Normie Rowe & The Playboys

 Norman John (Normie) Rowe ( Melbourne ,ur. 1 lutego 1947r ) to australijski piosenkarz. Występował w Normie Rowe & The Playboys od 1965 do 1968 i osiągnął w tym czasie status idola w swoim kraju. Po powrocie ze służby wojskowej nie był w stanie odzyskać poprzedniego poziomu.
Jako nastolatek Rowe grał muzykę soulową jako frontman Thunderbirds. W międzyczasie poprzez występy telewizyjne zdobył ogólnokrajową sławę. Niemniej jednak nadal miał pracę, która przyniosła mu dochody, a ponadto zajmował się muzyką w niepełnym wymiarze godzin. Zmieniło się to, gdy został zwolniony za swoje długie włosy.


Jako nastolatek przejął stanowisko nowego frontmana Normie Rowe & The Playboys. Pierwszy singiel został wydany w 1965 roku,  It ain’t necessarily so / Gonna leave this town (podwójne strony A) i natychmiast stał się krajowym hitem numer 1. W następnych trzech latach prawie każdy z nich dotarł do pierwszej dziesiątki i trzykrotnie zdołał osiągnąć numer 1: z Que sera sera / Shakin 'all over (1965), Ooh la la / Ain't nobody home (1966) i Sunshine secret / But I know (1967).

Que sera sera stała się największym hitem roku i największym hitem rock and rolla na australijskiej ziemi. Sukces zwabił go na Wyspy Brytyjskie, aby przekonać się, czy uda mu się tam zdobyć przyczółek jako australijski Playboys. Jednak nie udało mu się przebić i przez jakiś czas koncertował w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Do czasu, gdy musiał przerwać karierę muzyczną dla służby wojskowej , którą pełnił podczas wojny w Wietnamie .

Po powrocie nie był w stanie kontynuować swojego poprzedniego sukcesu. Potem szukał okazji w kabarecie , ścieżką, którą podążało wielu innych wczesnych australijskich rockmanów. Tutaj udało mu się odzyskać część swojej popularności i dlatego pozostał w australijskim świetle reflektorów jako wszechstronny artysta. Na przykład wystąpił w australijskiej wersji Les miserables i na przestrzeni lat pojawił się w kilku odcinkach seriali telewizyjnych i kilku filmach.

Na przełomie XIX i XX wieku stał się wybitnym działaczem narkotykowym, między innymi dlatego, że jego córka prawie umarła z powodu zażywania heroiny . Ponadto zawsze czuł więź z weteranami Wietnamu, których nadal aktywnie wspiera.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Ain't Necessarily So/Gonna Leave This Town	Normie Rowe & The Playboys	05.1965	5[23]	-	Sunshine QK-951	[written by Gershwin, Heywood, Gershwin]
I (Who Have Nothing)/I Just Don't Understand	Normie Rowe	08.1965	9[14]	-	Sunshine QK-1069	[written by Mogol, Donida, Leiber, Stoller]
Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)/Shakin' All Over	Normie Rowe & The Playboys	09.1965	1[32]	-	Sunshine QK-1103	[written by Livingston, Evans]
Tell Him I'm Not Home/Call On Me	Normie Rowe	11.1965	3[22]	-	Sunshine QK-1158	[written by Bruno, Bellini]
The Breaking Point/Ya Ya	Normie Rowe	02.1966	5[17]	-	Sunshine QK-1238	[written by Hal David, Burt Bacharach]
Pride And Joy/The Stones I Throw	Normie Rowe & The Playboys	05.1966	8[20]	-	Sunshine QK-1344	[written by Whitfield, Gaye, Stevenson]
Ooh La La/Ain't Nobody Home	Normie Rowe	11.1966	1[21]	2[11]	International Sunshine QIK-1565	[written by M. Keen, R. Shaw ]
It's Not Easy/Mary, Mary	Normie Rowe	12.1966	3[15]	-	International Sunshine QIK-1605	[written by Mann, Weil]
Going Home/I Don't Care	Normie Rowe	04.1967	11[10]	-	International Sunshine QIK-1731	[written by Gouldman]
But I Know/Sunshine Secret	Normie Rowe	06.1967	17[12]	-	International Sunshine QIK-1820	[written by Paul Korda]
Turn Down Day/Stop To Think It Over	Normie Rowe	09.1967	46[7]	-	Sunshine QK-2008	[written by Keller, Blume]
Penelope/Lucinda	Normie Rowe	03.1968	30[11]	-	Sunshine QK-2238	[written by B.J. Peacock]
Born To Be By Your Side/ Break Out	Normie Rowe	08.1968	41[10]	-	Sunshine QK-2493	[written by J. Reed, Hubbard]
Hello/Home To Stay	Normie Rowe	04.1970	48[15]	-	Festival FK-3614	[written by J. Young]
Rings/Come Hear My Song	Normie Rowe	06.1973	52[8]	-	Festival FK-5146	[written by Harvey, Reeves]
Higher And Higher/Willie And Laura Mae Jones	Normie Rowe	09.1974	93[4]	-	Festival K-5575	[written by Garry Jackson, Carl Smith]
Elizabeth/Little Ray Of Sunshine	Normie Rowe	01.1976	57[13]	-	Astor A-7265	[written by B. Henninger, B. Henninger]
Maybe Tomorrow/Help Yourselves To Each Other	Normie Rowe	04.1981	56[8]	-	Avenue K-8203	[written by S. Mason]
Rock And Roll You're Beautiful/Does She Have A Friend	Normie Rowe	03.1984	50[14]	-	Avenue BA 223120	[written by M. Redway]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Ain't Necessarily So, But It Is Normie Rowe	Normie Rowe	08.1965	2[18]	-	Sunshine QL 31734	-
Normie Rowe a Go Go	Normie Rowe	12.1965	3[12]	-	Sunshine QL 31802	-
So Much Love From Normie Rowe	Normie Rowe	01.1967	13[1]	-	Sunshine QL 32144	-
Normie's Hit Happenings	Normie Rowe	03.1967	7[8]	-	Sunshine QL 32198	-

Routers

 The Routers to amerykańska grupa instrumentalna na początku lat sześćdziesiątych.


Założony w 1961 roku przez Michaela Z. Gordona ,  nagrania The Routers czasami wykorzystywały muzyków sesyjnych jako dodatek do samej grupy, z wyjątkiem Gordona, który również założył inną odnoszącą sukcesy grupę, The Marketts .  Gordon skomponował kolejną nagradzaną kompozycję, „Out Of Limits” z Marketts. Gordon grał na prawie wszystkich sesjach Routers i Marketts.

 Pierwotny skład grupy to Al Kait, gitara prowadząca; Lynn Frasier, saksofon tenorowy; Michael Zane Gordon, gitara rytmiczna, wokal; Scott Walker (wówczas nagrywający jako Scott Engel), gitara basowa; Randy Viers, perkusja. 

Pierwszym wydawnictwem Routers we wrześniu 1962 roku było napędzane gitarą instrumentalne „ Let's Go (Pony) ” , które osiągnęło 19 miejsce na liście Billboard . Jego zaraźliwe "clap clap clap clap clap clap clap clap clap Let's Go!" chant stał się ulubieńcem cheerleaderek i tłumów na całym świecie. Chociaż autorstwo piosenek jest przypisywane lokalnemu piosenkarzowi Lanny'emu Duncanowi i jego bratu Robertowi Duncanowi, Lanny Duncan wcześniej nagrał oryginalne demo piosenki w 1961 roku jako członek Starlighters, z udziałem Tony'ego Valentino na gitarze i Jody Rich na basie. Demo zostało nagrane w Glendale z inżynierem Eddiem Brackettem.  Valentino i Rich mieli  sformować Standells w 1962 roku.

Nagranie The Routers  zostało zainicjowane przez producenta muzycznego Joe Saraceno i jego współproducenta, producenta i kompozytora Michaela Z. Gordona  , którzy następnie skomponowali „Apologize” Eda Amesa.
Późniejsze nagrania Routers zostały również napisane przez Gordona , w tym utwory „A-ooga” i „Big Band”. Ich nagrania były nadal wydawane do 1964 roku, ale z mniejszym komercyjnym sukcesem, z udziałem Gordona (gitara) , Leona Russella ( fortepian ) i Hal Blaine'a (perkusja). Ta sama grupa nagrywała również w tym samym okresie jako Marketts . Różne wersje studyjne i trasy koncertowe zespołu to także Gordon, Randy Viers i Scott Engel (później Walker Brothers ).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Go (Pony)/ Mashy	Routers	11.1962	32[7]	19[13]	Warner Bros. 5283	[written by L. Duncan, R. Duncan][produced by Joe Saraceno]
Half Time/ Make It Snappy	Routers	02.1963	-	115[2]	Warner Bros. 5332	[written by Joe Saraceno,Michael Z. Gordon][produced by Joe Saraceno]
Sting Ray/Snap Happy	Routers	04.1963	-	50[10]	Warner Bros. 5349	[written by Howe, Sharp][produced by Joe Saraceno]

Nini Rosso

Nini Rosso (ur. jako Raffaele Celeste Rosso 19 września 1926r w San Michele Mondovì, Włochy, zm. 5 października 1994r w Rzymie) - włoski trębacz i kompozytor, współautor i wykonawca znanego szlagieru „Il Silenzio” z 1964 roku, spopularyzowanego w 1965 roku i sprzedanego w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy na całym świecie.


