Z archiwum...rocka

wtorek, 29 grudnia 2020

Curtis Mayfield

Jeden z najważniejszych muzyków soul i funk lat 60. i 70-tych. Mayfield był wielce utalentowanym multiinstrumentalistą, od początku do końca zaangażowanym w proces powstawania swojej twórczości, począwszy od komponowania, przez pisanie tekstów, aranżowanie, na nadzorowaniu miksowania dźwięku skończywszy. Artysta ten być może nie zdobył tak szerokiej sławy i uznania, jak współcześni
mu Marvin Gaye czy James Brown, ale wśród znawców soulu uznawany jest za kluczowego reprezentanta tego gatunku.

W najlepszym okresie kariery, Mayfield był jednym z orędowników równouprawnienia czarnych Amerykanów. Słowem i muzyką walczył o jedność i godność, co w połączeniu z oryginalnością jego twórczości dało mu status ikony czarnych brzmień. Doskonały wokalista i gitarzysta, a do tego bezkompromisowy głos ludu - w latach 60-tych, razem z wokalną grupą The Impressions, wydał jedne z najpiękniejszych soulowych nagrań tamtej dekady. W latach 70-tych, już jako artysta solowy, był jednym z pierwszych, którzy otwarcie poruszali trudne społeczne kwestie. Curtis Mayfield potrafił znaleźć idealną równowagę pomiędzy oddaniem się muzyce i pracy na rzecz poprawy stanu amerykańskiego społeczeństwa. Znajdował czas, by tworzyć niezapomniane utwory zarówno dla siebie, jak i dla wielu innych artystów, tworząc brzmienie nazywane „chicagowskim soulem”.

Już w liceum Curtis Mayfield postanowił profesjonalnie zająć się muzyką. W 1956 r. porzucił szkołę i zaczął komponować materiał dla lokalnego zespołu The Roosters. Po dwóch latach grupa zmieniła nazwę na The Impressions. Pierwszy duży przebój przyszedł w 1958 r. - „For Your Precious Love” bardzo spodobało się publiczności r&b. Po drobnych przetasowaniach składu Mayfield objął obowiązki głównego kompozytora i pierwszego wokalisty grupy. W 1961 r. do pierwszej dwudziestki najpopularniejszych singli w Stanach Zjednoczonych trafiła piosenka „Gypsy Woman”, która była w całości dziełem Mayfielda. Zespół dynamicznie się rozwijał, w czym największe zasługi miał właśnie Curtis. Dzięki niemu, w połowie lat 60-tych, The Impressions regularnie trafiali na listy przebojów.

Stała za tym doskonała produkcja muzyczna jego autorstwa - podszyty muzyką gospel soul, idealne wokalne harmonie, wpływy brzmień latynoskich uwypuklone jego perfekcyjną i szalenie oryginalną grą na gitarze, a do tego superpunktualna sekcja dęta. W latach 60-tych The Impressions aż czternaście razy gościli w pierwszej czterdziestce najpopularniejszych singli w USA. W tym czasie Mayfield napisał jedne ze sztandarowych utworów czarnej muzyki, jak „We’re a Winner”, „Keep on Pushin”’ czy „People Get Ready”, stając się ulubionym artystą Martina Luthera Kinga Jr.-a. Równolegle z pracą w The Impressions, artysta komponował dla innych wykonawców, skupionych w wytwórni okeh, m.in. dla Waltera Jacksona i Gene’a Chandlera.

W 1970 r. Mayfield zdecydował się opuścić The Impressions i rozpoczął karierę jako artysta solowy w ramach utworzonej przez siebie wytwórni curtom records. Nie rozstał się jednak z zespołem definitywnie, ale wcielił go do swojego wydawnictwa. W latach 70-tych Curtis Mayfield z jednej strony skupiony był na karierze solowej, ale podobnie jak wcześniej w okeh records, zajmował się również komponowaniem dla innych artystów. Dla curtom nagrywali m.in. The Staple Singers i Baby Tfuey & The Babysitters - w tym drugim udzielała się Chaka Khan. Jako niezależny twórca, pracujący na własne nazwisko, Mayfield jeszcze bardziej skręcił w kierunku społecznego komentarza, który w piosenkach The Impressions był mniej jednoznaczny. Jeden z jego pierwszych solowych singli, zatytułowany „(Don’t Worry) If There’s a Hell Below, We’re All Gonna Go” bez ogródek opisywał życie w murzyńskich gettach USA, w których narkotyki i przemoc były na porządku dziennym.

W1972 r. Mayfieldowi udało się przebić do mainstreamu dzięki ścieżce dźwiękowej do filmu Gordona Parksa z gatunku blaxploitation, zatytułowanej Superfly i pierwszemu singlowi „Freddie’s Dead”. Artysta z gracją rozwinął poruszane już wcześniej przez siebie tematy niesprawiedliwości społecznej i tragicznej sytuacji biednych, czarnych Amerykanów. Nigdy wcześniej ani on, ani nikt inny, nie mówił jednak o tym w sposób tak finezyjny i przejmujący. Delikatne a jednocześnie motoryczne aranżacje, które znalazły się na Superfly, stanowiły doskonały kontrapunkt dla tematycznej ciężkości filmu i albumu. Podobnie jak słodki falset Mayfielda i wyszukane melodie, które swoją lekkością mitologizowały codzienną gehennę większości Afroamerykanów.

Sukces Superjly przyniósł artyście kolejne propozycje komponowania na potrzeby filmu, co ten z powodzeniem zaczął robić. W 1976 r. powodzeniem cieszyła się ścieżka dźwiękowa do obrazu „Sparkle”, w której materiał napisany przez Mayfielda śpiewała Aretha Franklin. Jednocześnie Superfly postawiło poprzeczkę bardzo wysoko, a artyście trudno było do niej dorównać kolejnymi nagraniami. Jego single w drugiej połowie lat 70-tych pozostawiały słuchaczy raczej obojętnymi, nie licząc sporadycznych, drobnych przebojów, jak np. „So in Love”. W latach 80-tych Mayfield był już tylko przyblakłą gwiazdą, od której krytycy oczekiwali wielkich dzieł, on jednak nie był w stanie ich stworzyć.

