Flame

 Flame był amerykańskim zespołem hard-rockowym z Brooklynu, który wydał albumy w RCA w latach 1977/78 Queen of the Neighborhood i Flame. Później pracowali jako muzycy wspierający dla urodzonej na Brooklynie niemieckiej gwiazdy Helen Schneider. Wokalistka Marge Raymond miała doświadczenie w pracy sesyjnej i zakorzeniła się w erze girlsbandów. Była jednym z wielu talentów wybranych do gwiazdorskiego projektu Intergalactic Touring Band z 1977 roku. Członkowie: Marge Raymond (wokal), Jimmy Crespo (gitara), Frank Ruby (gitara), John Paul Fetta (bas), Bob Leone (klawisze), Eddie Barbato (perkusja) .

 Flame pojawił się w 1976 roku, kiedy weteranka Marge Raymond po latach założyła zespół rockowy jako wokalistka sesyjna. Raymond  po raz pierwszy odkryto w wieku 14 lat śpiewającej doo-wop na rogu Ave D w części Brooklynu East Flatbush. Została zaproszona do Brill Building na Broadwayu i podpisała kontrakt z Coed Records, domem The Crests i The Duprees. Pod przewodnictwem  producenta Billy'ego Dawn Smitha, prowadziła Margie and the Formations na singlu z 1965 roku „Better Get What Goes For You” / „Sad Illusion” , oba żwawe utwory dziewczęce w stylu The Chiffons i Marvelettes. Zaproponowano jej miejsce w Shangri-Las, ale odmówiła z powodu zmęczenia na tour, nie wyobrażając sobie ich sukcesu. Jako dorosła Raymond pojawił się w trio wokalnym Sumagna z lat 70-tych z wokalistkami Susan Collins i Nancy O'Neill. Podpisały kontrakt z Don Kirshner Enterprises z Paulem Shafferem jako ich dyrektorem muzycznym. Jako wokaliści sesyjni wspierali Ritchie Havensa, Benny Mardonesa, Elephant’s Memory i New Riders of the Purple Sage. Wraz z piosenkarką Ellie Greenwich wsparli Electric Light Orchestra w wydaniu Face the Music z 1975 roku, gdzie wokal Margie przeplata się z wokalem frontmana Jeffa Lynne'a w hicie „Evil Woman”. 

 Jej wysiłki wywarły wrażenie na współautorze albumu Jimmym Iovine, który namówił ją, by została liderem zespołu. Założyła Flame z perkusistą Eddie Barbato, gitarzystą prowadzącym Jimmym Crespo, klawiszowcem Bobem Leone, basistą Johnem Paulem Fetta i gitarzystą rytmicznym Frankiem Ruby. 

Flame wydał swój debiutancki album Queen of the Neighborhood w RCA w 1977 roku. Zawiera osiem oryginałów, w większości napisanych wspólnie przez Crespo (w tym „Long Time Gone” i „Laugh My Tears Away”) oraz covery Chucka Jacksona ( „Beg Me”) i Frankie Millera („All My Love to You”). Iovine wyprodukował album i był współautorem trzech numerów: „Angry Times”, „You Sit In Darkness” i tytułowego utworu. Była to jedna z pierwszych produkcji Iovine po czterech latach pracy jako inżynier przy albumach Return to Forever (Hymn of the Seventh Galaxy), Lighthouse, Kansas, The Raspberries, Bruce Springsteen, Merry Clayton, Meat Loaf i Wiggy Bits. Dzięki kontaktom Iovine z E Street Band (jako inżynier przy Born to Run), Queen of the Neighborhood zawiera aranżacje waltorni Steve'a Van Zandta oraz saksofon Clarence'a Clemonsa w utworze „All My Love to You”. Flame nagrał album w nowojorskiej wytwórni płytowej z inżynierem Thomem Panunzio, przypisywanym tutaj jako „Surprise Guest Electron Director”. Flame koncertował w Queen of the Neighborhood jako występ otwierający Bachman Turner Overdrive, Foreigner i Nektar. „Beg Me” i „Angry Times” zostały sparowane na singlu RCA . 

 Raymond wraz z Clemonsem i innym współpracownikiem z Iovine Meat Loaf pojawia się na konceptualnym albumie science-fiction Intergalactic Touring Band z 1977 roku, gwiazdorskim projekcie Passport Records. Śpiewa jako tytułowa postać w utworze „Silver Lady”. Drugi album Flame , zatytułowany jak nazwa zespołu, ukazał się w 1978 roku w RCA. Zawiera trzy piosenki Crespy („Don’t You Go”, „Shadow In the Night”, „Midnight Sun”); jeden kawałek autorstwa Fetta („Watch Me Run”), Leone („It’s All Over”) i Ribando („Spacer”); plus covery Willie Dixona („Too Many Cooks”) i Isley Brothers („This Old Heart of Mine”). Flame został wyprodukowany przez Iovine'a w House of Music w West Orange w New Jersey, a masteringiem w Sterling Sound był Gregory Calbi (William Bell, Spooky Tooth, The Chambers Brothers, Atmospheres). Barbato zastąpił perkusistę Thommy'ego Price'a na tym wydawnictwie. W dwóch utworach występuje perkusista Woody Cunningham i organista Louis Small, którzy wkrótce pojawili się w Kleeer.

Logo na okładce   zostało zaprojektowane przez Kennetha Kneitela, odpowiedzialnego również za grafikę okładki Oops! Wrong Planet autorstwa Utopii i amerykańskiej wersji   Octopus autorstwa Gentle Giant. „Too Many Cooks” i „Shadow In the Night” zostały wydane jako singiel. Ten pierwszy zawiera niewymienione chórki w wykonaniu Luthera Vandrossa. Obie piosenki pojawiły się na albumie Album Sampler z marca 1978 roku, promującym albumie wydanym przez białą wytwórnię, na którym znajduje się również kilka zespołów z zależnej od RCA firmy Windsong, w tym dwa kawałki przyszłej współpracowniczki Helen Schneider.

 

 Po Flame Leone grał na basie z piosenkarką i autorką tekstów Melanie na swoim podwójnym albumie RCA/Tomato Ballroom Streets z 1978 r., wydaniu na żywo w studiu, w którym występują również klawiszowiec Luis Cabaza (Stry Dog, Aalon, Gap Band) i gitarzysta Tony Battaglia (Jay Ferguson). . Fetta grał na albumach z lat 1978-81 Patti Smith, Sylvester, JR Funk and the Love Machine i byłej wokalistki Ten Wheel Drive, Genyi Ravan. W 1980 roku założył Atma na potrzeby albumu In Transit, wydanego również jako Haven’t You Had Enough? 

