Francoise Hardy

Francoise Hardy,  (ur. 17 .01 .1944r w Paryżu, Francja), kompozytorka, piosenkarka, aktorka filmowa. Po zdaniu matury w Le Bruy- ere College otrzymała gitarę i przez dwa lata uczyła się w Petit Conservatoire De Mireille. Studiowała propedeutykę i germanistykę, występując jednocześnie z własnymi piosenkami w klubach.

W 1962r przeszła z powodzeniem przesłuchania w wytwórni Vogue i zadebiutowała singlem Oh Oh, Cheri. Przebojem stała się jednak wkrótce piosenka ze strony B singla, utwór Tous Les Garcons Et Les Filles. Nagranie weszło na pierwsze miejsca list przebojów w całej Europie, a singel osiągnął nakład ponad 2 mln egz. Piosenkarka awansowała do pozycji gwiazdy telewizji, została wyróżniona nagrodą Grand Prix przez Akademię Charlesa Crosa i była w 1963 ozdobą pierwszego numeru magazynu muzycznego „Salut Les Copains”.

Mimo że w jej repertuarze więcej jest ballad niż twista, awansowała do grona czołowych wykonawców modnego we Francji stylu ye-ye. Po występie w paryskiej Olympii nagrała piosenki C’est A L’Amour Auquel Je Pense, Le Temps De LAmour, Le Premier Bonheur Du Jour, w 1964r Mon Arnie La Rose i L’Amitie.

W 1965r piosenka Et Meme doszła w Wielkiej Brytanii do 31 miejsca na liście przebojów. Fotografik Jean-Marie Perier wprowadził ją do filmu. W 1965 zagrała w filmie Rogera Vadima Chateau En Suede, następnie w Grand Prix Johna Frankenheimera, u Jean-Luca Godarda w Ma- scuIin-Feminin oraz w What’s New Pussycat. Dzięki strojom, zaprojektowanym przez Paco Rabane i Mary Quant, była uosobieniem najnowszych trendów w świecie mody.

W 1966 przeniosła się do Londynu, gdzie nagrywała piosenki po angielsku w towarzystwie znanych muzyków Johna Paula Jonesa (z grupy  Led Zeppelin) i Micka Jonesa (  Johnny’ego Hallydaya, później w grupie  Foreigner). W Wielkiej Brytanii odniosła sukces piosenką All Over the World (16 miejsce w Anglii, 15 tygodni na liście).

 Po dwóch latach wróciła na stałe do Paryża i nagrała piosenki   Serge’a Gainsbourga L'Anamour i Commence Dire Adieu. Na początku lat 70-tych zaznaczył się zwrot w muzycznych zainteresowaniach Hardy w stronę muzyki ambitniejszej. Zainteresowała się muzyką brazylijską i występowała w duecie z Tuca. Związana z piosenkarzem i kompozytorem   Jacques’em Dutroncem, urodziła w 1973r syna Thomasa Dutronca, który zadebiutował na płycie dwadzieścia lat później. Pod koniec lat 70-tych współpracowała z Jeanem Michelem Jarre’em, z Gabrielem Yaredem i   Michelem Jonaszem. Pisała teksty piosenek dla innych wykonawców. Po sukcesie piosenki Moi Vouloir Toi, poświęciła się nowej pasji - astrologii. Publikowała artykuły i była autorką radiowych programów na ten temat.

Po nagraniu albumu Decalages w 1988r wycofała się z rynku muzycznego. W 1994 Malcolm McLaren zaprosił piosenkarkę do udziału w nagraniu albumu Paris Paris, rok później uczestniczyła w nagraniach zespołu   Blur.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
C'est FAB! EP.	Francoise Hardy	07.1964	5[21]	-	Pye NEP 24 188
Francoise Hardy sings in English	Francoise Hardy	.1964	-	-	Pye NEP 24 192
C'est Francoise	Francoise Hardy	10.1964	18[2]	-	Pye NEP 24 193
Catch A Falling Star/Only Friends (Ton meilleur ami)	Francoise Hardy	.1964	-	-	Pye 7N 15 612
L'amour s'en va/Tous les garcons et les filles	Francoise Hardy	06.1964	36[7]	-	Pye 7N 15 653
Jaloux/Pourtant tu m'aimes	Francoise Hardy	.1964	-	-	Pye 7N 15 696
Et meme/Le temps de l'amour	Francoise Hardy	12.1964	31[5]	-	Pye 7N 15 740
Another Place (La nuit est sur la ville)/Only You Can Do It (Je veux qu'il revienne)	Francoise Hardy	.1965	-	-	Kapp KJB 79
All Over The World (Dans le monde entier)/Another Place (La nuit est sur la ville)	Francoise Hardy	03.1965	16[15]	-	Pye 7N 15 802
Just Call And I'll Be There (Le temps des souvenirs)/You Just Have To Say The Word (Tu n'as qu'un mot a dire)	Francoise Hardy	.1965	-	-	Vogue VRS 7001
However Much (Et meme)/So Many Friends (L'amitie)	Francoise Hardy	01.1965	31[5]	-	Vogue VRS 7004
The Rose (Mon amie la rose)/This Little Heart (Ce petit coeur)	Francoise Hardy	.1966	-	-	Vogue VRS 7010
Je ne suis la pour personne/La maison ou j'ai grandi	Francoise Hardy	.1966	-	-	Vogue VRS 7011
Autumn Rendezvous (Rendez-vous d'automne)/It's My Heart (Tu peux bien)	Francoise Hardy	.1966	-	-	Vogue VRS 7014
Je serai la pour toi/Si c'est ca	Francoise Hardy	.1966	-	-	Vogue VRS 7020
Qui peut dire/Voila	Francoise Hardy	.1966	-	-	Vogue VRS 7025
Les petits garcons/On se quitte toujours	Francoise Hardy	.1967	-	-	Vogue VRS 7026
Now You Want To Be Loved (Des ronds dans l'eau)/Tell Them You're Mine (C'etait charmant)	Francoise Hardy	.1968	-	-	United Artists UP 1208
Loving You/Will You Love Me Tomorrow	Francoise Hardy	.1968	-	-	United Artists UP 2253
Comment te dire adieu/La mer, les etoiles et le vent	Francoise Hardy	.1968	-	-	United Artists UP 35 011
All Because Of You/Times Passing By (Au fil des nuits et des journees)	Francoise Hardy	.1969	-	-	United Artists UP 35 070
Soon Is Slipping Away/The Bells Of Avignon	Francoise Hardy	.1970	-	-	United Artists UP 35 105

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Francoise Hardy	Francoise Hardy	.1964	-	-	Pye NPL 18 094/4 Corners FCS 4208	[w USA jako The Yeh-Yeh Girl From Paris]
In Vogue	Francoise Hardy	.1964	-	-	Pye NPL 18 099/-
Le Meilleur de Francoise Hardy	Francoise Hardy	.1966	-	-	Vogue VRL 3023/-
Francoise Hardy Sings in English	Francoise Hardy	.1966	-	-	Vogue VRL 3025/-
Voila	Francoise Hardy	.1967	-	-	Vogue VRL 3031/-
Francoise Hardy Sings About Love	Francoise Hardy	.1968	-	-	Marble Arch MAL 792/-
Il n'y a pas d'amour heureux	Francoise Hardy	.1968	-	-	United Artists ULP 1191/-
En Anglais	Francoise Hardy	.1968	-	-	United Artists ULP 1207/Reprise RS 6318	[w USA jako Loving]
Francoise Hardy in English	Francoise Hardy	.1969	-	-	Marble Arch MAL 1163/-
One-Nine-Seven-Zero	Francoise Hardy	.1970	-	-	United Artists UAS 29 046/Reprise RS 6397

Charlotte Leslie

Charlotte Leslie , której prawdziwe nazwisko to Rosetta Aiello , alias Rosa Borg lub Catherine Alfa urodzona 18 grudnia 1945 roku w Gabès w Tunezji to francuska piosenkarka.
Jako najmłodsza z dziesięciorga dzieci włoskiej rodziny, spędziła dzieciństwo w Lens i w wieku 13 lat opuściła szkołę, aby pracować w warsztacie odzieżowym. W wieku 19 lat, z piosenką „Le ciel d'Italie” napisaną przez jej ojca, wygrała coroczny konkurs organizowany w jej mieście przez La Voix du Nord i sponsorowaną przez Luciena Morisse'a z wytwórni AZ .

