niedziela, 9 stycznia 2022

Shangri-Las

Żeńska grupa wokalna założona na początku lat 60-tych. Jej skład tworzyły dwie pary sióstr: Mary-Ann i Margie Ganser oraz Betty i Mary Weiss, których talent odkrył w 1963 r. George „Shadow” Morton. Dziewczęta nagrały dwa single pod nazwą Bon Bons, a potem podpisały kontrakt z nowo powstałą wytwórnią Red Bird. 

Już jako The Shangri-Las zdobyły światowy rozgłos hitem „Remember (Walkin’ In The Sand)”, wyróżniającym się znakomitą aranżacją, który uzupełniały szum fal i krzyki mew. Efekty dźwiękowe (silnik motoru) zostały wykorzystane również w kolejnym nagraniu „Leader Of The Pack”, mówiącym o miłości nastolatków brutalnie przerwanej przez śmierć w wypadku motocyklowym. W 1966 r. Margie Ganser opuściła zespół, nie wpłynęło to jednak na zmniejszenie popularności tria. 

The Shangri-Las swoją muzyką i tekstami trafiły w gusta amerykańskich nastolatków. Ich piosenki opowiadały o beztroskiej i romantycznej miłości, przyjaźni, ale także o braku porozumienia z rodzicami, buncie, lęku przed nie chcianą ciążą, śmiercią. W latach 1965 i 1966 grupa nagrała dwie ciekawe kompozycje „I Can Never Go Home Anymore” i „Past Present And Future”, a w 1972 r. na listy przebojów powrócił po raz drugi „motocyklowy hit” - „Leader Of The Pack”. Margie Ganser zmarła w 1976 r. w wyniku przedawkowania narkotyków. Pozostała trójka w 1989 r. reaktywowała zespół z okazji okolicznościowego pncertu w USA.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Remember (Walking In The Sand)/It's Easier To CryShangri-Las08.196414[12]5[11]Red Bird 10-008[written by George Morton][produced by Jeff Barry, Artie Ripp][9[13].R&B Chart]
Leader Of The Pack/What Is LoveShangri-Las10.196411[9]1[1][12]Red Bird 10-014[written by J. Barry, E. Greenwich, G. Morton][produced by Shadow Morton, Jeff Barry][8[14].R&B Chart]
Give Him A Great Big Kiss/Twist And ShoutShangri-Las12.1964-18[9]Red Bird 10-018[written by George Morton][produced by Shadow Morton]
Maybe/ShoutShangri-Las12.1964-91[2]Red Bird 10-019[written by George Goldner][produced by Shadow Morton]
Out In The Streets/The BoyShangri-Las04.1965-53[6]Red Bird 10-025[written by Jeff Barry, Ellie Greenwich][produced by Shadow Morton]
Give Us Your Blessings/Heaven Only KnowsShangri-Las05.1965-29[8]Red Bird 10-030[written by Jeff Barry, Ellie Greenwich][produced by Shadow Morton, Jeff Barry]
Right Now And Not Later/The Train From Kansas CityShangri-Las10.1965-99[2]Red Bird 10-036[written by R. Moseley, R. Bateman, K. Hollon][produced by Ronald Moseley, Robert Bateman]
I Can Never Go Home Any More/Sophisticated Boom BoomShangri-Las11.1965-6[11]Red Bird 10-043[written by George Morton, Jeff Barry][produced by Shadow Morton]
Long Live Our Love/Sophisticated Boom BoomShangri-Las02.1966-33[6]Red Bird 10-048[written by J. L. Jackson, Sid Barnes][produced by Shadow Morton]
He Cried/Dressed In BlackShangri-Las04.1966-65[6]Red Bird 10-053[written by T. Daryll, G. Richards][produced by Shadow Morton]
Past, Present And Future/ParadiseShangri-Las06.1966-59[6]Red Bird 10-068[written by Jerry Leiber, Artie Butler, George Morton][produced by Shadow Morton]
The Sweet Sounds Of Summer/I'll Never LearnShangri-Las01.1967-123[2]Mercury 72645[written by L. Martire][produced by A Phantom Production By Shadow]
Leader Of The Pack/ Remember (Walkin' In The Sand)Shangri-Las10.19723[14]-Kama Sutra 2013024 [UK][written by J. Barry, E. Greenwich, G. Morton][produced by Shadow Morton, Jeff Barry]
Leader Of The Pack/What Is LoveShangri-Las06.19767[11]-Charly CS 1009 [UK][written by J. Barry, E. Greenwich, G. Morton][produced by Shadow Morton, Jeff Barry]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Leader of the PackShangri-Las03.1965-109[6]Red Bird 101[produced by George "Shadow" Morton]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 7 stycznia 2022

Supergrass

 Podobnie jak wiele innych brytyjskich zespołów lat 90-tych, muzyczne korzenie Supergrass wywodzą się z zaraźliwie chwytliwego punk-popu The Buzzcocks [ the Jam, a także post-punkowego popu Madness i tradycyjnego brit-popu z The Kinks i Small Faces. Być może ze względu na swój wiek - dwoje z trio było jeszcze nastolatkami, kiedy nagrywali swój debiutancki singiel - zespół wnosi również elementy zdecydowanie niemodnych grup, takich jak Elton John, a także klasycznych rockmanów, takich jak David Bowie, The Beatles, i Rolling Stones. Z żywiołowym, młodzieńczym entuzjazmem Supergrass połączył wszystkie swoje wpływy na zaskakujące nowe sposoby, w których riff Buzzcocks mógł wbić się w trzyczęściowe harmonie z „Crocodile Rock” lub mieć zacinający się galopujący rytm sali muzycznej, jak w najlepszych momentach Who. 

 Zespół Supergrass, składający się z gitarzysty/wokalisty Gaza Coombesa, basisty Mickeya Quinna i perkusisty Danny'ego Goffeya, wydał swój pierwszy singiel, na wpół autobiograficzny „Caught by the Fuzz”, latem 1994 roku w niezależnej wytwórni Backbeat; Parlophone podpisał kontrakt z zespołem i ponownie wydał singiel jesienią tego roku. „Caught by the Fuzz” wywołał spory szum, w tym pochwały od Blur i Elastica. „Mansize Rooster”, drugi singiel grupy, został wydany wiosną 1995 roku; znalazł się na listach przebojów pop, podobnie jak „Lenny”, który został wydany tuż przed ich debiutanckim albumem, I Should Coco. 

 Wydany w maju 1995 roku I Should Coco otrzymał świetne recenzje w prasie brytyjskiej i zadebiutował w pierwszej dziesiątce. Popularność zespołu nadal rosła, co doprowadziło do wydania drugiego dwustronnego singla, Alright/Time. Utrzymujący się w pierwszej trójce przez prawie miesiąc, musujące „Alright” pchnęło album na pierwsze miejsce. I Should Coco ukazało się w Stanach Zjednoczonych trzy miesiące później i zaczęło tam narastać szum, gdy „Caught by the Fuzz” zaczął zdobywać programy MTV i radio. Supergrass zdobył fanów w niektórych kręgach - podobno Steven Spielberg był zainteresowany stworzeniem sitcomu w stylu Monkees wokół trio - ale „I Should Coco” nigdy nie zachwyciło   w USA tak jak w innych częściach świata.

 Po roku koncertowania Supergrass zakończył 1996 rok singlem „Going Out”, pierwszym  z drugiego albumu, psychodelicznego In It for the Money. Pojawiający się wiosną 1997 roku album In It for the Money miał większe ambicje niż I Should Coco, na co krytycy odpowiedzieli entuzjastycznie, ale odniósł również sukces w Wielkiej Brytanii, zdobywając platynę i tworząc hitowe single „Richard III” ,”Sun Hits the Sky” i „Late in the Day”. Pomimo wsparcia ze strony Foo Fighters i Pearl Jam, kolejna próba złamania amerykańskiego rynku nie powiodła się, a grupa nigdy więcej nie potraktowała priorytetowo Stanów Zjednoczonych. 

