czwartek, 14 listopada 2019

Bad Company

Wysoko ceniony brytyjski kwartet heavyrockowy utworzony w sierpniu 1973 r. w składzie: Paul Rodgers (ur. 12.12.1949 r. w Middlesborough, Anglia; śpiew), Simon Kirke (ur. 28.07.1949 r. w Shrewsbury, Shropshire w Anglii; śpiew, perkusja), Mick Ralphs (ur. 31.03.1944 r. w Hereford; śpiew, gitara) oraz Boz Burrell (właśc. Raymond Burrell, ur. w 1946 r. w Lincolnshire; bas). Ralphs (poprzednio grał w Mott The Hoople), Rodgers i Kirke (eks-Free), nadali zespołowi status supergrupy bluesowej.

Ich styl - dynamiczny śpiew obok ciężkich, wyrazistych riffów -zaprezentowany na bestsellerowym, debiutanckim albumie, wydanym przez firmę Swan Song należącą do członków Led Zeppelin, w dużym stopniu przypominał grupę Free, zarówno pod względem muzycznym, jak i z powodu charakterystycznego głosu Paula Rodgersa. Pomysł nazwy swojej formacji muzycy zaczerpnęli z amerykańskiego filmu z 1972 r. z Jeffem Bridgesem w roli głównej.

Kolejne płyty nagrane w połowie i pod koniec lat 70-tych przyniosły grupie sukces po obu stronach Atlantyku, zaś szereg wyczerpujących tras koncertowych podtrzymał jej renomę. Spory sukces odniosło też kilka singli z przebojowymi utworami, pomimo iż zawierały niezbyt wyszukane teksty, np. "Biorę co chcę, a chcę dziecinko ciebie" ("Can't Get Enough Of Your Love") czy "Maleńka, kiedy myślę o miłości, myślę o tobie" ("Feel Like Makin' Love").

Trzyletnią przerwę w działalności grupy zakończyło w 1982 r. nagranie albumu Rough Diamonds, który znalazł się w pierwszej dwudziestce na liście najlepiej sprzedawanych płyt w Wielkiej Brytanii (w USA dotarł do 26. miejsca). Jednak rok później - po bez mała dziesięciu latach ciągłego koncertowania i regularnego nagrywania płyt - zespół rozpadł się.

W 1986 r. muzycy spotkali się ponownie, choć miejsce Rodgersa zajął Brian Howe, eks-wokalista formacji Teda Nugenta. W tym składzie nagrali płytę Fame And Fortune. Już po jej wydaniu grupę opuścił Boz Burrell.

Kolejne longplaye nie odbiegały od przeciętności i stanowiły jedynie blade odbicie pierwszych dwóch płyt. Wyjątek stanowił album Holy Water, który cieszył się sporym powodzeniem w USA, gdzie zdobył miano "platynowej płyty".

W podobnym stylu utrzymany był kolejny album Here Comes Trouble, zawierający m.in. przebojowy utwór "How About That". W 1993 r. grupa firmowała pierwsze w swojej karierze koncertowe wydawnictwo Live - What You Hear Is What You Get.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Can' t get enough/Little Miss FortuneBad Company08.197415[6]5[15]Swan Song 70 015[written by Mick Ralphs][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Movin' on/Easy On My SoulBad Company01.197519[10]Swan Song 70 101 [written by Mick Ralphs][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Good lovin' gone bad/Whiskey BottleBad Company04.197531[4]36[8]Swan Song 70 103[written by Mick Ralphs][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Feel like makin' love/Wild Fire WomanBad Company07.197520[8]10[15]Swan Song 70 106[written by Mick Ralphs/Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Young blood/Do Right By Your WomanBad Company03.1976-20[13]Swan Song 70 108 [written by Jerry Leiber/Doc Pomus/Mike Stoller][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Honey child/Fade AwayBad Company07.1976-59[6]Swan Song 70 109[written by Raymond Burrell/Simon Kirke/Mick Ralphs/Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Burning sky/Everything I NeedBad Company05.1977-78[4]Swan Song 70 112 [written by Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Rock' n' roll fantasy/Crazy CirclesBad Company03.1979-13[20]Swan Song 70 119[gold-US][written by Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Gone gone gone/Take The TimeBad Company08.1979-56[6]Swan Song 71 000[written by Raymond Burrell][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Electricland/Untie The KnotBad Company10.1982-74[4]Swan Song 99 966[written by Paul Rodgers][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
This love/Tell It Like It IsBad Company10.1986-85[5]Atlantic 89 355[written by Chris Fretwell/Brian Howe][produced by Keith Olsen]
Shake it up/Dangerous AgeBad Company04.1989-82[8]Atlantic 88 939 [written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
Holy waterBad Company07.1990-89[6]Atlantic 98944 [written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
If you needed somebodyBad Company11.1990-16[24]Atlantic 98914 [written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
Walk through fireBad Company08.1991-28[17]Atlantic 98748 [written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
How about thatBad Company09.1992-38[13]Atlantic 98509 [written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]
This could be the oneBad Company12.1993-87[8]Atlantic 98463 [written by Brian Howe/Terry Thomas][produced by Terry Thomas]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Bad companyBad Company06.19743[25]1[1][64]Swan Song 8410[5x-platinum-US][gold-UK][produced by Bad Company]
Straight shooterBad Company04.19753[27]3[33]Swan Song 8413[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Bad Company]
Run with the packBad Company02.19764[12]5[28]Swan Song 8415[platinum-US][gold-UK][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Burnin' skyBad Company03.197717[8]15[24]Swan Song 8500[gold-US][produced by Bad Company/Paul Rodgers]
Desolation angelsBad Company03.197910[9]3[37]Swan Song SSK 8506[2x-platinum-US][produced by Bad Company]
Rough diamondsBad Company08.198215[6]26[18]Swan Song 90 001[produced by Bad Company]
10 from 6Bad Company01.1986-137[14]Atlantic 81 625 [multiplatinium-2x]
Fame and fortuneBad Company10.1986-106[9]Atlantic 81 684 [produced by Keith Olsen]
Dangerous ageBad Company09.1988-58[40]Atlantic 81 884 [gold-US][produced by Keith Olsen]
Holy waterBad Company06.1990-35[75]Atco 91 371 [platinium-US][produced by Tony Harris/Andrew Scarth/Terry Thomas]
Here comes troubleBad Company10.1992-40[20]Atco 91 759 [gold-US][produced by Bad Company]
Company of strangersBad Company06.1995-159[3]EastWest 61 808[produced by Bad Company]
The Original Bad Co. AnthologyBad Company04.1999-189[1]Elektra 62 349[produced by Paul Rodgers for Bad Company]
Extended VersionsBad Company04.2011-82[25]Sbme Special Mkts.[produced by Bad Company]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bachman-Turner Overdrive

Kanadyjska grupa hardrockowa założona w 1972 r. w Vancouver w prowincji Kolumbia Brytyjska w Kanadzie przez byłego członka zespołu Guess Who, Randy'ego Bachmana (ur. 27.09.1943 r. w Winnipeg w prowincji Manitoba w Kanadzie; gitara, śpiew).

Po odejściu z Guess Who, Bachman nagrał solowy album Axe; zły stan zdrowia uniemożliwił mu współpracę z Keithem Emersonem. Na rockową scenę powrócił w grupie Brave Belt, w której towarzyszyli mu brat Robbie Bachman (ur. 18.02.1953 r. w Winnipeg, w prowincji Manitoba, Kanada; perkusja), C.F. "Fred" Turner (ur. 16.10.1943 r., w Winnipeg; bas, śpiew) i Chad Allan (gitara, śpiew), występujący z Guess Who w ich wczesnym wcieleniu - Chad Allan And The Expressions. Grupa Brave Belt nagrała w latach 1971-1972 dla wytwórni Reprise dwa chybione albumy, po czym Allana zastąpi} kolejny z braci Bachmanów, Tim. Nazwę Bachman-Turner zespół przyjął w 1972 r., a człon Overdrive ("nadbieg") zapożyczono z tytułu czasopisma dla kierowców ciężarówek.

