Freshwater

Freshwater powstał pod koniec 1968 roku w Wellington,założony przez Murraya Partridge. Milton Parker był wcześniej w Relics.Freshwater był głównie zespołem bluesowym, który bardzo wcześnie postanowił, że Australia będzie miejscem ich działalności. W maju 1969 roku wylądowali w Australii. George Limbidis po kilku miesiącach wrócił do Nowej Zelandii,a rolę basistów przejmowali kolejno Paul Reid, Peter Roberts i Bill Ryland.
 
Peter Sheehan dołączył do grupy pod koniec 1969 roku i 1970 roku skład grupy przedstawiał się następująco: Murray Partridge na gitarze i śpiew, Ian Johnson -wokal, Al Johns na gitarze, Peter Sheehan -organy i wokale, Dallas McDermott na basie i Joe Andory na perkusji. Milton Parker powrócił do Nowej Zelandii przystępujac do Farmyard .
 
Wydali swój pierwszy singiel w sierpniu 1969 roku "It's In Your Power"/"Together Till The End Of Time" ,a następnie "Son Of A Loving Man"/"People Got To Live Together" w październiku. Po tych singlach, Freshwater zmienił swój styl i zaczął grać bardziej progresywny rock nawiazujac do Cream,Traffic i Blood Sweat and Tears.
W maju 1970 roku został wydany singiel "Satan"/"Satan's Woman". Sheehan i Partridge napisali obie strony singla. Tekst krążył wokół morderstwa aktorki Sharon Tate przez Family Manson . Kontrowersyjne nagranie było ignorowane w mediach ,ale udało mu się dostać na 28 miejsce na lokalnych listach przebojów Sydney.
 
Pod koniec 1970 roku, Peter Roberts opuścił grupę, aby dołączyć do La De Da jako basista. Spowodowało to mały problem w grupie i musieli odwołać zaplanowaną trasę po Queensland, która była wcześniej zaplanowana. Na początku 1971 roku, Alison McCallum dołączyła jako wokalistka a we wrześniu,skład znowu się zmienił ;grupę tworzyli Partridge, McCallum, David Fooks na klawiszach, Rod Coe jako basista i Tony Bolton grajacy na perkusji. Ten skład wydał jeden singiel w listopadzie 1971 roku "I Ain't Got The Time"/"Hello Sunshine" ,który wszedł na listę przebojów w Sydney na pozycję 19-tą.
 
Pod koniec roku Freshwater się rozpadł. McCallum rozpoczął karierę solową i miał wielki hit coverem utworu Vanda i Young "Superman" w 1972 roku. Partridge udało im się stworzyć Wolfe z Andrewem Parata na gitarze i wokalu, Norm Roue na gitarze slide, Billem Rylandem na basie i Steve Webbem na perkusji. Grupa ta działała krótko i pod koniec 1972 roku, Webb dołączył do zespołu Duck, a Roue znalazł się w składzie Band Of Light , podczas gdy Partridge wrócił do Nowej Zelandii, gdzie wstąpił do Living Force. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Satan / Satan's Woman	Freshwater	06.1970	50[15]	-	Caesar's CP 001/-	-
I Ain't Got the Time / Hello Sunshine	Freshwater	11.1971	30[14]	-	RCA Victor 101 944/-	-

James Freud

James Randall Freud (ur. Colin Joseph McGlinchey, 29 czerwca 1959r - zm. 4 listopada 2010r) był australijskim muzykiem rockowym i autorem tekstów. Był członkiem Models w latach 80-tych i napisał swoje dwa najpopularniejsze single, "Barbados" oraz " Out of Mind, Out of Sight ".
 
Freud urodził się jako Colin Joseph McGlinchey dniu 29 czerwca 1959r ,jako syn Joe i Hannah McGlinchey i dorastał w Melbourne. Zainteresował się muzyką zanim zaczął szkołę. "Od czasu, gdy miałem pięć lat, zdałem sobie sprawę, że to jest to, co chciałem zrobić. Mój wujek dał mi wszystkie płyty Frankie Avalona rekordy i po prostu go pokochałem. To było to wszystko, co chciałem zrobić ". Jego ojciec opuścił rodzinę, gdy Freud był nastolatkiem. Uczęszczał do St Thomas Moore Catholic Boys College.
Pomimo jego pasji i talentu muzycznego, matka Freuda, Hannah, była przeciwna idei. Później zmienił nazwisko na James Randall Freud. W wieku 17 lat, Freud opuścił dom by kontynuować swoją karierę i nie kontaktował się z nią przez ponad dwa lata.
 
Freud założył swój pierwszy zespół, Sabre, w wieku 16 lat, z kolegą szkolnym i gitarzystą Seanem Kelly i perkusistą Ianem McFarlane. Ich pierwszy występ miał miejsce podczas przyjęcia jego młodszej siostry. Po usłyszeniu piosenki Sex Pistols " God Save the Queen " w 1977 roku, Freud tworzy The Spred z Kelly'm, i trzema innymi członkami. Założony pod koniec 1977 roku, Teenage Radio Stars był glam-punkowym zespołem z Freudem jako wokalistą i gitarzystą i Kelly'm grajacym na gitarze i śpiewającym. Wtedy nadarzyła się okazja aby nagrać singiel "I Wanna Be Your Baby", później nagrany przez Uncanny X-Men .
 
Na początku 1979 roku z byłych członków Colta założył James Freud & the Radio Stars z Murray'em Dohertym na gitarze basowej, Rogerem Masonem na klawiszach, Glenem McGrathem na perkusji i Bryanem Thomasem na gitarze, a później dołączył Tony Harvey gitarze.Później, Tony Lugton (ex-Steeler) zastąpił Harvey'a na gitarze i również na klawiszach.Pod koniec roku do Freuda i Masona dołączył gitarzysta i wokalista Peter Cook , perkusista Tommy Hosie i Mick Prague grający na gitarze basowej. Podpisali kontrakt z Mushroom Records, a ich debiutancki singiel "Modern Girl", został wydany w maju 1980 r., zajmując 12 miejsce na Australian Kent Music Report Singles Chart.Suportowali wokalistę i klawiszowca nurtu new romantic Gary Numana , na jego australijskiej trasie koncertowej.Debiutancki album James Freud & the Radio Stars,który ukazał się w czerwcu został wyprodukowany przez Tony'ego Cohena .
 
