środa, 11 lipca 2018

Fureys

Rodzinna grupa z Ballyfermont w irlandzkim hrabstwie Dublin w składzie: George Furey (ur. 11.06. 1951 r. w Dublinie, Irlandia; śpiew, gitara, akordeon, mandola, autoharfa, piszczałki), Finbar Furey (ur. 28.09.1946 r. w Dublinie; śpiew, dudy uillean, banjo, piszczałki, flet), Eddie Furey (ur. 23.12.1944 r. w Dublinie; gitara, mandola, mandolina, harmonijka, skrzypce, bodhran, śpiew) i Paul Furey (ur. 6.05.1948 r. w Dublinie; akordeon, melodeon, concertina, skrzypce, kastaniety, przeszkadzajki, śpiew).

W latach 60-tych Finbar i Eddie Fureyowie występowali jako duet w klubach i programach radiowych. Odrzucili ofertę zawarcia kontraktu nagraniowego i pojechali do Szkocji, by tam grać. Wyrobiwszy sobie renomę, podpisali umowę z wytwórnią Transatlantic i razem z zespołem The Clancy Brothers pojechali w 1969 r. na tournee po USA.

W 1972 r. duet odbył trasę po Europie, a pod jego nieobecność Paul i George założyli wraz z Daveyem Arthurem (ur. 24.09.1954 r. w Edynburgu w Szkocji; multiinstrumentalista) grupę The Buskers. Grupa ta miała wypadek samochodowy, co sprowadziło Finbara i Eddiego do domu. Następnie założyli oni z Daveyem i Paulem zespół Tam Linn i wystąpili na Cambridge Folk Festival. Do grupy doszedł później George i nazwę zmieniono na The Fureys And Davey Arthur.

W 1981 r. zespół ten wszedł z utworem "When You Were Sweet Sixteen" do pierwszej dwudziestki brytyjskiej listy przebojów. Dla kontrastu album pod tym samym tytułem ledwie otarł się o brytyjską Top 100 w 1972 r. Następny singel, "I Will Love You (Every Time When We Are Gone)", nie przedarł się nawet do pierwszej pięćdziesiątki. Natomiast wydany przez wytwórnię K-Tel album Golden Days sprzedał się w nakładzie ponad 250000 egzemplarzy i wszedł do pierwszej dwudziestki w 1984 r.
W rok później wydany przez tę samą firmę longplay At The End Of A Perfect Day dotarł do Top 40. Pojawiło się też wiele kompilacji (The Sound OfThe Fureys And Davey Arthur wytwórnia PolyGram wydała jedynie w Irlandii).

Albumy Golden Days i At The End Of A Perfect Day wydano w 1991 r. ponownie jako The Very Best Of The Fureys And Davey Arthur. Grupa z powodzeniem podąża ścieżką muzyki folk "środka" i nagrywa utwory melodyjne i łatwe w odbiorze. Folkowi puryści twierdzą że kłóci się to z ideą "prawdziwej" muzyki folk, podczas gdy inni są zdania, że swą działalnością zespół zachęca odbiorców do słuchania folka. Tak czy owak, koncerty The Fureys przyciągają publiczność na całym świecie i choć zespół nie odniósł spektakularnych sukcesów na listach przebojów, jego płyty sprzedają się wyśmienicie.




Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
When You Were Sweet Sixteen/Big Ships A SailingFureys10.198114[11]-Ritz 003/-[written by Thornton][produced by Eddie Furey,Finbar Furey]
I Will Love You (Everytime When We Are Gone)/My Love Is Like A Red Red Rose Fureys04.198254[3]-Ritz 012/-[written by T. Paxton][produced by Phil Coulter]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
When You Were Sweet SixteenFureys & Davey Arthur05.198299[1]-Ritz RITZLP 0004/-[produced by Finbar Furey, Phil Coulter ]
Golden DaysFureys & Davey Arthur11.198417[19]-K-Tel ONE 1283/--
At The End Of The DayFureys & Davey Arthur10.198535[11]-K-Tel ONE 1310/--
Fureys finestFureys & Davey Arthur11.198765[7]-Telstar HSTAR 2311/--

Fuzz

The Fuzz był amerykańskim żeńskim trio wokalnym z Waszyngtonu, które nagrywało w Filadelfii. Zczynały w 1970 roku jako The Passionettes i udało im się nagrać jeden singiel dla małej wytwórni Path (My Plea' /My Fault) przed przejściem do Uni Records, gdzie wydały drugi singiel: "Sister Watch Yourself/Stand By Your Man.
 

