Barbra Streisand

Barbra Streisand urodziła się 24 kwietnia 1942 roku w żydowskiej rodzinie, osiadłej w Williamsburgu, w nowojorskim Brooklynie. Rodzina jej ojca pochodziła z Wiednia. Barbra Streisand i jej starszy brat Sheldon byli wychowywani przez matkę i ojczyma po tym, jak ich biologiczny ojciec zmarł, gdy dziewczynka miała jedynie 15 miesięcy.

Pomimo braku aprobaty ze strony matki, Streisand już w młodości zdecydowała się na karierę w show-biznesie i już w szkole średniej wstąpiła do chóru, aby doskonalić umiejętności.

Po skończeniu szkoły Streisand znalazła pracę piosenkarki w kilku nowojorskich klubach. Udało jej się także dostać angaż w niewielkim niezależnym przedstawieniu. Występami w klubie gejowskim na Greenwich Village zyskała niewielką popularność, co pozwoliło jej na nawiązanie kontaktu z przedstawicielami przemysłu muzycznego i telewizji. W 1961 roku po raz pierwszy wystąpiła w telewizji, śpiewając w programie "The Tonight Show". Kolejny program, "P.M. East P.M. West" pomógł jej w uzyskaniu roli na Broadwayu, w przedstawieniu "I Can Get It for You Wholesale". W tym okresie była już także związana z Columbia Records, które zaproponowało jej nagranie płyty.

Ukazała się ona w lutym 1963 roku jako "The Barbra Streisand Album" i zawierała nowe wersje amerykańskich przebojów muzyki pop. Longplay szybko okazał się sukcesem, co potwierdziło przyznanie nagrody Grammy w kategorii najlepszy album roku. Jako gwiazda muzyki Streisand nie miała kłopotu, aby ponownie pojawić się na Broadwayu, gdzie ponownie zdobyła uznanie za rolę w przedstawieniu "Funny Girl", za którego filmową wersję otrzymała w 1968 roku Oscara. Spektakl był sukcesem także od strony muzycznej, a wydana w 1964 roku płyta z muzyką z tego przedsięwzięcia "People" zapewniła artystce wysokie miejsca na listach przebojów.

Końcówka lat 60-tych przyniosła zmianę w muzyce Streisand. Jako, że lata te zdominował w muzyce rock, piosenkarka zdecydowała się na zmianę repertuaru. Porzuciła nagrywanie nowych wersji klasycznych popowych piosenek na rzecz bardziej współczesnych utworów. W 1971 roku wielkim sukcesem okazała się produkowana przez słynnego Richarda Perry'ego płyta "Stoney End", a tytułowy utwór natychmiast podbił listy przebojów.

Okazało się, że to dopiero początek trwającej całe lata 70-te ogromnej popularności Streisand. W ciągu tej dekady udało jej się czterokrotnie zdobyć szczyty listy przebojów. Przez amerykańską organizację artystów RIAA została ogłoszona największą piosenkarką w Stanach Zjednoczonych, jako, że ustępowała w wynikach sprzedaży i popularności jedynie Elvisowi Presleyowi oraz The Beatles. W początku lat 80-tych "New York Times" uznał ją za największą gwiazdę pop od czasów Franka Sinatry.

Również w latach 70-tych znacznie rozwinęła się jej kariera aktorska. W tym okresie wystąpiła w 10 filmach, głównie komediach oraz ekranizacjach przedstawień teatralnych. Bardzo znana jest jej rola w obrazie Sydneya Pollacka "Tacy byliśmy" ("The Way We Were") z 1973 roku, w którym zagrała u boku Roberta Redforda. Trzy lata później jako pierwsza kobieta w historii dostała Oscara za piosenkę "Evergreen", użytą w filmie "Narodziny gwiazdy" ("A Star Is Born").

W latach 80-tych Streisand zwolniła tempo pracy w filmie. W wielkim stylu powróciła za to na scenę muzyczną, wydając we wrześniu 1980 roku album "Guilty". Był to największy komercyjny sukces piosenkarki, potwierdzony zdobyciem pierwszych miejsc list przebojów w USA, Wielkiej Brytanii i Australii.

W 1983 roku Streisand pokazała się z nowej strony dzięki filmowi "Yentl". Był to jej autorski projekt kinowy, w którym spełniała role producentki, autorki scenariusza oraz odtwórczyni głównej roli. Scenariusz opierał się na opowiadaniu Isaaca Bashevisa Singera, w którym żydowska dziewczyna musi przebierać się za mężczyznę, aby zdobyć edukację. Obraz był dużym sukcesem artystycznym i został uhonorowany trzema Oscarami, a Streisand otrzymała Złoty Glob za reżyserię.

Rok 1985 przyniósł artystce kolejny sukces, tym razem muzyczny. Powróciwszy do klasycznych amerykańskich kompozycji muzyki rozrywkowej, jakie znalazły się na płycie "The Broadway Album", Streisand ponownie podbiła serca słuchaczy. Longplay okazał się ogromnym sukcesem komercyjnym, ponownie potwierdzając szczególną pozycję artystki na amerykańskim rynku muzycznym.

Na początku lat 90-tych Streisand znowu zwróciła się w stronę filmu. Dwukrotnie wystąpiła w produkowanych i reżyserowanych przez siebie samą filmach. W 1991 roku premierę miał "Książę przypływów" ("The Prince of Tides"), dobrze przyjęty zarówno przez publiczność, jak i krytyków. Nieco gorzej odebrany został za to obraz "Miłość ma dwie twarze" ("The Mirror Has Two Faces") z 1996 roku, choć i to nie przeszkodziło mu w zdobyciu kilku statuetek.

Dużym zaskoczeniem dla opinii publicznej była wiadomość z września 1993 roku o planowanej przez piosenkarkę trasie koncertowej. W samym fakcie nie byłoby nic dziwnego, gdyby nie to, że miały to być pierwsze publiczne występy gwiazdy na żywo od 27 lat. Sukces tego przedsięwzięcia przerósł wszelkie oczekiwania i okazał się niezwykle opłacalny dla artystki.

Również w tym okresie Streisand zaczęła angażować się w różne akcje polityczne. Udzieliła swojego silnego poparcia dla kandydatury Billa Clintona na urząd prezydenta USA. Do tej pory jest jedną z najbardziej znanych zwolenniczek Demokratów i często wypowiada się na tematy związane z ochroną środowiska i polityką wewnętrzną swojego kraju. W 2003 roku ostro zaprotestowała także przeciwko wojnie w Iraku. W celu m. in. wspierania działań demokratycznych, edukacji wyborczej, ochrony środowiska i ochrony praw obywatelskich artystka założyła także The Streisand Foundation, którą regularnie wspiera dużymi dotacjami.