Breaking Silence wywarł takie wrażenie na Numanie , że oferował produkcję albumu Freuda w Wielkiej Brytanii. Ze względu istnienie brytyjskiej kapeli o nazwie The Stars Radio, zmieniono nazwę na James Freud & Berlin. W październiku ukazał się singiel "Enemy Lines" ze wspomnianego albumu. "Automatic Crazy", wyprodukowany przez Numana,ukazał się na rynku w marcu 1981 roku. Jednak ani Freud ani Numan nie był zadowolony z albumu nagranego w Londynie i nie został on wydany.Miesiąc później rozwiązał grupę.
 
W 1982 roku Freud dołączył do The Models jako gitarzysta basowy po odejściu Marka Ferrie i odnawiając współpracę ze starym znajomym- Kelly'm. Freud przejął obowiązki wokalisty w niektórych utworach, począwszy od jednego z jego utworów, "Facing The North Pole in August" z Pleasure of Your Company , nagrany w 1983 roku. W 1985 r. dwa hity jego autorstwa, "Barbados" oraz " Out of Mind, Out of Sight ", były nr 2 i nr 1 na australijskiej listy przebojów.Pozostał w zespole aż do jego rozpadu w 1988 roku.
 
W 1989 roku Freud zaczął karierę solową, wydając Step into the Heat, najdroższą płytę wydaną przez Mushroom Records, do tej pory. Jednak nie odniósł sukcesu. W swojej autobiografii z 2002r Freud obwiniał ją za niską jakość utworów.
 
Freud nawiązał współpracę z wokalistą i gitarzystą Martinem Plaza z Mental as Anything ,w grupie tanecznej Beatfish , wydając tytułowy album w 1992 roku. W 1995 roku Freud zaproponował swój kolejny solowy album Bigmouth, ale część materiału została wykorzystana na płycie Postcard to Hawaii wydanej w 1996 roku przez jego kolejny zespół, Moondog. Freud był w nim wokalistą z Plaza i Philem Ceberano na gitarze.
Freud opublikował swoją pierwszą autobiografię I Am the Voice Left from Drinking w 2002 r., gdzie szczegółowo opisał swój alkoholizm i jak omal nie umarł w dniu 24 marca 2001r od zatrucia alkoholowego i dużej utraty krwi.
 
W latach 2007 do 2009 Freud występował z tribute bandem z Melbourne , Enuff w Crown Casino w Melbourne. W 2008 roku wydał See You in Hell, która była jego ostatnią studyjną płytą solową. Przed śmiercią, Freud był menedżerem zespołu swoich synów,Attack of the Mannequins i wspierał ich na debiutanckim albumie Rage of the World.
Freud poślubił Sally Clifton w 1984 roku. Sally napisała cztery książki, w tym Thank You, Goodnight: A Backstage Pass to Australian Rock'n'roll (1997) o branży muzycznej. Mieli dwóch synów, Jacksona (ur. 1989) i Harrisona Freuda ( ur. 1988r).Bracia utworzyli własny zespół rockowy, Sonic Dogma, w 2005 roku, który później przekształcił sie w Attack of the Mannequins. Wdowa i dwoje dzieci mieszka w Melbourne w Australii.
 
W dniu 4 listopada 2010, Freud został znaleziony martwy w swoim domu w Hawthorn , Melbourne.Tydzień wcześniej, 27 października, Models zostały wprowadzony do ARIA Hall of Fame bez udziału Freuda w ceremonii. Jego nieobecność została wyjaśniona publicznie jako z powodu zobowiązań wobec kierowania zespołem swoich synów. Prywatnie, organizatorzy zostali poinformowani, że Freud nie może uczestniczyć, ponieważ nie mógł być odcięty od alkoholu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Modern Girl / Worlds of Tragic Tales	James Freud & The Radio Stars	06.1980	12[24]	-	Mushroom K 7863/-	-
Enemy Lines / Only the Young	James Freud's Berlin	01.1981	842[2]	-	Mushroom K 8097/-	-
Hurricane / Everything's Alright	James Freud	04.1989	19[17]	-	Mushroom K 868/-	-
One Fine Day / Holy War	James Freud	07.1989	61[6]	-	Mushroom K 884/-	-
One Tony Lockett	James Freud & The Reserves	06.1999	38[1]	-	-/-	-

Dean Friedman

Wokalista urodzony w stanie New Jersey, USA, który odniósł natychmiastowy sukces po obu stronach Atlantyku, nagrywając kilka sentymentalnych ballad i pełnych optymizmu piosenek o miłości.

Jego amerykański przebój "Ariel" w Europie cieszył się umiarkowanym powodzeniem, za to nagrany w 1978 r. singel "Lucky Stars" trafił do Top 3 brytyjskiej listy przebojów i przyniósł mu wielką popularność. Brak odpowiedniej promocji i nieregularność ukazywania się płyt wpłynęły zdecydowanie na słabsze wyniki sprzedaży (spowodowane głównie problemami w wytwórni Lifesong/GTO).

Ostatnim większym sukcesem wokalisty był singel "Lydia", który dotarł w Wielkiej Brytanii do Top 40. Friedman przez krótki czas współpracował z wytwórnią Epic, rejestrując dla niej w 1982 r. album Rumpled Romeo, lecz już w latach 80-tych nagrywał single dla mniejszych wytwórni. Utwór "The Lakelands" zamieszczono na albumie składankowym, który sprzedano w liczbie 250 tysięcy egzemplarzy. Friedman pojawił się ponownie w 1990 r., pisząc i wykonując ścieżkę dźwiękową do niskobudżetowego brytyjskiego filmu "I Bought A Vampire Motorcycle".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ariel / Funny Papers	Dean Friedman	04.1977	-	26[22]	Lifesong 45 022	[written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]
Woman of Mine	Dean Friedman	06.1978	52[5]	-	Lifesong	[written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]
Lucky Stars / Company	Dean Friedman	09.1978	3[10]	-	Lifesong LS 402 [UK]	[written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]
Lydia / S. & M.	Dean Friedman	11.1978	31[7]	-	Lifesong LS 403 [UK]	[written by Dean Friedman][produced by Robert Stevens]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dean Friedman	Dean Friedman	06.1977	-	192[6]	Lifesong 6008	[produced by Rob Stevens]
"Well, Well," Said the Rocking Chair	Dean Friedman	10.1978	31[7]	-	Lifesong LSLP 6019	[produced by Rob Stevens]