 

 Crespo poparł byłego frontmana Stories, Iana Lloyda, na jego solowym albumie Goose Bumps z 1979 roku, na którym pojawiły się również Jimmy Maelen (Ambergris), Larry Fast (Synergy), Benjamin Orr (The Cars), Mick Jones (Spooky Tooth, Foreigner) i piosenki Terry'ego Brittena, Russa Ballarda, Rica Ocaseka, Iana Huntera, a także covery The Zombies, Bee Gees i utwór Hello „Love Stealer” (później przerobiony przez Cliffa Richarda na jego albumie Silver z 1983 roku). Później, w 1979 roku, Crespo pomógł niespokojnemu Aerosmith  ukończyć szósty album studyjny Night in the Ruts i pozostał ich gitarzystą do 1984 roku.

 Absolwenci Flame'a, w tym Barbato i Price, występują na wydanym w 1980 roku albumie Crazy Lady wokalistki z Brooklynu Helen Schneider. Pojawił się w WEA w Niemczech, gdzie Schneider zyskała sławę. Grał także na albumach z początku lat 80-tych Mink DeVille, Toma Verlaine'a, Billy Idola (Rebel Yell), Scandal i The Psychedelic Furs. W 1986 roku współpracował z basistą i wokalistą Kasimem Sultonem przy wydaniu dla CBS Lights On.

 

Raymond ponownie nawiązała współpracę z Crespo w zespole Renegade, w którym występował także gitarzysta Bob Mayo (Peter Frampton) i sekcja rytmiczna zabitego wówczas Aerosmith. Nagrali album dla CBS, który został odłożony na półkę w momencie, gdy frontman Aerosmith Steve Tyler wezwał swój zespół do zobowiązań umownych wobec wspomnianej wytwórni. Następnie była liderem hard-rockowego zespołu Kicks, który nagrywał utwory na album z byłym basistą Mountain, Felixem Pappalardim. Ten projekt upadł wraz z przedwczesną śmiercią Pappalardi w 1983 roku. Jej ostatnim zespołem był Proton, który nagrywał w nowojorskiej Hit Factory, ale upadł, gdy zmarł jeden z członków. Po działalności zespołu Raymond zwróciła się ku teatrowi i zagrała Madame Defarge w scenicznej adaptacji powieści historycznej Charlesa Dickensa z 1859 roku Opowieść o dwóch miastach. Śpiewała także w reklamach, w tym dżingle dla Pontiaca, Micheloba i Mountain Dew.W 1991 roku brała udział w Oratorium Paula McCartneya, klasycznej produkcji byłego Beatle'a w Carnagie Hall.

 

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Queen Of The Neighborhood	Flame	05.1977	-	147[5]	RCA Victor 2160	[produced by Jimmy Iovine]

Flames

The Flames to grupa muzyczna z Durbanu w RPA, założona w 1963 roku przez gitarzystę Steve'a Fataara, basistę Brother Fataara (Edries Fataar), perkusistę George'a Fabera i gitarzystę Eugenio Championa. Formacja ta nagrała jednak tylko kilka piosenek. Ricky Fataar zastąpił George'a Fabera jako perkusistę zespołu około 1964r, a Edries Fredericks zastąpił Championa Eugene'a jako gitarzystę. Baby Duval na krótko zastąpił Edriesa Fredericksa w 1967 roku, chociaż nie jest jasne, czy był obecny na wydanych nagraniach. Blondie Chaplin zastąpił Baby Duvala w 1967 roku. Tak wyglądał skład grupy aż do jej rozwiązania w 1970 roku.

 Steve Fataar potwierdził, że Baby Duval pojawia się jako wykonawca na drugim albumie The Flames That's Enough, który ukazał się na początku 1967 roku. W 1970r roku nagrali jedyny album wydany przez wytwórnię Brother, wyprodukowany przez Carla Wilsona pod nazwą „The Flame” (aby uniknąć pomyłki z grupą Jamesa Browna The Famous Flames). W 1972r Ricky Fataar i Blondie Chaplin dołączyli do The Beach Boys, opuszczając grupę pod koniec 1973r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
See The Light/Get Your Mind Made Up	Flames	11.1970	-	95[2]	Brother 3500	[written by Blondie Chaplin, Steve Fataar][produced by Carl Wilson]

Flares

 Amerykańska grupa wokalna z Los Angeles w Kalifornii, założona na początku lat 50-tych. Pierwotnie nazwana „The Debonairs” i „The Hollywood Blue Jays” (po jednym wydawnictwie), została przemianowana na „The Flairs” przez Joe Bihari po nazwie wytwórni Flair Records . Pierwotni członkowie (1953-55): Beverly Thompson (tenor), Cornell Gunter, Thomas „Pete” Fox (tenor), Obadiah Jessie (baryton) i Richard Berry (bas). 

 Ten skład rozpadł się w 1955r. Grupa została reaktywowana jako „Cornel Gunter And The Ermines” w 1955r, a następnie „Cornel Gunter And The Flairs”. Późniejsi członkowie (1955-1958): Cornell Gunter, Kenneth Byley (pierwszy tenor), Thomas Miller (baryton) i Felton George Hollis (bas). Ten drugi skład rozpadł się w 1958 roku. W 1959 Buck Ram ostatecznie zmienił nazwę na "The Flares". Ta nowa grupa była znana z przeboju z 1961 roku "Foot Stompin', Pt. 1".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Foot Stomping - Part 1/ Foot Stomping - Part 2 [The Ramrocks]	Flares	09.1961	-	25[15]	Felsted 8624	[written by Aaron Collins][produced by Buck Ram ][20[5].R&B Chart]
The Monkey Walk/Do It If You Wanna	Flares	11.1963	-	133[1]	Press 2810	[written by Aaron Collins][produced by Buck Ram ]

Flash

W składzie tej brytyjskiej grupy rockowej znaleźli się dwaj byli członkowie Yes: Peter Banks (ur. 7.07.1947 r. w Barnet w północnym Londynie; gitara) i Tony Kaye (właśc. Anthony John Selridge, ur. 11.01.1946 r. w Leicester, Anglia; organy).