W 1964 roku nagrała swoje dwie pierwsze płyty pod pseudonimem Catherine Alfa: „Tu es pris au piège” i „Tu m'as trahie”, które regularnie pojawiają się w Europe 1 .

Następnie w 1966 roku podpisała kontrakt z Polydor, aby wydać kilka EP-ek pod nowym pseudonimem Charlotte Leslie. Debiutancka Les filles c'est fait pour faire l'amour była prezentowana w kilku rozgłośniach radiowych. Następnie wydała „L'hiver en été” (1967), a następnie „Poupée sans âme” i dużo koncertowała: w całej Francji z Claude François , w Belgii z Adamo i jako headliner w Europie z de l'Est.

Po wydaniu "Mr. Harisson", w 1970 roku, wycofała się z śpiewania, a na początku lat 80-tych podjęła próbę jej krótkiego powrotu pod pseudonimem Rosa Borg (panieńskie nazwisko jej matki), ale bez większego   sukcesu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Composers
Tu es pris au piège/Tout s’arrange-Ton regard/Comme moi	Charlotte Leslie	.1963	-	-	Disc’AZ EP 945	[written by Goffin - Manou Roblin - Keller]
Tu m’as trahie/Ne joue plus-Toi qui fus le premier/Tout est là	Charlotte Leslie	.1964	-	-	Disc’AZ EP 966	[written by D. Hortis - J. Walter]
Ça m’est égal/Je sais ce que je veux-Les filles c’est fait…(We got a thing that’s in the groove)/La vie d’une fille (Born a woman)	Charlotte Leslie	.1967	-	-	Polydor 27 307	[written by J. Walter - D. Delmin]
L’ennui en robe dorée/L’hiver en été-Ce n’est pas la peine/Quand je vois la mer	Charlotte Leslie	.1967	-	-	Polydor 27 332	-
Ça m’est égal-Les filles c’est fait…(We got a thing that’s in the groove)	Charlotte Leslie	.1967	-	-	Polydor 66 550	[written by J. Walter - D. Delmin]
Poupée sans âme/Allez, tu peux souffrir -Faut-il donc ?/La clef	Charlotte Leslie	.1968	-	-	Polydor 27 345	[written by J. Walter - M. Simille - M. Delancray]
Sur la montagne/Une femme dans un lit-L’air qui disait ’je t’aime’/Le magicien	Charlotte Leslie	.1968	-	-	Barclay 71358	[written by Roger Dumas - J. Walter]
L’enchainée-Ballade aux lilacs blancs	Charlotte Leslie	.1968	-	-	Polydor 66 641	[written by J. Walter - M. Simille - M. Delancray]
Monsieur Harrison	Charlotte Leslie	.1970	-	-	Barclay 61.240	-
On est heureux quand on se quitte-Nous serons mari et femme	Charlotte Leslie	.1971	-	-	Decca	-

Wencke Myhre

Wencke Myhre (ur . 15 lutego 1947 jako Wenche Synnøve Myhre w Oslo -Kjelsås) to norweska piosenkarka pop . Od lat 60-tych z powodzeniem wykonuje hity w języku norweskim, niemieckim, szwedzkim, duńskim i angielskim.


Wencke Myhre miała swój pierwszy publiczny występ w Oslo w 1954 roku z ojcem Kjellem i bratem Reidarem. W 1960 roku zdobyła pierwszą nagrodę na konkursie talentów Chat Noir w Oslo. Następnie otrzymała kontrakt płytowy od kompozytora i producenta Arne Bendiksena na swoje 13. urodziny . Rok później zadebiutowała w telewizji w programie NRK En Runde på Rondo . W 1963 roku zadebiutowała w filmie Elskere (Kochankowie) . Od tego czasu była prawie stale reprezentowana na norweskich listach przebojów . NDR przywiózł ją w 1964 roku na jej pierwszy występ telewizyjny w Niemczech w obecnym Schaubude . W tym samym roku ukazała się jej pierwsza niemiecka płyta Hey, kennt ihr schon meinen Peter? dla Polydor .

Za piosenkę Gi meg en Cowboy til mann , którą Gitte zaśpiewała w 1963 roku, otrzymała swoją pierwszą złotą płytę . W 1964 r. Rozpoczęła się akcja darowizn z nią jako koniem pociągowym, z której dochód został przeznaczony na otwarcie Kliniki Dziecięcej Wencke Myhres w Gazie . Podczas ceremonii otwarcia poznała swojego pierwszego męża, Torbena Friis-Møllera. W 1965 roku wygrała Międzynarodowy Festiwal   Krajów Bałtyckich w Rostocku i zajęła drugie miejsce na renomowanym Festiwalu   w Baden-Baden z tytułem Don't speak about it . To był jej  przełom na niemieckim hitowym rynku. W tym samym roku ukazała się jej pierwsza długogrająca niemieckojęzyczna płyta pod krótkim tytułem Wencke Myhre . Na Mistrzostwa Świata w Narciarstwie Klasycznym w 1966 roku napisała oficjalną piosenkę Pucharu Świata Vinter og sne (ang. „Winter and Snow”).

Wylansowała kolejne niemieckie przeboje, a w 1968 wzięła udział w Konkursie Piosenki Eurowizji z piosenką Ein Hoch der Liebe (6. miejsce). Pod koniec lat 60-tych była jedną z absolutnie topowych gwiazd i nastoletnich idoli w Niemczech. W latach 1966-1969 otrzymała pięć nagród Bravo Otto (brąz 1966 i 1970, złoto 1967 i 1968, srebro 1969). Była stałym gościem w muzycznych programach niemieckiej telewizji i występowała z Peterem Alexandrem , Udo Jürgensem i wieloma innymi znanymi artystami. W 1970 roku dostała główną rolę w swoim jedynym filmie fabularnym Our Timpanists Go Up In The Air .

Od 1974 roku miała swój pierwszy własny program telewizyjny Das ist Meine Welt z książkami Hansa Hubbertena w ZDF , w którym podróżowała do innych krajów z akompaniamentem muzycznym. 29 stycznia 1976 r. Osiągnęła w swoim programie oglądalność 54 procent. W 1977 roku otrzymała Złotą Kamerę jako najpopularniejsza kobieca gwiazda show.


