Foo Fighters

FOO FIGHTERS, grupa amerykańska. Narodziła się w 1994r w Seattle w stanie Waszyngton z inicjatywy Dave'a Grohla (właśc. David Erie Grohl; 14.01.1969r, Warren, Ohio) - voc, g, b, dr, perc, perkusisty kolejno takich zespołów, jak Freak Baby, Mission Impossible, Dain Bramage i w końcu Nirvana, który uległ rozwiązaniu w kwietniu tego roku w następstwie samobójczej śmierci lidera, wokalisty i gitarzysty Kurta Cobaina.
 
Nazwę wzięła od tajemniczych świtlistych znaków czy obiektów zaobserwowanych na niebie przez pilotów amerykańskich nad Renem podczas drugiej wojny światowej. Z początku była projektem jednoosobowym, ale już po kilku miesiącach stała się zespołem z prawdziwego zdarzenia. W pierwszym składzie Grohlowi, przede wszystkim wokaliście i gitarzyście, towarzyszyli: Pat Smear (właśc. George Albert Ruthenberg; 5.08.1959r, Los Angeles, Kalifornia) - g, voc, jeszcze jeden były członek Nirvany, znany też m.in. z The Germs, oraz Nate Mendel (właśc. Nathan Gregor Mendel; 2.12.1968r, Waszyngton) - b i William Goldsmith (4.07.1972r, Seattle, Waszyngton) - dr, byli muzycy Sunny Day Real Estate.
Zaproszony przez lidera Krist Novoselic - b, kolejny były kompan z Nirvany, ostatecznie nie zgodził się na udział w przedsięwzięciu. W marcu 1997 Goldsmitha zastąpił Taylor Hawkins (właśc. Oliver Taylor Hawkins; 17.02.1972r, Fort Worth, Teksas) - dr z zespołu Alanis Morissette. We wrześniu 1997 odszedł Smear, a jego miejsce zajął Tranz Stahl - g, dawny towarzysz Grohla ze Scream, znany też z Wool, ale gdy w czerwcu 1999 i on zrezygnował, Foo Fighters zasilił w sierpniu tego roku Chris Schiflett (właśc. Chris Aubrey Schiflett; 6.05.1971r, Santa Barbara, Kalifornia) - g, b z No Use For A Name. Gdy 12 września 1999 formacja wystąpiła w Seattle bez chorego Mendla, wsparli ją gościnnie Novoselic i Justin Medal-Johnson - b z zespołu Becka.
 
Grohl od dawna tworzył piosenki, ale tylko niektóre trafiały do repertuaru zespołów, w których grał, np. Nirvana sięgnęła jedynie po Marigold (umieściła ją na stronie B singla Heart Shaped Box). Dlatego sam rejestrował swoje kompozycje, a owocem dwu sesji, w grudniu 1990 w Upland Studios w Arlington w Wirginii i w lipcu 1991 w WGNS Studios w tym samym mieście, pod okiem Barretta Jonesa jako producenta, była firmowana nazwą Late! niskonakładowa kaseta "Pocketwatch" (Simple Machines, 1992). Kiedy po śmierci Cobaina zastanawiał się nad następnym krokiem, miał już w zanadrzu sporo atrakcyjnych utworów, jak Winnebago i Alone+Easy Target z 1990 (wydane w pierwotnych wersjach, jako Steel Forces i Milk, na "Pocketwatch"), Floaty, Good Grief i Exhaustedz 1992 oraz Weenie Beenie i For All The Cows z 1993. Wybrał najlepsze i w kilka dni października 1994 nagrał w studiu Roberta "Mutta" Lange'a w Seattle przy pomocy starego znajomego, Jonesa, w roli współproducenta. Sam je zaśpiewał oraz zagrał na wszystkich instrumentach: gitarach, gitarze basowej i perkusji (jedyne wyjątki to partia gitary w X-Static, wykonana przez Grega Dullego z Afghan Whigs, i partia gitary basowej w Alone+Easy Target, wykonana anonimowo przez Krista Novoselica). A gotowa taśma, rodzaj demo, miała mu jedynie pomóc podpisać kontrakt fonograficzny.
 
Zainteresował swoją muzyką wiele firm, ale ostatecznie zdecydował się utworzyć własną, Roswell (nazwaną tak od miejscowości w stanie Nowy Meksyk, w której podobno w 1947r spadł niezidentyfikowany obiekt latający), powiązaną jedynie umową dystrybucyjną z gigantem - Capitolem. I choć w krótkim czasie zebrał pierwszy skład Foo Fighters - czwórka zadebiutowała przed publicznością 23 lutego 1995 w Jambalaya Club w kalifornijskiej miejscowości Arcata - uznał wersje demo nagrań za wystarczająco udane, by wydać je w czerwcu 1995 na płycie, będącej de facto - mimo zdjęć także Smeara, Mendla i Goldsmitha w książeczce - jego solowym dziełem.
 
Album "Foo Fighters" ukazał się w atmosferze skandalu, m.in. pojawiły się zarzuty, że ilustracja okładkowa, przedstawiająca pistolet zabawkę, jest cynicznym nawiązaniem do tragedii Cobaina, który odebrał sobie życie strzałem z karabinu, a teksty utworów, jak Weenie Beenie, w rzeczywistości napisany wcześniej, zawierają niesmaczne aluzje do tego zdarzenia. Nic wszakże nie wskazuje na to, by sukces zawdzięczała kontrowersjom, jakie narosły wokół niej, a nie samej zawartości. Wypełniła ją w każdym razie muzyka ujmująco melodyjna, ale i cudownie zgiełkliwa, przywołująca z jednej strony klimat przebojów The Beatles czy The Kinks, np. Big Me i Oh George (z partią gitary w stylu George'a Harrisona), z drugiej - Husker Du, Pixies, a także, co oczywiste, Nirvany, np. This Is ACall, I'll Stick Around, Alone+Easy Target, Floaty, For All The Cows. Dzieło po obu stronach Atlantyku zyskało wielką popularność, ale tylko w Europie także towarzyszące mu single zrobiły furorę na listach; w Wielkiej Brytanii były to: This Is A Call/Winnebago z czerwca 1995, I'll Stick Around/How I Miss You z września (w wersji maksi dodatkowo przeróbka Ozone zespołu Kiss) i For All The Cows/Wattershed (wersja koncertowa) z listopada tego roku oraz Big Me/Floaty (wersja z sesji dla radia BBC)/Cas Chamber (przeróbka utworu zespołu Angry Samoans, zarejestrowana podczas sesji dla radia BBC) z marca 1996.
 
