Lou Reed

 Właśc. Louis Firbank, ur. 2.03.1942 r. we Freeport na Long Island w stanie Nowy Jork. Po występach w licznych szkolnych zespołach, zadebiutował w studio wraz z grupą The Shades w 1957 r. Tematem "So Blue" zainteresował się popularny discjockey Murray The K, jednak nagranie zniknęło w natłoku popularnych w tamtych czasach "niezależnych" singli.

 

Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Syracuse, Reed zatrudnił się jako kompozytor w wytwórni Picwick Records, specjalizującej się w szybkich, odpłatnych rejestracjach. Temat "The Ostrich" (z 1965 r.), ironiczny pastisz tanecznych przebojów, zainteresował kierownictwo wytwórni, toteż Reed stworzył grupę The Primitives, by nagrać go na singlu. W zespole, który z czasem miał przeistoczyć się w legendarny The Velvet Underground, występował m.in. kolega Reeda, John Cale. Grupa działała aktywnie w latach 1966 - 1970, zaś jej twórca był autorem większości tematów i głównym ideologiem. Muzycznym rygorom rhythm'n'bluesa towarzyszyły kąśliwe teksty obrazujące ciemne strony wielkomiejskiej cywilizacji.
 

Odejście Reeda wyczerpało twórcze możliwości zespołu, choć i lider odszedł artystycznie wypalony. Dopiero po dwóch latach pozamuzycznej działalności zdecydował się na nagranie pierwszego autorskiego albumu Lou Reed. Na zarejestrowanej w Londynie płycie muzykowi towarzyszyli m.in. Steve Howe i Rick Wakeman. Album zawierał kilka znakomitych tematów napisanych w zamyśle dla The Velvet Underground, jednak kulejąca produkcja zaważyła negatywnie nad całością płyty. Artystycznym sukcesem okazała się za to brytyjska trasa koncertowa, w której Reedowi towarzyszyła grupa nowojorskich nastolatków, The Tots.
 

Nad nagraniem kolejnego longplaya Reeda Transformer, czuwał David Bowie, zafascynowany twórczością The Velvet Underground. Utrzymana w modnym dekadenckim nastroju płyta była nierówna, choć do legendy rocka trafił temat "Walk On The Wild Side" - hołd złożony seksualnym dewiantom i życiowym nieudacznikom, pielgrzymującym do studia malarza i filmowca Andy'ego Warhola. Drastyczny utwór stał się nieoczekiwanie singlowym przebojem, osiągając w 1973 r. 10. miejsce na liście brytyjskiej i 20. na amerykańskiej.
 

Reed umknął jednak z pułapki modnej kontestacji, by na albumie Berlin powrócić do "mrocznej strony" artystycznych poszukiwań. Tym razem podnietą był sadomasochizm, próby samobójcze, nihilizm - a wszystko to połączone z ubliżaniem publiczności, nabywającej skądinąd płyty wykonawcy. Nad muzyką dominowały w tym okresie również skłonności do autoparodii. Na koncertowym albumie Rock 'N'Roll Animal, gitarzyści Dick Wagner i Steve Hunter wprowadzili wprawdzie instrumentalną dyscyplinę, ale wydany nieco później longplay Sally Cant Dance, potwierdził bezradność i zagubienie artysty. Po wydaniu kolejnej płyty koncertowej, Reed zaprezentował elektroniczną kakofonię na podwójnym albumie Metal Music Machine.
 

Płyta, niemiłosiernie schlastana przez recenzentów, jest do dziś tematem kontrowersji. Dla jednych stanowi manifest rockowej awangardy, dla innych muzyczne łobuzerstwo i świadomą kpinę z popowej konwencji. Album Coney Island Baby był płytą bardziej stateczną, być może najspokojniejszą i najbardziej liryczną w całym dorobku Reeda. Tym bardziej rozczarował longplay Rock'N'Roll Hearts, przypadkowa kompilacja nagrana w okresie twórczej niemocy. Płyta Street Hossie, zainspirowana nowojorskimi subkulturami, zapowiadała powrót do formy. Na uwagę zasługiwał temat tytułowy, wylansowany też przez grupę Simple Minds, zaś utwory "Dirt" i "I Wanna Be Black" cechowała od dawna nieobecna w twórczości Reeda ironia.
 

Albumy The Bells i Growing Up In Public, choć mniej popularne, potwierdziły artystyczną dojrzałość Reeda. W lata 80-te muzyk wkroczył jako w pełni ukształtowany artysta i wykonawca, w czym spory udział miał gitarzysta Robert Quine, pozyskany z zespołu Void-Oids Richarda Hella. Longplay The Blue Mask otworzył nowy etap, kontynuowany na równie rzetelnych i stylistycznie jednorodnych albumach Legendary Hearts i Mistrial. Niestety, pomimo obiecujących rokowań, płyta New York nie została w pełni doceniona przez krytykę. Jej surowe, zniwelowane do rytmicznej pulsacji brzmienie miało odpowiadać fascynującemu zawsze Reeda życiu społecznych dołów. Muzyce odpowiadały teksty - pesymistyczne i cyniczne, rejestrujące chłodnym okiem agonię nie proszącą o litość ani o wsparcie. Nie bez przyczyny New York jest do dziś płytą szczególnie cenioną przez miłośników Reeda.
 

