „No More Doggin'” i „Just a Little Bit”.

Urodzony na Florida Street w Memphis w stanie Tennessee, Gordon należał do kręgu muzyków wywodzących się z Beale Street, środowiska, które znacząco wpłynęło na rozwój stylu znanego jako Memphis Blues. Większość jego nagrań z początkowego okresu twórczości powstała dla wytwórni Sun Records kierowanej przez Sama Phillipsa. Gordon rozwinął technikę gry na pianinie określaną później mianem „The Rosco Rhythm”, która polegała na synkopowaniu rytmu. Chociaż i przed Gordonem w podobnym stylu nagrywali inni wpływowi pianiści R&B, jak na przykład Professor Longhair (słychać to między innymi w piosence „Willie Mae”), to właśnie Rosco zainspirował jamajskiego pianistę Theopilusa Beckforda („Easy Snappin'”), co zapewniło mu pozycję wśród muzyków, którzy przyczynili się do powstania muzyki bluebeat i reggae.

Kariera Gordona rozpoczęła się w 1952 od utworu „Booted”, poprzedzającego wydany jeszcze w tym samym roku „No More Doggin'”. Sam Phillips sprzedał taśmę z gotowym nagraniem dwóm konkurującym wytwórniom płytowym: Chess oraz RPM, które równocześnie wypuściły go w formie singla - wcześniej Phillips sprzedał w ten sposób nagrania Howlin’ Wolfa. Wersja wypuszczona przez RPM dotarła na 1. miejsce listy przebojów Billboard R&B. Wytwórnia Chess wdała się później w konflikt z właścicielami RPM, braćmi Bihari, który został rozwiązany poprzez przyznanie RPM wyłączności na utwory Gordona - wytwórnia Chess podpisała natomiast kontrakt z Howlin’ Wolfem.

W 1960 roku Gordon wydał swój ostatni singiel, „Just a Little Bit”, który wszedł na listy przebojów i stał się hitem zarówno wśród słuchaczy muzyki R&B, jak i popularnej. Po tym numerze, Gordon nie odniósł już większych sukcesów, mimo że nie brakowało mu entuzjazmu ani talentu. Nie wyprodukowawszy więcej żadnego przeboju, w 1962 Rosco Gordon wycofał się z przemysłu muzycznego. Wraz z żoną przeniósł się do Queens w Nowym Jorku, gdzie zakupił udziały w przedsiębiorstwie prowadzącym sieć pralni. W 1984, po śmierci żony zaczął ponownie występować, tym razem w obrębie Nowego Jorku.

W 2002 roku Gordon został zaproszony przez Richarda Pearce’a do udziału w dokumentalnym filmie „The Road To Memphis”, w którym wraz z kilkoma sławami tamtejszej sceny muzycznej powraca do Memphis, by oddać hołd Samowi Phillipsowi przy okazji rozdania W. C. Handy Awards. Sześć tygodni po zakończeniu zdjęć Gordon zmarł na atak serca w swoim mieszkaniu w Rego Park, w Queens. Miał 74 lata. Został pochowany na Rosedale Cemetery w Linden, w stanie New Jersey.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Saddled The Cow (And Milked The Horse)/Ouch Pretty Baby	Rosco Gordon	09.1951	-	-	RPM 324X45	[written by Rosco Gordon, Taub][9[5].R&B Chart]
Booted/Love You 'Til The Day I Die	Rosco Gordon	02.1952	-	-	Chess 1487	[written by Courtney & Henry][1[1][13].R&B Chart]
No More Doggin'/Maria	Rosco Gordon	04.1952	-	-	RPM 350X45	[written by Rosco Gordon][2[15].R&B Chart]
Just A Little Bit/Goin' Home	Rosco Gordon	02.1960	-	64[7]	Vee Jay 332	[written by D. Gordon][2[17].R&B Chart]

Lesley Gore

Urodziła się 2. 05.1946 r. w Nowym Jorku, a wychowywała w Tenafly w stanie New Jersey, USA. Debiutowała w 7-osobowym zespole jazzowym, ale w 1962 r. podpisała kontrakt z Mercury Records jako solistka. Wyboru nagrań na jej debiutancki singel dokonał sam Quincy Jones. Umieszczony na nim utwór „It’s My Party” odniósł ogromny sukces. Płytka zajęła 1. miejsce na amerykańskiej liście bestsellerów, a w Anglii dotarła do 9. pozycji.

Piosenka, opowiadająca o miłosnych problemach nastolatków, pozostaje jednym z najlepiej zapamiętanych utworów z lat 60-tych. Kolejny przebój „Judy’s Tum To Cry” zdobył drugą „złotą płytę”, a następne nagrania, m.in. „You Don’t Own Me” i „Maybe I Know”, potwierdziły duże możliwości wokalistki. Leslie Gore wzięła udział w kilku filmach skierowanych do nastoletniej młodzieży i programach telewizyjnych, m.in. w „Batmanie”, a także w sztuce teatralnej „Half A Sixpence”, lecz jej kariera była przerywana okresami bezczynności zawodowej.