W połowie 1996 grupa zaszyła się w Bear Creek Studios w Woodinville w stanie Waszyngton i przystąpiła z Gilem Nortonem, byłym współpracownikiem Pixies, jako producentem do pracy nad albumem "The Colour And The Shape". Ale sesja została niebawem przerwana, a konflikt między Grohlem a Goldsmithem zakończył się odejściem tego ostatniego. Nagrania wznowiono w Grand Masters Recorders w Hollywood w uszczuplonym składzie - obowiązki bębniarza przejął sam Grohl. Gotowa płyta, wydana w maju 1997, była już dziełem prawdziwie zespołowym (większość kompozycji sygnowała cała formacja) i zdecydowanie bardziej dojrzałym niż nieco amatorski debiut. Repertuar, zachowujący postgrunge'ową aurę, został urozmaicony pod względem dynamiki, tempa i nastroju, a pomiędzy utwory gwałtowne, pełne pędu, o potężnym uderzeniu, np. Monkey Wrench, Wind Up, My Hero, Enough Space czy New Way Home, wkradły się też kompozycje łagodniejsze, niekiedy o akustycznym brzmieniu, np. Doll, See You czy Walking After You. Niektórzy recenzenci co prawda sarkali, że muzyka Foo Fighters utraciła w tym czasie lekko hardcore'owy posmak, a zyskała niemal metalowy klimat. Wszyscy wszakże chwalili bardziej osobiste,poruszające i mroczne teksty Grohla,odzwierciedlajace jego stan ducha dwa lata po śmierci Cobaina i w obliczu rozstania z żoną.
 
Specjalne wydanie "The Colour And The Shape" zawierało dodatkowy dysk z przeróbkami, m.in. Requiem Killing Joke, Baker Street Gerry'ego Rafferty'ego oraz Down In The Park Gary'ego Numana; ta ostatnia ukazała się też na płycie "Songs In The Key Of X" (Warner Brothers, 1996) z muzyką z serialu telewizyjnego Z archiwum X. Album, tak jak poprzedni, spodobał się na całym świecie, ale i tym razem tylko w Europie towarzyszyły mu też przebojowe single: Monkey Wrench/The Colour And The Shape z kwietnia 1997 i Everlong/Drive Me Wild z sierpnia tego roku oraz My Hero/Dear Lover (utwór wydany wcześniej na soundtracku "Scream 2", Capitol, 1997) ze stycznia 1998 (w wersji maksi dodatkowo przeróbka Baker Street zarejestrowana podczas sesji dla radia BBC) oraz Walking After You (remiks, wydany też na soundtracku "The X-Files - Fight The Future", Elektra, 1998) z sierpnia tego roku, na stronie B zawierający nagranie zespołu Ween.
 
W dwa tygodnie maja 1999 grupa, w której byli już Hawkins i Stahl, nagrała w Studio 606 Grohla w Wirginii przy pomocy Adama Kaspara jako współproducenta płytę "There's Nothing Left To Lose", wydaną w listopadzie tego roku, jak zwykle nakładem Roswell, ale tym razem w ramach układu z wytwórnią RCA. Nie brakowało na niej beatlesowskich melodii i grunge'owego zgiełku, ale większa pewność siebie sprawiła, że z tych samych co zawsze składników udało się stworzyć rzecz świeższą i bardziej przebojową niż kiedykolwiek (np. Learn To Fly, Gimme Stitches, Live-In Skin, Next Year, Headwires, Ain't It The Life, M.I.A.). Kompozycje nabrały jeszcze bardziej zindywidualizowanego charakteru, pojawiło się wśród nich nawet coś tak zaskakującego jak efektowna rockowa samba Stacked Actors, a jednak nadal tworzyły, zapewne dzięki konsekwentnej koncepcji brzmieniowej, preferującej dźwięki ostre, cięższe nawet niż w przeszłości, zwartą całość. Pierwszy singel, Learn To Fly/Have A Ogar (utwór Pink Floyd, nagrany z gościnnym udziałem Briana Maya, gitarzysty Queen, zaśpiewany wyjątkowo przez Hawkinsa, wydany też na soundtracku "Mission Impossible 2", Hollywood, 2000) z października 1999, był już hitem po obu stronach Atlantyku. A w Wielkiej Brytanii na listy trafiły też następne małe płyty i czwórka "Generator" z marca 2000, wydana z dwoma różnymi zestawami utworów, oraz single Breakout/Stacked Actors z września 2000 (w wersji maksi wzbogacony przeróbką Iron And Stone zespołu The Obsessed) i Next Year/Big Me (wykonanie na żywo) z grudnia tego roku.
 
Album kolejny, "One By One", powstał w maju 2002, znowu w domowym studiu Grohla, przy pomocy Nicka Raskulinecza jako głównego producenta, ze Schiflettem na miejsce Stahla, z udziałem Maya. Ukazał się w październiku tego roku, promowany w Stanach singlem All My Life/Danny Says (przeróbka utworu The Ramones, zaśpiewana wyjątkowo przez Shifletta) z września 2002, a w Wielkiej Brytanii: All My Life/Sister Europe z października 2002, Times Like These/Life Oflllusion (przeróbka utworu Joe Walsha, zaśpiewana wyjątkowo przez Hawkinsa) ze stycznia 2003 (w wersji maksi dodatkowo m.in. koncertowe wykonanie Planet Claire The B-52's z gościnnym udziałem Freda Schneidera z tego zespołu w roli wokalisty) i Low/Never talking to you Again (wersja koncertowa) z czerwca tego roku. Dzieło wypełniła znowu zabójczo chwytliwa odmiana postgrunge'owego czadu, np. All My Life, Low, Times Like These, Disenchanted Lullaby, Halo, Lonely As You, Overdjive, Come Back. Ale choć recenzenci chwalili "One By One"*a wyniki sprzedaży świadczyły o tym, że płyta nie zawiodła oczekiwań fanów, sami muzycy uważali ją za świadectwo rutyny. Grohl przyznawał w późniejszych wywiadach, że myślał nawet o rozwiązaniu Foo Fighters. Ale kryzys udało się przezwyciężyć, o czym świadczył następny album.
 