W sierpniu 1990 r. podczas koncertu w Nowym Jorku wydarzył się wypadek, który skutecznie zakończył wszelkie nadzieje na comeback Curtisa Mayfielda - na artystę spadła część oświetlenia sceny. W wyniki wypadku został on sparaliżowany od szyi w dół. Już przykuty do łóżka, z pomocą innych muzyków nagrał album New World Order w 1995 r., który krytyków nie zachwycił, chociaż podkreślano wielką pasję, dzięki której Mayfieldowi w ogóle udało się tę płytę stworzyć. W marcu 1999 r. artysta został przyjęty do rock and roll hall of FAME, ale ze względów zdrowotnych nie wziął udziału w ceremonii. Zmarł kilka miesięcy później.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Don't Worry) If There's a Hell Below We're All Going to Go / The Makings of You	Curtis Mayfield	11.1970	-	29[12]	Curtom 1955	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield,Bill Inglot][3[13].R&B; Chart]
Move on up/Give it up/Beautiful brother of mine	Curtis Mayfield	07.1971	12[10]	-	Buddah 2011 081 [UK]	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield,Bill Inglot]
Get down/We' re a winner	Curtis Mayfield	11.1971	-	69[7]	Curtom 1966	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][13[9].R&B; Chart]
We got to have peace/We' re a winner	Curtis Mayfield	02.1972	-	115[3]	Curtom 1968	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][32[5].R&B; Chart]
Beautiful Brother of Mine / Love to Keep You in My Mind	Curtis Mayfield	05.1972	-	-	Curtom 1972	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][45[2].R&B; Chart]
Freddie' s dead [Theme from "Superfly"]/Underground	Curtis Mayfield	08.1972	-	4[16]	Curtom 1975	[gold][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][2[17].R&B; Chart]
Superfly /Underground	Curtis Mayfield	11.1972	-	8[15]	Curtom 1978	[gold-US][written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][5[15].R&B; Chart]
Future shock/The other side of town	Curtis Mayfield	07.1973	-	39[10]	Curtom 1987	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][11[11].R&B; Chart]
If i were only a child again/Think	Curtis Mayfield	10.1973	-	71[4]	Curtom 1991	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][22[11].R&B; Chart]
Can' t say nothing/Future shock	Curtis Mayfield	12.1973	-	88[5]	Curtom 1993	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][16[12].R&B; Chart]
Kung fu/Right on for the darkness	Curtis Mayfield	06.1974	-	40[13]	Curtom 1999	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][3[16].R&B; Chart]
Sweet Exorcist / Suffer	Curtis Mayfield	10.1974	-	-	Curtom 2005	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][32[8].R&B; Chart]
Mother' s son/Love me right in the pocket	Curtis Mayfield	03.1975	-	-	Curtom 2006	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][15[11].R&B; Chart]
So in love/Hard times	Curtis Mayfield	09.1975	-	67[7]	Curtom 0105	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][9[18].R&B; Chart]
Only You Babe / Love to the People	Curtis Mayfield	08.1976	-	-	Curtom 0118	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][8[13].R&B; Chart]
Party night/P.S. I love you	Curtis Mayfield	09.1976	-	-	Curtom 0122	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][39[11].R&B; Chart]
Show me love/Just want to be with you	Curtis Mayfield	04.1977	-	-	Curtom 0125	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][41[9].R&B; Chart]
Do do wap is strong in here/Need someone to love	Curtis Mayfield	10.1977	-	-	Curtom 0131	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][29[16].R&B; Chart]
You are,you are/Get a little bit	Curtis Mayfield	07.1978	-	-	Curtom 0135	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][34[12].R&B; Chart]
Do it all night/Party party	Curtis Mayfield	09.1978	-	-	Curtom 0141	[written by Curtis Mayfield,Gil Askey][produced by Curtis Mayfield][96[3].R&B; Chart]
No goodbyes/Party party	Curtis Mayfield	12.1978	65[3]	-	Atlantic LV 1	[written by Curtis Mayfield,Gil Askey][produced by Curtis Mayfield]
This year/[instr]	Curtis Mayfield	03.1979	-	-	RSO/Curtom 919	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][40[8].R&B; Chart]
Between you baby and me/You' re so good to me	Curtis Mayfield & Linda Clifford	08.1979	-	-	RSO/Curtom 941	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][14[18].R&B; Chart;B:46[9].R&B; Chart]
Love's Sweet Sensation	Curtis Mayfield & Linda Clifford	05.1980	-	-	RSO/Curtom 1029	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][34[11].R&B; Chart]
Love me ,love me now/It' s alright	Curtis Mayfield	.1980	-	-	RSO/Curtom 1036	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield,Gil Askey][48[9].R&B; Chart]
Tripping out/Never stop loving	Curtis Mayfield	09.1980	-	-	RSO/Curtom 1046	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][46[10].R&B; Chart]
She don' t let nobody [But me]/You get all my love	Curtis Mayfield	09.1981	-	103[2]	Boardwalk 122	[written by Curtis Mayfield,Dino Fekaris][produced by Curtis Mayfield,Dino Fekaris][15[15].R&B; Chart]
Toot an' Toot an' Toot / She Don't Let Nobody (But Me)	Curtis Mayfield	12.1981	-	-	Boardwalk 132	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield,Dino Fekaris][22[13].R&B; Chart]
Hey baby[Give it all to me]/Summer hot	Curtis Mayfield	10.1982	-	-	Boardwalk 155	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][68[8].R&B; Chart]
Baby it' s you/Breakin' in a streets	Curtis Mayfield	09.1985	-	-	CRC 001	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][69[9].R&B; Chart]
[Celebrate] The day after you	Blow Monkeys with Curtis Mayfield	05.1987	52[2]	-	RCA MONKT 6 [UK]	[Written-By - Dr. Robert][Producer - Michael Baker ]
Superfly 1990	Curtis Mayfield & Ice-T	09.1990	48[3]	-	Capitol CL 586 [UK]
New World Order	Curtis Mayfield	09.1996	-	-	Warner 17 568	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][49[20].R&B; Chart]
No One Knows About A Good Thing (You Don't Have To Cry)/We people who are darker than blue	Curtis Mayfield	03.1997	-	-	Warner 17 406	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][61[12].R&B; Chart]
Back to Living Again	Curtis Mayfield	08.1997	-	-	Warner 17 324	[written by Curtis Mayfield][produced by Curtis Mayfield][88[2].R&B; Chart]
Astounded	Bran Van 3000 feat. Curtis Mayfield	06.2001	40[2]	-	EMI 89 7554 2 [UK]	[written by Curtis Mayfield, James Di Salvio, Gary McKenzie, Dominique Grand, Sylvain Grand][produced by Ric Ocasek, James Di Salvio, The Brothers Grand]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Curtis	Curtis Mayfield	10.1970	-	19[49]	Curtom 8005	[gold-US][produced by Curtis Mayfield]
Curtis/Live!	Curtis Mayfield	05.1971	-	21[38]	Curtom 8008	[produced by Curtis Mayfield]
Roots	Curtis Mayfield	11.1971	-	40[19]	Curtom 8009	[produced by Curtis Mayfield]
Superfly	Curtis Mayfield	08.1972	26[2]	1[4][46]	Curtom 8014	[gold-US][produced by Curtis Mayfield]
Curtis Mayfield/His early years with The Impressions	Curtis Mayfield	03.1973	-	180[6]	ABC 780
Back to the world	Curtis Mayfield	06.1973	-	16[26]	Curtom 8015	[gold-US][produced by Curtis Mayfield]
Curtis in Chicago	Curtis Mayfield	11.1973	-	135[10]	Curtom 8018	[produced by Rich Tufo, Roger Anfinsen]
Sweet exorcist	Curtis Mayfield	05.1974	-	39[22]	Curtom 8601	[produced by Curtis Mayfield]
Got to find a way	Curtis Mayfield	11.1974	-	76[7]	Curtom 8604	[produced by Curtis Mayfield]
There' s no place like America Today	Curtis Mayfield	06.1975	-	120[11]	Curtom 5001	[produced by Curtis Mayfield]
Give ,get,take and have	Curtis Mayfield	07.1976	-	171[8]	Curtom 5007	[produced by Curtis Mayfield]
Never say you can' t survive	Curtis Mayfield	03.1977	-	173[3]	Curtom 5013	[produced by Curtis Mayfield]
Heartbeat	Curtis Mayfield	08.1979	-	42[16]	RSO 3053	[produced by Curtis Mayfield, Bunny Sigler, Norman Harris, Ronald Tyson]
The right combination	Linda Clifford/Curtis Mayfield	07.1980	-	180[4]	RSO 3084	[produced by Curtis Mayfield, Gil Askey]
Something to believe in	Curtis Mayfield	07.1980	-	128[10]	RSO 3077	[produced by Curtis Mayfield, Gil Askey, Keni Burke]
New world order	Curtis Mayfield	10.1996	44[2]	137[18]	Warner 46 348	[produced by Curtis Mayfield, Brian Fleming, Carlos Glover, Narada Michael Walden, James Fischer]

Martha Davis

Martha Emily Davis (ur. 19 stycznia 1951r), amerykańska wokalistka rock and new wave z Berkeley w Kalifornii . Jest najbardziej znana jako wokalistka zespołu The Motels , ale nagrała również kilka solowych albumów, napisała wiele piosenek do filmów, była w telewizji i pracowała na scenie z Teatro ZinZanni .

Martha Emily Davis urodziła się 19 stycznia 1951r roku w Berkeley w Kalifornii . Była drugim dzieckiem, ponieważ jej rodzice adoptowali starszą siostrę Janet. Ojciec Davis był administratorem na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, a jej matka pracowała jako nauczycielka w przedszkolu w Berkeley. Dorastając w konserwatywnym i artystycznym domu, Davis zaczęła brać lekcje gry na gitarze i baletu w wieku 8 lat. Davis opowiadała, że jej miłość do muzyki pochodzi nie tylko od jej rodziców, ale także od opiekunki (studentki prawa ), która ostatecznie została uznanym sędzią: Thelton Henderson .

W wieku 15 lat, gdy dowiedziała się, że jest w ciąży, Davis zrezygnowała z pierwszej klasy liceum. Pośpiesznie zawarła małżeństwo z ojcem dziecka Ronnie Paschellem, 17-latkiem, z którym spotykała się od 12 roku życia. Paschell zapisał się do Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych wkrótce po zaślubinach. Młoda para następnie rozpoczęła nowe życie w bazie lotniczej w Tampa na Florydzie.

Pomimo posiadania drugiego dziecka z Paschellem, małżeństwo było burzliwe. Davis później ujawniła, że słowa „Słyszałem, jak mówił / Słyszałem, jak mówił / Nie zamierzał cię zabić / Po prostu miał zamiar spieprzyć twoją śliczną twarz” z piosenki „Celia” były inspirowane czymś, co Paschell powiedział jej podczas ich małżeństwa. Kiedy Paschell został wezwany do służby w Wietnamie, Davis napisała do niego list stwierdzający, że zamierza wrócić do Berkeley, po czym para rozwiodła się w 1970 roku. Po powrocie do Berkeley w 1968 roku, 17-letnia obecnie Davis stwierdziła, że jej rodzinne miasto zmieniło się, gdy kontrkultura była w pełnym rozkwicie. W tym też czasie Davis starała się zdobyć maturę. Często musiała zabierać ze sobą córki, kiedy chodziła na zajęcia.