Frieze

Frieze był ciekawym projektym w karierze Beeba Birtlesa i Daryla Cottona, którzy zyskali sławę w latach sześćdziesiątych jako członkowie Zoot . Po rozpadzie w 1971 Zoot gitarzysta Rick Springfield rozpoczął swoją karierę solową i udał się do Stanów Zjednoczonych, gdzie ostatecznie osiadł na stałe. Cotton i Birtles zostali w agencji reklamowej która sponsorowała zespół. Jedna z agencji była firmą odzieżową,Frieze Brothers' Suits, która chciała zatrudnić grupę pop , aby pomóc promować swoje produkty.
 
Dzięki wsparciu finansowemu Frieze, kupili kombi, system nagłaśniający i magnetofon , które wykorzystywali podczas swoich swoich koncertów i, oczywiście,ubrani w garnitury firmowe. Występowali głównie w centrach handlowych, wykonując utwory podczas gdy modele prezentowali najnowsze garnitury. Grali ówczesne najpopularniejsze przeboje włącznie z piosenkami Crosby, Stills & Nash i Neila Younga i wiązankę hitów Everly Brothers. W ostatnim okresie, współpracowali z czteroosobową grupą wokalną Burke & Wills ,która wspierała ich wokalnie.
 
Frieze przetrwał niemal dokładnie jeden rok, od czerwca 1971 do czerwca 1972 roku. Ich pierwszy singiel, cover Barry Manna i Cynthii Weil "Feelings" (wrzesień 1971), ukazał się w Sparmac Records ,Robie Portera i trafił w dolne rejestry listy przebojów w Melbourne. Następnie podpisali kontrakt z nowo utworzonym australijskim oddziałem Warner Brothers Records .
 
Zespół nagrał dwa single dla wytwórni Warner które zostały wydane w 1972 roku, ale nie wywarły żadnego wrażenia na listach przebojów. Pierwszy singiel "Try Yourself" dla Warner miał na stronie B jedno z pierwszych nagrań Beeba jako autora piosenek, "You and I". Trzeci i ostatni singiel Frieze przynosił dwie piosenki Daryla - "Why Do Little Kids Have To Die", wspieraną przez "Jimmie i Jessie".
 
Duet nagrał także pełny album, zatytułowany 1972 B.C. Został on wyprodukowany przez Briana Cadda , przy udziale tych samych muzyków, którzy ostatnio pracowali z Caddem na cenionym LP Russella Morrisa, Bloodstone - Cadd na klawiszach, z gitarzystą Philem Manningiem , basistą Barry "Big Goose" Sullivanem , perkusistą Ray'em Arnottem (Spectrum, Mighty Kong), sesyjnym gitarzystą Charlie Gouldem i sławnym jazzmanem , flecistą / saksofonistą Graham Lyellem.
 
W połowie 1972 roku Birtles zmęczony występami zaproponował Cottonowi i menedżerowi Jeffowi Josephowi rozwiazanie duetu, Cotton w lipcu wyjechał do USA, gdzie spędził kilka lat, stając się częścią projektu o nazwie "Gum Leaf Mafia". Tymczasem Jean Gair zaoferował Birtlesowi odbieranie telefonów w biurze Ambo za 50 dolarów tygodniowo. To właśnie odebrał połączenie, które zmieniło jego życie .
 
Głos należał do muzyka Graehama Goble, dawniej z folk-rockowej grupy Allison Gros z Adelaide, który chciał Beeba dołączyć do swojego nowego zespołu Missisipi . Beeba przyjęto, chociaż Goble chciał, aby grał na gitarze zamiast basu. Pozostali członkowie Mississippi podobno sprzeciwiali się, ale Goble zagroził, że rozwiąże grupę, jeśli nie zostanie zatrudniony Birtles. Reszta jest historią - Birtles i Goble stworzyli udany muzyczny team,który przetrwał Missisipi i ostatecznie doprowadził do światowego sukcesu Little River Band.
 
Daryl Cotton powrócił do Australii w latach 70-tych i przeniósł się do telewizji, stając się gospodarzem popularnego show dziecięcego. Później powrócił do muzyki i ponad dekadę był częścią trio ze swoim starym kolegą Russellem Morrisem. Oryginalnym trzecim członkiem był Ronnie Burns . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Feelings / Young Man's Lament	Frieze	09.1971	81[3]	-	Sparmac SPR 012/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
1972 B.C.	Frieze	06.1972	40[5]	-	Warner Bros WS 20 006/-	-

Frijid Pink

Frijid Pink to amerykańska grupa rockowa , założona w Detroit w 1967 roku, najbardziej znana z wydania " House of the Rising Sun " z 1970 roku. 
W skład zespołu wchodzili perkusista Richard Stevers, gitarzysta Gary Ray Thompson, basista Tom Harris, wokalista Tom Beaudry (znany także pod pseudonimem Kelly Green), a później Larry Zelanka został klawiszowcem . Na ich albumie, All Pink Inside , w składzie znaleźli się Craig Webb, gitara , Larry Popolizio, bas , Rick Stevers, perkusja i harfa / wokal Jo Baker, wraz z Rockin 'Reggie Vincentem, wokal  i Davidem Ahlerem, fortepian . Ponad 35 lat minie, zanim zostanie wydany kolejny album.


Frijid Pink powstał, gdy lokalny zespół coverowy Detroit Vibrations, w którym występowali Stevers i Harris, dołączył gitarzysta Gary Ray Thompson i wokalista Tom Beaudry, który później przyjął pseudonim Kelly Green. Thompson przekonał kierownika Vibrations, Clyde Steversa (ojca Richarda), że jest lepszym muzykiem niż obecny gitarzysta Vibrations. Grupa przez pierwsze dwa lata koncertowała w południowo-wschodniej części stanu Michigan / Detroit i w końcu podpisała kontrakt z Parrot Records .