Zmieniły swoją nazwę ,gdy podpisały kontrakt nagraniowy z Calla w 1971 roku i wydając singiel "I Love You for All Seasons". Jego autorką była wokalistka wiodąca zespołu,Seila Young,która tworzyła ansambl razem z Barbarą Gilliam i Val Williams, sentymentalny numer doszedł do Top 10 listy R & B i 21 miejsca na Billboard Singles Pop Chart.
 

Kolejny singiel, " Like Open door" został # 14 na liście R & B,i # 77 na liście pop. Debiutancki album,który dosyć śmiało poczynał sobie na rynku,był w części albumem koncepcyjnym,napisanym przez Young i zaaranżowany przez Joe Tate.Osiem utworów ze strony A płyty zostało zbudowanych wokół tematu miłości porównując ją do czterech pór roku. 

Dwa single z albumu były okazją do zaprezentowania umiejętności komponowania Young oraz tria w pięknych harmoniach wokalnych - podobnych do grup takich jak Honey Cone.
Płyta została # 196 na Billboard Album Chart w 1972 roku i jest obecnie bardzo drogą pozycją u kolekcjonerów. Ostatni singiel ("Do Just What You Can Do/Mr. Heartaches and Miss Tears") nie odniósł sukcesów i grupa rozpadła się w tym samym roku.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I Love You For All SeasonsFuzz01.1971-21[20]Calla 174[written by Sheila Young][produced by Carr-Cee Productions][10[12].R&B; Chart]
Like an Open DoorFuzz07.1971-77[3]Calla 177[written by Sheila Young][produced by Joe Tate][14[7].R&B; Chart]
I'm So Glad Fuzz10.1971-95[3]Calla 179[written by Joe Tate][produced by Carr-Cee Productions][35[6].R&B; Chart]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The FuzzFuzz10.1971-196[3]Calla 2001[written by Sheila Young][produced by Carr-Cee Productions]

John Fred & His Playboys Band

John Fred & His Playboy Band John Fred (ur. 8.05.1941 r. w Baton Rouge w Luizjana, USA), dwumetrowy biały dryblas zafascynowany murzyńskim soulem, rozpoczynał karierę pod koniec lat pięćdziesiątych w sekcji wokalnej Fatsa Domino. Z własną grupą The Playboy zmieniającą często skład, nagrywał początkowo dla małych, niezależnych wytwórni. 

Międzynarodowy sukces odniósł dopiero pod koniec 1967r przebojem "Judy In Disguise". Humorystyczny pastisz beatlesowskiej "Lucy In The Sky Diamonds" przyćmił równoległą wersję zespołu The Amboy Dukes. Również dwa lansowane bez większego powodzenia po sukcesie "Judy In disguise" single: "Hey Hey Bonnie" (z kwietnia 1968r) i "Hey Lil' Dum Dum" (z września 1968 r.) były pastiszami klasyki rhythm'n'bluesowej i rockowej .