W wieku 19 lat matka Davisa (rozwiedziona z ojcem Davis ) popełniła samobójstwo. Po śmierci matki ojciec Davis zachęcał córkę do nauki w szkole zawodowej. Jednak po odkryciu pamiętnika swojej zmarłej matki Davis dowiedziała się, że jej matka - studentka angielskiego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, która kiedyś należała do Phi Beta Kappa - chciała zostać autorką, ale zrezygnowała z marzeń, aby wypełnić swoją domową rolę. Davis wysunęła teorię, że „Moja matka została żoną, którą chciałby mój ojciec… To była brutalna i samotna lekcja, kiedy umarła, ale nauczyłem się od niej, żeby się nie poddawać”. Davis kupiła dom, korzystając ze spadku pozostawionego przez matkę i żyła jako samotna matka z zasiłku. W tym czasie Davis zwróciła się w stronę kariery muzycznej.

W 1971 roku, wciąż mieszkając w Berkeley, Davis dołączyła do The Warfield Foxes . Chociaż Davis została uznana za założyciela, została zaproszona do śpiewania dla zespołu przez swoją przyjaciółkę Lisę Brenneis. Jako samotna matka Davis często zabierała ze sobą córki na próby. W 1973 roku ojciec Davis zmarł z powodu choroby.

W 1975 roku Davis musiała opuścić swoją rodzinę i dom w Berkeley, aby The Warfield Foxes mogli spróbować rozpocząć swoją muzyczną karierę w Los Angeles. Nazwa grupy powoli przekształciła się w The Motels po zainspirowaniu się zajazdami motorowymi, które mijali wzdłuż Santa Monica Boulevard.Jednak zespół odniósł mieszany sukces, ponieważ warunkiem wstępnym było przynależność zespołu do wytwórni, aby móc występować w lokalach muzycznych. Zespół rezydował w Echo Park , a Davis rozpoczęła swój pierwszy znaczący romans od czasu jej małżeństwa z kolegą z zespołu, Deanem Chamberlainem (gitarzysta). Ich związek rozpadł się w 1977 roku, kiedy Chamberlain opuścił Motels, a Davis wykorzystała zerwanie jako inspirację dla swojej piosenki „Total Control”.

Po zmianie członków zespołu w 1978 roku, w składzie znaleźli się Davis (wokal prowadzący, gitara), Jeff Jourard (gitarzysta), Marty Jourard (klawisze; saksofon), Michael Goodroe (bas) i Brian Glascock (perkusja). 12 maja 1979 roku The Motels podpisali kontrakt z Capitol Records , a pierwszy album grupy Motels (1979; wyprodukowany przez Johna Cartera) został wydany jesienią tego samego roku

Lata 80-te były przełomowe nie tylko dla rosnącego sukcesu muzycznego Davis, ale także dla jej kryzysu zdrowotnego. Walczyła z rakiem piersi w 1984 roku i została z tego powodu leczona chirurgicznie. Davis przekształciła grupę w zespół nowej fali lat 80-tych, który stworzył pięć albumów wyprodukowanych przez Capitol Records.

Drugi album Motels Careful (1980), również wyprodukowany przez Cartera, został wydany 15 czerwca 1980 roku.Pod koniec 1981 roku, gitarzysta Tim McGovern (który zastąpił Jeffa Jourarda) ostatecznie odszedł,po czteroletnim romantycznym związku z Davis zakończył się zaciekłą walką o władzę z jego strony. Motels zatrudnił następnie producenta Val Garay'a jako menadżera grupy, który zajmował się również produkcją trzeciego albumu zespołu All Four One . All Four One został wydany 6 kwietnia 1982 roku. Albumy zespołu Little Robbers i Shock (wyprodukowane przez Richie Zito) zostały wydane odpowiednio w 1983 i 1985 roku. Davis związała się romantycznie z gitarzystą zespołu, Kevinem McCormackiem, z którym była współautorką piosenki The Motels „Isle of You”.

Mniej więcej w tym czasie Davis stwierdziła w wywiadach, że często inwestowała własne pieniądze w zespół. Jednak, chociaż The Motels łączyła rodzinna więź, Davis skrupulatnie zdecydował się zwolnić wszystkich członków zespołu.Album Policy z 1987 roku (który miał być kolejnym albumem The Motels ) stał się pierwszym solowym albumem Davis. Polityka nie została dobrze przyjęta, a Davis stwierdziła później, że piosenki z albumu (z których jedna została napisana przez Diane Warren ) nie pasowały do jej stylu.

Do 1989 roku Davis poprosiła o zwolnienie z kontraktu z Capitol Records . Podczas gdy Davis częściowo zrezygnowała z późniejszej produkcji muzyki, nadal miała niewielką rolę w filmie

Wczesne lata 90-te oznaczały koniec zaangażowania Davis z saksofonistą, z którym była związana podczas tworzenia jej albumu Policy . Od strony muzycznej Davis została poproszona o stworzenie muzyki do kilku filmów, w tym Madhouse (1990) i Miracle Beach (1992). Oprócz współpracy z artystami takimi jak Clarence Clemons , Charlie Sexton i Kenny G , Davis grała również sporadycznie, prezentując swój oryginalny materiał. Pod koniec dekady Davis ponownie regularnie pisała piosenki, a nawet stworzyła nowe wcielenie The Motels .

W 2001 roku nowy skład Davis i The Motels pojawił się w programie telewizyjnym Hit Me, Baby, One More Time . Swój pierwszy solowy album od siedemnastu lat zatytułowała So The Story Goes, a w 2005 roku dołączyła do Teatro ZinZanni na dwumiesięczny występ w Seattle. Napisała muzykę i pomogła stworzyć album do tego programu. W 2007 roku Davis i zespół pojawili się w australijskiej serii koncertów Countdown Spectacular 2 .m W następnym roku Davis wydała Beautiful Life (2008) i jej solowy album (który ukazał się w czasie, gdy Davis przechodziła kolejny rozwód) dotyczył śmierci i spuścizny jej matki. Wydała dwa inne albumy z The Motels , a w 2010 roku Davis stworzyła swój pierwszy album dla dzieci zatytułowany Red Frog Presents 16 Songs For Parents and Children . W 2018 roku Davis wydała album The Last Few Beautiful Days .

Wśród dzieci Davisa są córki Maria i Patricia. W 1982 roku Davis adoptowała syna Phila od swojej siostry Janet. Jej najstarsza córka Maria zmarła w 2016 roku po walce z uzależnieniem od opioidów. Śmierć Marii zainspirowała wiele piosenek z albumu The Last Few Beautiful Days . Davis kontynuuje trasę koncertową i mieszka na 72-akrowym ranczo (które podwoiło się jako studio nagraniowe dla niej) niedaleko Portland, otoczone wieloma jej zwierzętami.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Tell Me The Time/Lust	Martha Davis	11.1987	-	80[8]	Capitol 44057	[written by Martha Davis][produced by Richie Zito]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Policy	Martha Davis	11.1987	-	127[13]	Capitol 48 054	[produced by Richie Zito]

poniedziałek, 28 grudnia 2020

Billy Davis Jr.

Billy Davis Jr. (ur. 26 czerwca 1938r w St. Louis w stanie Missouri ) to amerykański muzyk , najbardziej znany jako członek 5th Dimension . Wraz ze swoją żoną Marilyn McCoo , w latach 1976 i 1977, nagrywał płyty z „I Hope We Get to Love in Time”, „ Your Love ” i „ You Don't Have to Be a Star (To Be in My Show) ”. Davis i McCoo byli małżeństwem w 1969 roku stali się oni pierwszą afro-amerykańską parą małżeńską w serialu telewizyjnym , The Marilyn McCoo & Billy Davis Jr. Show, w CBS latem 1977 roku,w tym samym roku „You Don't Have to Be a Star (To Be in My Show)” zdobył nagrodę Grammy .

Davis dołączył do 5th Dimension , zwanego wówczas Versatiles , w 1966 roku. Pierwszym wielkim hitem grupy był utwór „ Up, Up and Away ” z 1967 roku , napisany przez Jimmy'ego Webba . Piosenka zdobyła cztery nagrody Grammy w 1968 roku i była tytułem pierwszego LP 5th Dimension. Rok później grupa nagrała piosenkę „ Stoned Soul Picnic ”. Składanka „ Aquarius / Let the Sunshine In ” (z musicalu Hair ) osiągnęła pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA od kwietnia do maja 1969 roku i zdobyła nagrodę Grammy w kategorii Record of the Year . Nagranie grupy „ Wedding Bell Blues" znalazło się na szczycie listy US Hot 100 w listopadzie 1969r. Davis śpiewał główną partię męską w singlach grupy " Worst That Could Happen "," A Change Is Gonna Come / People Got To Be Free " i " I'll Be Lovin 'You Forever " ”.