Ich pierwsze dwa single , "Tell Me Why" (nr 70 w Kanadzie) i "Drivin 'Blues" (oba wydane w 1969 roku), nie przyciągnęły wiele uwagi, ale ich trzeci wysiłek z 1969 roku, zniekształcone gitarowe wykonanie " House of the Rising Sun " osiągnął pierwszą dziesiątkę w amerykańskim Billboard Hot 100 wiosną 1970 roku. Płyta ta sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy, otrzymując w ten sposób złotą płytę . Piosenka była "wypełniaczem", wykorzystując czas pod koniec sesji nagraniowej. Zespół był popularny w rodzinnym regionie Detroit. Raczkujący Led Zeppelin otwierał im kiedyś koncerty w Grande Ballroom w Detroit. Frijid Pink często dzielił scenę z takimi osobistościami jak MC5 , The Stooges , Amboy Dukes i inne lokalne grupy.

Debiutancki longplay Frijid Pink z 1970 roku, podobnie jak następny " Defrosted" , z praktycznie wszystkimi utworami z albumu, które dostarczył duet Beaudry i Thompson. Kolejne single, w tym "Sing A Song For Freedom" i cover " Heartbreak Hotel ", nie dorównały wcześniejszym sukcesom, a po tym, jak Beaudry i Thompson zostali przy próbie zreformowania grupy, powstał nowy skład, w którym David Alexander (później Jon Wearing) )  wokal , Craig Webb - gitara i Larry Zelanka  - klawisze. Ta wersja grupy nagrała Earth Omen w 1972 roku. Grupa będzie miała kolejny skład, zanim ponownie wejdzie do studia, aby nagrać All Pink Inside z 1975 roku z Jo Bakerem na wokalu i Larry Popolizio grającym na basie.

W 1981 Stevers i Harris połączyli siły z Arlenem Viecellim, głównym wokalistą / gitarzystą Salem Witchcraft oraz Rayem Gunnem, gitarzystą Virgin Dawn, aby nagrać album w studiu Sound Suite w Detroit. Muzyka została napisana przez Viecelli'ego i Gunna i miała zostać wydana latem 1982 roku. Jednak po nieudanych próbach negocjacji z różnymi wytwórniami płytowymi przez menadżera grupy (wspomniany wcześniej Clyde Stevers), grupa rozpadła się, a materiał nigdy nie został wydany. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
House of the rising sun/Drivin' blues	Frijid Pink	02.1970	4[16]	7[13]	Parrot 341	[gold-US][written by Alan Price][produced by Mike Valvano]
Sing a song for freedom/End of the line	Frijid Pink	07.1970	-	55[7]	Parrot 349	[written by Beaudry, Thompson, R. Stevers][produced by Pink Unlimited]
Heartbreak hotel/Bye bye blues	Frijid Pink	12.1970	-	72[5]	Parrot 352	[written by Hoyt Axton/Tommy Durden/Elvis Presley][produced by Pink Unlimited, Vinny Testa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Frijid Pink	Frijid Pink	01.1970	-	11[30]	Parrot 71 033	[produced by Michael Valvano]
Defrosted	Frijid Pink	10.1970	-	149[12]	Parrot 71 041	[produced by Pink Unlimited]

Robert Fripp

Ur. 16.05.1946 r. w Wimbourne w hrabstwie Dorset, Anglia. Jeden z najwybitniejszych brytyjskich gitarzystów rockowych, znany przede wszystkim z działalności w grupie King Crimson. Po okresie nauki w Corfe Mullen School Of Music, gdzie zgłębił tajniki gry na gitarze, miał okazję w trakcie dalszej edukacji zapoznać się bliżej ze skrzypcami (grał na nich w szkolnym zespole).

W 1964 r. związał się ze swoją pierwszą grupą The Ravens, w której oprócz niego grali: Gordon Haskell (bas), Tino Licinio (śpiew, gitara rytmiczna) i Graham Wale (perkusja). Wiosną 1965 r. The Ravens przekształcili się w The League Of Gentlemen. Ze starego składu pozostali Fripp, Haskell i Licinio, do których dołączyli: Stan Lee (perkusja) i Reg Matthews (śpiew).

W sierpniu 1967 r. Fripp przeczytał anons prasowy, w którym Mike Giles (ur. w 1942 r. w Bournemouth; perkusja, śpiew) i jego brat Pete Giles (bas, śpiew) i poszukiwali do swojego zespołu "śpiewającego organisty". Choć był "nie śpiewającym gitarzystą", odpowiedział i... uzyskał angaż. Trio Giles, Giles & Fripp działało do listopada 1968 r.Nagrało dwa single: "One In A Million" i "Thursday Morning" oraz album The Cheerful Insanity Of Giles, Giles & Fripp.
Jesienią 1968 r. skład formacji został rozszerzony o Iana McDonalda (ur. 25.06.1946r. w Londynie; saksofon, flet, instr. klawiszowe) i jego dziewczynę, Judy Dybie (śpiew, eks-Fairport Convention), po miesiącu zastąpioną przez Pete'a Sinfielda (autora tekstów).

W styczniu 1969 r. Pete Giles zrezygnował z dalszej współpracy z kolegami, zastąpiony przez Grega Lake'a (ur. 10.10.1948 r. w Bournemouth; bas, śpiew). Jednocześnie "nowa" grupa przyjęła zaproponowaną przez Sinfielda nazwę King Crimson. Fripp liderował niezwykle płynnemu składowi formacji aż do września 1974 r., kiedy to oznajmił na łamach prasy, że ją rozwiązuje. Kolejne lata miały pokazać, że nie do końca było to zgodne z prawdą, gdyż grupa odradzała się dwukrotnie: w latach 1981-84r i w roku 1994.

W 1973 r. Robert Fripp rozpoczął także działalność solową. Nagrał wtedy wraz z Brianem Eno album No Pussyfooting, na którym po raz pierwszy dał dowód swojej fascynacji muzyką ambient (pasywną) i brzmieniami uzyskiwanymi w wyniku sprzężenia gitary elektrycznej z dwoma magnetofonami połączonymi pętlą taśmy (tzw. frippertronics). Eksperymenty te kontynuował bardzo często w następnych latach, na takich płytach jak: Evening Star (z 1975 r.; ponownie z Brianem Eno), God Save The Queen\Under Heavy Manners (z 1980 r.), Let The Power Fall (z 1981 r.), 1999 Soundscapes — Live In Argentina (z 1995 r.) i A Blessing Of Tears - 1995 Soundscapes Live (z 1995 r.).

