Audio Two

Audio Two załozony w 1988r w Nowym Jorku (Nowy Jork, USA) w składzie: Milk Dee, DJ Gizmo. DJ Gizmo (właśc. Nat Robinson, ur. 1972r) i wesoło rymujący emce Milk Dee (Kirk Robinson) zasłynęli m.in. z ostro manifestowanych uprzedzeń do homoseksualistów. Mają na koncie trzy pełne płyty, wydane w First Priority Music -labelu założonym przez ich ojca.

 Bliźniaki są autorami kawałka „Top Billin’” (1988), uznanego przez magazyn „The Source" za jedno z trzech najważniejszych nagrań w historii hip- hopu. Do tego minimalistycznego utworu, klasycznie łączącego rap z podkładem perkusyjnym, odwotywano się w hiphopowej historii niezliczoną ilość razy. Żaden z albumów Audio Two, produkowanych przez Daddy’ego-0 z   Stetsasonic, nie osiągnął statusu płyty kultowej. Na każdym z nich obok kilku hitów bracia umieszczali mnóstwo „wypełniaczy”.

W 1994 roku Milk wydał solowy album „Never Dated” (American Recordings). Dziesięć lat później powrócił jako producent popowego debiutu Eamona „I Don’t Want You Back”.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What More Can I Say?	Audio Two	06.1988	-	185[4]	First Priority 90 907	[produced by Milk D, DJ Gizmo]

Artifacts

 Artifacts założony w Newark (New Jersey, USA) w składzie: El Da Sensei, Tame One Duet powołany do życia na początku lat 90-tych w znajdującym się pod Nowym Jorkiem Newark przez Tame One’a i   El Da Senseia, zaliczany do najważniejszych w historii niezależnego rapu ze Wschodniego Wybrzeża.

W swej twórczości Artifacts składali hołd trzem podstawowym elementom kultury hip- hopowej - rapowaniu, didżejingowi, a przede wszystkim graffiti. Zarówno Tame One, jak i El Da Sensei zdobyli szacunek w lokalnym środowisku właśnie za sprawą malowania, któremu poświęcili swój pierwszy oficjalny singiel - „Wrong Side Of The Tracks”. Trzymali się z dala od negatywnych aspektów życia propagowanych przez część popularnych wówczas raperów, nie dążyli do zaistnienia na listach przebojów, w ten sposób zwrócili na siebie uwagę m.in. Buckwilda z -  D.I.T.C. i Redmana, którzy pomogli duetowi w pracy nad debiutanckim albumem.

Wydane w 1994 roku nakładem labelu Big Beatu „Between A Rock & A Hard Place” zyskało błyskawicznie miano podziemnego klasyka, zaś jednym z hymnów tamtego roku okazał się utwór „C Mon Wit Da Get Down”. Podążając konsekwentnie drogą, jaką sobie sami wyznaczyli, i nie ulegając jakimkolwiek naciskom z zewnątrz, zyskali ogromny szacunek środowiska hiphopowego, które z wielkim entuzjazmem przyjęło drugi, i jak się okazało ostatni zarazem, album Artifacts „That’s Them” (1997).

Korzystając z beatów m.in. utalentowanego -  Shawna J. Perioda oraz producentów związanych z grupami D.I.T.C. i   Da Beatminerz, nagrali doskonałą płytę pełną pochwały kultury, którą z dumą reprezentowali, odniesień do najlepszych lat rapu i szacunku dla twórców stawiających w swej działalności przede wszystkim na przekaz i czystość hip-hopu. Niedługo potem zawiesili działalność grupy, nie widząc szans powodzenia na scenie, którą opanowała wtedy „gorączka złota” i chęć jak największego eksponowania wartości materialnych.

 Postanowili skupić się na działalności społecznej, przekazując młodym ludziom z Newark wiedzę o elementach kultury hiphopowej, a także zajęli się pracą w branży graficzno-designerskiej. Na scenę muzyczną z solowym materiałem powrócił w 2002 roku El Da Sensei z albumem „Relax, Relate & Release". Niespełna rok później uczynił to także Tame One, wydając „When Rappers Attack”, a następnie w marcu 2005r „O.G. Bobby Johnson”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Ultimate	Artifacts	03.1997	149[1]	121[1]	Big Beat 98 027	[written by P. Hendricks, R. Brown, S. Jones, W. Williams][produced by Baby Paul][74[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Between A Rock And A Hard Place	Artifacts	11.1994	-	137[1]	Big Beat 92 397	[produced by T-Ray, Buckwild,Redman]
That's Them	Artifacts	05.1997	-	134[1]	Big Beat 92 753	[produced by Shawn J Period,Lord Finesse,Da Beatminerz,Showbiz]

AMG

Właśc. Jason Lewis, ur. 29.09.1970 r. na Brooklynie w Nowym Jorku. Raper dostarczający sporej dawki mizoginizmu rodem z czarnego getta. Znany jest z poczucia humoru, tekstów zabarwionych erotyzmem czy z niekonwencjonalnego stylu. Zadebiutował albumem Give A Dog A Bone w roku 1991. Wśród typowych utworów na jego debiutanckim albumie, który dotarł do 63. miejsca listy tygodnika „Billboard”, znalazło się ponure nagranie tytułowe oraz „Lick Em Low Lover” i „Mai Sista Izza Bitch”.

Oto uzasadnienie samego AMG: „Okay, moja płyta jest sprośna. Ale przecież otacza mnie zło. Gdybym nagrał płytę pozytywną, mogłaby zrobić klapę. Wolę zabrać się za coś negatywnego i zarobić tyle pieniędzy, żeby móc zrobić coś pozytywnego”. Należy pamiętać, że ten człowiek nie dostał kiedyś pracy w restauracji McDonald’s. Na opisanie drugiej, spokojniejszej muzycznie płyty, recenzenci wymyślili termin „getto pop”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Down, Down, Down	DJ Quik Feat. Suga Free, Mausberg & AMG	06.1999	-	-	Profile	[written by AMG, DJ Quik, Mausberg, Suga Free][produced by DJ Quik]
Trouble	DJ Quik Feat. AMG	04.2001	-	-	Profile	[written by AMG, DJ Quik, Mausberg, Suga Free][produced by DJ Quik]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bitch Betta Have My Money	AMG	12.1991	-	63[32]	Select 21 642	[gold-US][produced by AMG,Courtney Branch,Tracy Kendrick,DJ Quik]
Ballin' Outta Control	AMG	06.1995	-	100[3]	Select 21 654	[produced by AMG]

Henry Mancini

Biografia

---

Henry Mancini ur.16 kwietnia 1924 Cleveland w stanie Ohio, USA.
Gdyby typować "najbardziej filmowego" spośród kompozytorów muzyki filmowej - pierwszeństwo należałoby oddać Henry'emu Manciniemu . Do filmu trafił w 1951 r. zupełnie przypadkowo: chodziło wówczas o dozór artystyczny The Glenn Miller Story, a że kiedyś Mancini grał w orkiestrze Millera, więc... nominacja do Oscara w 1954 r. i następna propozycja: filmowa biografia Benny'ego Goodmana.
Kolejne - wszystkie udane! - filmy z muzyką Manciniego to: Tarantula, Man Afraid, Dotyk zła, High Time, Breakfast At Tiffany's (w 1961 r. Oscar za muzykę i najlepsze piosenkę Moon River oraz pięć nagród Grammy, m.in. za "płytę roku"), Bachelor in Paradise, Hatari z przebojem Baby Elephant Walk, Próba terroru, The Days of Wine and Roses (nagroda Akademii Filmowej za piosenkę tytułową w 1962 r., w 1963 roku trzy Grammy, m.in. za "przebój roku"), Charade, Różowa Pantera (trzy Grammy w 1964 r.), The Great Race, Strzał w ciemności i Zemsta Różowej Pantery (seria komedii kryminalnych z głupawym inspektorem Clouseau - świetne role Petera Sellersa — jako bohaterem), Dear Heart, Zabójcy, Arabeska, Dwoje na drodze, Doczekać zmroku, Sunflower, Darling Lili, Przyjęcie, Transamerican Express . Mancini "przydał się" również telewizji: najpierw skomponował temat Break and Breezy co serii filmów o prywatnym detektywie Peterze Gunnie (w 1958 r. Grammy za "longplay roku"), potem muzykę do podobnego serialu Mr. Lucky(w 1960 r. dwie Grammy), następnie Timothy. Mnóstwo nominacji do nagród oraz samych nagród, sporo nagrań na listach przebojów, liczne "albumy roku", także jazzowe, wiele doskonałych aranżacji (w 1969 r. Grammy za Love Theme From "Romeo and Juliet"). Nazywany "Mr. Music", Henry Mancini jest, obok Bernarda Herrmanna i Elmera Bernsteina, bez wątpienia "najbardziej oryginalnym kompozytorem Hollywoodu".
[[Za kulisami przeboju-D.Michalski WP 1990]]