Uważany za włoskiego rywala Louisa Armstronga. Zyskał liczne przydomki: „tromba d' oro” („złota trąbka”), „trombautore” („trębacz-autor”) i „Mister Silenzio”.
 

Od wczesnych lat interesował się jazzem. Twierdził, iż zapoznał się z tym gatunkiem muzycznym dzięki matce. Na trąbce nauczył się grać w oratorium. Ukończył konserwatorium. W młodości był członkiem oddziału partyzanckiego. Od strony muzycznej jego idolem był Louis Armstrong. Zamiłowanie do jazzu dzielił, między innymi, z Fredem Buscaglione i Pierem Angelą. W 1948 roku podpisał kontrakt z Orkiestrą RAI w Turynie otrzymując posadę solisty-trębacza. W 1957 roku został członkiem zespołu Armanda Trovajolego. W 1961 roku odniósł pierwszy sukces, lansując swój przebój „La ballata di una tromba”. Dzięki niemu stał się bardzo znany we Włoszech. Powstały w 1963 roku utwór „Concerto Disperato” przyniósł mu popularność międzynarodową wchodząc na listy przebojów aż Japonii.

 Jego największym sukcesem komercyjnym okazał się jednak utwór „Il Silenzio”; skomponowany w 1965 roku wspólnie z Willym Brazzą był wariacją na temat „Last Post”, sygnału dźwiękowego piechoty lub kawalerii British Army. Później stał się motywem przewodnim filmu The Legion’s Last Patrol. Pomimo brytyjskiego coveru w wykonaniu Eddiego Calverta i amerykańskiego Ala Hirta, to oryginalne wykonanie Niniego Rosso stało się międzynarodowym przebojem, sprzedanym w ilości ponad 10 milionów egzemplarzy.

Nini Rosso zaczął uczestniczyć w programach telewizyjnych (Studio uno, Sabato sera), festiwalach (Festiwal Piosenki Neapolitańskiej, Cantagiro), pojawił się w filmach razem Giannim Morandim i Ritą Pavone. Szczyt popularności we Włoszech osiągnął pod koniec lat 60-tych dzięki utworowi „Il volo del calabrone” („Lot trzmiela”). Zyskał popularność na świecie stając się najsłynniejszym włoskim trębaczem. W swojej karierze zdobył kilka złotych i platynowych płyt. W 1993 ukazał się zbiór jego największych przebojów, zatytułowany Masterpiece. Miał różnorakie hobby, budował modele statków, zbierał wypchane ptaki, motyle i maski, a także komiksy, plakaty z filmu niemego, laski, lalki, żołnierzyki.

Zmarł na raka płuc w Poliklinice Gemelli Rzymie w wieku 68 lat. Zostawił żonę Silvię i dwie córki, Beatrice i Angelicę. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Il Silenzio/Il Clown	The Volcanos	09.1965	8[14]	101[10]	Durium DRS 54000	[written by Nini Rosso,Guglielmo Brezza]

Betty Everett

 Ur. 23.11.1939r.w Greenwood w stanie Mississipi, USA. Po przeprowadzce do Chicago pod koniec lat 50-tych nagrywała, bez powodzenia, dla kilku lokalnych wytwórni, w tym Cobra i Onederful.

 

Później podpisała kontrakt z firmą Vee Jay Records i nagraniami "You're No Good" (z 1963 r.) i "The Shoop Shoop Song (It's In His Kiss)" zdefiniowała swój styl, określony jako pop-soul. Potwierdziła to nagranym w duecie z Jerrym Butlerem singlem "Let It Be Me" (z 1964 r.), ale jej najlepszym utworem była dynamiczna piosenka Vana McCoya "Getting Mighty Crowded".
 

Upadek wytwórni Vee Jay zachwiał jej karierą, a krótki związek z ABC Records okazał się bezproduktywny. Jednak nagrana w 1969 r. piosenka "There'll Come A Time" doszła do 2. miejsca w notowaniach rhythm and bluesowych. Z nabranym w ten sposób impetem weszła w lata 70-te, dokonując kolejnych nagrań dla wytwórni UNI i Fantasy Record.

 Ostatni notowany na listach singel Betty - "True Love (You Took My Heart)" ukazał się w 1978 r. W 1991 r. własną wersję "The Shoop Shoop Song" nagrała Cher, umieszczając ją na samym szczycie list przebojów. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're No Good / Chained to Your Love	Betty Everett	11.1963	-	51[10]	Vee-Jay 566	[written by Clint Ballard jr.][5[12].R&B Chart]
The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss) / Hands Off	Betty Everett	02.1964	34[7][11.68]	6[13]	Vee-Jay 585	[written by Rudy Clark][produced by Calvin Carter][1[3][16].R&B Chart]
I Can't Hear You / Can I Get to Know You	Betty Everett	06.1964	-	66[5]	Vee-Jay 599	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Calvin Carter][39[3].R&B Chart]
Happy I long to be/Your loving arms	Betty Everett with The Earl Hooker Allstars	07.1964	-	126[3]	C.J. Records 619	-
It Hurts to Be in Love / Until You Were Gone	Betty Everett	08.1964	-	109[6]	Vee-Jay 610	[written by Julius Edward Dixon / Rudy Toombs][#61 hit for Annie Laurie in 1957]
Let it be me/Ain't that loving you baby	Betty Everett And Jerry Butler	09.1964	-	5[13];B:108[1]	Vee-Jay 613	[A:written by M. Curtis, C. Becaud, P Delanoe][B:written by Jimmy Reed][A:1[3][17].R&B; Chart][B:24[2].R&B; Chart][B:#3 r&b; hit for Jimmy Reed in 1956]
Getting Mighty Crowded / Chained to a Memory	Betty Everett	11.1964	29[7]	65[6]	Vee-Jay 628	[written by Van McCoy][produced by Calvin Carter][28[8].R&B Chart]
Smile/Love is strange	Jerry Butler & Betty Everett	12.1964	-	42[7]	Vee-Jay 633	[written by Charlie Chaplin,Geoffrey Parsons,James Phillips][16[8].R&B Chart][#10 hit for Nat King Cole]
I'm Gonna Be Ready/The Real Thing	Betty Everett	06.1965	-	117[1]	Vee-Jay 683	[written by Van McCoy][produced by Calvin Carter]
There'll Come a Time / Take Me	Betty Everett	01.1969	-	26[11]	Uni 55 100	[written by E. Record, F. Smith][produced by Archie Lee Hill][2[13].R&B; Chart]
I Can't Say No to You / Better Tomorrow Than Today	Betty Everett	04.1969	-	78[4]	Uni 55 122	[written by B. Stone][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell][29[6].R&B; Chart]
Maybe / 1900 Yesterday	Betty Everett	09.1969	-	116[1]	Uni 55 141	[written by F. Smith, L. Simmons][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell]
It's Been a Long Time / Just a Man's Way	Betty Everett	12.1969	-	96[2]	Uni 55 174	[written by Jerry Butler / Kenneth Gamble / Leon Huff][produced by Archie Russell, Hillery Johnson, Leo Austell][17[7].R&B; Chart]
Unlucky Girl/Better Tomorrow Than Today	Betty Everett	05.1970	-	-	Uni 55 219	[written by A. Russell, L. Austell, H. Johnson][produced by Archie-Lee-Hill Productions][46[5].R&B; Chart]
I Got to Tell Somebody / Why Are You Leaving Me?	Betty Everett	12.1970	-	96[4]	Fantasy 652	[written by Difosco Ervin ][produced by Calvin Carter][22[8].R&B; Chart]
Ain't Nothing Gonna Change Me / What Is It?	Betty Everett	05.1971	-	113[3]	Fantasy 658	[written by D. Erwin, Lynne Farr][produced by Calvin Carter][32[6].R&B; Chart]
Danger/Just A Matter Of Time Till You're Gone	Betty Everett	07.1973	-	-	Fantasy 696	[written by Randall, Carter][produced by Willie Mitchell, Charles Chalmers][79[4].R&B; Chart]
Sweet Dan/Who Will Your Next Fool Be	Betty Everett	01.1974	-	-	Fantasy 714	[written by Johnny Watson][produced by David Axelrod, Johnny Watson][38[14].R&B; Chart]
True Love (You Took My Heart)/You Can Do It	Betty Everett	09.1978	-	-	United Artists 1200	[written by E. Kaz][produced by Calvin Carter][78[3].R&B; Chart]