Wbrew lekceważącym recenzjom, The Playboy Band byli solidną i jednorodną stylistycznie grupą, zaś album Agnes English potwwierdza soulowe umiejętności białego lidera, zwłaszcza w porywającej wersji "She Shot A Hole In My Soul". Pod koniec lat sześćdziesiątych zespół rozpadł się, zaś Fred zajął się produkcją nagrań.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Shirley/My Love For YouJohn Fred12.1958-82[5]Montel 1002[written by T. Bryan, J. Gourrier ]
Agnes English/Sad StoryJohn Fred & His Playboy Band07.1967-125[5]Paula 273[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by J. Fred]
Judy in disquise [With glasses]/When The Lights Go OutJohn Fred & His Playboy Band11.19673[12]1[2][16]Paula 282[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by A. Bernard, J. Fred]
Hey ,hey Bunny/No Letter TodayJohn Fred & His Playboy Band02.1968-57[6]Paula 294[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by John Fred & Andrew Bernard]
We Played Games / Lonely are the LonelyJohn Fred & His Playboy Band05.1968-130[2]Paula 303[written by John Fred & Andrew Bernard][produced by John Fred & Andrew Bernard]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Agnes EnglishJohn Fred & His Playboys Band02.1968-154[10]Paula 2197[produced by John Fred & Andrew Bernard]

Scouting For Girls

Scouting For Girls to brytyjski zespół muzyczny założony w 2005 roku.
Nazwę podsunął muzykom tytuł wydanego na początku ubiegłego stulecia przewodnika dla skautów – „Scouting for Boys”. W skład zespołu wchodzą: Roy Stride, Greg Churchouse i Peter Ellard.

Debiutancki album grupy zatytułowany ‘Scouting For Girls’ pokrył się platyną, sprzedając się w ilości ponad 500,000 w Wielkiej Brytanii. Krążek ukazał się w 2007 roku. Za sukcesem przyszły propozycje koncertów. W 2008 zespół zagrał m.in. na  T in the Park i Oxegen Festival.

W 2009 muzycy zaczęli nagrywać drugi album - „Everybody Wants to Be on TV”.  

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
It's Not About YouScouting For Girls06.200731[28]-Epic 88697102422[written by Roy Stride/Greg Churchouse/Peter Ellard][produced by Andy Green]
She's So LovelyScouting For Girls09.20077[81]-Epic 88697147742[platinum-UK][written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Elvis Ain't DeadScouting For Girls12.20078[41]-Epic 88697191162[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
HeartbeatScouting For Girls03.200810[38]-Epic 88697271242[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
I Wish I Was James BondScouting For Girls11.200840[6]-Epic 88697395662[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
This Ain't a Love SongScouting For Girls04.20101[2][31]-Epic 88697632852[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
FamousScouting For Girls07.201037[10]-Epic CATCO 160711991[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Don't Want to Leave YouScouting For Girls10.201069[2]-Epic 88697784092[written by Roy Stride][produced by Andy Green]
Love How It HurtsScouting For Girls07.201117[4]-Epic GBARL 1100487[written by Scouting for Girls/Roy Stride][produced by Andy Green/Steve Robson]
Summertime In the CityScouting For Girls09.201273[1]-Epic GB 1101200699[written by Roy Stride]
MillionaireScouting For Girls08.201352[1]-Epic GBARL 1300662-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Scouting For GirlsScouting For Girls09.20071[2][114]-Epic 88697155192[3x-platinum-UK][produced by Andy Green]
Everybody Wants to Be on TVScouting For Girls04.20102[39]-Epic 88697634362[gold-UK][produced by Andy Green]
The Light Between UsScouting For Girls09.201210[3]-Epic 88725455032[produced by Andy Green,Steve Robson]
Greatest HitsScouting For Girls08.20138[5]-Epic 88883737082[produced by Andy Green,Steve Robson,Martin Terefe]
Still Thinking About YouScouting For Girls10.201513[1]-East West 0825646029099[produced by Jon Maguire, Roy Stride, Andy Green]
The Very Best of Scouting for Girls – Ten Add TenScouting For Girls10.201724[1]-Sony Music CG 88985478312-

wtorek, 10 lipca 2018

XX

The xx - angielski zespół indie pop założony w Londynie w 2005 roku. Ich muzykę cechują unikatowe partie wokalne oraz pomysłowe wykorzystywanie sampli niskich częstotliwości.
Grupa wydała swój debiutancki album „xx” w sierpniu 2009. Płyta szybko zyskała międzynarodowe uznanie, przynosząc grupie spory rozgłos. W 2010 roku zespół został uhonorowany Mercury Prize. Ich drugi album został wydany 10 września 2012.