W 1979 r. nagrał swój pierwszy samodzielny album solowy Exposure, o bardziej rockowym charakterze i zarejestrowany z udziałem wielu słynnych muzyków, m.in. Petera Hammilla, Tony'ego Levina, Phila Collinsa, Petera Gabriela i Daryla Halla. W tym okresie bardzo często gościł na płytach innych artystów, zaangażował się także w działalność producencką; sprawował m.in. pieczę nad longplayami Heroes Davida Bowie, Peter Gabriel II Petera Gabriela czy Sacred Songs Daryla Halla.

W 1980 r. stanął na czele nowofalowej formacji The League Of Gentlemen działającej przez dwa lata w składzie: Fripp (gitara), Barry Andrews (instr. klawiszowe), Sara Lee (bas) i Johnny Toobad (perkusja), zastąpiony szybko przez Kevina Wilkinsona. Muzycy zarejestrowali jeden album - The League Of Gentlemen w 1981 r. W latach 1982 i 1984 Fripp nagrał dwie instrumentalne płyty z gitarzystą The Police - Andym Summersem. W 1984 r. założył też - w Stanach Zjednoczonych - Guitar Craft, szkołę gry na gitarze akustycznej.

W następnych latach zarejestrował z jej uczniami kilka albumów, z których pierwszy - Live! pojawił się na rynku w 1986 r. W tym samym roku Fripp ożenił się z aktorką i nowofalową wokalistką Toyah Willcox. Dwa lata później założyli oni, wraz z Treyem Gunnem (ur. w 1961 r. w Eugene w stanie Oregon, USA) i Paulem Beavisem (perkusja), grupę Fripp Fripp, szybko przemianowaną na Sunday All Over The World, która utrwaliła swój byt longplayem Kneeling At The Shrine (z 1991 r.).

W latach 1993-94 artysta nawiązał współpracę z Davidem Sylvianem, byłym wokalistą Japan (wcześniej - w 1986 r. - Fripp wspomógł Sylviana w nagraniu płyty Gone To Earth). Jej rezultatem były dwa doskonałe albumy: The First Day (z 1993 r.) i koncertowy Damage (z 1994 r.). W tym okresie Fripp wykazywał dużą aktywność artystyczną. Sporo koncertował, prezentując swoje frippertronics, nagrał płytę z muzykami z The California Guitar Trio (The Bridge Between), a także z awangardowym duetem The Orb (FFWD). Jednak przez słuchaczy zawsze utożsamiany będzie z Karmazynowym Królem, który dzięki jego wyobraźni i artystycznej przekorze zachwyca (z przerwami) już od ponad 25 lat.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Exposure	Robert Fripp	06.1979	71[1]	79[14]	EG 6201	[produced by Robert Fripp]
God Save the Queen/Under Heavy Manners	Robert Fripp	04.1980	-	110[6]	Polydor 6266	[produced by Robert Fripp]
The League of Gentlemen	Robert Fripp	04.1981	-	90[7]	Polydor 6317	[produced by Robert Fripp]
I Advance Masked	Robert Fripp	11.1982	-	60[11]	A&M; 4913	[produced by Robert Fripp, Andy Summers]
Bewitched	Robert Fripp	10.1984	-	155[5]	A&M; 5011	-

David Frizzell

David Frizzell (ur. 26 września 1941 r.) - amerykański piosenkarz country. Jest młodszym bratem legendy muzyki country, Lefty'ego Frizzella . Jego kariera rozpoczęła się po raz pierwszy pod koniec lat pięćdziesiątych, ale jego największy sukces nastąpił w latach 80-tych, po 30 latach kariery.

Frizzell urodził się w El Dorado w Arkansas w 1941 roku. Występował w programie brata w wieku 12 lat. Wraz z bratem koncertował przez lata 50-te i 60-te i służył w amerykańskich siłach powietrznych podczas wojny w Wietnamie . Podpisał kontrakt z Columbia Records w 1970 roku i ostatecznie osiągnął solowy sukces, umieszczając singiel "I Just Can not Help Believing" na listach przebojów listy Billboardu.

Frizzell pojawiał się regularnie w All American TV Buck Owens w latach 70-tych i nagrywał dla Capitol Records . W 1981 roku nagrał swój pierwszy hit country numer jeden " You're the Reason God Made Oklahoma ", duet z Shelly West . Piosenka zdobyła nagrodę Piosenki Roku w ramach Country Music Association oraz nagrody Vocal Duet of the Year w 1981 roku i pojawiła się w filmie Clinta Eastwooda Any Which Way You Can . Frizzell i West również zdobyli nagrodę Academy of Country Music za Vocal Duo of the Year w 1981 i 1982 roku.

W sierpniu 1982 r. Frizzell zdobył swój jedyny singiel z numerem jeden w kraju " I'm Gonna a Wino to Decorate Our Home ", który został nominowany do nagrody Song of the Year w 1982 r Grammy Awards . Kontynuował trasę koncertową i nagrywał z West do 1986 roku.