---

Henry Mancini, najbardziej znany jako twórca niezapomnianego motywu do komedii "Różowa Pantera" przez ponad 40 lat komponował muzykę filmową. Aż 18 razy był nominowany do Oscara, z czego otrzymał 4 statuetki i dziś uważany jest za jednego z najważniejszych artystów w historii kina. Karierę rozpoczynał w zespole muzycznym w Pensylwanii, gdzie spędził dzieciństwo. Za namową kolegów przesłał niektóre ze swoich kompozycji do Benny'ego Goodmana, który dostrzegł w Mancinim wielki talent i zaangażował go do tworzącej się po wojnie na nowo orkiestry Glenna Millera. W 1952 r. kompozytor został zaangażowany w Hollywood do napisania muzyki do filmu "Lost in Alaska" opowiadającego o przygodach dwójki komików: Abbotta i Costello. Początkowo miało to być jednorazowe zamówienie, ale praca przy filmie zafascynowała Manciniego i postanowił zostać w Kalifornii na dłużej. W 1955 artysta odniósł swój pierwszy znaczący sukces - otrzymał nominację do Oscara za muzykę do filmu "The Glenn Miller Story". Nagroda ta oznaczała gwałtowne zmiany w jego karierze. Mancini niemal z dnia na dzień został zasypany propozycjami pracy i wiedział już na pewno, że zostanie w Hollywood na stałe. W ciągu całego swojego życia artysta wydał ponad 50 płyt ze swoimi utworami i opublikował około 500 kompozycji. Kiedy 14 czerwca 1994 r. świat dowiedział się, że Mancini nie żyje wielu znawców kina twierdziło, że wraz z nim skończyła się pewna epoka.
[http://www.filmweb.pl]

Henry Mancini, właśc. Enrico Mancini (ur. 16 IV 1924 w Cleveland, Ohio, USA - zm. 14 VI 1994 w Los Angeles, Kalifornia), kompozytor, aranżer, dyrygent i pianista. W ciągu ponad 40-letniej kariery osiągnął sukces, który tylko w części ilustrują 4 filmowe Oscary i 20 nagród Grammy. W dzieciństwie uczył się gry na kilku instrumentach, potem zafascynował się jazzem i muzyką big-bandów. Kilka swoich aranżacji wysłał do sławnego klarnecisty Benny'ego Goodmana, który nakłonił nastolatka do studiów muzycznych.
W 1942 rozpoczął naukę w Juilliard School of Musie w Bostonie, został jednak powołany do wojska. Po zakończeniu II wojny światowej Tex Beneke, lider orkiestry Glenna Millera, zatrudnił go jako pianistę i aranżera. Pod koniec lat 40. rozpoczął współpracę z przemysłem fonograficznym i filmowym. Przygotował muzykę dla grupy wokalnej The Mel-Tones (w której śpiewała jego żona Ginny O'Connor) oraz zadebiutował jako autor muzyki do filmu Lost in Alaska. W latach 50. regularnie komponował muzykę na potrzeby kina i telewizji.
Doświadczenie z okresu pracy w orkiestrze, wykorzystał do napisania muzyki do filmów The Glenn Miller Story (1954) i The Benny Goodman Story (1956). Dla telewizji przygotował muzykę do serialu Peter Gun oraz do reżyserowanego przez Orsona Wellesa Touch of Evil. Największy sukces przyniosła Manciniemu muzyka do filmu Śniadanie u Tiffany'ego. Pochodząca z filmu piosenka Moon River, nagrana przez Andy'ego Willimasa, została nagrodzona Oscarem. W następnym roku Oscarem wyróżniono jego piosenkę z filmu Days of Wine and Roses. Przez następne 30 lat Mancini pozostawał jednym z najbardziej poszukiwanych kompozytorów muzyki filmowej i popularnym dyrygentem koncertującym z własną orkiestrą. Napisał m.in. muzykę do filmów: Charade, Wait Until Dark, Darling Lili, Physical Evidence, Blind Date, Fear, The Glass Menagerie. Posiadał wielki talent do komponowania w różnych stylach, lubił eksperymentować z brzmieniem i wykorzystywał oryginalne instrumenty (np. w muzyce do serii filmów Różowa Pantera).

[Ilustrowany leksykon muzyki popularnej-R.Gloger,W.Skrzydlewski]

                                                                Piosenki na listach przebojów

Billboard Hot 100 solo Theme from the Great Impostor Henry Mancini 90.US 1961 Theme from Hatari! Henry Mancini 95.US 1962 Peter Gunn Art Of Noise 8.UK/50.US 1986 Walkin' to Mother's Ray Anthony and His Orchestra 96.US 1959 Banzai Pipeline Henry Mancini 93.US Mr. Lucky Henry Mancini and His Orchestra 21.US 1960 Peter Gunn Duane Eddy 27.US/6.UK 1960 Peter Gunn Ray Anthony and His Orchestra 8.US 1959 The Pink Panther Theme Henry Mancini and His Orchestra 31.US 1964 Charade Henry Mancini and His Orchestra 36 1964 A Shot in the Dark Henry Mancini 97.US 1964 Theme from 'Cade's County' Henry Mancini 42.UK 1972 Peter Gunn Deodato 84.US 1976 Love Theme from the Thorn Birds Juan Martin 10.UK 1984 Main Theme from The Thorn Birds Henry Mancini 23.UK 1984 with Mitch Moses Panther Party Mad Moses 50.UK 1997 with Franco Migliacci & Johnny Mercer It Had Better Be Tonight Michael Bublé 74.UK 2011 with Al Stillman How Soon Henry Mancini 10.UK .1964 (I Love You) Don't You Forget It Perry Como 39.US 1963 with Johnny Mercer Moon River Danny Williams 1.UK 1961 Moon River Jerry Butler 11.US 1961 Moon River Henry Mancini and His Orchestra 11.US 1961 Days of Wine and Roses Pat Boone 117.US 1963 Days of Wine and Roses Henry Mancini 33.US 1963 Days of Wine and Roses Andy Williams 26.US 1963 Charade Henry Mancini 36.US 1963 Charade Andy Williams 100.US 1964 Charade Swing and Sway with Sammy Kaye 36.US 1964 The Sweetheart Tree Henry Mancini 117.US 1965 The Sweetheart Tree Johnny Mathis 108.US 1965 Moment to Moment Frank Sinatra 115.US 1965 Moon River Greyhound 12.UK 1972 with John Folkes Oh Carolina Shaggy 1.UK/59.US with Willi One Blood, Ray Davies & David Raimer Whiney Whiney (What Really Drives Me Crazy) Willi One Blood 62.US 1995 with Hal David Baby Elephant Walk Lawrence Welk and His Orchestra 48.US 1962 Baby Elephant Walk The Miniature Men 87.US 1962 Send a Little Love My Way Anne Murray 72.US 1973 with Ray Evans & Jay Livingston Dear Heart Andy Williams 24.US 1964 Dear Heart Jack Jones 30.US 1964 Dear Heart Henry Mancini 77.US 1964 In the Arms of Love Andy Williams 49.US/33.UK 1965 with Alan Bergman & Marilyn Bergman All His Children Henry Mancini 92.US 1972 All His Children Charley Pride 92.US 1972