 

W nagraniach do debiutanckiego albumu Flash towarzyszyli im Colin Carter (śpiew), Ray Bennett (bas, instr. klawiszowe) i Mike Hough (perkusja). Tuż po ukazaniu się płyty na rynku Kaye opuścił kolegów, by dołączyć do grupy Badger. Pozostała czwórka zarejestrowała co prawda jeszcze dwa progresywne albumy, ale nie udało im się odnieść znaczącego sukcesu komercyjnego, mimo że singel "Small Beginnings" trafił w 1972 r. do Top 30 amerykańskiej listy przebojów.
 

Po krótkim okresie współpracy z gitarzystą Focus Janem Akkermanem, Banks poświęcił się karierze solowej, nagrywając w 1973 r. dwa albumy: Peter Banks i Two Sides Of Peter Banks. Hough pojawił się w działającej krótko grupie Fast Buck. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Small Beginnings/Morning Haze	Flash	06.1972	-	29[12]	Capitol 3345	[written by Peter Banks/Colin Carter][produced by Derek Lawrence]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flash	Flash	05.1972	-	33[29]	Capitol 11 040	[produced by Derek Lawrence]
Flash in the can	Flash	12.1972	-	121[13]	Capitol 11 115	[produced by Derek Lawrence]
Out of our hands	Flash	09.1973	-	135[8]	Capitol 11 218	[produced by Flash]

Flaming Ember

 The Flaming Ember to amerykański zespół soulowy z Detroit w stanie Michigan, który odniósł komercyjny sukces pod koniec lat 60-tych. Grupa pierwotnie powstała w Detroit w 1964 roku.W tym czasie byli znani jako The Flaming Embers , nazwani od lokalnej restauracji w Detroit. W 1969 podpisali kontrakt z Hot Wax Records  (wytwórnia założona przez Briana Hollanda, Lamonta Doziera i Edwarda Hollanda Jr.), po tym jak zespół nagrywał dla kilku mniejszych wytwórni z obszaru Detroit od 1965 roku. 

Nagrywali dla wytwórni Ric Tic Eda Wingate'a w 1967 , ale kiedy Motown Records Berry'ego Gordy'ego Jr. kupiło Golden Records/Ric-Tic od Wingate'a, Flaming Ember zdecydował się nie podpisywać kontraktu z Motown. Porzucili „s” z nazwy i zdobyli  hit z „Mind, Body and Soul” w 1969  (nr 26 na liście popowych singli Billboardu USA); ponownie trafili na listy przebojów ze swoją charakterystyczną piosenką  „Westbound #9”  (pop numer 24 w USA, numer 15 w rankingu US Billboard R&B) i „I'm Not My Brother's Keeper” (pop numer 34 w USA). , numer 12 R&B). 

Wszystkie trzy utwory zostały wydane między końcem 1969 a końcem 1970 roku. Kontynuacja wysiłków, takich jak „Stop the World and Let Me Off” z 1971 roku, nie była tak udana. Po zmianie nazwy na Mind, Body and Soul resztę lat 70-tych spędzili grając w barach w Detroit. Zespół został wprowadzony do Rockabilly Hall of Fame w 1999 roku.The Flaming Embers ponownie zjednoczyli się w 2004 roku, zagrali na Festiwalu Rockabilly w Tennessee i nagrali płytę.

 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mind, body and soul/Filet de soul	Flaming Ember	09.1969	-	26[14]	Hot Wax 6902	[written by Ronald Dunbar/Edith Wayne][produced by R. Dunbar]
Shades of green/Don' t you wanna wanna	Flaming Ember	01.1970	-	88[5]	Hot Wax 6907	[written by Ronald Dunbar/Edith Wayne][produced by Stagecoach Productions]
Westbound #9/Why don' t you stay	Flaming Ember	05.1970	-	24[14]	Hot Wax 7003	[written by Daphne Dumas/Ronald Dunbar/Edith Wayne][produced by Stagecoach Productions][15[13].R&B Chart]
I' m not my brothers keeper/Deserted village	Flaming Ember	10.1970	-	34[13]	Hot Wax 7006	[written by Ronald Dunbar/R. Miner/W. Weatherspoon][produced by William Weatherspoon, Raynard Miner][12[8].R&B Chart]
Stop the world and let me off/Robot in a robot' s world	Flaming Ember	02.1971	-	101[2]	Hot Wax 7010	[43.R&B; Chart][written by Angelo Bond/Ronald Dunbar/Edith Wayne][produced by Stagecoach Productions][43[5].R&B Chart]
Sunshine /1200 miles	Flaming Ember	05.1971	-	117[2]	Hot Wax 7103	[written by Miner, ?/William Weatherspoon][produced by Stagecoach Productions]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Westbound #9	Flaming Ember	08.1970	-	188[3]	Hot Wax 702

Altitude

Altitude było żeńskim trio R&B z lat 90-tych, w skład którego wchodziły Pamela Baker (z Michigan), Tamela Gibbs (z Kalifornii) i Terrah Smith (z Nowego Jorku). Ich debiutancki album został wyprodukowany przez Bernadette Cooper (z dziewczęcej grupy Klymaxx) i podpisali kontrakt z RCA Records.  

W 1991 roku Altitude wydało swój debiutancki album „Private Parts”. Nie wiadomo, jak i czy album kiedykolwiek trafił na listy przebojów. Ich pierwszy singiel „Work It (Like A) 9 to 5” osiągnął  37. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles w marcu 1991 roku, pozostając na liście przez 10 tygodni, co sprawia, że jest to ich najwyższy dotychczasowy występ. 

 

 Kolejny singiel „Silly” osiągnął   75. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles w czerwcu 1991 roku, pozostając na liście przez 5 tygodni. Promocyjny singiel „If You Believe” nie znalazł się na listach przebojów. Po tym wydawało się, że Altitude zniknęło w zapomnieniu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Work It (Like A) 9 To 5	Altitude	03.1991	-	-	Bahia/RCA 2815	[written by Phillip L. Stewart, Terrah, Tony Haynes][produced by Laney Stewart][37[10].R&B Chart]
Silly	Altitude	06.1991	-	-	Bahia/RCA 2842	[written by B. Cooper, J. Wilson III][produced by Bernadette Cooper][75[5].R&B Chart]

Skillz

Skillz była krótkotrwałą żeńską grupą R&B z lat 90-tych, która pojawiała się i znikała, gdy tylko pojawiły się na scenie muzycznej. Członkami zespołu były Kim Jefferson, Dena Bacon, Charlotte Hardnett, Renita Maiden i Dena Hardeman. 