Członkowie zespołu poznali się w londyńskiej szkole Elliott School, do której uczęszczali. Romy Madley Croft i Oliver Sim założyli grupę, początkowo duet, gdy mieli 15 lat. W 2005 roku dołączyła do nich Baria Qureshi, a rok później Jamie Smith.

Pierwszy album grupy – „xx” został wydany w sierpniu 2009. Materiał był nagrywany pomiędzy grudniem 2008 a kwietniem 2009. The xx stworzyli unikatowo brzmiący debiut, łączący w sobie damsko-męskie wokale z wykorzystaniem sampli niskich częstotliwości do produkcji prostych, melancholijnych utworów, których teksty dotyczą różnych aspektów miłości.

Pod koniec 2009 roku grupę opuściła gitarzystka Baria Qureshi, początkowo twierdząc, iż jest to spowodowane „wyczerpaniem trasą koncertową”, jednakże później pojawiły się spekulacje, iż Baria rozstała się z grupą wskutek „osobistych różnic” .
W grudniu 2011, Jamie Smith ujawnił, iż grupa ma w planach wydać kolejny album, zainspirowany w głównej mierze „muzyką klubową”.

1 czerwca 2012 ogłoszono, że drugi album, "Coexist", ukaże się 10 września. 16 lipca The xx wydali „Angels” jako pierwszy singiel z Coexist, publikując jednocześnie listę utworów oraz okładkę albumu . W sierpniu 2012 zespół zaprezentował drugi utwór z nadchodzącej płyty - „Chained”.

W listopadzie 2016 roku zespół zapowiedział premierę swojego trzeciego albumu I See You na 13 stycznia 2017 roku. Jednocześnie premierę miał pierwszy singel z płyty On Hold. 2 stycznia 2017 premierę miał drugi singel z płyty- utwór Say Something Loving. Album, „I See You” został wydany 17 stycznia 2017.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
CrystalisedXX04.2010108[7]-Young Turks YT 023[silver-UK][written by Romy Madley Croft, Oliver Sim][produced by Jamie xx]
IslandsXX07.201034[16]-Young Turks YT 035[silver-UK][written by Baria Qureshi, Oliver Sim, Jamie Smith, Romy Madley Croft][produced by The xx]
IntroXX09.2010161[3]-Young Turks[silver-UK][gold-US][written by Romy Madley Croft,Oliver Sim,Jamie Smith,Baria Qureshi][produced by Jamie xx]
VCRXX11.2010132[2]-Young Turks YT 038[silver-UK][written by The xx][produced by The xx]
AngelsXX09.201243[6]103Young Turks GBBKS 1200085[silver-UK][written by Romy Madley Croft, Oliver Sim,Jamie Smith][produced by Jamie xx]
SunsetXX04.2013-119Young Turks YT 094-
On HoldXX11.201634[7]102Young Turks UK7MC 1600065[silver-UK][written by Romy Madley Croft, Oliver Sim,Jamie Smith][produced by Jamie xx,Rodaidh McDonald]
Say Something LovingXX01.201760[1]-Young Turks UK7MC 1600072
DangerousXX01.201775[1]-Young Turks UK7MC 1600135-
LipsXX01.201793[1]-Young Turks UK7MC 1600137-
A Violent NoiseXX01.201794[1]-Young Turks UK7MC 1600138-
I Dare YouXX01.2017100[1]-Young Turks UK7MC 1600143-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
xxXX08.200936[72]92[49]Young Turks YT 031CD[platinum-UK][gold-US][produced by Jamie Smith]
CoexistXX09.20121[1][34]5[19]Young Turks YT 080CD[gold-UK][produced by Jamie Smith]
I See YouXX01.20171[1][26]2[5]Young Turks YT 161[gold-UK] [produced by Jamie Smith,Rodaidh McDonald,Romy Madley Croft]

Zoom Records

Wytwórnia płytowa z Camden w północnym Londynie, a prowadzona przez popularnego DJ-a Billy’ego Nasty’ego razem z Dave’em Wessonem. Na jej liście plac znajdują się m.in. grupy Delorme i 3:6 Philly.