Nagrany wraz z Johnem Cale'em album Songs For 'Drella stanowił pośmiertny hołd złożony Andy'emu Warholowi. Reed ujawnił na nim jeszcze jedno oblicze, potwierdzając swój nieprzeciętny talent, dzięki któremu od lat balansuje na ostrym rockowym szczycie. 15 czerwca 1990 r, oryginalny skład Velvet Underground pojawił się na otwarciu fundacji pamięci Andy'ego Warhola w Jolly en Josas koło Paryża, by wykonać swój przebój "Heroin". Odnowienie kontaktów między muzykami zaowocowało w 1993 r. reaktywowaniem formacji, która nagrała album Live MCMXCII1 i odbyła światowe tournee. Na początku 1996 r. przedstawił kolejną, bardzo udaną Set The Twilight Reeling.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Walk on the Wild Side / Perfect Day	Lou Reed	05.1973	10[9]	16[14]	RCA 2303	[written by Lou Reed][produced by David Bowie,Mick Ronson]
Satellite Of Love/Walk And Talk It	Lou Reed	06.1973	-	119[1]	RCA 0964 [US]	[written by Lou Reed][produced by David Bowie,Mick Ronson]
Sally Can't Dance/Ennui	Lou Reed	11.1974	-	103[2]	RCA 10081 [US]	[written by Lou Reed][produced by Steve Katz, Lou Reed]
I Love You, Suzanne/Vicious	Lou Reed	06.1984	78[5]	-	RCA RCA 417	[written by Lou Reed][produced by Lou Reed, John Jansen]
Soul Man / Sweet Sarah	Sam Moore & Lou Reed	01.1987	30[10]	-	A&M; 364	[written by David Porter , Isaac Hayes][produced by Davitt Sigerson ][piosenka tytułowa z filmu ]
Satellite Of Love 2004	Lou Reed	07.2004	10[11]	-	NuLife Recordings 82876636472	[written by Lou Reed][produced by David Bowie , Mick Ronson ]
Tranquilize	Killers feat. Lou Reed	11.2007	49[4]	-	Mercury CATCO 130560908	[written by Brandon Flowers ,Dave Keuning, Mark Stoermer ,Ronnie Vannucci Jr.][produced by Flood,Alan Moulder, The Killers]
Perfect Day	Lou Reed	11.2013	45[1]	-	RCA USRC 19606739	[written by Lou Reed][produced by Steve Kelynack, The Music Sculptors; Mark Sayer-Wade & Tolga Kashif & Simon Hanhart ]
Satellite Of Love 2004	Lou Reed	07.2004	10[11]	-	NuLife Recordings 82876636472	[written by Lou Reed][produced by David Bowie , Mick Ronson ]
Satellite Of Love 2004	Lou Reed	07.2004	10[11]	-	NuLife Recordings 82876636472	[written by Lou Reed][produced by David Bowie , Mick Ronson ]
Walk on the Wild Side	Lou Reed	11.2013	53[1]	-	RCA USRC 10401018	[written by Lou Reed][produced by David Bowie,Mick Ronson]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lou Reed	Lou Reed	06.1972	-	189[2]	RCA Victor 4701	[produced by Richard Robinson]
Transformer	Lou Reed	12.1972	13[27]	29[31]	RCA Victor 4807	[platinum-UK][produced by David Bowie, Mick Ronson]
Berlin	Lou Reed	07.1973	7[5]	98[11]	RCA Victor 0207	[silver-UK][produced by Bob Ezrin]
Rock n Roll Animal	Lou Reed	03.1974	26[1]	45[27]	RCA Victor 0472	[gold-US][produced by Steve Katz, Lou Reed]
Sally Can't Dance	Lou Reed	10.1974	-	10[14]	RCA Victor 0611	[produced by Steve Katz, Lou Reed]
Lou Reed Live	Lou Reed	04.1975	-	62[10]	RCA Victor 0959	[produced by Steve Katz, Lou Reed]
Coney Island Baby	Lou Reed	02.1976	52[1]	41[14]	RCA Victor 0915	[produced by Lou Reed, Godfrey Diamond]
Rock and Roll Heart	Lou Reed	11.1976	-	64[8]	Arista 4100	[produced by Lou Reed]
Walk on the Wild Side: The Best of Lou Reed	Lou Reed	04.1977	144	156[6]	RCA Victor 2001	-
Street Hassle	Lou Reed	04.1978	-	89[9]	Arista 4169	[produced by Lou Reed, Richard Robinson]
The Bells	Lou Reed	06.1979	-	130[4]	Arista 4229	[produced by Lou Reed]
Growing Up in Public	Lou Reed	05.1980	-	158[5]	Arista 9522	[produced by Michael Fonfara, Lou Reed]
Rock and Roll Diary: 1967–1980	Lou Reed	12.1980	-	178[4]	Arista 8603	-
The Blue Mask	Lou Reed	02.1982	-	169[4]	RCA Victor 4221	[produced by Lou Reed, Sean Fullan]
Legendary Hearts	Lou Reed	04.1983	-	159[7]	RCA Victor 4568	[produced by Lou Reed]
New Sensations	Lou Reed	06.1984	92[1]	56[32]	RCA Victor 4998	[produced by John Jansen, Lou Reed]
Mistrial	Lou Reed	05.1986	69[1]	47[21]	RCA Victor 7190	[produced by Lou Reed,Fernando Saunders]
New York	Lou Reed	01.1989	14[22]	40[22]	Sire 25 829	[gold-US][gold-UK][produced by Lou Reed,Fred Maher]
Retro	Lou Reed	10.1989	29[5]	-	RCA PL 90389	[silver-UK]
Songs For Drella	Lou Reed/John Cale	05.1990	22[5]	103[8]	Sire 26 140	[produced by John Cale and Lou Reed]
Magic and Loss	Lou Reed	02.1992	6[6]	80[7]	Sire 26 662	[produced by Lou Reed and Mike Rathke]
The Best of Lou Reed & Velvet Underground	Lou Reed & Velvet Underground	10.1995	56[13]	-	Global Television RADCD 21	-
Set the Twilight Reeling	Lou Reed	03.1996	26[4]	110[3]	Warner 46 159	[produced by Lou Reed]
Perfect Night Live In London	Lou Reed	05.1998	102[2]	-	Reprise 46917	[produced by Lou Reed, Mike Rathke]
The Very Best Of	Lou Reed	05.1999	94[7]	-	Camden 74321660462 [UK]	-
Ecstasy	Lou Reed	04.2000	54[2]	183[1]	Reprise 47 425	[produced by Lou Reed, Hal Willner]
The Raven	Lou Reed	01.2003	122[1]	29	Sire 483722	[produced by Hal Willner, Lou Reed]
NYC Man (The Ultimate Collection 1967–2003)	Lou Reed	06.2003	31[6]	-	BMG 74321984012 [UK]	-
NYC Man: Greatest Hits	Lou Reed	08.2004	43[4]	-	BMG 82876631122 [UK]	-
Lulu	Lou Reed with Metallica	11.2011	36[2]	36	Vertigo 2781597 [UK]	[produced by Greg Fidelman ,Metallica, Lou Reed ,Hal Willner]