Od 2004 do końca 2007 roku występowała z dwoma innymi skandynawskimi gwiazdami muzyki pop Gitte Hænning i Siw Malmkvist w programie Gitte, Wencke, Siw - Die Show . Po tygodniach występów w namiocie teatralnym „Tipi am Kanzleramt” w Berlinie, odbyła się ogólnokrajowa trasa koncertowa, podczas której popularni w Niemczech od lat 60-tych piosenkarze mogli pokazać niemieckiej publiczności nie tylko kilka starych przebojów, ale także ich raczej nieznane muzyczne strony. Spektakl był grany ponad 500 razy w Niemczech, Austrii i Szwajcarii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Aut	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Ja, ich weiß, wen ich will	Wencke Myhre	.1964	49[9]	-	Polydor 52 380	[written by Kurt Hertha,Karl Götz]
Sprich nicht drüber	Wencke Myhre	.1965	5[16]	-	Polydor 52 530	[written by Rudi van der Dovenmühle,Nils Nobach]
Weißes Tuch im blauen Jackett	Wencke Myhre	.1966	26[9]	-	Polydor 52 656	[written by Rudi van der Dovenmühle]
Beiß nicht gleich in jeden Apfel	Wencke Myhre	.1966	6[13]	8[8]	Polydor 52 693	[written by Hans Blum,Werner Raschek]
Wer hat ihn geseh’n?	Wencke Myhre	.1966	34[9]	-	Polydor 52 746	[written by Hans Blum]
Komm allein	Wencke Myhre	.1967	9[21]	3[16]	Polydor 52 850	[written by Joachim Relin,Peter Moesser]
Ein Hoch der Liebe	Wencke Myhre	.1968	18[9]	17[5]	Polydor 53 013	[written by Horst Jankowski,Carl J. Schäuble]
Flower-Power-Kleid	Wencke Myhre	.1968	17[10]	16[8]	Polydor 59 242	[written by Christian Bruhn,Georg Buschor]
Die Liebe im allgemeinen	Wencke Myhre	.1968	30[9]	-	Polydor 53 084	[written by Horst Heinz Henning,Max Mainzel,Kay Farmer]
Er steht im Tor	Wencke Myhre	.1969	4[20]	3[12]	Polydor 53 129	[written by Hans Bradtke,Peter Zeeden]
Abendstunde hat Gold im Munde	Wencke Myhre	.1969	36[3]	-	Polydor 53 158	[written by Bobby Schmidt,Hans Bradtke]
Wo hast du denn die schönen blauen Augen her	Wencke Myhre	.1970	-	14[4]	Polydor 2041 014	[written by Christian Bruhn,Hans Bradtke]
Er hat ein knallrotes Gummiboot	Wencke Myhre	.1970	21[11]	16[8]	Polydor 2041 055	[written by Bobby Schmidt,Hans Bradtke]
Der Mann auf dem Zehnmarkschein	Wencke Myhre	.1971	41[3]	-	Polydor 2041 115	[written by Hans Blum,Fred Weyrich]
Das wär John nie passiert	Wencke Myhre	.1976	44[3]	-	Polydor 2041 712	[written by Gunter Gabriel]
Eine Mark für Charly	Wencke Myhre	.1977	28[17]	9[8]	Ariola 17 799 AT	[written by Palito Ortega,Lalo Fransen,Stephan Pade]
Laß mein Knie, Joe	Wencke Myhre	.1978	16[12]	-	Ariola 11 955 AT	[written by Steve Wolfe,Wolfgang Hofer,Ronnie Scott]

Wanderléa

Wanderléa Charlup Boere Salim ( Governador Valadares , 5 czerwca od 1946 roku ) jest piosenkarką , autorką tekstów , aktorka   z pochodzenia Libanka .
Zasłynęła podczas ruchu Jovem Guarda , odnosząc sukcesy wraz z przyjaciółmi Roberto Carlosem i Erasmo Carlosem w  programie telewizyjnym . Pracowała jako główna aktorka w brazylijskim filmie „Juventude e Ternura” ( 1968 ) w reżyserii Aurélio Teixeiry , a także u boku Roberto i Erasmo w filmie Roberto Carlos e o Diamante Cor-de-rosa (1970) Roberta Fariasa  .


Wanderléa, potomkini Libańczyków , urodzona w Santo Antônio do Pontal , w dystrykcie Governador Valadares  , spędziła dzieciństwo w Lavras, a później przeniósł się do Rio de Janeiro w wieku dziewięciu lat wraz z rodziną, składającą się z rodziców i wielu braci. , żeby spróbować lepszego życia, nawet nie podejrzewając, że zostanie jedną z najważniejszych brazylijskich piosenkarek.

W wieku dziesięciu lat wygrała konkursy radiowe i wydała swoje pierwsze nagrania w 1962 roku . W następnym roku pierwszy longplay „Wanderléa” został wydany przez Discos CBS , wówczas spółkę zależną Columbia Records . W wytwórni poznaje Roberto Carlosa ,z który spotykała się przez krótki czas, i Erasmo Carlosa , którzy w sierpniu 1965 r. zaczynają prezentować program Jovem Guarda w TV Record of São Paulo . Nadawany w niedzielne popołudnia program miał jedną z największych widowni w tamtych czasach i zapoczątkował karierę kilku artystów. Wanderléa i Celly Campelo byli pierwszymi brazylijskimi gwiazdami rocka. Brała udział w filmach wraz z Roberto Carlosem, a po zakończeniu Jovema Guardy kontynuowała karierę piosenkarki pop. Obecnie wykonuje swoje największe przeboje, takie jak „Pare o Casamento” (autorstwa Luísa Kellera), „Ternura” ( Rossini Pinto ) i „Prova de Fogo” (Erasmo Carlos).

W wieku piętnastu lat śpiewała w nocnych klubach, a ponieważ była nieletnia, zwróciła się do sądu dla nieletnich i rodziców o zgodę na podpis. Jej ojciec początkowo nie akceptował kariery córki, ale z czasem zrozumiał, że młoda kobieta ma wielkie talenty muzyczne.

Wielki sukces Wanderléi, „Te Amo”, znalazł się na krajowych ścieżkach dźwiękowych telenoweli Caras & Bocas oraz Guerra dos Sexos (remake) Rede Globo . Ta sama piosenka weszła już na ścieżkę dźwiękową telenoweli z lat 90-tych Pedra Sobre Pedra . Dzięki tej piosence Wanderléa po raz kolejny została wyróżniona w mediach.

The Lovers

The Lovers to francuski zespół electro / neo-burlesque z siedzibą w Sheffield, składający się z pary Freda de Freda i Marion Benoist. Ich muzyka jest zazwyczaj optymistyczna i satyryczna w stosunku do francuskich stereotypów, z piosenkami o tematyce kulinarnej i seksualnej.
Benoist jest byłym króliczkiem , który pracował z producentami takimi jak Nellee Hooper i napisała piosenkę „Wonderland”, a numer dwa hit dla  Roisin Murphy z duetu Moloko na liście przebojów tanecznych. Fred pracował wcześniej dla studia FON w Sheffield . Para zaczęła pracować nad muzyką po spotkaniu Jarvisa Cockera , który napisał dla nich piosenki „La Degustation”, „Fred de Fred” i „Basque Country”, które później znalazły się na ich debiutanckim albumie The Lovers , wyprodukowany przez Deana Honera i Parrota z grupy All Seeing I , Kevina Bacona i Jona Quarmby (Finley Quaye, Pretenders etc ...), Leigha Devlina i Robina Downe.

The Lovers byli na czele ruchu Neo-Burlesque / Gypsy Madness, często grając z Lost Vagueness . Współpracują w przeszłości z Richardem Hawley'em ,   frontmanem   Kings Have Long Arms Adrianem Flanaganem, Afterflife i Budnubacem. Na scenie towarzyszą im gitarzysta Bryan Day i perkusista Marc Hoad z Pink Grease .