Dwupłytowy zestaw "In Your Honour" z czerwca 2005 powstał w nowym studiu Grohla, Studio 606 West, na przedmieściu Los Angeles, znowu przy pomocy Raskulinecza. Pierwszy dysk zawierał przebojowe piosenki o beatlesowskim posmaku, ale zagrane i zaśpiewane - niekiedy wykrzyczane - z niesamowitą pasją, wręcz z furią, np. In Your Honor, No Way Back, Best Of You, The Last Song, Free Me i End Over End. Drugi miał inny charakter i przynosił nastrojowe, subtelnie i ze smakiem opracowane, zazwyczaj akustyczne ballady, nagrane z towarzyszeniem wielu znakomitych gości, jak John Paul Jones, były muzyk Led Zeppelin (fortepian w Miracle i mandolina w Another Round), Josh Homme, muzyk Queens Of The Stone Age (gitara w Razor) czy Norah Jones (fortepian i śpiew w Wirginia Moon). 
Nie brakowało wśród nich prawdziwych pereł, jak pochodząca z czasów Nirvany i bliska stylu Kurta Cobaina Friend For A Friend, przesycone beatlesowskim klimatem Another Round i Cold Day In The Sun (zaśpiewana wyjątkowo przez Hawkinsa), utrzymana w zeppelinowym duchu Razor, nieco pinkfloydowa Over And Out czy stylizowana na bossa novę Wirginia Moon. Albumowi towarzyszyły single Best Of You/Ffl/Kiss The Bottle z czerwca i DOA/Skin And Bones (nagranie koncertowe)/I Feel Free (przeróbka utworu Cream) z września 2005.
 
 17 czerwca 2006 Foo Fighters wystąpili w londyńskim Hyde Parku, był to ich największy niefestiwalowy koncert. Grupa była wspierana przez Juliette and the Licks, Angels & Airwaves, Queens of the Stone Age i Motörhead. Lemmy Kilmister z Motörhead wystąpił na scenie z Foo Fighters w piosence Shake Your Blood z albumu Probot Dave'a Grohla. Również zaskakującymi gośćmi byli Brian May i Roger Taylor z Queen występując z Foo Fighters w piosence We Will Rock You będącego wprowadzeniem do Tie Your Mother Down.

W dalszej promocji albumu In Your Honor grupa postanowiła zorganizować krótkie akustyczne tournée na lato 2006. W czasie tournée Pat Smear wystąpił jako dodatkowy gitarzysta, Petra Haden na skrzypcach i Rami Jaffee z The Wallflowers na klawiszach. Lista osób występujących była ukierunkowana na promocję akustycznego CD z albumu. Grupa grała także mniej znane piosenki tj. Ain't It The Life, Floaty i See You. Grali również Marigold Nirvany oryginalnie napisanej przez Grohla i zaśpiewanej na singlu Heart-Shaped Box.

W listopadzie 2006 grupa po raz pierwszy w swojej historii wydała album koncertowy Skin and Bones, zawierający 15 wystąpień 3 występów w Los Angeles. Dodatkowo 28 listopada 2006 wydano DVD ze ścieżkami które nie występowały na CD.

Po zakończeniu nagrywania In Your Honor, zespół zwrócił się do producenta Gila Nortona, o pomoc przy tworzeniu nowego materiału. Grupa znała już Nortona z wcześniejszej muliplatynowej  płyty The Colour and the Shape. Echoes, Silence, Patience & Grace, premierę miał 25 września 2007. Pierwszy singel z tej płyty, pt. "The Pretender", został puszczony w radiach pod koniec sierpnia. Drugi singel,"Long Road to Ruin", wydano 3 grudnia 2007. Reżyserem teledysku został Jesse Peretz.

3 listopada 2009 roku zespół wydał kompilację Greatest Hits, na której znalazły się również dwie nowe piosenki, "Word Forward" oraz singel "Wheels". Następnego dnia Dave Grohl poinformował jednak, że wydanie "Greatest Hits" jest końcem trudnego okresu i początkiem prawdziwej przerwy. Stwierdził, że "Greatest Hits jest swojego rodzaju zakończeniem pewnego etapu... Nadszedł czas, aby przejść do następnego rozdziału lub rozpocząć inną historię. Może będzie to zupełnie inna droga. Nie wiem. I to jest fajne, że nie wiem, co się dalej stanie. Chcemy jeszcze zagrać kilka koncertów w Europie, ale po tym, to nawet ja nie wiem, kiedy znowu się spotkamy".

W sierpniu 2010 r. grupa zaczęła nagrywać nowy, siódmy album w garażu Grohla, używając do tego tylko analogowego sprzętu. On sam skomentował to słowami: "Coś w tym jest, że zespół, który gra na Wembley, nagrywa płytę w garażu"Pierwszy singiel z płyty, zatytułowany "Rope", miał swoją premierę radiową w lutym 2011 r.Sam album został wydany 12 kwietnia i jako pierwszy w historii Foo Fighters dostał się na pierwsze miejsce listy Billboard 200.

Grohl jako solista nagrał przy pomocy m.in. Louise Post - voc, znanej z zespołu Veruca Salt, płytę "Touch" (Roswell, 1998) z nastrojowa muzyką do filmu Paula Schradera, a pod szyldem Probot i gościnnym udziałem wielu wybitnych artystów z metalowego kręgu w roli wokalistów, m.in. Lemmy'go z Motorhead, Snake'a z Voivod, Maxa Cavalery z Soulfly,Kinga Diamonda z Mercyful Fate,Cronosa z Venom,Mike'a Deana z Corrossion Of Conformity i Lee Dorriana z Cathedral,świetny album "Probot" 2003).
 