 Dwa lata po In It for the Money Supergrass powrócił z tytułowym trzecim albumem, którego główny singiel „Pumping on Your Stereo” sugerował bardziej popową płytę niż wydali. „Pumping on Your Stereo” i jego kontynuacja, hit „Moving” z pierwszej dziesiątki, pomogły nadać albumowi status platynowej płyty w Wielkiej Brytanii Supergrass, a następnie udał się na dłuższą przerwę, dodając brata Gaza, Roba Coombesa, jako pełnoetatowego klawiszowca podczas przerwy. i wróci w 2002 roku z Life on Other Planets. Pomimo dotarcia do brytyjskiego Top 10, Life on Other Planets było początkiem komercyjnego spadku Supergrass - z czterech singli tylko „Grace” znalazła się w Top 20, z   „Seen the Light” na 22 miejscu. Rocznicowa kompilacja zatytułowana Supergrass Is 10 pojawiła się w 2004 roku, a w następnym roku grupa wydała refleksyjną, nastrojową Road to Rouen, nagranie, które miało parę skromnych hitów  z „Kiss of Life” i „St. . Diament Hoo Ha".

Gdy zespół przygotowywał się do wydania głośniejszej, efektownej kontynuacji Diamond Hoo Ha, Mickey Quinn złamał kość pięty we wrześniu 2007 roku, prowadząc Gaza i Danny'ego do szybkiej trasy po klubach pod nazwą Diamond Hoo Ha Men. Sam album ukazał się wiosną 2008 roku. Był ich ostatnim dla Parlophone i spisywał się skromnie na listach przebojów, nie generując singli bez przebojów. Gdzieś w 2009 roku Supergrass podjął próbę wydania siódmego albumu, zatytułowanego tymczasowo Release the Drones, ale podczas nagrywania grupa rozpadła się. Porzucili płytę i rozeszli się po krótkiej pożegnalnej trasie latem 2010 roku, tuż po wydaniu przez Gaza i Danny'ego albumu zatytułowanego przez ich poboczny projekt The Hotrats. 

Quinn skompletował DB Band, a Gaz Coombes rozpoczął karierę solową wiosną 2012 roku z Here Come the Bombs. We wrześniu 2019 roku, dekadę po ich rozpadzie, Supergrass ponownie zjednoczył się, by wystąpić na dorocznej imprezie Glastonbury Pilton Party. Po swoim pierwszym występie wyruszyli w trasę z okazji 25. rocznicy ich debiutanckiego albumu, I Should Coco. Zjazd był również zapowiedzią wydania obejmującego całą karierę box seta The Strange Ones: 1994-2008, który ukazał się w pierwszym miesiącu 2020 roku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Caught by the fuzz/Strange OnesSupergrass10.199443[5]-Parlophone CDR 6396[ Written By - Supergrass][ Producer - Sam Williams ]
Mansize rooster/Sitting Up StraightSupergrass02.199520[6]-Parlophone CDR 6402[ Written By - Supergrass][ Producer - Sam Williams ]
Lose it/Caught by the FuzzSupergrass03.199575[1]-Sub Pop SP 281[ Written By - Supergrass][ Producer - Sam Williams ]
Lenny/Wait For The SunSupergrass05.199510[12]-Parlophone CDR 6410[Written By Supergrass][ Producer - Sam Williams ]
Alright/TimeSupergrass07.19952[14]-Parlophone CDR 6413[platinum-UK][ Written By - Supergrass][ Producer - Sam Williams ]
Going out/Melanie DavisSupergrass03.19965[14]-Parlophone CDR 6428[ Written By - Robert Coombes , Supergrass][ Producer, Mixed By - Sam Williams , Supergrass ]
Richard III/Sometimes I Make You SadSupergrass04.19972[14]-Parlophone CDR 6461[ Producer, Mixed By - John Cornfield , Supergrass ][ Written By - Robert Coombes , Supergrass]
Sun hits the sky/Some Girls Are Bigger Than OthersSupergrass06.199710[11]-Parlophone CDR 6469[ Written By - Robert Coombes , Supergrass][ Producer, Mixed By - John Cornfield , Supergrass ]
Late in the day/We Still Need More (Than Anyone Can Give)Supergrass10.199718[7]-Parlophone CDR 6484[ Written By - Robert Coombes , Supergrass][ Producer, Mixed By - John Cornfield , Supergrass ]
Pumping in the stereoSupergrass06.199911[15]-Parlophone CDR 6518[ Written By - Robert Coombes , Supergrass][ Producer, Mixed By - John Cornfield , Supergrass ]
Moving/BelieverSupergrass08.19999[12]-Parlophone CDR 6524[ Written By - Robert Coombes , Supergrass][ Producer - John Cornfield , Supergrass]
MarySupergrass09.199936[9]-Parlophone CDR 6531[ Written By - Robert Coombes , Supergrass][ Producer - John Cornfield , Supergrass]
Never done nothing like that beforeSupergrass07.200275[1]-Parlophone CDR 6583[ Producer, Mixed By - Tony Hoffer]
Grace/VelvetineSupergrass09.200213[10]-Parlophone CDR 6586[ Written By - Supergrass][ Producer - Tony Hoffer ]
Seen the light/The LonerSupergrass02.200322[3]-Parlophone CDR 6592[ Written By - Supergrass][ Producer - Tony Hoffer ]
Kiss of life/We Dream Of ThisSupergrass06.200423[7]-Parlophone CDR 6638[ Written By - Robert Coombes , Supergrass][ Producer - John Cornfield , Supergrass]
St Petersburg/Kiss Of Life (Live)Supergrass08.200522[6]-Parlophone CDR 6670[ Producer, Written By - Supergrass]
Low C/Roxy (Live Acoustic)Supergrass11.200552[3]-Parlophone CDR 65675[ Producer, Written By - Supergrass]
FinSupergrass01.2006111[2]-Parlophone [ Producer - Supergrass]
Bad BloodSupergrass03.200873[1]-Parlophone CDR 6755 [ Written By - Gaz Coombes, Danny Goffey, Mick Quinn, Rob Coombes][ Producer - Nick Launay]

Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		KomentarzOther chart
I should CocoSupergrass05.19951[3][64]13.HeatseekersParlophone CDPCS 7373[ Producer - Sam Williams][platinum-UK]
In it for the moneySupergrass05.19972[72]-Parlophone CDPCS 7388[ Producer - John Cornfield][platinum-UK]
SupergrassSupergrass10.19993[42]-Parlophone 5220562[platinum-UK][ Producer - John Cornfield,Supergrass]
Life on other planetsSupergrass10.20029[19]195Parlophone 5418002[ Producer - Tony Hoffer ][gold-UK]
Is ten-The best of 94-04Supergrass06.20044[19]-Parlophone 5708602[gold-UK]
Road to RouenSupergrass08.20059[5]-Parlophone 3333342[silver-UK][ Producer - Supergrass]
Diamond Hoo HaSupergrass04.200819[3]-Parlophone 5197342[ Producer -Nick Launay]
The Strange Ones: 1994–2008Supergrass02.202052[1]-Echo 4050538526943-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 6 stycznia 2022

Supertramp

 Zespół brytyjski założony w 1969 r. Początkom jego kariery mógłby pozazdrościć niejeden z ambitnych debiutantów. Promotorem, a zarazem sponsorem grupy był holenderski milioner Stanley August Miesegaes, który zaproponował Richardowi Daviesowi (ur. 22.07.1944 r. w Swimdon w hrabstwie Wiltshire, Anglia; śpiew, instr. klawiszowe) dokooptowanie członków według własnego uznania. Za pośrednictwem ogłoszenia w "Melody Maker" skład uzupełnili: Roger Hodgson (ur. 21.03.1950 r. w Portsmouth w hrabstwie Hampshire, Anglia; gitara), Richard Palmer (gitara) i Bob Miller (perkusja).