Po tym, jak rozstał się z Shelly West, Frizzell kontynuował nagrywanie albumów solowych, ale nie utrzymał popularności, jaką cieszył się na początku lat 80-tych. Kontynuuje występy koncertowe.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Just Can't Help Believing	David Frizzell	12.1970	-	-	Columbia 45 238	[written by Barry Mann ,Cynthia Weil][36[2].Country Chart]
You're The Reason God Made Oklahoma/That's Where Lovers Go Wrong	David Frizzell And Shelly West	02.1981	-	-	Warner Bros. 49650	[written by L. Collins, S. Pinkard][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][1[1][11].Country Chart]
A Texas State Of Mind/Let's Duet	David Frizzell And Shelly West	07.1981	-	-	Warner Bros. 49745	[written by C. Crofford, J. Durrill, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][9[8].Country Chart]
Husbands And Wives/Yours For The Asking	David Frizzell And Shelly West	10.1981	-	-	Warner Bros. 49825	[written by Roger Miller][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][16[10].Country Chart]
Another Honky-Tonk Night On Broadway/Three Act Play	David Frizzell And Shelly West	02.1982	-	-	Warner Bros. 50007	[written by M. Brown, S. Dorff, S. Garrett][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][8[13].Country Chart]
I'm Gonna Hire A Wino To Decorate Our Home/She's Up To All Her Old Tricks Again	David Frizzell	06.1982	-	-	Warner Bros. 50063	[written by D. Blackwell][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][1[1][14].Country Chart]
I Just Came Here To Dance/Our Day Will Come	David Frizzell And Shelly West	07.1982	-	-	Warner Bros. 29980	[written by T. Skinner, J. L. Wallace, K. Bell ][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][4[13].Country Chart]
Lost My Baby Blues/Single And Alone	David Frizzell	10.1982	-	-	Warner Bros. 29901	[written by B. Peters][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][5[14].Country Chart]
Where Are You Spending Your Nights These Days/We're Back In Love Again	David Frizzell	06.1983	-	-	Viva 29617	[written by M. Brown, S. Dorff, D. Thorn, S. Garrett ][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][10[9].Country Chart]
A Million Light Beers Ago/Sweet Sweet Sin	David Frizzell	11.1983	-	-	Viva 29498	[written by D. Blackwell][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][39[1].Country Chart]
Silent Partners/Confidential	Frizzell And West	03.1984	-	-	Viva 29404	[written by T. Rocco, K. Chater, A. Roberts][produced by Snuff Garrett, Steve Dorff][20[7].Country Chart]
It's A Be Together Night/Straight From The Heart	Frizzell And West	10.1984	-	-	Viva 29187	[written by Tommy Rocco, John Schweers, Charlie Black][produced by Jim Ed Norman][13[9].Country Chart]

Fun Fun

Fun Fun był popularną włoską grupą italo disco / synthpop w latach 80-tych. Ich przeboje to m.in. "Colour My Love" i "Baila Bolero".
Producenci Dario Raimondi i Alvaro Ugolini nawiązali współpracę z wokalistami studyjnymi Antonellą Pepe, Angelą Parisi i Ivaną Spagna tworząc wysokoenergetyczne,brzmienie dancefloor . Ich pierwsze nagranie z 1983r "Happy Station", odniósło sukces we Włoszech i innych częściach Europy, dzięki kilku rozszerzonym wersjom, w tym osławionej wersji "Scratch" .
 
Po otrzymaniu zaproszenia do występów na żywo, Raimondi i Ugolini postanowił wykorzystać modelki do publicznego wizerunku, a nie prawdziwych wokalistek, częsta taktyka stosowana na europejskiej scenie muzyki tanecznej przez takich artystów jak Baltimora i The Real McCoy. "Have Fun!", pierwszy pełny album zespołu z 1984 roku, z udziałem Franceski Meroli i Roberty Servelli jako twarzy grupy. "Have Fun!" przynosi inne popularne single taneczne, w tym "Give Me Your Love", "Living In Japan" i wizytówkę zespołu hit "Colour My Love", który stał się popularny w amerykańskich klubach ze względu na linię basu i łatwo rozpoznawalne intro perkusji.
Po "Have Fun!" Spagna opuściła Fun Fun i rozpoczęła karierę solową, powracając na sporadycznych składankach. Fun 

Fun kontynuował działalność z Merolą i Eleną Trastulli (która zastąpiła Servelli) jako modelki i nowym muzykiem i producentem Larry'm Pignagnoli, wydając drugi album,w 1987 "Double Fun". "Double Fun" miał kilka singli, w tym "Could This Be Love" i cover Spencer Davis Group " Gimme Some Lovin ' ". Jednak największym hitem albumu był utwór "Baila Bolero", hiszpańska ballada dance. Megamix przedstawiający większość największych przebojów grupy "Mega Hit Mix", ukazał się na 12 " singlach wkrótce potem.
 
Popularność sceny muzycznej italo-disco oraz high-energy spadła pod koniec lat 80-tych,i Fun Fun próbował nowego kierunku w 1989 roku z singlem house "Give Me Love", który miał tylko minimalny sukces. Kilka lat później zespół wydał swoją ostatnią oryginalną piosenkę "I'm Needin' You", w stylu eurodance lat 90-tych, również z minimalnym sukcesem. Od tamtej pory Fun Fun wydaje tylko wersje swoich wcześniejszych przebojów na kompilacjach i remiksach. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Aus	Wytwórnia	Komentarz
Happy Station	Fun Fun	11.1983	-	-	-	11[15]	15[9]	15[4]	-	-	Dureco 4847	[written by Abacap, Dario Raimondi,Ivana Spagna][produced by D. Raimondi, A. Ugolini]
Colour My Love	Fun Fun	05.1984	-	-	-	17[16]	8[10]	-	6[5]	49[10]	Dureco 4888	[written by Vince Lancini,Dario Raimondi,Alfredo Larry Pignagnoli,Fabio Margutti][produced by D. Raimondi, A. Ugolini][9[12].Hot Disco/Dance;TSR 836 12"]
Give Me Your Love	Fun Fun	03.1985	-	10[12]	-	17[12]	18[7]	-	18[1]	-	Dureco 4972	[written by Giorgio Spagna,Alfredo Larry Pignagnoli,Ivana Spagna][produced by D. Raimondi, A. Ugolini][23[9].Hot Disco/Dance;TSR 838 12"]
Baila Bolero	Fun Fun	02.1987	-	16[7]	-	-	17[11]	-	-	-	Dureco Benelux 5190	[written by Gianfranco Fornaciari,Neil Kolazek][produced by D. Raimondi, A. Ugolini]
Gimme Some Loving	Fun Fun	07.1987	-	-	-	-	71[4]	-	-	-	-	[written by Muff Winwood,Steve Winwood,Spencer Davis][produced by D. Raimondi, A. Ugolini]
Mega Hit Mix	Fun Fun	12.1987	-	-	-	-	4[16]	-	-	-	Dureco / Benelux 5303	-
Could This Be Love	Fun Fun	01.1988	-	-	-	-	85[5]	-	-	-	Dureco / Benelux 5297	[written by Paolo Gianolio,Paul Sears][produced by D. Raimondi, A. Ugolini]
Give Me Love	Fun Fun	05.1990	-	-	-	-	85[5]	-	-	-	Dureco 1101847	[written by R. Ferrante, Clio, K. Bianco][produced by Roberto Ferrante][29[5].Hot Disco/Dance;ZYX 6268 12"]

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Have Fun!