Powróciła w 1972 roku albumem Someplace Else Now, wydanym przez oddział Tamla Motown - Mowest Records. Trzy lata później wspólnie z kompozytorem i producentem, Quincy Jonesem, nagrała album Love Me By Name. W 1993 r. wzięła udział w nostalgicznym tournee dawnych gwiazd piosenki. Leslie Gore jest uważana przez krytyków za jedną z pierwszych wokalistek apelujących w swoich piosenkach o większe prawa dla kobiet.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's My Party/Danny	Lesley Gore	05.1963	9[12]	1[2][13]	Mercury 72 119	[written by H. Wiener, J. Gluck Jr., W. Gold][produced by Quincy Jones][1[3][11].R&B Chart]
Judy's Turn To Cry/Just Let Me Cry	Lesley Gore	07.1963	-	5[11]	Mercury 72 143	[written by B. Ross, E. Lewis][produced by Quincy Jones][10[8].R&B Chart]
She's A Fool/The Old Crowd	Lesley Gore	09.1963	-	5[15]	Mercury 72 180	[written by M. Barkan, B. Raleigh][produced by Quincy Jones][26[4].R&B Chart]
You Don't Own Me/Run Bobby, Run	Lesley Gore	12.1963	-	2[13]	Mercury 72 206	[written by J. Madara, D. White][produced by Quincy Jones]
That's The Way Boys Are/That's The Way The Ball Bounces	Lesley Gore	03.1964	-	12[9]	Mercury 72 259	[written by M. Barkan, B. Raleigh][produced by Quincy Jones]
I Don't Wanna Be A Loser/It's Gotta Be You	Lesley Gore	05.1964	-	37[5]	Mercury 72 270	[written by Ben Raleigh, Mark Barkan][produced by Quincy Jones]
Maybe I Know/Wonder Boy	Lesley Gore	07.1964	20[8]	14[10]	Mercury 72 309	[written by E. Greenwich, J. Barry][produced by Quincy Jones]
Hey Now/Sometimes I Wish I Were A Boy	Lesley Gore	10.1964	-	A:76[6];B:86[4]	Mercury 72 352	[A:written by S. Gordon][B:written by S. Donroy, J. Gluck][produced by Quincy Jones]
Look Of Love/Little Girl Go Home	Lesley Gore	12.1964	-	27[9]	Mercury 72 372	[written by E. Greenwich, J. Barry][produced by Quincy Jones]
All Of My Life/I Cannot Hope For Anyone	Lesley Gore	03.1965	-	71[6]	Mercury 72 412	[written by T. Powers, H. Miller][produced by Quincy Jones]
Sunshine, Lollipops And Rainbows/You've Come Back	Lesley Gore	06.1965	-	13[11]	Mercury 72 433	[written by M. Hamlisch, H. Liebling][produced by Quincy Jones]
My Town, My Guy And Me/A Girl In Love	Lesley Gore	09.1965	-	32[8]	Mercury 72 475	[written by L. Gore, P. Kaufman, B. Elgin][produced by Quincy Jones]
I Won't Love You Anymore (Sorry)/No Matter What You Do	Lesley Gore	12.1965	-	80[3]	Mercury 72 513	[written by M. Gore, L. Gore][produced by Shelby S. Singleton]
We Know We're In Love/That's What I'll Do	Lesley Gore	02.1966	-	76[3]	Mercury 72 530	[written by M. Gore, L. Gore][produced by Shelby S. Singleton Jr.]
Young Love/I Just Don't Know If I Can	Lesley Gore	03.1966	-	50[6]	Mercury 72 553	[written by C. Joyner, R. Cartey][produced by Shelby S. Singleton, Jr.]
Off And Running/I Don't Care	Lesley Gore	05.1966	-	108[6]	Mercury 72 580	[written by T. Wine, C. Bayer][produced by Quincy Jones]
Treat Me Like A Lady/ Maybe Now	Lesley Gore	09.1966	-	115[4]	Mercury 72 611	[written by B. Crewe, G. Knight][produced by Bob Crewe]
California Nights/I'm Going Out (The Same Way I Came In)	Lesley Gore	02.1967	-	16[14]	Mercury 72 649	[written by M. Hamlisch, H. Liebling][produced by Bob Crewe]
Summer And Sandy/I'm Fallin' Down	Lesley Gore	06.1967	-	65[7]	Mercury 72 683	[written by B. Crewe, L. Brown, R. Bloodworth][produced by Bob Crewe]
Brink Of Disaster/On A Day Like Today	Lesley Gore	10.1967	-	82[4]	Mercury 72 726	[written by J. A. Griffin, M. Z. Gordon][produced by Steve Douglas]
Small Talk/Say What You See	Lesley Gore	03.1968	-	124[1]	Mercury 72 787	[written by A. Gordon, G. Bonner][produced by Charles Koppelman, Don Rubin]
He Gives Me Love (La La La)/Brand New Me	Lesley Gore	06.1968	-	119[3]	Mercury 72 819	[written by M. DeLaCalva, R. Arcusa, M. Julien][produced by Herb Bernstein]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Cry If I Want To	Lesley Gore	07.1963	-	24[15]	Mercury 60 805	[produced by Quincy Jones]
Lesley Gore Sings of Mixed-Up Hearts	Lesley Gore	01.1964	-	125[8]	Mercury 60 849	[produced by Quincy Jones]
Boys, Boys, Boys	Lesley Gore	07.1964	-	127[6]	Mercury 60 901	[produced by Quincy Jones]
Girl Talk	Lesley Gore	12.1964	-	146[2]	Mercury 60 943	[produced by Quincy Jones]
The Golden Hits of Lesley Gore	Lesley Gore	07.1965	-	95[24]	Mercury 61 024	-
My Town, My Guy & Me	Lesley Gore	12.1965	-	120[4]	Mercury 61 042	[produced by Quincy Jones]
California Nights	Lesley Gore	05.1967	-	169[5]	Mercury 61 120	[produced by Quincy Jones,Bob Crewe]