ABSU

 ABSU, grupa amerykańska. Powstała w 1989r w Teksasie. Zaczynała jako duet: Shaftiel - Lord Of All Shadows (właśc. Gary Lindholm) - voc, g, Lord Equitant Infernain (właśc. Daniel Benbow) - b. W 1992r dołączyli Emperor Proscriptor Magicus (prawdziwe nazwisko - McGovern) - voc, dr, perc i Daviel Athron Mysticia -g, voc, dwaj byli muzycy zespołu Magus, a niebawem także Black Massith - k. W 1994 odszedł Daviel Athron Misticia. Wtedy dołączył Mazzadurus (właśc. Christoph Gamble) - b z zespołu Gorephobia, a dotychczasowy basista, Lord Equitant Infernain, został gitarzystą. W tym samym czasie z formacją rozstał się pianista Black Massith, a jego obowiązki przejął Emperor Proscriptor Magicus, który stopniowo wysunął się w Absu na pierwszy plan. W1998 odszedł Lord Equitant Infernain.

 

Pierwszy okres działalności Absu dokumentują trzy niskonakładowe wydawnictwa: taśma demo „Return Of The Ancients" (1991), singel Immortal Sorcery (1991) i czwórka "The Temples Of Offal" (Gothic, 1991). Za jej właściwy debiut uważa się pierwszą płytę nagraną w szerszym składzie - album „Barathrum: V.I.T.R.I.O.L" z kwietnia 1993r („V.I.T.R.I.O.L" to skrót od „Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem"). Zafascynowana dokonaniami zespołów europejskich w rodzaju Sodom, Celtic Frost i Mayhem, grupa przedstawiła na niej oryginalną odmianę black metalu. Była to muzyka urozmaicona pod względem formalnym, rytmicznym i brzmieniowym, nie tracąca wszakże nic z metalowej agresji i mocy, np. Descend To Acheron (Evolving Into The Progression Of War), An Equinox Of Fathomless Disheartenment, Infinite And Profane Thrones.

 Mroczne poetyckie teksty ujawniały oczywiście wpływ lektur okultystycznych, m.in. dzieł Aleistera Crowleya, ale przede wszystkim mitów różnych narodów, zwłaszcza sumeryjskich i celtyckich. Podobny charakter miały następne albumy, „The Sun Of Tiphareth", wydany w maju 1995r, zawierający m.in. dwie rozbudowane kompozycje Apzu i The Sun Of Tiphareth, oraz „Third Storm Of Cythraul", wydany w lutym 1997r. Ważną część dorobku grupy stanowią wideokasety Emalf Tneicna Eht Fo Gninrub (1992), An Evening Of Neo-Pagan Moon Worship 1993) i Dumuzi Apzu/Equinox Rite And Rehearsal (1994). 