 

Debiutancki album, Supertramp, cechowała przeciętność i rozwlekłe solówki rozpieszczonych kontraktem muzyków. Następny Indelibly Stamped, na którym skład uzupełnili saksofonista Dave Winthrop (ur. 27.11.1948 r. w stanie New Jersey), basista Frank Farrell i perkusista Kevin Currie (a odeszli Miller i Palmer), był równie nijaki, jeśli nie liczyć okładki przedstawiającej obdarzoną sporym biustem nagą, wytatuowaną niewiastę. Zespół był bliski katastrofy, gdy hojny sponsor wycofał się z przedsięwzięcia, uprowadzając Winthropa i Farrella. Jednak po kilkunastu miesiącach odrodził się. Nowymi współpracownikami Daviesa i Hodgsona zostali doświadczeni profesjonaliści z grupy Alana Bowna: John Helliwell (ur. 15.02.1945 r. w Todmorden w hrabstwie Yorkshire; instr. drewniane, śpiew) i Dougie Thompson (ur. 24.03.1951 r. w Glasgow, Szkocja; bas) oraz Bob Benberg (ur. 31.10.1949 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia; perkusja) z Bees Make Honey.
 

Pierwszy nagrany przez nich longplay Crime Of The Century z 1974 r., okazał się nieoczekiwanie bestsellerem, zbierając pochlebne recenzje głównie dzięki ciekawym partiom instrumentów klawiszowych. Tematy "Dreamer" i "Bloody Well Right" weszły na listy przebojów w Wielkiej Brytanii i w USA, a drugi z nich stał się wieloletnim hitem koncertów zespołu. Albumy Crisis? What Crisis? i Even In The Quietest Moments nie dorównały spójnością poprzedniemu, chociaż wykonywany chóralnie przy akompaniamencie akustycznej gitary temat "Give A Little Bit" gościł przelotnie w 1977 r. na listach przebojów po obu stronach Atlantyku.
 

Na rockowy parnas wypromowała Supertramp płyta Breakfast In America z 1979 r. Aż cztery utwory: "The Logical Song", "Take The Long Way Home", "Goodbye Stranger" oraz tytułowy, gościły w czołówkach list, zaś longplay rozszedł się w łącznym nakładzie 18 milionów egzemplarzy. Na fali sukcesu wytwórnia A&M; wydała w 1980 r. koncertową płytę Paris, a dwa lata później Supertramp przypomnieli się utrzymanym w rhythm'n' bluesowej manierze albumem Famous Last Words.
 

Nowe brzmienie nie odpowiadało Hodgsonowi, który po odejściu z zespołu zadebiutował jako solista ciekawymi longplayami In The Eye Of The Storm i Hai Hai. Po jego odejściu działalność Supertramp ograniczała się do sporadycznych tras koncertowych i nagrań pozostających w cieniu dawnych sukcesów zespołu. W 1994 r. przy okazji współpracy Rogera Hodgsona i Trevora Rabina (ich wspólny utwór trafił na płytę Talk grupy Yes) pojawiły się pogłoski o możliwości odrodzenia Supertramp w najlepszym składzie uzupełnionym o zwolnionego z Yes Rabina.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dreamer /Bloody well rightSupertramp12.197413[10]side B:35[10]A&M; 1660[A&B:written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp, Ken Scott]
Lady /You started laughing [When i held you in my arms]Supertramp11.1975--A&M; 1793[written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp, Ken Scott]
Give a little bit/DownstreamSupertramp06.197729[7]15[18]A&M; 1938[written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp][silver-UK]
The logical song/Just another nervous wreckSupertramp03.19797[11]6[21]A&M; 2128[written by Roger Hodgson][produced by Supertramp,Peter Henderson]
Breakfast in America/Gone HollywoodSupertramp06.19799[10]-A&M; AMS 7451 [UK][written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp,Peter Henderson][silver-UK]
Goodbye stranger/Even in the quietest momentsSupertramp09.197957[3]15[14]A&M; 2162[written by Rick Davies][produced by Supertramp,Peter Henderson]
Take the long way home/RudySupertramp10.1979-10[15]A&M; 2193[written by Roger Hodgson][produced by Supertramp,Peter Henderson]
Dreamer [live]/From now on [live]Supertramp09.1980-15[14]A&M; 2269[written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp, Ken Scott]
Breakfast in America[live]/You started laughing [live]Supertramp11.1980-62[8]A&M; 2292[written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp, Peter Henderson]
It' s raining again/BonnieSupertramp10.198226[12]11[13]A&M; 2502[written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp, Peter Henderson]
My kind of lady/Know who you areSupertramp01.1983-31[12]A&M; 2517[written by Rick Davies, Roger Hodgson][produced by Supertramp, Peter Henderson]
Cannonball /Ever open doorSupertramp04.1985-28[12]A&M; 2731[written by Rick Davies][produced by Supertramp, David Kershenbaum]
Free as a bird/Thing for youSupertramp02.198895[1]-A&M; 2996[written by Rick Davies][produced by Rick Davies, Supertramp]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Crime of the centurySupertramp12.19744[22]38[76]A&M; 3647[gold-US][gold-UK][Producers: Supertramp , Ken Scott ]
Crisis ? What crisis?Supertramp12.197520[15]44[28]A&M; 4560[Producers: Supertramp , Ken Scott ]
Even in the quietest momentsSupertramp04.197712[22]16[49]A&M; 4634[gold-US][silver-UK][Producers: Supertramp ]
SupertrampSupertramp03.1978-158[5]A&M; 4665[nagrana w 1970r][Producers: Supertramp ]
Breakfast in AmericaSupertramp03.19793[53]1[6][88]A&M; 3708[4x-platinium-US][platinum-UK][Producers: Supertramp , Peter Henderson ]
ParisSupertramp10.19807[17]8[26]A&M; 6702[gold-US][gold-UK][Producers: Peter Henderson , Russel Pope]
...famous last words...Supertramp11.19826[16]5[28]A&M; 3732[gold-US][gold-UK][Producers: Supertramp , Peter Henderson , Russel Pope]
Brother where you boundSupertramp06.198520[5]21[22]A&M; 5014[Producers: Supertramp , David Kershenbaum ]
The autobiography of SupertrampSupertramp10.19869[19]-A&M; TRAMP 1[platinum-UK][produced by Ken Scott, Peter Henderson, David Kershenbaum, and Supertramp]
Free as a birdSupertramp10.198793[1]101[11]A&M; 5181[Producers: Supertramp , Tom Lord-Alge , Rick Davies ]
The very best of SupertrampSupertramp08.19928[21]-A&M; TRA 1992[platinum-UK][produced by Ken Scott and Supertramp]
Some things never changeSupertramp05.199774[2]-Chrysalis CHR 6121[Producers: Jack Douglas , Fred Mandel]
It was the best of timesSupertramp04.199991[2]-EMI 886686-2 [UK][produced by Rick Davies]
Retrospectacle - The AnthologySupertramp11.20059[23]-A&M; 0005490[2x-platinum-UK][Producers: Jack Douglas , Mark Hart , Peter Henderson , David Kershenbaum , Jay Messina]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Shades of Blue

 Grupa wokalna założona w Detroit, w stanie Michigan, USA. Popularność zdobyła piosenką „Oh How Happy”, która w 1966 r. dotarła do 12. miejsca amerykańskiej listy przebojów. Zespół został odkryty i wylansowany przez wokalistę soulowego i producenta Edwina Starra.