 W 1995 roku wydały swój debiutancki album „Promises” w wytwórni Raging Bull Records. Nie wiadomo, jak i czy album kiedykolwiek trafił na listy przebojów. W listopadzie tego samego roku ich jedyny singiel „Just Fa My Man” osiągnął szczyt 69. miejsca na liście Billboard’s Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 8 tygodni. Po tym wydarzeniu wyglądało na to, że Skillz odszedł w niepamięć. Od tamtej pory niewiele od nich słychać.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just Fa My Man	Skillz	09.1995	-	-	Raging Bull 5007	-

3 Shades Brown

3 Shades Brown to trio R&B\hip-hop z lat 90-tych, w skład którego wchodziływokalistka Jesse Johnson, raperka Christi Thornton i wokalistka Leah Johnson. Nie podano o nich zbyt wielu informacji, ale nagrywały one   w Interscope Records. 

 W 1992 roku trio wydało swój jedyny album „Stronger Than Strong”, który w czerwcu tego samego roku osiągnął  98 miejsce na liście Billboard Top R&B\Hip-Hop Albums. Wydały tylko jeden singiel „Nasty Bass”, który nigdzie nie trafił na listy przebojów, a potem wydawało się, że 3 Shades Brown odeszło w zapomnienie.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stronger Than Strong	3 Shades Brown	.1992	-	98.Top R&B\Hip-Hop Albums	Interscope	-

So Plush

 So Plush była żeńską grupą R&B z Los Angeles w Kalifornii, w skład której wchodziły Rhonda Roussel, Raquel Campbell, Donielle Carter i T.J. Lottie. Grupa powstała w liceum. W 1998 roku ich menedżer John Atterberry przedstawił ich producentowi muzycznemu Rodneyowi „Darkchild” Jerkinsowi, który podpisał kontrakt z jego wytwórnią płytową.

W 1999 roku So Plush wydało swój debiutancki singiel „Damn (Should’ve Treated U Right)” z udziałem rapera Ja Rule, który osiągnął najwyższy poziom 41 na liście Billboard Hot R&B Singles & Tracks, pozostając na liście przez 19 tygodni. Piosenka znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu Martina Lawrence'a „Blue Streak”. Grupa pojawiła się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „Pokémon: The First Movie” w utworze „It Was You” z Ashley Ballard.

Rok później ich kolejny singiel „Things I’ve Heard Before” nie wywarł żadnego wpływu na listy przebojów. Debiutancki album  So Plush nie został oficjalnie wydany, ale wydano zaawansowane i promocyjne kopie albumu. Po tym wydawało się, że grupa się rozpadła. Obecnie T.J. Lottie jest żoną byłego gracza NBA Richarda Hamiltona i ma syna o imieniu Richard Clay Hamilton II. Nie wiadomo, czym Raquel, Donielle i Rhonda są do dziś.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Damn (Should've Treated U Right)	So Plush	10.1999	-	-	Darkchild/Epic 79 283	[written by Jeffrey Atkins, LaShawn Daniels, Fred Jerkins III, Rodney Jerkins, Lysette Titi][41[19].R&B Chart]

Lyric

 

Lyric była żeńską grupą R&B z Brooklynu w Nowym Jorku, w skład której wchodzili  Farrah „Fendi” Fleurimond (z Brooklynu), Jackie „Baby J” (z Los Angeles w Kalifornii) i Thema „Tayma Loren” McKinney. Bratem Themy jest producent muzyczny Carlos McKinney. Były pierwszym żeńskim trio muzycznym, które podpisało kontrakt z wytwórnią wydawniczą Clive Davis J Records.
 

Dnia 6 sierpnia 2002 roku trio wydało swój debiutancki singiel „Young & Sexy” (z udziałem rapera Loona). Piosenka osiągnęła   79 miejsce na liście Billboard's Hot R&B/Hip-Hop Singles & Tracks, pozostając na liście przez 7 tygodni. Pojawił się na ścieżce dźwiękowej do gry wideo „NBA Live 2003” i filmu „The Hot Chick” z 2002 roku. Kolejny singiel  „Episode” w ogóle nie znalazł się na listach przebojów Billboardu.   Pozostałe dwa single „Hot & Tipsy” i „Little Did You Know” również nie wywarły żadnego wpływu na listy przebojów Billboard.

 Piosenki miały pojawić się na ich debiutanckim albumie, ale nigdy nie został wydany. Lyric wziął udział w lunchu Grammy Week Songwriters w 2003 roku z piosenkarką R&B Patti LaBelle, po czym zerwał i opuścił J Records, pozornie odchodząc w zapomnienie. Farrah napisała piosenki dla takich artystów jak Bobby V, Jessie J, Monica, Charlie Wilson i Karina Pasian. Obecnie wydaje się, że Tayma prowadzi solową karierę muzyczną i mieszka w San Francisco w Kalifornii. Nie wiadomo, co porabia Jackie w dzisiejszych czasach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Young & Sexy	Lyric featuring Loon	08.2002	-	-	J Records 21 207	[written by J. Knight, S. Estiverne, K. Jeffries][produced by Jack Knight, Steve Estiverne][79[7].R&B Chart]

Amari

Amari była żeńską grupą R&B z Washingtonu, która w latach 90-tych podpisała kontrakt z Tommy Boy Records, w skład której wchodzili Sneezy, Sheri i Pooh. Amari wydali swój debiutancki album Sunshine 21 lipca 1998 roku. Ich debiutancki singiel „Callin'” został wydany w 1997 roku, znalazł się na ścieżce dźwiękowej The Ride, magazyn Billboard uznał utwór za jeden z lat „New & Northworthy”, ostatecznie osiąga 56 miejsce na listach przebojów R&B.Amari umieściła piosenkę „Get Down With Me” na ścieżce dźwiękowej Nothing to Lose.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Callin' (Will You Players Ever Learn?)	Amari	08.1998	-	-	Tommy Boy 7444	[produced by Rome][66[9].R&B Chart]

Five Stairsteps

Five Stairsteps,znana jako pierwsza rodzinna grupa soulowa składająca się z sześciorga dzieci Betty i Clarence Burke:Alohe Jean, Clarence Jr., James, Dennis, i Kenneth "Keni", i krótko, Cubie.W 1970r wylansowali swój najbardziej znany przebój "O-o-h Child".

 

Ta grupa pochodząca z Chicago brylowała przez pięć lat na listach bestsellerów była poprzednikiem słynnych Jackson Five.Większość członków zespołu była absolwentami Harlan High School.Ojciec wspomnianego rodzeństwa Clarence pracował jako detektyw w chicagowskiej policji.Pełnił rolę basisty,menadżera i współkomponował razem z Clarence Jr i Gregory Fowlerem.
 