                                                                       Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1963: najlepsza piosenka, -, Dni wina i róż 1962: najlepsza muzyka, -, Śniadanie u Tiffany'ego 1962: najlepsza piosenka, -, Śniadanie u Tiffany'ego 1983: najlepsza muzyka, -, Victor/Victoria Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1987: najlepsza piosenka, -, That's Life! 1980: najlepsza muzyka, -, 10 1980: najlepsza piosenka, -, 10 1977: najlepsza piosenka, -, Różowa Pantera uderza ponownie 1972: najlepsza piosenka, -, Sometimes a Great Notion 1971: najlepsza muzyka, -, Słoneczniki 1971: najlepsza muzyka, -, Urocza Lily 1971: najlepsza piosenka, -, Urocza Lily 1966: najlepsza piosenka, -, Wielki wyścig 1965: najlepsza muzyka, -, Różowa Pantera 1965: najlepsza piosenka, -, Dear Heart 1964: najlepsza piosenka, -, Szarada 1962: najlepsza piosenka, -, Kawaler w raju 1955: najlepsza muzyka, -, Glenn Miller Story Golden Globe 1971: najlepsza piosenka, -, Urocza Lily Grammy 1958 Aranżacja- Music From Peter Gunn 1958 Album Roku- Music From Peter Gunn 1960 Aranżacja- Mr. Lucky 1960 Utwór instrumentalny- Mr. Lucky 1961 Piosenka Film/TV- Breakfast At Tiffany's 1961 Aranżacja- Moon River [t] 1961 Płyta roku- Moon River [t] 1961 Piosenka Roku- Moon River [t] 1961 Utwór instrumentalny- Breakfast At Tiffany's 1962 Aranżacja- Instrumental Baby Elephant Walk [t] 1963 Płyta roku- Days Of Wine And Roses [t] 1963 Piosenka Roku- Days Of Wine And Roses [t] 1964 Aranżacja- Instrumental Pink Panther 1964 Utwór instrumentalny- Pink Panther Henry 1969 Aranżacja- Instrumental Love Theme From Romeo And Juliet [t] 1970 Aranżacja- Instrumental Theme From "Z" [t] 1970 Pop Rock temat-Other Theme From "Z" And Other Film Music

                                                                            Filmografia

1993: Memory for Tino, A 1993: Married To It 1993: Syn Różowej Pantery (Son of the Pink Panther) 1992: Tom i Jerry - Ale Kino (Tom and Jerry: The Movie) 1991: Never Forget 1991: Switch 1990: Fear 1990: Tata duch (Ghost Dad) 1990: Witaj w domu, Roxy Carmichael (Welcome Home, Roxy Carmichael) 1990: Strach (Fear (TV)) 1989: Mother, Mother 1989: Peter Gunn 1989: Physical Evidence 1989: Witaj w domu (Welcome home) 1988: Justin Case 1988: Zachód słońca (Sunset) 1988: Bez śladu (Without a Clue) 1987: If It's Tuesday, It Still Must Be Belgium 1987: Murder by the Book 1987: Randka w ciemno (Blind Date) 1987: Szklana menażeria (Glass Menagerie, The) 1986: Fine Mess, A 1986: That's Life! 1986: Wielki mysi detektyw (Great Mouse Detective, The) 1985: Lifeforce 1985: Santa Claus 1985: That's Dancing! 1984: Harry and Son 1983: Klątwa Różowej Pantery (Curse of the Pink Panther) 1983: Mężczyzna, który kochał kobiety (Man Who Loved Women, The) 1983: Second Thoughts 1982: Lepiej późno niż wcale (Better Late Than Never) 1982: Victor/Victoria 1982: Ślad Różowej Pantery (Trail of the Pink Panther) 1982: Licencja (Remington Steele: License to Steele (TV) a.k.a Remington Steele: The Pilot (TV)) 1981: Back Roads 1981: Condorman 1981: Mommie Dearest 1981: O.B. 1981: Pink of Baghdad 1981: S.O.B. 1980: Zmiana pór roku (Change of Seasons, A) 1980: Little Miss Marker 1980: Shadow Box, The 1979: 10 1979: Nightwing 1979: Best Place to Be, The 1979: Więzień Zendy (Prisoner of Zenda, The) 1979: Wielki Santini (Great Santini, The) 1978: Na zakręcie (Family Upside Down, A) 1978: Funny Business 1978: House Calls 1978: Who Is Killing the Great Chefs of Europe? 1978: Zemsta Różowej Pantery (Revenge of the Pink Panther) 1977: Angela 1976: Alex & the Gypsy 1976: Różowa Pantera uderza ponownie (Pink Panther Strikes Again, The) 1976: Silver Streak 1976: W.C. Fields and Me 1975: Bez zobowiązań (Jacqueline Susann's Once Is Not Enough) 1975: Blue Knight, The 1975: Wielki Waldo Pepper (Great Waldo Pepper, The) 1974: 99 and 44/100% Dead 1974: Powrót Różowej Pantery (Return of the Pink Panther, The) 1974: That's Entertainment! 1974: Dziewczyna z Pietrowki (Girl from Petrovka, The) 1974: White Dawn, The 1974: Columbo: A Friend in Deed (TV) 1973: Columbo 1973: Taka była Oklahoma (Oklahoma Crude) 1973: Thief Who Came to Dinner, The 1973: Wizje ośmiu (Visions of Eight) 1973: Columbo: Najniebezpieczniejsza partia (Columbo: The Most Dangerous Match (TV)) 1973: Columbo: Any Old Port in a Storm (TV) 1971: Sometimes a Great Notion 1970: Urocza Lily (Darling Lili) 1970: Słoneczniki (Girasoli, I) 1970: Molly Maguire (Molly Maguires, The) 1970: Tajamar 1970: Hawaiians, The 1970: Night Visitor, The 1969: Ale zabawa (Gaily, Gaily) 1969: Me, Natalie 1968: Przyjęcie (Party, The) 1967: Gunn 1967: Dwoje na drodze (Two for the Road) 1967: Doczekać zmroku (Wait Until Dark) 1966: Arabeska (Arabesque) 1966: What Did You Do in the War, Daddy? 1965: Moment to Moment 1965: Wielki wyścig (Great Race, The) 1964: Carol for Another Christmas 1964: Dear Heart 1964: Ulubiony sport mężczyzn (Man's Favorite Sport?) 1964: Strzał w ciemności (Shot in the Dark, A) 1964: Suspense Account 1963: Różowa Pantera (Pink Panther, The) 1963: Soldier in the Rain 1963: Szarada (Charade) 1963: Żołnierz w deszczu (Soldier in the Rain) 1962: Dni wina i róż (Days of Wine and Roses) 1962: Experiment in Terror 1962: Hatari! 1962: Mr. Hobbs Takes a Vacation 1961: Kawaler w raju (Bachelor in Paradise) 1961: Śniadanie u Tiffany'ego (Breakfast at Tiffany's) 1960: Najwyższy czas (High Time) 1960: Great Impostor, The 1959: Operation Petticoat 1958: Damn Citizen 1958: Flood Tide 1958: Girls on the Loose 1958: Żyj szybko, umieraj młodo (Live Fast, Die Young) 1958: Summer Love 1958: Big Beat, The 1958: Restless Years, The 1958: This Happy Feeling 1958: Voice in the Mirror 1958: Dotknięcie zła (Touch of Evil) 1957: Joe Dakota 1957: Man Afraid 1957: Mister Cory 1957: Kettles on Old MacDonald's Farm, The 1957: Night Runner, The 1957: Tarnished Angels, The 1956: Day of Fury, A 1956: Za wysoką ścianą. (Behind the High Wall) 1956: Francis in the Haunted House 1956: Outside the Law 1956: Rock, Pretty Baby 1956: Kettles in the Ozarks, The 1956: Świat w mym narożniku (World in My Corner) 1955: Abbott i Costello w wytwórni filmowej (Abbott and Costello Meet the Keystone Kops) 1955: Ain't Misbehavin' 1955: Foxfire 1955: Six Bridges to Cross 1955: Smoke Signal 1955: Benny Goodman Story, The 1955: Man from Bitter Ridge, The 1955: Private War of Major Benson, The 1955: Second Greatest Sex, The 1955: Square Jungle, The 1955: Tarantula 1955: Zemsta Potwora (Revenge of the Creature) 1955: This Island Earth 1954: Bengal Brigade 1954: Black Horse Canyon 1954: Destry 1954: Strażak uratował mi dziecko (Fireman Save My Child) 1954: Ma and Pa Kettle at Home 1954: Rails Into Laramie 1954: Saskatchewan 1954: So This Is Paris 1954: Glenn Miller Story, The 1954: Yellow Mountain, The 1954: Yankee Pasha 1954: Daleki kraj (Far country, The) 1953: All I Desire 1953: It Happens Every Thursday 1953: Law and Order 1953: Lone Hand 1953: All American, The 1953: Veils of Bagdad, The 1953: Abbott i Costello lecą na Marsa (Abbott and Costello Go to Mars) 1952: Back at the Front 1952: Has Anybody Seen My Gal? 1952: Lost in Alaska 1952: Raiders, The 1942: Zdobywcy (Spoilers, The)

