Pierwszą rzeczą, którą musisz wiedzieć o
Adamie Bennecie i
Johnie Martinie, którzy łącznie stanowią dwie trzecie trzyosobowego
Emulsifier z Wellingtona z początku lat 90-tych, jest to, że nadal razem tworzą muzykę.
W ostatnich latach było to
Bryce International Airways. Wcześniej byli w
Deville Brothers, a wcześniej byli w
Leisure Suits.
Minęło ponad ćwierć wieku, odkąd ich przyjaźń zawiązała się w popularnym mieszkaniu przy Wellington's The Terrace w połowie lat 80-tych. To był związek zrodzony z miłości do muzyki i chęci dobrej zabawy.
Basista Bennett (znany jako
King Ad B w Emulsifier) wywodził się z punka, zaczynając od takich zespołów jak niesławny
One Less Customer For The Butcher, podczas gdy perkusista Martin (AKA Juan V) miał formatywne muzyczne doświadczenia z
Brothers Gorgonzola między innymi.
Według Bennetta były koncerty z tymi wczesnymi zespołami w miejscach „takich jak Clyde Quay, Terminus i takie miejsca”, ale żaden z nich nie może sobie przypomnieć, gdzie i kiedy pierwszy koncert Emulsifier był… chociaż wydarzyło się to „gdzieś w 1988 lub 1989 roku” .
W ciągu następnych pół tuzina lat Emulsifier stał się jednym z najbardziej popularnych zespołów Wellington dla międzynarodowych supporterów, zdobywając miejsca na podnoszenie kurtyn dla takich jak
Faith No More, The Beastie Boys, The Pogues i
Pop Will Eat Itself w Wellington i Auckland. Była EPka - pierwsze wydawnictwo wytwórni
Wildside - a w 1993 roku album
Cerebral Implosion .
Przez krótki okres na początku lat 90-tych zespół - Bennett, Martin i gitarzysta
Mal Mesweski, który obecnie mieszka w Wielkiej Brytanii - wydawał się być u szczytu swego rodzaju funk-rockowego ducha czasu. W końcu sprawy zaczęły się wikłać, co nieuchronnie dzieje się w 1995 roku.
To była ekscytująca era dla sceny muzycznej na żywo w Wellington, kiedy to zawodnicy wagi ciężkiej Shihad i Head Like A Hole pojawili się jako poważni gracze na żywo. W każdy weekend można było poszukać ostrego punka z Flesh D-Vice , oddolnego funku Bumpin Ugly lub awangardowego popu Six Volts. Na początek. Z drugiej strony widzieliśmy pojawienie się embrionalnej sceny hip hopowej, kierowanej bezkompromisowo przez aktywną politycznie grupę Upper Hutt Posse, Noise In Effect i jednego lub dwóch innych kluczowych graczy.
Otwarto nowe lokale - kluby nocne przy Willis Street The Carpark i (stary) Bar Bodega oraz Paisley Park przy Taranaki Street - podczas gdy kawiarnie, takie jak Cuba Cuba, oferowały alternatywę dla tradycyjnych pubów, takich jak The Cricketers i Clarendon. W rzeczywistości, kiedy lata 80-te przechodziły płynnie w lata 90-te, w stolicy panowało niemal poczucie odnowy. Wraz z pojawieniem się wielu nowych gatunków muzycznych, nastąpiło coś podobnego do szerszej zmiany warty, a zespoły takie jak Emulsifier były tego dużą częścią.
Własny, funk-metalowy, hybrydowy styl muzyczny zespołu dorównywał stylowi Red Hot Chili Peppers, chociaż Bennett twierdzi, że był bardziej organiczny lub naturalny niż cokolwiek umyślnego.
Wczesny koncert w Auckland zaowocował spotkaniem z Murrayem Cammickiem z
Southside Records , który był także szefem nowej wówczas wytwórni Wildside. To spotkanie doprowadziło do EP-ki,
Rock Your Radio , które stało się debiutanckim wydawnictwem Wildside. EP-ka z czterema utworami zawierała wczesne występy na żywo,
„Terrified”, „Bootsay” i
„Theme from Emulsifier” i została dobrze przyjęta przez krytyków i fanów.
To wydanie dało zespołowi bardzo potrzebną komercyjną wiarygodność. Chociaż wciąż były zajęcia dzienne - Bennett pracował w Radio Active, Martin pracował „tu i tam, ale generalnie starał się tego nie robić” - zwiększony profil i twórczy impet dla zespołu oznaczały więcej pracy na żywo na scenie.
Cerebral Implosion został wydany w październiku 1993 roku, kiedy zespół był u szczytu swoich możliwości. Zawierał dobrą mieszankę starszych utworów na żywo - w tym trzy utwory ze wspomnianej EP-ki - i nowsze , takie jak singiel
„Intergalactic” i „Rock Invader”.
Jeśli to był szczytowy moment, to porażka, by zaimponować szefowi Wildside Murrayowi Cammickowi po nagraniu drugiego pełnometrażowego albumu, była naprawdę niska. To była porażka, która okazała się katalizatorem ostatecznego upadku zespołu. Praca została odłożona na półkę iw tym momencie dla Emulsifier wszystko się skończyło.
Ostatni koncert Emulsifier odbył się „gdzieś w 1995 roku” w starym barze Bodega na Willis Street. Gdy zespół był ubrany w garnitury Beatle'ów, kurtyna opadła na karierę zespołu, który u szczytu swego szczytu widział swój płomień jasno płonący na krajowej scenie. Wcześniej ostatecznie kapryśny pazur losu - i być może moda - miała swój głos.
Ale to nie było ostatnie słowo. To mógł być koniec Emulsifier, ale dla Bennetta i Martina był to zaledwie początek muzycznej podróży, która zajęłaby kilka kolejnych zwrotów akcji w ciągu następnych dwóch dekad… i jest to podróż, która trwa do dziś .
Single
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
Aus |
N.Zel |
Wytwórnia
[Aus/N.Zel] |
Komentarz |
| Rock your radio EP. | Emulsifier | 06.1991 | - | 42[2] | -/Wildside X 14 960 | - |