Podpisany w 1973 r. kontrakt z wytwórnią Mercury przyniósł album cieszący się umiarkowaną popularnością w USA i w Kanadzie. Wkrótce potem Tima Bachmana zastąpił Blair Thornton (ur. 23.07.1950 r. w Vancouver). Przełomem w karierze grupy było długie amerykańskie tournee i płyta Bachman-Turner Overdrive II (czwarte miejsce na liście albumów w USA). Pochodzący z niej singel "Takin' Care Of My Business" trafił na dwunaste miejsce tamtejszych list przebojów. Trzeci longplay; Not Fragile, z lata 1974 r. wszedł na szczyt w USA, a wykonywany przez Bachmana charakterystycznym łamiącym się głosem temat "You Ain't Seen Nothing Yet" dotarł do drugiego miejsca w Wielkiej Brytanii.

Płyta Four Wheel Drive z 1975 r. gościła jako ostatnia w dorobku grupy w bestsellerowych dziesiątkach. Mimo to zespół nagrywał single i albumy aż do końca dekady. W 1977 r. odszedł Randy Bachman, zakładając własny zespół Ironside i równocześnie debiutując jako solista. Na albumie Freeways zastąpił go Jim Clench. W rok później grupa skróciła nazwę do BTO, ale nie pomogło to w odzyskaniu wigoru. W 1984 r. Randy i Tim Bachmanowie wraz z Turnerem powrócili do starego szyldu. Nagrany dla Columbii longplay Bachman-Turner Overdrive przeszedł niezauważony.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Blue collar/Hold back the waterBachman-Turner Overdrive11.1973-68[6]Mercury 73 417[written by C.F. Turner][produced by Randy Bachman]
Let it ride/TrampBachman-Turner Overdrive02.1974-23[15]Mercury 73 457[written by Randy Bachman/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]
Takin' care of business/StonegatesBachman-Turner Overdrive08.1974-12[20]Mercury 73 487[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]
You ain' t seen nothing yet/Free wheelin'Bachman-Turner Overdrive10.19742[12]1[1][17]Mercury 73 622[gold-US][written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]
Roll on down the highway/SledgehammerBachman-Turner Overdrive01.197522[6]14[11]Mercury 73 656[written by Robbie Bachman/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]
Hey you/Flat broke loveBachman-Turner Overdrive05.1975-21[12]Mercury 73 683[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]
Down the line/She' s a devilBachman-Turner Overdrive11.1975-43[7]Mercury 73 724[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]
Take it like a man/Woncha take me for a whileBachman-Turner Overdrive02.1976-33[7]Mercury 73 766[written by Blair Thornton/C.F. Turner][produced by Randy Bachman]
Looking out for a #1/Find out about loveBachman-Turner Overdrive04.1976-65[6]Mercury 73 784[written by Randy Bachman][produced by Randy Bachman]
Gimme your money please/Four wheel driveBachman-Turner Overdrive09.1976-70[5]Mercury 73 843[written by C.F. Turner][produced by Randy Bachman]
Heartaches /Heaven tonightB.T.O.03.1979-60[7]Mercury 74 046[written by C.F. Turner][produced by Jim Vallance]
You ain' t seen nothing yetBus Stop feat Randy Bachman10.199822[2]
Ironhouse
Sweet Lui-Louise/Watch me flyIronhorse03.19796036[10]Scotti Bros K 11 271
What' s your hurry darlin' /Try a little harderIronhorse11.1980-89[6]Scotti Bros K 11 497



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Bachman-Turner OverdriveBachman-Turner Overdrive08.1973-70[68]Mercury 673[gold-US][produced by Bachman–Turner Overdrive,Randy Bachman]
Bachman-Turner Overdrive IIBachman-Turner Overdrive01.1974-4[75]Mercury 696[gold-US][produced by Randy Bachman]
Not fragileBachman-Turner Overdrive08.197412[13]1[1][50]Mercury 1004[gold-US][produced by Randy Bachman]
Bachman-Turner-Bachman as Brave BeltBachman-Turner Overdrive03.1975-180[3]Reprise 2210[produced by Randy Bachman]
Four wheel driveBachman-Turner Overdrive05.1975-5[22]Mercury 1027[gold-US][produced by Randy Bachman]
Head onBachman-Turner Overdrive01.1976-23[21]Mercury 1067[gold-US][produced by Randy Bachman]
Best of B.T.O. [So far]Bachman-Turner Overdrive08.1976-19[15]Mercury 1104[platinium-US][produced by Randy Bachman]
FreewaysBachman-Turner Overdrive03.1977-70[9]Mercury 3700[produced by Randy Bachman]
Street actionBachman-Turner Overdrive03.1978-130[4]Mercury 3713[produced by BTO]
Rock' n' roll nightsBachman-Turner Overdrive04.1979-165[4]Mercury 3748[produced by BTO, Jim Vallance]
Bachman Turner OverdriveBachman-Turner Overdrive09.1984-191[2]Compleat 1010[produced by Randy Bachman,Bachman–Turner Overdrive]
Tal Bachman
Tal BachmanTal Bachman08.1999-124[10]Columbia 67 956


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bachelors from Prague

Pochodzący z Melbourne Bachelors from Prague zwrócili uwagę publiczności w połowie lat 80-tych, grając stylowy i zaraźliwy miks jazzu z lat 40-tych, R&B z lat 50-tych, funk i salsę z lat 70-tych. Wokalistka Maas była członkiem duetu kabaretowego z 1970 roku The Busby Berkeleys (który powstał z Pram Factory w Carlton) i The Buddy Lowenstein Big Band. Ich zamiłowanie do jazzu i teatru muzycznego stanowiło podstawę zabawnego stylu i energetyki grupy.
 
Bachelors From Prague stał  się zespołem, który można zobaczyć podczas podróży po kawiarniach i klubach przy Brunswick Street, Fitzroy, śródmieściu Melbourne. Wybiegając w dalszą drogę, zespół wydał swój debiutancki album, The Energetic Cool (sierpień 1988), pod własną marką 3333. Album wydał dwa doskonałe single: „Go” / „Even Dishwashers Get the Blues” (lipiec) i „Tightrope” / „The Outsider” (luty 1989). Birth of the Fool (marzec 1990 r.) poprzedził singiel „Get Smart” / „Theme for Two Beds” (październik 1989 r.). Następny album, The Essentials, zaowocował podwójnym singlem A Trouble / The Irvin Rockman Affair. Thiery Fossemalle zastąpił Frimila na basie w 1991 roku. Pod koniec roku zespół wydał 12-calowy singiel  „Great!”. Zespół nigdy nie osiągnął szerokiego komercyjnego sukcesu, ale zawsze spełniał wysokie oczekiwania odbiorców.

Oryginalny skład: Henry Maas (wokal; ex Buddy Lowenstein Big Band), Bruce Haymes (instrumenty klawiszowe; ex Russell Morris and The Rubes, Richard Clapton Band), Chris Minko (trąbka), Andrew Philipp (saksofon), Jeff Raglus (trąbka; ex-Escalators), Tom Roberts (gitara), Justin Stanford (perkusja), George Frimil (bas), Russell Cook (perkusja) 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Birth of the foolBachelors From Prague10.198965[5]-Mercury 838 946-1-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 13 listopada 2019

Anna Nalick

Anna Christine Nalick urodziła się w 1984 roku w Glendora w Kalifornii. Jako nastolatka słuchała muzyki od Led Zeppelin, Cream i Rolling Stones - do czego namawiała ją matka - po Elvisa Presleya i Everly Brothers - do których przekonywał Annę ojciec.
Anna, jako swoje inspiracje, wymienia dokonania takich artystów jak Fiona Apple, Tori Amos, Blind Melon i John Mayer. Własne piosenki zaczęła pisać już w piątej klasie. W średniej szkole występowała także w zespole wykonującym covery utworów grupy Rush.