Every Mother's Son

 Every Mother's Son był zespołem rockowym założonym w Nowym Jorku w 1967 roku. Bracia Dennis (ur. 22 listopada 1948 r.) i Lary Larden (ur. 10 sierpnia 1945) początkowo występował jako duet folkowy. Do zespołu dołączyli pianista i organista Bruce Milner (ur. 9 maja 1943 r.), perkusista Christopher Augustine (ur. 25 sierpnia 1941r) i basista Schuyler Larsen (ur. 19 lutego 1947r).
Na początku 1967 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią MGM (podobno dlatego, że zarząd widział zespół jako antidotum na napływ hippie). Nagrali debiutancki album Every Mother's Son, z jedenastoma utworami, zawiera wybrane piosenki Wesa Farrella i Jerry'ego Goldsteina , "słoneczny letni rock" (z echami The Beach Boys ).

 Album zawierał "Come On Down To My Boat" (wymienione na płycie jako "Come And Take A Ride In My Boat"), który trafił na 6 pozycję na liście Billboardu w lipcu 1967 roku. Utwór po raz pierwszy został nagrany przez inną grupę, The Rare Breed, z tym samym producentem . (Dwadzieścia lat później,utwór był pierwszym, jaką piracka stacja Radio Newyork Internationa, nadawała ze statku nieopodal Long Island).
 

Ponieważ grupa podpisała kontrakt z MGM Records, MGM Television(część Arena Productions) postanowiła zaprezentować grupę w dwuczęściowym odcinku The Man From UNCLE "Karate Killers (Five Affair Daughters)" śpiewającego piosenki w nocnym klubie ,gdy wybucha zamieszanie.
Chociaż debiutancki singiel stał się hitem, grupa nie spożytkowała swojego początkowego sukcesu. 

MGM szybko wydała drugi album jesienią 1967 r. Every Mothers' Son's Back, który zrodził trzy single, które udało się umieścić na listach przebojów, ale na coraz niższych pozycjach: "Put Your Mind At Ease" (# 46), "Pony With The Golden Mane"(# 93) i " No One Knows "(# 96). Larsen opuścił zespół wkrótce po nagraniu wspomnianego albumu, zastąpiony przez Dona Kerra , a grupa rozwiązała się w 1968 roku; kompilacyjny album dla Collectible Records został wydany trzy dekady później.Dennis Larden później dołączył do zespołu Ricky Nelsona,Stone Canyon Band. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Come on Down to My Boat / I Believe in You	Every Mother's Son	05.1967	-	6[15]	MGM 13 733	[written by Goldstein, Farrell][produced by Wes Farrell]
Put Your Mind at Ease / The Proper Four-Leaf Clover	Every Mother's Son	08.1967	-	46[7]	MGM 13 788	[written by D. Larden, L. Larden][produced by Wes Farrell]
Pony With the Golden Mane/ Dolls in the clock	Every Mother's Son	11.1967	-	93[2]	MGM 13 844	[written by Dennis Larden, Lary Larden][produced by Wes Farrell]
No One Knows / What Becomes of Mary	Every Mother's Son	01.1968	-	96[3]	MGM 13 887	[written by Kusik, Adams, Farrell][produced by Wes Farrell]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Every Mother's Son	Every Mother's Son	06.1967	-	117[10]	MGM 4471	[produced by Wes Farrell]

Exciters

Grupa założona w jamajskiej części Queens, dzielnicy Nowego Jorku. W tej trafnie nazwanej formacji znaleźli się: Herb Rooney (ur. w 1941 r, w Nowym Jorku), Brenda Reid (ur. w 1945 r.), Carol Johnson (ur. w 1945 r.) i Lillian Walker (ur. w 1945 r.).

 

Zwrócili na siebie uwagę żywiołowym nagraniem "Tell Him", które w 1962 r. weszło do Top 5 w USA (było także hitem w Wielkiej Brytanii w 1963 r., w wykonaniu Billie Davis). Energia tej piosenki, autorstwa Berta Bernsa (pod pseudonimem Bert Russell), której producentami była spółka Leiber And Stoller, wyznaczyła styl kolejnych nagrań. "Do Wah Diddy" (później przebój w wykonaniu grupy Manfreda Manna) i "He's Got The Power" czerpały zarówno z muzyki soul lepszych dzielnic, jak i stylu dziewczęcych grup wokalnych. Kolejne single nie zdołały już w pełni wykorzystać tego skutecznego połączenia.
 

Grupa zanotowała mniejsze hity - "I Want You To Be My Boy" (w 1965 r.), "A Little Bit Of Soap" (w 1966 r.) i "You Don't Know What You're Missing (Till It's Gone)" (w 1969 r.), ale nie odzyskała werwy pierwszych nagrań. Pojawiła się powtórnie na brytyjskiej liście w 1975 r. piosenką "Reaching For The Best". Johnson i Walker zostały zastąpione później przez Ronnie Pace i Skip'a McPhee. Rooney i Reid (jego żona) zanotowali w 1978 r. mniejszy hit jako Brenda And Herb i nagrali jeden album - In Heat Again, w 1979 r.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell him/Hard way to go	Exciters	12.1962	46[1]	4[13]	United Artist 544	[produced by Leiber-Stoller][written by Bert Russell][5[11].R&B Chart]
He' s got the power/Drama of love	Exciters	03.1963	-	57[8]	United Artist 572	[produced by Leiber-Stoller][written by Ellie Greenwich/Tom Powers]
Get him/It' s so exciting	Exciters	06.1963	-	76[3]	United Artist 604	[produced by Leiber-Stoller][written by Bert Russell/Glick/R.Passman]
Do-Wah-Diddy/If love came your way	Exciters	01.1964	-	78[4]	United Artist 662	[produced by Leiiber-Stoller][written by Jeff Barry/Ellie Greenwich][47[2].R&B Chart]
I want you to be my boy/Tonight,tonight	Exciters	01.1965	-	98[1]	Roulette 4591	[written by Morris Levy][produced by Hugo, Luigi][oryginalne wykonanie Frankie Lymon & The Teenagers]
A little bit of soap/I' m gonna get him someday	Exciters	01.1966	-	58[6]	Bang 515	[written and produced by Bert Russell][produced by Bert Berns]
You Don't Know What You're Missing ('Till It's Gone!)/Blowing Up My Mind!	Exciters	03.1969	-	-	RCA Victor 9723	[written Banks, Rooney][produced by P. Robinson, L. Banks, T. Wiltshire][49[2].R&B Chart]
Reaching for the best	Exciters	10.1975	31[6]	-	20th Century	[written by Ian Levine/Herb Rooney]
Tonight I'm Gonna Make You A Star/Sweet Dreamer	Brenda And Herb	09.1978	-	-	H&L 4699	[written by D. Janssen, B. Bruce, P. J. Ross][produced by Steve Jerome, Lou Hemsey][70[4].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tell him	Exciters	.1963	-	-	United Artist 6264

Executives

 

Ten australijski sekstet został założony przez małżeństwo Briana i Carole King w Sydney pod koniec 1966 roku, szybko zdobywając status gwiazdy w śródmiejskich lokalach. Ich wiedza muzyczna i wszechstronność była niezrównana w momencie, gdy sześciu członków zespołu grało na trzydziestu jeden instrumentach, począwszy od skrzypiec do klawesynu. W styczniu 1967 ukazał się ich debiutancki singiel "Wander Boy" będący coverem Addrisi Brothers "You're Bad". Nastrojowy, pełen zadumy został wysoko oceniony przez radiowych DJ-ów Sydney i sprzedawał się tam dobrze.

 

Około połowy 1967r Dudley Hood, współtwórca "You're Bad", opuścił zespół zastąpiony gitarzystą Brianem Pattersonem, który grał wcześniej z Laurie Lee Ensemble (1963), następnie Bluebeats (1965-66),i Tony Worsley & The Fabulous Blue Jays (1966). Drugi gitarzysta Ray Burton (Raymond Doughty) dołączył w tym samym czasie, zastępując saksofonistę Keitha Leslie. Ray poprzednio grał w Dave Most Quartet (1961-62) i Telstars (1965). Miał krótki epizod w Dynasty i The Questions w 1968 r. przed powrotem do Execs rok później. Inni członkowie pierwotnego składu grupy byli nowicjuszami na scenie, ale dobrze spisali się w profesjonalnym otoczeniu Executives.
 