Po zwycięstwie w konkursie młodych talentów w Regal Theater,dostali ofertę kontraktu nagraniowego.Sąsiad i przyjaciel rodziny,Fred Cash z zespołu Impressions przedstawił grupę Curtisowi Mayfieldowi.Podpisali kontrakt z jego wytwórnią Windy City,która była bazą dystrybucji płyt wytwórni Cameo Parkway na Filadelfię.Na ich pierwszym singlu znalazła się ballada Gregory Fowlera "You Waited Too Long",która trafiła na listę przebojów rhythm'n'bluesowych wiosną 1966r.
Pod koniec 1967r Five Stairsteps przechodzą do wytwórni Buddah,której wice prezydentem został w tym czasie członek staffu Cameo,Neil Bogart.Drugi album grupy ,Family Portrait ,został wyprodukowany przez Clarence'a Juniora,a grupa w tym czasie zmienia szyld na Five Stairsteps & Cubie. Album zawierał dwa singlowe przeboje :cover Jimmy'ego Charlesa "Something's Missing" i hit Revellettes-"A Million to One" .Odbywa też turnee razem z The Impressions.Po przenosinach do Buddah wraca do starej nazwy.
 

Wiosną 1970r zespół wydaje swój największy hit "O-o-h Child" autorstwa Stana Vincenta,który trafia na 8 pozycję listy Billboard i zostaje Złotą Płytą w sierpniu 1970r.W następnym roku już jako Stairsteps nagrywa dla Buddah dwa przebojowe single-"Didn't It Look So Easy" and "I Love You-Stop".Występują też w dokumentalnym filmie The Isley Brothers Live At Yankee Stadium przedstawiającym benefisowy koncert Isley Brothers na New York Yankees z udziałem artystów afiliowanych przy wytwórni Buddah.
 

Po tym jak Billy Preston przedstawił ich Beatlesom podpisali kontrakt płytowy z wytwórnią George Harrisona,Dark Horse dystrybuowaną przez koncern A&M;.Alohe opuszcza grupę w 1972r poświęcając się nauce,kończy studia i pracuje na Emory University.Na albumie Second Resurrection z lutego 1976r znalazł się utwór "From Us to You" ,ich największy hit od czasu "Ooh Child" .Następny singiel "Passado" to cover grupy The Pockets,często prezentowany w lokalnym radio.
 

Po rozpadzie grupy Keni nagrywa solo dla Dark Horse wydając w 1977r album Keni Burke.Występował też z Billem Withersem,produkując jego album Menagarie.W 1979r Keni razem z braćmi Clarence'm Jr,Jamesem i Dennisem wespół z klawiszowcem Deanem Gantem wydają album dla Island pod szyldem The Invisible Man's Band. Zawierał on niewielki hit na listach r&b; "All Night Thing" .Kilka następnych singli z tego albumu nie powtórzyło sukcesu poprzednika.W następnym roku zespół przechodzi do wytwórni Boardwalk i nagrywa longplay Really Wanna See You. Swój ostatni singiel,"Sunday Afternoon",wydaje w 1983r dla wytwórni Move 'N Groove w 1983r. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Waited Too Long / Don't Waste Your Time	Five Stairsteps	05.1966	-	94[2]	Windy C 601	[16[10].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler][produced by Curtis Mayfield,Stan Vincent]
World of Fantasy / Playgirl's Love	Five Stairsteps	08.1966	-	49[8]	Windy C 602	[12[10].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler][produced by Curtis Mayfield]
Come Back / You Don't Love Me	Five Stairsteps	11.1966	-	61[6]	Windy C 603	[15[9].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler][produced by Curtis Mayfield]
Danger, She's a Stranger / Behind Curtains	Five Stairsteps	01.1967	-	89[5]	Windy C 604	[16[8].R&B; Chart][written by C. N. Burke , G. K. Fowler,C.Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Ain't Gonna Rest (Till I Get You) / You Can't See	Five Stairsteps	04.1967	-	87[2]	Windy C 605	[37[5].R&B; Chart][written by C Burke Sr. , C Burke Jr.][produced by Curtis Mayfield ]
Oooh, Baby Baby / The Girl I Love	Five Stairsteps	05.1967	-	63[6]	Windy C 607	[34[7].R&B; Chart][written by S. B. Robinson][produced by Curtis Mayfield ]
Something's Missing / Tell Me Who	Five Stairsteps & Cubie	12.1967	-	88[6]	Buddah 20	[17[8].R&B; Chart][written by C Burke Jr.,Clarence Burke Sen.][produced by Clarence Burke Jr.]
A Million to One / You Make Me So Mad	Five Stairsteps & Cubie	01.1968	-	68[6]	Buddah 26	[28[7].R&B Chart][written by Phil Medley][produced by Clarence Burke Jr.]
The Shadow of Your Love / Bad News	Five Stairsteps & Cubie	04.1968	-	94[1]	Buddah 35	[written by Ted Daryll][produced by Clarence Burke Jr.]
Don't Change Your Love/ New Dance Craze	Five Stairsteps & Cubie	08.1968	-	59[9]	Curtom 1931	[15[9].R&B Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Stay Close to Me / I Made a Mistake	Five Stairsteps & Cubie	12.1968	-	91[2]	Curtom 1931	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Baby Make Me Feel So Good / Little Young Lover	Five Stairsteps & Cubie	02.1969	-	101[7]	Curtom 1936	[12[9].R&B; Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
Madame Mary/Little Boy Blue	Five Stairsteps & Cubie	08.1969	-	-	Curtom 1944	[38[2].R&B; Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
We Must Be in Love / Little Young Lover	Five Stairsteps & Cubie	10.1969	-	88[3]	Curtom 1945	[17[7].R&B; Chart][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield]
O-o-h Child /Dear Prudence	5 Stairsteps	05.1970	-	8[16] side B:66[8]	Buddah 165	[gold-US][14[19].R&B; Chart][A:written by Stan Vincent][B:written by Lennon, McCartney][produced by Stan Vincent][side B:49[3].R&B; Chart]
America/Standing // Because I Love You	5 Stairsteps	10.1970	-	83[2]	Buddah 188	[written by John Kay,Larry Byrom,Jerry Edmonton,Nick St. Nicholas,Stan Vincent][produced by Stan Vincent]
Didn't It Look So Easy / Peace Is Gonna Come	Stairsteps	02.1971	-	91[2]	Buddah 213	[32[6].R&B; Chart][written by A. Martancik, F. Goodman, J. Sofice][produced by Stan Vincent]
I Love You-Stop / I Feel a Song (In My Heart Again)	Stairsteps	02.1972	-	115[1]	Buddah 277	[written by Dennis Lambert,Lauren Flax][produced by Stan Vincent][40[5].R&B; Chart]
From Us to You / Time	Stairsteps	03.1976	-	102[8]	Dark Horse 10 005	[written by Kenneth Burke, Clarence Burke Jr.][produced by Bob Margouleff, Billy Preston, Stairsteps][10[17].R&B; Chart]
Tell Me Why / Salaam	Stairsteps	07.1976	-	106[5]	Dark Horse 10 009	[written by Kenneth Burke][produced by Bob Margouleff, Billy Preston, Stairsteps]
All Night Thing	Invisible Man's Band	05.1980	-	45[10]	Mango 103	[written by Clarence Burke][produced by Clarence Burke, Alex Masucci][9[22].R&B; Chart]
Really Wanna See You/Along The Way	Invisible Man's Band	03.1982	-	-	Boardwalk 137	[written by Clarence Burke, Alex Masucci][produced by Clarence Burke, Alex Masucci][79[4].R&B; Chart]
Sunday Afternoon	Invisible Man's Band	08.1983	-	-	Move 'N Groove 451	[written by Clarence Burke][produced by Clarence Burke][77[7].R&B; Chart]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Five Stairsteps	Five Stairsteps	03.1967	-	139[4]	Windy C 6000	[produced by Curtis Mayfield]
Our Family Portrait	Five Stairsteps & Cubie	01.1968	-	195[3]	Buddah 5008	[produced by Clarence Burke Jr.]
Love's Happening	Five Stairsteps & Cubie	04.1969	-	198[2]	Curtom 8002	[produced by Curtis Mayfield]
Stairsteps	Stairsteps	06.1970	-	83[12]	Buddah 5061	[produced by Stan Vincent]
Step by Step by Step	Stairsteps	12.1970	-	199[2]	Buddah 5068	-
Invisible Man's Band	Invisible Man's Band	05.1980	-	90[14]	Mango 9537	[produced by Alex Masucci, Clarence Burke]