Dickey Lee

Biografia

---

Dickey Lee prawdziwe nazwisko:Royden Dickey Lipscombe,ur. 21.09.1936r Memphis/Tennessee.Mimo ,że jego kariera obejmuje okres ponad 38 lat,ciągle zachowuje chłopięcy urok.Pojawił się jako odnoszący sukcesy wokalista i kompozytor country i mimo,że nie ma kontraktu z żadną wytwórnią ciągle jeszcze w latach 90-tych pisze wiele hitów.
 

Jego pierwszy profesjonalny kontakt z muzyką country miał miejsce na uczelni [gdzie uprawiał boks i grał w futbol amerykański],gdzie grał w trzyosobowej grupie Collegiates,która wygrała konkurs talentów podczas jednych z wakacji.W 1957r spotyka Dewey'a Phillipsa,deejay'a z Memphis ,który był producentem jego debiutanckiego singla "Dream Boy".Phillips przedstawił go Jackowi Clementowi ,który umożliwił mu kontrakt z Sun Records.Jego pierwszy singiel dla Sun "Good Lovin’" wyprodukował Clement,i osiągnął on lepsze wyniki sprzedaży niż pierwszy singiel Presley'a dla tej wytwórni.Sam zresztą pracuje jako producent dla tej wytwórni.
 

Po skończeniu studiów na Memphis University,wyjeżdża do Beaumont w Texasie,gdzie pisze #1 hit country She Thinks I Still Care dla George Jonesa.Był to jego pierwszy większy sukces jako autora piosenek,a także #1 Anne Murray w 1974r.W 1962r nagrywa dla Smash kompozycję Barry Manna i Larry Koblera-"Patches",sprzedany w milionowym nakładzie na singlu.W tym samym roku singiel "I saw Linda yesterday" wchodzi na 14 pozycję listy przebojów.
 

W 1965r Lee nagrywa inny przebój pop-"Laurie (Strange Things Happen)",ale skupia się w końcu lat 60-tych na pisaniu piosenek i pracy producenta.Zdecydował się w 1969r na powrót do Nashville,podpisał kontrakt z RCA i w 1971r nagrał "The Mahogany pulpit".Jego następny singiel "Never Ending Song of Love" trafia do Top10 listy country w końcu 1971r.Kontynuje działalność nagraniową w latach 70-tych umieszczając na listach dwa hity-"Rocky" i "9,999,999 Tears".
 

W RCA pracuje do 1978r,a następnie przenosi się do Mercury rok póżniej.Jego dwa najlepsze single dla tej wytwórni nagrane w latach 80-tych to:"Workin' My Way to Your Heart" i "Lost in Love".Ten drugi utwór to duet z Kathy Burdick,który stał się przebojem Air Supply w tym samym roku.Po wygaśnięciu kontraktu Lee kontynuje działalność kompozytorską i występuje w okazjonalnych show. 

 

                                                   Piosenki na listach przebojów

Billboard Hot 100   [with Wayland Holyfield] I'll Be Leaving Alone Charley Pride 1977 1.Billboard Country   [with Tommy Rocco/Johnny Russell] Let's Fall to Pieces Together George Straits 1984 1.Hot Country I saw Linda yesterday Dickey Lee 1963 14 Keeper of the stars Tracy Byrd 1995 68 UK Top 40   [with Sammy Cahn] The Best Of Everything Johnny Mathis 28 Nov 1959 30

Marillion

Marillion to brytyjska grupa rockowa która powstała w Aylesbury w 1979 roku. Do dziś pozostaje jedną z najważniejszych formacji progresywnych. Nazwa całkiem słusznie kojarzy się z powieścią J.R.R. Tolkiena "Silmarillion". Tak też z początku nazywał się zespół. Nazwa została skrócona do Marillion, by uniknąć jakichkolwiek ewentualnych konfliktów w kwestii praw autorskich.

Grupę stworzyli: gitarzysta Steve Rothery, basista Doug Irvine, klawiszowiec Brian Jelliman i perkusista Mick Pointer. W 1981 roku do grupy dołączył Fish (prawdziwe nazwisko Derek Dick), wokalista. Grupa wypracowała wtedy bogate instrumentalne brzmienie, co wraz z teatralną oprawą koncertów a także trudnymi w odbiorze tekstami przyczyniło się do oskarżeń o nadmierne wzorowanie się na twórczości Genesis. Mimo złośliwych opinii krytyków, w jednej kwestii zespoły poważnie się różniły. Tę podstawową różnicę stanowiły teksty Fisha: bardzo osobiste, emocjonalne. Peter Gabriel za czasów Genesis wymyślał niesamowite historie i tworzył rockowy teatr, Fish zaś demonstrował prawdziwe uczucia.
Zanim formacja nagrała pierwszy singel, nastąpiły zmiany składu. Na miejsce Jellimana i Minnetta do Marillion dołączyli basista Pete Trewavas i klawiszowiec Mark Kelly.

Pierwszym nagraniem grupy było demo zawierające wczesne wersje takich utworów, jak "He Knows You Know", "Garden Party" i "Charting the Single". Materiał ukazał się w lipcu 1981 roku.

Panowie zwrócili na siebie uwagę występem w "Friday Rock Show" w radiowym BBC. Wykonali wtedy trzy utwory: "The Web", "Three Boats Down from The Candy" i "Forgotten Sons", ale to wystarczyło, by podpisali kontrakt z wytwórnią EMI.

Pierwsza płyta długogrająca, "Script For A Jester's Tears", ukazała się w 1983 roku. Album oraz towarzyszące mu częste koncerty grupy pozwoliły kwintetowi zdobyć rozgłos.

W 1984 roku Marillion wrócił do studia już z nowym perkusistą, Ianem Moslerem, co zaowocowało płytą "Fugazi". Wydany rok później "Misplaced Childhood", który odniósł największy sukces i jest zaliczany do klasyki marillionowskich albumów, zawiera najgłośniejszy przebój grupy, "Kayleigh".

W tym samym czasie pogłębiły się problemy Fisha z alkoholem i narkotykami. W efekcie, w 1988 roku, czyli w rok po ukazaniu się albumu "Clutching At Straws", opowiadającego zresztą o pisarzu, który zdobył sławę, ale równocześnie nie radzi sobie z nałogiem, wokalista opuścił Marillion.

Nad ostatnim koncertowym dziełem grupa pracowała jeszcze wspólnie. Niewiele brakowało, by był to studyjny dwupłytowy concept-album - historia człowieka jadącego samochodem i słuchającego różnych stacji radiowych. Fish chciał, by Marillion wykonał kilka cudzych kompozycji, podrabiając w ten sposób muzykę płynącą z radia w samochodzie i wpływającą na przemyślenia kierowcy. Zespół nie zgodził się na to, czując niechęć do nagrywania coverów. Mieli sporo własnych pomysłów muzycznych i nad nimi zamierzali pracować. Kłótnia nad kształtem płyty zadecydowała, że Fish, zmęczony trasami koncertowymi i mający dość kompromisów, zgłosił rezygnację. Pozostali muzycy ją przyjęli.

Gdy wiadomość o odejściu Fisha obiegła cały świat we wrześniu 1988 roku, fani zespołu podzielili się na dwie grupy. Jedni twierdzili, że to koniec. Inni czekali z opinią ostateczną na solowy album Fisha i nowe nagrania Marillion z jego następcą, którym wiosną 1989 roku został Steve Hogarth, były członek grup Europeans i Last Call, grający też na instrumentach klawiszowych.