Znana jako silna i zdecydowana, a wręcz uparta kobieta, Streisand wzbudziła sporo kontrowersji ze względu na proces, jaki w 2003 roku wytoczyła artyście Kennethowi Adelmanowi za sfotografowanie jej domu. Żądała ona usunięcia fotografii z projektu artystycznego. Rozgłos nadany tej sprawie spowodował jednak wielki wzrost popularności zdjęcia w internecie, a cała sytuacja dała nazwę "efektowi Streisand", czyli działaniom, które przynoszą odwrotny od zamierzonego skutek.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
People/ I Am Woman	Barbra Streisand	04.1964	-	A:5[19];B:114[2]	Columbia 42965	[written by Bob Merrill/Jule Styne][produced by Mike Berniker][piosenka z musicalu na Broadway'u "Funny Girl"]
Funny Girl/Absent Minded Me	Barbra Streisand	09.1964	-	A:44[9];B:123[1]	Columbia 43127	[written by Bob Merrill/Jule Styne][produced by Jack Gold]
Why Did I Choose You/My Love	Barbra Streisand	04.1965	-	77[5]	Columbia 43248	[written by Mike Leonard/Herb Martin][produced by Robert Mersey][piosenka z musicalu na Broadway'u "The Yearling"]
My Man/Where Is The Wonder	Barbra Streisand	07.1965	-	79[6]	Columbia 43323	[written by Channing Pollock/Maurice Yvain][produced by Robert Mersey][#4 hit for Fanny Brice in 1922]
He Touched Me/I Like Him	Barbra Streisand	10.1965	-	53[10]	Columbia 43403	[written by Ira Levin/Milt Schafer][produced by Robert Mersey][piosenka z musicalu na Broadway'u "Drat! The Cat!"]
Second Hand Rose/The Kind Of Man A Woman Needs	Barbra Streisand	12.1965	14[13]	32[9]	Columbia 43469	[written by Grant Clarke/James Hanley][produced by Robert Mersey][#6 hit for Fanny Brice in 1922]
Where Am I Going?/You Wanna Bet	Barbra Streisand	02.1966	-	94[2]	Columbia 43518	[written by Cy Coleman/Dorothy Fields][produced by Robert Mersey]
Sam, You Made The Pants Too Long/The Minute Waltz	Barbra Streisand	05.1966	-	98[1]	Columbia 43612	[written by Milton Berle/Sam Lewis/Victor Young][produced by Warren Vincent
Free Again/I've Been Here	Barbra Streisand	10.1966	-	83[4]	Columbia 43808	[written by Joss Baselli/Armand Canfora/Robert Colby/Michel Jourdan][produced by Ettore Stratta][angielska wersja "Non,C'est Rien"]
Stout-Hearted Men/Look	Barbra Streisand	08.1967	-	92[2]	Columbia 44225	[written by Oscar Hammerstein/Sigmund Romberg][produced by Howard Roberts/Jack Gold][piosenka z musicalu na Broadway'u "The New Moon" z 1928r]
Our Corner Of The Night/He Could Show Me	Barbra Streisand	03.1968	-	107[5]	Columbia 44474	[written by G. Goehring, S. Rhodes][produced by Jack Gold]
Stoney End/I'll Be Home	Barbra Streisand	10.1970	27[11]	6[18]	Columbia 45236	[written by Laura Nyro][produced by Richard Perry]
Time And Love/No Easy Way Down	Barbra Streisand	03.1971	-	51[7]	Columbia 45341	[written by Laura Nyro][produced by Richard Perry]
Flim Flam Man/Maybe	Barbra Streisand	05.1971	-	82[5]	Columbia 45384	[written by Laura Nyro][produced by Richard Perry]
Where You Lead/Since I Fell For You	Barbra Streisand	07.1971	-	40[8]	Columbia 45414	[written by Carole King/Toni Stern][produced by Richard Perry]
Mother/The Summer Knows	Barbra Streisand	10.1971	-	79[5]	Columbia 45471	[written by John Lennon][produced by Richard Perry]
Space Captain/One Less Bell To Answer / A House Is Not A Home	Barbra Streisand	12.1971	-	105[1]	Columbia 45511	[written by M. Moore][produced by Richard Perry]
Sweet Inspiration / Where You Lead/Didn't We	Barbra Streisand	06.1972	-	37[12]	Columbia 45626	[written by Carole King/Spooner Oldham/Dan Penn/Toni Stern][produced by Richard Perry]
Sing A Song / Make Your Own Kind Of Music/Starting Here, Starting Now	Barbra Streisand	09.1972	-	94[3]	Columbia 45686	[written by Barry Mann/Joe Raposo/Cynthia Weil][produced by Richard Perry]
Didn't We/On A Clear Day (You Can See Forever)	Barbra Streisand	12.1972	-	82[8]	Columbia 45739	[written by Jimmy Webb][produced by Richard Perry]
The Way We Were/What Are You Doing The Rest Of Your Life?	Barbra Streisand	11.1973	31[6]	1[3][23]	Columbia 42965	[platinum-US][written by Alan Bergman/Marilyn Bergman/Marvin Hamlisch][produced by Marty Paich][tytułowa piosenka z filmu]
All In Love Is Fair/Medley: My Buddy / How About Me	Barbra Streisand	03.1974	-	63[5]	Columbia 46024	[written by Stevie Wonder][produced by Tommy Lipuma]
Love Theme From "A Star Is Born" (Evergreen)/I Believe In Love	Barbra Streisand	12.1976	3[19]	1[3][25]	Columbia 10 450	[platinum-US][silver-UK][written by Barbra Streisand/Paul Williams][produced by Barbra Streisand/Phil Ramone]
My Heart Belongs To Me/Answer Me	Barbra Streisand	05.1977	-	4[17]	Columbia 10 555	[written by Alan Gordon][produced by Charles Calello/Gary Klein]
Songbird/Honey Can I Put On Your Clothes	Barbra Streisand	06.1978	-	25[10]	Columbia 10 756	[written by Stephen Nelson/David Wolfert][produced by Gary Klein]
Love Theme From "Eyes Of Laura Mars" (Prisoner)	Barbra Streisand	07.1978	-	21[12]	Columbia 10 777	[written by John DeSautels/Karen Lawrence][produced by Gary Klein]
You Don't Bring Me Flowers	Barbra Streisand & Neil Diamond	10.1978	5[12]	1[2][17]	Columbia 10840	[platinum-US][gold-UK][written by Alan Bergman/Marilyn Bergman/Neil Diamond][produced by Bob Gaudio]
The Main Event/Fight	Barbra Streisand	06.1979	-	3[17]	Columbia 11 008	[gold-US][written by Bob Esty/Paul Jabara/Bruce Roberts][produced by Bob Esty][piosenka tytułowa z filmu]
No More Tears (Enough Is Enough)/Wet [Barbra Streisand]	Donna Summer And Barbra Streisand	10.1979	3[13]	1[2][15]	Columbia 11 125	[platinum-US][silver-UK][written by Paul Jabara/Bruce Roberts][produced by Gary Klein/Giorgio Moroder]
Kiss Me In The Rain/I Ain't Gonna Cry Tonight	Barbra Streisand	01.1980	-	37[11]	Columbia 11 179	[written by Sandy Farina/Lisa Ratner][produced by Gary Klein]
Woman In Love/Run Wild	Barbra Streisand	09.1980	1[3][16]	1[3][24]	Columbia 11 364	[platinum-US][gold-UK][written by Barry Gibb/Robin Gibb][produced by Albhy Galuten/Barry Gibb/Karl Richardson]
Guilty/Life Story [Barbra Streisand]	Barbra Streisand And Barry Gibb	11.1980	34[10]	3[22]	Columbia 11 390	[gold-US][written by Barry Gibb/Maurice Gibb/Robin Gibb][produced by Albhy Galuten/Barry Gibb/Karl Richardson]
What Kind Of Fool/The Love Inside [Barbra Streisand]	Barbra Streisand And Barry Gibb	01.1981	-	10[16]	Columbia 10 430	[written by Albhy Galuten/Barry Gibb][produced by Albhy Galuten/Barry Gibb/Karl Richardson]
Promises/Make It Like A Memory	Barbra Streisand	05.1981	-	48[9]	Columbia 02065	[written by Barry Gibb/Robin Gibb][produced by Albhy Galuten/Barry Gibb/Karl Richardson]
Comin' In And Out Of Your Life/Lost Inside Of You	Barbra Streisand	11.1981	66[5]	11[16]	Columbia 02621	[written by Richard Parker/Bobby Whiteside][produced by Andrew Lloyd Webber]
Memory/Evergreen (Love Theme From "A Star Is Born")	Barbra Streisand	02.1982	34[6]	52[7]	Columbia 02717	[written by T.S. Eliot/Trevor Nunn/Andrew Lloyd Webber][produced by Andrew Lloyd Webber]
The Way He Makes Me Feel	Barbra Streisand	10.1983	-	40[15]	Columbia 04177	[written by Alan Bergman/Marilyn Bergman/Michel LeGrand][produced by Phil Ramone/Dave Grusin]
Left In The Dark/Here We Are At Last	Barbra Streisand	09.1984	85[2]	50[12]	Columbia 04605	[written by Jim Steinman][produced by Jim Steinman]
Make No Mistake, He's Mine/Clear Sailing [Barbra Streisand]	Barbra Streisand With Kim Carnes	12.1984	92[3]	51[10]	Columbia 04695	[written by Kim Carnes][produced by Kim Carnes/Bill Cuomo]
Emotion/Here We Are At Last	Barbra Streisand	03.1985	-	79[2]	Columbia 04707	[written by Paul Bliss][produced by Richard Perry]
Somewhere/Not While I'm Around	Barbra Streisand	12.1985	88[2]	43[14]	Columbia 05680	[written by Leonard Bernstein/Stephen Sondheim][produced by David Perry]
Till I Loved You (The Love Theme From Goya)/Two People (Theme From The Motion Picture "Nuts") [Barbra Streisand]	Barbra Streisand And Don Johnson	10.1988	16[7]	25[12]	Columbia 08062	[written by Maury Yeston][produced by Phil Ramone]
All I Ask Of You/On My Way To You	Barbra Streisand	02.1989	77[5]	-	CBS BARB 3 [UK]	[written by Andrew Lloyd Webber, Charles Hart, Richard Stilgoe][produced by Phil Ramone]
We're Not Makin' Love Anymore/Here We Are At Last	Barbra Streisand	10.1989	85[4]	-	CBS BARB 4	[written by M. Bolton, D. Warren][produced by Narada Michael Walden]
Places That Belong To You/For All We Know	Barbra Streisand	03.1992	-	17[5]	Columbia 6577947 [UK]	[written by James Newton Howard/Alan Bergman/Marilyn Bergman][produced by Howard/Streisand]
With One Look/Memory	Barbra Streisand	06.1993	30[4]	-	Columbia 659342 7 [UK]	[written by Andrew Lloyd Webber/Don Black/Christopher Hampton][produced by Andrew Lloyd Webber/Barbra Streisand/Nigel Wright]
The Music Of The Night/Children Will Listen [Barbra Streisand]	Barbra Streisand with Michael Crawford	01.1994	54[3]	-	Columbia 659738 7 [UK]	[written by Andrew Lloyd Webber/Charles Hart/Richard Stilgoe][produced by David Foster/Barbra Streisand]
As If We Never Said Goodbye/Guilty [Barbra Streisand And Barry Gibb]	Barbra Streisand	04.1994	20[4]	-	Columbia 660357 7 [UK]	[written by Andrew Lloyd Webber/Don Black/Christopher Hampton][produced by Barbra Streisand/Andrew Lloyd Webber/Nigel Wright]
I Finally Found Someone	Bryan Adams And Barbra Streisand	01.1997	10[20]	8[20]	A&M 5820832 [UK]	[gold-US][written by Bryan Adams/Marvin Hamlisch/Robert John Lange/Barbra Streisand][produced by David Foster]