 Poszukiwał on białej grupy, która nagrałaby ten napisany przez niego kilka lat wcześniej utwór. Po bezskutecznych pertraktacjach z paroma wytwórniami w Detroit, Starr przedstawił zespół Harry’emu Balkowi z firmy Impact i wkrótce singel „Oh How Happy” ujrzał światło dzienne. Niestety kolejne produkcje Shades Of Blue „Lonely Summer” i „Happiness” (obie z 1966 r.), nie poszły w ślady pierwszego singla.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Oh How Happy/Little Orphan BoyShades of Blue05.1966-12[12]Impact 1007[written by Edwin Starr][produced by John Rhys][16[9].R&B Chart]
Lonely Summer/With This RingShades of Blue07.1966-72[6]Impact 1014[written by Edwin Starr][produced by John Rhys]
Happiness/The NightShades of Blue10.1966-78[4]Impact 1015[written by John Rhys][produced by John Rhys]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 5 stycznia 2022

Wailers

 The Wailers, często uznawani za The Fabulous Wailers, byli amerykańskim zespołem rockowym z Tacoma w stanie Waszyngton. Stali się popularni na północno-zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych pod koniec lat pięćdziesiątych i na początku lat sześćdziesiątych, wykonując oparte na saksofonie r&b oraz rock and rollu Chucka Berry'ego. Ich największym hitem był „Tall Cool One”, wydany po raz pierwszy w 1959 roku, i został uznany za „jeden z pierwszych, jeśli nie pierwszy, amerykańskich zespołów garażowych.

 Grupa została założona - pierwotnie jako The Nitecaps - w 1958 roku przez pięciu przyjaciół z liceum: Johna Greeka (ur. 27 października 1940r - zm. 6 października 2006r) - gitara rytmiczna, trąbka Richarda Dangela (ur. 1 grudnia 1942r - zm. 2 grudnia 2002r) - gitara prowadząca , Kenta Morrilla (ur. 2 kwietnia 1941r - zm. 15 kwietnia 2011r) - instrumenty klawiszowe, wokal, Marka Marusha (ur. 15 sierpnia 1940r -zm. 9 sierpnia 2007r) - saksofon tenorowy, Mike'a Burka (ur. 1942)- bębny .

 Pod koniec 1958 roku grupa nagrała demo utworu instrumentalnego napisanego przez Dangela, Morrilla i Greka, które trafiło do Clarka Galehouse z nowojorskiej wytwórni Golden Crest Records. Podobał mu się utwór i kazał go ponownie nagrać przez zespół w Lakewood w lutym 1959 roku; jego tytuł „Tall Cool One” został najwyraźniej zasugerowany przez matkę Morrilla. Wydany jako singiel osiągnął 36. miejsce na liście Billboard Hot 100 i 24. miejsce na liście R&B Zespół udał się w podróż do Nowego Jorku, aby nagrać płytę The Fabulous Wailers, która ukazała się w grudniu 1959 roku i zawierała dwa wokale Morrilla oraz partie instrumentalne. Pojawili się także na ogólnokrajowej telewizji American Bandstand Dicka Clarka i zwiedzili wschodnie wybrzeże. 

Drugi instrumentalny utwór z ich pierwszej sesji nagraniowej, „Mau-Mau”, znalazł się na 68 miejscu listy przebojów Billboard, ale ich trzeci singiel „Wailin'” nie znalazł się na liście. Zespół zdecydował się wrócić na północny zachód, zamiast pozostać w Nowym Jorku, jak sobie tego życzyła wytwórnia płytowa, i zostali wycofani z kontraktu. Mniej więcej w tym samym czasie dokoptowali wokalistę „Rockin' Robin” Robertsa (Lawrence Fewell Roberts II), charyzmatycznego frontmana, który wcześniej był wokalistą w konkurencyjnym zespole z Tacoma, The Bluenotes. 

 John Greek opuścił grupę w trudnych okolicznościach i został zastąpiony przez basistę Johna „Buck” Ormsby'ego (ur. Seattle, 1941–2016).  Ormsby, Morrill i Roberts założyli następnie wytwórnię Etiquette Records, a w 1961 roku wytwórnia wydała swój pierwszy singiel, cover utworu „Louie Louie” Richarda Berry'ego. Ze względów kontraktowych singiel przypisywany był Robertsowi, ale był wykonywany przez cały zespół. Ich nagranie stało się lokalnym hitem i było dystrybuowane w całym kraju przez Imperial Records, ale nie znalazło się na krajowej liście przebojów. Jednak jego styl, z charakterystycznym riffem 1-2-3, 1-2, 1-2-3  , zainspirował inne grupy z okolic Seattle, w szczególności Kingsmen z Portland w stanie Oregon, do nagrania tej samej piosenki  .

The Wailers nadal występowali lokalnie i, według Morrilla, jednym z ich największych fanów był młody Jimi Hendrix, który zaczął grać na gitarze.Zespół występował zarówno z Robertsem, jak i bez niego, który studiował na University of Washington, University of Puget Sound i Oregon State University, ostatecznie uzyskując tytuł magistra biochemii. Od czasu do czasu występowała w nich także nastoletnia piosenkarka Gail Harris, zwłaszcza na albumie koncertowym The Fabulous Wailers at the Castle, nagranym w 1961 roku, który został opisany jako „niewątpliwie jeden z najbardziej wpływowych albumów w historii rock & rolla w Seattle”.

 W sumie zespół nagrał i wydał cztery albumy we własnej wytwórni Etiquette w latach 1962-1966, a także szereg singli. Pomogli także w rozpoczęciu kariery nagraniowej The Sonics, której pierwsze dwa albumy zostały wydane przez wytwórnię   i pomogli rozpocząć karierę Jini Dellaccio jako fotografki rock'n'rollowej, kiedy zatrudnili ją do robienia zdjęć na okładkę do ich albumu . Mark Marush opuścił The Wailers w 1962 roku i został zastąpiony przez Rona Gardnera, który zajmował się również głównymi wokalami; Dangel i Burk odeszli w 1964 roku i zostali zastąpieni odpowiednio przez gitarzystę Neila Anderssona i perkusistę Dave'a Rolanda. Kontynuując występy na żywo, a także nagrywając, zespół dodał trio wokalistek wspierających dziewczyny, znanych jako Marshans.

Również w 1964 roku „Tall Cool One” został ponownie wypromowany przez wytwórnię Golden Crest i ponownie znalazł się na liście przebojów Billboard, tym razem osiągając   38 pozycję. W 1965 Roberts dokonał ostatnich nagrań z grupą, a w 1967 gitarzystę Neila Anderssona zastąpił Denny Weaver. Roberts zginął w wieku 27 lat w wypadku samochodowym pod koniec 1967 roku.  Zespół rozpadł się w 1969 roku, kiedy to Kent Morrill był jedynym oryginalnym członkiem zespołu. Morrill.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tall Cool One/Road-RunnerWailers05.1959-36[13]Golden Crest 518[written by Dangel, Morrill, Greek][24[1].R&B Chart]
Mau-Mau/Dirty RobberWailers08.1959-68[5]Golden Crest 526[written by Dangel, Greek]
Tall Cool One/Road-RunnerWailers04.1964/td>-38[10]Golden Crest 518[written by Dangel, Morrill, Greek]
It's You Alone/TearsWailers06.1966/td>-118[4United Artists 50026[written by R. Davies]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tall Cool OneWailers06.1964-127[6]Imperial 12 262-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Loudon Wainwright III

Ur. 5.09.1946 r. w Chapel Hill w stanie Karolina Północna (USA). Jego dziadek Loudon Wainwright I pracował w firmie ubezpieczeniowej, zaś ojciec Loudon Wainwright II był dziennikarzem magazynu „Life”. Rodzice piosenkarza po osiedleniu się w Westchester Country (ok. 100 km  od  Nowego Jorku), oddali syna do prywatnej szkoły w Delaware, wspominanej w  piosence „School Days”. Przyjaźń z nastoletnią wówczas Lizą Minnelli zaowocował po latach nagraniem „Liza”. 