 Firma zwróciła na siebie uwagę w 1989 r. wydaniem dwóch singli brytyjskiego zespołu hiphopowego Red Ninja. Później zaczęła działać na scenie tanecznej, w 1992 r. jej nakładem ukazał się szczególnie „ostry” album techno duetu Ubik. Reputacja Nasty’ego jako DJ-a została potwierdzona opracowaniem pierwszej części serii „Journeys By DJ” wytwórni Music Unites - na płycie tej znalazły się standardy nowoczesnego house’u (Havanna, Leftfield, Gipsy).

Nasty nagrywał też razem z Morganem Kingiem w duecie VFN Experience. Natomiast Wesson pracował z duetem Leftfield jako Herbal Infusion („The Hunter (The Returns)”). Nasty i Wesson wspólnie remiksowali poza tym nagrania Acom Arts, St Ettienne i Nusha. Dla Zoom pracuje też producencka grapa Sensory Production, w której skład wchodzą trzej DJ-e - Robert R. Mellow, Zaki Dee i Adam Holden. Wydali oni m.in. singel „Keep It Open”/„Jumping”. Mellow pracuje za ladą w sklepie płytowym należącym do Zoom; Dee zajmował podobne stanowisko w jednym ze sklepów sieci Black Market.

Zion Train

Czteroosobowy zespół z północnego Londynu. Jego liderem jest Colin C (który może się pochwalić kontaktami ze Spiral Tribe). Stylistycznie muzyka grapy mieści się w kanonie dubu i muzyki „roots”.

Zion Train zadebiutował singlami „Power One” i „Power Two”. Do tej pory największy sukces odniósł jednak dzięki nagraniu „Follow Like The Wolves”, łączącemu dub z house’em; wykorzystane na nim sample pochodziły z repertuaru grapy The Specials. Muzyka Zion Train to nie leniwe rytmy a la King Tubby - tempo większości utworów oscyluje wokół 125 bpm.

 Popularność grupy wzrosła jeszcze, gdy remiksów jej nagrań dokonali Mike „Club Dog”, David Shakra i zespół The Dram Club. Zion Train współpracował poza tym z grupami Consolidated, The Knights Of The Occasional Table (wspólna EP-ka), hinduskimi tablistami oraz brazylijskimi perkusistami. Członkowie zespołu zrealizowali nawet podkład muzyczny do przemówień Terrence’a McKenny’ego.

Rok 1993 przyniósł „Getafix In Dub”, a 1994 - „Conscious Sounds”. W 1995 r. podpisali kontrakt z wytwórnią China. Zadebiutowali przebojowym singlem „Get Ready”. Potem pojawiły się dwa bardzo komercyjne, niewiele mające z reggae i dubem wspólnego albumy Homegrown Fantasy i Gross Together.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Get Ready EPZion Train03.1995174[1]-China WOKT 2051[written by Griffiths, Cod, Tench, Perch]
Dance Of LifeZion Train06.1995153[1]-China WOKT 2058[written by Cod, Tench, Perch]
Healing Of The NationZion Train10.1995167[1]-China WOKT 2064-
RiseZion Train07.199661[3]-China WOKT 2085[written by Cod, Hake, Tench, Forkbeard, Molara, Perch, Lironi]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Homegrown FantasyZion Train06.1995117[3]-China WOL 1060[produced by Zion Train]
Grow TogetherZion Train07.199656[3]-China WOL 1071[produced by Zion Train]