Gościnnie wspomagał w studiu, a czasem i na scenie - jako perkusista lub gitarzysta - takich wykonawców, jak Tony Iommi, David Bowie, Reeves Gabrels, Chan Marshall, Puff Daddy, Tenacious D, Queens Of The Stone Age, Killing Joke, Nine Inch Nails i Garbage. Został też zaproszony do supergrupy The Backbeat Band (wraz z takimi muzykami, jak Dulli, Thurston Moore z Sonic Youth i Mike Mills z R.E.M.), która nagrała piosenki do filmu Backbeat (Backbeat; 1994, reż. Iain Softley) o narodzinach The Beatles, wydane też na płycie "Backbeat" (Virgin, 1994). Mendel, nie rezygnując z grania w Foo Fighters, i Goldsmith założyli w 2001 zespół The Fire Theft. Mendel próbował też trudów aktorstwa: zagrał jedną z głównych ról w filmie Our Burden Is Light (2005, reż. Denise Coates), a dodatkowo zilustrował go własną muzyką. Shiflett w 2002 pojawił się w grupie Viva Death i nagrał z nią płytę "Viva Death" (Vagrant, 2002), a w 2003 stanął na czele formacji Jackson United. Hawkins utworzył w 2004 zespół Coattail Riders. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Foo Fighters	Foo Fighters	07.1995	3[48]	23[51]	Roswell CDEST 2266	[platinum-US][gold-UK][Producers: Foo Fighters , Barrett Jones]
The colour and the shape	Foo Fighters	05.1997	3[119]	10[74]	Roswell CDEST 2295	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Gil Norton]
There is nothing left to lose	Foo Fighters	11.1999	10[141]	10[41]	RCA 74321716992	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Adam Kasper , Foo Fighters]
One by one	Foo Fighters	11.2002	1[1][119]	3[49]	RCA 74321973482	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Nick Raskulinecz]
The colour and the shape	Foo Fighters	10.2003	76[9]	-	RCA 82876554952	[Producers: Gil Norton]
In your honor	Foo Fighters	06.2005	2[81]	2[33]	RCA 82876701932	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Foo Fighters , Nick Raskulinecz]
Skin And Bones	Foo Fighters	12.2006	35[51]	21[10]	RCA 82876888572	[gold-UK][Producers: Nick Raskulinecz]
Echoes, Silence, Patience And Grace	Foo Fighters	10.2007	1[1][73]	3[42]	RCA 88697155002	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: Gil Norton]
Greatest Hits	Foo Fighters	11.2009	4[230]	11[69]	RCA 88697369212	[4x-platinum-UK][Producers: Barrett Jones/Gil Norton/Adam Kasper/Nick Raskulinecz/Butch Vig]
Wasting Light	Foo Fighters	04.2011	1[2][62]	1[1][58]	RCA 88697844932	[platinum-US][platinum-UK][Producers: Butch Vig]
Medium Rare	Foo Fighters	04.2011	164[1]	-	RCA	-
iTunes Festival: London 2011	Foo Fighters	08.2011	167[1]	-	RCA	-
Sonic Highways	Foo Fighters	11.2014	2[33]	2	RCA 88843090082	[platinum-UK][Producers: Butch Vig]
Saint Cecilia	Foo Fighters	03.2016	35[1]	117	RCA 88875184591	-
Concrete and Gold	Foo Fighters	09.2017	1[1][21]	1	Columbia 88985456012	[gold-UK][Producers:Greg Kurstin]

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This is call/Winnebago	Foo Fighters	07.1995	5[9]	-	Roswell CDCL 753	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
I'll Stick Around	Foo Fighters	09.1995	18[6]	-	Roswell CDCL 757	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
For All the Cows	Foo Fighters	12.1995	28[8]	-	Roswell CDCL 762	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
Big Me	Foo Fighters	04.1996	19[8]	-	Roswell CDCL 768	[written by Dave Grohl][produced by Foo Fighters, Barrett Jones]
Monkey wrench/The colour and the shape	Foo Fighters	05.1997	12[15]	-	Roswell CDCLS 788	[silver-UK][written by Dave Grohl/Foo Fighters][produced by Gil Norton]
Everlong /Drive me wild	Foo Fighters	08.1997	18[17]	-	Roswell CDCLS 792	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Dave Grohl][produced by Gil Norton]
My Hero	Foo Fighters	01.1998	21[9]	-	Roswell CDCL 796	[silver-UK][written by Dave Grohl/Foo Fighters][produced by Gil Norton]
Walking after you/ Beacon Light	Foo Fighters / Ween	08.1998	20[7]	-	Elektra E 4100CD	[written by Dave Grohl/Ween][produced by Jerry Harrison/Greg Frey]
Learn to fly/Have a cigar	Foo Fighters	10.1999	21[23]	19[21]	RCA 74321706622	[platinum-US][silver-UK][Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
Generator	Foo Fighters	03.2000	151[1]	-	Roswell	[Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
Breakout	Foo Fighters	09.2000	29[11]	-	RCA 74321790102	[Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
Next Year	Foo Fighters	12.2000	42[6]	-	RCA 74321809262	[Written by: Foo Fighters][produced by Adam Kasper,Foo Fighters]
The One	Foo Fighters	04.2002	77[10]	-	RCA 74321921822	[Written by:Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett][produced by Foo Fighters, Adam Kasper]
All my life	Foo Fighters	10.2002	5[22]	43[20]	RCA 74321973152	[silver-UK][Written by: Dave Grohl][produced by Foo Fighters]
Times like these	Foo Fighters	02.2003	12[29]	65[20]	RCA 74321989552	[Written by: Dave Grohl/Taylor Hawkins/Nate Mendel/Chris Shiflett][produced by Foo Fighters/Nick Raskulinecz]
Low/Never Talking to You Again	Foo Fighters	07.2003	21[7]	-	RCA 82876522572	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
Have It All	Foo Fighters	10.2003	37[4]	-	RCA 82876563702	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
Best of you/I'm in Love with a German Film Star	Foo Fighters	06.2005	4[92]	18[21]	RCA 82876701012	[2x-platinum-US][platinum-UK][Written by: Foo Fighters][produced by Nick Raskulinecz, Foo Fighters]
DOA	Foo Fighters	09.2005	25[20]	68[12]	RCA 82876735392	[gold-US][Written by: Dave Grohl/Taylor Hawkins/Nate Mendel/Chris Shiflett][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
Resolve	Foo Fighters	12.2005	32[12]	-	RCA 82876738902	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
No Way Back/Cold Day in the Sun	Foo Fighters	03.2006	64[3]	-	RCA 82876804732	[Written by: Foo Fighters][produced by Foo Fighters,Nick Raskulinecz]
The Pretender	Foo Fighters	08.2007	8[59]	37[20]	RCA 88697160702	[2x-platinum-US][platinum-UK][Written by: Foo Fighters][produced by Gil Norton]
Long road to ruin/Holiday In Cambodia	Foo Fighters	11.2007	35[20]	89[12]	RCA 88697190382	[Written by: Dave Grohl/Taylor Hawkins/Nate Mendel/Chris Shiflett][produced by Gil Norton]
Cheer Up, Boys (Your Make Up Is Running)	Foo Fighters	04.2008	194[1]	-	RCA	[Written by:Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel and Chris Shiflett][produced by Gil Norton]
Wheels	Foo Fighters	10.2009	22[9]	72[10]	RCA CATCO 154683718	[Written by:Dave Grohl/Nate Mendell/Taylor Hawkins/Chris Shiflett][produced by Butch Vig/Foo Fighters]
Word Forward	Foo Fighters	11.2009	109[1]	-	RCA	-
Rope	Foo Fighters	03.2011	22[13]	68[13]	RCA USALF 1100003	[Written by:Foo Fighters][produced by Butch Vig]
Walk	Foo Fighters	06.2011	57[13]	83[13]	RCA 0886443088429	[Written by: Dave Grohl][produced by Butch Vig]
Arlandria	Foo Fighters	09.2011	79[4]	-	RCA USRW 31100007	[Written by:Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear][produced by Butch Vig]
These Days	Foo Fighters	03.2012	169[2]	-	RCA	[Written by: Dave Grohl, Taylor Hawkins, Nate Mendel, Chris Shiflett, Pat Smear][produced by Butch Vig]
Something from Nothing	Foo Fighters	11.2014	73[3]	-	RCA USRW 31400002	[Written by: Foo Fighters][produced by Butch Vig]
Run	Foo Fighters	06.2017	64[2]	-	RCA USRW 31700013	[Written by: Dave Grohl,Taylor Hawkins,Nate Mendel,Pat Smear,Chris Shiflett][produced by Greg Kurstin]
The Sky Is a Neighborhood	Foo Fighters	09.2017	63[3]	-	Columbia USRW 31700018	[Written by: Dave Grohl,Taylor Hawkins,Nate Mendel,Pat Smear,Chris Shiflett][produced by Greg Kurstin]
T-Shirt	Foo Fighters	09.2017	94[1]	-	Columbia USRW 31700016	-