Zmiana wokalisty wywołała małe trzęsienie ziemi pośród fanów. Wprawdzie muzycy grupy i nawet sam Fish wiele razy podkreślali, że w Marillion nikt nie jest niezastąpiony, to było wiadomo, że to właśnie on był od początku główną postacią tej formacji. Dzięki niemu Marillion zdobył taką popularność.

Zdaniem większości fanów i krytyków Steve Hogarth to, owszem, bardzo dobry wokalista, ale brak mu charyzmy i oryginalności swojego poprzednika, co przede wszystkim dało się odczuć w warstwie tekstowej utworów.

- Jestem w trudnym położeniu - powiedział wtedy Steve Hogarth. - Mam zastąpić Fisha, co choćby z powodu mojego niskiego wzrostu - 162 cm - jest niemożliwe. Ale poważnie: Fish miał unikatową osobowość i ja nie będę próbował go naśladować. Po prostu będę sobą. Czuję, że grupa ma wiele nowego do powiedzenia i że fani odczują siłę muzyki.

Nowy wokalista wpłynął na zmianę stylu muzycznego Marillion, który coraz bardziej oddalał się od nurtu progresywnego. Słychać to bardziej na kolejnych płytach, bowiem materiał pierwszego albumu nagranego z Hogarthem, "Season's End" powstał w większości jeszcze w czasach współpracy z Fishem. Gros fanów oskarżała nowego wokalistę o to, że zespół odchodzi od ambitnego grania.

Wytwórnia opiekująca się zespołem okazała się jednak być bardzo zadowolona ze współpracy z zespołem, który dostał największy jak dotąd budżet na nagranie następnego krążka, "Brave". Po 15 miesiącach prac ukazał się longplay wzbogacony filmem Richarda Stanleya pod tym samym tytułem.

Kolejna pozycja, "Afraid Of Sunlight" z 1995 roku była zbiorem bardzo prostych piosenek i powstała w ciągu niecałych trzech miesięcy, a mimo to odniosła największy komercyjny sukces "nowego" Marillion.

Po jej nagraniu muzycy skupili się na pobocznych projektach. Hogarth nagrywał samodzielnie, natomiast Rothery stworzył The Wishing Tree. Mosley i Trewavas dołączyli natomiast do Iris.

W 1998 roku powstała płyta "Radiation", inspirowaną dokonaniami Radiohead z okresu albumu "OK Computer". W rok później na rynku ukazał się niezbyt udany "marillion.com".

Jednak już kolejna płyta, "Anoraknophobia" z 2001 roku to pozycja na dużo wyższym poziomie. Do jej powstania przyczynił się bezprecedensowy pomysł by sprzedać album jeszcze przez jego nagraniem. Muzycy zdobyli w ten sposób środki finansowe i pewność, że mogą liczyć na grono wiernych fanów.

Podobnie stało się w przypadku albumu "Marbles" z 2004 roku. Wówczas fundusze zostały przeznaczone głównie na jego promocję.

W 2008 roku światło dzienne ujrzało dwupłytowe wydawnictwo "Happiness Is the Road".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Market square heroes/Three boats down from the candy	Marillion	10.1982	60[12]	-	EMI EMI 5351	[written by Marillion][produced by David Hitchcock]
He knows you know/Charting the single	Marillion	02.1983	35[4]	-	EMI EMI 5362	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Garden party/Margaret [live]	Marillion	06.1983	16[7]	-	EMI EMI 5393	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Punch and judy/Market square heroes	Marillion	02.1984	29[4]	-	EMI MARIL 1	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Assassing/Cinderella search	Marillion	05.1984	22[5]	-	EMI MARIL 2	[written by Marillion][produced by Nick Tauber]
Kayleigh/Lady Ninja US side B:Heart of Lothian	Marillion	05.1984	2[14]	74[8]	EMI MARIL 3	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Lavender/Freaks	Marillion	09.1985	5[9]	-	EMI MARIL 4	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Heart of Lothian/Chelsea monday US side B:Lady Ninja	Marillion	11.1985	29[7]	-	EMI MARIL 5	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Incommunicado/Going under	Marillion	05.1987	6[7]	-	EMI MARIL 6	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Sugar mice/Tux on	Marillion	07.1987	22[7]	-	EMI MARIL 7	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Warm wet circles/White russian [live]	Marillion	11.1987	22[7]	-	EMI MARIL 8	[written by Marillion][produced by Chris Kimsey]
Freaks [live]/Kayleigh [live]	Marillion	11.1988	24[5]	-	EMI MARIL 9	[written by Mark Kelly/Steven Rothery][produced by Marillion/Privet Hedge]
Hooks in you/After me	Marillion	09.1989	30[3]	-	EMI MARIL 10	[written by Steve Hogarth/Steve Rothery/Mark Kelly/Pete Trewavas/Ian Mosley/John Helmer][produced by Nick Davis/Marillion]
The Uninvited guest/The bell in sea	Marillion	11.1989	53[2]	-	EMI MARIL 11	[written by Steve Hogarth/Steve Rothery/Mark Kelly/Pete Trewavas/Ian Mosley/John Helmer][produced by Nick Davis/Marillion]
Easter/The release	Marillion	04.1990	34[2]	-	EMI MARIL 12	[written by Steve Hogarth/Mark Kelly/Steve Rothery/Pete Trewavas/Ian Mosley][produced by Nick Davis/Marillion]
Cover my eyes [Pain and heaven]/How can it hurt	Marillion	06.1991	34[4]	-	EMI MARIL 13	[written by Steve Hogarth/Mark Kelly/Steve Rothery/Pete Trewavas/Ian Mosley][produced by Christopher Neil]
No one can/A collection	Marillion	07.1991	26[8]	-	EMI MARIL 14	[written by Steve Hogarth/Mark Kelly/Steve Rothery/Pete Trewavas/Ian Mosley][produced by Christopher Neil]
Dry land/Holloway girl/After me	Marillion	09.1991	34[2]	-	EMI MARIL 15	[written by Hogarth/Woore][produced by Christopher Neil]
Sympathy/Kayleigh [live]	Marillion	05.1992	17[3]	-	EMI MARIL 16	[written by Mark Ashton/Graham Stansfield/David Kaffinetti/Stephen Gould][produced by Chris Kimsey]
The hollow man/Brave	Marillion	03.1994	30[3]	-	EMI EM 307	[written by Steve Hogarth/Marillion (Mark Kelly/Ian Mosely/Steve Rotheray/Pete Trewavas)][produced by Dave Meegan/Marillion]
Alone again in the lap of luxury/Living with the big lie [live]	Marillion	04.1994	53[4]	-	EMI EMPD 318	[written by Steve Hogarth/Marillion (Mark Kelly/Ian Mosely/Steve Rotheray/Pete Trewavas)][produced by Dave Meegan/Marillion]
Beautiful/Afraif of sunrise/Icon	Marillion	06.1995	29[7]	-	EMI MARIL 18	[written by Steve Hogarth/Steve Rothery/Mark Kelly/Ian Mosley/Pete Trewavas][produced by Dave Meegan]
Man of thousand faces/Beautiful/Made again	Marillion	06.1997	125[1]	-	Raw Power RAWX 1044	[written by Marillion,Steve Hogarth, John Helmer][produced by Marillion]
80 Days/This strange engine [live]/Bell in the sea [live]	Marillion	10.1997	161[1]	-	Raw Power RAWX 1049
These chains/Fake plastic trees [live]/Memory of water	Marillion	09.1998	83[2]	-	Raw Power RAWX 1051
You're Gone	Marillion	05.2004	7[9]	-	Intact CDINTACT 1	[written by Marillion/Mr H][produced by Dave Meegan]
Don't Hurt Yourself	Marillion	07.2004	16[2]	-	Intact CDINTACT 2	[written by Marillion][produced by Dave Meegan]
See It Like A Baby	Marillion	04.2007	45[1]	-	Intact CATCO 123638826	[written by Marillion][produced by Dave Meegan]
Thankyou Whoever You Are	Marillion	06.2007	15[2]	-	Intact CDINTACT 4	[written by Marillion][produced by Michael Hunter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Script for a jester' s tear	Marillion	03.1983	7[31]	175[7]	EMI EMC 3429	[platinum-UK][produced by Nick Tauber]
Fugazi	Marillion	03.1984	5[20]	-	EMI EMC 240 0851	[gold-UK][produced by Nick Tauber]
Real to reel	Marillion	11.1984	8[22]	-	EMI JEST 1	[gold-UK][produced by Simon Hanhart/Marillion]
Misplaced childhood	Marillion	06.1985	1[1][42]	47[35]	EMI MRL 2	[platinum-UK][produced by Chris Kimsey]
Brief encounter	Marillion	03.1986	-	67[10]	Capitol 15023 [US]	[produced by Chris Kimsey]
Clutching at straws	Marillion	07.1987	2[16]	103[11]	EMI EMD 1002	[gold-UK][produced by Chris Kimsey]
B sides themselves	Marillion	07.1988	64[6]	-	EMI EMS 1295	[produced by Marillion/Simon Hanhart/David Hitchcock/Chris Kimsey/Nick Tauber]
The thieving magpie	Marillion	12.1988	25[6]	-	EMI MARIL 1	[produced by Marillion/Privet Hedge]
Season' s end	Marillion	10.1989	7[4]	-	EMI EMD 1011 22	[produced by Nick Davis/Marillion]
Holidays in Eden	Marillion	07.1991	7[7]	-	EMI EMD 1022	[produced by Christopher Neil]
A Singles Collection 1982-1992	Marillion	06.1992	27[2]	-	EMI CDEMD 1033	[produced by Chris Kimsey/Christopher Neil/Marillion/Nick Davis]
Brave	Marillion	02.1994	10[4]	-	EMI CDEMD 1054	[produced by Dave Meegan/Marillion]
Afraid of sunlight	Marillion	07.1995	16[3]	-	EMI CDEMD 1079	[produced by Dave Meegan/Marillion]
Made again	Marillion	04.1996	37[2]	-	EMI CDEMD 1094	[produced by Marillion]
The best of both worlds	Marillion	03.1997	88[1]	-	EMI CDEMC 3761	[produced by Nick Tauber,Chris Kimsey,Chris Neil,Nick Davis,Dave Meegan]
This strange engine	Marillion	05.1997	27[5]	-	Raw Power RAWCD 121	[produced by Marillion]
Tales from the engine room	Marillion & The Positive Light	07.1998	199[1]	-	Cleopatra 375 [US]
Radiation	Marillion	10.1998	35[2]	-	Raw Power RAWCD 126	[produced by Marillion]
Marillion.com	Marillion	10.1999	53[2]	-	Intact/Raw Power RAWCD 144	[produced by Marillion]
Somewhere Else	Marillion	04.2007	24[2]	-	Intact INTACTCD 11	[produced by Michael Hunter]
Less Is More	Marillion	10.2009	136[1]	-	Intact	-
Sounds That Can't Be Made	Marillion	09.2012	43[1]	-	Ear Music 208169ERE	[produced by Marillion, Mike Hunter]
Fuck Everyone and Run (F E A R)	Marillion	10.2016	4[2]	-	Ear Music 211248EMU	[produced by Michael Hunter]