Tell Him	Barbra Streisand & Celine Dion	11.1997	3[22]	-	Columbia 6653052 [UK]	[gold-US][written by Linda Thompson/Walter Afanasieff/David Foster][produced by David Foster/Walter Afanasieff]
If You Ever Leave Me	Barbra Streisand / Vince Gill	10.1999	26[9]	-	Columbia 6681242 [UK]	[written by Richard Marx][produced by David Foster/Richard Marx]
Stranger in a Strange Land	Barbra Streisand	10.2005	111[1]	-	Columbia	[written by Ashley Gibb,Barry Gibb,Stephen Gibb][produced by Barry Gibb,John Merchant]
Come Tomorrow	Barbra Streisand And Barry Gibb	12.2005	95[2]	-	Columbia 82876771472	[written by Ashley Gibb,Barry Gibb,Stephen Gibb][produced by Barry Gibb,John Merchant]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Barbra Streisand Album	Barbra Streisand	09.1963	-	8[101]	Columbia 2007/8807	[gold-US][produced by Mike Berniker]
The Second Barbra Streisand Album	Barbra Streisand	04.1963	-	2[74]	Columbia 2054/8854	[gold-US][produced by Mike Berniker]
The Third Album	Barbra Streisand	02.1964	-	5[74]	Columbia 2154/8954	[gold-US][produced by Mike Berniker]
Funny Girl	Barbra Streisand	05.1964	19[3]	2[51]	Capitol 2059/8859	[gold-US][produced by Dick Jones]
People	Barbra Streisand	10.1964	-	1[5][84]	Columbia 2215/9015	[platinum-US][produced by Robert Mersey]
My Name Is Barbra	Barbra Streisand	05.1965	-	2[68]	Columbia 2336/9136	[gold-US][produced by Robert Mersey]
My Name Is Barbra, Two...	Barbra Streisand	11.1965	6[22]	2[48]	Columbia 2409/9209	[platinum-US][produced by Robert Mersey]
Color Me Barbra	Barbra Streisand	04.1966	-	3[36]	Columbia 2478/9278	[gold-US][produced by Warren Vincent]
Je m'appelle Barbra	Barbra Streisand	11.1966	-	5[29]	Columbia 2547/9347	[gold-US][produced by Elnore Stretta]
Simply Streisand	Barbra Streisand	11.1967	-	12[23]	Columbia 2682/9482	[gold-US][produced by Jack Gold, Howard A. Roberts]
Funny Girl	Barbra Streisand	09.1968	11[27]	12[108]	Columbia 3220	[platinum-US][produced by Robert Wise]
A Happening in Central Park	Barbra Streisand	10.1968	-	30[20]	Columbia 9710	[gold-US][produced by Jack Gold]
What About Today?	Barbra Streisand	09.1969	-	31[17]	Columbia 9816	[produced by Wally Gold]
Hello, Dolly!	Barbra Streisand	11.1969	45[2]	49[33]	20th Century Fox 5103	-
Barbra Streisand's Greatest Hits	Barbra Streisand	02.1970	44[2]	32[30]	Columbia 9968	[2x-platinum-US][produced by Ettore Stratta/Jack Gold/Robert Mersey/Warren Vincent]
On a Clear Day You Can See Forever	Barbra Streisand	07.1970	-	108[24]	Columbia 30 086	[produced by Wally Gold]
The Owl and the Pussycat	Barbra Streisand / Blood Sweat & Tears	02.1971	-	186[6]	Columbia 30 401	[produced by Thomas Z. Shepard]
Stoney End/td>	Barbra Streisand	02.1971	28[2]	10[29]	Columbia 30 378	[platinum-US][produced by Richard Perry]
Barbra Joan Streisand	Barbra Streisand	09.1971	-	11[26]	Columbia 30 792	[gold-US][produced by Richard Perry]
Live Concert at the Forum	Barbra Streisand	11.1972	-	19[27]	Columbia 31 760	[platinum-US][produced by Richard Perry ]
Barbra Streisand...and Other Musical Instruments	Barbra Streisand	11.1973	-	64[16]	Columbia 32 655	[produced by Martin Erlichman]
The Way We Were	Barbra Streisand	02.1974	49[1]	1[2][31]	Columbia 32 801	[2x-platinum-US][produced by Marty Paich/Tommy Lipuma]
ButterFly	Barbra Streisand	11.1974	-	13[24]	Columbia 33 095	[gold-US][produced by Jon Peters]
Funny Lady	Barbra Streisand	03.1975	-	6[25]	Arista 9004	[produced by Rick Chertoff]
Lazy Afternoon	Barbra Streisand	11.1975	-	12[20]	Columbia 33 815	[gold-US][produced by Rupert Holmes,Jeffrey Lesser]
Classical Barbra	Barbra Streisand	03.1976	-	46[14]	Columbia 33 452	[gold-US][produced by Claus Ogerman]
A Star Is Born	Barbra Streisand	12.1976	1[2][54]	1[6][51]	Columbia 34 403	[4x-platinum-US][produced by Barbra Streisand/Phil Ramone]
Superman	Barbra Streisand	07.1977	32[9]	3[25]	Columbia 34 830	[2x-platinum-US][produced by Charles Calello/Gary Klein]
Songbird	Barbra Streisand	06.1978	48[2]	12[27]	Columbia 35 375	[platinum-US][produced by Gary Klein]
Barbra Streisand's Greatest Hits Volume 2	Barbra Streisand	12.1978	1[4][30]	1[3][46]	Columbia 35 679	[5x-platinum-US][produced by Barbra Streisand/Bob Gaudio/Charles Calello/Gary Klein/Phil Ramone/Richard Perry/Tommy Lipuma]
The Main Event	Barbra Streisand	07.1979	-	20[18]	Columbia 36 115	[gold-US]
Wet	Barbra Streisand	11.1979	25[13]	7[26]	Columbia 36 258	[platinum-US][gold-UK][produced by Gary Klein]
Guilty	Barbra Streisand	10.1980	1[2][92]	1[3][51]	Columbia 36 750	[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Albhy Galuten/Barry Gibb/Karl Richardson]
Memories	Barbra Streisand	12.1981	-	10[104]	Columbia 37 678	[5x-platinum-US][produced by Charles Koppelman]
A Christmas Album	Barbra Streisand	12.1981	-	108[9]	Columbia 9557	[5x-platinum-US][produced by Jack Gold]
Love Songs	Barbra Streisand	01.1982	1[9][131]	-	CBS 10031 [UK]	-
Yentl	Barbra Streisand	11.1983	21[35]	9[26]	Columbia 39 152	[platinum-US][produced by Alan Bergman/Marilyn Bergman/Barbra Streisand/Michel Legrand]
Emotion	Barbra Streisand	10.1984	15[12]	19[28]	Columbia 39 480	[platinum-US][produced by Maurice White, Barbra Streisand, Albhy Galuten, Jim Steinman, Kim Carnes and Richard Perry]
The Broadway Album	Barbra Streisand	11.1985	3[16]	1[3][50]	Columbia 40 092	[4x-platinum-US][gold-UK][produced by Barbra Streisand/Bob Esty/David Foster/Paul Jabara/Peter Matz/Richard Baskin]
One Voice	Barbra Streisand	05.1987	27[7]	9[28]	Columbia 40 788	[platinum-US][produced by Richard Baskin]
Till I Loved You	Barbra Streisand	11.1988	29[13]	10[26]	Columbia 40 880	[platinum-US][produced by Barbra Streisand/Carole Bayer-Sager/Debbie Johnson/Denny Diante/Phil Ramone/Quincy Jones]
A Collection: Greatest Hits...and More	Barbra Streisand	10.1989	22[23]	26[25]	Columbia 45 369	[2x-platinum-US][produced by Charles Koppelman,Barbra Streisand,Peter Matz,Narada Michael Walden,Barry Gibb,Albhy Galuten,Karl Richardson,Phil Ramone,Andrew Lloyd Webber,Bob Esty,Michael Masser,Jeffrey Lesser,Rupert Holmes,Dave Grusin,David Foster]
Just for the Record...	Barbra Streisand	10.1991	-	38[16]	Columbia 44 111	[platinum-US][produced by Barbra Streisand,Martin Erlichman]
Back to Broadway	Barbra Streisand	07.1993	4[22]	1[1][49]	Columbia 44 189	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Andrew Lloyd-Webber/Barbra Streisand/David Foster/Nigel Wright]
The Concert	Barbra Streisand	10.1994	63[1]	10[22]	Columbia 66 109	[3x-platinum-US][produced by Barbra Streisand/Jay Landers]
The Concert: Highlights	Barbra Streisand	05.1995	-	81[7]	Columbia 67 100	[gold-US]
Higher Ground	Barbra Streisand	11.1997	12[22]	1[1][27]	Columbia 66 181	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Arif Mardin/Barbra Streisand/David Foster/Jeremy Lubbock/Mervyn Warren/Walter Afanasieff]
A Love Like Ours	Barbra Streisand	10.1999	12[14]	6[23]	Columbia 69 601	[platinum-US][gold-UK][produced by Barbra Streisand/Walter Afanasieff/David Foster/Richard Marx/Tony Brown/Arif Mardin]
Timeless: Live in Concert	Barbra Streisand	10.2000	54[3]	21[17]	Columbia 63 778	[platinum-US][produced by Barbra Streisand]
Christmas Memories	Barbra Streisand	11.2001	137[1]	15[9]	Columbia 85 920	[platinum-US][produced by Barbra Streisand/William Ross/Robbie Buchanan/David Foster]
The Essential Barbra Streisand	Barbra Streisand	02.2002	1[1][69]	15[9]	Columbia 86 123	[platinum-US][produced by Albhy Galuten/Barbra Streisand/Barry Gibb/Bob Gaudio/David Foster/Jay Landers/Karl Richardson/Marty Paich/Michel Legrand/Nigel Wright/Peter Matz/Phil Ramone/Richard Baskin/Richard Perry/Robert Mersey]
Duets	Barbra Streisand	12.2002	30[13]	38[14]	Columbia 86 126	[gold-US][produced by Barbra Streisand/David Foster/Albhy Galuten/Phil Ramone/Various]
The Movie Album	Barbra Streisand	11.2003	25[9]	5[13]	Columbia 89 018	[gold-US][silver-UK][produced by Barbra Streisand/Johnny Mandell/Robbie Buchanan]
Guilty Too	Barbra Streisand	10.2005	3[22]	5[17]	Columbia 82876732612 [UK]	[gold-US][platinum-UK][produced by Barry Gibb/John Merchant]
Live in Concert 2006	Barbra Streisand	05.2007	48[7]	7[5]	Columbia 88697019222 [UK]	[produced by Barbra Streisand/William Ross/Robbie Buchanan/David Foster]
Love Is the Answer	Barbra Streisand	10.2009	1[1][4]	1[1][4]	Columbia 88697433542 [UK]	[gold-US][gold-UK][produced by Barbra Streisand/William Ross/Robbie Buchanan/David Foster]
The Ultimate Collection	Barbra Streisand	06.2010	8[30]	-	Legacy 88697790432 [UK]	[platinum-UK]
What Matters Most	Barbra Streisand	03.2011	7[5]	4	Sony Music 88697862572 [UK]	[produced by Barbra Streisand]
The Classic Christmas Album	Barbra Streisand	09.2012	-	95	Legacy	[produced by Didier C. Deutsch,Jeffrey James,Tim Sturges]
Release Me	Barbra Streisand	10.2012	31[1]	7	Columbia 88725458552 [UK]	-
Back to Brooklyn	Barbra Streisand	11.2013	102	-	Columbia	-
Partners	Barbra Streisand	09.2014	2[23]	1[1][24]	Columbia 88875016402 [UK]	[platinum-US][platinum-UK][produced by Walter Afanasieff,Kenneth "Babyface" Edmonds,Bernie Herms,Jay Landers,Barbra Streisand]
Encore: Movie Partners Sing Broadway	Barbra Streisand	08.2016	1[1][7]	1	Columbia 88985339752 [UK]	[produced by Walter Afanasieff,Barbra Streisand]
The Music...The Mem'ries...The Magic!	Barbra Streisand	12.2017	65[1]	69	Sony Music CG 19075803502 [UK]	-
Walls	Barbra Streisand	11.2018	6[7]	12	Sony Music 19075895482[UK]	[produced by Walter Afanasieff,Desmond Child,David Foster,Jonas Myrin,John Shanks,Barbra Streisand,Jay Landers]