Fun Fun

02.1985

-

-

60[1]

-

-

-

28[5]

-

Teldec 6.26110

-

Fureys

Rodzinna grupa z Ballyfermont w irlandzkim hrabstwie Dublin w składzie: George Furey (ur. 11.06. 1951 r. w Dublinie, Irlandia; śpiew, gitara, akordeon, mandola, autoharfa, piszczałki), Finbar Furey (ur. 28.09.1946 r. w Dublinie; śpiew, dudy uillean, banjo, piszczałki, flet), Eddie Furey (ur. 23.12.1944 r. w Dublinie; gitara, mandola, mandolina, harmonijka, skrzypce, bodhran, śpiew) i Paul Furey (ur. 6.05.1948 r. w Dublinie; akordeon, melodeon, concertina, skrzypce, kastaniety, przeszkadzajki, śpiew).

W latach 60-tych Finbar i Eddie Fureyowie występowali jako duet w klubach i programach radiowych. Odrzucili ofertę zawarcia kontraktu nagraniowego i pojechali do Szkocji, by tam grać. Wyrobiwszy sobie renomę, podpisali umowę z wytwórnią Transatlantic i razem z zespołem The Clancy Brothers pojechali w 1969 r. na tournee po USA.

W 1972 r. duet odbył trasę po Europie, a pod jego nieobecność Paul i George założyli wraz z Daveyem Arthurem (ur. 24.09.1954 r. w Edynburgu w Szkocji; multiinstrumentalista) grupę The Buskers. Grupa ta miała wypadek samochodowy, co sprowadziło Finbara i Eddiego do domu. Następnie założyli oni z Daveyem i Paulem zespół Tam Linn i wystąpili na Cambridge Folk Festival. Do grupy doszedł później George i nazwę zmieniono na The Fureys And Davey Arthur.

W 1981 r. zespół ten wszedł z utworem "When You Were Sweet Sixteen" do pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów. Dla kontrastu album pod tym samym tytułem ledwie otarł się o brytyjską Top 100 w 1972 r. Następny singel, "I Will Love You (Every Time When We Are Gone)", nie przedarł się nawet do pierwszej pięćdziesiątki. Natomiast wydany przez wytwórnię K-Tel album Golden Days sprzedał się w nakładzie ponad 250000 egzemplarzy i wszedł do pierwszej dwudziestki w 1984 r.
W rok później wydany przez tę samą firmę longplay At The End Of A Perfect Day dotarł do Top 40. Pojawiło się też wiele kompilacji (The Sound OfThe Fureys And Davey Arthur wytwórnia PolyGram wydała jedynie w Irlandii).

Albumy Golden Days i At The End Of A Perfect Day wydano w 1991 r. ponownie jako The Very Best Of The Fureys And Davey Arthur. Grupa z powodzeniem podąża ścieżką muzyki folk "środka" i nagrywa utwory melodyjne i łatwe w odbiorze. Folkowi puryści twierdzą że kłóci się to z ideą "prawdziwej" muzyki folk, podczas gdy inni są zdania, że swą działalnością zespół zachęca odbiorców do słuchania folka. Tak czy owak, koncerty The Fureys przyciągają publiczność na całym świecie i choć zespół nie odniósł spektakularnych sukcesów na listach przebojów, jego płyty sprzedają się wyśmienicie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When You Were Sweet Sixteen/Big Ships A Sailing	Fureys	10.1981	14[11]	-	Ritz 003/-	[written by Thornton][produced by Eddie Furey,Finbar Furey]
I Will Love You (Everytime When We Are Gone)/My Love Is Like A Red Red Rose	Fureys	04.1982	54[3]	-	Ritz 012/-	[written by T. Paxton][produced by Phil Coulter]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
When You Were Sweet Sixteen	Fureys & Davey Arthur	05.1982	99[1]	-	Ritz RITZLP 0004/-	[produced by Finbar Furey, Phil Coulter ]
Golden Days	Fureys & Davey Arthur	11.1984	17[19]	-	K-Tel ONE 1283/-	-
At The End Of The Day	Fureys & Davey Arthur	10.1985	35[11]	-	K-Tel ONE 1310/-	-
Fureys finest	Fureys & Davey Arthur	11.1987	65[7]	-	Telstar HSTAR 2311/-	-

Fuzz

The Fuzz był amerykańskim żeńskim trio wokalnym z Waszyngtonu, które nagrywało w Filadelfii. Zczynały w 1970 roku jako The Passionettes i udało im się nagrać jeden singiel dla małej wytwórni Path (My Plea' /My Fault) przed przejściem do Uni Records, gdzie wydały drugi singiel: "Sister Watch Yourself/Stand By Your Man.
 
Zmieniły swoją nazwę ,gdy podpisały kontrakt nagraniowy z Calla w 1971 roku i wydając singiel "I Love You for All Seasons". Jego autorką była wokalistka wiodąca zespołu,Seila Young,która tworzyła ansambl razem z Barbarą Gilliam i Val Williams, sentymentalny numer doszedł do Top 10 listy R & B i 21 miejsca na Billboard Singles Pop Chart.
 
Kolejny singiel, " Like Open door" został # 14 na liście R & B,i # 77 na liście pop. Debiutancki album,który dosyć śmiało poczynał sobie na rynku,był w części albumem koncepcyjnym,napisanym przez Young i zaaranżowany przez Joe Tate.Osiem utworów ze strony A płyty zostało zbudowanych wokół tematu miłości porównując ją do czterech pór roku. 