Ponieważ formacja nigdy nie zyskała większej popularności, jej lider, Emperor Proscriptor Magicus, nie zdobył się na porzucenie pracy księgowego w firmie komputerowej.
Dyskografię uzupełniają pojedyncze nagrania na składankach, m.in. przeróbki utworów Transylvania Iron Maiden na „A Call To Irons" (Dwell, 1999) i Swing Of The Axe Possessed na „The Seven Gates Of Horror - A Tribute To Possessed" (Immortal, 1999).
 

Emperor Proscriptor Magicus jako Proscriptor wydał płyty "The Venus Bellona" (Dark Age, 1987) i „The Serpentine Has Risen" (Brainticket, 1999). Ponadto z Shaftielem założył grupę Heaven's Devil, specjalizującą się w muzyce z pogranicza metalu i country. Gościnnie uczestniczył w sesjach m.in. formacji Necrovore i Agressor.

A.B. Skhy

 A.B. SKHY, grupa amerykańska. Powstała w 1968r w Milwaukee w stanie Wisconsin, ale niebawem przeniosła się do San Francisco w Kalifornii. Pierwszy skład: Dennis Geyer - voc, g, Howard Wales - k, Jim Marcotte - b, Terry Anderson - dr, voc. W 1969r odeszli Geyer, Wales i Anderson, a dołączyli James Curley Cooke - voc, g z The Steve Miller Band i Rick Jaeger - perc.

 

Grupa znalazła azyl w hippisowskich klubach San Francisco, jak Fillmore West czy Avalon Ballroom, oraz innych miast kalifornijskich. Porwała tamtejszą publiczność własną odmianą blues rocka o zdecydowanie psychodelicznym odcieniu. Zwróciła na siebie uwagę wytwórni MGM i dla niej zrealizowała singel Camel Back/just What I Need, wydany w 1969r, oraz albumy „A.B. Skhy", wydany w tym samym roku, i „Ramblin' On", wydany w 1970r. 

Do udziału w nagraniu pierwszej dużej płyty zaprosiła m.in. gitarzystę Russella Dashiella oraz sekcję instrumentów dętych w składzie: Bud Brisbois - tp, Laroon Holt - tp, Marvin Brown - tp, Jim Horn - s, Philip Pruden - s, Dave Roberts - tb, Donald Waldrop - tb, Otis Hale - fl, do nagrania drugiej m.in. gitarzystę Elvina Bishopa i pianistę Bena Sidrana. Zaproponowała wysmakowany repertuar z pogranicza bluesa,. rocka psychodelicznego i jazzu, intrygujący zwłaszcza efektownymi opracowaniami (np. You Upset Me Baby o niemal bigbandowym brzmieniu).
 

W późniejszych latach Wales wykonywał podobną muzykę z Loading Zone, Cooke trafił do Cat And The Fiddle, a Jaeger związał się z Crowfoot.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Camel Back/Just What I Need	A.B. Skhy	09.1969	-	-	MGM K 14086	[written by Wales][produced by Richard Delvy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A.B. Skhy	A.B. Skhy	.1969	-	-	MGM 4628	[produced by Richard Delvy]
Ramblin' On	A.B. Skhy	.1970	-	-	MGM 4676	[produced by Kim Fowley]

ABC

 ABC-grupa brytyjska. Powstała latem 1980r w Sheffield. Na jej czele stanął Martin Fry (9.03.1958r, Manchester) - voc. Wcześniej był wydawcą fanzinu "Modern Drugs", ale postanowił spróbować trudów kariery estradowej. Wsparli go dwaj muzycy zespołu Vice Versa, znanego m.in. z czwórki "Music 4" (Neutron, 1979) w stylu Cabaret Voltaire: Mark White (1.04.1961r, Sheffield) -g; voc i Stephen Singleton (17.04.1959r Sheffield) -s.
Składu dopełnili Mark Lickey - b i David Robinson - dr, którego niebawem, na początku 1982r zastąpił David Palmer (29.05.1961r, Chesterfield, Derbyshire) - dr.

 

Zespół stopniowo się zmniejszał: w 1982 odszedł Lickey, w 1983r - Palmer, a w 1984r -Singleton.
Od tej pory z ABC gościnnie współpracowali m.in. Palmer, David Clayton - k, Alan Spenner - b, Brad Lang - b, Andy Newmark - dr i Graham Broad - dr.
W połowie lat dziewięćdziesiątych jedynym stałym członkiem formacji został Fry.
 

Zwróciła na siebie uwagę, koncertując w klubach Sheffield. Już pierwsze płyty przyniosły jej ogromną popularność. Były to single Tears Are Not Enough/Alphabet Soup z października 1981r, Poison Arrow/Theme From Mantrap ze stycznia 1982r, The Look Of Love/The Look Of Love Part 2 z maja i All Of My Heart/Overture z sierpnia tego roku oraz album "The Lexicon Of Love "z czerwca 1982r (wydała je, tak jak późniejsze, nakładem własnej firmy Neutron, powiązanej kontraktem dystrybucyjnym z wytwórnią Phonogram).
 