Przełomem w karierze Anny okazało się demo z sześcioma utworami, które trafiło w ręce Christophera Thorna i Brada Smitha, założycieli formacji Blind Melon, którzy obecnie pracują jako producenci oraz Erica Rosse'a - odpowiedzialnego za nagrania Tori Amos. W roku 2003 Anna porzuciła naukę w college'u i w październiku podpisała kontrakt z Columbia Records.

Przy nagraniu debiutanckiej płyty wokalistki spotkali się wspomniani wyżej producenci oraz inżynier Mark Endert, który pracował wcześniej z Fioną Apple, Maroon 5, Gavinem DeGraw. W rezultacie powstał album "Wreck of the Day", który w Stanach Zjednoczonych ukazał sie w kwietniu 2005 roku. Płyta zawierała pierwszy przebój Anny, piosenkę "Breathe (2 AM)".


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Breathe (2 AM)Anna Nalick04.2005-45[34]Columbia[written by Anna Nalick][produced by Eric Rosse, Christopher Thorn]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wreck of the DayAnna Nalick05.2005-20[30]Columbia 90 891[gold-US][produced by Eric Rosse, Christopher Thorn, Brad Smith]




Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Mario

Mario Dewar Barrett - ur. 27.09.1986r w Baltimore (Maryland, USA) .Wszechstronnie utalentowany gwiazdor młodego pokolenia twórców r&b, którzy na scenę wkroczyli szturmem w XXI w. Wokalista, tekściarz, aktor i tancerz.

Mario urodził się i dorastał w Baltimore. Na początku wychowywała go matka, ale gdy Barrett był jeszcze nastolatkiem, popadła w problemy z narkotykami i opiekę nad wnukiem przejęła babcia. Przyszły gwiazdor od najmłodszych lat chciał być muzykiem. Dopóki jego rodzina nie znalazła się w trudnym położeniu finansowym, uczęszczał na lekcje gry na pianinie. Niestety od kiedy musiał przenieść się do babci, było to niemożliwe i młodzieniec na długi czas popadł w depresję. Ratunkiem okazał się porywający występ w konkursie talentów COP-PIN state COLLEGE, gdzie Mario zaśpiewał utwór „I’ll Make Love to You” z repertuaru   Boyz II Men. Podczas tego występu zwrócił na niego uwagę producent Troy Patterson i błyskawicznie zdecydował się objąć chłopaka opieką, podpisując z nim kontrakt menedżerski. Mario niedługo potem dostał się do prestiżowej milford mill academy, gdzie mógł w końcu w pełni rozwinąć i szkolić swój talent. Zaowocowało to przesłuchaniem u szefa j records Clive’a Davisa, po którym Barrett, w wieku zaledwie czternastu lat, związał się z tą wytwórnią.

W 2001 r. Mario oficjalnie zadebiutował, wykonując na soundtracku do filmu „Dr. Dolittle 2” (reż. Steve Carr, USA) utwór „Tameeka” wspólnie z Fabolousem. Niedługo później artysta rozpoczął nagrywanie swojego pierwszego albumu. Do produkcji tego materiału przydzielono mu m.in.   Warryna C&mpbella,  Alicię Keys i   The Underdogs. Zatytułowany po prostu Mario krążek ukazał się w wakacje 2002 r. i już w pierwszym tygodniu osiągnął sprzedaż rzędu niemal stu tysięcy sztuk. Była to zasługa przede wszystkim przebojowego singla „Just a Friend 2002”, będącego coverem nagrania Biz Markiego. Ogólnie płyta znalazła ponad sześciuset tysięcy nabywców, a jej recenzje były dość przychylne. Popularność młodego artysty jeszcze wzrosła po trasie koncertowej SCREAM TOUR 3, gdzie Mario występował obok    Marquesa Houstona, B2K, Bow Wowa i   Nicka Cannona.

W grudniu 2004 r. do sklepów trafiła druga płyta Mario - Turning Point. Album promował wielki hit „Let Me Love You” wyprodukowany przez Scotta Storcha, a napisany przez Ne-Yo. Nagranie to aż przez dziewięć tygodni z rzędu okupowało szczyt billboardu i doskonale oddawało klimat krążka. Był on niewątpliwie bardziej dojrzały niż debiut i przyniósł artyście nie tylko zdecydowanie lepsze recenzje, ale również dobrą sprzedaż rzędu dwóch milionów egzemplarzy. Na płycie znalazły się produkcje m.in.  Lii Jona, Scotta Storcha i Warryna Campbella, a gościnnie wystąpili Cassidy, Juvenile, Cham, T.I. i Jadakiss.

Po zakończeniu promowania płyty Turning Point, która sprawiła, iż stał się z gwiazdki dziecięcego popu wielką gwiazdą r&b, Mario skoncentrował się na pewien czas na aktorstwie. Młodzieniec wystąpił w filmach „Taniec zmysłów” (oryg. „Step Up”, reż. Anne Fletcher, 2006, USA) i „Wolność słowa” („Freedom Writers”, reż. Richard LaGravenese, 2007, USA). Promował też duet producencko-ghostwriterski Knightwritaz (obok Barretta działa w nim Sterling Simme; Mario odpowiada za pisanie tekstów). W 2006 r. artysta rozstał się ze swoim menedżerem i odkrywcą jego talentu - Troyem Pattersonem. Wytoczył mu także proces sądowy, oskarżając o liczne oszustwa i to, że Patterson zapłacił mu zaledwie 50 tys. dolarów gratyfikacji za ponad trzy miliony sprzedanych płyt.

W międzyczasie artysta nagrał swój trzeci album - Go. Płyta zapowiadana była wstępnie na 28 listopada 2006 r. pod tytułem Mario Barrett - Effortless, jednak jej premiera przeciągnęła się niemal o rok. Wokaliście udało się zgromadzić niesamowitą grupę producentów i gości. W tej swoistej śmietance gwiazd znaleźli się m.in. The Neptunes, Timbaland, Ne-Yo, Akon, Jermaine Dupri, Stargate oraz  Dre & Vidal. Premiera albumu o nowym tytule Go odbyła się w połowie listopada 2007 r., a promowały go single „Crying out for Me” i „How Do I Breathe”. Oba ledwo dostały się do pierwszej pięćdziesiątki amerykańskiej listy hitów. Przełożyło się to w znaczący sposób również na sprzedaż całego krążka, który nie sprostał oczekiwaniom fanów i krytyki .