W 1975 roku Davis i McCoo opuścili 5th Dimension i zaczęli występować jako duet. Podpisując kontrakt z ABC Records, nagrali swój debiutancki album z 1976 roku, I Hope We Get to Love in Time . Pierwszym singlem był utwór tytułowy, który okazał się umiarkowanym hitem. Ich następca, „You Don't Have to Be a Star (To Be in My Show)”, był jeszcze większym hitem, osiągając pierwsze miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA w styczniu 1977 roku. Davis i McCoo otrzymali złoty singiel. oraz złoty album, a także nagrodę Grammy za najlepszy występ R&B duetu lub grupy z wokalem. Zostali pierwszym czarnym amerykańskim małżeństwem, które prowadziło program telewizyjny The Marilyn McCoo & Billy Davis Jr. Show, w CBS latem 1977r. Wydali jeszcze jeden album w ABC w 1978, wyprodukowany przez Franka Wilsona i zawierający balladę „My Reason To Be”. Para podpisała kontrakt z CBS Records w następnym roku i wydała swój ostatni album jako duet w październiku 2008 roku, kiedy to wydali The Many Faces of Love , zbiór przebojów z lat 60. i 70-tych.

Album Marilyn and Billy zawiera piosenkę „ Saving All My Love for You ”, która później stała się hitem numer jeden Whitney Houston . Zawierał również dyskotekowy singiel „Shine On Silver Moon”. Para zdecydowała się na karierę zawodową na początku lat 80-tych.

W 1982 roku Davis nagrał album gospel, Let Me Have A Dream , z pastorem Jamesem Clevelandem. Davis kontynuował ten projekt, występując gościnnie na albumie jazzowo-popowym Scotta Scheera.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Three Steps From True Love/Light A Candle	Billy Davis Jr.	06.1975	-	-	ABC 12106	[written by J. R. Bailey, K. Williams][produced by McKinley Jackson][82[6].R&B Chart]
I want you	Billy Davis Jr.	03.1990	-	-	got 2002	[47[9].R&B Chart]

Little Big Town

Amerykańska grupa country założona w 1998 roku w Nashville (Tennessee), w której skład wchodzą: Kimberly Roads i Karen Fairchild (pierwsze członkinie) oraz Jimi Westbrook i Phillip Sweet, którzy dołączyli do zespołu w jakiś czas potem.

Dwie przyjaciółki z college'u Kimberly Roads i Karen Fairchild z Georgii położyły kamień węgielny pod budowę zespołu w latach 90-tych., który został ukończony w 1998 roku wraz z dwoma wokalistami Jimim Westbrookiem i Philem Sweetem z Arkansas . Pierwszy kontrakt płytowy z Mercury został rozwiązany z powodu różnic muzycznych, dopiero z wytwórnią Monument , która wcześniej odnosiła sukcesy z Dixie Chicks , rozpoczęła się kariera Little Big Town .

Swój pierwszy album (Little Big Town) wydali dopiero w 2002 roku, a single "Don't Waste My Time" i "Everything Changes" znalazły się szybko na wysokich miejscach list przebojów muzyki country. W 2005 roku wydali drugi album o nazwie The Road to Here, który jeszcze przed 2006 rokiem uzyskał tytuł platynowej płyty. Trzeci album A Place to Land wydali 6 listopada 2007 roku.

Z albumem A Place to Land nie mogli powtórzyć sukcesu dwa lata później, ale teraz ugruntowali swoją pozycję jako solidni wykonawcy country. Z powodu rozległych tras koncertowych i pobocznych projektów, ukończenie czwartego albumu „ The Reason Why” zajęło 2010 rok. Po raz pierwszy zajęli pierwsze miejsce na listach przebojów country i zajęli 5 miejsce na oficjalnej liście Billboard 200. Piosenka Little White Church była ich trzecim hitem w pierwszej dziesiątce krajowych list przebojów.

Little Big Town odniosło dotychczas największy sukces w 2012 roku piosenką Pontoon . Był to nie tylko jej pierwszy singiel numer jeden country, ale piosenka sprzedała się w ponad dwóch milionach egzemplarzy. Była też nagroda Grammy za najlepszy występ country w grupie oraz CMA Award za singiel roku . W 2012 i 2013 roku otrzymali również tytuł Śpiewającej Grupy Roku przez CMA .

Album Tornado następujący po singlu był jej największym sukcesem i ponownie sprzedał się w milionach egzemplarzy. Na Grammy Awards 2016 zdobyli dwie nagrody za najlepszy występ country w grupie oraz za najlepszą piosenkę country za piosenkę Girl Crush . Dwa lata później piosenka Better Man z albumu The Breaker otrzymała nagrodę Grammy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Waste My Time	Little Big Town	02.2002	-	-	Monument	[written by Karen Fairchild, Kimberly Schlapman ,Phillip Sweet ,Jimi Westbrook ,Irene Kelley ,Clay Mills][produced by Little Big Town,Blake Chancey][33[19].Country Chart]
Everything Changes	Little Big Town	08.2002	-	-	Monument	[written by Jennifer Kimball,Tommy Lee James,Phillip Sweet,Karen Fairchild,Jimi Westbrook,Kimberly Roads][produced by Little Big Town,Blake Chancey][42[9].Country Chart]
Boondocks	Little Big Town	01.2006	-	46[20]	Equity	[platinum-US][written by Karen Fairchild,Kimberly Roads,Phillip Sweet,Jimi Westbrook,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][9[36].Country Chart]
Bring It On Home	Little Big Town	09.2006	-	58[18]	Equity	[written by Greg Bieck,Tyler Hayes Bieck,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][4[35].Country Chart]
Good as Gone	Little Big Town	01.2007	-	-	Equity	[written by Karen Fairchild,Kimberly Roads,Phillip Sweet,Jimi Westbrook,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][18[21].Country Chart]
A Little More You	Little Big Town	07.2007	-	101[13]	Equity	[written by Karen Fairchild,Kimberly Roads,Phillip Sweet,Jimi Westbrook,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][20[25].Country Chart]
I'm with the Band	Little Big Town	11.2007	-	-	Equity	[written by Karen Fairchild, Kimberly Schlapman ,Phillip Sweet ,Jimi Westbrook ,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][32[21].Country Chart]
Life in a Northern Town	Sugarland Featuring Little Big Town & Jake Owen	07.2008	-	43	Warner Bros.	[written by Gilbert Gabriel,
Fine Line	Little Big Town	11.2008	-	-	Capitol Nashville	[written by Karen Fairchild, Kimberly Schlapman ,Phillip Sweet ,Jimi Westbrook ,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][31[19].Country Chart]
Good Lord Willing	Little Big Town	02.2009	-	-	-	[produced by Wayne Kirkpatrick][43[12].Country Chart]
Little White Church	Little Big Town	09.2010	-	59[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Karen Fairchild, Kimberly Schlapman ,Phillip Sweet ,Jimi Westbrook ,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][6[31].Country Chart]
Kiss Goodbye	Little Big Town	02.2011	-	-	-	[written by Hillary Lindsey,Steve McEwan,Gordie Sampson][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][42[15].Country Chart]
The Reason Why	Little Big Town	05.2011	-	-	-	[written by Karen Fairchild, Kimberly Schlapman ,Phillip Sweet ,Jimi Westbrook ,Wayne Kirkpatrick][produced by Little Big Town,Wayne Kirkpatrick][42[14].Country Chart]
Pontoon	Little Big Town	08.2012	-	22[20]	Capitol Nashville	[2x-platinum-US][written by Natalie Hemby,Luke Laird,Barry Dean][produced by Jay Joyce][1[21].Country Chart]
Tornado	Little Big Town	03.2013	-	51[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Natalie Hemby,Delta Maid][produced by Jay Joyce][6[26].Country Chart]
Your Side of the Bed	Little Big Town	08.2013	-	96[1]	Capitol Nashville	[written by Karen Fairchild, Kimberly Schlapman ,Phillip Sweet ,Jimi Westbrook ,Lori McKenna][produced by Jay Joyce][29[20].Country Chart]
Sober	Little Big Town	11.2013	-	102[1]	Monument	[written by Liz Rose,Hillary Lindsey,Lori McKenna][produced by Jay Joyce][27[20].Country Chart]
Day Drinking	Little Big Town	11.2014	-	40[20]	Capitol Nashville	[gold-US][written by Karen Fairchild, Troy Verges,Barry Dean,Phillip Sweet ,Jimi Westbrook ][produced by Jay Joyce][4[26].Country Chart]
Girl Crush	Little Big Town	05.2015	-	18[24]	Capitol Nashville	[5x-platinum-US][written by Lori McKenna,Hillary Lindsey,Liz Rose][produced by Jay Joyce][1[36].Country Chart]
Smokin' and Drinkin'	Miranda Lambert featuring Little Big Town	10.2015	-	-	RCA Nashville	[written by Natalie Hemby,Shane McAnally,Luke Laird][produced by Frank Liddell,Chuck Ainlay,Glenn Worf][32.Country Chart]
Pain Killer	Little Big Town	01.2016	-	-	Capitol Nashville	[written by Karen Fairchild,Jimi Westbrook,Blair Daly,Hillary Lindsey][produced by Jay Joyce][49[1].Country Chart]
Home Alone Tonight	Luke Bryan featuring Karen Fairchild	02.2016	-	38[19]	Capitol Nashville	[written by Jody Stevens,Cole Taylor,Jaida Dreyer,Tommy Cecil][produced by Jeff Stevens,Jody Stevens][3.Country Chart]
Better Man	Little Big Town	02.2017	-	34[20]	Capitol Nashville	[platinum-US][written by Taylor Swift][produced by Jay Joyce][1[26].Country Chart]
Happy People	Little Big Town	04.2017	-	-	Capitol Nashville	[written by Lori McKenna,Hailey Whitters][produced by Jay Joyce][40[12].Country Chart]
When Someone Stops Loving You	Little Big Town	02.2018	-	-	Capitol Nashville	[written by Lori McKenna,Hillary Lindsey,Chase McGill][produced by Jay Joyce][36[21].Country Chart]
Summer Fever	Little Big Town	06.2018	-	-	Capitol Nashville	[32[5].Country Chart]
The Daughters	Little Big Town	04.2019	-	-	Capitol Nashville	[written by Karen Fairchild,Sean McConnell ,Ashley Ray][produced by Little Big Town][29[1].Country Chart]
Next to You	Little Big Town	02.2020	-	-	Capitol Nashville	[written by Michael Jade,Trevor Jarvis,Hillary Reynolds][produced by Little Big Town][40.Country Chart]
Wine, Beer, Whiskey	Little Big Town	06.2020	-	100[1]	Capitol Nashville	[written by Tofer Brown ,Karen Fairchild, Sean McConnell, Kimberley Schlapman, Phillip Sweet, Jimi Westbrook][produced by Little Big Town][23[20].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Road to Here	Little Big Town	06.2006	-	51[98]	Equity 3010	[platinum-US][produced by Wayne Kirkpatrick, Little Big Town]
A Place to Land	Little Big Town	11.2007	-	24[14]	Equity 3018	[produced by Wayne Kirkpatrick]
The Reason Why	Little Big Town	09.2010	-	5[12]	Capitol Nashville 88755	[produced by Wayne Kirkpatrick, Little Big Town]
Tornado	Little Big Town	09.2012	-	2[65]	Capitol Nashville 44288	[platinum-US][produced by Jay Joyce]
Pain Killer	Little Big Town	11.2014	143	7[73]	Capitol Nashville	[platinum-US][produced by Jay Joyce]
Wanderlust	Little Big Town	07.2016	-	103[1]	Capitol Nashville	[produced by Pharrell Williams ,Chad Hugo,Justin Timberlake]
The Breaker	Little Big Town	03.2017	65[1]	4[16]	Capitol Nashville	[gold-US][produced by Jay Joyce]
Nightfall	Little Big Town	02.2020	-	13[2]	Capitol Nashville	[produced by Little Big Town,Daniel Tashian,Ian Fitchuk,Jon Green,Tofer Brown]