Ich drugi album Pardon My French został wyprodukowany i zmiksowany w Austin w Teksasie przez Gabe'a Rhodesa i Joe Gracey'a.

Nagrania zespołu były wykorzystywane w wielu reklamach; „La Le” wykorzystano w reklamie McDonalda, „Crik Crak” w wielu innych, w tym Robinsons Fruit Juice i „French Kiss” na ścieżce dźwiękowej serialu BBC Sugar Rush .

Sydne Rome

Sydne Rome to  amerykańska aktorka urodzona 17 marca 1951w Akron ( Ohio ).

Córka biznesmena z Ohio , Sydne Rome, przeniosła się do Europy pod koniec lat sześćdziesiątych . Zagrała swoją pierwszą rolę w kinie w brytyjskim filmie Some Girls Do (1969), a następnie regularnie pracowała w kinie włoskim . W 1972 roku zagrała główną rolę w filmie Quoi ? w reżyserii Romana Polańskiego z Marcello Mastroiannim . Dwa lata później zagrała z Alainem Delonem gwiazdą francuskiego filmu w La Race des seigneurs . Występuje także w niemieckich filmach i filmach telewizyjnych.

W latach 80-tych współtworzyła modę aerobiku , nagrywając różne tego typu filmy. W 1983 roku otworzyła również salę aerobiku w Berlinie . Jednocześnie występowała jako piosenkarka, a w 1980 roku nagrała w języku włoskim singiel Angelo prepotente , który istnieje również w wersji angielskiej i niemieckiej.

Sydne Rome była krótko towarzyszką biznesmena Herve Handjiana.

Sydne Rome miała romans z piosenkarzem Gérardem Lenormanem . To ten ostatni ujawnił to 30 lat później w telewizji.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Hisz]	Composers
La fin du film-Dans mon corazon	Sydne Rome	.1976	-	-	Polydor 2056 544	[written by Boris Bergman - François Bernheim]
For you-Barefoot Blues	Sydne Rome	.1980	-	-	Carrère 49651	[written by G. Sims - C. Mattone]

Francuska piosenkarka Stone jest najlepiej znana jako połowa tandetnego duetu męża i żony z lat 70-tych Stone et Charden, ale swój najlepszy materiał nagrała jakomop- mademoiselle  w połowie lat 60-tych.

Urodziła się jako Annie Gautrat 31 lipca 1947 roku w Paryżu. Jako nastolatka zaczęła pracować w sklepie obuwniczym, a wieczory spędzać w nocnym klubie Bus Palladium. Tam przyjaciele nadali jej przydomek Petite Stone, ponieważ uważali, że jej włosy przypominające hełm sprawiają, że wygląda jak gitarzysta Rolling Stones Brian Jones.
W 1966 roku została wybrana Miss Beatnik przez jury, w skład którego wchodził urodzony w Wietnamie piosenkarz i autor tekstów Éric Charden. Para ostatecznie pobrała się. W międzyczasie jej wygrana zaoferowała jej podróż do Londynu, aby pomóc wybrać jej brytyjskiego odpowiednika.
Podkreślając jej rozgłos, wytwórnia Polydor zaproponowała jej kontrakt nagraniowy, a ona przyjęła Stone jako pseudonim sceniczny.

Jej pierwsza EP-ka została wydana jeszcze tego samego roku. Prowadziła ją Le jour la nuit , wersją The Beatles „You won’t see me” i pozostaje jednym z jej najlepszych nagrań, choć nie wzbudzało wtedy zbytniej uwagi. Dwa z utworów na EP - C'est ma vie  i J'aurai raison  - zostały napisane przez Chardena.
Stone zwrócił się do The Beach Boys jako źródła jej kontynuacji kariery, Fille ou garçon , przeróbki Sloop John B amerykańskiej grupy, która została wydana na EP Problèmes. Jednak Sylvie Vartan , panująca królowa francuskiego yé-yé, również wydała wersję tej piosenki (zatytułowaną Mister John B).

Charden dostarczył Notre génération  na płytkę, choć piosenka nie mogła odbiegać od tak samo zatytułowanego hitu brytyjskiej grupy The Who.
Dalsza propozycja , Pour une fille c'est autre, napisana przez Chardena i jego częstego współpracownika, Monty'ego, była doskonałą propozycją. Para stała się głównymi autorami Stone  w kolejnych nagraniach.

Wydany pod koniec 1966 r. EP-ka zniknęła jednak bez śladu. Z biegiem czasu, znakomity Garde ton sang froid  (piosenka  w stylu The Troggs „I can't control myself”), również zawarty na płycie, stał się ulubieńcem fanów femme pop.

Stone poradziła sobie lepiej ze swoim czwartym wydawnictwem, Baby Stone . Utwór tytułowy wyjaśniał, w jaki sposób piosenkarka zasłużyła na przydomek sceniczny i była kolejną kompozycją Charden-Monty. EP-ka znalazła się na pierwszej dwudziestce w lutym 1967 roku. Perdue dans un couloir  i L’antiquité  również dowiodło, że to najważniejsze wydarzenie.

Podobnie jak w przypadku wielu jej współczesnych, nagrania Stone'a często pozostawiły słuchaczy w konkluzji, że jej brzmienie jest nienajlepsze. Być może nie bardziej niż jej następna EP-ka Vive la France . W szczególności nieco komiksowy utwór prowadzący zyskał znaczną popularność i dał piosenkarce największy sukces lat sześćdziesiątych.
Wydanie dało wskazówkę co do przyszłego kierunku jej kariery, ale jest godne uwagi ze względu na dwa inne utwory, Buffalo Bill , napisane przez Serge'a Gainsbourga i psychodeliczny klejnot Le nénuphar  autorstwa Érica Chardena, Franka Thomasa i Jean-Michela Rivata. . Wydanie znalazło się w pierwszej dziesiątce w kwietniu tego roku.
Jednak kontynuowanie jej sukcesu okazało się trudne.

Ani  EP-ka z 1968r Je reviens chez moi, ani singiel Mon polochon nie  sprzedawały się w dużych ilościach. Podobnie, Bonjour la vie z 1969 roku  i album właśnie tak zatytułowany również nie zmieniły tego.

Konkurs piosenki Eurowizji z lat 70-tych dał piosenkarce szansę na powrót. Zainteresowanie konkursem było duże, biorąc pod uwagę, że Frida Boccara wygrała dla Francji w poprzednim roku (remisując o pierwsze miejsce z trzema innymi piosenkarzami, w tym brytyjską Lulu ). Jednak wejście Stone  do krajowych selekcji było wyraźnie poniżej standardu Goût, j'ai du gout , któremu nie udało się dotrzeć nawet do ćwierćfinału.