Michael Gore

Michael Gore (ur. 5 marca 1951r) to amerykański kompozytor. Gore jest młodszym bratem piosenkarki Lesley Gore.

Absolwent szkoły Dwight-Englewood z 1969 r., Gore otrzymał nagrodę Distinguished Alumni Award szkoły w 2004 r. Gore wraz z autorem tekstów Deanem Pitchfordem zdobyli Oscara w 1981 roku za najlepszą oryginalną piosenkę do „Fame” z filmu o tym samym tytule. W tym samym roku zdobył także nagrodę za najlepszą oryginalną ścieżkę dźwiękową. Gore, wraz ze swoim wieloletnim partnerem Lawrencem D. Cohenem, współpracował później z Pitchfordem przy Carrie: The Musical , programie opartym na pierwszej opublikowanej powieści Stephena Kinga z 1974 roku. Program wyreżyserowany przez Terry'ego Handsa z Royal Shakespeare Company stał się jedna z najbardziej niesławnych klap na Broadwayu, otrzymując polaryzujące recenzje od krytyków teatralnych. Pomimo reaktywnej publiczności i pozytywnych porównań do The Rocky Horror Show, inwestorzy szybko wycofali swoje zasoby z produkcji. Program stał się kultowym klasykiem undergroundu, a pod koniec 2000 roku Gore i zespół kreatywny mocno go zmienili, aby odrodzić się w 2012 roku.

Odrodzenie, które jest bardziej zgodne z pierwotną wizją dzieła zespołu kreatywnego, spotkało się z uznaniem krytyków i stało się licencjonowaną własnością dostępną do zakupu. Dwie z jego piosenek, z tekstami Lynn Ahrens, znalazły się w filmie Camp z 2003 roku. Skomponował także motyw przewodni i ścieżkę dźwiękową do przebojowego filmu Czułe słówka z 1983 roku, w którym wystąpili Shirley MacLaine i Debra Winger. Singiel „Terms of Endearment” spędził sześć tygodni na liście Billboard Hot 100, osiągając szczyt pod numerem 84 w kwietniu 1984 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From Terms Of Endearment	Michael Gore	04.1984	-	84[6]	Capitol 5334	[written by Michael Gore][produced by Michael Gore]

Kompozycje Michaela Gore na listach przebojów

[with Lesley Gore]
12/1965 I Won't Love You Anymore (Sorry) Lesley Gore 80.US
02/1966 We Know We're in Love Lesley Gore 76.US
08/1980 Out Here on My Own Irene Cara 19.US/58.UK

[with Dean Pitchford]
06/1980 Fame Irene Cara 1.UK/4.US
08/1980 Red Light Linda Clifford 41.US/1.Dance Chart
12/1990 All the Man That I Need Whitney Houston 1.US/13.UK
08/1995 Fame Loraine Vélez 85.UK
09/2009 Fame Naturi Naughton 33.UK

[with Dean Pitchford, Jesse Boyce]
04/1982 Don't Come Crying to Me / Let It Ride Linda Clifford 1.Dance Chart

[solo]
03/1984 Theme from Terms of Endearment Michael Gore 84.US

Filmografia

Fame (1980)/ Terms of Endearment (1983)/ Pretty in Pink (1986)/ Broadcast News (additional music) (1987)/ Generations (1989–1991)/ Don't Tell Her It's Me (1990)/ Defending Your Life (1991)/ The Butcher's Wife (1991)/ Mr. Wonderful (1993)/ Central Park West (2nd season theme) (1996)/ Superstar (1999)/ Camp (2003)