Fools Garden

Fool’s Garden - niemiecki zespół popowy założony w 1991 przez Petera Freudenthalera, Volkera Hinkela, Thomasa Mangolda, Rolanda Röhla oraz Ralfa Wochelea.
 
W 1991 zadebiutowali albumem zatytułowanym po prostu Fool’s Garden. Kolejna płyta, Once in a Blue Moon (1993), zawierała przeważnie odświeżone wersje piosenek z poprzedniego albumu. Dwa lata później (1995) wydali Dish of the Day oraz najsłynniejszy utwór tego zespołu Lemon Tree.
 
Po wydaniu albumu 25 Miles to Kissimmee (2003) skład grupy zmienił się drastycznie (odeszli Thomas, Roland i Ralf, a przyjęto Dirka Blümleina, Gabriela Holza i Clausa Müllera), w związku z tym zespół przybrał zmienioną nazwę - Fools Garden (bez apostrofu w środku). Pod nowym szyldem nagrali album Ready for the Real Life.
 
Podczas trasy koncertowej w 2008 roku (już bez Gabriela Holza) zespół nagrał EP-kę "Home" z czterema nowymi piosenkami. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lemon Tree	Fool’s Garden	05.1996	26[5]	-	Encore CDCOR 014	[written by Peter Freudenthaler, Volker Hinkel][produced by Peter Freudenthaler, Volker Hinkel, Bernd Hasebrink, Thomas Mangold, Roland Röhl, Ralf Wochele]

For Real

For Real był amerykańskim kwartetem R & B i soulowym , który powstał w 1993 roku. W drugiej połowie tej dekady były nominowany do nagrody Grammy, Billboard Music Award i Soul Train Music Award.
For Real dostał swój kontrakt płytowy przez przypadek. "Byliśmy odebrać naszego menadżera z lotniska. Postanowiliśmy więc, aby go powitać z piosenką acappella. Ktoś z A & M Records właśnie stał się na lotnisku i usłyszał nasze śpiewanie. Niedługo potem została podpisana umowa", powiedziała Latanyia Baldwin .
 
Zespół wydał swój debiutancki album ,It's a Natural Thang produkcji Briana McKnighta dla A & M Records w 1994 roku i odniósł sukces wśród krytyków, dostając cztery gwiazdki od magazynu Rolling Stone . Ich pierwszy singiel , "You Don 't Wanna Miss " był hitem # 28 na Billboard Hot 100 , dzięki remiksowi na taneczne New Jack Swing przez Steve "Silk" Hurley'a , który został wykorzystany w wideoclipie utworu . Drugi singiel, "Easy To Love", zadebiutował jako # 65 na Billboard Hot 100 . Album przyniósł kolejny przebojowy utwór a cappella "You Don't Know Nothin'" który został napisany i wyprodukowany przez Mervyna Warrena , a który zajął miejsce 27. Utwór zadebiutował na 54 miejscu na UK Singles Chart w lipcu 1995 roku.Album sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy na całym świecie, a zadebiutował jako # 80 na Billboard 200 .
 
W 1995 roku zespół pojawił się we włoskim Vogue ,zajmującym się projektowaniem garniturów. Koncertowali u boku Stevie Wondera , i użyczyli swojego głosu w projekcie filmowym Martina Scorsese , Grace of My Heart.Kwartet wystapił również w filmie Shake, Rattle and Rock! z udziałem Renee Zellweger i Howie Mandela w Showtime .
Trafił na US Top 20 z singlem "Freedom (Theme from Panther)" z Aaliyah , TLC , En Vogue , BlackGirl, SWV i Vanessą Williams z filmu Panther.Nagrali duet ze Stevie Wonderem "Stubborn Kind Of Fellow", który pojawił się na albumie poświeconym Marvinowi Gaye ,Inner City Blues: The Music Of Marvin Gaye. For Real także nagrał piosenki na ścieżki dźwiękowe filmów Waiting to Exhale i Fled.
 
Po zmianie wytwórni z A & M na dystrybuowaną przez Arista, Rowdy Records w 1996 r,ponownie zaatakował listy przebojów produkcją Dallasa Austina, singlem w stylu lat 60-tych "Like I Do" z ich drugiego albumu Free. "Like I Do" został przebojem # 10 na liście singli Billboardu, video uzyskało również nominację Billboardu za najlepszy R & B clip, album wdarł się na top 100, sprzedany w 400.000 egzemplarzy w USA. Następnym i ostatnim singlem była pop ballada autorstwa Diane Warren - "The Saddest Song I Ever Heard", który doszedł do 65 miejsca na Top 100 Singles Chart. 

Zespół wykonał "Saddest Song" w telewizyjnym show All That . Free zawiera produkcje najlepszych R & B / pop producentów takich jak Babyface , Mario Winansa i Jona B .
Zespół również nagrał trzy utwory ("I Do", "Born To Love That Boy" i "Unwanted Number") i pojawił się w docenionym przez krytyków filmie Grace of My Heart . Filmowy soundstrack wygrał Satellite Award w 1997 roku.
 
W styczniu 1997 roku zespół zdobył American Music Award za ich pracę nad soundtrackiem Waiting to Exhale, latem 1997 roku grupa zdobyła nominację do Soul Train Award w kategorii Album Roku za "Free".
W 1999 roku, Wendi Williams użyczyła głosu do zdobywcy Emmy , filmu Introducing Dorothy Dandridge , z Halle Berry , w której Berry odgrywa rolę piosenkarki.
 