Quad City DJ's

Quad City DJ's to amerykańska grupa muzyczna składająca się z Jay Ski (Johnny McGowan), CC Lemonhead (Nathaniel Orange), JeLanna LaFleur i Adama Martina, którzy nagrali hit  z 1996 roku " C'mon N 'Ride It (The Train) ", rap -remix Barry'ego White'a z 1974 r. "Theme from Together Brothers". W grupie wcześniej występował Adam "DJ Harpo" Harper, który służył jako DJ i hype man. DJ Harpo został zmuszony do opuszczenia grupy z powodu komplikacji związanych z osteochondropatią, które uniemożliwiły mu wykonywanie bez znacznego bólu.

Dwóch pierwszych współpracowało w 1988 roku w Jacksonville na Florydzie . Najpierw byli w grupie znanej jako Chill Deal. W tym czasie zajmowali się produkcją Three Grand i Icey J, z których ostatnia słynie z żeńskiej odpowiedzi   do " It Takes Two " Roba Base'a zatytułowanej "It takes a Real Man". Po rozwiązaniu Chill Deal zreformowali się jako 95 South, aby stworzyć potrójny platynowy hit " Whoot, There It Is ". Ich sukces doprowadził do współpracy z Dis-n-Dat produkującym "Freak Me Baby" i 69 Boyz  produkującego podwójnie platynowy singiel " Tootsee Roll ".

W 1996 r. założyli Quad City DJ's i wyprodukowali singiel "C'mon N 'Ride It (The Train)" (na podstawie  piosenki Barry'ego White'a z 1974 r. "Theme from Together Brothers"). Piosenka okazała się bardzo udana, osiągając   3 miejsce na liście Billboard Hot 100 i uzyskała certyfikat platyny. Następnie wyprodukowali następujący album " Get On Up and Dance" z hitem, który osiągnął   31 miejsce na liście Billboard Hot 200, a także otrzymał platynę. Album zawierał także niewielki przebój "Summer Jam" .

Później w 1996 roku grupa przyczyniła się do ścieżki dźwiękowej do Space Jam , w tym do piosenki przewodniej. Piosenka tematyczna często pojawiała się na MTV i dość dobrze spisała się na listach, osiągając   37 pozycję na liście Billboard Hot 100.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What You Want For Christmas	Quad City Family Featuring Quad City DJ'S, 69 Boyz, K-Nock	12.1995	-	-	Bassline 29011	[62[1].R&B Chart]
C'Mon N' Ride It (The Train)	Quad City DJ's	03.1996	-	3[42]	Big Beat 98 083	[platinum-US][written by B. White, C.C. Lemonhead, Jay Ski, Michael Phillips][produced by C.C. Lemonhead, Jay Ski][sample z "Theme from Together Brothers"][15[35].R&B Chart]
Hoop In Yo Face	69 Boyz feat. Quad City DJ's	04.1996	-	95[3]	Flavor Unit 64 312	[written by S.W.A.T. Team][produced by Phat Albert Productions, The Bass Mechanics][piosenka z filmu "Sunset Park"][62[11].R&B Chart]
Space Jam	Quad City DJ's	12.1996	-	37[20]	Warner Sunset 87 018	[written by J. McGowan, N. Orange, V. Bryant][produced by Jay "Ski" McGowan][piosenka tytułowa z filmu][49[17].R&B Chart]
Summer Jam	Quad City DJ's	08.1997	-	105[6]	Big Beat 98 016	[written by "Jayski" McGowan*, Thrill Da Playa][produced by Jay "Ski" McGowan, The Bass Mechanics][95[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Get On Up and Dance	Quad City DJ's	07.1996	-	31[42]	Atlantic 82 905	[platinum-US][produced by Jay Ski, C.C. Lemonhead]