Jej brak sukcesu oznaczał koniec solowej kariery Stone. W swoim następnym wydawnictwie, Le seul bébé qui ne pleure pas z 1971 roku, połączyła siły z Chardenem, już od kilku lat jej mężem.
Jako duet Stone i Charden nagrali wiele tandetnych hitów do połowy dekady. W tym okresie Charden kontynuował karierę solową, a w 1976 roku Stone również odniosła sukces solowy, wydając Nos jeunes ans .
Potem nastąpiły kolejne 45-ki, w tym J'ai un bien gros chagrin d'amour  i Ask the disc 'jockey , ale piosenkarka nie mogła odzyskać sukcesu, jaki odniosła ze swoim mężem.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

UK

Wytwórnia [Fra]

Composers

EP's

Le jour, la nuit "You Won’t See Me"/Seul "Norwegian Wood" -C’est ma vie/J’aurai raison

Stone

04.1966

58[5]

-

Polydor 27 250

(written by John Lennon - Paul McCartney - Bryan Mu)

Problèmes (problems)/Fille ou garçon -Notre génération/Les framboises

Stone

05.1966

A2:71[19];B1:51[17]

-

Polydor 27 266

(A2:written by Brian Wilson - arrangements Bryan Mu)(B1:written by Eric Charden)

Vive la France/Buffalo Bill-Auguste le chat/Le nénuphar

Stone

06.1966

19[20]

-

Polydor 27 319

(written by Éric Charden - Frank Thomas / Jean-Michel Rivat)

Pour une fille, c’est différent/Garde ton sang-froid-Je marche/La musique

Stone

10.1966

61[7]

-

Polydor 27 279

(written by Éric Charden / Éric Charden - Monty)

Baby Stone/Perdue dans un couloir-L’antiquité/Pluie et cristal

Stone

01.1967

A1:55[17];B1:91[3]

-

Polydor 27 301

(A1:written by Eric Charden - Monty)(B1:written by Eric Charden)

La complainte des enfants/Mon polochon

Stone

06.1968

B:57[5]

-

Machine Music / Polydor 66 618

(written by Frédéric Botton)

Bonjour la vie/Monsieur Julien

Stone

03.1969

98[1]

-

Polydor 66 684

(written by Eric Charden - Gérard Bourgeois & Jean-Max Rivière)

Le seul bébé qui ne pleure pas (avec Éric Charden)-Le roi de la lune

Stone & Éric Charden

04.1971

30[10]

-

AMI Records / Discodis 86 001

(written by Frank Thomas - Jean-Michel Rivat / Éric Charden)

L’Avventura-La musique du camionneur

Stone & Éric Charden

09.1971

1[4][33]

-

Bellaphon BF 18 069

(written by Éric Charden - Frank Thomas - Jean-Michel Rivat)

Il y a du soleil sur la France-L’amour sans clair de lune

Stone & Éric Charden

03.1972

3[26]

-

AMI Records / Discodis 87 004

(written by Éric Charden - Frank Thomas - Jean-Michel Rivat)

Laisse aller la musique-J. S. Bach populaire

Stone & Éric Charden

08.1972

1[2][22]

-

AMI Records / Discodis 88 004

(written by Éric Charden - Frank Thomas - Jean-Michel Rivat)

Le prix des allumettes-Yamaha

Stone & Éric Charden

12.1972

1[2][20]

-

AMI Records / Discodis 89 004

(written by Éric Charden - Yves Dessca)

Made in Normandie-Fais doucement

Stone & Éric Charden

03.1973

1[1][22]

-

AMI Records / Discodis 90 004

(written by Éric Charden - Frank Thomas - Jean-Michel Rivat)

La suite de ma vie/Président

Stone & Éric Charden

08.1973

4[18]

-

AMI Records / Discodis 91 004

(written by Éric Charden - Frank Thomas - Jean-Michel Rivat)

L’amour, pas la charité-On s’habitue

Stone & Éric Charden

11.1973

8[14]

-

AMI Records / Discodis 92 004

(written by Éric Charden - Frank Thomas - Jean-Michel Rivat)

Et maintenant si on dansait-Quand l’amour joue du violon

Stone & Éric Charden

02.1974

12[15]

-

AMI Records / Discodis 94 004

(written by Éric Charden - Frank Thomas - Jean-Michel Rivat)

La machine-Tue-nous avec des fleurs

Stone & Éric Charden

05.1974

8[13]

-

AMI Records / Discodis 95 004

(written by Yves Dessca - Éric Charden)

Comme le meunier fait son pain-Toi, la maison

Stone & Éric Charden

01.1975

8[13]

-

Discodis 80 012

(written by Guy Bontempelli / Éric Charden - Jean-Claude Petit)

Stone, come back Stone -C’est si haut

Stone & Éric Charden

06.1976

41[5]

-

Charles Talar/ Sonopresse CT 46 220

(written by Jean-Michel Rivat - Éric Charden)

Tous les avions sont des oiseaux-Travelling man - Eric Charden

Stone & Éric Charden

05.1978

45[11]

-

Charles Talar/Discodis 80.028

(written by Éric Charden - Didier Barbelivien / Éric Charden)

Mon père qui chantait-John & Mary

Stone & Éric Charden

06.1983

69[15]

-

Carrère / MDM 13.175

(written by Pierre Delanoë - Didier Barbelivien / Éric Charden)

Soledad Miranda

Soledad Rendón Bueno (ur. 9 lipca 1943r - zm. 18 sierpnia 1970r), lepiej znana pod pseudonimami Soledad Miranda lub Susann Korda (lub czasem Susan Korday ), była aktorką i piosenkarką pop, która urodziła się w Sewilli w Hiszpanii. Zagrała w wielu filmach wyreżyserowanych przez Jessa Franco , takich jak Hrabia Dracula (1970) i Vampyros Lesbos (1971). W połowie lat sześćdziesiątych wydała także wiele hiszpańskojęzycznych piosenek pop. Zginęła w wypadku samochodowym na autostradzie w Lizbonie w wieku 27 lat.

Soledad Miranda urodził się jako Soledad Rendón Bueno 9 lipca 1943 roku w Sewilli w Hiszpanii. Soledad (której imię tłumaczy się jako samotność lub samotność ) była siostrzenicą słynnej hiszpańskiej piosenkarki-aktorki-tancerki flamenco Paquity Rico . W wieku 8 lat Miranda zadebiutowała zawodowo, gdy została zatrudniona jako tancerka flamenco i piosenkarka, najpierw w „Youth Galas” na Targach w Sewilli i teatrze San Fernando, a następnie w trasie po południowej Hiszpanii.

W wieku 16 lat Miranda przeprowadziła się do Madrytu i wyciągnęła z kapelusza artystyczny pseudonim sceniczny. W filmie zadebiutowała w 1960 roku jako tancerka w musicalu La bella Mimí . Często pojawiała się w brukowcach jako podobno dziewczyna najsłynniejszego torreadora tamtych czasów, Manuela Beníteza ( El Cordobés ).

Miranda zagrała w ponad 30 filmach od 1960 do 1970 roku. Były tam epickie przygody ( Ursus , Cervantes ); horrory ( Sound of Horror , Pyro ); dramaty ( Canción de cuna , Currito de la Cruz ); komedie ( Eva 63 , La familia y uno más ); a nawet spaghetti western ( Sugar Colt ). W połowie lat 60-tych wydała również kilka płyt z gatunku yé-yé pop.

Po prawie dwóch latach przerwy na wychowanie syna  wróciła się do roli w westernie 100 Rifles (1969). Wystąpiła w dodatkowych filmach i hiszpańskich programach telewizyjnych. Reżyser Jess Franco , dla którego Miranda odegrała niewielką rolę w swoim musicalu Queen of the Tabarin Club prawie dziesięć lat wcześniej, uczynił Mirandę częstą gwiazdą w filmach, takich jak Hrabia Dracula , Eugenie de Sade , Vampyros Lesbos , She Killed in Ecstasy i   Diabeł przybył z Akasava . Miranda przyjęła pseudonim sceniczny Susann Korda (naprzemiennie pisany Susan Korday).