W 2002 roku ich piosenka "Love Will Be Waiting At Home", pojawiła się w filmie Two Can Play That Game ,w którym zagrała Vivica A. Fox i Morris Chestnut . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Don't Wanna Miss	For Real	04.1994	92[1]	101[9]	A&M 0537	[written by Sherree Ford-Payne,Wendell Wellman][produced by Wendell Wellman][28[17].R&B Chart][32[8].Hot Disco/Dance;A&M 537 12"]
Easy to Love	For Real	07.1994	-	-	A&M 0670	[written by Necia Bray, Jason Hess][produced by Jason Hess][65[8].R&B Chart]
You Don't Know Nothin'	For Real	10.1994	54[2]	88[4]	A&M 0776	[written by Mervyn Warren & Hallerin Hill][produced by Mervyn Warren][80[6].R&B Chart]
Like I Do	For Real	10.1996	45[2]	72[8]	Rowdy 35 079	[written by Dallas Austin, Holland–Dozier–Holland][produced by Dallas Austin][48[19].R&B Chart][30[6].Hot Disco/Dance;Rowdy 35 079 12"]
The Saddest Song I Ever Heard	For Real	02.1997	-	-	Rowdy 35 097	[written by Diane Warren][produced by Daryl Simmons][65[8].R&B Chart]

Coolio

 Właśc. Artis Ivey, raper ur. ok. 1964 r. w Compton, w Kalifornii. Wraz z sześciorgiem rodzeństwa był wychowywany samotnie przez matkę .
Amerykański emce, który w 1995 roku, hitem „Gangsta's Paradise”, wprowadził na popowe listy przebojów ostrą tematykę gangsta rapu. Urodził się w Compton pod Los Angeles. Byt inteligentnym, ciekawym świata dzieckiem, z przyjemnością spędzał dtugie godziny w biblotece. Jednak problemy w domu znacząco wpłynęły na małego Artisa. Gdy miat 11 lat, rodzice rozwiedli się. To wtedy zaczęty się jego szkolne kłopoty. Wagarował, coraz więcej czasu spędzał na ulicach, wdawał się w konflikty z prawem i nawiązał kontakty z miejscowymi gangami. Jako siedemnastolatek trafił na kilka dni do więzienia. Ostatecznie zerwał z gangsterskim życiem. Skończył szkołę średnią i kontynuował naukę w Compton Community College.

Jednak ów trudny rozdział jego biografii stał się motywem przewodnim rymowanych później tekstów. Na studiach nauczył się grać na gitarze i zainteresował nowym stylem muzycznym - rapem. Często brał udział w uczelnianych konkursach. To w trakcie jednego z nich ktoś ochrzcił go ksywką Coolio Iglesias. Rosnąca popularność niosła jednak poważne zagrożenie. Raper uzależnił się od kokainy. Po odwyku imał się różnych zajęć: byt strażakiem w lasach Kalifornii, ochraniał port lotniczy w Los Angeles itp. Po pewnym czasie na dobre powrócił na scenę.

 Jego pierwsze single nie odniosły sukcesu, ale zaowocowały znajomościami z ludźmi tworzącymi scenę LA. Dzięki nim Coolio pojawił się ną pierwszej płycie gangsta raperów WC & The Maad Circle („Ain’t A Damn Thang Changed” z 1991 r.) oraz zaprzyjaźnił się z 40 Thevz, kolektywem producentów, raperów i b-boyów, którzy potem towarzyszyli mu w rapowej karierze.

Pierwszym ważnym singlem był „County Line” z debiutanckiego krążka Coolio „It Takes A Thief” (1:994), przy którego tworzeniu aktywnie uczestniczył DJ Brian „Wino” Dobbs. Prawdziwym przełomem okazał się jednak kawałek „Fantastic Voyage”, przeróbka funtowego przeboju grupy Lakeside. Lekka, imprezowa wersja zachodniego brzmienia przypadła do gustu krytyce i fanom - debiutancki krążek trafił do pierwszej dziesiątki listy albumów „Billboardu” i osiągnął platynowy nakład.

Po wielkiej trasie z mega- gwiazdą R&B R. Kellym Coolio wrócił do studia. W 1995 r. nagrał cover klasyka Steviego Wondera „Pastime Paradise". Sam napisał poważny, zaangażowany społecznie tekst na temat zagrożeń czyhających na młodych łudzi. Refren z gospelową manierą zaśpiewał L.V. Mroczne, stonowane brzmienie i odważna tematyka zaniepokoiły szefów wytwórni Tommy Boy Records. Nie zgodzili się na wydanie singla i ostatecznie „Gangsta’s Paradise” znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Młodzi gniewni” (reż. John N. Smith) z Michelle Pfeiffer.

W ciągu kilku tygodni nagranie pobiło rekordy sprzedaży wszystkich wcześniejszych utworów rapera i wspięło się na pierwsze miejsca list przebojów w USA i Anglii. Sukces na Wyspach był tym większy, że żaden uliczny kawałek nie dotarł tam jeszcze tak wysoko. „Gangsta’s Paradise” królował na szczytach fist przez kilka miesięcy i został hitem 1995 roku. Rok później Coolio został uhonorowany nagrodą Grammy za najlepszy utwór rap. Wielki hit trafił naturalnie, jato tytułowy kawałek, na drugi album rapera, wydany pod koniec 1995 r. Znalazły się na nim także: imprezowy przebój „1,2, 3, 4 (Sumpin’ New)” oraz klimatyczny „Too Hot”, traktujący o bezpiecznym seksie.

Coolio stał się gwiazdą światowego formatu, a jego drugi album zdobył potrójną platynę. Trzecia płyta rapera „My Soul” z 1997 r. zawiodła wyśrubowane wcześniejszymi nagraniami oczekiwania fanów i krytyków. Singiel „C U When U Get There” zdobył co prawda pewną popularność, ale na płycie zabrakło hitów na miarę „Gangsta’s Paradise". Krążek osiągnął platynowy nakład, ale hiphopowy świat znalazł już sobie innego idola - produkującego hit za hitem -  Puffa Daddy’ego.

Coolio miał w tym czasie poważniejsze problemy niż kryzys jego kariery. W 1997 r. w Niemczech został aresztowany wraz ze swoją ekipą za domniemaną kradzież odzieży i grożenie właścicielowi sklepu. Sprawa skończyła się zapłaceniem grzywny. Ale już kitka tygodni później, po koncertach, na których sugerował niemieckim fanom, by kradli jego albumy, jeśli nie stać ich na kupno, postawiono mu zarzut nakłaniania do przestępstwa. W roku 1998 w Kalifornii ponownie na krótko trafił do więzienia. Zatrzymane go, gdy jechał niewłaściwą stroną jezdni, bez ważnego prawa jazdy, w dodatku z bronią, na którą nie miał pozwolenia, i marihuaną.