Five-Eight

Five-Eight to zespół z Athens, Georgia. Znany jest z żywiołowych i energetycznych występów na żywo, nagrał sześć albumów od 1992 roku. Koncertowali z REM (jesień 2004), i występowali z Cheap Trick, The Ramones, Cracker, Pylon, i Seven Mary Three.
Zespół powstał w 1988 roku w Athens, we wcześniejszym wcieleniu znany jako The Reasonable Men. Zanim zdecydował się na nazwę Five Eight, co najmniej jeden koncert grał pod nazwą Helgrammites.

 

Oryginalnie skład tworzyło trzech członków zespołu: Mike Mantione-wokal, gitara, Dan Horowitz-gitara basowa i Mike Palmatier-perkusja. W 1989 roku, prawa noga Palmatiera została zmiażdżona w w wypadku w pracy przy składzie drewna Armstrong and Dobbs w Athens. Jego czasowe zastępstwo sprawował Patrick Ferguson, perkusista LaBrea Stompers i Angle Lake - zespół,w którym grał również Vic Chesnutt. Palmatier wrócił do Bostonu.
 

Ferguson dołączył do zespołu i był członkiem Five Eight w pełnym wymiarze czasu perkusistą do 1998 roku. Po wydaniu "I Learned Shut Up", gitarzysta Sean Dunn dołączył do zespołu i został pełnoetatowym członkiem na nagraniu EP-ki "The Angriest Man" . W latach 1992-998, Five Eight koncertowali jako kwartet w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, i zagrał 200 koncertów. Ferguson opuścił zespół w 1998 roku i wkrótce po nim Dunn.
 

Ferguson został na krótko zastąpiony przez byłego członka Bughummer, Little Red Rocket i The Runs perkusistę- Scotta Sosebee. Perkusista Mike Rizzi dołączył do zespołu w 1999 r. i pozostał aż do połowy 2007 roku. Zespół zrobił sobie przerwę, kiedy Rizzi przeniósł się do Południowej Kalifornii, aby dołączyć do Hounds Ghost. Ferguson dołączył do zespołu na kilka koncertów pod koniec 2007 r. i ponownie w pełnym wymiarze czasu został perkusistą grupy.
Dziewiąty album grupy zatytułowany "Your God Is Dead To Me Now" został nagrany w 2010 roku i zostanie wydana 29 marca 2011 roku. Sean Dunn dołączył do grupy na tym albumie.  

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Passive-Agressive	Five-Eight	.1989	-	-	-	-
I Learned Shut Up	Five-Eight	.1992	-	-	Sky 5858	[produced by Five-Eight, Norman Kerner]
The Angriest Man	Five-Eight	07.1993	-	-	Sky 3101	[produced by Bruce Bennet, Five-Eight]
Weirdo	Five-Eight	.1994	-	-	Sky 3102	[produced by David Barbe, Five-Eight]
Gasolina!	Five-Eight	04.1997	-	-	Velvel VEL 79702-2	[produced by Ed Stasium]
The Good Nurse	Five-Eight	04.2000	-	-	Deep Elm DER-384	[produced by Five Eight, Matthew White]
Five Eight	Five-Eight	08.2004	-	-	Five Eight Records 2121	[produced by Five Eight, Geoff Melkonian]
Your God Is Dead To Me Now	Five-Eight	03.2011	-	-	Iron Horse IHR-004	[produced by Patrick Ferguson]

 

Fish

 Fish (właśc. Derek William Dick; 25.04.1958r, Dalkeith, Wielka Brytania) - voc; autor tekstów, kompozytor. Studiował leśnictwo, ale przerwał naukę. Olbrzymiej postury, jakiś czas pracował jako drwal. Za swoje powołanie uważał karierę na estradzie rockowej. Współpracował kolejno z takimi zespołami, jak Blewitt, Stranger i Stone Dome Sand. Wykonywał z nimi piosenki Free, Steely Dan, Average White Band i innych. Po przeczytaniu w grudniu 1980 w piśmie "Musician's Only", że grupa Marillion szuka wokalisty, zgłosił się na przesłuchanie i został przyjęty.

 

W krótkim czasie wysunął się w niej na pierwszy plan - jako wokalista o zdolnościach aktorskich, autor niebanalnych, poetyckich tekstów, a także współkompozytor repertuaru. Miał znaczący udział w jej sukcesach. Koncertował z nią na całym świecie - także w Polsce (w czerwcu 1987). Jednakże we wrześniu 1988r odszedł zarzucając kolegom rutynę, artystyczną stagnację, żądzę sukcesu.
 