Pierwsze kompozycje Wainwrighta powstały podczas jego studiów aktorskich w Pittsburgu, za namową piosenkarza George’a Gerdesa. W 1968 r., po krótkim pobycie w więzieniu  za posiadanie marihuany, zadebiutował w  folkowych  klubach Nowego Jorku i Bostonu, następnie podpisał kontrakt z wytwórnią Atlantic. Na.pierwszych płytach dominowały ironiczne; autobiograficzne teksty, wykonywane afektowanym  wysokim głosem przy akompaniamencie gitary. Swój wczesny styl wokalista określał mianem „realizmem z domieszką przesady”. Dzięki takim piosenkom, jak „Glad To See You’ve Got Religion”, „Motel Blues” i „Be Careful, There’s A Baby In The House”,
okrzyknięto go „nowym Bobem Dylanem”, co skomentował: „Nie byłem żadnym nowym kimś tam. 

Dziennikarze mają fioła na punkcie porównań, bo. inaczej nie potrafią określić, tego czym się zajmujesz”. Brytyjski debiut piosenkarza z Teddy Boys przed koncertem The Everly Brothers okazał się kompletną klapą, jednak rok 1972 przyniósł udany występ na Cambridge Folk Festival. Na trzecim albumie Wainwrighta, nagranym dla  Columbia Records, znalazł się utwór „Dead  Skunk”, który niespodziewanie trafił do pierwszej dwudziestki listy amerykańskiej. „Przejechałem kiedyś skunksa, załatwionego już przez co namniej kilka samochodów. Napisałem ten tekst  w kwadrans, więc zawsze mnie dziwiło, że przy moim minimalnym wysiłku tak bardzo to ludzi wzięło. Chodziło tylko o zdechłego skunksa, ale   skoro doszukali się aluzji do Nixona, niech będzie i tak” - skomentował swój sukces. Nagłej  poświęcony był utwór „A.M. World”. Później - jakby na przekór - nagrał lichy woka  nie i niekomercyjny, nawet uwzględniając specyfikę jego twórczości, album Attempted Moustache
z dziwaczną piosenką „Swimming Song”). Longplay Unrequited, zawierał częściowo materiał koncertowy i odzwierciedlał powrót artysty do dawnej formy. Pochodził z niego humorystyczny, aczkolwiek kontrowersyjny utwór „Rufus Is A Tit „Glad To See You’ve Got Religion”,(Rufus to cyckoman), który według słów autora poświęcony był miłości,a nie świntuszeniom. 

W istocie temat dotyczył jednego z dzieci Wainwrighta, podobnie jak późniejsze „Pretty Little Martha” i „Five Years Old". Małżeński związek z Kate McGarrigle (z duetu Kate And Annie McGarrigle) dobiegł końca w 1977 r. Matką kolejnego potomka wokalisty była Suzzy Roche z grupy The Roches. Album A Live On z 1976 r. demonstrował wprawdzie humor muzyka, jednak pełnię komediowych  możliwości pieśniarza, obdarzonego przez naturę  gamoniowatą aparycją, kanciastą szczęką i nieograniczoną mimiką twarzy, można w pełni docenić jedynie podczas występu na żywo.

 Dodatkową popularność przyniosła mu epizodyczna rola w serialu telewizyjnym „M*A*S*H”, występy w widowiskach „The Birthday Party” i „Pump Boys And Dinettes” oraz wykonywanie aktualnych kupletów w telewizyjnych programach Jaspera Carrotta. Dowcip i obsesje Wainwrighta widoczne sąm.in. w utworach „Fear Of Flying” i „Watch Me Rock, Fm Over 30” (oba z albumu T-Shirt), jednak jego szczytowe osiągnięcie to trzy duże płyty nagrane dla firmy Demon: Fame And Wealth, I'm Alright i More Love Songs. Z płyt tych, częściowo realizowanych pod kierunkiem Richarda Thompsona, pochodziły m.in. „I Don’t Think Your Wife Likes Me”, „Hard Day On The Planet” (napisany w czasie transmisji koncertu Live Aid), „Unhappy Anniversary”, „Not John” (pamięci Johna Lennona) oraz „This Song Don’t Have A Video”. Liczne jego późniejsze kompozycje traktują o przemyśle rozrywkowym, o którym twórca wyraża się słowami: „W taki czy inny sposób chciałbym do śmierci pozostać w show-biznesie, choć nie było mi dane zrobić w nim olśniewającej kariery. Powiedzmy, że olśniewające były moje porażki”.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Dead Skunk/Needless To SayLoudon Wainwright III01.1973-16[13]Columbia 45726[written by L. Wainwright III][produced by Thomas Jefferson Kaye]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Album IIILoudon Wainwright III03.1973-102[13]Columbia 31 462[produced by Thomas Jefferson Kaye]
UnrequitedLoudon Wainwright III03.1975-156[5]Columbia 33 369[produced by Loudon Wainwright III, Mark Harmon, Milton Kramer]
T ShirtLoudon Wainwright III06.1976-188[4]Arista 4063[produced by Loudon Wainwright III]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Glades Records

 Glades w okresie swojej świetności była oddziałem TK Productions, ale była to wytwórnia, która wyprzedziła wytwórnię TK o ponad dekadę. Założona w 1959 roku w Miami i nazwana na cześć Everglades, była własnością Henry'ego Stone'a. Stone przez lata wydawał sporadycznie single na Glade, zaczynając od grupy wokalnej prowadzonej przez Daveya Jonesa (nie mylić z późniejszym brytyjskim piosenkarzem Davy Jonesem, członkiem Monkees), który również nagrywał dla siostrzanej wytwórni Stone'a, Dade.  „No More Tears” Jonesa była balladą doo-wop, wspartą szybkim utworem „Tootsie Wootsie”, wydanym jako Glades 601 w 1959 roku.

 W następnym roku Davey Jones wykonał „I Was Blind”/„The Chase”  [Glades 605, 1960]. Bez sukcesu na listach przebojów. Pomiędzy tymi płytami znalazła się propozycja Wilberta Harrisona „Gonna Tell You A Story”/„Letter Edged in Black” [Polany 603, 1959]. „Kansas City” Harrisona był wielkim hitem w Bobby Robinsona w Fury Records , zajmując pierwsze miejsce zarówno na listach przebojów pop, jak i R&B, ale procesy sądowe zabroniły wytwórnii wydania   kolejnego albumu. 

Nagranie Glades zostało zaoferowane stacjom jako kontynuacja, ale albo stacje, albo publiczność nie mieli z niego nic. Aby zilustrować, jak sporadycznie wydawane były single, do 1972 roku, kiedy Stone podpisał kontrakt z Archie Bell & the Drells, zespołem z Houston, który miał kilka hitów w latach 60-tych dla Atlantic i wydał „Ain't Nothing for a Man in Love”, Glades miał numerację #615! W tym momencie Stone zaczął od nowa, przekształcając wytwórnię  tylko dla singli, przeprojektowując etykiety i rozpoczynając nową serię singli (1700) i albumów (6500). 