W 1964 roku Miranda nakręciła trzy filmy w Portugalii. José Manuel da Conceiçao Simões, portugalski kierowca wyścigowy, był producentem i również w nich działał. W jednym z filmów, Un día en Lisboa (Dzień w Lizbonie) , zagrali parę podróżującą między Estoril a Lizboną . Po potajemnych zalotach para wyszła za mąż w 1966 roku. W kwietniu 1967 roku Miranda urodziła syna Antonio. Jej mąż zrezygnował z wyścigów i podjął pracę w przemyśle samochodowym .

Rankiem 18 sierpnia 1970 r., Pod koniec kręcenia „Diabeł przybył z Akasavy” , Miranda i jej mąż uczestniczyli w zderzeniu z małą ciężarówką. Simões doznał niewielkich obrażeń, ale Miranda zmarła w wyniku poważnych urazów głowy i pleców.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwaj

Wytwórnia [Hisz]

Composers

EP's

Pelucón/Amor Perdóname = Amore, Scusami/Lo Que Hace A Las Chicas Llorar = What Makes Little Girls Cry/No Leas Mi Carta = Ne Lis Pas Cette Lettre

Soledad Miranda

.1964

-

-

Belter 51.451

[written by Salazar Gil]

Chim Chim Chery / El Color Del Amor / No Lo Quiero / La Verdad

Soledad Miranda

.1965

-

-

Belter 51.598

-

Zmiana pseudonimu w połowie kariery - z Céline na Séverine - była częścią posunięcia, które pomogło francuskiej piosenkarce osiągnąć międzynarodowy sukces. Zwycięstwo na konkursie Eurowizji w 1971 roku dało piosenkarce karierę we Francji i dłuższe sukcesy w sąsiednich Niemczech.

Urodzona 10 października 1948 roku w Paryżu Josiane Grizeau dorastała w niezwykłych okolicznościach. Jej ojciec był klaunem cyrkowym, choć później podjął pracę w fabryce, aby zapewnić rodzinie stabilność.
Po ukończeniu szkoły nastolatka podjęła pracę jako sekretarka, ale bardzo chciała śpiewać. Ostatecznie zaproponowano jej kontrakt z wytwórnią Vogue w 1967 roku i wydała swoją pierwszą płytę pod pseudonimem Céline.
Czterościeżkowa EP-ka zawierała trzy covery, w tym Tu dis September  (wersja Try to remember) i Ne réponds pas  (włoski utwór Donatelli Moretti , również nagrany jako Don’t answer me przez brytyjską wokalistkę Cillę Black ). Być może najbardziej interesującym utworem na tym wydawnictwie był napisany przez Johnny'ego Hallyday'a Si tu veux vraiment oublier .
Jednak nawet jego nazwisko nie pomogło w sprzedaży, a kiedy płyta spadła, Céline została po cichu usunięta przez wytwórnię.

Niemniej jednak w każdy weekend udawała się do Golf  Drouot,gdzie  odkryto takie gwiazdy jak Sheila i rockman Johnny Hallyday.
Ostatecznie taktyka się opłaciła i wygrała drugą szansę w karierze wokalnej. Występując z różnymi zespołami pod pseudonimem Robbie Lorr, dostrzegł ją Georges Aber, producent odpowiedzialny za dziesiątki hitów, takich artystów jak Petula Clark  i Claude François.
Aber postanowił ponownie uruchomić piosenkarkę, wraz z nowym pseudonimem. Więc została Séverine.

Zaproponowano jej kontrakt na nagranie z Philipsem i wydała trzy EPki w 1969 roku. Pierwsza, Mama dis-moi pourquoi  (Edition Six's Morning dew), zawierała także Rien qu'une fille , cover Natural woman Arethy Franklin - odważny wybór, ale   który wykonała z rozmachem.
Po nim nastąpił dramatyczny Pleure sur nous ,   który zawierał Je suis bien la même , wersję „Am I the same girl” Barbary Ackin. Potem przyszedł czas na La la mélodie , na którym znalazła się Je ferme les yeux et compte sur dix , cover Dusty Springfield, I close my eyes and count to ten.

W 1970 roku nagrała temat do filmu Le passager de la pluie , który znalazł się na szczycie japońskich list przebojów, chociaż drugi motyw filmowy, Du soleil plein les yeux , nagrany z Francisem Lai i wydany w 1970 roku, nie mógł powtórzyć sukcesu swojego poprzednika.
W międzyczasie jej udział we francuskiej selekcji do konkursu piosenki Eurowizji w 1970 roku, porywającej C'est la vie , nie dostał się do finałowej 16-ki.

Jednak rok później Séverine naprawdę zyskała sławę, kiedy wygrała konkurs piosenki Eurowizji w 1971 roku z Un banc, un arbre, une rue  dla sąsiedniego Monako. Piosenka stała się hitem w całej Europie, osiągając nawet szczyty list przebojów w Szwecji i trafiając do pierwszej dziesiątki w Wielkiej Brytanii w oryginalnej wersji francuskiej.
Zwycięstwo otworzyło Séverine wiele drzwi.

Jej następna , Vivre pour moi , była kolejną porywającą balladą, a album został wydany jeszcze w tym roku.
Comme un appel , znalazł się w pierwszej dwudziestce we Francji w 1972 roku (choć wersja wydana w Wielkiej Brytanii - Sing me a love song - zatonęła bez śladu). Różne kolejne single pojawiały się i znikały, dopóki Mon tendre amour nie dała Séverine jej ostatniego francuskiego przeboju.
Niestety, walka prawna z Aber'em wpłynęła na jej karierę w domu.

Jednak równoległa kariera w Niemczech trwała dłużej, z takimi hitami jak Ja, der Eiffelturm , Olala l'amour  i Der Duft von Paris , a na początku lat siedemdziesiątych sprzedała sześć milionów płyt.
Dopiero w 2002 roku wydała swój kolejny francuski album, nagranie na żywo koncertu, który dała w Paryżu. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwaj

Wytwórnia [Fra]

Komentarz

EP's

Un banc, un arbre, une rue/Viens

Severine

03.1971

4[23]

-

Philips 6009 135

[written by Jean-Pierre Bourtayre - Yves Dessca]

Vivre pour moi/Comme un forgeron

Severine

09.1971

22[10]

-

Philips / Série Parade 6009 163

[written by Jacques Revaux - Bernard Estardy / Michel Sardou]

J’ai besoin de soleil/Comme un appel

Severine

01.1972

14[13]

-

Philips 6009 2003

[written by Hubert Giraud]

Là où tu n’es pas/Qu’il est bon de flâner (Easy come, easy go)

Severine

05.1972

45[6]

-

Philips / Phonogram 6009 240

[written by Yves Dessca - Éric Charden]

Mon tendre amour/Tout le monde a droit au bonheur

Severine

09.1972

46[4]

-

Philips / Phonogram 6009 277

[written by Battisti - Mogol - E. Marnay]

Il faut chanter la vie (Power to all our friends)/Autour de nous

Severine

05.1973

45[1]

-

Philips / Phonogram 6009 379

[written by Michel Jourdan - Guy Fletcher - Doug Flet]

Sanjalice

Serbski girl beat band działający w latach 1965-1969 w byłej Jugosławii.
Członkami byli:
Ljiljana Mandić - gitara solowa, wokal
Slobodanka Miščević - gitara rytmiczna, wokal
Ljiljana Jeftić - bas
Vojislav Veljković - perkusja (1965-1966)
Ratomir Vuković - instrumenty klawiszowe (1965-1966)
Snežana Veselinović - perkusja (od 1966)

Serbski Sanjalice swój pierwszy koncert zagrał 29 grudnia 1964 roku w Belgradzie w Pionirski Grad. Oryginalnymi członkami byli Ljiljana Mandić (wokal, gitara), Slobodanka Miščević (gitara, wokal), Ljiljana Jevtić (bas), Vojislav Veljković (perkusja) i Radomir Vuković (instrumenty klawiszowe). W 1966 roku Veljković wstąpił do wojska i został zastąpiony przez swoją ówczesną dziewczynę, Snežanę Veselinović. Jedyny męski członek, Vuković, opuścił zespół wkrótce potem i w 1965 roku zostali pierwszym żeńskim zespołem rockowym w Jugosławii.
 