Dwa single z albumu były okazją do zaprezentowania umiejętności komponowania Young oraz tria w pięknych harmoniach wokalnych - podobnych do grup takich jak Honey Cone.
Płyta została # 196 na Billboard Album Chart w 1972 roku i jest obecnie bardzo drogą pozycją u kolekcjonerów. Ostatni singiel ("Do Just What You Can Do/Mr. Heartaches and Miss Tears") nie odniósł sukcesów i grupa rozpadła się w tym samym roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love You For All Seasons	Fuzz	01.1971	-	21[20]	Calla 174	[written by Sheila Young][produced by Carr-Cee Productions][10[12].R&B; Chart]
Like an Open Door	Fuzz	07.1971	-	77[3]	Calla 177	[written by Sheila Young][produced by Joe Tate][14[7].R&B; Chart]
I'm So Glad	Fuzz	10.1971	-	95[3]	Calla 179	[written by Joe Tate][produced by Carr-Cee Productions][35[6].R&B; Chart]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Fuzz	Fuzz	10.1971	-	196[3]	Calla 2001	[written by Sheila Young][produced by Carr-Cee Productions]

John Fred & His Playboys Band

John Fred & His Playboy Band John Fred (ur. 8.05.1941 r. w Baton Rouge w Luizjana, USA), dwumetrowy biały dryblas zafascynowany murzyńskim soulem, rozpoczynał karierę pod koniec lat pięćdziesiątych w sekcji wokalnej Fatsa Domino. Z własną grupą The Playboy zmieniającą często skład, nagrywał początkowo dla małych, niezależnych wytwórni. 

Międzynarodowy sukces odniósł dopiero pod koniec 1967r przebojem "Judy In Disguise". Humorystyczny pastisz beatlesowskiej "Lucy In The Sky Diamonds" przyćmił równoległą wersję zespołu The Amboy Dukes. Również dwa lansowane bez większego powodzenia po sukcesie "Judy In disguise" single: "Hey Hey Bonnie" (z kwietnia 1968r) i "Hey Lil' Dum Dum" (z września 1968 r.) były pastiszami klasyki rhythm'n'bluesowej i rockowej .

Wbrew lekceważącym recenzjom, The Playboy Band byli solidną i jednorodną stylistycznie grupą, zaś album Agnes English potwwierdza soulowe umiejętności białego lidera, zwłaszcza w porywającej wersji "She Shot A Hole In My Soul". Pod koniec lat sześćdziesiątych zespół rozpadł się, zaś Fred zajął się produkcją nagrań.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shirley/My Love For You	John Fred	12.1958	-	82[5]	Montel 1002	[written by T. Bryan, J. Gourrier ]
Agnes English/Sad Story	John Fred & His Playboy Band	07.1967	-	125[5]	Paula 273	[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by J. Fred]
Judy in disquise [With glasses]/When The Lights Go Out	John Fred & His Playboy Band	11.1967	3[12]	1[2][16]	Paula 282	[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by A. Bernard, J. Fred]
Hey ,hey Bunny/No Letter Today	John Fred & His Playboy Band	02.1968	-	57[6]	Paula 294	[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by John Fred & Andrew Bernard]
We Played Games / Lonely are the Lonely	John Fred & His Playboy Band	05.1968	-	130[2]	Paula 303	[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by John Fred & Andrew Bernard]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Agnes English	John Fred & His Playboys Band	02.1968	-	154[10]	Paula 2197	[produced by John Fred & Andrew Bernard]

Scouting For Girls

Scouting For Girls to brytyjski zespół muzyczny założony w 2005 roku.
Nazwę podsunął muzykom tytuł wydanego na początku ubiegłego stulecia przewodnika dla skautów – „Scouting for Boys”. W skład zespołu wchodzą: Roy Stride, Greg Churchouse i Peter Ellard.
Debiutancki album grupy zatytułowany ‘Scouting For Girls’ pokrył się platyną, sprzedając się w ilości ponad 500,000 w Wielkiej Brytanii. Krążek ukazał się w 2007 roku. Za sukcesem przyszły propozycje koncertów. W 2008 zespół zagrał m.in. na  T in the Park i Oxegen Festival.
W 2009 muzycy zaczęli nagrywać drugi album - „Everybody Wants to Be on TV”.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's Not About You	Scouting For Girls	06.2007	31[28]	-	Epic 88697102422	[written by Roy Stride/Greg Churchouse/Peter Ellard][produced by Andy Green]
She's So Lovely	Scouting For Girls	09.2007	7[81]	-	Epic 88697147742	[platinum-UK][written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Elvis Ain't Dead	Scouting For Girls	12.2007	8[41]	-	Epic 88697191162	[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Heartbeat	Scouting For Girls	03.2008	10[38]	-	Epic 88697271242	[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
I Wish I Was James Bond	Scouting For Girls	11.2008	40[6]	-	Epic 88697395662	[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
This Ain't a Love Song	Scouting For Girls	04.2010	1[2][31]	-	Epic 88697632852	[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Famous	Scouting For Girls	07.2010	37[10]	-	Epic CATCO 160711991	[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Don't Want to Leave You	Scouting For Girls	10.2010	69[2]	-	Epic 88697784092	[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Love How It Hurts	Scouting For Girls	07.2011	17[4]	-	Epic GBARL 1100487	[written by Scouting for Girls/Roy Stride][produced by Andy Green/Steve Robson]
Summertime In the City	Scouting For Girls	09.2012	73[1]	-	Epic GB 1101200699	[written by Roy Stride]
Millionaire	Scouting For Girls	08.2013	52[1]	-	Epic GBARL 1300662	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Scouting For Girls	Scouting For Girls	09.2007	1[2][114]	-	Epic 88697155192	[3x-platinum-UK][produced by Andy Green]
Everybody Wants to Be on TV	Scouting For Girls	04.2010	2[39]	-	Epic 88697634362	[gold-UK][produced by Andy Green]
The Light Between Us	Scouting For Girls	09.2012	10[3]	-	Epic 88725455032	[produced by Andy Green,Steve Robson]
Greatest Hits	Scouting For Girls	08.2013	8[5]	-	Epic 88883737082	[produced by Andy Green,Steve Robson,Martin Terefe]
Still Thinking About You	Scouting For Girls	10.2015	13[1]	-	East West 0825646029099	[produced by Jon Maguire, Roy Stride, Andy Green]
The Very Best of Scouting for Girls – Ten Add Ten	Scouting For Girls	10.2017	24[1]	-	Sony Music CG 88985478312	-