 Niepokorny raper spróbował swoich sił na planie filmowym. Zagrał kilka małych ról w większych produkcjach (np. „Phat Beach”, reż. Doug Ellin, 1996; „Batman i Robin”, reż. Joel Schumacher, 1997). Od 2000 roku występował już jako gwiazda pierwszego planu. Łącznie ma na koncie piętnaście filmów, w tym w m.in. „Zatopionych" (reż. Fred Olen Ray, 2000), „Wirtualny Grom” (reż. Terry Cunningham, 2002), „Zabójczą Głębię” (reż. Charles Robert Carner, 2003) i „Draculę 3000” (reż. Darrell Roodt, 2004). W ostatnich latach aktywnie działał też w biznesie muzycznym. Założył własną wytwórnię Crowbar i, po pięciu latach milczenia, w 2002 r. wydał czwarty album. Imprezowy „El Cool Magnifico” okazał się jednak komercyjną klapą. Wkrótce potem Coolio zakończył karierę sceniczną i w pełni poświęcił się aktorstwu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
County Line/Sticky fingers	Coolio	12.1993	-	109[13]	Tommy Boy 577	[produced by Dobbs The Wino ][97[1].R&B; Chart][sample z "Hit and Run"-Bar-Kays]
Fantastic voyage	Coolio	06.1994	41[3]	3[25]	Tommy Boy 7617	[2x-platinium][written by Coolio][produced by Brian Dobbs][oryginal recorded by Lakeside][12[21].R&B; Chart]
I remember	Coolio	10.1994	73[1]	107[5]	Tommy Boy 635	[produced by Gary Herd][83[5].R&B; Chart][sample z "Float on"-Floaters]
Gangsta' s paradise	Coolio feat L.V.	10.1995	1[2][29]	1[3][38]	MCA Soundtracks 55 104	[3x-platinium][platinum-UK][written by Ivey Jr/Sanders/Doug Rasheed/Stevie Wonder][produced by Doug Rasheed][2[29].R&B; Chart][utwór z filmu "Dangerous minds"]
Mama I'm in Love Wit' a Gangsta	Coolio	02.1995	-	119[2]	Tommy Boy 7651	[sample z "Mystic voyage"-Roy Ayers;"Coolin' me out"-Isley Brothers]
Too hot	Coolio	01.1996	9[13]	24[15]	Tommy Boy 7721	[written by A. Ivey, Jr. , B. Dobbs , G. Brown][produced by Brian Dobbs ][31[16].R&B; Chart]
1,2,3,4 [Sumpin' new]/Kinda High, Kinda Drunk	Coolio	03.1996	13[10]	5[21]	Tommy Boy 7721	[gold][written by Artis Ivey Jr, A. Sear][produced by Jammin James Carter,Poison Ivey][24[18].R&B; Chart][sample z "Thighs High (Grip Your Hips and Move)"-Tom Browne;"Wikka Wrap"-The Evasions]
It' s all the way live	Coolio	08.1996	34[9]	29[18]	Tommy Boy 7731	[gold][produced by Brian G][47[16].R&B; Chart][piosenka z filmu "Eddie"-oryginal recorded by Lakeside]
Hit ' Em High [The Monstars' Anthem]	B Real/Busta Rhymes/Coolio/LL Cool J	03.1997	8[4]	-	Atlantic A 5449	[written by Louis Freeze/Olivier/T. Smith/S. Barness/Clifford Smith/T. Smith]
The Winner	Coolio	06.1997	53[2]	-	Atlantic 7567-85433-2 [UK]	[produced by - Brian Dobbs ][piosenka z filmu "Space jam"]
C U When U get there	Coolio feat 40 Thevz	07.1997	3[19]	12[20]	Tommy Boy 7785	[gold][silver-UK][written by Artis Ivey/Adridge/Straughter/Straughter][produced by Coolio][34[15].R&B; Chart][piosenka z filmu "Nothing to lose"]
Ooh la la	Coolio	10.1997	14[11]	-	Tommy Boy Music TBCD 7799	[produced by Oji Pierce][sample z "Grace Jones Pull up"-The Bumper]
Tears of a clown	Brandy Moss-Scott feat. Coolio	12.2000	-	61[1].Hot 100 Singles Sales	Heavenly 2000	-
Gangsta Walk	Coolio featuring Snoop Dogg	10.2006	67[2]	-	All Around The World 12GLOBE 565X	[written by Sergio Fertitta,A. Ivey,J. Salinas,C. Broadus][produced by Battlecat, Sergio Fertitta]
Gangsta's Paradise	Coolio	12.2006	151[3]	-	Tommy Boy 8122747781

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It takes a thief	Coolio	07.1994	67[1]	8[30]	Tommy Boy 1083	[platinum][produced by Paul Stewart, Dobbs The Wino, Rashad Coles, Billy Boy, Dobbs The Wino, Crazy Toones, CS Coleman][5[22].R&B; Chart]
Gangsta' s paradise	Coolio	10.1995	18[30]	9[62]	Tommy Boy 1141	[2x-platinum][gold-UK][produced by Coolio,Christopher Hamabe,Devon Davis,Doug Rasheed,Brian "The Wino" Dobbs][14[28].R&B; Chart]
My soul	Coolio	10.1997	28[8]	39[9]	Tommy Boy 1180	[gold][produced by Bryan "Wino" Dobbs,Vic C., DJ I-Roc, Mr. Dominique De Romeo, Blue, Oji Pierce, Alene Wilson][49[8].R&B; Chart]

Cookie Crew

Rapowy duet z Clapham w Południowym Londynie. Skład: MC Remedee (właśc. Debbie Pryce, była szefowa kuchni w Ministerstwie Obrony) i Susie Q. (właśc. Susie Banfield, siostra Andrew Banfielda z grupy Pasadenas), obie ur. ok. 1967 r.

Grupa powstała w 1983 r., pierwotnie jako 13-osobowa formacja o nazwie Wami Milk and the Cookie Crew, i została szybko dostrzeżona przez wytwórnię Rhythm King. Przełom nastąpił wraz z wydaniem singla "Rok Da House" razem z The Beatmasters (także w roli producentów). Nagranie, które pierwotnie miało być wykorzystane w reklamie napoju Ribena, znalazło się na szczycie list przebojów w Wielkiej Brytanii w gnidniu 1987 r. Singel z piosenką "Rok Da House" często uważa się za pierwszą płytę w stylu "hip-house".