niedziela, 27 grudnia 2020

George Ezra

George Ezra, właściwie George Ezra Barnett (ur. 7 czerwca 1993r w Hertford)- brytyjski wokalista i autor tekstów pochodzący z Bristolu.George Ezra dorastał w Hertford, gdzie uczęszczał do szkoły Simon Balle Secondary School.

We wrześniu 2013 roku wydał swój pierwszy minialbum zatytułowany „Did You Hear the Rain?”. Teledysk do tytułowego utworu został opublikowany na portalu Vevo. Utwory „Did You Hear the Rain?” oraz „Budapest” miały swoją radiową premierę w 2013 roku w rozgłośni BBC Radio 1.

Występował jako support na koncertach Toma Odella oraz Lianne La Havas.

George Ezra pochodzi z Bristolu i to tamtejszy oddział radia BBC jako pierwszy zainteresował się tym, co ma do powiedzenia. Dzisiaj usłyszeć można go w ogólnokrajowej BBC Radio 1. Warto odnotować, że George Ezra ma wielu fanów wśród czołowych prezenterów radiowych, takich jak Zane Love, Huw Stephens czy Fearne Cotton.

Aktualnym (styczeń 2014 r.) singlem artysty jest tytułowy utwór z minialbumu artysty zatytułowanego „Did You Hear The Rain?”, do którego został już stworzony profesjonalny videoklip. wyawnictwo dotarło w Wielkiej Brytanii do 6 miejsca na iTunes. George Ezra na razie skupia się na intensywnym koncertowaniu a jego debiutancka płyta, inspirowana podróżami po Europie z gitarą w ręku, planowana jest na drugi kwartał 2014 roku. Warto odnotować, że pierwszym ujawnionym artystą, jaki znalazł się w TOP5 największych nadziei muzycznych wg BBC na najbliższy rok jest George Ezra. To nie jedyne wyróżnienie- George’a nie zabrakło także na liście Brand New 2014 przygotowanej przez MTV. Wszystko wskazuje, że w najbliższym czasie będzie na ustach wszystkich - choć to dopiero początek jego kariery.

Wymienia Boba Dylana i Woodyego Guthrie jako swoje muzyczne inspiracje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Budapest	George Ezra	11.2013	3[76]	32[23]	Columbia GBARL 1301120	[4x-platinum-UK][platinum-US][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Leaving It Up to You	George Ezra	07.2014	95[1]	-	Columbia GBARL 1400480	[written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Blame It on Me	George Ezra	08.2014	6[38]	-	Columbia GB 1101400319	[2x-platinum-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Listen to the Man	George Ezra	11.2014	41[16]	-	Columbia GBARL 1400824	[gold-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Cassy O	George Ezra	02.2015	70[4]	-	Columbia GBARL 1301630	[silver-UK][written by George Ezra,Joel Pott,Cam Blackwood][produced by Cam Blackwood]
Don't Matter Now	George Ezra	02.2017	66[6]	-	Columbia GBARL 1701174	[silver-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Paradise	George Ezra	02.2018	2[53]	-	Columbia GBARL 1701373	[3x-platinum-UK][written by George Ezra][produced by Cam Blackwood]
Hold My Girl	George Ezra	03.2018	8[26]	-	Columbia GBARL 1701376	[platinum-UK][written by George Ezra,Joel Pott][produced by Cam Blackwood]
Shotgun	George Ezra	04.2018	1[4][121]	32[23]	Columbia GBARL 1701372	[5x-platinum-UK][gold-US][written by George Ezra,Joel Pott,Fred Gibson][produced by Cam Blackwood]
Pretty Shining People	George Ezra	04.2018	25[18]	-	Columbia GBARL 1701370	[platinum-UK][written by George Ezra][produced by Cam Blackwood]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wanted on Voyage	George Ezra	07.2014	1[4][179]	19[38]	Columbia 88843032252	[4x-platinum-UK][gold-US][produced by Cam Blackwood,Joel Pott]
Staying at Tamara's	George Ezra	04.2018	1[1][141]	68[1]	Columbia 88985459782	[3x-platinum-UK][produced by Cam Blackwood,Joel Pott,Fred]

Royal Teens

The Royal Teens to amerykański zespół rock and rolla, który powstał w New Jersey w 1956 roku i składał się z Boba Gaudio na fortepianie, Toma Austina na perkusji, Billy'ego Daltona-gitara i Billy'ego Crandalla -saksofon . Grupa jest najbardziej znana ze swojego singla „ Short Shorts ”, który był trzecim hitem w Stanach Zjednoczonych w 1958 roku. Kolejny singiel, „Believe Me” z 1959 roku, zajął 26. miejsce. Nigdy nie nagrali albumu i rozpadli się w 1965 roku.

Termin „Short Shorts” w piosence odnosi się szczególnie do bardzo krótkich dżinsów noszonych przez nastoletnie dziewczyny. Wydaje się, że termin pochodzi od Boba Gaudio i Toma Austina. Według strony internetowej grupy, ukuli ten termin w 1957 roku i tego lata zaczęli używać go jako tematu i tytułu piosenki, kiedy zobaczyli dwie dziewczyny z odciętymi nogawkami opuszczające lokalne miejsce dla nastolatków.

Początkowo nazwa grupy brzmiała po prostu „The Royals”, ale przekonano ich do dodania słowa „Teens”, aby uniknąć takiej samej nazwy jak istniejący zespół. Wykonawcami nagrania Bell Sound Studios z 1957 roku byli Bob Gaudio (fortepian), Tom Austin (perkusja i efekt gwizdka), Billy Dalton (gitara), Billy Crandall (saksofon i efekt wokalu) oraz Diana Lee (wokalistka pracująca dla Leo Rogers). Płyta została pierwotnie wydana przez prywatną wytwórnię Power Records. Natychmiastowa popularność piosenki skłoniła właściciela wytwórni do udzielenia licencji na produkcję ABC-Paramount Records. Osiągnął 3. miejsce na liście, znanej później jako Billboard Hot 100.