W końcu ponownie wydał nagranie  Glades 615 jako Glades 1711.  Glades z lat 70. była prawie wyłącznie wytwórnią soul/r&b, która w późniejszych latach okazjonalnie wkraczała w muzykę disco. Podobnie jak siostrzana wytwórnia TK Records, Glades umieściła dużą część swoich wydawnictw gdzieś na listach przebojów, czy to popowych, R&B, czy tanecznych, ale w tym przypadku był  to głównie R&B/Soul. Jednak pierwsze dwa single z serii 1700 nie znalazły się na listach przebojów. Zawierały dwóch artystów ze stajni Stone'a, Clarence Reida i George McCrae. Pierwszym singlem był "Why Baby Why, Parts 1 & 2" Clarence'a i Glorii [Glades 1701], a następnie "Love Who You Can"/"Back Dues" George'a McCrae'a [Glades 1702]. Jednak przy trzeciej próbie Glades uderzyła w złoto. Timmy Thomas pracował od lat w Memphis i nagrywał dla Goldwax, ale nie był w stanie sam znaleźć się w kręgu przebojów, więc przeniósł się do Miami. Chociaż umiał grać bardzo dobrze na kilku instrumentach, wybrał minimalistyczne podejście do automatu organowego i perkusyjnego do piosenki, którą napisał o rasowej harmonii, zatytułowanej „Why Can't We Live Together?” [Glades 1703, 11/72].

 Piosenka ze swoim unikalnym brzmieniem, żałosnym śpiewem i prostym przesłaniem dokładnie trafiła w nastrój tego kraju, ścigając się na 1. miejsce na listach R&B i 3. na popowe listy przebojów. Kontynuacje nie były aż tak udane, ale Thomas stworzył 13-płytową karierę na listach przebojów R&B, głównie ze średnimi notowaniami. Z dwunastu dodatkowych przebojów cztery znalazły się w pierwszej czterdziestce R&B: „People Are Changin'” [Glades 1709, 4/73, #23], „What Can I Tell Her” [Glades 1717, 11/73, #19] , „I've Got to See You Tonight” [Glades 1723, 11/74, #31] i „Gotta Give a Little Love (Ten Years After)” [Gold Mountain 82004, 4/84, #29]. Artysta soulowy Latimore   [Benjamin]   miał jeszcze bardziej udaną karierę R&B, mając 15 hitów, w tym „Let's Straighten It Out” [Glades 1722, 9/74, 31. pop./#1 R&B], „Keep the Home Fire Burnin'” [Glades 1726, 4/75, R&B nr 5], „There's a Red-Neck in the Soul Band” [Glades 1729, 9/75, nr 36 R&B], „Somethin' Bout Cha” [Glades 1739, 12/76, #37 pop/#7 R&B] i „I Get Lifted” [Glades 1743, 6/77, #104 pop/#30 R&B]. Z 57 znanych singli wydanych przez Glades z lat 70-tych Timmy Thomas i Latimore stanowili nieco ponad połowę (29). Inni artyści to: Little Milton, Archie Bell & the Drells, Clarence Reid, George McCrae, Gwen McCrae, Vanessa Kindrick, The Courtships, Smokey 007, Ruby Wilson & the Blue Chips, Seven Seas, Urban Crisis, Otis Clay, Jerry Washington, Universal Love, Blue Notes, Stone Island Band, True Image i Nate Calhoun. Wytwórnia Glades istniała do około 1981 roku, kiedy to firma TK Productions zamknęła swoje podwoje.

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 4 stycznia 2022

Shola Ama

Brytyjska gwiazdeczka pop-soulu, popularna szczególnie pod koniec lat 90-tych.
Debiutancki singiel pochodzącej z Londynu piosenkarki - „You Might Need Somebody” - był jednym z największych hitów roku 1997. Melodyjnie zaśpiewany przez nastolatkę cover nagrania Randy Crawford dotarł do czwartego miejsca brytyjskiej listy przebojów, trafił na playlisty większości europejskich rozgłośni radiowych i do dziś pozostaje najbardziej znanym kawałkiem w dyskografii Amy.

 Obdarzona oryginalną urodą artystka, w której żyłach płynie karaibska, szkocka i irlandzka krew, zdobyła debiutanckim albumem Much Love (1997) tytuł platynowej płyty w Wielkiej Brytanii, a także nagrodę najlepszej angielskiej wokalistki na ceremonii brit awards. Odznaczenie było także zasługą innych przebojowych nagrań: energicznego „You' re the One I Love” i pościelowej ballady „Who' s Loving My Baby”.
 

Drugi album artystki - In Return (2000) - ukazał się także za Oceanem. Zachęcona sukcesem debiutu wytwórnia wea zainwestowała w produkcję materiału spore środki, angażując do produkcji albumu takie postaci, jak Angie Stone,  Rodney Jerkins,  Babyface, Ali Shaheed Muhammad ( Lucy Pearl, A Tribe Called Quest), David Foster i  Stargate. Silnie podchodzący dziewczęcym popem krążek nie spełnił jednak pokrywanych w nim komercyjnych nadziei, pomimo ciepłego przyjęcia w Europie singli „Imagine” i „Still Believe”. Słodki wokal Sholi nie podbił też uszu amerykańskich fanów, w związku z czym label wea zrezygnował ze współpracy wydawniczej z Brytyjką. Kiepska sprzedaż płyty oraz utrata kontraktu wpędziły wrażliwą artystkę w depresję, z powodu której na wiele miesięcy wycofała się z nagrywania płyt.
 

Ostatnim pełnym materiałem w dyskografii Sholi jest wydany we francuskim labelu inca Supersonic   (2002). Duża kontrola kreatywnej wokalistki i jednocześnie autorki piosenek nad materiałem pozwoliła jej nagrać nader dojrzałe i interesujące wydawnictwo. Spotkało się ono z największym zainteresowaniem w Japonii. Silniejszy od poprzednich materiałów głos artystki został połączony z brzmieniami r&b i soul, wielokrotnie silnie inspirowanymi hip-hopem i 2stepem. Romans artystki z elektronicznymi brzmieniami przeżywał największe chwile chwały w 2000 r., kiedy 2stepowy remiks nagrania „Imagine” (autor: Asylum) został jednym z największych klubowych hitów roku.
 