Dwa single wydane w 1967r potwierdziły reputację Executives. "My Aim Is To Please You" był pięknie zaaranżowaną balladą, z wokalem Gino Cunnico (dawniej wokalista The Affair) i Carole King, wraz ze zręcznie wplecionym elektrycznym pianino Briana Kinga.
 

Większość słuchaczy wzięła nowy singiel grupy za amerykański być może nagrany przez 5th Dimension lub The Mamas & the Papas (których styl oczywiście miał silny wpływ na Executives) przed odkryciem ich przez rodzimych producentów. "My Aim Is To Please You" stał się znacznym krajowych hitem, osiągając # 26 na liście w Go-Set we wrześniu. To utorowało drogę do ich największych bestsellerów, , majestatycznej piosenki Stevena Stillsa "Sit Down I Think I Love You" (pierwotnie nagranego przez Buffalo Springfield na ich debiutanckim albumie). To był to hit na Top 30 na większości list przebojów.
 

W 1968r wydali trzy single własnej produkcji, co stawia ich jako jeden z pierwszych zespołów Australii produkującego własne nagrania. Pierwszym był energiczny i chwytliwy "To A World Happening" (marzec), napisany przez Barry Manna i Cynthię Weill, który uplasował się na Top 40 w Sydney i Brisbane.Drugim był kawałek czystego popu "Windy Day" (czerwiec), pierwotnie zarejestrowany przez amerykański zespół Lewis & Clark Expedition,który odniósł wielki sukces w Sydney, gdzie osiągnął # 7. Trzeci singiel był lśniącym cackiem z fantazyjnym psych-popowym utworem "Summerhill Road" (grudzień), napisanym przez Ray'a Burtona i Garry Paige,ze stroną B singla , "Christopher Robin".
 

Wkrótce po ich pierwszych singlach ukazał się ich debiutancki album ,po dwóch wyprawach Executives do USA, gdzie przyciągnęli zainteresowanie branży. Podpisali kontrakt z wytwórnią Buddy i z zespołem menadżerskim DiBlasio, Wald & Day,u których na liście klientów znależli się Billy Joel, Helen Reddy i Tiny Tim . Niestety nic nie wyszło z transakcji z Buddy, więc w końcu powrócili do Australii.
 

Jednak ich nieobecność w ojczyżnie,nie spowodowała zmniejszenia popularności , gdzie kolejne kilka singli, EP-ki i kolejny album wypadły dobrze na listach przebojów . Ich drugi album,On Bandstand, gromadził ich wcześniejsze przeboje, wspierany przez wybór dobrze dobranych coverów współczesnych standardów, w tym kilka utworów z musicalu Hair.
 

Druga podróż do Ameryki pod koniec 1969 roku spowodowała absorpcję panującej tam tendencji psychedelic-progressive , zmienili nazwę na The Inner Sense, przyjęli cięższe brzmienie, ale nadal zachowując swój znak firmowy-harmonie wokalne.Większość grupy powróciła do Australii, a w tym okresie Carole i Brian napisali, wykonywali i wyprodukowali muzykę do szybko zapomnianego musicalu Nuclear,w którym był przez krótki czas był członkiem obsady pop idol Mike Furber , tuż przed jego tragiczną śmiercią.
 

Ray Burton pozostał w Ameryce do 1973 roku i był w tym czasie współautorem międzynarodowego przeboju "I Am Woman" Helen Reddy. Po powrocie został muzykiem sesyjnym i współpracował z kilkoma znanymi grupami - Doug Parkinson & Friends, a następnie McGuire, Kennedy & Burton (oba 1973),który przekształcił się w Ayers Rock rok później.Carole i Brian King sformowali nową grupę,Transition, która działała do momentu wskrzeszenia execs w czerwcu 1974 roku.W nowym składzie znalazł się wokalista Jonne Sands, założyciel wytwórni Sunshine , który na pewnym etapie był reklamowany jako następca Normie Rowe'a, mający solowy przebój "Mothers And Fathers" w październiku .
 

Przejął pierwotną rolę Gino Cunnico jako współ-wokalisty z Carole, i przez trzy lata ten skład wystepował regularnie w klubach Sydney i kabaretach, wydając trzy single dla Polydor.Regularnie występowali w TV , a także napisali i nagrali temat muzyczny do soapie opera The Young Doctors.
 

Po rozwiązaniu Executive na dobre w 1978 roku, Brian i Carole King nadal kontynują działalność sesyjną. Sands wznowił umiarkowanie udaną karierę solową, głównie jako wykonawca klubowy. Basista i gitarzysta Alan Oloman (dawniej członek legendarnego zespołu Lithgow The Black Diamonds) kontynuował pracę muzyka sesyjnego pisząc muzykę do filmu z 1979 roku -Alison's Birthday. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
My Aim Is To Please You/Bad Reputation	Executives	06.1967	18[16]	-	Festival FK 1776/-	-
Sit Down I Think I Love You/Don't You Sometimes, Baby	Executives	09.1967	20[17]	-	Festival FK 1934/-	-
It's A Happening World / Moving In A Circle	Executives	02.1968	42[19]	-	Festival FK 2179/-	-
Windy Day/This Town Ain't The Same Any More	Executives	07.1968	24[17]	-	Festival FK 2395/-	-
Summerhill Road/Christopher Robin	Executives	12.1968	55[7]	-	Festival FK 2654/-	-
Let The World Go Round/Country Lady	Executives	03.1976	68[5]	-	Polydor 2079078/-	-

 

Richard Eriwata

 Richard Eriwata jest utalentowanym wokalistą, muzykiem, i mistrzem ceremonii - MC. Richard także ma wielkie show poświęcone Tomowi Jonesowi.
W swojej karierze, trwającej od ponad 20 lat, Richard Eriwata jest uznawany za jednego z najlepszych wokalistow Nowej Zelandii .Ma swój czteroosobowy zespół o nazwie "Men in Black" i wykonuje wielką mieszanką muzyki z lat 70-tych do dziś. Richard ma w wspaniałą interakcję z publicznością.

 

Karierę solową zaczął jako wokalista w zespole, na przesłuchaniu ponad 650 osób z całej Nowej Zelandii do nowego programu rozrywkowego telewizji o nazwie "Twelve Bar Rhythm and Shoes". Serial okazał się bardzo popularny i istniał przez trzy kolejne serie. W uznaniu jego zasług dla przemysłu muzycznego Nowej Zelandii , Richard otrzymał szereg nagród, w tym "Rising Star of the Year", "Wokalisty Roku", "Performer of the Year", "Płyta Roku", "prezenter roku".W następnym roku prowadzi jako frontman swój własny program telewizyjny "Richard Eriwata - Te Wairua" w którym śpiewa duży wybór popu, R & B, funka, jazzu i utworów bluesowych.
 

Jest regularnym wykonawcą w Sky City i także występował jako główny wykonawca na Boże Narodzenie w parku Auckland i Christchurch. Był również Mistrzem Ceremonii w wielu imprezach firmowych w ostatnich latach. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Dewdrops and Robins	Richard Eriwata	10.1980	-	41[6]	-/Tartar TR 008	-

 

Henri Salvador

 Henri Salvador (ur . 18 lipca 1917 r. W Sinnamary , Gujana Francuska ,zm. 13 lutego 2008 r. W Paryżu ) był francuskim chansonnierem , gitarzystą i prezenterem telewizyjnym. Pracował także jako komik, wydawca, muzyk i aktor. Salvador był jednym z założycieli francuskiego rock and rolla i przez wiele dziesięcioleci kształtował życie kulturalne Francji.



Henri Salvador urodził się 18 lipca 1917 roku w Gujanie Francuskiej w rodzinie karaibskiej. Jego ojciec, Clovis, pochodził z Hiszpanii , a babka ze strony matki, Antonine Paterne, pochodziła z Karaibów. Miał dwoje rodzeństwa. Kiedy miał siedem lat, rodzice Salvadora przeprowadzili się do Paryża, gdzie poznał muzyków jazzowych Louisa Armstronga i Duke'a Ellingtona, gdy był nastolatkiem . Od tego czasu jego aspiracje zawodowe były jasne. Pomimo oporu rodziców, którzy rozważali dla niego przyziemną karierę prawniczą, Henri Salvador chciał zostać muzykiem.