Toni Braxton

Ur. 07.10.1968r Sewrn (Maryland, USA),jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci na scenie r&b w latach 90-tych, Zdobywczyni sześciu nagród GRAMMY, pod kątem ilości sprzedanych płyt, z wynikiem ponad 35 mln sztuk, należy do czołówki solowych artystów wszech czasów. Zasłynęła dzięki umiejętności zgrabnego łączenia r&b i popu, przez co jej sztandarowe, nieraz przesadnie ckliwe ballady miłosne zdobywały sympatię zarówno młodych, jak i bardziej dojrzałych słuchaczy.
Toni Midielle Braxton urodziła się 7 października 1968 r. w ,Severn w stanie Maryland, Razem z czterema siostrami była wychowywana według bardzo rygorystycznego wzorca, z racji konserwatywnych przekonań i wierzeń religijnych ojca rodziny Braxton, Odrzucał on m.in. całą popularną kulturę. Mimo iż jedynym oficjalnie dozwolonym gatunkiem muzycznym w domu był gospel, Toni wraz z siostrami (Traci, Tamar, Trina, Towanda) po kryjomu słuchała nagrań czołowych przedstawicieli soulu i r&h w legendarnym telewizyjnym programie „Soul Train" inspirując się twórczością klasyków gatunków.
Zamiłowanie do dźwięków Braxton stale pielęgnowała jako nastolatka i nawet powzięła kroki, by po skończeniu koledżu zostać nauczycielką muzyki. Szczęśliwie dla jej przyszłej kariery porzuciła te plany po tym, jak została odkryta przez twórcę piosenek Billa Pettawaya (współautora przeboju „Girl You Know It's True" Milli Vanilli). Producent usłyszał nucącą Braxton na stacji benzynowej i z miejsca zaproponował jej pomoc w wejściu do show-biznesu. W efekcie w 1990 r. Toni i jej cztery siostry podpisały kontrakt z ARISTA RECORDS, gdzie miały nagrywać pod szyldem The Braxtons.
Pierwsze nagranie śpiewającego rodzeństwa „The Good Life" nie zrobiło furory na listach przebojów, ale zwróciło na postać Toni - główny głos zespołu -uwagę rozchwytywanych producentów Babyfacea i Antonio „^ L.A." Reida. Na początku lat 90-tych szukali oni solowej artystki do ledwo co założonego własnego labelu LAFACE RECORDS. Braxton, obdarzona bardzo niskim, pełnym, nieraz chrypliwym głosem, z racji wokalu przywodziła na myśl diwy pokroju Anity Baker czy Chaki Khan. Pierwsza z nich, z racji ciąży, nie mogła wy-konać napisanego przez Babyface'a utworu „Love Shoulda Brought You Home" z soundtracku do filmu „Bumerang" z Eddiem Murphym.
Zadanie to zostało powierzone następnie Toni, która znakomicie zaśpiewała wspomniany utwór, czyni wspaniale ugruntowała sobie pozycję do solowego debiutu, podobnie jak wykonując na tej samej ścieżce dźwiękowej wspólne nagranie z Babyface'm „Give U My Heart".
Debiutanckie dzieło Braxton, pieczołowicie przygotowywane przez obu założycieli LaFace, trafiło do sklepów 13 lipca 1993 r. i w ciągu dwóch miesięcy podbiło szczyt obu kluczowych dla r&b list przebojów w Stanach - TOP R&B ALBUMS i BILLBOARD 200. Ryła to duża zasługa dwóch największych przebojów: zmysłowej ballady „Breathe Again" oraz wpadającej w ucho beztroskiej kompozycji „Another Sad Love Song", jak i cieszących się równie dużym powodzeniem kolejnych hitów „You Mean Lhe World to Me" i „Seven Whole Days", Toni Braxton to wyjątkowo dopracowana i zdywersyfikowana brzmieniowo płyta, która przypadła do gustu zarówno dojrzałym fanom klasycznego r&b, jak i młodym sympatykom pięknie śpiewanych nagrań o miłości. Łącznie na całym świecie album zakupiło 12 milionów osób, w tym aż 8 w USA. Twórczość 25 letniej eleganckiej, czarnowłosej piękności została doceniona deszczem nagród przemysłu muzycznego, w tym tak prestiżówych, jak GRAMMY (w 1993 r, za Najlepszy debiut i Najlepsze żeńskie nagranie wokalne r&b za „Another Sad Love Song"; rok później to samo wyróżnienie za „ Breathe Again") i AMERICAN AWARDS.
W przerwie między premiery kolejnego krążka Braxton pojawiła się na wyprodukowanym przez Babyface'a soundtracku do filmu z Whitney Houston „Czekając na miłość" („Waiting To Exhale", reż. Forest Whitaker, 1995, USA). Na ścieżce dźwiękowej do obrazu znalazły się jedynie nagrania wielkich diw r&b. Tym samym umieszczenie kompozycji „Let It Flow" autorstwa Braxton obok piosenek takich mistrzyń, jak Aretha Franklin, Chaka Khan, Patti Labelle czy Mary J. Blige, stanowiło spore wyróżnienie dla ledwo co debiutującej na wielkiej scenie artystki.
Drugi album Braxton Secrets z 1996 r. podkreślił najlepsze cechy Toni jako artystki znanej z debiutu (uczuciowość, godność, silna osobowość) i dodatkowo ukazał jej bardziej przystępne oblicze, jako atrakcyjnej kobiety. Uaktualnienie image'u zostało zasygnalizowane w klipie do pierwszego singla z albumu - „Youre Making Me High"- najbardziej zmysłowego i seksualnego nagrania w dotychczasowej karierze. Jego spory sukces na listach przebojów (pierwszy numer 1 w karierze Braxton na amerykańskiej liście singli) został zupełnie przyćmiony popularnością nagrania „Unbreak My Heart". Napisana przez Dianę Warren wzruszająca ballada o złamanym kobiecym sercu została jednym Z największych hitów lat 90-tych, nie opuszczając szczytu listy BILLBOARDU aż przez 11 tygodni z rzędu. Za produkcję muzycznego majstersztyku odpowiadali ponownie Babyface i T..A. Reid, wsparta jednak przez innych czołowych twórców piosenek r&b ostatniej dekady XX wieku, jak wspomniana Diane Warren, i R. Kelly czy Tony Rich.
Wspólny efekt ich prac to wyjątkowo dojrzały, porywający muzycznie eklektyczny album, na którym w pełni ukazał się, wyjątkowy talent Toni, Artystka perfekcyjnie dopasowała swój wyjątkowy wokal i niebanalne, refleksyjne teksty do subtelnych melodii, chwytliwych refrenów i bogatych aranżacji. Dała się poznać także jako twórca muzyki, współodpowiadając za produkcję dwóch numerów, w tym singlowego „How Could an Angel Break My Heart".
Ośmiokrotna platyna w USA plus dodatkowe milion sztuk Secrets sprzedane w pozostałych krajach na trwale zapisały Braxton w panteonie największych gwiazd r&b lat 90-tych, znajdujących fanów wśród bardzo zróżnicowanej grupy słuchaczy. Były wśród nich zarówno kobiety, będące pod wrażeniem klasy charakteru Braxton, jak i mężczyźni doceniając urok i wdzięki urodziwej piosenkarki. Dwie kolejne statuetki GRAMMY, tym razem w kategoriach Najlepsze żeńskie wykonanie pop i Najlepsze wykonanie r&b za odpowiednio „In break My Heart" i „You're Making Me High" były zwieńczeniem tego jakże udanego okresu w karierze piosenkarki.Próba renegocjowania kontaktu z LAFACE REC którego warunki zdaniem artystki nie odpowiadały jej nowemu zdobytemu statusowi międzynarodówce gwiazdy, zakończyła się batalią prawniczą i stanowi przyczynę wstrzymania działalności artystycznej przez wokalistkę.
W ramach walki o własne interesy Braxton autorka dwóch ośmiokrotnie platynowych płyt - musiała nawet ogłosić bankructwo, ku zdziwieniu milionów fanów. Konflikt z LAFACE zakończył się dopiero w 1999 r. wraz z podpisaniem nowego, korzystnego dla Toni kontraktu.Nakłady kolejnych płyt w repertuarze Braxton stopniowo malały, choć wciąż albumy otrzymywały od RIAA kolejne certyfikaty platyny i złota. I tak „The Heat" z 2000 r. rozszedł się w liczbie dwóch milionów egzemplarzy, co było dużą zasługą nagrodzonego GRAMMY (Najlepsze żeńskie wykonanie r&b) singla „He Wasn't Man Enough for Me". More Than a Woman, kolejny regularny krążek, pomijając wydany w 2001 r. na święta okolicznościowy Snowflakes, trafił na sklepowe półki w 2002 r. i rozszedł się raptem w złotym nakładzie. To samo wyróżnienie otrzymał wydany trzy lata później krążek Libra, promowany numerami „Please" i „Thats the Way Love Works (Trippin')". Wraz z biegem czasu na kolejnych wydawnictwach Braxton skupiała się na tworzeniu przebojowych numerów r&b o przeznaczeniu klubowym, silnie przesyconych synkopowanymi brzmieniami hiphopowymi. Mocna konkurencja na tym polu w postaci takich wokalistek, jak chociażby Beyonce, Ashanti czy Amerie zepchnęła jednak Braxton na tyły mainstreamowej sceny.
W 2003 roku, po czternastu latach współpracy, artystka opuściła obóz ARISTA/ LAFACE i za namową menedżera Barry'ego Hankersona przeniosła się do zarządzanej przez niego wytwórni BLACKGROUND RECORDS. Wydała tam zaledwie jeden krążek Libra, po czym w atmosferze wzajemnych oskarżeń zerwała więzi z byłym opiekunem i jego labelem. Od tego czasu artystka nie jest związana kontraktem płytowym z żadną wytwórnią. Pod koniec 2007 r. Braxton ogłosiła rozpoczęcie prac nad kolejnym krążkiem w domowym studio. Premiera wydawnictwa ma odbyć się jeszcze w 2008 r., nic wiadomo jednakże pod skrzydłami jakiego labelu.
Należy nadmienić, że w ostatnich latach Toni skupiła się przede wszystkim na życiu prywatnym, W 2001 r. poślubiła klawiszowca grupy Mint Condition Keriego Lewisa, któremu w przeciągu dwóch lat urodziła dwóch synów. W 2006 roku na artystkę spadło wielkie nieszczęście, kiedy okazało się, że jej młodszy syn Diezel Ky Braxton-Lewis cierpi na autyzm. Artystka przez pewien sama doświadczała również problemów zdrowotnych, spowodowanych żle przeprowadzonymi operacjami plastycznymi. Musiała odwołać wiele koncertów powodu dolegliwości piersi.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Give U My Heart	Babyface Featuring Toni Braxton	07.1992	-	29[16]	LaFace 24 026	[written by Babyface/LA Reid/Daryl Simmons/Bo Watson][produced by Babyface/LA Reid][piosenka z filmu Boomerang][2[16].R&B; Chart]
Love shoulda brought you home	Toni Braxton	11.1992	33[3][12.94]	33[20]	LaFace 24 035	[written by Babyface/Daryl Simmons/Bo Watson][produced by Babyface/Daryl Simmons/LA Reid][piosenka z filmu Boomerang][2[27].R&B; Chart]
Another sad love song	Toni Braxton	07.1993	15[22]	7[26]	LaFace 24 047	[gold-US][ Producer - Babyface/Daryl Simmons/LA Reid][written by Babyface, Daryl Simmons][2[32].R&B; Chart]
Breathe again	Toni Braxton	10.1993	2[12]	3[35]	LaFace 24 054	[gold-US][silver-UK][written by Babyface][ Producer by Babyface/Daryl Simmons/LA Reid][4[24].R&B; Chart]
Seven whole days	Toni Braxton	11.1993	-	48[12].Hot 100 Airplay	LaFace	[written by Antonio "L.A." Reid, Babyface][produced by L.A. Reid, Babyface, Daryl Simmons][1[5][38].R&B; Chart]
The Christmas Song	Toni Braxton	12.1993	-	-	LaFace	[written by Robert Wells, Mel Tormé][57[3].R&B; Chart]
You mean the world to me/Seven whole days [live]	Toni Braxton	04.1994	30[5]	7[31]	LaFace 24 064	[gold-US][written and produced by Babyface, Antonio "LA Reid" Reid, Daryl Simmons][3[26].R&B; Chart]
I belong to you/How many ways	Toni Braxton	10.1994	-	28[13] side B:35[21]	LaFace 24 081	[written by Vassal Benford/Ronald Spearman][produced by Vincent Herbert][A:6[24].R&B; Chart][B:11[31].R&B; Chart]
The Christmas Song	Toni Braxton	12.1994	-	-	LaFace	[written by Robert Wells, Mel Tormé][72[1].R&B; Chart]
You' re makin' me high/Let it flow	Toni Braxton	06.1996	7[15]	1[1][41]	LaFace 24 160	[platinum-US][silver-UK][written by Babyface/Bryce Wilson][Producer - Babyface , Bryce Wilson ][Grammy 1997-Best Female R&B; Vocal Performance][1[2][42].R&B; Chart][piosenka z filmu Waiting to exhale]
Un-break my heart	Toni Braxton	10.1996	2[29]	1[11][42]	LaFace 24 200	[platinum-US][2x-platinum-UK][written by Diane Warren][ Producer - David Foster][Grammy 1997-Best Female R&B; Vocal Performance][[28]2.R&B; Chart]
I don' t want to/I love me some him	Toni Braxton	03.1997	9[15]	19[20]	LaFace 24 229	[gold-US][written by R Kelly][produced by R Kelly][9[26].R&B; Chart]
How Could an Angel Break My Heart	Toni Braxton with Kenny G	11.1997	22[4]	-	LaFace 74321531982 [UK]	[written by Toni Braxton, Babyface][produced by Babyface][9[26].R&B; Chart]
He wasn' t man enough	Toni Braxton	03.2000	5[18]	2[37]	LaFace 24 463	[gold-US][gold-UK][ Producer - Rodney Jerkins][written by LaShawn Daniels/Fred Jerkins/Rodney Jerkins/Harvey Mason][Grammy 2001-Best Female R&B; Vocal Performance][1[4][27].R&B; Chart]
Just be a man about it	Toni Braxton	07.2000	-	32[20]	LaFace 24 517	[written by Ted Bishop][produced by Toni Braxton/Bryan Michael Cox/Ted Bishop][6[37].R&B; Chart]
Spanish guitar	Toni Braxton	12.2000	-	98[3]	LaFace 24 499	[written by Diane Warren][ Producer - David Foster ][75[9].R&B; Chart]
Maybe	Toni Braxton	02.2001	-	-	LaFace	[written by Toni Braxton,Keith Crouch,John Smith,Mechallie Jamison,Samuel Gause][ Producer - Keith Crouch,Toni Braxton][74[7].R&B; Chart]
Hit the freeway	Toni Braxton feat Loon	11.2002	29[3]	86[14]	Arista 15 196	[written by Chauncey Hawkins/Pharrell Williams][ Producer Byron Gallimore][32[20].R&B; Chart]
Please	Toni Braxton	07.2005	-	104[8]	Blackground 005567	[written by Scott Storch,Makeba Riddick,Vincent Herbert,Kameron Houff][ Producer Scott Storch][36[22].R&B; Chart]
Trippin' (That's the Way Love Works)	Toni Braxton	11.2005	-	-	Blackground	[written by Bryan-Michael Cox,Kendrick Dean,Johntá Austin,Toni Braxton][ Producer Bryan-Michael Co,xWyldCard][67[13].R&B; Chart]
Yesterday	Toni Braxton	01.2010	-	116[1]	Atlantic 52 3056	[written by Jerome Armstrong,Terrence Battle,Toni Braxton, Justin Franks,Michael White][ Producer DJ Frank E][12[21].R&B; Chart]
Hands Tied	Toni Braxton	03.2010	-	-	Atlantic	[written by Heather Bright,Warren "Oak" Felder,Harvey Mason, Jr.][ Producer-Oak Felder,Mason][29[20].R&B; Chart]
Hurt You	Toni Braxton & Babyface	02.2014	-	113[1]	Motown	[written by Kenneth "Babyface" Edmonds, Daryl Simmons ,Toni Braxton, Antonio Dixon][ Producer-Kenneth "Babyface" Edmonds]
Long as I Live	Toni Braxton	02.2018	-	-	Def Jam	[written by Toni Braxton ,Paul Boutin, Antonio Dixon][ Producer- Dixon][15.R&B; Chart]
Do It	Toni Braxton	04.2020	-	-	Island	[written by Percy Bady, Kenneth Edmonds, Toni Braxton, Paul Boutin, Antonio Dixon][ Producer- Antonio Dixon][13.R&B; Chart]
Gotta Move On	Toni Braxton	08.2020	-	-	Island	[written by Toni Braxton,Jeremih Felton,Kenneth Coby][ Producer- Soundz][17.R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Toni Braxton	Toni Braxton	07.1993	4[51]	1[2][96]	LaFace 26 007	[8x-platinum-US][gold-UK][Producers: Babyface/Daryl Simmons/LA Reid]
Secrets	Toni Braxton	07.1996	10[101]	2[92]	LaFace 26 020	[8x-platinum-US][2x-platinum-US][Producers : Babyface/Bryce Wilson/David Foster/R Kelly]
The heat	Toni Braxton	05.2000	3[33]	2[47]	LaFace 26 069	[2x-platinum-US][gold-UK][Producers : Babyface/Daryl Simmons/David Foster/Rodney Jerkins/Ted Bishop/Toni Braxton]
Snowflakes	Toni Braxton	10.2001	-	119[7]	Arista 14 723	[gold-US][produced by Babyface, Toni Braxton, Keri Lewis, Craig Love, McArthur Poke & Tone, Precision ,L.A. Reid ,Shaggy, Daryl Simmons]
More than a woman	Toni Braxton	07.2002	123[2]	13[14]	Arista 14 749	[gold-US][produced by Andrea Martin/Babyface/Big Bert /Chink Santana/Gerrard Baker/Irv Gotti/Ivan Matias/Mannie Fresh/Mark Pitts/The Neptunes/No I.D./Rodney Jerkins/Keri]
Ultimate	Toni Braxton	11.2003	23[12]	119[2]	Arista 51 699	[gold-US]
Libra	Toni Braxton	10.2005	-	4[13]	Blackground 005 441	[gold-US][Producers: Antonio Dixon/Babyface/Bryan Michael Cox/Cory Rooney/Dan Shea/Ken Karlin/Kendrick Dean/Rich Harrison/Scott Storch/Soulshock/The Underdogs]
Pulse	Toni Braxton	05.2010	28[2]	9[9]	Atlantic 5202692	[Producers: Vincent Herbert,Craig Kallman,Busbee,D'Mile,Frank E,David Foster,Simon Franglen,Chuck Harmony,Steve Mac,MaddScientist,Harvey Mason, Jr,Oak,Lucas Secon,Stargate]
Love, Marriage & Divorce	Toni Braxton with Babyface	02.2014	75[2]	4[17]	Def Jam 3758099 [UK]	[Producers: Babyface,Toni Braxton,Antonio Dixon,The Rascals]
Sex & Cigarettes	Toni Braxton	04.2018	33[1]	22[2]	EMI 6731498 [UK]	[Producers: Fred Ball, Antonio Dixon, Kenny "Babyface" Edmonds, Dapo Torimiro, Stuart Crichton, Tricky Stewart ,Pierre Medor]
Spell My Name	Toni Braxton	09.2020	-	163[1]	Island 602507453657	[Producers: Paul Boutin, Chris Braide, Toni Braxton, Ghara "PK" Degeddingseze, Antonio Dixon ,Kenneth "Babyface" Edmonds, Hannon Lane, Missy Elliott ,Akeel Henry, Jordon Manswell, Jonathan Martin, Soundz, Dapo Torimiro]