Split Enz

Nowa Zelandia nie jest krajem, który mówiłby szczególnie wiele Polakowi. Kojarzy się z mniejszym, uboższym, południowym krewnym Australii i... Enter Google. „Gwiazdą rozsławiającą Nową Zelandię na całym świecie jest z racji swego maoryskiego pochodzenia sopranistka Kiri Te Kanawa” – podaje Wikipedia. Szkoda że nie z racji głosu, może posłuchalibyśmy. Inne chluby państewka to sir Peter Blake, reprezentacja rugby – All Blacks z Jonah Lomu czy były skrzydłowy Werderu Brema, Wynton Rufer. W muzyce Nowozelandczycy powiedzieli równie dużo. Nadal nie przeprosili za The Datsuns, więc reszta świata nadal nie podziękowała im za The Chills. Nieważne, bo zarówno ta dwójka, jak i setki innych, anonimowych wykonawców bledną przy nowozelandzkiej kapeli wszech czasów – Split Enz.

Założony w 1971 zespół przez ładnych kilka lat próbował realizować swoje ambicje w nudziarskim art-rocku, dopiero rotacje składu wraz z nadejściem ery new wave doprowadziły do wykrystalizowania się podstawowej szóstki i rozkwitu jej talentów. Split Enz byli kompletnym zespołem, dysponując dwójką urodzonych na scenie, utalentowanych songwritersko braci Tima i Neila Finnów, a także solidnym zapleczem w postaci kreatywnych, inteligentnych muzyków, jak klawiszowiec Eddie Rayner, ponadprzeciętnie sprawny basista Nigel Briggs i rzetelny bębniarz Malcolm Green. Paczkę zamykał będący w grupie na specjalnych prawach Noel Crombie, odpowiadający za perkusjonalia, a także mega ważne w ich przypadku sprawy: image, oprawę graficzną wydawnictw i teledyski Split Enz.

Pech chciał, że dorabiając się szerokiego wachlarzu bardzo dobrych albumów (zarówno „True Colours” z 1980, jak i „Time & Tide” z 1982 wyróżniają się w swoich mocarnych przecież rocznikach), Nowozelandczycy nigdy nie otarli się tu o sprawy dziesiątkowe. Najlogiczniejszą rekomendacją będą w ich przypadku single, zatem składanka „History Never Repeats”, a na niej prawie same celne strzały.

 Zespół został założony w 1971 roku przez Tima Finna i Phila Judda na Uniwersytecie w Auckland; oprócz nich byli w zespole Mike Chunn , Robert Gillies , Miles Golding i Noel Crombie . Znani jako Split Ends w momencie ich pierwszego singla, zmienili nazwę na Split Enz przed swoją pierwszą małą trasą po Australii, aby podkreślić swoje dziedzictwo kulturowe ("NZ" to popularny skrót "Nowa Zelandia"). Trupy początkowo wywołały sensację w ich ekscentryczne kostiumy, za które Crombie był odpowiedzialny.

Karierę zespołu można podzielić na dwie fazy: od 1972 do około 1978 roku najbardziej widoczne są wpływy progresywnego rocka , zespół miesza   elementy folku, wodewilu i swingu. Kiedy Judd opuścił zespół w 1977 roku, Tim Finn poprowadził styl w kierunku punk rocka ; kiedy jego młodszy brat Neil dołączył do zespołu jako drugi gitarzysta, styl zmienił się na New Wave z wpływami pop. Ta huśtawka stylu doprowadziła do najbardziej udanej fazy komercyjnej zespołu.

Od czasu podziału w późnych latach 1984, zespół wielokrotnie spotykał się by dawać koncerty, mimo że ich członkowie tworzyli muzykę w innych formacjach - Crowded House , Fast Window, Citizen Band i Finn Brothers. W 2005 roku zespół został uhonorowany dołączeniem do Hall of Fame ARIA .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Got You/Double Happy	Split Enz	08.1980	12[11]	53[11]	A&M AMS 7546	[written by N. Finn][produced by David Tickle]
One Step Ahead/In The Wars	Split Enz	06.1981	-	104[3]	A&M 2339 [US]	[written by N. Finn][produced by David Tickle]
History Never Repeats/Shark Attack (Live)/What's The Matter With You (Live)	Split Enz	05.1981	63[4]	-	A&M AMS 8128	[written by N. Finn][produced by David Tickle]
Six Months In A Leaky Boat/Make Sense Of It	Split Enz	07.1983	83[4]	104[3]	A&M AMS 8216	[written by Finn, Split Enz][produced by Hugh Padgham, Split Enz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
True Colours	Split Enz	08.1980	38[8]	40[25]	A&M AMLH 64822	[produced by David Tickle]
Waiata/Corroboree	Split Enz	05.1981	-	45[19]	A&M 4848 [US]	[produced by David Tickle]
Time and Tide	Split Enz	05.1982	71[1]	58[20]	A&M AMLH 64894	[produced by Hugh Padgham, Split Enz]
Conflicting Emotions	Split Enz	07.1984	-	137[10]	A&M 4963 [US]	[produced by Hugh Padgham, Eddie Rayner]

Vision

Pochodzący z Rotherham w South Yorkshire, Vision był pomysłem klawiszowca Andy'ego Beaumonta. W 1982 roku Paul Statham  (ex-B-Movie) tymczasowo dołączył do Vision jako gitarzysta po znajomości z wokalistą Russellem Bonnellem, który był jego przyjacielem z Nottingham.