Salvador od początku wykazywał niezwykły talent muzyczny. Początkowo oddany skrzypcom i trąbce, swoją pasję do gitary odkrył w wieku 16 lat i szybko opanował ją na instrumencie. Po gościnnych występach w różnych jazzowych combo talent komediowy Salvadora sprawił, że w 1936 roku poznał skrzypka Eddiego Southa , co zakończyło się wspólnym występem. Następnie Salvador spotkał swojego wielkiego idola Django Reinhardta i przez krótki czas współpracował z nim jako muzyk podczas tras koncertowych. Ściśle współpracował z Borisem Vianem .

Niedługo później zbliżająca się wojna w Europie również rzuciła cień na karierę Henri Salvadora. W 1937 roku przez cztery lata zaciągnął się do wojska, gdzie służył do 1941 roku. W końcu uciekł do nieokupowanej Francji, a stamtąd do Hiszpanii. Z zespołem Raya Ventury koncertował do końca wojny w Ameryce Południowej, a w 1945 roku wrócił do Francji, gdzie rozpoczął karierę jako muzyk solowy.

Salvador przywiózł ze sobą nowe rytmy z Ameryki Południowej, co zepchnęło wpływ jego wielkiego wzorca do naśladowania, Django Reinhardta, na dalszy plan i pomogło mu rozwinąć własny styl. Jego pierwsze 7-calowe płyty ukazały się w 1947 roku i utorowały drogę do jednego z największych klasyków spod pióra Salvadora: „Le Loup, La Biche Et Le Chevalier (Une Chanson Douce)” z 1949 roku.

W latach pięćdziesiątych Salvador ponownie pokazał swoją wszechstronność. Na początku dekady był nadal stałym gościem na scenach Francji, pierwszy gościnny występ w Stanach Zjednoczonych miał miejsce w 1955 roku. Miłośnik muzyki od razu dał się wciągnąć w rodzący się rock'n'roll, tak że po pojawieniu się w programie Ed Sullivan Show i powrocie do Francji stał się jednym z pionierów rock'n'rolla.

Wraz ze swoim partnerem w pisaniu piosenek Borisem Vianem, Salvador wprowadził Francuzów do nowych rytmów pod pseudonimem Henry Cording . Współpraca między nimi trwała do śmierci Viana w 1959 roku. W tym krótkim czasie duet skomponował ponad 400 piosenek. Następna dekada stała się najpopularniejsza Henri Salvadora. Początkowe powodzenie dał album koncertowy „Alhambra” z 1960 roku, po którym nastąpiły liczne single w nowo założonej wytwórni Salvadora Disques Salvador .

„ Le Lion Est Mort Ce Soir ” z 1962 r. To jeden z jego największych hitów, podobnie jak „Syracuse” czy „ Juanita Banana ”, oba wydane przez wytwórnię Salvadora Rigolo , którą założył wraz ze swoją żoną Jacqueline. Programy telewizyjne we Włoszech i Francji sprawiły, że kochający zabawę Francuz stał się gwiazdą na ekranie telewizora, zanim zasłynął jako odnoszący sukcesy piosenkarz dziecięcych piosenek w latach 70-tych. Ścieżki dźwiękowe Disneya do „Robin Hooda” i „Pinokio” były w tym czasie osadzone w muzyce. Od 1975r prowadził program we francuskiej telewizji. Odkrył Keren Ann i Art Mengo .

W 1979 roku Salvador przywrócił czas z Vianem w postaci albumu „Salvador / Vian” i powrócił na scenę w 1982 roku, co imponująco dokumentuje jego album „Live du Spectacle De La Porte De Pantin”. Nowo rozbudzona scena i działalność nagraniowa Salvadora osiągnęła swój tymczasowy punkt kulminacyjny w 1996 roku w duecie z Rayem Charlesem . Po czteroletniej przerwie ponad 80-letni bon vivant powrócił w 2000 roku z udanym albumem „Chambre Avec Vue”, a w 2004 roku dał swoim fanom wrażenie swojej młodzieńczej obecności scenicznej na DVD „Bonsoir Amis” na DVD.

Ze swoim albumem „Chambre Avec Vue” (2000) powrócił w wieku 80 lat i dał się poznać młodszemu pokoleniu. Mając u boku wielu utalentowanych młodych autorów piosenek, Salvador połączył południowoamerykańskie rytmy bossa, jazzowy swing, francuskie chansony i lekki pop i podbił serca melomanów na całym świecie. Swoim południowym urokiem artystycznym Salvador uderzył w podobny nerw, co muzycy z Buena Vista Social Club swoimi piosenkami.

Po otrzymaniu złotej nagrody dla Chambre Avec Vue wyruszył w obszerną trasę koncertową, która zabrała go z Francji przez całą Europę, Kanadę, USA i Brazylię na Karaiby. W międzyczasie nagrał album Ma Chère Et Tendre , który powtórzył sukces Chambre Avec Vue i przyniósł mu nominację na Komendanta Legii Honorowej - zaszczyt nadawany bardzo nielicznym osobistościom spoza wojska.

W 2005 roku otrzymał brazylijski Order Honoru za Zasługi dla Kultury, który wręczyli mu piosenkarz i minister kultury Gilberto Gil oraz prezydent Brazylii Lula. Nagroda miała uhonorować jego wpływ na kulturę brazylijską, zwłaszcza bossa novą.