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Just A Friend 2002/Girl in the pictureMario05.2002-4[21]J Records 82876508082[written by Warryn Campbell/Marcel Hall/Harold Lilly/John Smith][produced by Warryn Campbell][4[24].R&B Chart][sample z "Sucker MC's"-Run-D.M.C.]
Braid my hairMario10.2002-74[8]J Records [written by Warryn Campbell/Harold Lilly][produced by Warryn Campbell/Harold Lilly][18[20].R&B Chart]
C'MonMario03.200328[3]-J Records 82876528282[written by Warryn "Baby Dubb" Campbell, Luther Campbell, David Hobbs, Chris Wong Won, Mark Ross][produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell][61[15].R&B Chart]
Let me love youMario03.20052[54]1[9][36]J Records 82876682452[platinum-US][platinum-UK][written by Kameron Houff/Shaffer Smith/Scott Storch][produced by Scott Storch][1[11][43].R&B Chart]
Here I Go AgainMario07.200511[13]-J Records 82876705582[written by Ron Feemster/Jason Argsheben][produced by Ron Feemster]
How could you/Couldn't say no/Call the copsMario03.2005-52[17]J Records 67 200 [US][written by Eric Dawkins/Antonio Dixon/Harvey Mason/Damon Thomas/Johnnie Valentine][produced by The Underdogs][14[20].R&B Chart]
How Do I BreatheMario07.2007-46[8]J Records 03568 [US][written by Mikkel Eriksen/Tor Erik Hermansen/Taj Jackson][produced by StarGate][18[24].R&B Chart]
Crying Out for MeMario12.2007-33[20]J Records [gold-US][written by Jasper Cameron/Jamal Jones/Elvis Williams][produced by Polow Da Don][5[41].R&B Chart]
Music for LoveMario04.2008-101[12]J Records [written by Jerrod Stacy, Theron Thomas, Timothy Thomas, The Co-Captains][produced by Ralph B. Stacy][18[34].R&B Chart]
That's How I GoMario02.2009-107[7]J Records-
Break UpMario Feat. Gucci Mane & Sean Garrett07.2009-14[23]3rd Street [US][gold-US][written by Sean Garrett/Shondrae Crawford/Radric Davis][produced by Shondrae Crawford/Sean Garrett][2[38].R&B Chart]
Thinkin' About YouMario09.2009--3rd Street[US][written by Jermaine Jackson, Andrew Harr, Richard Butler Jr., Karlyn Ramsey, Sean Davidson, Andre Davidson][produced by The Runners, The Monarch, Rico Love][45[20].R&B Chart]
HeadboardHurricane Chris featuring Mario and Plies10.2009--Polo Grounds [US][written by Maurice Carpenter, Kevin Cossom, Chris Doodly, Leigh Elliott, Johnny Mollings, Leonardo Mollings, Algernod Washington][produced by The Inkredibles][63[15].R&B Chart]
StrandedMario01.2010--J Records[84[3].R&B Chart]
Ooh BabyMario03.2010-95[1]J Records [written by Rico Love/Alain Biamby/Joel Augustin][produced by JackPot/Rico Love]
Ms. ChocolateLil Jon featuring R. Kelly and Mario05.2010--BME/TVT [US][written by Lil Jon, R. Kelly, Claude Kelly][produced by Drumma Boy][77[13].R&B Chart]
The WallsMario featuring Fabolous12.2011-46[8]J Records [written by Mario Barrett, John Jackson, Richard Butler Jr.][produced by Rico Love][58[14].R&B Chart]
Somebody ElseMario featuring Nicki Minaj08.2013-104[9]J Records 03568 [US][written by Jamal Jones, William Tyler, Jeremiah Bethea, Clyde McKnight, Onika Tanya Maraj ,Marvin E. Smith, Mario Barrett, Cory McWilliams][produced by Polow Da Don, Anomaly][36[9].R&B Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
MarioMario07.2002-9[20]J Records 20026[gold-US][produced by Alicia Keys/Clive Davis/Damon Thomas/Harvey Mason/Warryn Campbell]
Turning pointMario12.20048[30]13[27]J Records 61885[platinium-US][gold-UK][produced by Ivan Barias/Melvin Coleman/Scott Storch/Jonathan Smith/Carvin Haggins/Underdogs/Ron Feemster/Sean Garrett/Alloy "Fai" Hume/Howard Lilly/Big Tank/Allstar]
GoMario12.2007109[3]21[20]J Records 21570[produced by The Neptunes/Ralph Stacy/Jasper Cameron/Big Reese/Stargate/Terry Thomas/Akon/Knightwritaz/Mr Collipark/Polow da Don/Timbaland/King Logan]
D.N.A.Mario10.2009-9[6]J Records 49657[produced by Alain Biamby/Andre Harris/Christopher Stewart/Elvis Williams/Eric Hudson/Harold Lilly/Jim Jonsin/Joel Augustin/Malay/Peter Edge/Rico Love/Sean Garrett/Shondrae Crawford/The Runners/Vidal Davis]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Craig Morgan

Craig Morgan Greer (ur. 17 lipca 1964 r.) to amerykański artysta muzyki country. Weteran armii Stanów Zjednoczonych . Morgan rozpoczął karierę muzyczną w 2000 roku w Atlantic Records , wydając swój własny debiutancki album dla tej wytwórni przed zamknięciem dywizji w Nashville w 2000 roku. W 2002 Morgan podpisał kontrakt z niezależną Broken Bow Records , w której wydał trzy albumy studyjne: I Love It z 2003 roku, My Kind of Livin ' z 2005 roku i Little Bit of Life z 2006 roku. Przyniosły one kilka hitów wykresów, w tym „ That's What I Love About Sunday ”, który spędził cztery tygodnie na szczycie list przebojów country Billboard. Największy pakiet hitów powstał w połowie 2008 roku, zanim Morgan podpisał kontrakt z BNA Records i wydał That's Why jeszcze w tym samym roku. Po opuszczeniu BNA Morgan podpisał kontrakt z Black River Entertainment i wydał This Ole Boy w 2012 roku, a następnie A Whole Lot More to Me w 2016 roku.

Craig Morgan Greer urodził się w Kingston Springs, Tennessee , 17 lipca 1964 r.W wieku 18 lat został technikiem medycznym w nagłych wypadkach . Przez dziewięć i pół roku służył w armii amerykańskiej jako członek 101. i 82. Dywizji Powietrznodesantowej i pozostawał  w rezerwach przez kolejne sześć i pół roku.

Po powrocie do domu w Tennessee pracował dla różnych firm, w tym jako pracownik budowlany, ochroniarz i pracownik Wal-Mart . Później znalazł pracę w Nashville, śpiewając dema dla innych autorów tekstów i wydawnictw.  Dema doprowadziły do ​​wydania pierwszego albumu w Atlantic Records , zatytułowany Craig Morgan w 2000 roku. Wydano trzy single, w tym „ Something to Write Home About ”, który osiągnął  39 pozycję na liście Billboard Hot Country Singles & Tracks ( teraz listy Hot Country Songs ).  Album został wyprodukowany przez Buddy Cannona i Norro Wilsona , przy współudziale   Cannona, Billa Andersona i Harleya Allena .Pod koniec roku Morgan opracował świąteczny singiel zatytułowany „The Kid in Me”.  Morgan opuścił Atlantic Records na początku 2001 r., kiedy wytwórnia zamknęła oddział w Nashville, ale powiedział, że nie boi się swojej muzycznej przyszłości, ponieważ wciąż miał wówczas kontrakt wydawniczy. 

W 2002 roku Morgan podpisał kontrakt z Broken Bow Records . Wytwórnia wydała jego drugi album, I Love It , w marcu 2003 roku. Na czele tego albumu znalazła się „God, Family and Country”, piosenka poświęcona byłemu perkusiście sesyjnemu z Nashville, Randy'emu Hardisonowi, z wokalami grupy 4 Runner .  Osiągnął   49 miejsce na listach country. Po tym utworze pojawił się pierwszy hit z Top40 Morgana „ Almost Home ”.  Dwa kolejne single z albumu, „ Every Friday Afternoon ” i „Look at Us”, dotarły do ​​Top30 listy country w kraju. Do 2004 roku album sprzedał się w liczbie ponad 300 000 egzemplarzy, a jego sukces był cytowany przez Billboard na początku nowej fali komercyjnego sukcesu wśród niezależnych artystów muzyki country.

Morgan wydał swój trzeci album, My Kind of Livin ' , w 2004 roku. Zawierał osiem piosenek, które napisał jako współautor, oraz gościnnie wokale Johna Conlee i Brada Paisleya w „Blame Me”. Pierwsze wydanie singla „ That's What I Love About Sunday ” stało się jego jedynym numerem 1 na listach przebojów country, spędzając cztery tygodnie na tej pozycji, osiągając również 51 pozycję na liście Hot 100.  także pierwszy singiel nr 1 dla wytwórni Broken Bow, a także pierwszy niezależnie dystrybuowany singiel, który znalazł się na szczycie list przebojów w kraju od pięciu lat, i pierwszy taki singiel, który spędził wiele tygodni na tej pozycji od czasu wydania The Kendalls „ Heaven's Just a Sin Away ” z 1977 r. 