W 2006 r. Brytyjką zapowiedziała powrót na scenę r&b. Ograniczył się on jednak głównie do wspierania, idącej w ślady Sholi młodszej siostry - Sadie Amy. Wyjątkowym wydarzeniem w karierze artystki był występ w 1999 r. na prywatnym koncercie w Watykanie dla papieża Jana Pawła II.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
You're the One I LoveShola Ama11.199681[1]-WEA WEA 087CD[written by Shaun LaBelle, Stevie Bensusen][produced by Shaun LaBelle]
You Might Need SomebodyShola Ama04.19974[14]-WEA WEA 097CD[written by Nan O'Byrne ,Tom Snow][produced by D'Influence]
You're the One I LoveShola Ama08.19973[8]-WEA WEA 21CD[written by Shaun LaBelle, Stevie Bensusen][produced by Shaun LaBelle]
Who's Loving My BabyShola Ama11.199713[9]-WEA WEA 145CD[written by Jorge Corante,Melvin Britt,Livio Harris][produced by Livio Harris]
Much LoveShola Ama02.199817[5]-WEA WEA 145CD[written by Shaun Labelle,Stevie Bensusen][produced by Shaun LaBelle]
Someday I'll Find YouShola Ama featuring Craig Armstrong04.199828[3]-EMI CDTCB 001[written by Noel Coward]
TabooGlamma Kid featuring Shola Ama04.199910[8]-WEA WEA 203CD[written by Iyael Constable, Sade Adu, Martin Ditcham][produced by Karl Gordon]
Still BelieveShola Ama11.199926[3]-WEA WEA 239CD[written by Mikkel SE,Hallgeir Rustan][produced by StarGate]
ImagineShola Ama04.200024[4]-WEA WEA 252CD[written by Johnson,Mason,Shola Ama,Sa,Jerkins]
ImagineShola Ama10.200082[2]-WEA WEA 299CD[written by Shaun LaBelle, Stevie Bensusen][produced by Shaun LaBelle]
This I Promise YouShola Ama with D'Influence and D-Vas05.200295[1]-Dome CDDOME 161-
You Should Really KnowThe Pirates featuring Shola Ama, Naila Boss, Ishani and Enya09.20048[8]-Relentless RELCD 9[written by Mario Winans,Enya,Nicky Ryan,Roma Ryan,Lo Down,Chauncey Hawkins,Erick Sermon,Parrish Smith][produced by The Pirates]
Take It BackToddla T featuring Shola Ama and J2K05.201159[5]-Ninja Tune GBCFB 1101702-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Much Love Shola Ama09.19976[35]-WEA 3984200202[gold-UK][produced by Shaun LaBelle,D'Influence,Livio Harris,Paul Waller]
In ReturnShola Ama11.199992[1]-WEA 8573801732[produced by Stargate,Fred Jerkins III,D'Influence,Ali Shaheed Muhammad,Shaun LaBelle,Paul Waller,Wayne Laws,Bradley Spalter,Soulshock and Karlin]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Allure

 Popularna w drugiej połowie lat 90-tych formacja r&b, której w muzycznej karierze pomagały tak znane osobistości, jak   Mariah Carey i   The Trackmasters.

Kwartet założyły w połowie lat 90-tych w Nowym Jorku trzy uczennice słynnego liceum artystycznego laguardia - Alia Davis, Lalisha McLean i Akissa Mendez. Do składu dokooptowały też przyjaciółkę Alii - Linnie Belcher. W 1996 r. grupie udało się zainteresować swoją twórczością producenta The Trackmasters - Pokea, który zdecydował się zainwestować w dziewczyny. Z jego pomocą Allure podpisały kontrakt z nowo założoną przez Marię Carey wytwórnią crave records, stając się pierwszą grupą w ramach labelu.
 

Kwartet zadebiutował w 1997 r. płytą Allure. Gwiazdorsko obsadzony (wśród gości byli m.in. Nas, LL Cool J,  112, Raekwon i oczywiście Mariah Carey), przebojowo wyprodukowany przez The Trackmasters krążek nie zyskał jednak wielkiego uznania. Co prawda wielkimi przebojami stały się single „Head over Heels” z Nasem (złoty nakład) i „All Cried Out” z 112 (platyna), jednak album nie dotarł nawet do setki billboardu. Dziennikarze docenili płytę jako doskonale dopracowany produkt, ale wokalistkom zarzucono brak własnego stylu, wyróżniających się głosów i oceniono bardziej jako efektowne opakowanie niż w pełni wartościowe, oryginalne artystki. 

Niepowodzenie marketingowe debiutanckiego krążka Allure, skłoniło szefów wytwórni-CRAVE do rozwiązania kontraktu z grupą. Nowym labelem formacji w 2000 r. zostało mca records i tam ukazał się rok później drugi krążek kwartetu - Sunny Days. Tym razem produkcją materiału podzielili się mniej znani twórcy tacy, jak Scott Booker, Ike Lee III, Troy Johnson czy Rhemario Webber, na płycie nie było znanych gości. 

W połączeniu z beznadziejną promocją wydawnictwa zaowocowało to niemal zupelnym brakiem zainteresowania, a także tym,że  Sunny Days, pomimo przyzwoitych recenzji, nie pojawiło się nawet w dwusetce billboardu. Niepowodzenie to spowodowało kryzys w zespole i odejście z niego Linnie Belcher. Allure, w trzyosobowym składzie, zdecydowały też o kolejnej zmianie wytwórnii i przejściu do podziemnego labelu Tru Warier Records, którego założycielem był koszykarz NBA - Ron Artest.
 

Po trzech latach pracy, w 2004 r. formacja powrócila płytą Chapter III, na której znalazły się m.in. przebojowe single „Uh Oh” z Elephant Manem i „I Think in Love”, w którym gdścinnie zarapował Joe Bidden. Płyta jednak przeszła bez większego echa, zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i Wielkiej Brytanii, gdzie w 2006 r. wydano wzbogaconą o dwa niedostępne w amerykańskiej edycji nagrania wersję.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Head Over HeelsAllure featuring Nas03.199718[3]35[15]Crave 78 522[written by Jean-Claude Olivier, Samuel Barnes, Marlon Williams, Shawn Moltke, Mariah Carey, Nasir Jones][produced by Mariah Carey, Jean-Claude Olivier, Samuel Barnes][17[20].R&B Chart][sample z "The Bridge"-MC Shan]
All Cried OutAllure featuring 11208.199712[5]35[15]Crave 78 678[gold-US][written by Curt Bedeau, Gerry Charles, Hugh L Clarke, Brian George, Lucien George, Paul George][produced by Cory Rooney, Walter Afanasieff, Mariah Carey][9[22].R&B Chart]
Enjoy YourselfAllure08.2001--MCA 155 860[written by Kay Gee, Tanya Von, Chris Liggio & Kobie Brown][50[18].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
AllureAllure05.1997-108[27]Crave 67 848[gold-US][produced by Walter Afanasieff ,Darrell "Delite" Allamby, Mariah Carey, Gordon Chambers ,George Pearson, Poke & Tone ,Timothy "Tyme" Riley, Cory Rooney]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Surface

 Surface to soft soulowe trio znane w popularne w latach 80-tych,znane głównie z pięknej ballady "Closer Than Friends" ,singla o milionowej sprzedaży "Shower Me With Your Love" i popowego #1- "The First Time".Byli jedną z pierwszych grup nagrywających dla pionierskiej wytwórni specjalizujacej się w muzyce dance-Salsoul.Jednym z pierwszych hitów zespołu była piosenka "Falling in Love",współautorstwa członka grupy Davida Conley'a,która trafiła na listy bestsellerów r&b; w USA i listy pop w W.Brytanii w 1983r.

 

Wokalista Surface,Bernard Jackson urodzony w Stamford/Connecticut trafił do muzycznego biznesu dzięki kuzynowi ,który mieszkał w Nowym Jorku.Po pierwszych występach w rodzinnym Stamford,jego dziadek polecił mu kontakt z wspomnianym kuzynem, Davidem Townsendem,gitarzystą Isley Brothers,,który był synem znanego kompozytora,wokalisty i producenta Eda Townsenda.
 

W 1973r Townsend zakłada ansambl Port Authority w którym spotyka Davida Conley'a,z którym zaczyna wspólnie pisać piosenki.Po jakimś czasie do tej spółki kompozytorskiej dołącza Jackson.Ten team stał się częścią personelu EMI.Ich piosenki nagrywali New Edition ("Let's Be Friends") i Sister Sledge ("You're So Fine").Trio rozpoczęło też występy estradowe jako Surface przenosząc się do Los Angeles.Jedna z ich piosenek "Let's Try Again" zróciła uwagę Larkina Arnolda z Columbia Records,który podpisał z grupą kontrakt płytowy.
 