W 2006 roku Salvador wydał nowy album. W „Révérence” pokazał swoje głębokie przywiązanie do Brazylii, album został tam częściowo nagrany. Wśród muzyków gościnnych znaleźli się Gilberto Gil i Caetano Veloso .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Pot-pourri-Le petit Indien/Elle me donne	Henri Salvador	10.1955	B1:22[9]	-	Philips 432.008 NE	[written by H. Salvador - M. Pon]
Margaret/Papa Loves Mambo-Le roi du fox-trot/Le roi des caves	Henri Salvador	11.1955	A2:41[4]	-	Philips 432.035 NE	[written by A. Hoffman - Manning - R. Reichner - André Hornez]
Amour perdu "Armen’s Theme"/Pour toi seule (du film "La loi du Seigneur")-Rose/T’es à peindre	Henri Salvador	10.1957	29[4]	-	Philips 432.187 NE	[written by Ross Bagdasarian - Rouzaud]
Hello Le Soleil Brille	Henri Salvador	04.1958	42[30]	-	-	[written by Malcolm Arnold - Kenneth J. Alford / R. Chabrier ]
Allo Brigitte (Babylone 21-29)/Scotch cha cha-Près de la cascade (By a waterfall, du film « Footlight parade »)/Cha cha stop	Gillian Hills,Henri Salvador,Jean Yanne	07.1960	46[5]	-	Barclay 72 383	[written by Norman Maine - G. Liferman]
Les papous /La bronzette-Verte campagne "Green fields"/Le soleil, ton visage et la mer	Henri Salvador	9.1960	14[2]	-	Barclay 70 328	[written by F. Llenas - N. Roux]
Le lion est mort ce soir (The lion sleeps tonight / Der Löwe schläft heut’ nacht/ Oh Wimoweh) /Dis, dis, dis -Twist S.N.C.F./Twist de l’enrhumé	Henri Salvador	02.1962	A1:20[2];A2:66[4];B1:49[4]	-	Disques Salvador / Philips 432.736 BE	[A1:written by Hugo Perretti - Luigi Creatore - G. Weiss - A. Stanton - Paul Campbell - Salvador][A2:written by Salvador - M. Pon] [B1:written by Bernard Michel / Henri Salvador ]
Boua-nina "B’wanina" /Un garçon des îles "I Will Live My Life For You"-Papa Liszt twist "Der Liebestraüm als Twist" (basé sur "Rêve d’amour") /J’m’en fous twist	Henri Salvador	05.1962	B1:89[1]	-	Disques Salvador / Philips 432.764 BE	[B1:written by Weinzierl - Rieden - G. Aber - Salvador]
Sherry/Le chercheur d’or -Le voyageur /Purée de pommes de terre "Mashed potatoes"	Henri Salvador	11.1962	38[4]	-	Disques Salvador / Philips 432.828 BE	[written by Bob Gaudio / Hubert Ithier]
Retour au porteur (Return to sender", du film « Des filles, encore des filles »)/Dis-moi que tu m’aimes-Va-t’en vite, mon amour (Go away little girl)/Minnie, petite souris (Pepino the italian mouse)	Henri Salvador	01.1963	B2:20[22]	-	Disques Salvador / Philips 432.868 BE	[B2:written by Ray Allen - Wandra Merrell - Bernard Michel]
Monsieur boum boum "Mr. Bassman"/Sûrs de nous-Grosse fille pleure pas "Big Girls Don’t Cry" /Cœur brisé à prendre "One Broken Heart For Sale"	Henri Salvador	07.1963	16[9]	-	Disques Salvador / Philips 432.919 BE	[written by Johnny Cymbal - B. Michel]
Le martien (The martian hop)/L’inspiration-Count Basie (Li’l Darlin’) /Syracuse	Henri Salvador	10.1963	B1:12[18]	-	Disques Salvador / Philips 432.999 BE	[B1:written by Neal Hefti - Mario Filip]
Avec la bouche "Bye Bye Blues"/Madame tristesse-Le petit clown (See the funny little clown)/Zorro est arrivé (Along came Jones)	Henri Salvador	06.1964	B2:1[2][29]	-	Rigolo / Vogue RI 18717	[B2:written by Jerry Leiber - Mike Stoller / Bernard Michel]
007 /Un sacré menteur -Ma pipe "Shimmy Baby"/Le pingouin "The Penguin"	Henri Salvador	01.1965	B1:37[12]	-	Rigolo RI 18722	[B1:written by Luther Dixon - B. Michel]
La grosse bête (La La)/Adieu (Adios / Cordoba)-Cléopâtre (Little Egypt" du film « L’homme à tout faire »)/Le carrosse blanc	Henri Salvador	01.1965	B1:73[1]	-	Rigolo / Vogue RI 18.727	[B1:written by Jerry Leiber - Mike Stoller / Bernard Michel]
Le travail c’est la santé/Dis, Mr Gordon Cooper -Bouli-bouli (Wooly bully)/Hula-hula	Henri Salvador	10.1965	2[21]	-	Rigolo RI 18.734	[written by Maurice Pon - Henri Salvador]
Juanita banana/Caroline -Soleil blanc (Sun, arise)/Avant	Henri Salvador	04.1964	9[18]	-	Rigolo RI 18.739	[written by T. Howard - M. Kenton - M. Tézé]
Quand faut y aller, faut y aller/Je bois à ton souvenir (I drink to your memory)-Socialement parlant/Trois roues à mon chariot (Three wheels on my wagon)	Henri Salvador	10.1966	6[6]	-	Rigolo / Compagnie Européenne du Disque RI 18.741	[written by Bernard Michel - Henri Salvador]
Ballade Pour Bonnie And Clyde	Henri Salvador	12.1967	74[10]	-	-	-
Elle est toujours derrière (l’article 214)/Fais semblant-Si j’étais né en 1900/Bêta gamma l’ordinateur	Henri Salvador	04.1968	89[5]	-	Rigolo RI 18.750	[written by Louis Bousquet - Henry Mailfait]
Héloulé-Grand-père	Henri Salvador	08.1968	63[6]	-	Rigolo 10.067	[written by D. Kabaka - Bernard Michel]
Da da niet niet niet-La femme d’affaires	Henri Salvador	01.1969	46[4]	-	Rigolo RI 10070	[written by Jean Broussolle - Léonard Karz]
Mais non mais non "Mah-na, mah-na"-On n’est plus chez nous	Henri Salvador	09.1969	19[10]	-	Rigolo RI 10.073	[written by Piero Umiliani - H. Salvador]
Le zizi des zombies 70/Jake le champion -Debout dans un hamac /Au Guatalpa	Henri Salvador	04.1970	29[4]	-	Rigolo RI 18.754	[written by Moustache - Henri Salvador]
Qu’est-ce qu’on est bien dans son bain-Tarzan	Henri Salvador	01.1971	55[3]	-	Rigolo RI 10.077	[written by F. Thomas- J.M. Rivat - Christian Sarrel]
Pauvre Jésus-Christ -Vivre au soleil (du film "L’explosion")	Henri Salvador	06.1972	B:62[1]	-	Rigolo RI 10081	[written by B. Michel - H. Salvador]
Kissinger Le Duc Tho-Un chagrin d’amour	Henri Salvador	08.1973	B:51[4]	-	Rigolo RI 10.084	[written by Henri Salvador]
Robin des bois-Une chanson, un oiseau, une fleur	Henri Salvador	12.1974	B:71[2]	-	Rigolo RI 10.088	[written by Bernard Michel - Henri Salvador]
J’aime tes g’noux (Shame, shame, shame)-Roro	Henri Salvador	11.1975	61[3]	-	Rigolo RI 10.089	[written by S. Robinson / adaptation: Bernard Michel]
Pinocchio	Henri Salvador	12.1975	60[3]	-	-	-
Jolie vanilla-Un p’tit paradis	Henri Salvador	12.1976	50[8]	-	RCA / Rigolo PB 8031	[written by Lyvia d’Alché - A. Romano]
Un Monde Rose Et Bleu	Henri Salvador	12.1976	53[2]	-	-	[written by Boland - Henri Salvador ]
Tiens, te voilà (A melody you never will forget)-Où que tu sois	Henri Salvador	05.1977	35[7]	-	RCA / Rigolo PB 8088	[written by Norman Smith - adapt. Guy Bontempelli]
On l’a dans l’baba -On a tous la tête à l’envers	Henri Salvador	03.1978	59[3]	-	RCA / Rigolo PB 8173	[written by Guy Bontempelli - Henri Salvador]
On Y Va Quand Même	Henri Salvador	01.1979	62[3]	-	-	[written by Guy Bontempelli - Henri Salvador]
Un Air Comme Ca	Henri Salvador	11.1979	50[5]	-	-	[written by Boris Vian - Henri Salvador ]
Question de choix (lanca perfume)-Les gens de la légende	Henri Salvador	07.1981	47[7]	-	RCA / Rigolo PB 8730	[written by R. Lee - R. de Carvalhero - Sarah Touati]
Ami oh -L’homme facile	Henri Salvador	10.1982	25[17]	-	Disc’AZ AZ/1 925	[written by Moustache - Nelle Eyoum]
Qu'ça Saute	Henri Salvador	11.1994	32[6]	-	-	[written by Boris Bergman,Eddy Curtis]
Jardin D'hiver	Henri Salvador	10.2000	7[21]	-	Exxos / Source VISA 6184	[written by Keren Ann Zeidel - Benjamin Biolay]
Chambre Avec Vue	Henri Salvador	03.2001	16[19]	-	Exxos 8974372	[written by Benjamin Biolay,Keren Ann Zeidel,Henri Salvador]
Jazz Méditérannée	Henri Salvador	07.2001	34[13]	-	Exxos / Source visa 6315	[written by Keren Ann Zeidel - Benjamin Biolay]
Mademoiselle	Henri Salvador	11.2001	59[9]	-	Source VISA 6665	[written by Thomas Dutronc]
Chiche (Live 2002)	Henri Salvador	04.2002	80[7]	-	Source SA 6875	[written by Henri Salvador,Martin Trévières]
Ma Chère Et Tendre	Henri Salvador	10.2003	32[8]	-	Virgin VISA 7380	[written by Henri Salvador,Keren Ann Zeidel]
Vous	Henri Salvador	12.2003	24[12]	-	Source 72435477512 3	-
Ailleurs	Henri Salvador	04.2004	96[1]	-	Virgin Music 72435483322 9	[written by Benjamin Biolay,Keren Ann Zeidel]
J’ai Tant Rêvé	Henri Salvador	11.2017	58[6]	-	-	[written by Henri Salvador,Michel Modo]

 Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
A L'Alhambra	Henri Salvador	12.1960	50[1]	-	Barclay 80132	-
Salvador S'amuse	Henri Salvador	12.1960	35[1]	-	Barclay 80095	-
Un Certain Sourire	Henri Salvador	12.1960	30[1]	-	Barclay 80 110	-
Le Lion Est Mort Ce Soir	Henri Salvador	12.1962	25[1]	-	Barclay 80132	-
Zorro Est Arrivé	Henri Salvador	12.1964	10[1]	-	Rigolo RI 30001	-
N° 2	Henri Salvador	12.1964	10[1]	-	-	-
Dis, Mr Gordon Cooper	Henri Salvador	12.1966	15[1]	-	-	-
Le Petit Poucet	Henri Salvador	11.1972	3[12]	-	-	-
Blanche Neige	Henri Salvador	10.1973	5[16]	-	Rigolo RI. 30718	-
Salvador 77	Henri Salvador	06.1977	8[24]	-	Rigolo PL 37064	-
Henri Salvador En Public	Henri Salvador	12.1982	12[8]	-	Disc'Az AZ/5 449	-
Chambre avec vue	Henri Salvador	10.2000	2[94]	65[18]	Source 7243 8 50247 2 6	-
Performance!	Henri Salvador	04.2002	14[22]	-	Source 7243 812126 2 2	-
Ma chère et tendre	Henri Salvador	10.2003	3[35]	29[4]	Source VISA 7365	-
Bonsoir amis	Henri Salvador	12.2004	149[3]	-	EMI 8751530	-
Révérence	Henri Salvador	10.2006	5[29]	62[5]	V2 VVR1043438	-
Tant de temps	Henri Salvador	06.2012	15[9]	-	V2 370 063-1	-

Eileen

Eileen Goldsen (ur. 16 maja 1941 r.) To urodzona w Ameryce była piosenkarka pop, autorka tekstów i wydawca muzyczny, która od lat 60-tych głównie pracuje i mieszka we Francji. Jej nagrania są wydawane pod szyldem Eileen .