Sukces zapewniły jej urzekająco melodyjne, bezwstydnie melodramatyczne, zaraźliwie rytmiczne piosenki Martina Fry, ujęte w przesadnie bogate, ocierające się o kicz opracowania Trevora Horna (lider ABC zaangażował byłego muzyka The Buggles jako aranżera i producenta urzeczony owocami jego współpracy w tej roi z popowym zespołem Dollar).
Niektórzy ujrzeli w twórczości grupy jedynie echo dokonań Davida Bowiego i  Roxy Music, a także soulowych gwiazd związanych z wytwórnia Motown, inni wszakże docenili niezwykle udaną próbę odświeżenia muzyki pop.
Zaraz po ukazaniu się "The Lexicon Of Love" formacja wyruszyła w wielką trasę dookoła świata, a podczas tej wyprawy powstał film dokumentalny Mantrap (1982, reż. Julien Tempie).
Wydana w listopadzie 1983r płyta "Beauty Stab", wynik współpracy z innym producentem - Garym Langanem, dokumentowała zaskakujący zwrot ABC ku muzyce bliższej rocka. Nie odniosła już takiego sukcesu jak debiut.
Towarzyszyły jej single That Was Then But This Is Now/Vertigo z października 1983r i S.O.S./United Kingdom ze stycznia 1984r.
 

Album następny, "How To Be... A Zillionaire!" z października 1985r był wynikiem fascynacji nową muzyką taneczną rodem z Nowego Jorku (m.in. hip hopem) i zyskał większą popularność w Stanach niż w Wielkiej Brytanii.
To samo dotyczy singli z tego okresu: How To Be A Millionaire/How To Be A Billionaire z października 1984r, Be Near Me/A To Z z marca 1985r i Vanity Kills/Judy's Jewels z czerwca tego roku oraz Ocean Blue/Tower Of London ze stycznia 1986r.
Nagrana po dłuższej przerwie w działalności ABC (spowodowanej przewlekłą chorobą lidera) płyta "Alphabet City" z października 1987r miała w sobie wiele z uroku albumu "The Lexicon Of Love" i niemal powtórzyła jego sukces.
 

Towarzyszyły jej kolejne przebojowe single: When Smokey Sings (hołd dla Smokeya Robinsona)/Chicago Part 1 z maja 1987r, The Night You Murdered Love/ Minneapolis z sierpnia i King Without A Crown/The Look Of Love (wersja koncertowa) z listopada tego roku.
 