Tom Jans

Tom Jans (ur. 9 lutego 1948r - zm. 25 marca 1984r) był amerykańskim folkowym wokalistą, autorem tekstów i gitarzystą z San Jose w Kalifornii . Jest prawdopodobnie najbardziej znany ze swojej piosenki „Loving Arms” (znanej również jako „Lovin' Arms”), którą nagrali początkowo Kris Kristofferson i Rita Coolidge, a później przez takich artystów jak Dobie Gray, Elvis Presley, Dixie Chicks, Natalie Cole , Olivia Newton-John, Petula Clark, Jon English, Livingston Taylor, Etta James, Millie Jackson, Jody Miller, The Beautiful South, Irma Thomas i The Cats.

Syn rolnika, Tom Jans, wychował się w pobliżu San Jose. Babcia Jansa ze strony ojca była zaangażowana w muzykę, grając w grupie jazzowej Rocky Mountain Five. Jego wpływy wahały się od Hanka Williamsa do flamenco (jego matka pochodziła z Hiszpanii) do The Beatles. Studiował literaturę angielską na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis, ale odrzucił stypendium na Uniwersytecie Columbia, aby rozpocząć karierę muzyczną.

Grając w kawiarniach w San Francisco, Jans poznał Joan Baez, która przedstawiła go swojej siostrze Mimi Fariña w 1970 roku. Fariña osiągnęła status kultowej jako część duetu ze swoim zmarłym mężem Richardem Fariñą. Fariña zaczęła pisać nowe piosenki i szukał partnera do ich wykonania; Jans wydawał się być podobnym współpracownikiem i obaj utworzyli nowy duet. Duet grał w klubach San Francisco Bay Area i otrzymał zawiadomienie o swoim występie na Big Sur Folk Festival. Następnie grupa intensywnie koncertowała jako drugoplanowy występ dla Cata Stevensa, a następnie Jamesa Taylora. Otrzymali kontrakt płytowy od A&M Records, wydając album Take Heart w 1971 roku. Jednak album spotkał się z niewielkim zainteresowaniem i duet rozpadł się w 1972 roku.

Jans przeniósł się do Nashville, aby kontynuować pracę jako autor tekstów, pracując dla wydawnictwa Irving/Almo. Jego pierwszym hitem jako pisarza była piosenka „Loving Arms”, nagrana początkowo przez Krisa Kristoffersona i Ritę Coolidge, a następnie przez Dobie Graya i Elvisa Presleya w 1973 roku. Jans umieścił tę piosenkę na swoim debiutanckim solowym albumie Tom Jans dla A&M Records w 1974 roku. Album został wyprodukowany przez Mentora Williamsa i zawierał gitarzystów Lonnie Macka i Troy'a Sealsa. Jednak płyta okazała się komercyjną porażką i Jans zdecydował się przenieść do Los Angeles.

Po okresie izolacji Jans wydał drugi album, The Eyes of An Only Child , w Columbia Records w 1975 roku, którego producentem wykonawczym był Lowell George. Album zawierał jego piosenkę „Out of Hand”, która później stała się hitem country dla Gary'ego Stewarta. Piosenka „Struggle in Darkness” była również niewielkim hitem w radiu FM, ale album nie odniósł komercyjnego sukcesu. Jego kolejny album wydany przez Columbia Records, Dark Blonde (1976), również nie osiągnął wysokiej sprzedaży, a Jans przeniósł się do Europy. Kiedy wydawnictwa Columbia nie znalazły publiczności, jego kariera straciła impet i chociaż Jans nadal występował, nie wydał żadnych nagrań aż do albumu Champion z 1982 roku, wyprodukowanego przez Dona Grusina, który został wydany tylko w Japonii.

Jans doznał poważnych obrażeń, zwłaszcza nerek, w wypadku motocyklowym w 1983 roku. Zmarł w wieku 36 lat z powodu podejrzenia przedawkowania narkotyków w 1984 roku. Brat Mentora Williamsa, Paul, zaśpiewał „Loving Arms” na pogrzebie Jansa. Tom Waits zadedykował piosenkę Jansowi, z którym on i jego żona się zaprzyjaźnili, „Whistle Down the Wind (For Tom Jans)” z Bone Machine .

Kompozycje Toma Jansa na listach przebojów

[solo]
07/1973 Loving Arms Dobie Gray 61.US
3/1974 Loving Arms Kris Kristofferson & Rita Coolidge 86.US
11/1980 My Mother's Eyes Bette Midler 39.US
04/1981 Loving Arms Elvis Presley 47.UK

[with Tom DeLuca]
10/1984 Satisfied Man Molly Hatchet 81.US