Grupa pracowała z takimi producentami, jak Stetasonic, Gang Starr, Black Sheep, Davey DMX, Daddy "O" i Dancin' Danny D. Później do zespołu dołączyła holenderska wokalistka Peggy Lee, która dołożyła beatbox. Wśród współpracowników Cookie Crew znaleźli się również DJ Maxine i DJ Dazzle. Rok 1989 okazał się przełomowy, przynosząc takie przeboje, jak "Born This Way", "Got To Keep On" i "Come And Get Some". Członkowie zespołu, obok Overlord X, Demon Boyz, She Rockers i wielu innych brytyjskich czarnych artystów rapowych, zaangażowali się w działalność Black Rhyme Orgąnisation To Help Equal Rights, w skrócie B.R.O.T.II.E.R. W realizacji drugiej dużej płyty wziąl udział jazzman Roy Ayers, z którym zespól nagrał nową wersję jego utworu ,"Love Will Bring Us Back Together".

Niestety, stosunki Cookie Crew z firmą London zaczęły się pogarszać. Wytwórnia pragnęła, by zespół powrócił na listy przebojów, nagrywając bardziej komercyjny materiał. Grupa natomiast wolała skoncentrować się na ostrzejszym hip hopie. Przedziwny kompromis osiągnięto latem 1992 r., kiedy ukazały się dwa single - "Like Brother Like Sister" i "Crew's Gone Mad". Pierwszy był nagraniem hiphopowym, drugi natomiast jadowitym utworem rapowym. Byl to eksperyment, który miał zadecydować o kierunku dalszej kariery zespołu. Ostatecznie potencjał grupy i tak się wyczerpał -Remedee razem z Trouble & Bas (innym żeńskim duetem rapowym) i Dee II założyła formację New Wave Sisters. Utworzyła również własną agencję promocyjną 786 Promotions.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rok Da House	Beatmasters feat Cookie Crew	07.1987	79[2]	-	Rhythm King LEFT R11	[written by Paul Carter,Richard Walmsley,Manda Glanfield,Susie Banfield,Debbie Pryce][produced by The Beatmasters]
Females (Get On Up)	Cookie Crew	10.1987	78[5]	-	Rhythm King LEFT 12T	[written by Paul Carter,Richard Walmsley,Manda Glanfield,Susie Banfield,Debbie Pryce][produced by The Beatmasters][16[9].Hot Disco/Dance ;TVT 4009 12"][75[7].R&B Chart]
Rok Da House	Beatmasters feat Cookie Crew	01.1988	5[14]	-	Rhythm King LEFT R11	[written by Paul Carter,Richard Walmsley,Manda Glanfield,Susie Banfield,Debbie Pryce][produced by The Beatmasters]
Born This Way (Let's Dance)	Cookie Crew	01.1989	23[5]	-	FFRR FFR 19	[written by Susie Banfield,Debbie Pryce,Glenn Bolton,Martin Nemley][produced by D. B. C.,Daddy O]
Got to Keep On	Cookie Crew	04.1989	17[9]	-	FFRR FFR 25	[written by Susie Banfield,Debbie Pryce,Glenn Bolton,Martin Nemley][produced by D. B. C.,Daddy O][33[4].Hot Disco/Dance ;FFRR 886595 12"]
Come and Get Some	Cookie Crew	07.1989	42[3]	-	FFRR FX 110	[written by Glenn Bolton,Martin Nemley][produced by D. B. C.,Daddy O]
Secrets (Of Success)/Mental Maniac	Cookie Crew	07.1991	53[3]	-	FFRR F 159	[written by B. Russell]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Born This Way!	Cookie Crew	05.1989	24[4]	-	London 8281341	[produced by DBC , Daddy-O]

Cold Chillin 'Records

 Cold Chillin 'Records była wytwórnią płytową, która wydawała muzykę podczas złotego wieku hip-hopu od końca lat 80-tych do wczesnych lat 90-tych. Producent-i-wytwórnia założona przez kierownika Tyrone Williamsa i prowadzona przez Lena Fichtelberga (zm. 4 listopada 2010 r.), Większość wydawnictw tej wytwórni pochodzi od członków Juice Crew , luźnej grupy artystów skupionych wokół producenta Marleya Marla. . W 1998 roku wytwórnia została zamknięta, a większość jej ekspansywnego katalogu została kupiona przez LandSpeed ​​Records z Massachusetts (obecnie Traffic Entertainment).

 Początkowo Cold Chillin "był filią Prism Records , ale szef wytwórni Tyrone Williams i Fichtelberg postanowili połączyć swoje firmy, a Prism został wchłonięty przez Cold Chillin". W 1988 r. podpisał pięcioletni kontrakt dystrybucyjny z Warner Bros. Records , który pozostał nienaruszony przez cały czas jego trwania. Jednak od trzeciego albumu Kool G. Rap & DJ Polo , Live And Let Die , został odrzucony przez Warner Bros. w imieniu macierzystej firmy Time Warner z powodu anty- gangsta i anty-Time Warner sentymentów,w które zaangażował się artysta hip-hopowy Ice-T , Cold Chillin zdecydowała się na samodzielną dystrybucję albumu, i jako takie zrobiły to z różnymi projektami przez pozostałe lata działalności, w tym z krótkoterminową dystrybucją Epic Street Division z Epic Records , która wydała dwa albumy wytwórni: drugi album Grand Daddy IU i debiutancki solowy utwór Kool G. Rap.

Cold Chillin 'utworzyła również sublabel o nazwie Livin' Large, która wydała  albumy Roxanne Shanté i YZ wraz z kilkoma tytułami innych artystów i została rozdystrybuowana przez wcześniejszą spółkę zależną Tommy Boy Records, należącą do Warner Bros. Records.

Po jego zamknięciu wytwórni w 1998 r. prawa do katalogu Cold Chillin zostały zakupione przez LandSpeed ​​Records z Massachusetts, obecnie znane jako Traffic Entertainment Group. Wraz z Ruthless Records , Death Row Records i Rap-a-Lot Records , Cold Chillin 'Records jest szeroko szanowana za poważny wkład w muzykę hip hopu w okresie jej formowania. W 2006 roku LandSpeed ​​zaczął wydawać nowe wersje klasycznych albumów w katalogu Cold Chillin z oryginalną grafiką.

                       Single na liście Hot 100 Billboard

  Kool G Rap Fast Life / It's A Shame        .1995 74.US
  Biz Markie     Just A Friend   .1989     9.US
  Big Daddy Kane     Very Special / Stop Shammin'  .1993   31.US