Niestety, w późniejszym okresie Fry znowu zagubił się w poszukiwaniach nowej formuły muzyki pop i żadna z następnych płyt ABC nie zyskała większej popularności oprócz świetnej składanki "Absolutely ABC" z kwietnia 1990.
Fry w duecie z Glennem Gregorym z Heaven 17 nagrał utwór Seven Day Weekend wydany na filmowej płycie "When Saturday Comes" (Polystar, 1996), a jako solista m.in. piosenkę Thunderball, wydaną na "Shaken Not Stirred" (East West, 1997) z przebojami z filmów o przygodach Jamesa Bonda w opracowaniu Davida Arnolda.
Palmer w 1986 krótko współpracował z zespołem Echo And The Bunnymen.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tears are not enough/Alphabet soup	ABC	11.1981	19[8]	-	Neutron NT 101	[written by Martin Fry, Mark White, Stephen Singleton, Mark Lickley][produced by Trevor Horn, Steve Brown]
Poison arrow/Theme from Mantrap US side B:Tears are not enough	ABC	03.1982	6[11]	25[15][01.83]	Neutron NT 102	[silver-UK][39[12].Hot Dance/Disco;Mercury 811 329 12"]][written by Martin Fry, Mark White, Stephen Singleton, Mark Lickley][produced by Trevor Horn]
The look of love Part.1/Part.2 side B in US:Theme from Mantrap	ABC	05.1982	4[12]	18[25]	Neutron NT 103	[silver-UK][1[1][26].Hot Dance/Disco;Mercury 4023 12"]][written by Martin Fry, Mark White, David Palmer, Stephen Singleton][produced by Trevor Horn, Martin Fry, Mark White]
All of my heart/Overture	ABC	08.1982	5[8]	-	Neutron NT 104	[written by Martin Fry, Mark White, David Palmer, Stephen Singleton][produced by Trevor Horn]
That was then but this is now/Vertigo	ABC	11.1983	18[4]	89[3][02.84]	Neutron NT 105	[written by Martin Fry, Mark White, Gary Langan, Stephen Singleton][produced by Gary Langan, Martin Fry, Mark White Stephen Singleton]
SOS/United Kingdom	ABC	01.1984	39[5]	-	Neutron NT 106	[written by Martin Fry, Mark White, Gary Langan, Stephen Singleton][produced by Martin Fry, Mark White, Stephen Singleton]
How to be a millionaire US side B:Tower of London	ABC	11.1984	49[4]	20[14][01.86]	Neutron NT 107	[58[7].Hot Dance/Disco;Mercury import 12"]][written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
Be near me/A to Z	ABC	04.1985	26[4]	9[22][08.85]	Neutron NT 108	[1[2][8].Hot Dance/Disco;Mercury 884 052 12"]][written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
Vanity kills/Judy's jewels	ABC	06.1985	70[1]	91[4][05.86]	Neutron NT 109	[7[6].Hot Dance/Disco;Mercury 884 714 12"]][written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
Ocean blue/Tower of London	ABC	01.1986	51[3]	-	Neutron NT 110	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
How to be a zillionare/Tower of London	ABC	01.1986	-	[4[10].Hot Dance/Disco;Mercury 884 382 12"]]	Mercury 884382	-
When smokey sings/Chicago Part.1	ABC	06.1987	11[10]	5[19]	Neutron NT 111	[1[2][11].Hot Dance/Disco;Mercury 888 726 12"][written by Martin Fry, Mark White][produced by Bernard Edwards, Martin Fry, Mark White]
The night you murdered love/Minneapolis	ABC	09.1987	31[8]	-	Neutron NT 112	[3[9].Hot Dance/Disco;Mercury 888864 12"][written by Martin Fry, Mark White][produced by Bernard Edwards, Martin Fry, Mark White]
King without a crown/The look of love [live]	ABC	11.1987	44[3]	[17[7].Hot Dance/Disco;Mercury 870 102 12"]	Neutron NT 113	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
One better world	ABC	05.1989	32[4]	-	Neutron NT 114	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
The real thing/The greatest love of all	ABC	09.1989	68[1]	-	Neutron NT 115	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Martin Fry, Mark White]
The look of love [1990 mix]/Ocean blue	ABC	04.1990	68[1]	-	Neutron NT 116	-
Love conquers all/What's good about goodbye	ABC	07.1991	47[2]	-	Parlophone R 6292	[written by Martin Fry, Mark White][produced by Dave Bascombe, Martin Fry, Mark White]
Say it	ABC	01.1992	42[3]	-	Parlophone R 6298	[3[12].Hot Dance/Disco;MCA 54 055 12"][written by Martin Fry, Mark White][produced by Dave Bascombe, Martin Fry, Mark White]
Stranger things/The world spins on	ABC	03.1997	57[2]	-	Blatant 74321453632	[written by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes][produced by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes]
Skyscraping/Light years	ABC	05.1997	93[1]	-	Blatant 74321485252	[written by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes][produced by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes]
Rolling Sevens	ABC	07.1997	130[1]	-	Blatant 74 321 49 8374	[written by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes][produced by Glenn Gregory ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The lexicon of love	ABC	07.1982	1[4][50]	24[39]	Neutron NTRS 1	[gold-US][platinum-UK][produced by Trevor Horn,Steve Brown]
Beauty stab	ABC	11.1983	12[13]	69[14]	Neutron NTRL 2	[gold-UK][produced by ABC, Gary Langan]
How to be a zillionaire	ABC	10.1983	28[3]	30[41]	Neutron NTRH 3	[produced by Mark White ,Martin Fry]
Alphabet city	ABC	10.1987	7[10]	48[25]	Neutron NTRH 4	[gold-UK][produced by Mark White ,Martin Fry, Bernard Edwards]
Up	ABC	10.1989	58[1]	-	Neutron 838646	[produced by Mark White ,Martin Fry,Blaze]
Absolutely	ABC	04.1990	7[12]	-	Neutron 8429671	[gold-UK]
Abracadabra	ABC	08.1991	50[1]	-	Parlophone PCS 7355	[produced by Mark White ,Martin Fry]
Skyscraping	ABC	04.1997	97[1]	-	Deconstruction 7432145653	[produced by Martin Fry, Glenn Gregory, Keith Lowndes]
The look of love-The very best of ABC	ABC	08.2001	69[2]	-	Mercury 5862372	[silver-UK]
The Lexicon of Love II	ABC	06.2016	5[7]	-	EMI 4788215	[produced by Martin Fry,Gary Stevenson]
The Essential ABC	ABC	10.2020	62[1]	-	Spectrum Music 5392819	-

Scientist

 

Phivos (Phill) Iatropoullos Sebastiane-urodzony 29 listopada 1972r w Edmonton w Londynie. Syn wytwórcy narzędzi (metali precyzyjnych)   był greckim piosenkarzem. Jego ojciec pracował w latach 70-tych w fabryce silników Dagenham Fords i przez pierwsze lata Phivo mieszkał w Aveley Essex. Rodzice Phivosa rozstali się, gdy miał 18 miesięcy i dorastał z dziadkami i ciociami, dopóki nie osiągnął wieku 5 lat.