 Paul pojawia się na debiutanckim singlu "Lucifer's Friend", który pojawił się w wytwórni MVM z siedzibą w Sheffield. Był kultowym klasykiem w klubach w całej Europie i wkrótce uzyskał pewną renomę. Jednak wkrótce Paul powrócił do B-Movie , podczas gdy Vision kontynuował z ciągle zmieniającymi się muzykami. Wydali wiele singli dla PRT w połowie lat osiemdziesiątych, ale zniknęli pod koniec tej dekady.

Debiutancki singiel “Lucifer’s Friend” zdobył pierwsze miejsce we Włoszech, ale udało mu się tylko zostać # 108 w Wielkiej Brytanii. Kolejny singiel "Love Dance" wypadł nieco lepiej, osiągając 74 miejsce w Wielkiej Brytanii.

W 1984 roku zespół nagrał swój trzeci singiel "Tears Idle Tears", napisany przez Gary'ego Steadmana (Classix Nouveaux) i Jeremy'ego Cousinsa, utwór został zremiksowany przez Martina Rushenta na 12-calowy singiel,na który również dodał ponowne nagranie ich początkowego utworu. hit "Lucifer’s Friend".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Dance/Vision	Vision	07.1983	74[4]	-	MVM 2886	[written by Beaumont, Bonnell][produced by Andy, Vladimir ]
Tears Idle Tears/Lucifer's Friend	Vision	03.1985	92[3]	-	PRT 320	[written by Cousins, Steadman][produced by Andy Arthurs, Phil Chambon ]

A.L.T.

Właśc. Al Trivette, ur. w Rosemonte w Kalifornii. Inicjały ALT to akronim słów Another Latin Timebomb (Kolejna Latynoska Bomba Zegarowa), a także skrót od prawdziwego imienia i nazwiska artysty.

 Wychowując się w Rosemonte, około sześć kilometrów na wschód od Los Angeles, ALT na co dzień spotykał się z problemami wywołanymi przez narkotyki i przemoc wśród Latynosów. Szybko został dostrzeżony przez poważną wytwórnię, która pragnęła dorobić się na hardcore’owym ulicznym rapie, jednocześnie nie pozwalając na swobodny jego rozwój.

Debiutancki album ALT-a skrępowało zastrzeżenie firmy, aby nie używał
niecenzuralnych słów, dlatego też drogi obu stron szybko się rozeszły. W 1993 r. ALT podpisał umowę z niezależną firmą fonograficzną Inner City, a swoją drugą dużą płytę poprzedził charakterystycznym dla siebie nagraniem „Ridin’ High”, będącym pamiętnikiem z dnia spędzonego w dzielnicy latynoskiej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tequila	A.L.T. & The Lost Civilization	07.1992	-	48[14]	Atco 98 533	[written by Rios/Tribette ][produced by Geoff Rios, Mike Green]
All Nite Long	A.L.T.	02.1994	-	121[1]	PAR 4123	[produced by Star Traxx, Tony G]

Almighty RSO

Utworzona w 1982 r. w Bostonie grupa, znana jeszcze wtedy jako RSO Crew. W jej skład wchodzili: Ray Dog (właśc. Raymond Scott, ur. w Bostonie),E-Devious (właśc. Marco Ennis, ur. w Bostonie), Rock (właśc. Rodney Pitts, ur. w 1973 r., zm. w 1990 r.), Tony Rliome (właśc. Anthony Johnson, ur. w Bostonie), DJ Deff Jeff (właśc. Jeffrey Neal).

 Single dla niezależnych wytwórni nagrywali od 1985 r. W 1987 r. otrzymali Boston Music Award jako najlepsza grupa rapowa. Później jednak zabroniono im występów w jednej z bostońskich sal koncertowych z powodu sztuczki z ogniem uprawianej przez DJ-a Deff Jeffa - dwie małe „płonące” tacki stawiał na płytach i popisywał się swoimi umiejętnościami.

 W 1988 r. grupa nagrała singla „We’re Notorious”, którego okładkę zdobiła fotografia Almighty RSO pozujących z bronią. Kiedy w tym samym roku w ulicznej strzelaninie zabito Big T, legendarną postać bostońskiego czarnego getta, a zarazem jednego z bliskich przyjaciół zespołu, prasa natychmiast okrzyknęła ich gangsterami.

W 1990 r. grupa przeszła do wytwórni Tommy Boy. W 1991 r. siedemnastoletni wtedy Rock zginął zakluty nożem w nie wyjaśnionych okolicznościach w jednym z nocnych klubów. W tym samym roku ukazał się singel „One In A Chamba”, z powodu którego bostońska policja chciała zaskarżyć grupę do sądu. Zdaniem policji, utwór namawiał do zabijania policjantów. W wyniku skandalu wytwórnia Tommy Boy unieważniła kontrakt podpisany z grupą.

Potem zespół wydał jeszcze singel „Badd Boyz” dla Flavor Unit, wytwórni należącej do Queen Latifah, by w końcu w 1994 r. wydać dla RCA minialbum „Revenge Of Da Badd Boyz”. W 1995 r. ukazał się ich singel zawierający utwory „You’ll Never Know” i „Doomsday”. Album zawierający ten materiał udało się zespołowi opublikować po półtorarocznej zwłoce. Uważani są za prekursorów stylu takich artystów, jak Notorious B.l.G. czy Mobb Deep.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Could Be My Boo	Almighty RSO feat. Faith Evans	11.1996	-	104[14]	Rap-A-Lot 38 571	[written by M. Ennis, R. Scott, S. Cullins][produced by Crazy C][49[16].R&B Chart]

Alkaholiks

Rapowa formacja, specjalizująca się w wesołych, funkujących nagraniach. W jej skład wchodzą: J-Ro (właśc. James Robinson, ur. w 1970 r. w Los Angeles w Kalifornii), Tash (właśc. Rico Smith, ur. w stanie Ohio, USA) i DJ E-Swift (właśc. Erie Brooks, ur. w stanie Ohio). Mimo nieprzychylnych uwag na temat nazwy i zakazów występowania pod nią na terenie szkół, Tha Alkaholiks zyskali dużą popularność.

J-Ro już jako trzynastolatek postanowił zostać raperem. Zamiast siedzieć w szkole, a później w pracy, spędzał niezliczone godziny w swojej sypialni, próbując nagrań. Ostatecznie połączył siły z dwoma wspólnikami, którzy już wcześniej świadczyli usługi na prywatnych imprezach. Tha Alkaholiks natknęli się na Kinga Tee, który poszukiwał właśnie zespołu towarzyszącego i wzięli udział w nagrywaniu płyty Tha Trif- lin ’ Album oraz pojawili się na singlu „I Got It Bad Y’All”.

Występując obok takich gwiazd, jak   Ice Cube czy   Too Short, nabrali niezbędnego doświadczenia scenicznego. W efekcie podpisali w 1993 roku umowę z szanowanym labelem Loud/ RCA, którego nakładem ukazał się pierwszy oficjalny singiel grupy „Likwit/ Only When I’m Drunk”. Utwór stał się ulubionym kawałkiem fanów imprezowego rapu z wyższej półki. Wydany w kwietniu debiutancki krążek „21 & Over” (promowany drugim singlem „Make Room”) znalazł się w pierwszej dwusetce „Billboardu”, przynosząc grupie pozytywne recenzje i uznanie, również ze strony fanów rapu ze Wschodniego Wybrzeża.

Na pierwszej płycie debiutowa! w roli producenta   Madlib, który wcześniej remiksowaf jedynie kawałki dla Beastie Boys. Stylistykę Tha Alkaholiks charakteryzuje ładunek humoru w tekstach, dużo punchline’ow, pochwała luźnego, hulaszczego trybu życia i nawet w poważniejszych tematach dominuje ironia i sarkazm. Produkujący utwory tria E-Swift zyskał miano „mistrza brudnych przebojów”, dbającego nie tytko o dynamikę swoich podkładów, lecz nadającego im także chropowate, undergroundowe brzmienie.