W 1967 roku zajęli pierwsze miejsce w bitwie zespołów, występując w Rumunii i wydali dwie pierwsze EP-ki „Idem u svet” i „Marioneta”.
W 1968 roku wydali trzecią EP-kę „Marijana”.
W 1969 roku wycofali się z zespołu, aby zająć się studiami.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

UK

Wytwórnia [Fra]

Composers

EP's

Idem U Svet/Bez Reči-Nemoj Reći Da Me Voliš/Mi Mladi (What They Gonna Do)

Sanjalice

.1967

-

-

Jugoton ‎ EPY-3803

(written by Lj. Mandić,C. Donida)

Marioneta (Puppet On A String)/Znam Da Ćeš Se Vratiti (Io So Gia Che Tornerai)- Haj Lili, Haj-Lo (Hi Lili, Hi-Lo)/ Srećni Zajedno (Happy Together)

Sanjalice

.1967

-

-

Diskos ‎ EDK-3076

(written by V. Olear,Bil Martin)

Marijana/To Su Bili Dani (Those Were The Days)-Ta Mala Ledi (My Little Lady/Misli Ponekad Na Mene (Think Sometimes About Me)

Sanjalice

.1968

-

-

Beograd Disk EVK 1018

(written by S. Šišić, Vlaho Paljetak)

Rosy Armen

Rosy Armen (ur . 1 maja 1939r w Paryżu ) to francuska piosenkarka ormiańskiego pochodzenia. Większość swoich piosenek śpiewa po francusku i ormiańsku. Śpiewa również po włosku , niemiecku , hiszpańsku i angielsku .

Rosy Armen urodziła się jako córka Khurshut Hovannisian z Nakhchivan i Nvart Alozian z przedmieść Ankary . Jej rodzice wyemigrowali do Francji w latach dwudziestych i tam się poznali. Chociaż jej rodzice odrzucili karierę piosenkarki, Rosy Hovannisian, później Bedrossian , kontynuowała ją z pasją, przyjmując pseudonim sceniczny Rosy Armen .

Dzięki sukcesowi stała się znana nie tylko we Francji , ale także w Europie , Związku Radzieckim , Stanach Zjednoczonych i na Bliskim Wschodzie , gdzie jest wiele społeczności ormiańskich.
W 1970 roku jako reprezentantka Hiszpanii brała udział w eliminacjach do Eurowizji . Zaśpiewała piosenkę „ Gwendolyne ”. Julio Iglesias zaśpiewał piosenkę na konkursie.

Jej repertuar obejmuje muzykę Arama Chatschaturjana , Michela Legranda , Borisa Pasternaka i Jewgienija Jewtuszenki . Śpiewała również jako partnerka Julio Iglesiasa .

U szczytu kariery, dzięki staraniom Michela Lancelota i Rogera Benamou, francuska telewizja transmitowała ich koncerty za granicą. We Francji koncertowała w renomowanych teatrach muzycznych, takich jak Olympia w Paryżu. Śpiewała również w Carnegie Hall w Nowym Jorku, Los Angeles Music Center , Place des Arts Theatre w Montrealu i Luzhniki Sports Palace w Moskwie .

Po trzęsieniu ziemi w Spitak w 1988 roku Charles Aznavour zaprosił ją, aby zaśpiewała z nim i innymi piosenkę „Pour Toi, Arménie”, która przez dziesięć tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu wśród francuskich Top 50. W 1990 roku odbyła tournée po Armenii . Popularna w diasporze ormiańskiej od kilkudziesięciu lat , teraz stał się popularna także w Armenii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Composers
EP's
Moi qui t’aimais (Impazzivo per te)/Un ciel nouveau (Un nuovo cielo)-Tirelirelire/Prenez garde	Rosy Armen	.1961	-	-	Vogue EPL 7903	(written by Celentano - Pierre Cour)
Né pour moi "Nata per me" /Quand tu m’aimeras -Tango italiano/Mon amour twiste "My love twist"	Rosy Armen	.1962	-	-	Vogue EPL 7959	(written by Datin - Vidalin - Adricel - Mogol)
Cuando calienta el sol (Quand le soleil était là)/Kelly-Mon amour s’en est allé /Toutes les nuits (All through the night)	Rosy Armen	.1962	-	-	Vogue EPL 8022	(written by Fernand Bonifay - Rigual)
Tu croiras /petit chat, [Le] (O gatinho)-El pecador/cigale, [La] (El cigarron)	Rosy Armen	.1962	-	-	Vogue EPL 8053	(written by King - Glick - Jacques Plante)
La Patchka/L’âme slave-La grande Russie/Tout était pareil	Rosy Armen	.1963	-	-	CBS EP 5674	(written by Fernand Bonifay - E. Maxim)
Ne cherche pas/Où sont les garçons ? -Nous étions enfants/Souvenir d’Espagne	Rosy Armen	.1964	-	-	CBS EP 6276	(written by Guy Mardel - Eddy Marnay)
Les jeux des amoureux/Si on se ressemble-Je chante pour vous/Y’aura toujours des roses	Rosy Armen	.1964	-	-	CBS EP 6294	-
La première fois /La dernière ballade-Ven ven ven/Ailleurs qu’à Paris	Rosy Armen	.1964	-	-	CBS EP 6388	(written by P. Ortega - P. Carrel - P. Havet)
La terre, le ciel et l’amour /Yes mi siroun-Au ciel de l’été /Viens tout contre moi	Rosy Armen	.1965	-	-	Bel Air 211 268 M	(written by Georges Coulonges - Gourgassian)
Si j’étais sûre/Les larmes-Combien de jours encore/Il fallait	Rosy Armen	.1965	-	-	Polydor 27 204	-
Prenez garde/Quand tu m’aimeras-Mon amour s’en est allé/Le petit chat	Rosy Armen	.1966	-	-	Disques POP POX 67	-
La première fois/Ailleurs qu’à Paris	Rosy Armen	.1968	-	-	CBS 2870	(written by P. Ortega - P. Carrel)

Gaynor Bunning

Urodziła się w 1941 roku w Geelong w Wiktorii w Australii.Zadebiutowała śpiewając w miejscowym teatrze. W wieku 11 lat została regularną artystką w stacji radiowej w Melbourne 3DBs Swallows Juniors. Mając za sobą solidne podstawy jako artystka, w 1958 roku stała się stałym bywalcem programu Channel 7 w Melbourne TV z programami takimi jak Teenage Mailbag, Fancy Free i On Board The Southern Cross.
 
W wieku 20 lat, pod koniec 1960 roku Gaynor podpisała kontrakt z wytwórnią W&G Records. Wydała cover  utworu „Milord” Edith Piaf. Singiel stał się lokalnie popularną wersją piosenki. Na tym etapie pełna życia blondynka zyskała reputację symbolu seksu numer jeden Victorii.