Jego pierwsze muzyczne inspiracje pochodzą prawdopodobnie z chwili, gdy po raz pierwszy posłuchał oryginalnej muzyki Doctor Who Theme stworzonej przez Delię Derbyshire oraz dzieł Johna Bakera z oryginalnego składu BBC Radiophonic Workshop. Phivos zakochał się we wczesnych dziełach syntezatorowych zespołów i producentów, którzy byli pionierami tego instrumentu z lat 70-tych i 80-tych. 1982 roku w wieku dziewięciu lat kupił swoje pierwsze płyty. W 1984 roku, mając jedenaście lat, dostał swój pierwszy syntezator. Yamaha CS01 MKII, podstawowy monofoniczny syntezator analogowy z jednym oscylatorem. Brał również sześciomiesięczne lekcje organów z podstaw teorii, ale znudziło mu się zwykłe powtarzanie podstawowych zasad Do Re Me itp.

Jego pierwszy bliski kontakt ze światem muzyki elektronicznej miał miejsce, gdy słuchał klasyków Synth Pop oraz dzieł Jeana Michela Jarre'a, Vangelisa, Kraftwerk , The Human League i oczywiście Depeche Mode. W wieku dwunastu lat jego starsza siostra Nina znała menadżera scenicznego legendarnego miejsca The Hammersmith Odeon, w którym na wczesnych trasach koncertowych odbywały się koncerty takich zespołów jak The Human League, Tears For Fears, a nawet DM. To dało mu wgląd w bieg koncertów i było zdecydowanie inspiracją dla występów na żywo itp.

Phivos kochał całą jakość muzyki syntezatorowej w tamtym czasie, od ambientu po detroit techno. Związał się z ówczesną piracką stacją radiową „Lightning FM”, której członkami byli Jumping Jack Frost i Brian Gee. „The Passion Records Crew” nadała mu imię The Scientist. Faceci ze studia nazywali go Phill  „Q” (od Jamesa Bonda) ze względu na jego zdolności intelektualne, zdolności skupienia się i naukową miłość do syntezatora. Następnie, na imprezę w Fridge w Brixton, postanowili napisać The Scientist na ulotkach, artystyczną nazwę, która zdecydowanie się przyjęła. Pewnej nocy w Fridge nagle znalazł się w szatni z ekipą The Shut Up & Dance, która tego wieczoru grała tam na żywo obok Philla.

Został przedstawiony DJ Hype, który był DJ-em na żywo Shut Up and Dance, z którym stworzyli "The Exorcist", które było demo Kevina (Hype), w którym Phill dodał linie basu, syntezatory, melodie i wspólnie zaaranżował. "The Bee" było demo Philla, do którego Hype dostarczył    próbki wokalne i było współorganizowane. Oba utwory zajęły pierwsze miejsce na niezależnych i tanecznych listach przebojów w Wielkiej Brytanii, sprzedając się w ponad 35 000 egz każdy. The Exorcist został nazwany utworem roku w 1990 roku przez słuchaczy Kiss FM w pierwszym roku, w którym stała się   legalna. 

 

Po rozstaniu z house i hardcore'em i roku bez wydawania czegokolwiek (z powodu nieporozumień kontraktowych). Phivos opuścił Kickin Records i zaczął produkować pod nazwą Pure Science, co było naturalnym postępem w poszukiwaniu prawdziwego, prawdziwego ducha acid house, wczesnego industrialnego techno i wpływów syntezatorowych lat 80-tych. Historia trwa.

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Exorcist	Scientist	10.1990	46[8]	-	Kickin KICK 1	[written by The Scientist][produced by DJ Hype, DJ Krome, Ralph P. Ruppert, The Scientist]
The Bee	Scientist	12.1990	47[6]	-	Kickin KICK 35	[written by The Scientist][produced by The Scientist, DJ. Hype]
Spiral Symphony	Scientist	05.1991	74[1]	-	Kickin KICK 5	[written by The Scientist][produced by The Scientist]

Arthur Schwartz

Arthur Schwartz (ur. 25 listopada 1900r -zm. 3 września 1984r) był amerykańskim kompozytorem i producentem filmowym, najlepiej zapamiętanym ze współpracy z Howardem Dietzem przy pisaniu piosenek .

 

Schwartz urodził się w Brooklynie w Nowym Jorku 25 listopada 1900 roku. Jako dziecko nauczył się grać na harmonijce ustnej i fortepianie. W wieku 14 lat zaczął grać w niemych filmach. Uzyskał licencjat z języka angielskiego w New York University i tytuł magistra w tej dziedzinie na Columbia . Zmuszony przez swojego ojca, adwokata, do studiowania prawa, Schwartz ukończył NYU Law School i został przyjęty do palestry w 1924 roku. 

Studiując prawo, utrzymywał się, ucząc języka angielskiego w nowojorskim systemie szkolnym. Równolegle ze studiami pracował również nad pisaniem piosenek i opublikował swoją pierwszą piosenkę („Baltimore, Md., You're the Only Doctor for Me”, z tekstami Eli Dawsona) w 1923 r.  Znajomi, tacy jak Lorenz Hart i George Gershwin zachęcał go do komponowania. Próbował przekonać Howarda Dietza , publicystę MGM, który współpracował z Jerome Kernem , do współpracy z nim, ale Dietz początkowo odmówił. 