 „Coast II Coast”, drugi album grupy wydany w 1995 roku, jest do dziś uważany za najlepszą pozycję w dyskografii Tha Alkaholiks. Płyta szanowanego w podziemnych kręgach tria dotarta tym razem aż do 50. miejsca na liście „Billboardu”. Dziś uważa się, że dzięki niej rozbłysną! talent  Xzibita - rapera, który wkrótce potem wstrząsnął sceną Zachodniego Wybrzeża. Na „Coast II Coast" wspomogły grupę wielkie legendy nowojorskiej sceny  ; Diamond D i   Q-Tip.

Wydanie płyty zbiegło się w czasie z początkami poważnych spięć na linii East Coast - West Coast, których tragicznym finałem były zabójstwa -  2Paca  i The Notoriousa B.I.G. „Likwidation”, kolejny album Tha Alkaholiks, pomimo przebojowego singla „Hip Hop Drunkies” z   Ol’ Dirty Bastardem nie powtórzył ani artystycznego, ani marketingowego sukcesu „Coast II Coast”.

Inaczej stało się w przypadku "X.O. Experience” (2001), firmowanego pod zmienioną nazwą Tha Liks, ostatniego jak dotąd materiału grupy. Wielki przebój „Best U Can” wyprodukowany przez - The Neptunes wyniósł krążek na 47. miejsce „Billboardu”. Choć o Tha Liks w pewnym momencie słuch zaginął, ich single są wciąż chętnie grane na imprezach.

Najnowszy materiał zespołu „Firewater” zapowiedziano na przełom 2005 i 2006. W 1999 roku Tash wydał solową płytę zatytułowaną „Raplife”, a na koncie E-Swifta znalazły się produkcje dla takich artystów, jak Dilated Peoples czy   Heltah Skeltah. Trio stanowi podporę kolektywu Likwit Crew, zrzeszającego różne postaci z zachodniej sceny USA.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make Room / Last Call	Alkaholiks	10.1993	-	108[6]	Loud/RCA 62 579	[produced by E-Swift][85[14].R&B Chart]
Likwit / Only When I'm Drunk	Alkaholiks feat. King Tee	01.1994	-	-	Loud/RCA 62 728	[written by E. Brooks, J. Robinson, R. Smith, R. McBride][produced by E-Swift][97[2].R&B Chart]
Daaam!	Alkaholiks	12.1994	-	-	Loud/RCA 64 204	[written by E. Brooks, J. Robinson, R. Smith][produced by E-Swift][85[12].R&B Chart]
Hip Hop Drunkies	Alkaholiks feat. Ol' Dirty Bastard	06.1997	-	66[9]	Loud/RCA 64 882	[produced by E-Swift][37[16].R&B Chart]
Likwidation	Alkaholiks	09.1997	-	122[1]	Loud/RCA 64 945	[written by E. Brooks, J. Robinson, O. Harvey, R. Smith][produced by Easy Mo Bee][89[3].R&B Chart]
Best U Can	Tha Liks	05.2001	-	-	Loud/Columbia 79 592	[written by Chad Hugo, Eric Brooks, James Robinson, Pharrell Williams, Rico Smith][produced by The Neptunes][64[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
21 & Over	Tha Alkaholiks	08.1993	-	124[6]	Loud 66 280	[produced by Tha Alkaholiks,King Tee,Lootpack,Derick "D. Pimp" Williams]
Coast II Coast	Tha Alkaholiks	03.1995	-	50[3]	Loud 66 466	[produced by E-Swift,Madlib,Diamond D,Tha Alkaholiks]
Likwidation	Tha Alkaholiks	09.1997	-	57[5]	Loud 67 435	[produced by E-Swift,Easy Mo Bee,Madlib,T-Smoov,Marley Marl]
X.O. Experience	Tha Liks	07.2001	-	47[4]	Loud 85 782	[produced by E-Swift,Rockwilder,DJ Scratch,Thayod,The Neptunes,DJ Twinz]

Akinyele

Ur. około 1970 r. w Queens w Nowym Jorku. Jego rodzice pochodzili z Panamy. Akinyele (co znaczy „zaszczyt spada na rodzinę”) zaczął rymować, kiedy pierwszy raz usłyszał „Rapper’s Delight”. Uczęszczał do tej samej szkoły, co Nas, Kool G Rap i Large Professor, z którymi współpracował.

W towarzystwie Nasa rapował w utworze „Live At The BBQ” na płycie Breaking Atoms grupy Main Source (styczeń 1991 r.). Kiedy firma Interscope podpisała z nim kontrakt, natychmiast zaangażował Large Professora jako producenta. Promujący album singel „Ak Ha Ha! Ak Hoo Hoo?” wyznaczył charakterystyczny dla Akinyele styl, będący mieszanką żywych przechwałek, często przerywanych znacznym obniżeniem głosu dla podkreślenia ważniejszych słów.

Chociaż tytuł jego debiutanckiego albumu wywołał oburzenie, w rzeczywistości zażywa narkotyków i stroni od alkoholu.  Płyta ma tytuł Vagina Diner tylko dlatego, że jestem zręcznym językoznawcą - nie dlatego, że mam zręczny język” - mówił.

W 1995 r. pojawił się w duecie z Sadatem X w utworze „Loud Hangover” na wydanej przez DJ Funkmaster Flexa płycie The Mix Tape Vol I.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Me For Free	Akinyele	01.1997	-	-	Volcano 34 267	[written by Akinyele Adams][produced by Frankie Cutlass][76[14].R&B Chart]
Take A Lick	Akinyele	09.1999	-	-	Volcano 34 281	[produced by Earl "E-Boogie" Thomason][87[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Put It In Your Mouth	Akinyele	08.1996	-	127[4]	Stress 11 142	[produced by Chris Forte, Frankie Cutlass, DJ Enuff, Jiv Pos, Dr. Butcher, EZ Elpee]

Ahmad

Ur. w 1976 r. w South Central w Los Angeles. Ahmad (właść. Ali Lewis) wykorzystuje półśpiewany, półrapowany styl, zapoczątkowany przez Snoopa Doggy Dogga.

Podpisał kontrakt z wytwórnią Giant, rapując wcześniej na gorąco przed szefową firmy Cassandrą Mills. Rytmiczne nagrania na jego debiutanckim albumie zrealizował przy pomocy kolegi z liceum Kendala Gordy’ego - syna Berry’ego Gordy’ego z wytwórni Motown. Na płycie przeważały stare soulowe loopy i rytmy R&B.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Back In The Day	Ahmad	04.1994	64[3]	26[20]	Giant 18 217	[gold][written by Ahmad A. Lewis, Stefan K. Gordy][produced by Kendal][19[20].R&B Chart]

Afros

Po raz pierwszy grupa pojawia się w teledyskach zespołów Run DMC, Public Enemy i 3rd Bass. Nazwa jest skrótem od A Funky Rhytmical Organization Of Soud. Tematem przewodnim grupy pochodzącej z Queens (Nowy Jork), były szalone lata 70-te, w szczególności tzw. blaxploitation movies.

Na czele formacji stanęli ogoleni na zero Hurricane i Kool Tee. do których dołączył DJ Kippy-O w popularnej w latach 70-tych fryzurze afro, od której też grupa zaczerpnęła nazwę. Wcześniej Hurricane pracował jako DJ dla Beastie Boys i nagrywał dla ich wytworni Grand Royal.

Pomijając sceniczne gagi, nagrania grupy poruszały tematy polityczne, zawierały także ironiczne spojrzenie na kulturę afroamerykańską. Śpiew polegał na ripostowaniu w stylu starej szkoły, na tle mocnego, funkowego podkładu rytmicznego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Feel It	Afros	07.1990	-	-	JMJ/RAL 73 403	[written by D. Reeves, J. Mizell, K. Morgan, T. Hill, W. Fite][produced by Davy D Reeves, Jam Master Jay][32[10].R&B Chart]
Kickin' Afrolistics	Afros	12.1990	-	-	JMJ/RAL 73 591	[produced by David Reeves, Jason Mizell][58[9].R&B Chart]