W marcu 1989r zadebiutował jako solista koncertem na rzecz rodzin ofiar katastrofy lotniczej nad Lockerbie. Repertuar płyty Vigil in a Wilderness of Mirrors, wydanej w styczniu 1990r, stworzył razem z pianistą Mickeyem Simmondsem. Zaproponowali przede wszystkim kompozycje zbliżone do utworów Marillion - o podobnej melodyce i równie urozmaiconym przebiegu, bardziej jednak eksponujące instrumenty klawiszowe, a nieco mniej - gitarę, np. Vigil, Cliche, The Company, View From The HM. Przedstawili też kilka odmiennych piosenek, choćby Big Wedge o soulowym klimacie, ale wziętym z drugiej ręki, od Genesis, a więc mistrzów Marillion, a nie wprost od wykonawców murzyńskich. W tekstach można się było doszukać zarówno atmosfery charakterystycznej dla dawnych piosenek Fisha, jak i chęci przekreślenia przeszłości. W A Gentleman Excuse wokalista tonem pogardliwym opowiadał historię kogoś, kto żyje w oderwaniu od rzeczywistości, w świecie fantazji i marzeń, pośród postaci z przeczytanych w dzieciństwie baśni i płowiejących papierowych kwiatów; kto czeka na wymarzonego przed laty księcia i nie dostrzega miłości tuż obok. W Vigil zaś zawarł wyznanie marillionowskiego pierrota, który stracił wiarę, że światem rządzi jakiś porządek, i chciałby raczej przywrócić ład wczorajszy, choćby pozorny - bez dręczących pytań i krzywych zwierciadeł. W Big Wedge konkretyzował ten temat wpisując go w realia amerykańskie. W Cliche natomiast zwierzał się ze szczęścia u boku żony, wobec którego zbladło wszystko inne, nawet wielka estradowa kariera, jaką mogli mamić koledzy z Marillion.
 

Płyta nie odniosła większego sukcesu (chociaż piosenka Big Wedge zyskała pewną popularność). Fish był rozgoryczony, a za niepowodzenie obwiniał pracowników EMI- zarzucał im brak zaangażowania w akcję promocyjną. Postanowił zerwać kontrakt z tą firmą i skierował sprawę do sądu. Na łamach prasy odgrażał się, że jeśli przegra, w ogóle przestanie śpiewać. Szukał innych żródeł utrzymania, rozważał pomysł kupna łodzi rybackiej. W końcu jednak spór został rozsądzony na jego korzyść. Skomentował go póżniej w piosence Tongues, dedykowanej jednemu z szefów EMI, Rupertowi Perry'emu, a opowiadającej o ludziach, którzy nie rozumieją się wzajemnie, nie mogą się dogadać, nie potrafią znależć wspólnego języka.
 

 W 1991r związał się z firmą Polydor. Dla niej nagrał następną płytę solową - Internal Exile, wydaną w pażdzierniku tego roku. Tym razem tylko niektóre piosenki, np. Credo czy Tongues, miały w sobie coś z klimatu twórczości Marillion. Inne, choćby Favourite Stranger czy Lucky, wydawały się świadectwem zerwania ze stylem zespołu. Cena uwolnienia się od przeszłości była jednak wysoka. Płytę zdominowała bowiem dość błaha muzyka pop. Kilka kompozycji, przede wszystkim Eternal Exile i Shadowplay, udało się ożywić elementami folkloru Szkocji. O tym, że w Fishu obudził się Szkot, świadczyły też teksty utworów - zwłaszcza przesycony nacjonalistycznym duchem Eternal Exile - trochę niestety mętne, pod względem literackim słabsze niż dawniej.
 

Płyta Songs from the Mirror, nagrana latem 1992r, a wydana w lutym następnego roku, była dla Fisha melancholijną podróżą w przeszłość, do czasu dzieciństwa, gdy jedynie marzył o karierze estradowej i przed lustrem wcielał się w swoich idoli - Petera Gabriela, Marca Bolana czy Alexa Harveya. Postanowił przypomnieć piosenki, które urzekły go, gdy był chłopcem, jak I Know What I Like Genesis, Jeepster T. Rex, Boston Tea Party The Sensational Alex Harvey Band, Five Years Davida Bowiego, Question The Moody Blues, Apeman The Kinks czy Solo Sandy Denny. Jego zamiarem było stworzyć wersje dorównujące pierwowzorom lub nawet je przewyższające (dlatego np. odrzucił Lady Eleanor, przebój grupy Lindisfarne - przyznawał, ze nie byłby w stanie konkurować z wykonaniem autorskim).
Jednakże zarówno w opinii recenzentów, jak i słuchaczy nie sprostał temu zadaniu. Jego interpretacje uznano za zbyt zachowawcze, a często po prostu blade, nijakie, bez wyrazu. Produkcji albumu podjął się James Cassidy, z którym Fish zetknął się rok wcześniej podczas pracy nad studyjną wersją musicalu Spartacus Jeffa Wayne'a (Cassidy był realizatorem nagrania, Fish został zaproszony do zaśpiewania piosenki Parting Of The Ways). Równocześnie z albumem ukazała się czwórka "Never Mind The Bullocks", także z przeróbkami znanych piosenek. Album Sushi dokumentował koncert w Utrechcie w Holandii w 1993.
W tym czasie Fish wdał się w wojnę z wytwórnią, dla której nagrywał, a także w (w niepotrzebną dla obu stron) potyczkę z Marillion o prawa autorskie do nagrań ze wspólnego okresu. Nie wiodło się mu ani w życiu osobistym, na scenie także stracił część swego wyrazu. Ale mając mnóstwo wiernych przyjaciół, Fish przetrwał ten trudny okres nagrywając min: album "Suits" (1994), który okazał się być sporym sukcesem komercyjnym. Kolejne lata przynosiły raczej płyty składankowe (min: "Yin", "Yang" – tworzące jakby podwójny album), aż wreszcie artyście udało się wyjść na prostą, z płytą "Sunset On Empire".
 

Ten właśnie album zapoczątkował jakby nową część, tę bardziej udaną, zarówno scenicznie jak i w życiu osobistym. Fish ze swą trupą, koncertową po całym świecie, często goszcząc w Polsce, gdzie jak podkreśla ma wielu wielkich przyjaciół i czuje się niemal jak w ukochanej Szkocji. Polską publikę zaś darzy ogromny szacunkiem, i dla niej jest gotów zawsze wystąpić. Polskie trasy koncertowe stały się zresztą regułą, w występach Fisha. W 1999 roku, artysta wydał kolejny udany album – "Raingoods With Zippos", a w dwa lata póżniej wręcz znakomitą płytę- "Fellini Days". W nagraniu tych nowych, lepszych albumów pomagał mu Steven Wilson, znany nam z Porcupine Tree, który jest po trosze ojcem sukcesu tych wydawnictw.
 