 Z ujmującym wyglądem i talentem Gaynor nagrała utwór „My First Love And Last Love” lokalnego kompozytora Waltera Edwardsa, który stał się jej największym hitem. Jej następnym singlem była kolejna kompozycja Edwardsa, „It's All Over Now”. Chociaż Gaynor nie wyprodukowała kolejnych hitów, zachowała swój urok i zainteresowanie śpiewaniem.

Gaynor Bunning była jedną z pierwszych gwiazd telewizji Adelaide, która podróżowała po Australii, która obejmowała Brisbane, Sydney i Melbourne, czasami dwa razy w tygodniu śpiewając w wiodących hotelach w Adelaide i innych wymienionych stanach Ausralii oraz w najlepszych programach telewizyjnych.  

Gaynor pojawiła się w serialach Ernie Sigley's Teenage Mailbag, Sunnyside Up & Bandstand T.V. Bobby Limb umieścił Gaynor  w kontrakcie jako czołową wokalistkę. ADS7 regularnie pokazywał ją w The Moores Show. Gaynor jest znana ze swoich występów w najlepszych klubach nocnych The Lido i Havana w Adelajdzie podczas swojej kariery. Jedna z najlepszych artystów Adelaidy w tamtym czasie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Milord / I Wish I Could Shimmy Like My Sister Kate	Gaynor Bunning	01.1961	60[14]	-	W&G; WG-S-1061	-
My First Love and Last Love / Unlock Those Chains	Gaynor Bunning	06.1961	22[23]	-	W&G; WG-S-1183	-
Is It All Over Now / It's You That I Love	Gaynor Bunning	11.1961	27[8]	-	W&G; WG-S-1252	-

April Byron

Urodzona w Adelajdzie,jako April Elizabeth Potts została odkryta przez Johnny'ego O’Keefe,który namówił ją do opuszczeniu szkoły i poświęceniu się muzyce kontynując karierę w Melbourne.
 
Jej nowy menadżer Horrie Dargie cierpliwie przygotowywał ją do roli gwiazdy i został nagrodzony ,gdy w maju 1964r jego podopieczna wylansowała przebój Make The World Go Away,będący coverem piosenki Eddiego Cochrana.Na stronie B singla znalazła się kompozycja April He’s My Bobby.
 
Konsekwencją tego sukcesu były występy w telewizji i koncerty na żywo w salach tanecznych i hotelach.Jej kolejnym singlem dla wytwórni Leedon była płyta z piosenkami Listen Closely i What’s A Girl To Do .Stroną B wspomnianej płyty napisała razem z Billem Shepherdem,który pomógł jej dostać się do studia nagraniowego braci Gibb,Hurtsville Studios.
He’s A Thief /A Long Time Ago ,kolejny singiel,został nagrany dla Downunder.Stronę A płytki napisali Maurice Gibb & Nat Kipner,a B Barry Gibb.Niestety nagrania dla nowej wytwórni sprzedawały się słabo. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Make The World Go Away/He’s My Bobby	April Byron	05.1964	45[7]	-	Leedon LK-606	-
Listen Closely/What’s A Girl To Do	April Byron	.1965	-	-	Leedon LK-905	-
He’s A Thief/A Long Time Ago	April Byron	10.1966	-	-	Downunder UK-1513	-
See You Sam/You Go Ahead Baby	April Byron	02.1968	94[3]	-	CBS BA-221463	-

Colin Buckley

Australijski wokalista.

Urodził się w Anglii i wyemigrował do Australii w 1948 roku wraz z matką i siostrą osiedlając się w Melbourne, Victoria.

Colin był liderem wielu zespołów, takich jak „The Lee Dals” z Melbourne. Również w latach sześćdziesiątych stanął na czele „The Raiders”.

Znany głównie ze swojego pięknego wyglądu i głosu Orbisona .
 
Jego pierwszym singlem wydanym przez wytwórnię W&G w 1962 roku był „Love Bug Blues”. Po przejściu do wytwórni RCA wydał jeszcze kilka, a największym sukcesem okazał się „Hand Jive”. Jego ostatnie nagranie było w 1967 roku. W tym czasie pojawił się w Go !! Show i programie Jimmy'ego Hannana Jimmy. Później poszedł do kabaretu,na początku lat siedemdziesiątych grał na gitarze i śpiewał z grupą Doctor Feelgood.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Hand Jive / When I Fall in Love	Colin Buckley	10.1965	66[4]	-	RCA 101639	-

Bailterspace

Bailterspace jest przedstawicielem nurtu noise rock,założony w Christchurch,Nowa Zelandia w 1987r jako Nelsh Bailter Space,choć przedtem nagrywali jako The Gordons.W jego skład wchodzili Alister Parker (gitara, bass), John Halvorsen (bass, gitara), Brent McLachlan (perkusja/percussion, samples).

Halvorsen, Parker, i McLachlan byli założycielami The Gordons w 1980r.Grupa wydała EP-kę Future Shock rok póżniej razem z video z utworem "Adults And Children".Swój debiutancki album wydał pod koniec 1981r.Po wydaniu w 1984r Volume Two,rok póżniej rozpadł się.
Nelsh Bailter Space został założony przez Parkera i założyciela grupy Clean perkusistę Kilgoura w 1987r,uzupełniając skład o Glendę Bills na klawiszach i Rossa Humphriesa (grajacego także w The Terminals, i założyciela The Pin Group).Po nagraniu kilku singli Bills i Humphries odchodzą z zespołu,a doszlusowuje Halvorsen grający na basie.W tym składzie nagrywają album Tanker i singiel "Grader Spader",oba wyprodukowane przez Brenta McLachlana.

Zespół wyjeżdża na turnee po USA w 1989,a po jego powrocie Kilgour wraz z żoną decyduje się na stworzenie nowego zespołu,Monsterland.Nowym perkusistą zostaje Brent McLachlan,odtwarzając oryginalny skład Gordons.Po kilku płytach wydanych dla Flying Nun i koncertach w N.Zelandii,Niemczech i Nowym Jorku podpisują kontrakt z wytwórnią Matador na swoje wydawnictwa w Stanach Zjednoczonych.Ich pierwszym amerykańskim wydawnictwem była EP-ka The Aim ,w W.Brytanii wydana jako zestaw dwóch oddzielnych singli.Zespół w 1993r wyjeżdża do Nowego Jorku by pracować nad albumem Robot World .Kolejnymi płytami wydanymi w Stanach Zjednoczonych są albumy Vortura i Wammo,wydane rok po roku.

Jeszcze w 2002r nagrywają dla nowojorskiej wytwórni Turnbuckle ,gdy tymczasem Matador usuwa ich pozycje ze swojego katalogu.Zespół nagrywa od tej pory jedynie na rynek australijski i nowozelandzki.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Nelsh Bailter Space EP.	Bailterspace	02.1988	-	39[1]	-/Flying Nun FN 094	-
The Aim EP.	Bailterspace	09.1992	-	43[1]	-/Festival C 17 038	-
B.E.I.P. EP.	Bailterspace	03.1994	-	45[1]	-/Festival C 11 661	-
Splat	Bailterspace	06.1995	-	48[1]	-/Festival C 887	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Robot World	Bailterspace	02.1993	-	34[4]	-/Festival D 30 929	-
Vortura	Bailterspace	05.1994	-	22[2]	-/Festival D 31 155	-
Wammo	Bailterspace	06.1995	-	31[3]	-/Festival D 31 362	-
Capsul	Bailterspace	05.1997	-	34[3]	-/Flying Nun FN 375	-