 

Urodziła się w Nowym Jorku jako córka Mickeya Goldsena (1912–2011), wydawcy muzycznego, który założył Criterion Music Corporation.Eileen Goldsen studiowała języki, w tym francuski , na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles , które ukończyła w 1963 r. W następnym roku osiadła w Paryżu we Francji, początkowo pracując jako nauczycielka, i została poproszona o przetłumaczenie amerykańskich pieśni ludowych na język francuski. Lucien Morisse, dyrektor stacji radiowej Europa 1, zasugerował  nagrywanie własnych piosenek i odniosła pewien sukces dzięki swoim piosenkom „Prends ta guitare” i „Une grenouille dans le vent”, wydanymi przez wytwórnię AZ i przypisanymi po prostu Eileen. W 1965 roku wyszła za mąż za producenta i autora tekstów Jacquesa Robinsona. 

Na początku 1966 roku nagrała wersje „ These Boots Are Made for Walkin ' ” - piosenki wydanej przez firmę jej ojca - w języku angielskim, francuskim („Ces bottes sont faites pour marcher”), niemieckim („Die Stiefel sind zum Wandern”) ) i włoskim („Questi stivali sono fatti per camminare”). Jej muzykiem sesyjnym  był amerykański gitarzysta Mickey Baker . Chociaż nagrania były promowane w programach telewizyjnych i odniosły pewien sukces, komercyjnie przegrały z oryginalnym nagraniem Nancy Sinatra . 

W kwietniu 1966 roku została umieszczona na fotografii  autorstwa Jean-Marie Périerai i innych francuskich piosenkarzy pop znanych jako „La Photo du siècle”. Nagrała także angielską wersję kolejnej płyty Sinatry „How Does That Grab You, Darlin '?” oraz wersję „ Love Is Strange ”, nagraną pierwotnie w 1956 roku przez Baker z Sylvią Robinson jako Mickey &Sylvia . Kontynuowała nagrywanie we Francji do 1969 roku, kiedy zrezygnowała z nagrywania aż do krótkiego powrotu w 1982 roku.

Założyła w Paryżu wydawnictwo muzyczne French Fried Music. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

UK

Wytwórnia [Fra]

Composers

EP's

Une grenouille dans le vent /Au revoir-José disait/Le skip "Skip To My Lou" (du film "Le chant du Missouri")

Eileen

07.1965

30[2]

-

Disc’AZ / Vogue EP 981

[written by Eileen]

Mon frère le poisson /Ni jamais -Je cherche un coin de terre/Texas

Eileen

01.1966

B1:66[1]

-

Disc’AZ / Vogue EP 1002

[B1:written by Eileen - M. Settle]

Ces bottes sont faites pour marcher/Le parfum des bois -La ville ne dort jamais la nuit/Est-ce un fantôme ?

Eileen

02.1966

55[8]

-

Disc’AZ / Vogue EP 1020

[written by L. Hazlewood - Eileen]

Ermehn

 Herman Joseph Loto Sakaria to raper mieszkający w Auckland, który występuje i nagrywa pod pseudonimem Ermehn.


Przez lata współpracował z  lokalnymi artystami hip-hopowymi, w tym Submariner, Chong Nee, Mr Sicc, King Kapisi, Dei Hamo, Pauly i Phil Fuemana, Dam Native, DLT, Ladi6, Anonymouz i wielu innych.
Pochodzący z przedmieścia Otara w Auckland Sakaria poznał hip-hop w wieku 14 lat. Rok później rozpoczął karierę jako raper, który w końcu stał się znany pod koniec lat 80-tych pod pseudonimem Radio Backstab. W tym czasie był pod wpływem takich artystów jak Run DMC, Eric B & Rakim, LL Cool J, Ice T, KRS 1, De La Soul i A Tribe Called Quest.

Wraz z DJ Payback pojawił się na pionierskiej nowozelandzkiej kompilacji hip-hopowej Proud: An Urban Pacific Streetsoul Compilation.

Kiedy Pauly Fuemana i Alan Jansson przyjęli nazwę OMC, z którą nagrywali, Sakaria rozpoczął karierę solową.

W 1995 roku Sakaria podpisał kontrakt z Deepgrooves, który trzy lata później wydał jego debiutancki album Samoans Pt II .

Wyprodukowany przez Andy'ego Mortona i z udziałem między innymi Manuela Bundy'ego , album spotkał się z pochwałą krytyków. Grant Smithies napisał w swojej książce Soundtrack : „Jego historie o żołnierzach ulicznych są ponure, ale umiejętnie opowiedziane i dają wgląd w ciężkie życie, które wielu raperów wymyśla dla siebie, ale wydaje się, że ten człowiek naprawdę żył”

W 2005 roku wydał swój drugi album Path Of Blood , który został wydany przez Sony BMG, pierwsze nagrania do albumu zostały ukończone w Otara Music & Arts Center (OMAC). Jednak nerwowość wytwórni wywołana zawartością zmusiła Sakarię do dokończenia albumu w innym miejscu.

W 2006 roku wydał mixtape album Drug House Raps, który ukazał się   na iTunes. W 2012 roku wydał swój czwarty album Trained To Kill w wytwórni Anonymouz Workz swojego producenta.

W 1994 Sakaria wziął  udział w krajowej trasie koncertowej Proud . Od tego czasu koncertował z, grał u boku lub otwierał takie zespoły, jak Public Enemy i nieżyjący już Phil Fuemana.

W 2001 roku był członkiem zespołu odpowiedzialnego za tournee niesławnej samoańskiej grupy hiphopowej The Boo-Ya Tribe z Los Angeles w Nowej Zelandii, co doprowadziło do nagrania z nimi.

Od początku do połowy lat 2000  Sakaria spędził cztery lata jako członek znanego gangu z Auckland, The King Cobras. W tym czasie, poprzez skojarzenia z przemocą, narkotykami, krzątaniną i nielegalnymi pieniędzmi, stał się publiczną twarzą gangsterskiego rapu w Nowej Zelandii.

W połowie lat 2000   Sakaria porzucił styl życia gangów i założył własną firmę ochroniarską Pride Security z siedzibą na Wybrzeżu Hibiskusa, która zapewnia ochronę barów i festiwali muzycznych, takich jak Coromandel Gold, The Big Day Out i Music Mountain. Praktykuje MMA (Mixed Martial Arts), prowadzi również Hibiscus Coast MMA Gym, The Aotearoa Mixed Marital Arts Expo oraz pomaga promować pokazy walk MMA w Nowej Zelandii i Australii. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Don't Be Late	Ermehn	08.1998	-	43[2]	-/Festival C 1669	-

Eroica Trio

Eroica Trio jest amerykańskim trio fortepianowym składającym się z Eriki Nickrenz - fortepian ; Sary Parkins-skrzypce  i Sary Sant'Ambrogio- wiolonczela .


Trio wzięło swoją nazwę od Eroica Symphony Beethovena .  Koncertowali i nagrywali wiele nagrań, a także wydali sześć nagrań dla Angel / EMI Classics Records, zdobywając wiele nominacji do nagrody Grammy .

Założycielami trio byli Nickrenz, Sant'Ambrogio i Adela Peña . Wszyscy byli szkoleni w Juilliard School .   Poza tym, że są znakomitymi muzykami, Eroica Trio przyciągnęło uwagę w świecie muzyki kameralnej jako atrakcyjne fizycznie , stylowo ubrane kobiety.

Trio zajęło pierwsze miejsce w prestiżowym  Walter W. Naumburg Chamber Music Competition w roku 1991. Ich pierwsza płyta kompaktowa  Eroica Trio zdobyła nagrodę National Public Radio w 1997r  i Today Award za "Debiut Recording of the Year".

Oprócz koncertowania z różnorodnym repertuarem tria fortepianowego , Eroica Trio często występuje na koncertach z głównymi orkiestrami wykonującymi Triple Concerto Beethovena .

Eroica Trio zamówiło potrójny koncert amerykańskiego kompozytora Kevina Kaski. Premiera odbyła się w Saint Louis Symphony Orchestra w listopadzie 2001 roku.  