W 2003 roku do zespołu Fisha powraca Frank Usher, ale płyta "Fields Of Crows" tym razem nieco obniża loty. Następne lata przynoszą powrót sentymentalny artysty do dzieł z czasów Marillion, w które miał największy wkład. Fish odkurza min płytę "Misplaced Childhood", zabierając ją w trasę koncertową. W 2007 roku wychodzi wreszcie "13th Star" - świetna, klimatyczna, niezwykle osobista płyta, w której Fish obnaża swą duszę, i dotychczasowe, najważniejsze momenty swego życia. Płyta znów zdobywa ogromną popularność, a także pochlebne recenzje. Na trasie promującej ten album, Fisha odkurza także niektóre numery z "Clutching At Straws" (ostatni album "starego" Marillion). Dochodzi także do pojednania ze starymi druhami z tego zespołu. Ma to miejsce na rynku w Aylesbury (w tym mieście powstawał zespół Marillion), 26 Sierpnia 2007 podczas imprezy "Hobble On The Cobbles". 

Obecnie Fish bardzo dużo koncertuje, promując swą bardzo osobistą płytę.
Należy również wspomnieć, że oprócz swego solowego projektu, Derek wystąpił gościnnie w kilku ważnych projektach innych dobrych muzyków. Min: z klawiszowcem Genesis - Tonym Banksem współpracował dwa razy, przy okazji nagrania albumów: "Shortcut to Somewhere" (1986 - soundtrack), oraz "Still" (1991). Udzielał się także na albumach: Jeffa Wayne ("Musical Version of Spartacus"), Ayeron ("Into The Classic Castle") oraz na albumie poświęconym Frankowi Millerowi (utwór Caledonia). Fish zagrał też w kilku filmach. Gra sceniczna zawsze była jego cechą charakterystyczną, podczas koncertów, więc czuł się przed kamerą jak "ryba w wodzie".
Obecnie Fish, wraz z Tommym Iommi, Ianem Andersonem oraz Garry Moore’m stał się współwłaścicielem słynnej rozgłośni Planet Rock, ratując ją przed bankructwem. Dla wielu zagorzałych zwolenników art-rocka, Fish jest wręcz postacią guru. Trzeba jednak przyznać, ze wypracował sobie to miano niezwykle bogatą i barwną karierą.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shortcut To Somewhere/Smilin' Jack Casey	Fish and Tony Banks	10.1986	75[2]	-	Charisma CB 426	[written by Tony Banks/Fish ][produced by Richard James Burgess ]
State of Mind / The Voyeur (I Like to Watch)	Fish	10.1989	32[3]	-	EMI EM 109	[written by Derek Dick/Mike Simmonds/Hal Lindes ][produced by Jon Kelly ]
Big Wedge / Jack and Jill	Fish	01.1990	25[4]	-	EMI EM 125	[written by Derek Dick/Mickey Simmonds ][produced by Jon Kelly ]
A Gentleman's Excuse Me / Whiplash	Fish	03.1990	30[3]	-	EMI EM 135	[written by Derek Dick/Mickey Simmonds ][produced by Jon Kelly ]
Internal Exile / Carnival Man	Fish	09.1991	37[2]	-	Polydor FISHY 1	[written by Derek Dick/Mickey Simmonds ][produced by Chris Kimsey ]
Credo / Poet's Moon	Fish	01.1992	38[2]	-	Polydor FISHY 2	[written by Derek Dick/Mickey Simmonds/R Boult/F Usher ][produced by Chris Kimsey ]
Something in the Air / Dear Friend	Fish	07.1992	51[2]	-	Polydor FISHY 3	[written by Speedy Keene ][produced by Chris Kimsey ]
Hold up your head	Fish	12.1992	80[1]	-	Polydor FISHY 4	-
Lady Let It Lie	Fish	04.1994	46[2]	-	Dick Bros. DDICK 3CD1	[written by Derek Dick/David Paton/James Cassidy ][produced by James Cassidy ]
Fortunes of War	Fish	10.1994	67[2]	-	Dick Bros. DDICK 008CD1	[written by Derek Dick/R Boult ][produced by James Cassidy ]
Just Good Friends	Fish Featuring Sam Brown	08.1995	63[3]	-	Dick Bros. DDICK 014CD1	[written by Derek Dick/Frank Usher/Robin Boult/Mickey Simmonds ][produced by James Cassidy ]
Brother 52	Fish	05.1997	111[3]	-	Dick Bros. DDICK 024CD1	[written by Derek Dick,Steven Wilson ][produced by Steven Wilson]
Change of Heart	Fish	08.1997	162[1]	-	Dick Bros. DDICK 027CD1	[written by Derek Dick,Robin Boult][produced by Steve Wilson ]
Incomplete	Fish With Elizabeth Antwi	04.1999	91[2]	-	Roadrunner RR 2185	[written by Derek Dick,Elisabeth Troy-Antwi,Doug Millett][produced by Elliot Ness]

Albumy *116*
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Vigil in a Wilderness of Mirrors	Fish	02.1990	5[6]	-	EMI EMD 1015	[produced by Jon Kelly ]
Internal Exile	Fish	11.1991	21[3]	-	Polydor 5110491	[produced by Chris Kimsey]
Songs From the Mirror	Fish	01.1993	46[2]	-	Polydor 5174992	[produced by James Cassidy ]
Suits	Fish	06.1994	18[2]	-	The Dick Brothers DDICK 004CD	[produced by James Cassidy ]
Yang	Fish	09.1995	52[1]	-	The Dick Brothers DDICK 012CD	[produced by James Cassidy/Chris Kimsey/Jon Kelly ]
Yin	Fish	09.1995	58[1]	-	The Dick Brothers DDICK 011CD	[produced by James Cassidy/Chris Kimsey/Jon Kelly ]
Sunsets on Empire	Fish	05.1997	42[3]	-	The Dick Brothers DDICK 25CD	[produced by Steven Wilson]
Raingods With Zippos	Fish	05.1999	57[2]	-	Roadrunner RR 86772	[produced by Elliot Ness ]
Return to Childhood	Fish	05.2006	185[1]	-	Snapper Music SMACD923	-