Kolejny singiel albumu, „ Redneck Yacht Club ”, osiągnął 2. miejsce na listach przebojów country i wszedł na Hot 100, gdzie osiągnął 45 pozycję.  Jego trzeci i ostatni album dla Broken Bow, Little Bit of Life , został wydany w 2006 roku. Morgan i O'Donnell wspólnie wyprodukowali album z Keithem Stegallem , producentem muzycznym znanym ze współpracy z Alanem Jacksonem  i Morganem   - napisał cztery z jedenastu piosenek.  W pierwszym tygodniu wytwórnia wydała ponad 200 000 kopii albumu i wydała specjalne ekskluzywne wydania dla sprzedawców takich jak Target i Walmart . Wydano trzy single: utwór tytułowy „ Tough ” i „ International Harvester ”, z których wszystkie stały się pozycjami na listami przebojów Hot Country. Kevin Oliver z Country Standard Time pochwalił neotradycjonalistyczne brzmienie albumu i nazwał Morgana „klasycznym piosenkarzem country”, ale powiedział, że poza utworem tytułowym i „Tough” „tradycyjne brzmienie jest w większości zmarnowane”.

18 września 2008 r. Morgan został zaproszony przez Johna Conlee do zostania członkiem Grand Ole Opry . Conlee formalnie wprowadził go jako członka podczas edycji Opry w dniu 25 października 2008 r. Chociaż po raz pierwszy ogłoszono, że Morgan podpisze kontrakt z siostrzaną wytwórnią Big Machine Records , Valory Music Group,  zamiast tego podpisał kontrakt z BNA Records , oddziałem Sony BMG Nashville . Jego pierwszy album dla wytwórni That's Why został wydany w październiku 2008 r. Pierwszy singiel „ Love Remembers ” stał się jego szóstą pierwszą dziesiątką na początku 2009 r., Ale kontynuacja „God Must Really Love Me” osiągnęła   26 miejsce. BNA ponownie wydało album w maju 2009 roku, zastępując dwa jego utwory nowo nagranymi utworami „ Bonfire ” i „ This Ain't Nothin ' ”. Ten pierwszy został wydany w tym miesiącu jako trzeci singiel albumu, który również znalazł się w pierwszej dziesiątce.  Na początku 2010 roku „This Ain't Nothin '” został wydany jako czwarty singiel albumu. Ostatni singiel Morgana dla BNA, „Still a Little Chicken Left on That Bone”, został wydany w październiku 2010 r. Piosenka osiągnęła 37. miejsce na listach przebojów muzyki country w styczniu 2011 r. Miesiąc później odszedł z wytwórni. 

1 kwietnia 2011 r. Morgan podpisał umowę z Black River Entertainment . Dwa miesiące później zaśpiewał gościnnie wokale singla Colta Forda „She Likes to Ride in Trucks”. Pierwszym wydawnictwem Morgana dla Black River był „ This Ole Boy ”,  utwór napisany wspólnie przez The Peach Pickers ( Rhett Akins , Dallas Davidson i Ben Hayslip ), który pojawia się również na albumie Joe Nicholsa z 2011 r. It's All Right .Utwór jest utworem tytułowym pierwszego albumu Morgana Black River, This Ole Boy , który został wydany 28 lutego 2012 r. Utwór ten był hitem Top 20 dla Morgana na liście Hot Country Songs. W lipcu 2013 roku Morgan wydał „ Wake Up Lovin 'You ”, pierwszy singiel z drugiego albumu kompilacyjnego The Journey (Livin „Hits) . Morgan odwołał kilka koncertów w maju 2014 r. z powodu powikłań chirurgicznych w przypadku rozdartych ścięgien na ramionach. 
Singiel wiodący trzeciego albumu Morgana dla Black River Entertainment , „When I'm Gone”, został wydany cyfrowym sprzedawcom 18 września 2015 r., a także radiu 21 września 2015 r. 

Morgan jest żonaty z żoną Karen i ma pięcioro dzieci: córki Marisa i Aly oraz synów Kyle, Jerry i Wyatt. On i jego rodzina mieszkają obecnie w Dickson, Tennessee .  W lutym 2011 r. Morgan uratował dwoje małych dzieci z płonącego domu w Dickson w Tennessee, a następnie obsadził wąż strażacki, aby pomóc ugasić pożar. . 10 lipca 2016 r. syn Morgana, Jerry Greer, zaginął po upadku z zajazdu w Kentucky Lake na rzece Tennessee . Jego ciało zostało odzyskane dzień później. Miał 19 lat. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Something to Write Home AboutCraig Morgan04.2000--Atlantic 84669[written by Craig Morgan & Tony Ramey][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][38[3].Country Chart]
ParadiseCraig Morgan08.2000--Atlantic [written by Craig Morgan, Harley Allen][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][46[20].Country Chart]
The Kid in MeCraig Morgan12.2000--Atlantic[68[3].Country Chart]
I Want Us BackCraig Morgan04.2001--Atlantic[written by Buddy Cannon, Dean Dillon, Marla Cannon Goodman][produced by Buddy Cannon, Norro Wilson][51[3].Country Chart]
God, Family and CountryCraig Morgan01.2002--Broken Bow[written by Craig Morgan, Craig Morris, Lance McDaniel][produced by Craig Morgan, D. Scott Miller][49[9].Country Chart]
Almost HomeCraig Morgan02.2003-59[14]Broken Bow[written by Craig Morgan & Kerry Kurt Phillips][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][6[21].Country Chart]
Every Friday AfternoonCraig Morgan09.2003--Broken Bow[written by Neal Coty, Jimmy Melton][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][25[20].Country Chart]
Look at UsCraig Morgan06.2004--Broken Bow[written by Craig Morgan, Larry Bastian, Buddy Cannon][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][27[15].Country Chart]
That's What I Love About SundayCraig Morgan11.2004-51[20]Broken Bow[gold-US][written by Adam Dorsey,Mark Narmore][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][1[4][34].Country Chart]
Redneck Yacht ClubCraig Morgan06.2005-45[19]Broken Bow[gold-US][written by Steve Williams,Thom Shepherd][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][2[22].Country Chart]
I Got YouCraig Morgan06.2006-92[4]Broken Bow[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell,Tim Owens][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][12[29].Country Chart]
Little Bit of LifeCraig Morgan12.2006-75[13]Broken Bow[written by Danny Wells,Tony Mullins][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][7[30].Country Chart]
ToughCraig Morgan08.2007-76[8]Broken Bow[written by Joe Leathers,Monty Criswell][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][11[25].Country Chart]
International HarvesterCraig Morgan03.2008-67[18]Broken Bow[gold-US][written by Shane Minor,Danny Myrick,Jeffrey Steele][produced by Craig Morgan,Keith Stegall][10[24].Country Chart]
Love RemembersCraig Morgan11.2008-73[9]BNA[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][9[30].Country Chart]
God Must Really Love MeCraig Morgan05.2009-- BNA[written by Jim Collins, Troy Verges][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell][26[20].Country Chart]
BonfireCraig Morgan12.2009-57[14] BNA[written by Tom Botkin,Kevin Denney,Craig Morgan,Mike Rogers][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][4[32].Country Chart]
This Ain't Nothin'Craig Morgan09.2010-83[13]BNA[written by Chris DuBois,Kerry Kurt Phillips][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][13[34].Country Chart]
Still a Little Chicken Left on That BoneCraig Morgan02.2011--BNA[written by Brent Maher, Buddy Black & Roy Lee Johnson][37[19].Country Chart]
This Ole BoyCraig Morgan04.2012-87[9]Black River[written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][13[44].Country Chart]
More Trucks Than CarsCraig Morgan05.2013--Black River[written by Craig Morgan,Phil O'Donnell,Craig Wiseman][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][38[20].Country Chart]
Wake Up Lovin' YouCraig Morgan05.2014-99[2]Black River[written by Josh Osborne, Matthew Ramsey, Trevor Rosen][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][20[27].Country Chart]
The Father, My Son, and the Holy GhostCraig Morgan11.2019-117Black River[written by Rhett Akins,Dallas Davidson,Ben Hayslip][produced by Craig Morgan,Phil O'Donnell][25.Country Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
I Love ItCraig Morgan06.2003-124[15]Broken Bow 75 672[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,D. Scott Miller]
My Kind of Livin'Craig Morgan03.2005-40[29]Broken Bow 75 472[gold-US][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
Little Bit of LifeCraig Morgan11.2006-57[29]Broken Bow 77 472[gold-US][produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,Keith Stegall]
Greatest HitsCraig Morgan10.2008-113[4]Broken Bow[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell,Keith Stegall]
That's WhyCraig Morgan11.2008-39[9]BNA [produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
This Ole BoyCraig Morgan03.2012-41[4] Black River 2012[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]
The Journey (Livin' Hits)Craig Morgan09.2013-78[2]Black River[produced by Craig Morgan, Phil O'Donnell]




Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 12 listopada 2019

Bacchus

Po odejściu z tasmańskiego zespołu The Viceroys Paul Musson założył zespół o nazwie Sons of Bacchus, który osiągnął sukces w pierwszej dziesiątce swoim pierwszym singlem „Universal”. W 1971 roku zespół, znany wówczas jako Bacchus, wszedł do  Battle of the Sounds Hoadleya. Wygrali rundę stanową i znaleźli się w finale w Melbourne przeciwko  Sherbet i grupie z  Adelaidy, Fraternity, którym przewodził młody Bon Scott, jeszcze przed jego dniami w AC / DC.

 „Wygrali Battle of the Sounds, a my wylądowaliśmy na czwartym miejscu w całym kraju, co było wspaniałe” - powiedział Paul. W 1974 roku Paul dostał sześciomiesięczny kontrakt w Townsville, śpiewając sześć nocy w tygodniu. Ale po trzech miesiącach gardło wysiadło i wiedział, że coś jest nie tak. „Poszedłem do lekarza, a on powiedział„ Paul, jutro jesteś w szpitalu ”- powiedział. „Miałem guzy na strunach głosowych”. Grupa rozpadła się i Paul poszedł pod nóż, aby usunąć guzy.

Członkowie grupy:
Paul Musson (gitara, wokal), John Heron (bas), Lyn Thomas, Neville Sice (perkusja), Ray McCall (wokal), Gary Rosen (bas).


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Hey mistaBacchus10.197184[5]-Van Diemen VDRO 26-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Baccara

Baccara - duet z Hiszpanii. A śpiewały w nim Mayte Mateus (Matee Matheos) oraz Maria Mendiola (Marie Mendiola). Mayte urodziła się w 1951 roku a Maria w 1952.
Wszystko zaczęło się w 1977 roku. Mayte zaczęła wtedy pracę w balecie. Tam właśnie poznała Maria. Obie panie zdecydowały się opuścić balet i zacząć pracować na własną rękę. Przypadkiem trafiły do klubu nocnego, gdzie dały przepiękny występ. Niestety, tydzień później, straciły tam posadę, ponieważ, zdaniem właściciela klubu były zbyt eleganckie.
Ale dziewczyny ani myślały się poddać. Zaczęły występować w hotelu "Tres Islas" położonym na hiszpańskiej wyspie Fuerteventura. Szybko zyskały sympatię a ich występy cieszyły się ogromnym powodzeniem. Dziewczyny tańczyły flamenco i śpiewały tradycyjne hiszpańskie piosenki, ciesząc oczy i uszy turystów.

17 stycznia 1977 roku, ich występ zobaczył Leon Deane, pracownik RCA record z Hamburga. Zaprosił obie dziewczyny do Hamburga, gdzie zaczęły one próby z producentem i kompozytorem Rolfem Soja. Wszystkich zachwyciły głosy obu pań i klika dni później panie wydają pierwszy singiel Yes Sir, I Can Boogie. Dziewczyny zaczęły występować jako Baccara (Baccara to gatunek róży).

Piosenka Yes Sir, I Can Boogie zdobyła od razu wiele list przebojów. W przeciągu 8 tygodni Baccara wspięła się na szczyt niemieckich list przebojów. Sprzedaż singla sięgnęła 16 milionów egzemplarzy. W styczniu 1978 roku dziewczyny wylansowały kolejny przebój Darling. Kolejny singiel Sorry, I'm a lady również trafił na niemieckie listy przebojów. W listopadzie 1977 roku ukazał się pierwszy album Baccary Baccara, na którym znalazły się przeboje: Yes Sir, I Can Boogie oraz Sorry, I'm a lady. Album zyskał tytuł złotej, podwójnie złotej platynowej oraz podwójnie platynowej płyty. Drugi album zespołu ukazał się w roku 1978 Light my Fire. Znalazły się tam takie przeboje jak: Parlez-vous francais, La Bamba, My Kisses Need A Cavalier, Adelita, Darling. Trzecia płyta, Colours, ujrzała światło dzienne w 1979 roku, a usłyszeć tam można było między innymi: Ay Ay Sailor, One, Two, Three, That's Life, Body Talk.

Baccara wzięła udział w 8 edycji festiwalu piosenki (Yamaha World Popular Song Festival ), który odbył się w Tokio 11 listopada 1977 roku, reprezentując Niemcy Zachodnie. W 1978 roku reprezentowały Luxemburg na Eurowizji w Paryżu. Zajęły 7 miejsce a utwór jaki wykonały to Parlez-vous francais.

W styczniu 1979 roku kolejny przebój trafia na listy przebojów. Jest to The Devil Sent You to Lorado. W 1978 ukazał się album-kompilacja The hits of Baccara. Dziewczyny pojawiały się regularnie w różnych programach telewizyjnych, szczególnie w takich państwach jak: Niemcy, Hiszpania oraz Wielka Brytania.

W roku 1981 sprawy zaczęły przybierać zły obrót. Nowy singiel Sleepy Time Toy został wycofany ze sprzedaży, ponieważ Maria narzekała, że jej glos nie brzmiał wyraźnie na singlu. Zatrudniła nawet prawnika, który reprezentował ją w sprawie przeciwko wytwórni płytowej. Mayte zupełenie nie rozumiała całego zamieszania, twierdząc, że to jej głos był zawsze wiodący.

Niestety, nie osiagnięto porozumienia z wytwórnią płytową i dziewczyny zaprzestały współpracę z Rolfem Soja. Baccara nagrała singiel Colorado i czwarty album Bad Boys z inną wytwórnią. Producentem został Graham Sacher. Niestety, album nie odniósł sukcesu. W 1981 roku nastąpił koniec Baccary. Dziewczyny zajęły się karierą solową, niestety bez sukcesu.

W 1983 roku powstaje New Baccara. Do Mayte dołączyła Australijka Jane Comerfold. Jednak tylko na rok. Po roku Gina T zastępuje Jane. Nagrały takie przeboje jak: Fantasy Boy, Call Me Up, Touch Me oraz nową wersje Yes Sir, I can Boogie oraz Sorry I'm a Lady.

W 1999 ukazał się album BACCARA 2000. W nagraniu wzięły udział Mayte Mateus i Christina Sevilla. Na albumie znalazła się nowa wersja Yes Sir, I can boogie, kilka nowych nagrań np Carino, The clapping song oraz stare nagrania: Sorry, I'm A Lady, Parlez-Vous Francais?.

W 1985 roku Maria Mendiola założyła swój zespół New Baccara, który potem zmienił nazwę na Baccara . Śpiewała razem z Marissą Perez (Maryse Peres). Zespół występował głównie w Niemczech. Maria wciąż występując z Marissą jako Baccara, w roku 1999 wydała płytę Made in Spain. Na płycie znalazła się taneczne wersje przebojów Yes Sir, I Can Boogie, I'm a Lady oraz kilka nowych hiszpańskich piosenek. W 2000 roku wydano kolejny album Face to Face, na którym znalazły się nowa wersja przeboju Cara Mia, nowa piosenka I want to be in love with somobody oraz bonus Sorry I'm a Lady.