Grupa odbyła trasę koncertową. Saksofonista, Billy Crandall, lat 14, nie został dopuszczony przez rodziców do trasy koncertowej z grupą i został zastąpiony przez Larry'ego Qualiano. Jeden z pozostałych członków miał już maturę, a dwaj pozostali wzięli sobie przerwę w liceum. Wśród ich towarzyszy z trasy koncertowej byli m.in. Buddy Holly , Sam Cooke , Jackie Wilson , Jerry Lee Lewis , Bo Diddley , Chuck Berry i Frankie Avalon .

Bob Gaudio został później członkiem Four Seasons . Czternastoletni członek Al Kooper czasami pojawiał się z Royal Teens w trasie w 1959 roku, a później założył grupy The Blues Project i Blood Sweat & Tears . Kooper występował również jako muzyk sesyjny na kilku albumach Boba Dylana w połowie lat sześćdziesiątych. Wokalista Joe Francavilla (znany również jako Joey Villa) dołączył do zespołu pod koniec 1958 roku. Wcześniej śpiewał z Three Friends, który miał niewielki hit „Blanche”. Wraz z kilkoma członkami Royal Teens na krótko zatrudnionymi, założył Joey and the Twisters, który wydał kilka drobnych przebojów („Do You Want to Dance”, „Bony Maronie”) w latach 1961–1962 i często grał w Peppermint Lounge w Nowym Jorku jako towarzyszący Joey Dee & Starliters . Billy Crandall dołączył do zespołu Knickerbockers w 1964 roku, używając nazwiska Buddy Randell, i zaśpiewał główny wokal w przeboju grupy „ Lies ” z 1966 roku. Crandall występował później ze współczesną mesjanistyczną grupą Jerusalem Rivers, zanim zmarł w 1998 roku.

Piosenka „Short Shorts” została wykorzystana w reklamach Naira w latach 70. XX wieku, wzbudzając zainteresowanie grupy, a teraz jest wykorzystywana w Japonii do utworu otwierającego Tamori Club w telewizji Asahi Corporation .

Billy Dalton zmarł na zawał serca w sobotę 8 października 2011 r. Po mszy pogrzebowej Billy został pochowany na cmentarzu św. Patryka w Rochelle w stanie Illinois w czwartek, 13 października 2011 r. - co oznaczałoby jego 71. urodziny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Short Shorts/Planet Rock	Royal Teens	01.1958	-	3[16]	ABC-Paramount 9882	[written by T. Austin, B. Gaudio][2[10].R&B Chart]
Harvey's Got A Girl Friend/Hangin' Around	Royal Teens	08.1958	-	78[2]	ABC-Paramount 9945	[written by Gaudio, Qualiano, Dalton, Austin]
Believe Me/Little Cricket	Royal Teens	10.1959	-	26[15]	Capitol 4261	[written by Austin, Gaudio, Villa][produced by Manny Kellem]

środa, 23 grudnia 2020

Royal Guardsmen

Zespół z USA zawdzięczający swój sukces między innymi bohaterowi komiksów dla dzieci - psu
o imieniu Snoopy, którego przygody stały się motywem przewodnim kompozycji grupy, założonej w 1966 r. w Ocala na Florydzie, USA.

Tworzyli ją: Chris Nunley (śpiew), Tom Richards (gitara prowadząca), Barry Winslow (gitara rytmiczna, śpiew), Bill Balogh (gitara), Billy Taylor (organy) i John Burdette (perkusja). W tym samym roku formacja pod kierownictwem swojego menedżera, Phila Gernharda, związała się kontraktem z wytwórnią Laurie Records i opublikowała pierwszy singel „Snoopy Vs. The Red Baron”, który w styczniu 1967 r. dotarł do 2. miejsca amerykańskiej listy bestsellerów, osiągając w Wielkiej Brytanii pozycję 8.

Zachęcony sukcesem debiutanckiego nagrania, zespół zarejestrował następne piosenki o Snoopym-„The Return Of The Red Baron”, „Snoopy’s Christmas” i „Snoopy For President”. Autorem kompozycji „Airplane Song (My Airplane)”, która ukazała się na singlu w 1967 r„ był Michael Martin Murphey. Jego solowy hit „Wildfire” w 1975 r. uplasował się na trzecim miejscu amerykańskiej listy przebojów. Zespół The Royal Guardsmen rozpadł się w 1968 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Snoopy Vs. The Red Baron/I Needed You	Royal Guardsmen	12.1966	8[13]	2[12]	Laurie 3366	[gold-US][written by Phil Gernhard and Dick Holler][produced by Phil Gernhard and John Brumage]
The Return Of The Red Baron/Sweetmeats Slide	Royal Guardsmen	02.1967	37[4]	15[7]	Laurie 3379	[written by J.L. McCullough, P. Gernhard, J.Y. McCullough][produced by Gernhard Enterprises]
Airplane Song (My Airplane)/ Om	Royal Guardsmen	06.1967	-	46[6]	Laurie 3391	[written by M. Murphy, O. Castleman][produced by Gernhard Enterprises]
Any Wednesday/So Right (To Be In Love)	Royal Guardsmen	09.1967	-	97[2]	Laurie 3397	[written by B. Masona][produced by Gernhard Enterprises]
I Say Love/I'm Not Gonna Stay	Royal Guardsmen	02.1968	-	72[4]	Laurie 3428	[written by B. Winslow, B. Taylor][produced by Gernhard Enterprises]
Snoopy For President/Down Behind The Lines	Royal Guardsmen	07.1968	-	85[2]	Laurie 3451	[written by D. Holler, A. Shapiro, P. Gernhard][produced by Gernhard Enterprises]
Baby Let's Wait/ So Right (To Be In Love)	Royal Guardsmen	11.1968	-	35[13]	Laurie 3461	[written by T. Sawyer, L. Burton][produced by Phil Gernhard In Assn. With John Brumage And Charles Fuller Prod.]
Mother Where's Your Daughter/Magic Window	Royal Guardsmen	04.1969	-	112[2]	Laurie 3494	[written by D. Holler][produced by Gernhard Enterprises]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Snoopy vs. the Red Baron	Royal Guardsmen	02.1967	-	44[22]	Laurie 2038	-
Snoopy and His Friends	Royal Guardsmen	12.1967	-	46[11]	Laurie 2042	-
Snoopy for President	Royal Guardsmen	08.1968	-	189[2]	Laurie 2046	-

Kygo

Kygo, właśc. Kyrre Gørvell-Dahll, ur. 11 września 1991 w Singapurze) - norweski producent muzyczny, DJ i remikser. Popularność przyniosły mu remiks utworu „I See Fire” Eda Sheerana oraz single „Firestone” i „Stole the Show”.
Kygo rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku sześciu lat. W wieku 15 lat zdecydował remiksować i tworzyć utwory muzyki elektronicznej po odkryciu Aviciiego.

Kygo stał się znany na początku roku 2013 dzięki remiksowi utworu „I See Fire” Eda Sheerana. Utwór został otworzony ponad 36 milionów razy w serwisie SoundCloud i ponad 85 miliony razy w serwisie YouTube. W 2014r Chris Martin poprosił go o remiks do utworu „Midnight” zespołu Coldplay.

W 2014 supportował Aviciiego podczas Findings Festival w Oslo. Zastąpił on również Aviciiego podczas TomorrowWorld 2014, z powodu problemów zdrowotnych Szweda. W wywiadzie dla tygodnika Billboard Kygo mówił o swoich remiksach utworów Coldplaya i Diplo oraz o jego trasie koncertowej po Ameryce Północnej.

Pierwszym utworem Kygo wydanym jako singel był remiks utworu The Weeknd zatytułowany „Often”. W grudniu 2014 roku został wydany jego drugi singel zatytułowany „Firestone”, na którym gościnnie wystąpił australijski wokalista Conrad Sewell. Był on na szczytach list przebojów m.in. w Norwegii, Szwecji, Finlandii i Niemczech. Singel pięć razy uzyskał status platynowej płyty w Norwegii i Szwecji.

Pierwszym jego singlem wydanym w 2015 roku był „ID”, który został zaprezentowany po raz pierwszy na Ultra Music Festival. Był on notowany na listach przebojów m.in. w Norwegii, Holandii i Szwecji. We wrześniu 2015 roku utwór „ID” pojawił się na ścieżce dźwiękowej do gry komputerowej FIFA 16. Kolejnym singlem Kygo był „Stole the Show” nagrany z gościnnym udziałem Parsona Jamesa. Utwór miał swoją premierę 23 marca podczas YouTube Music Awards 2015. Utwór był notowany na pierwszych miejscach list przebojów m.in. w Norwegii, Szwecji. W obu tych krajach singel uzyskał status platynowej płyty pięciokrotnie. Trzecim singlem w 2015 r. był „Epsilon”, nie odniósł on większego sukcesu. „Nothing Left” z gościnnym udziałem Willa Hearda wydany w lipcu był odnotowany na pierwszym miejscu norweskiej listy przebojów, gdzie uzyskał również status złotej płyty.