Robert Miles

Robert Miles (prawdziwe nazwisko Roberto Concina) urodził się 3 listopada 1969 roku w Neuchâtel, we włoskiej wojskowej rodzinie stacjonującej w Szwajcarii. Jest producentem muzycznym i muzykiem, tworzy muzykę elektroniczną (trance, ambient, techno).Był muzykiem, który uwielbiał połączenia nowych technologii i klasycznego brzmienia. Jako młody chłopak uczęszczał na lekcje gry na fortepianie. Zafascynowany muzyką klubową zaczął pracować jako didżej, prowadząc w latach 80-tych liczne imprezy klubowe we Włoszech, gdzie przeniósł się wraz z rodziną.

W 1996 roku Robert Miles wydał singiel zatytułowany „Children”. Inspiracją do utworu był materiał zdjęciowy jego ojca z wojny w Jugosławii. Numer odniósł ogromny sukces i stał się bardzo popularnym przebojem w całej Europie, a także w USA. W Europie singiel osiągnął sprzedaż na poziomie ponad 30 tys. egzemplarzy; zajął też 2. miejsce na brytyjskich oraz 1. miejsce na niemieckich listach przebojów. Piosenka ta sprawiła, że Robert Miles zyskał grono fanów i stał się bardzo popularnym artystą. Następnie Miles wydał płyty z muzyką  elektroniczną: „Dreamland”, „23 AM”, „In The Mix” oraz „Organic”. 

W 2013 roku założył własne radio OpenLab, które nadaje na Ibizie.Jego muzyka była wykorzystywana w wielu filmach m.in. "Derrida", "Miasto duchów", "Tożsamość Bourne'a". Był też wielokrotnie doceniany i nagradzany statuetkami muzycznymi m.in. w 1997 otrzymał statuetkę BRIT, za najlepszego debiutującego artysty zagranicznego.  

 9 maja 2017 zmarł w wieku 47 lat po 9-miesięcznej walce z nowotworem. O śmierci artysty poinformował na Facebooku jego przyjaciel Joe T. Vannelli. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Children	Robert Miles	01.1996	2[35]]	21[20]	Platipus PLAT 18	[platinum-UK][written by Robert Miles][produced by Robert Miles][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 3006 12"]
Fable	Robert Miles	06.1996	7[17]	-	Deconstruction 74321382622	[written by Roberto Concina][produced by Roberto Milani][1[1][11].Hot Disco/Dance;Arista 13 356 12"]
One and one	Robert Miles Feat. Maria Nayler	11.1996	3[24]	54[19]]	Deconstruction 74321 42998 2	[gold-UK]][written by Billy Steinberg , Marie Claire D'Ubaldo , Rick Nowels][produced by Robert Miles][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 13 268 12"]
Freedom	Robert Miles Feat. Kathy Sledge	11.1997	15[12]	-	Deconstruction 74321 536952	[written by Robert Miles,Frank Musker][produced by Robert Miles]
Paths	Robert Miles Ft Nina Miranda	07.2001	74[2]	-	Salt SALT002 CD	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dreamland	Robert Miles	06.1996	7[92]	54[23]	Deconstruction 74321391262	[gold-US][platinum-UK][produced by Robert Miles]
23AM	Robert Miles	12.1997	42[9]	-	Deconstruction 74321541132	[produced by Robert Miles]

The Woolpackers

The Woolpackers to angielskie country rockowe trio z lat 90-tych, w skład którego weszli Steve Halliwell, Billy Hartman i Alun Lewis, wszyscy trzej byli gwiazdami opery mydlanej Emmerdale wyprodukowanej przez ITV, próbując zarobić na popularności line dancing.

Pomimo licznej krytyki ich stylu, grupa wylansowała przebój   "Hillbilly Rock Hillbilly Roll" w listopadzie 1996 roku, osiągając 5 miejsce na brytyjskiej liście singli. Rodzimy album Emmer Dance osiągnął numer 26 w Wielkiej Brytanii kilka tygodni później. Rok później singiel "Line Dance Party" trafił na  25 miejsce, a drugi album The Greatest Line Dancing Party osiągnął 48 miejsce w Wielkiej Brytanii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hillbilly Rock Hillbilly Roll	The Woolpackers	11.1996	5[15]	-	RCA 74321425412	[silver-UK][written by Garner, Philips ][produced by Nigel Wright]
Line Dance Party	The Woolpackers	11.1997	25[12]	-	RCA 74321512262	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Emmer Dance	The Woolpackers	12.1996	26[11]	-	RCA 74321444052	[gold-UK][produced by Nigel Wright]
The Greatest Line Dancing Party Album	The Woolpackers	11.1997	48[6]	-	RCA 74321512272	-

3T

 Trio bratanków   Michaela Jacksona ,Tariano Adaryll Jackson, Taryll Adren Jackson, Tito Joe Jackson stanowi wybitny dowód na tezę, że talent i pochodzenie rodzinne bardzo często idą w parze. Synowie Tito Jacksona (z The Jackson 5) i śp. Delores Martes: Tariano Adaryll „Taj”, Taryll Adren i Tito Joseph „TJ” od dzieciństwa inspirowali się dokonaniami na polu muzyki rozrywkowej taty, słynnego wujka,  ciotki Janet oraz innych krewnych.

Pierwszą szansą na przedstawienie ćwiczonych latami talentów wokalnych i kompozytorskich była możliwość nagrania w 1992 r. kilku utworów do telewizyjnego filmu o słynnej rodzinie: „The Jacksons: An American Dream”. Taj, TJ i Taryll pojawili się na ścieżkach dźwiękowych do pierwszych dwóch części filmu „Uwolnić orkę” (oryg. „Free Willy”, reż. Simon Wincer, 1993, USA), odpowiednio w 1993 i 1995. Pozytywne recenzje nagrań przystojnych młodzieńców stworzyły sprzyjający klimat pod właściwy debiut trio.

W proces wydawniczy albumu zespołu zaangażował się sam Michael Jackson, który podpisał z grupą kontrakt w ramach prowadzonego przez siebie minilabelu mjj music, działającego przy sony. Już pierwszy singiel - przepełniony romatyczną miłością „Anything” z 1995 r. - zwiastował powodzenie całej płyty. Nastrojowa ballada miłosna okryła się w USA złotem, istotnie zaznaczyła obecność na listach przebojów w Europie i rozeszła na całym świecie w ponad 2 milionach egzemplarzy. Wspomagany siłą kolejnych hitów, takich jak „I Need You” czy nagranego z udziałem słynnego wujka klimatycznego „Why”, debiut Brotherhood okazał się międzynarodowym bestsellerem, zdobywając tytuł złotej płyty m.in. w Danii, Belgii, Norwegii, Wielkiej Brytanii, Holandii, Tajlandii i na Filipinach, zaś platynowej we Francji.

Aż 8 z bardzo dojrzałych 12 kompozycji zebranych na Brotherhood było napisanych przez braci, co w pełni podkreśliło twórczy potencjał drzemiący w debiutantach. Rodzeństwu nie dane było jednak dać mu w pełni rozkwitnąć na kolejnych wydawnictwach. Trójka wprawdzie zdyskontowała europejską popularność, odbywając na Starym Kontynencie kilka wyprzedanych tras koncertowych, lecz na kolejny pełny materiał sygnowany 3T fani musieli czekać aż 10 lat.

Od 2000 r. trójka skupiła się głównie na rozwijaniu własnego labelu ttt music, co bezpośrednio wpłynęło na ograniczenie działalności artystycznej przez braci. Wydany w 2004 r. tylko w Europie Identity był brzmieniowo kontynuacją debiutu, zawierał bardziej dojrzałą warstwę tekstową i wciąż prezentował wyraźne barwy głosów tria. Pod kątem popularności był jedynie cieniem bestsellerowego debiutu, wielu dawnych fanów grupy nawet nie miało okazji dowiedzieć się o premierze płyty.