W tym samym roku dziewczyny wydały także hiszpańskojęzyczną kompilację Lo Mejer de Baccara, na której znalazło się 15 piosenek, m.in Sorry, I am a lady. A wracając do Baccary z Mayte: Cristine Sevilla opuściła zespół. Zastąpiła ją Paloma Blanco. Podobno wciąż nagrywają.



Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Yes Sir, I Can Boogie / Cara MiaBaccara09.19771[1][17]-RCA Victor PB 5526[Produced By Rolf Soja][written by Rolf Soja]
Sorry, I'm a Lady / Love You Till I DieBaccara01.19788[9]-RCA Victor PB 5555[Produced By Rolf Soja][written by Frank Dostal , Rolf Soja]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
BaccaraBaccara03.197826[6]-RCA Victor PL 28316[Produced by Rolf Soja ]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Babys

Grupa brytyjska, której narodzinom w połowie lat siedemdziesiątych towarzyszyły spore nadzieje i głośna reklama. John Waite (ur. 4.07.1955 r. w Londynie, Anglia; śpiew, bas), Mike Corby (ur. 3.07.1955 r. w Londynie; instr. klawiszowe, gitara), Walter "Wally" Stocker (ur. 27.03.1954 r.w Londynie; gitara) oraz Tony Brock (ur. 31.03.1954 r. w Bournemouth w hrabstwie Dorset, Anglia; perkusja), eks-członek zespołów Spontaneus Combustion i Strider, zostali uznani za muzyczne objawienie 1974 r.

Ich debiutancki album, The Babys, zawierał zgrabną mieszaninę popu i rocka w stylu The Raspberries, brakowało mu jednak oryginalności i wyrazu. Kwartet zepchnięty na drugi plan przez debiutujące wówczas grupy punkowe, próbował szczęścia w USA. Wkrótce po nagraniu longplaya Head First Corby'ego zastąpił Jonathan Cain.

Wprawdzie amerykańskie single zespołu, "Isn't It Time" i "I Think Of You", weszły do amerykańskiej Top 20, lecz Babys pozostali w cieniu przedstawicieli ambitnej muzyki środka w rodzaju Fleetwood Mac, Foreigner i Journey. Po rozwiązaniu grupy Waite podjął próby ambitnej działalności solowej.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
If you' ve got the time/Head above the wavesBaby' s03.1977-88[2]Chrysalis 2132[written by Tony Brock,
John Waite,
Jonathan Cain,
Walt Stocker,
Mike Corby][produced by Bob Ezrin,
Brian Christian]
Isn' t it time/Give me your loveBaby' s10.197745[3]13[16]Chrysalis 2173[written by Jack Conrad,
Ray Kennedy][produced by Ron Nevison]
Silver dreams/And if you could see me flyBaby' s02.1978-53[7]Chrysalis 2201[Written by: Tony Brock/John Waite]
Every time i think of you/Please don't leave me hereBaby' s01.1979-13[16]Chrysalis 2279[written by Jack Conrad,
Ray Kennedy][produced by Ron Nevison]
Head first/CaliforniaBaby' s05.1979-77[3]Chrysalis 2323[Written by: Tony Brock/Walt Stocker/John Waite][produced by Ron Nevison]
Back on my feet again/Turn around in TokyoBaby' s01.1980-33[12]Chrysalis 2398[Written by: Dominic Bugatti/Frank Musker/John Waite][produced by Keith Olsen]
Midnight randezvous/Love is just a mysteryBaby' s05.1980-72[4]Chrysalis 2425[Written by: Jonathan Cain/John Waite ][produced by Keith Olsen]
Turn and walk away/Darker side of townBaby' s11.1980-42[12]Chrysalis 2467[Written by: Jonathan Cain/John Waite ][produced by Keith Olsen]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
The BabysBabys03.1977-133[13]Chrysalis 1129[produced by Brian Christian, Bob Ezrin]
Broken heartBabys10.1977-34[26]Chrysalis 1150[produced by Ron Nevison]
Head firstBabys01.1979-22[25]Chrysalis 1195[produced by James Stroud, Ron Nevison]
Union jacksBabys01.1980-42[22]Chrysalis 1267[produced by Keith Olsen]
On the edgeBabys11.1980-71[15]Chrysalis 1305[produced by Keith Olsen]
AnthologyBabys11.1981-138[7]Chrysalis 1351[produced by Keith Olsen, Ron Nevison, Brian Christian & Bob Ezrin]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

B. T. Express

BT Express (pierwotnie nazwany Brooklyn Transit Express ) to amerykańska grupa funk / disco , która w latach 70-tych miała wiele udanych piosenek.

Grupa była częścią „brzmienia Brooklynu” z początku lat 70-tych XX wieku, złożonego z trzech graczy z grupy King Davis House Rockers. The House Rockers to lokalny zespół taneczny, który wydał kilka   singli („We All Make Mistakes Sometimes” z 1967 roku w Verve Records, „Rum Punch” z 1972 roku) . Trzej muzycy (gitarzysta Richard Thompson, saksofonista tenorowy Bill Risbrook i saksofonista altowy Carlos Ward) założyli Madison Street Express wraz z basistą Louisem Risbrookem (później muzułmańskim Jamalem Rasoolem), perkusistą Dennisem Rowe, perkusistą Terrellem Woodem i wokalistką Barbarą Wood.

 Razem z producentem Jeffem Lane'em podpisali kontrakt z firmą producencką Roadshow Records, aby nagrać płytę Billy'ego Nicholsa „ Do It („ Til You Satisfied) ”. Płyta została zakupiona przez duże wytwórnie, dopóki nie została zaakceptowana w Scepter Records.Scepter zasugerowała grupie zmianę nazwy z Madison Street Express, na Brooklyn Transit Express.   Singiel został wydany w sierpniu 1974 roku i osiągnął 10. pozycję. Lane zabrał grupę z powrotem do studia, aby nagrać drugi singiel i wydać pełny album dla wytwórni.

Pierwsze dwa single były hitami, zarówno na liście R&B, jak i na liście pop  w USA. Album został numerem 1 na liście albumów R&B i numerem 5 na liście albumów pop w USA. Te nagrania były również hitami w rozpowszechniającej się kulturze dyskotekowej. 

BT Express wydawało album rocznie do 1978 roku. Z trzecim albumem Leslie Ming został przyjęty jako perkusista, a klawiszowiec Michael Jones został dołączony jako klawiszowiec. Jamal, który nawrócił się na wiarę muzułmańską, nadał Jonesowi imię Kashif Saleem , którego użył po odejściu z grupy w 1979 r., aby kontynuować produkcję („Mighty M Productions” z Morrie Brown i Paulem Laurence Jones) i nagrywać solo. W tym samym roku zespół opuścił także kompozytor Billy Nichols i perkusista Leslie Ming.  W 1976 r. nagrania firmy Scepter napotkały trudności biznesowe, które wkrótce zakończyły działalność firmy, a BT Express otrzymał umowę dystrybucyjną z Columbia Records, co, choć zapewniło im większą ekspozycję, spowodowało, że mniej uwagi poświęcono ich produkcji, ponieważ miał innych artystów, na których mógł się skoncentrować.Grupa nie osiągnęła poziomu sukcesu radiowego ani sprzedaży w Columbii, który osiągnęła na bardziej wychowującym, ale już nieistniejącym Scepter. Pozostali w Columbii przez pięć lat, z Lane który produkował do 1978 roku, następnie Nichols wyprodukował ich piąty album, zanim odszedł do pracy solo, a Morrie Brown wyprodukował szósty LP i kilka następnych utworów. Grupa przeniosła się do Coast To Coast Records dla LP z 1982 r., i Earthtone Records na późniejszy singiel z 1982 r. 