We wrześniu tego roku został opublikowany singel „Here for You” z wokalem Elli Henderson znanej przede wszystkim z utworu „Ghost”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Firestone	Kygo featuring Conrad Sewell	01.2015	8[55]	92[1]	Epic SEBGA 1400887	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Conrad Sewell,Arjen Lubach,Martijn Konijnenburg][produced by Kygo]
Stole the Show	Kygo featuring Parson James	04.2015	24[35]	105[18]	Epic SEBGA 1500071	[gold-UK][platinum-UK][written by Kyle Kelso,Michael Harwood,Marli Harwood,Ashton Parson,Kyrre Gørvell-Dahll][produced by Kygo]
Nothing Left	Kygo featuring Will Heard	08.2015	-	92[1]	Epic SEBGA 1500185	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Will Heard][produced by Kygo]
Here for You	Kygo featuring Ella Henderson	09.2015	18[10]	-	Epic SEBGA 1500224	[silver-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Ella Henderson][produced by Kygo]
Stay	Kygo featuring Maty Noyes	12.2015	20[31]	106[14]	Epic SEBGA 1500364	[gold-UK][gold-US][written by Kygo,Maty Noyes,William Wiik Larsen][produced by Kygo,William Wiik Larsen]
Raging	Kygo featuring Kodaline	04.2016	42[10]	92[1]	Epic SEBGA 1600314	[silver-UK][written by Mark Williams,Derek Fuhrmann,James Bay,Kyrre Gørvell-Dahll][produced by Kygo]
Carry Me	Kygo featuring Julia Michaels	01.2015	133	-	Sony	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Julia Michaels,Justin Tranter][produced by Kygo]
I'm in Love	Kygo featuring James Vincent McMorrow	05.2016	99[1]	-	Kygo SEBGA 1600316	[written by James Vincent McMorrow,Kygo][produced by Kygo]
It Ain't Me	Kygo featuring Selena Gomez	03.2017	7[24]	10[29]	Columbia SEBGA 1700015	[platinum-UK][3x-platinum-US][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Brian Lee,Ali Tamposi,Selena Gomez,Andrew Watt][produced by Kygo,Watt,Louis Bell]
First Time	Kygo featuring Ellie Goulding	05.2017	34[11]	-	Columbia/Polydor SEBGV 1700029	[silver-UK][gold-UK][written by Jeremy Chacon,Jonas Kalisch,Alexsej Vlasenko,Henrik Meinke,Julian Perretta][produced by Kygo,Hitimpulse]
Stargazing	Kygo featuring Justin Jesso	10.2017	44[10]	92[1]	Columbia SEBGA 1700242	[silver-UK][written by Jamie Hartman,Stuart Crichton,Kygo,Justin Jesso][produced by Kygo,Jamie Hartman,Stuart Crichton]
Kids in Love	Kygo featuring The Night Game	11.2017	99[1]	122[1]	Columbia SEBGA 1700442	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Martin Johnson, Linda Karlsson ,Pete Townshend, Sonny Gustafsson][produced by Kygo]
Remind Me to Forget	Kygo featuring Miguel	03.2018	69[8]	92[1]	Columbia SEBGA 1800417	[silver-UK][written by David Phelan,Alex Oriet,Phil Plested][produced by Kygo]
Born to Be Yours	Kygo featuring Imagine Dragons	06.2018	54[10]	74[2]	Columbia/Interscope SEBGA 1802355	[silver-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll, Dan Reynolds, Wayne Sermon ,Ben McKee, Daniel Platzman][produced by Kygo]
Think About You	Kygo featuring Valerie Broussard	02.2019	82[3]	119[1]	Columbia SEBGA 1900651	[written by Kyrre Gørvell-Dahll,Valerie Broussard,Petey Martin,Aaron Espe][produced by Kyrre Gørvell-Dahll,Petey Martin]
Carry On	Kygo featuring Rita Ora	05.2019	26[10]	-	Columbia USRC 11900838	[silver-UK][written by Josh Cumbee, Natalie Dunn, Kyrre Gørvell-Dahll, Rita Sahatçiu Ora, Ilan Kidron ,Afshin Salmani][produced by Kygo,Josh Cumbee, AFSHEEN]
Higher Love	Kygo featuring Whitney Houston	07.2019	2[49]	92[1]	Columbia/Kygo USRC 11901901	[2x-platinum-UK][platinum-US][written by Steve Winwood,Will Jennings][produced by Kygo,Narada Michael Walden]
Like It Is	Kygo with Zara Larsson and Tyga	04.2020	49[14]	113[1]	Kygo SEBGA 2000135	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Zara Larsson, Micheal Stevenson, Dua Lipa, Gerard O'Connell, Nick Hodgson ,Patrick Martin][produced by Kygo,Petey Martin]
I'll Wait	Kygo with Sasha Sloan	04.2020	-	117[1]	Sony Music	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Sasha Sloan, Scott Harris][produced by Kygo,Scott Harris]
Lose Somebody	Kygo with OneRepublic	05.2020	46[13]	92[1]	Interscope/Kygo SEBGA 2000398	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Philip Plested, Ryan Tedder, Jacob Torrey, Morten Ristorp, Alexander Delicata, Alysa Vanderheym][produced by Kygo]
Freedom	Kygo featuring Zak Abel	06.2020	77[1]	-	Kygo SEBGA 2000285	[written by Kyrre Gørvell-Dahll, Lawrie Martin, Sandro Cavazza, Zak Abel][produced by Kygo,Lawrie Martin]
What's Love Got to Do with It	Kygo with Tina Turner	07.2020	31[12]	101[1]	Kygo SEBGA 2000676	[2x-platinum-UK][platinum-UK][written by Kyrre Gørvell-Dahll,Conrad Sewell,Arjen Lubach,Martijn Konijnenburg][produced by Kygo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cloud Nine	Kygo	05.2016	3[20]	11[16]	Epic 88985331972	[gold-US][gold-UK][produced by Kygo,Mark Ralph,William Wiik Larsen,Labrinth]
Stargazing	Kygo	10.2017	-	137[7]	Sony	[produced by Kygo,Mark Ralph,William Wiik Larsen,Labrinth]
Kids in Love	Kygo	11.2017	35[4]	73[2]	Columbia 19075802502	[silver-UK][produced by Kygo,Oliver Nelson]
Golden Hour	Kygo	06.2020	6[11]	18[17]	Kygo 0886448458449	[produced by Kygo ,Scott Harris ,Lawrie Martin, Petey Martin ,Narada Michael Walden, The Gifted, Nicholas Furlong]

wtorek, 22 grudnia 2020

Frans

Zwycięzca programu Melodifestivalen 2016. Reprezentant Szwecji w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji (2016). Laureat nagrody Bursztynowego Słowika podczas Top of the Top Sopot Festiwal (2019).
Urodził się 19 grudnia 1998 w Ystad w regionie Skania, jest synem Marii i Marka. Jego matka jest Szwedką, a ojciec- Nigeryjczykiem, który ma nigeryjsko-brytyjskie pochodzenie. Ma siostrę-bliźniaczkę Filippę i młodszego brata Caspra.

Uczył się w The Norwood School w Londynie.
Karierę muzyczną rozpoczął w 2006r, nagrywając z zespołem Elias utwór „Who’s da Man”, który był dedykowany Zlatanowi Ibrahimoviciowi. Z singlem zadebiutował na pierwszym miejscu szwedzkiej listy sprzedaży i utrzymywał się na szczycie przez kolejne dziewięć tygodni. Również w 2006 wydał debiutancki album studyjny pt. Da Man, z którym dotarł do 20. miejsca najczęściej kupowanych albumów w kraju. W grudniu nagrał świąteczny, solowy singiel „Kul med Jul”, z którym dotarł do 24. miejsca listy sprzedaży. W 2008 z zespołem Elias nagrał piosenkę „Fotbollsfest” dedykowaną reprezentacji Szwecji w piłce nożnej. Z singlem dotarł do pierwszego miejsca listy sprzedaży.

W 2016 powrócił do działalności muzycznej, zgłaszając się z piosenką „If I Were Sorry” do udziału w Melodifestivalen 2016, programu wyłaniającego reprezentanta Szwecji w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Sztokholmie. 27 lutego wystąpił w czwartym półfinale selekcji i awansował do finału. 12 marca zwyciężył w finale, zdobywszy łącznie 156 punktów od jurorów i telewidzów. W dniu finału Melodifestivalen miał 17 lat. Z singlem „If I Were Sorry” zadebiutował na pierwszym miejscu krajowej listy sprzedaży , jego piosenka stała się popularna w serwisie muzycznym Spotify, docierając do zestawienia najczęściej odsłuchiwanych piosenek m.in. w Szwajcarii, Tajwanie, Islandii, Urugwaju, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Danii, Turcji i Niemczech. W Polsce singiel uzyskał status dwukrotnie platynowej płyty. Jako reprezentant gospodarzy miał zapewnione miejsce w finale Konkursu Piosenki Eurowizji rozgrywanego 14 maja. Zajął piąte miejsce z 261 punktami na koncie, w tym 139 pkt od telewidzów i 122 pkt od jurorów (9. miejsce) . W czerwcu wydał singel „Young Like Us”.