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Piano trios	Eroica Trio	09.2003	-	37[1]	-/EMI 556 673	-

Eskimo Joe

Eskimo Joe to australijski zespół powstały w 1997 roku w East Fremantle, Australia Zachodnia w 1997 roku.Zespół tworzą:wokalista i basista Kavyen Temperley, perkusista i gitarzysta Joel Quartermain i gitarzysta Stuart MacLeod. Debiutancki album pt. "Girl" w 2001 roku uzyskał status złotej płyty, drugi krążek "A Song Is A City" z 2004 pokrył się platyną podwójnie.Pierwszy singiel z tego albumu, "From the Sea", zadebiutował w pierwszej 40 w Australii Singles Chart. Kolejna płyta "Black Fingernails, Red Wine" ukazała się w 2006, a ich ostatni krążek zatytułowany "Inshalla" trafił do sprzedaży się w 2009 roku.

 

Założyciele Eskimo Joe Stuart MacLeod i Kavyen "Kav" Temperley byli kolegami z John Curtin Senior High School . Temperley opuścił szkołę w wieku szesnastu lat by skupić się na pisaniu muzyki,przeprowadzając się do mieszkania ,które dzielił z Simonem Leachem, który grał na gitarze basowej w zespole funkowym o nazwie Carpet . Pozostałymi członkami byli jego brat Stuart na perkusji i grający na gitarze Joel Quartermain -... wszyscy trzej byli byłymi studentów w Hollywood Senior High School . Kiedy Temperley dołączył do Carpet zmienili nazwę na Freud's Pillow. Zespół występował w okolicach Perth i Fremantle w latach 1995-98, i wydała EP, Puppy Pleasure w 1997 roku.
 

MacLeod, choć nie był członkiem zespołu, jest współautorem "Mr Hoek" na EP-ce. Pomimo skromnej popularności, Quartermain i Temperley nie był zadowolony ze stylu zespołu . Podczas nagrywania ich EP-ki, Temperley rozpoczął ignorowanie projektu MacLeoda, pisząc kilka krótkich, prostych pop-punkowych piosenek.
Eskimo Joe powstał jako alternatywna grupa rockowa w 1997 roku w East Fremantle, początkowo jako poboczny projekt do Freud's Pillow, z MacLeodem na gitarze, Quartermainem na perkusji i gitarze oraz z Temperley'em na basie i wokalu. Pierwszy koncert nowej grupy odbył się w sierpniu na University of Western Australia będący częścią przesłuchań w ogólnokrajowym konkursie , dostając się do finału państwa w Perth.Za wygranie finału krajowego, otrzymał miejsce na Livid Festival w 1997 w Brisbane i sesje nagraniowe w studio w Sydney.
 

Freud's Pillow oficjalnie rozwiązał się kilka miesięcy po zwycięstwie Eskimo Joe. Simon Leach sformował Little Birdy w 2002 r.,a Stuart grał na perkusji w One Horse Town, a później w The Bank Holidays. W kwietniu 1998 r., Eskimo Joe nagrał swoją debiutancką, EP-kę Sweater.Po kilkumiesięcznym turnee, wrócili do studia i w 1999 roku wydali drugą EP-kę, Eskimo Joe. Dwa utwory z niej, "Ruby Wednesday" i "Turn Up Your Stereo", dotarł do Triple J Hottest 100 tego roku.
Eskimo Joe podpisał kontrakt nagraniowy z alternatywną odnogą Universal Records ,wytwórnią Modular, w 1999 roku. Nagrali swój debiutancki album,Girl z producentem Edem Bullerem (Ben Lee, Pulp, Suede).Album dotarł do 29 miejsca na ARIA Albums Chart i zyskał status złotej płyty. Utwory takie jak "Who Sold Out Her" i "Planet Earth" znalazły się w Top100 na ARIA Singles Chart.
 

Mimo,że Girl był w 30-ce najlepszych albumów i zdobył status złotej płyty, Modular zakończył kontrakt z zespołem. Eskimo Joe podpisali nową umowę z wytwórnią Mushroom Festival w 2002 roku. Nagrali swój drugi album, A Song Is a City, wyprodukowany przez Paula McKerchera i zmiksowany przez Nicka Launay'a, w 2003 roku.Wydana w maju 2004 roku, zadebiutowała jako nr 2 i do 2006 roku osiągnęła status podwójnej platynowej płyty Na żywo grupę wspomagali, Quartermain przeniesiony na gitarę i Paul Keenan - Również z Fremantle ,grajacy na perkusji.Singiel "From the Sea" znalazł się w pierwszej 40 w marcu 2004 roku i był numerem jeden na Triple J . Był używany jako podkład do serii reklam telewizyjnych dla West Coast Eagles Football Club. "Smoke" został wydany jako drugi singiel i trafił do top 5 na 50 Triple J w maju. Trzeci singel "Older Than You", stał się ich drugim singlem w Top 50 Singles Chart ARIA .
 

MacLeod zorganizował zespół do produkcji trzeciego albumu, Black Fingernails, Red Wine, który przesunął akcent z piosenek na przede wszystkim brzmienie zespołu.Jego utwór tytułowy, "Black Fingernails, Red Wine", wydany w maju 2006 r., zadebiutował jako nr 6, stał się ich pierwszym hitem w Top 10.Album w czerwcu zadebiutował jako #1 na ARIA Albums Chart . Tam spędził 51 tygodni w Top 50 i osiągnął czterokrotną platynę. Ich drugi singiel "Sarah", został wydany we wrześniu i osiągnęły pozycję nr 12 . Trzeci singiel "New York" został wydany na początku 2007 roku i osiągnął pozycję 26-tą. Czwarty singiel "Breaking Up", osiągnął top 100 . W sierpniu, "Black Fingernails, Red Wine", został wydany jako debiutancki singiel zespołu w Stanach Zjednoczonych. Piąty australijski singiel "London Bombs", został wydany w październiku jako cyfrowy singiel.
 

Ich czwarty album studyjny, Inshalla, ukazał się w maju 2009 roku. Grupa grała utwory z albumu na koncertach przed ich wydaniem, w tym utwór tytułowy, "Inshalla". Termin, insha'Allah po arabsku "chce Bóg", który Temperley usłyszał podczas wizyty w Egipcie.Singiel,"Foreign Land", został wydany w kwietniu i osiągnęły pozycję nr 13 . Inshalla stał się drugim albumem zespołu debiutujacym na 1 pozycji i pozostał na liście przebojów przez 17 tygodni. Drugi singiel, "Losing Friends Over Love", ukazał się w czerwcu i nie odniósł sukcesu.  

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Who Sold Her Out	Eskimo Joe	06.2001	-	94	-/Modular MODCDS 009	[written by Eskimo Joe][produced by Ed Buller & Eskimo Joe]
From The Sea	Eskimo Joe	04.2004	33[16]	32[4]	Mushroom 021702/FMR 021702	[written by Eskimo Joe][produced by Paul McKercher & Eskimo Joe]
Older Than You	Eskimo Joe	10.2004	46[2]	-	Festival Mushroom 021930-2/-	[written by Eskimo Joe][produced by Paul McKercher & Eskimo Joe]
Black Fingernails, Red Wine	Eskimo Joe	05.2006	6[42]	13[15]	Mushroom 5101137632/Warner 510113763	[written by Kavyen Temperley, Stuart MacLeod and Joel Quartermain][produced by Eskimo Joe]
Sarah	Eskimo Joe	10.2006	12[20]	-	Mushroom 5101159802/-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
New York	Eskimo Joe	02.2007	26[10]	-	Mushroom 5101191052/-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
Breaking Up	Eskimo Joe	05.2007	83	-	Mushroom 5144220122/-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
Foreign Land	Eskimo Joe	05.2009	13[10]	-	Mushroom 5186538032/-	[written by Eskimo Joe,Steve Parkin][produced by Gil Norton]
Don't Let Me Down	Eskimo Joe	11.2009	50[1]	-	Mushroom/-	[written by Eskimo Joe,Steve Parkin][produced by Gil Norton]
Love Is A Drug	Eskimo Joe	08.2011	38[2]	-	Mushroom /-	[written by Eskimo Joe][produced by Eskimo Joe]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Girl	Eskimo Joe	07.2001	29[7][gold]	-	Modular 33797-2/-	-
A Song Is A City	Eskimo Joe	05.2004	2[44][2x-platinum]	-	Mushroom 337992/-	-
Black Fingernails, Red Wine	Eskimo Joe	06.2006	1[4][51][4x-platinum]	20[4]	Mushroom 5101128442/-	-
Inshalla	Eskimo Joe	06.2009	1[1][17][gold]	-	Warner 5186540285/Warner 510112844	-
Ghosts of the Past	Eskimo Joe	08.2011	3[6]	-	Diamond Dirt/-	-