Michael Jones, później znany jako Kashif, zmarł w swoim domu w dzielnicy Playa del Rey w Los Angeles, 25 września 2016 r., w wieku 59 lat.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Do It ('Til You're Satisfied)/Do It ('Til You're Satisfied) Part II)B.T. Express09.1974-2[18]Scepter 12395[gold-US][written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane, Dock Productions][8[1].Hot Disco/Dance;Scepter 12 395 7"][1[1][21].R&B Chart]
Express/Give It What You Got
B.T. Express01.197534[8]B:4[15];B:40[6]Roadshow 7001[gold-US][A:written by Barbara Lomas/Louis Risbrook/William Risbrook/Dennis Rowe/Richard Thompson/Carlos Ward/Orlando Woods][B:written by Solomon Roberts][produced by Jeff Lane][1[5][20].Hot Disco/Dance;Roadshow 7001 7"][A:1[1][16].R&B Chart]
That's What I Want for You BabyB.T. Express12.1974---[written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane][11[5].Hot Disco/Dance;Roadshow 5117 LP.]
Give It What You Got/Peace PipeB.T. Express08.1975--Roadshow 7003[B:written by Mark Barkan/Sam Taylor][produced by Jeff Lane][B:3[15].Hot Disco/Dance;Roadshow 7003 7"][5[17].R&B Chart]
Close To You/Whatcha Think About That?B.T. Express01.1976-82[4]Roadshow 7005[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Jeff Lane][31[10].R&B Chart]
Can't Stop Groovin' Now, Wanna Do It Some More/HerbsB.T. Express06.1976-52[4]Columbia 10 346[written by Billy Nichols][produced by Jeff Lane][6[15].R&B Chart]
Energy To Burn/Make Your Body MoveB.T. Express09.1976--Columbia 10399[written by S. Taylor, T. Howard][produced by Jeff Lane][37[8].R&B Chart]
Shout It Out/Ride On B.T.B.T. Express12.1977--Columbia 10649[written by Billy Nichols, Maxwell Romer, Allen Williams][produced by Billy Nichols][12[20].R&B Chart]
Give Up The Funk (Let's Dance)/Better Late Than NeverB.T. Express04.1980--Columbia 11 249[written byC. Ward, B.T. Express][produced by Morrie Brown][24[12].R&B Chart]
Does It Feel Good/Have Some FunB.T. Express09.1980--Columbia 11336[written by W. Hall Jr.][produced by Morrie Brown, Fred Frank][76[4].R&B Chart]
Stretch/Just Want To Hold YouB.T. Express12.1980--Columbia 11400[written by E. Walker, W. Hall Jr.][produced by Morrie Brown][51[11].R&B Chart][22[31].Hot Disco/Dance;Columbia 754 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Do It ('Til You're Satisfied)B. T. Express11.1974-5[31]Roadshow 5117[gold-US][produced by Jeff Lane, Trade Martin]
Non-StopB. T. Express08.1975-19[19]Roadshow 41 001[produced by Jeff Lane]
Energy to BurnB. T. Express05.1976-43[12]Columbia 34 178[produced by Jeff Lane]
Function at the JunctionB. T. Express05.1977-111[5]Columbia 34 702[produced by Jeff Lane]
Shout! (Shout It Out)B. T. Express02.1978-67[11]Columbia 35 078[produced by B.T. Express, Billy Nichols]
1980B. T. Express05.1980-164[4]Columbia 36 333-




Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

poniedziałek, 11 listopada 2019

B.G., the Prince of Rap

Bernard Greene , znany również jako BG, Prince of Rap , to amerykański raper i artysta eurodance . Skromny sukces odniósł w Niemczech , gdzie mieszkał po wysłaniu go przez armię amerykańską .

Greene urodził się w Waszyngtonie . Wstąpił do armii Stanów Zjednoczonych po ukończeniu szkoły średniej i został wysłany do Niemiec w 1985 roku.
Jego największy hit przyszedł w 1991 roku, kiedy osiągnął numer jeden na liście amerykańskiej Hot Dance Music / Club Play dzięki „This Beat Is Hot”. Singiel znalazł się na 72 miejscu amerykańskiej listy Billboard Hot 100 i 54 na amerykańskiej liście przebojów Hot Black .

Kontynuował to utworem „Take Control of The Party”, który osiągnął numer 2 na liście tanecznej w następnym roku. Ten utwór osiągnął również   71 pozycję na brytyjskiej liście singli w styczniu 1992 r. Inne dobrze znane utwory tego artysty to „ Can We Get Enough? ”, „ The Colour of My Dreams ” i „ Stomp! ”.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
This Beat Is HotB.G., the Prince of Rap08.1991-72[9]Epic 73 950[written by B.G. The Prince Of Rap, Jam El Mar][produced by Jam El Mar][1[1][11].Hot Disco/Dance;Epic 73 842 12"]
Take Control of the PartyB.G., the Prince of Rap01.199271[2]-Columbia 6576330[written by B.G. The Prince Of Rap, Jam El Mar][produced by Jam El Mar][2[14].Hot Disco/Dance;Epic 74 056 12"]
The Power of RhythmB.G., the Prince of Rap06.1992--Epic 74287 [written by Neil Tennant,Bernard Sumner,Johnny Marr][produced by Bernard Sumner,Johnny Marr][32[6].Hot Disco/Dance;Epic 74 287 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Bernard Bresslaw

Bernard Bresslaw (ur. 25 lutego 1934r w Londynie, zm. 11 czerwca 1993r tamże) - brytyjski aktor, specjalizujący się w repertuarze komediowym, współcześnie pamiętany przede wszystkim ze swoich ról w czternastu filmach z cyklu Cała naprzód.

Pochodził z niezamożnej, londyńskiej rodziny, jego ojciec pracował w zakładzie krawieckim. Dzięki uzyskanemu stypendium mógł podjąć studia w prestiżowej Royal Academy of Dramatic Art, gdzie został uhonorowany nagrodą dla najbardziej obiecującego młodego aktora. Po studiach dostał angaż w radiu, gdzie znalazł się w obsadzie cyklicznego słuchowiska komediowego Educating Archie, a także w telewizji, gdzie grał w sitcomie The Army Game. W początkowym okresie swojej kariery sporo grywał również w "poważnym" teatrze, łącznie z repertuarem szekspirowskim. W 1958 zadebiutował na dużym ekranie, w komedii I Only Arsked!.

Po tej produkcji otrzymał propozycje głównych ról w kilku innych filmach komediowych, jednak prawdziwy przełom w jego karierze przyszedł dopiero w roku 1965, kiedy to wystąpił w filmie Kowboju do dzieła, należącym do przeżywającej wówczas apogeum popularności serii niskobudżetowych i pozbawionych poważniejszych ambicji, lecz chętnie oglądanych komedii Cała naprzód (Carry On). Dołączył do stałego trzonu obsady tych filmów, łącznie pojawiając się w czternastu spośród nich. Ostatnim obrazem tego cyklu z jego udziałem było Cała naprzód: Rzymski camping z 1975 roku. Scenarzysta cyklu Talbot Rothwell, tworząc postacie z myślą o Bresslawie, bazował często na niejako naturalnych cechach aktora - wyniesionej z domu znajomości cockneya oraz bardzo wysokim wzroście (prawie 202 cm). W 1968 zagrał w jednej ze wczesnych odsłon Doctora Who.

Od połowy lat 70-tych Bresslaw powrócił do teatru, jedynie okazjonalnie pojawiając się w filmach i serialach telewizyjnych. Był członkiem tak renomowanych kompanii teatralnych jak Royal Shakespeare Company, Royal National Theatre czy New Shakespeare Company.

11 czerwca 1993 upadł w garderobie teatru plenerowego w Regent's Park w Londynie, gdzie przygotowywał się do wyjścia na scenę w spektaklu Poskromienie złośnicy. Lekarze stwierdzili zgon wskutek nagłego, rozległego ataku serca. Miał 59 lat. Podobnie jak w przypadku kilku innych gwiazd Całej naprzód, jego ciało zostało skremowane w Golders Green Crematorium w Londynie, a prochy pochowano w pobliżu tej instytucji.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Mad Passionate Love/You Need FeetBernard Bresslaw09.19586[11]-HMV POP 522[written by Sherman, Coleman]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)