Ich pierwszy album Surface przyniósł kilka hitów:"Happy" [#2 na R&B; Chart] na początku 1987r,"Lately" [#8 R&B; Chart] i wznowiony "Let's Try Again" .Następny 2nd Wave przynosi "I Missed" [#3 R&B; Chart], "Closer Than Friends" [#1 R&B; Chart] i weselny standard "Shower Me With Your Love".
 

Ich największy hit "The First Time" powstał dzięki współpracy Jacksona ze swoim przyjacielem Brianem Simpsonem.Pierwsza wersja powstała w studio nagraniowym Simpsona w jego garażu,póżniej przeniesiona na profesjonalną 24-śladowy magnetofon.Dobrą passę kontynuowali singlami "All I Want Is You" z 1991r i "Never Gonna Let You Down".Ostatnim singlem który trafił na listy bestsellerów rhytm'n'bluesowych było nagranie "A Nice Time for Lovin'".

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Falling in loveSurface07.198367[3]-Salsoul 7056[written by D. Conley, T. Byrd][Produced by David (Pic) Conley, Toni Byrd][84[4].R&B Chart]
Let's Try Again/We're All SearchingSurface10.1986--Columbia 06273[written by B. Jackson, D. Townsend, D. Conley][Produced by David "Pic" Conley, David Townsend, Bernard Jackson][80[5].R&B Chart]
Let's Try Again/We're All SearchingSurface11.1987--Columbia 07644[written by B. Jackson, D. Townsend, D. Conley][Produced by David "Pic" Conley, David Townsend, Bernard Jackson][22[18].R&B Chart]
When your "ex" wants you backSurface06.198452[4]-Salsoul SG 427[written by D. Conley, T. Byrd, J. Thompson][Produced by David Conley & Tony Byrd]
Happy/Let's try againSurface05.198756[5]20[14]Columbia 06611[written by David Conley, Bernard Jackson, David Townsend][Produced by Bernard Jackson , David "Pic" Conley, David Townsend][2[22].R&B Chart]
I MissedSurface09.1988--Columbia 08018[written by D. Conley, B. Jackson, E. Collins][Produced by Bernard Jackson , David "Pic" Conley, David Townsend][3[17].R&B Chart]
Closer than friendsSurface04.1989-57[13]Columbia 08537[written by Bernard Jackson, David Townsend][Produced by Bernard Jackson , David "Pic" Conley, David Townsend][1[2][23].R&B; Chart]
Shower me with your loveSurface07.1989-5[19]Columbia 68 746[gold-US][Produced by Bernard Jackson , David "Pic" Conley, David Townsend][written by Bernard Jackson][1[1][20].R&B; Chart]
You are my everything/Feels so goodSurface11.1989-84[5]Columbia 69 016[1[2][16].R&B; Chart][written by David Conley, Derrick Culler, David Townsend, Everett Collins][Produced by Bernard Jackson , David "Pic" Conley, David Townsend][written by Bernard Jackson]
Can We Spend Some Time/Who Loves YouSurface12.1989--Columbia 73 028[5[17].R&B; Chart][written by B. Jackson][Produced by Bernard Jackson , David "Pic" Conley, David Townsend]
The first time/Closer than friendsSurface11.199060[2]1[2][25]Columbia 73 502[gold-US][1[1][22].R&B; Chart][1[2].Adult Contemporary Chart][written by Bernard Jackson, Bernard Simpson][Produced by Surface]
All I Want Is You/Who Loves YouSurface with Regina Belle02.1991--Columbia 73 684[8[15].R&B; Chart][written by D. Conley, D. Culler][Produced by Surface]
Never gonna let you down/Gotta make love tonightSurface04.1991-17[17]Columbia 73 646[written by Bernard Jackson][Produced by Surface][24[13].R&B; Chart]
You're the One/We Don't Have to Say Good-byeSurface feat. Bernard Jackson08.1991--Columbia 73 964[written by David Townsend,David Conley, Derrick Culler][Produced by Surface][35[11].R&B; Chart]
A Nice Time for Lovin'Surface02.1992--Columbia 74 031[written by Ed Townsend & David Conley][52[7].R&B; Chart]
Closer Than FriendsMs. Lydia feat. Surface08.1997--Ichiban 446[written by Ed Townsend & David Conley][91[2].R&B; Chart]
Shower me with your loveSurface07.1989-5[19]Columbia 68 746[gold][Produced by Bernard Jackson , David "Pic" Conley, David Townsend][written by Bernard Jackson][1[1].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
SurfaceSurface05.1987-55[19]Columbia 40 374[produced by Surface,Larkin Arnold,David Rivkin]
2nd waveSurface11.1988-56[39]Columbia 44 284[platinum-US][produced by Surface]
3 DeepSurface11.1990-65[34]Columbia 46 772[gold-US][produced by Surface]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 1 stycznia 2022

Surfaris

 Zespół założony w Glendale w Kalifornii w 1962 r. Jego skład tworzyli: Jim Fuller (ur. w 1947 r.; gitara prowadząca), Jim Pash (ur. w 1949 r.; gitara), Bob Berryhill (ur. w 1947 r.; gitara), Pat Connolly (ur. w 1947 r. ; bas) i Ron Wilson (ur. w 1945 r.; perkusja).
Surfaris odnieśli w 1963 r. światowy sukces instrumentalną kompozycją "Wipe Out", przeznaczoną początkowo na stronę B singla, a uważaną potem za jeden ze sztandarowych utworów nurtu "surfing". Jej sukces byłby, być może, jeszcze większy, gdyby jej twórców nie oskarżono o popełnienie plagiatu. 

Były gitarzysta grupy The Impacts, Merrell Fankhauser, miał pretensje o skopiowanie jego kompozycji o tym samym tytule. Kolejne nieporozumienia miały miejsce, kiedy The Surfaris odkryli, że muzyka pochodząca z ich debiutanckiego albumu jest grana przez rywalizujący z nimi zespół The Challengers. Jednak mimo uzasadnionego gniewu ze strony The Surfaris, podobne zakulisowe machinacje często towarzyszyły ich późniejszej karierze.
Trzeci album Hit City '64 ukoronował początek współpracy z producentem Garym Usherem, który podczas kolejnych sesji nagraniowych kwintetu zatrudnił grupę doświadczonych muzyków sesyjnych. 

W 1965 r. zespół porzucił styl "plażowo-surfingowy" na rzecz folk rocka. Wilson rozwinął swój talent wokalny i po odejściu ze składu Connolly'ego, którego zastąpił na basie Ken Forssi, The Surfaris nagrali obiecującą płytę I Ain't Me Baby. Wkrótce jednak Usher rozstał się z grupą, która rozpadła się po odejściu ostatniego już członka z pierwszego składu, Jima Pasha.
 

Wilson zmarł w 1989 r. w wyniku wylewu krwi do mózgu. Ken Forssi dołączył do formacji Love. W 1981 r. Berryhill reaktywował The Surfaris.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wipe out/Surfer JoeSurfaris06.19635[14]2[16] side B:62[6]Dot 16 479[A:written by Jim Fuller, Berryhill, Patrick Connolly, Ron Wilson][B:written by Ron Wilson]
Point panic/Waikiki runSurfaris09.1963-49[8]Decca 31 538[written by Bob Berryhill, Pat Connolly, Jim Fuller, Jim Pash, Ron Wilson]
Wipe out/Surfer JoeSurfaris07.1966-16[14]Dot 144-
Wipe out/Surfer JoeSurfaris08.1970-110[5]Dot 144-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wipe outSurfaris08.1963-15[51]Dot 25 535[produced by Richard Delvy]
The Surfaris play Wipe out and othersSurfaris11.1963-94[11]Decca 74 470[produced by Charles Bud Dant]
Hit City 64Surfaris03.1964-120[5]Decca 74 487-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)