Tym samym ostatnim znaczącym kawałkiem w repertuarze 3T był numer „Waiting for Love” ze ścieżki dźwiękowej do kinowego hitu z Willem Smithem „Faceci w czerni” („Men in Black”, reż. Barry Sonnenfeld, 1997, USA).
W 2005 r. ukazała się składanka z ulubionymi numerami grupy: 3T Meets the Family of Soul.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anything	3T	01.1996	2[20]	15[33]	Epic 6627152	[gold-US][written by Taj Jackson, Taryll Jackson, TJ Jackson][produced by 3T][22[23].R&B Chart]
24/7	3T	05.1996	11[14]	-	Epic 6631992	[written by Taryll Jackson, TJ Jackson][produced by Gerald B.]
Tease Me	3T	06.1996	-	103[6]	MJJ Music 78 291 [US]	[written by Taryll Jackson & Gerald B][produced by Gerald B.]
Why	3T Feat. Michael Jackson	08.1996	2[17]	112[5]	Epic 6636482	[written by Kenneth "Babyface" Edmonds][produced by Michael Jackson]
I Need You	3T	12.1996	3[17]	-	Epic 6639915	[written by Eric Carmen][produced by Max Martin,Denniz PoP]
Gotta Be You	3T Feat. Herbie	04.1997	10[14]	-	Epic 6643642	[written by Max Martin, Herbert Crichlow, Denniz PoP][produced by Max Martin, Denniz PoP]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Brotherhood	3T	02.1996	11[39]	127[15]	Island 4816942	[produced by 3T ,Gerald B., Michael Vail Blum, Gardner Cole, Michael Jackson, Kenneth Komisar , Max Martin, Mark Morales, Dean Pleasants, Denniz Pop, Mark C. Rooney, Chris Stokes ,Damon Thomas]

Jamiroquai

Zespół Jamiroquai powstał w 1992 roku w Paryżu. Założony przez Jay Kaya (właściwie Jasona Kaya). Debiutancki krążek Jamiroquai był jednym z największych muzycznych wydarzeń 1993 roku, a grupa przebojem wdarła się na szczyt, z którego nie pozwoliła się zepchnąć.


Podobno trzyma muzyków żelazną ręką. Jest wstanie zmienić każdy pomysł, o ile mu tylko nie odpowiada. Kiedy udzielają wywiadów, rzadko pojawia się poza nim inna osoba, a jeśli już, to nie mówi za wiele. Gdy w 1997 roku basista Stuart Zender opuszczał Jamiroquai, nie szczędził słów krytyki pod adresem Jaya. Powodem rozstania była coraz większa komercjalizacja muzyki grupy, na co Zender nie chciał się zgodzić. Oficjalnie panowie rozstali się polubownie, ale Jamiroquai musiał rejestrować album od nowa. Powód? Istniała duża szansa, że Zender będzie domagał się wynagrodzenia za swój udział w nagranym już materiale. Wiele osób uważa, że po jego odejściu zespół nigdy nie wrócił już od formy. Jednak trzeba Jay’owi oddać sprawiedliwość. Bez jego charyzmy Jamiroquai byłyby tylko jedną z wielu grup acidjazzowych, które pojawiły się na początku lat 90-tych, a potem w tempie zawinęły się ze sceny. Jego charakterystyczny wygląd, słynne czapki, wreszcie regularnie wywoływane skandale sprawiły, że zespół wydostał się z niszy i zajął pozycję mega gwiazdy. Jay Kay oddziałuje na wyobraźnię mas. To jedna z największych gwiazd brytyjskiego show biznesu i jeden z najbogatszych artystów na wyspach. Skromnie chłopak nie żyje.

Jego główną pozamuzyczną zajawką są samochody - kiedyś skomponował nawet główny motyw do sezonu wyścigowego Formuły 1. Fakt ten może dziwić osoby słuchające starych albumów grupy, które miały mocno ekologiczny wydźwięk. Jay ma kilkanaście wozów (liczba często się zmienia) i żadnego z nich nie można nazwać oszczędnym czy pro-środowiskowym. Dwa lata temu występował w najpopularniejszym programie motoryzacyjnym świata - „Top Gear”. Prowadzący show Jeremy Clarkson wymienił samochody, które stałyby w jego wymarzonym garażu -Astona Matina DB5, Mercedesa Pullmana, Lamborghini Murcielago SV, po czym zapytał Jaya, które z nich posiada. „Wszystkie” – odpowiedział piosenkarz ze śmiechem. Ma również m.in. Audi RS4 Avant (najszybsze kombi świata, złapano go gdy jechał nim prawie 200 km\h po Szkocji), kilka Ferrari, w tym kosztujące prawie milion euro Enzo, oraz liczne old-timery. Przy każdej nadającej się okazji bardzo lubi przechwalać się swoimi wyczynami na szosie. Twierdzi, że dojechał ze swojego domu do francuskiego miasta Calais praktycznie nie zwalniając poniżej 220 km/h. Innym razem na publicznej drodze podobno udało mu się rozwinąć prędkość 300 km/h. Po tym powiedział: „Uważam się za szczęściarza. Gdyby załapała mnie policja, na pewno dostałbym wyrok”. Więzienia do tej pory unika, ale miał już kilka procesów za zbyt szybką jazdę. Dwukrotnie zawieszano mu prawo jazdy. Na koniec warto dodać jedną anegdotę. W programie „Top Gear” każdy uczestnik ma szansę przejechać się autem na czas po wyścigowym torze. Przez długi czas nikt nie mógł pobić rekordu Jaya. W końcu zrobiła to dziewczyna – brytyjska modelka Jodi Kidd. Do redakcji przyszło potem zdjęcie szyby Ferrari Enzo gwiazdora, na której ktoś nabazgrał paluchem: „Jodi was faster”. Podobno był wściekły.

 Oprócz samochodów Jay ma (lub miał) jeszcze dwie inne zajawki. Kobiety i kokainę. Przez dłuższy czas spotykał się z prezenterką telewizyjną Denise Van Outen. Byli ulubioną parą mediów. Niestety, Densie rzuciła Jamiego z powodu jego nałogu narkotykowego. Miał także głośny romans z Winoną Ryder, która podobno wykańczała go seksualnie. „Ma wielkie cycki, są dużo większe niż na filmach. Ciągle chciała bawić się w ‘chowaj kiełbaskę’. To było wykańczające” – mówił. Jak widać nie przebiera w słowach. Zaliczył także mnóstwo groupies, ale to akurat niczym nie wyróżnia go z całej reszty muzycznego świata. Teraz głośno narzeka w prasie, że nie może się związać z żadną kobietą, bo jego praca mu na to nie pozwala. Kokainę rzucił przed nagrywaniem ostatniego albumu. Jego problemami z używką jest inspirowany jeden z utworów na „Dynamite” – „Hot Tequila Brown”. „Przez trzy dni bez przerwy wciągałem, mordując się kokainą. W pewnym momencie złapałem butelkę tequili i zacząłem pić duszkiem. Wydawała mi się bardziej gorąca niż herbata. Potem spojrzałem w lustro i pomyślałem – czas z tym skończyć”. Z nałogu wyciągnął go przyjaciel z dzieciństwa, którego parę dni później spotkał na ulicy. „Powiedziałem mu: ty jesteś bez pieniędzy, a ja jestem uzależniony od narkotyku klasy A. Pomóżmy sobie nawzajem”. Leczenie trwało 13 miesięcy, podczas których Jay poddał się ostremu reżimowi wymyślonemu przez kumpla. Od rana wysiłek fizyczny, dieta, rozsądny tryb życia. Udało się. „Dobrze nie być już wrakiem człowieka w rogu jakiegoś VIP sektora, który z nikim nie może się porozumieć, a marzy tylko o kolejnej porcji narkotyków. Jeśli bym nie przestał, na pewno nie dałbym rady nagrać płyty. Mam dużo szczęścia, że tu jestem, że ciągle żyję”. Od tego czasu zdecydowanie się uspokoił. Nie prowokuje nowych plotek, nie chodzi po klubach, choć wcześniej uznawany był za najbardziej wytrwałego balangowicza. Swój dom zmienił w organiczną farmę. Cóż, muzyce ten styl życia chyba robi dobrze, bo „Dynamite” to jedna z lepszych płyt zespołu.

Przyszedł na świat w Manchesterze jako syn znanej wokalistki jazzowej, prowadzącej w latach 70-tych autorskie show w telewizji. Chłopak charakterny był od najmłodszych lat. Mając piętnaście wiosen postanowił opuścić domowe ciepełko i ruszył w świat. Szybko się nim zachłysnął -ćpanie, picie, drobne kradzieże, kilkudniowe odsiadki, bójki uliczne. Niemal pożegnał się z życiem, po tym jak w trakcie jednej z bijatyk został poharatany nożem. To wystarczyło, żeby na trochę się uspokoił i nabrał pokory do życia. Powrócił do domu rodzinnego i postawił na muzykę, czyli coś, co Kayowie robili najlepiej. Oczywiście poza wydawaniem pieniędzy.

Na to, jak brzmi muzyka Jamiroquaia, największy wpływ miała oczywiście domowa aura, od zawsze wypełniona czarnymi brzmieniami zza oceanu, a także ówczesna fascynacja Brytyjczyków kolażem jazzu, funku, soulu i oldskulowego hip hopu, który nazwali acid jazzem. Sztandarową wytwórnią tego nurtu była oficyna- nomen omen - Acid Jazz, a najbardziej znanym jej reprezentantem kolektyw The Brand New Heavies. Jay Kay, o czym nie wszyscy wiedzą, był już po słowie z muzykami grupy i naprawdę niewiele brakowało, by to on został frontmanem. Ostatecznie wybór padł na pannę Davenport, ciemnoskórą piękność, zresztą również doskonałą wokalistkę. Jason nie przejął się zbytnio niepowodzeniem i w 1992 roku wpadł na pomysł utworzenia grupy. Brakowało dwóch rzeczy. Nazwa Jamiroquai przyszła sama, jako wypadkowa słów The Iroquois (indiański szczep z Ameryki Północnej -wyraz fascynacji Jaya) i jam - jednego z ważniejszych pojęć dla muzyki jazzowej i funkowej. Należało jeszcze dobrać odpowiednią ekpię muzyków do realizacji projektu. Takich, którzy zgodzą się pozostać w cieniu Kaya i wzorowo wywiążą się z powierzonych zadań. Wybór padł na perkusistę Derricka McKenzie, klawiszowca Toby Smitha, wibrafonistę Wallisa Buchanana i basistę Stuarta Zendera. Skład przetrwał do dziś, z wyjątkiem tego ostatniego. Opuścił on Jami w 1997 roku, a w jego miejsce dobił Nick Fyffe. Nazwa była, skład skompletowany, można zaczynać podbój list przebojów. Już pierwszy singiel, wydany przez Acid Jazz w 1992 roku „When You Gonna Learn?”, chwycił w 100% i umożliwił Kay’owi podpisanie lukratywnej umowy z Sony Music. Kontrakt opiewał na wydanie aż ośmiu krążków i na dobrą sprawę ustawił muzyka do końca życia. Kay mógł koncentrować się tylko na nagrywaniu muzyki i trzeba sobie powiedzieć jasno - doszedł w tym do najwyższego stopnia wtajemniczenia. Debiut „Emergency On Planet Earth” wydany rok później pokazał, że nie trzeba być czarnym i dorastać w latach 60-tych za oceanem, żeby nagrywać funk na niebotycznym poziomie. Jasonowi to się udało. Dziwnie tańczył, ekscentrycznie wyglądał, a w swoich tekstach przedstawiał siebie jako zadeklarowanego obrońcę natury i roztaczał odrobinę idealistyczne wizje. No i od początku miał niezwykły talent do nagrywania hiciorów. W dodatku były to zawsze wysmakowane, rasowe przeboje, które nie wymagały nachalnej i prostackiej promocji. Po prostu magia perfekcyjnie nagrywanego, dopracowanego co do joty funk-dance’u, miała to coś, co sprawiało, że takie nagrania jak „Too Young To Die” czy „Blow Your Mind” błyskawicznie podbijały fale eteru i klubowe parkiety. Tak już zostało po dziś dzień.