W 2017r wydał singiel „Liar”, z którym dotarł do 4. miejsca notowania Sweden Heatseeker Songs. W 2018r pojawił się gościnnie w singlu niemieckiej piosenkarki Nicole Cross „Loving U”. W 2019r wydał pięć singli: „One Floor Down”, „Snakes”, „Do It Like You Mean It” (z gościnnym udziałem Yoel905), „Amsterdam” oraz „Ada”. W sierpniu 2019 za wykonanie utworu „If I Were Sorry” zdobył nagrodę Bursztynowego Słowika na festiwalu Top of the Top w Sopocie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If I Were Sorry	Frans	05.2016	61[1]	-	Cardiac SEXPJ 1600101	[written by Fredrik Andersson,Michael Saxell,Frans Jeppsson-Wall,Oscar Fogelström]

Dave and The Dynamos

Wykonawcy jednego hitu, Dave and The Dynamos byli pochodną folkowego popowego zespołu Hogsnort Rupert (znani z „Pretty Girl”). Ich początki sięgają skeczu na żywo Hogsnort Rupert z zespołem starzejących się rockmanów wykonujących kompozycję Dave'a Luthera zatytułowaną „Life Begins at 40”. Prośby publiczności zachęciły Jordana do wydania piosenki jako singla. Spędził trzy tygodnie na pierwszym miejscu w 1983 roku i pozostał w pierwszej 40 przez 22 tygodnie. Kiedy po roku pojawiła się następna „Can't Spell Rhythm”, pęd został utracony, a Dave and The Dynamos zostali ponownie wchłonięci przez Hogsnort Rupert.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Life begins at forty	Dave and The Dynamos	11.1981	35[19]	1[3][21][gold]	CBS/Mardi Gras BA 223109/Mardi Gras MG3	-

Daisy Clover

Daisy Clover to australijski zespół rockowy założony w 1967 roku. Nazwali się „Daisy Clover”, zainspirowani filmem Inside Daisy Clover z 1965 roku . W 1969 roku w ich składzie byli Greg Hunt -wokalista, Nick Kenos -gitara, Alf Giarrusso (Alfie Red)- perkusja, Jimmy Maxwell -organy i John Taylor (dawniej z Town Criers )- bas .

W lipcu 1969 roku ukazał się ich pierwszy singiel „Tell Me” wydany przez Festival Records . Strona B tego singla zawierała ich piosenkę „Butterflies”. Następnie wydali swój drugi singiel „Penny Brown Girl” w listopadzie 1969r. Ich piosenka „Barbara” pojawiła się na stronie B.

Ich singiel „Butterflies” osiągnął # 27 a „Penny Brown Girl” osiągnął # 38 na Melbourne Charts . Podczas gdy na listach ogólnokrajowych „Butterflies” osiągnął No.67 pod koniec czerwca 1969 roku i No.79 Penny Brown Girl, na początku lutego 1970 . W 2014 roku ich piosenka „Butterflies” znalazła się na kompilacji CD Upside Down: Volume 3 .

W 1969 roku Daisy Clover pojawiła się w wielu programach telewizyjnych w Australii, w tym w programie ABC Hit Scene .

Na początku 1970 roku, próbując zmienić swój wizerunek, zatrudnili piosenkarkę Bernadette O'Neil, która wystąpiła u boku Grega. Mniej więcej w tym czasie agencja Drum, The Masters Apprentices , pomagała Daisy Clover w promowaniu niektórych z ich koncertów.

W 1971 roku zespół się rozpadł, jednak Greg Hunt kontynuował zespół przez kilka lat później z nowymi członkami. Ich nowy skład to Wayne Finshci na perkusji, George Kurtis na organach, Billy Promasini na gitarze prowadzącej, Bug Warren na basie. Chrissy Amphlett dołączyła do zespołu w 1973 roku, kiedy miała 14 lat. W swojej autobiografii „Pleasure and Pain: My Life” krótko opisuje swoje doświadczenia z zespołem, z jego nowymi członkami.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Butterflies/Tell Me	Daisy Clover	06.1969	67[6]	-	Festival FK 2993	-

D-Coys

D Coys utworzyli trio w Adelajdzie w Południowej Australii około 1965 roku. W 1966 roku Alistair Innes był jedynym, który pozostał, dopóki nie dołączył do niego Kevin Smith (The Viscounts). Po podpisaniu kontraktu z EMI przenieśli się do Melbourne, wydali trzy single, pojawili się w GO !! Show, a potem zapadli w zapomnienie. Kevin Smith stanął na czele The Cherokees około 1967 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
I Don't Want/Come Running to Me	D-Coys	09.1965	78[7]	-	Columbia DO 4608	-

D-Generation

D-Generation był popularnym i wpływowym programem komediowym w australijskiej telewizji, wyprodukowanym i wyemitowanym przez Australian Broadcasting Corporation (ABC) w dwóch seriach w latach 1986–1987. Kolejne cztery programy specjalne były emitowane w Seven Network w latach 1988–1989.

Serial został wyprodukowany i wyreżyserowany przez Krisa Noble, a został stworzony i napisany przez grupę studentów Melbourne University, którzy zdobyli lokalną sławę dzięki swojej pracy scenicznej: Rob Sitch , Santo Cilauro , Marg Downey , Michael Veitch , Magda Szubanski , John Harrison i Tom Gleisner . Częścią oryginalnego zespołu był również Nick Bufalo, który pojawił się w nieekranowanym godzinnym pilocie D-Generation (1985), zanim przyjął długoletnią rolę w telewizyjnej soap operze A Country Practice . Aktorka i komik Jane Turner i Nowozelandczyk Tony Martin dołączyli z drugiej serii, a gwiazdy Melbourne Uni Revue Mick Molloy i Jason Stephens zostali dodani do programów specjalnych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Five in a Row	D-Generation	11.1989	12[16]	-	Mushroom K 1016	-
Five More in a Row	D-Generation	09.1990	37[8]	-	Mushroom K 10166	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The Satanic Sketches	D-Generation	11.1989	43[12]	-	Mushroom L 30223	-
The Breakfast Tapes (1988-1990)	D-Generation	10.1990	38[5]	-	Mushroom L 30421	-

poniedziałek, 21 grudnia 2020

Escorts

The Escorts , znane również jako Legendary Escorts , to amerykańska grupa R&B założona w więzieniu stanowym Rahway w 1970 roku.

Podczas pobytu w więzieniu stanowym w Trenton w 1968 roku, członek-założyciel Reginald Prophet Haynes zaczął śpiewać doo-wop z innymi więźniami. W 1970 roku, po przeniesieniu członków grupy do więzienia stanowego Rahway , po raz pierwszy wystąpili jako Escorts na więziennym pokazie talentów , gdzie zwrócił uwagę producenta Motown, George'a Kerra.
W 1973 roku Kerr wrócił do Rahway z mobilną jednostką nagrywającą, co zaowocowało debiutem zespołu Escorts, All We Need is Another Chance , a następnie Three Down, Four to Go (1974).

Sample zespołu Escorts wykorzystywali artyści hip-hopowi , w tym J Dilla i Public Enemy . Są one przedmiotem filmu dokumentalnego Corbett Jonesa. Jill Scott wykorzystała utwór z „Look Over Your Shoulder” do swojej piosenki „Family Reunion” na swoim albumie Beautifully Human z 2004 roku .

Pierwotni członkowie: Reginald „Prophet” Haynes (ur. 24 marca 1949r - zm. 11 lipca 2020r), Lawrence Franklin, Robert Arrington,William Dugger,Stephen Carter, Frank Heard, Marion Murphy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Look Over Your Shoulder/By The Time I Get To Phoenix	Escorts	08.1973	-	-	Alithia 6052	[written by George Kerr, Larry Roberts][produced by George Kerr][45[13].R&B Chart]
I'll Be Sweeter Tomorrow/I'm So Glad I Found You	Escorts	01.1974	-	-	Alithia 6055	[written by Robert Poindexter, Richard Poindexter][produced by George Kerr][83[7].R&B Chart]
Disrespect Can Wreck/All We Need (Is Another Chance)	Escorts	04.1974	-	-	Alithia 6062	[written by George Kerr, Ray Walker][produced by George Kerr][61[9].R&B Chart]
Let's Make Love (At Home Sometime)/ Within Without	Escorts	07.1974	-	-	Alithia 6066	[written by George Kerr, Ray Walker][produced by George Kerr][58[9].R&B Chart]