Jak dokumentuje Artist Direct : Schwartz umieścił swoje pierwsze piosenki w przedstawieniu na Broadwayu , The New Yorkers (10 marca 1927). W 1928 roku zamknął swoją kancelarię i przekonał Dietza, by z nim pisał. Ich pierwsze wspólne piosenki zostały wykorzystane w rewii The Little Show na Broadwayu (30 kwietnia 1929r) i zawierały „I Guess I'll Have to Change My Plan”, który z opóźnieniem stał się hitem trzy lata później, kiedy został nagrany przez Rudy'ego Vallée . Kariera Schwartza została uruchomiona, a w 1930 roku napisał piosenki do sześciu przedstawień, trzech w Londynie i trzech w Nowym Jorku, z których największym sukcesem był Three's a Crowd (15 października 1930), w którym występowała ta sama obsada co The Little Show.i zawierał przebój „Something to Remember You By”. Schwartz zaczął także współtworzyć piosenki do filmów kinowych, poczynając od „I'm Afraid of You” (słowa Ralpha Raingera i Edwarda Eliscu ) w Queen High (1930). 

Wśród innych musicali na Broadwayu, do których Schwartz napisał muzykę, należą: The Band Wagon (1931), A Tree Grows in Brooklyn (1951), By the Beautiful Sea (1954), The Gay Life (1961) i Jennie (1963). Jego filmy to musical MGM The Band Wagon (1953) z tekstami Dietza.

Schwartz pracował również jako producent dla Columbia Pictures . Jego twórczość obejmuje musical Cover Girl (1944) i film biograficzny Cole'a Portera Night and Day (1946). [2]
 

Schwartz był żonaty z  Kay Carrington z lat trzydziestych XX wieku, aż do jej śmierci, kiedy ich pierwszy syn, Jonathan Schwartz (ur. 1938), miał 14 lat. Jonathan jest teraz osobowością radiową i czasami muzykiem.   Młodszy syn Schwartza , Paul Schwartz (ur. 1956), z aktorką / tancerką Mary Schwartz, jest kompozytorem, dyrygentem, pianistą i producentem.

Arthur Schwartz zmarł 3 września 1984 r. W Kintnersville w Pensylwanii . 

Kompozycje Arthura Schwartza na listach przebojów

[with Howard Dietz] 12/1930 Something to Remember You Libby Holman 6.US .1931 Dancing in the Dark Fred Waring's Pennsylvanians 3.US .1931 Dancing in the Dark Jacques Renard and His Orchestra 20.US .1931 Dancing in the Dark Bing Crosby 3.US .1931 High and Low Fred Waring's Pennsylvanians 12.US .1932 Alone Together Leo Reisman and His Orchestra 9.US .1932 I Guess I'll Have to Change My Plan (The Blue Pajama Song) Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 11.US .1934 Born to Be Kissed Freddy Martin and His Orchestra 14.US .1935 If There Is Someone Lovelier Than You Enric Madriguera and His Orchestra 17.US .1935 You and the Night and the Music Libby Holman 11.US .1935 You and the Night and the Music Leo Reisman and His Orchestra 18.US 12/1937 I See Your Face Before Me Guy Lombardo and His Royal Canadians 12.US .1938 I See Your Face Before Me Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 13.US 03/1941 Dancing in the Dark Artie Shaw and His Orchestra 9.US 03/1944 Dancing in the Dark Artie Shaw and His Orchestra 21.US 06/1948 Haunted Heart Perry Como 23.US [with E. Y. Harburg] .1934 Then I'll Be Tired of You Fats Waller 9.US .1934 Then I'll Be Tired of You Freddy Martin and His Orchestra 12.US [with Al Stillman] .1937 An Old Flame Never Dies Tommy Dorsey and His Orchestra 20.US .1937 Goodbye, Jonah Russ Morgan 14.US .1937 You and I Know Tommy Dorsey and His Orchestra 11.US [with Edward Heyman] .1937 Love and Learn Eddy Duchin and His Orchestra 9.US .1937 Love and Learn Artie Shaw and His Orchestra 11.US [with Al Stillman,Howard Dietz] .1938 How Can We be Wrong? Eddy Duchin and His Orchestra 15.US [with Frank Loesser] 12/1943 They're Either Too Young or Too Old Jimmy Dorsey and His Orchestra 2.US 01/1944 The Dreamer Kay Armen and the Balladiers 7.US 01/1944 How Sweet You Are Kay Armen and the Balladiers 10.US 01/1944 How Sweet You Are Jo Stafford 16.US [with Leo Robin] 12/1946 A Gal in Calico Johnny Mercer 5.US 12/1946 A Rainy Night in Rio Sam Donahue and His Orchestra 7.US 12/1946 Oh, But I Do Margaret Whiting 7.US 12/1946 A Gal in Calico Tex Beneke 6.US 01/1947 A Gal in Calico Benny Goodman and His Orchestra 6.US 01/1947 A Gal in Calico Bing Crosby and the Calico Kids 8.US 01/1947 Oh, But I Do Harry James and His Orchestra 12.US 02/1947 Oh, But I Do Tex Beneke 11.US