Debiutancki krążek Jamiroquia był jednym z największych muzycznych wydarzeń 1993 roku, a Jason Kay ze swoim bandem przebojem wdarli się na szczyt, z którego nie pozwolili się zepchnąć. Każdy kolejny album tylko umacniał ich pozycję na brytyjskim rynku. Dlatego po sukcesie wydanego w 1995 roku albumu „The Return Of The Space Cowboy” Jay Kay brał sobie za cel podbicie Ameryki. Udało się to jedynie w przypadku trzeciej płyty, czyli „Travelling Without Moving”. Pochodzący z 1996 roku krążek okrył się w Stanach platyną, wylansował przy tym kilka wielkich hitów - „Virtual Insanity”, „Cosmic Girl” czy „Alright”. Pierwsze z tych nagrań przyniosło w dodatku Kay’owi prestiżową nagrodę Grammy, ale to był szczyt dokonań grupy na amerykańskim rynku. Ogromny przebój 1998 roku, pochodzące z soundtracku do „Godzilli” nagranie „Deeper Underground” nie trafił tam nawet do 200. „Billboardu”! Kolejne płyty („Synkronized” z 1999 i „A Funk Oddysey” z 2001) tradycyjnie podbiły Europę, ale coraz częściej zamiast o twórczości Jamiroquai, mówiło się o mniej lub bardziej kontrowersyjnych wyczynach lidera grupy. Szkoda, bo właśnie brzmieniowo były to bardzo udane albumy. Gdy wydawało się, że jego formuła na neo-funk może się wypalić, Jason zaczął odważniej eksperymentować ze swoim głosem, dodawać do produkcji elementy elektroniki, muzyki latynoskiej, a nawet sięgać do rocka. To wszystko sprawiło, że muzyka Jamiroquai wciąż tętniła życiem, pobudzała krążenie, potrafiła zarówno porwać odbiorców na parkiety, jak i uspokajać. Podobnie rzecz się ma z nowym wydawnictwem grupy, wyczekiwanym całe cztery lata „Dynamite”. Choć opinie recenzentów nie są zgodne, to trzeba powiedzieć sobie jasno - Jamiroquai nie ma w zwyczaju nagrywać słabych i wtórnych kawałków, zaś funk i groove, którego wielu twórców stara się oddać w swej muzyce, on po prostu ma w sobie. My zaś dzięki temu mamy fun i o to w tym wszystkim chodzi!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When you gonna learn	Jamiroquai	10.1992	28[12]	-	Acid Jazz JAZID 46T	[written by Jay Kay][produced by Jay Kay]
Too young to die	Jamiroquai	03.1993	10[7]	-	Sony S 26590112	[written by Toby Smith][produced by Jamiroquai/Jay Kay]
Blow your mind/Hooked up	Jamiroquai	05.1993	12[6]	-	Sony S 26592972	[written by Jay Kay/Toby Smith][produced by Jamiroquai/Jay Kay]
Emergency on planet earth/If i like it, i do it [MTV acoustic]	Jamiroquai	08.1993	32[4]	-	Sony S 26595782	[written by JK/Toby Smith][produced by JK/Nielson]
Space cowboy/Journey to arnhemland	Jamiroquai	10.1994	17[62]	-	Sony S2 6608512	[written by Jay Kay][produced by Jay Kay]
Half the man/Space clav	Jamiroquai	11.1994	15[13]	-	Sony S2 6610032	[written by Jay Kay/Toby Smith][produced by Jay Kay]
Stillness in time/Space cowboy	Jamiroquai	06.1995	9[11]	-	Sony S2 6620252	[written by Jay Kay/Toby Smith][produced by Jay Kay/Michael Nielsen]
Do you know where you' re coming from?	M Beat feat Jamiroquai	05.1996	12[13]	-	Renk CDRENK 63	[written by Kay/M-Beat/Toby Smith][produced by M-Beat]
Virtual insanity	Jamiroquai	08.1996	3[17]	38.Modern Rock Tracks	Sony S2 6636135	[written by Jay Kay/Toby Smith][produced by Al Stone][Grammy-1997]
Cosmic girl/Slipin'n'slidin'	Jamiroquai	12.1996	6[27]	-	Sony S2 6638295	[written by Jay Kay/Derrick McKenzie][produced by Al Stone]
Alright	Jamiroquai	05.1997	6[13]	78[8]	Sony S2 6642352	[written by Jay Kay/Toby Smith/Eddie Harris][produced by Al Stone/Jay Kay]
High times	Jamiroquai	12.1997	20[12]	-	Sony S2 6653702	[written by Jay Kay/Toby Smith/Stuart Zender/Derrick McKenzie][produced by Al Stone/Jay Kay]
Deeper underground	Jamiroquai	07.1998	1[1][26]	-	Sony S2 6662182	[written by Jay Kay/Toby Smith][produced by Al Stone/Jay Kay]
Canned heat	Jamiroquai	05.1999	4[16]	-	Sony S2 6673022	[written by Jay Kay][produced by Al Stone/Jay Kay]
Supersonic	Jamiroquai	09.1999	22[10]	-	Sony S2 6678392	[written by Jay Kay/Toby Smith/Derrick McKenzie/Sola Akingbola/Simon Katz/Wallis Buchanan][produced by Al Stone/Jay Kay]
King for a day	Jamiroquai	12.1999	20[9]	-	Sony S2 6679732	[written by Jay Kay/Toby Smith/Derrick McKenzie/Simon Katz/Sola Akingbola/Wallis Buchanan][produced by Al Stoney]
I'm in the mood for love	Jools Holland feat Jamiroquai	02.2001	29[7]	-	WSM WSMS 001CD	[written by Dorothy Fields/Jimmy McHugh][produced by Burrow/Jools Holland/Laurie Latham]
Little L	Jamiroquai	08.2001	5[11]	-	Sony S2 6717182	[written by Jay Kay/Toby Smith][produced by Jay Kay/Rick Pope]
You give me something	Jamiroquai	11.2001	16[18]	2.Hot Dance Music/Club Play	Sony S2 6720072	[written by Jay Kay/Rob Harris/Tyrone Fyffe][produced by Jay Kay]
Love foolosophy	Jamiroquai	03.2002	14[10]	-	Sony S2 6723252	[written by Jay Kay/Rob Harris/Tyrone Fyffe][produced by Jay Kay/Rick Pope]
Corner of the earth	Jamiroquai	07.2002	31[3]	-	Sony S2 6727882	[written by Jay Kay/Rob Harris][produced by Jay Kay/Rick Pope]
When You Gonna Learn / Emergency On Planet Earth	Jamiroquai	09.2003	128[2]	-	VJay/Columbia	-
Feels Just Like It Should	Jamiroquai	06.2005	8[24]	-	Sony Music 6759682	[written by Jay Kay][produced by Mike Spencer]
Seven Days In Sunny June	Jamiroquai	08.2005	14[14]	-	Sony Music 6760642	[written by Jay Kay/Matt Johnson][produced by Mike Spencer]
(Don't) Give Hate A Chance	Jamiroquai	11.2005	27[8]	-	Sony Music 82876750652	[written by Jay Kay/Rob Harris/Matt Johnson][produced by Jay Kay/Mike Spencer]
Runaway	Jamiroquai	11.2006	18[10]	-	Columbia 88697016002	[written by Jay Kay/Rob Harris/Matt Johnson][produced by Jay Kay/Matt Johnson]
White Knuckle Ride	Jamiroquai	11.2010	39[2]	-	Mercury CATCO 166961501	[written by Jay Kay/Matt Johnson][produced by Jay Kay/Charlie Russell/Brad Spence]
Blue Skies	Jamiroquai	11.2010	76[2]	-	Mercury MIUCT 5548	[written by Jay Kay/Matt Johnson][produced by Jay Kay]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Emergency on planet earth	Jamiroquai	06.1993	1[3][84]	-	Sony S2 4740692	[platinum-UK][produced by Jay Kay/Mike Nielsen/Toby Smith]
The return of space cowboy	Jamiroquai	10.1994	2[113]	-	Sony S2 4778132	[platinium-UK][produced by Jay Kay/Mark Goldenberg/Matt Bronleewe]
Travelling without moving	Jamiroquai	09.1996	2[145]	24[62]	Sony S2 4839999	[4x-platinium-UK][platinum-US][produced by Al Stone/Jay Kay/M-Beat]
Synkronized	Jamiroquai	06.1999	1[1][47]	28[11]	Sony S2 4945172	[platinium-UK][produced by Al Stone/Jay Kay]
A funk Odyssey	Jamiroquai	09.2001	1[2][64]	44[6]	Sony S2 5040692	[2x-platinium-UK][produced by Jay Kay/Rick Pope]
Dynamite	Jamiroquai	07.2005	3[32]	145[2]	Sony Music 5201112	[platinium-UK][produced by Jay Kay/Mike Spencer]
High times-Singles 1992-2006	Jamiroquai	11.2006	1[1][95]	-	Columbia 88697019962	[3x-platinium-UK][produced by Al Stone/Jay Kay/Michael Nielsen/Rick Pope/Toby Smith]
Rock Dust Light Star	Jamiroquai	11.2010	7[15]	-	Mercury 2747054	[gold-UK][produced by Jay Kay/Charlie Russell/Brad Spence]
Automaton	Jamiroquai	04.2017	4[8]	94[1]	Virgin CDV 3178	[silver-UK][produced by Jay Kay/Matt Johnson]