X-Press 2

Co jest najważniejsze w muzyce house? Rytm. To jak czujesz dany kawałek na parkiecie i jak gra ci w sercu. To, czy w środku nocy chcesz mu się poddać bez opamiętania i zapominasz o bożym świecie. Co ciekawe, najlepszy house swoją czystością i perfekcją przywodzi na myśl tylko jedno: muzykę pop. Już od pierwszych świstów silników Jeta, dalekiego brzmienia perkusji i wszystkich odgłosów, którymi rozpoczyna się "Muzikizum", debiutancka płyta brytyjskiego tria X-Press 2, wiadomo, że mamy do czynienia z mistrzami gatunku. Mistrzami, którym do współpracy udało się pozyskać takie gwiazdy, jak wokalistę Talking Heads Davida Byrne'a i frontmana Yello - Dietera Meiera. Co więcej, także reszta płyty dowodzi, że jest to jedna z najlepszych, jakie ukazały się w dziesięcioletniej historii muzyki house.

Członkowie X-Press 2 zdają sobie sprawę, że ten rodzaj muzyki traktowany jest mniej poważnie, niż pop. Jak razem z DJ Rocky'm i Dieselem, zauważa Ashley Beedle: "W którymś momencie house miał przeciw sobie całą niemal prasę muzyczną. Ale porównując go z rock'n'rollem czy nawet hip-hopem, jest to na tyle młody gatunek, że wszystkich was jeszcze zdąży zadziwić."
Rzecz w tym, że house wiąże się bardziej z fizyczną zabawą, niż cokolwiek innego. Powoduje, że na chwilę odrywasz się od myślenia. Ironicznie podsumowuje to tekst najbardziej przebojowego z płyty kawałka "Lazy", w którym David Byrne śpiewa "Jestem zły i leniwy. Nie chcesz mnie może uratować?". To jakby w jednej linijce ująć charakterystyczną dla house’u "dekadencję". Nie przez przypadek te słowa słyszymy od przedstawiciela najpopularniejszego niegdyś zespołu pop.

O X-Press 2 usłyszeć można było już w roku 1993, kiedy to "wstrzelili" się na międzynarodową scenę klubową kawałkiem "Muzik X-Press", z charakterystycznym wyciem syren i beatem przypominającym maszynę do pisania. Wtedy to po raz pierwszy doszło do współpracy trzech DJ'ów z wyjątkowo niemodnych przedmieść Londynu, z których dwóch było rezydentami wpływowych klubów Flying i Full Circe, a trzeci (Ashley) prowadził na Soho sklep muzyczny Black Market. Właśnie w tym sklepie, gdzie Rocky i Diesel regularnie zaopatrywali się w płyty, doszło do ich pierwszego spotkania.

Pierwsza sesja nagraniowa w studio nie była według nich zbyt udana. Chcieli zsamplować utwór Cloud One, ale jedynym efektem spędzonych w studio godzin był wspomniany beat przypominający pracę maszyn do pisania. Wszyscy dookoła zachwycili się jednak nim na tyle, że "Muzik X-Press" urósł do rangi klubowego hitu na parkietach wielu krajów Europy. Zakochali się w nim nawet Pete Tong i słynny nowojorski DJ Junior Vasquez, który promował go m.in. w swoim klubie Sound Factory. Nie minęło wiele czasu, kiedy kawałek ochrzczono hymnem muzyki klubowej. Jego następca, funkujący "London X-Press" ze słynnym okrzykiem "raise your hands!" odniósł podobny sukces. Top samo z kolejnym singlem "Say What".

Od początku istnienia X-Press 2, jego członkowie nie traktowali samych siebie zbyt poważnie. Na jednym z pierwszych zdjęć zespołu przechodzili przez pasy na jezdni w podobny sposób jak The Beatles na okładce "Abbey Road". Ale swoją muzykę traktowali bardzo emocjonalnie, więc kiedy kolejne produkcje grupy nie odnosiły takiego rozgłosu, jak pierwsze hity, zawiesili działalnośc X-Press 2 i zajęli się pracą w innych projektach: Bleede w Black Science Orchestra, Rocky w Problem Kids, a później – wszyscy trzej – w spokojniejszych, jazzowo-fankowych klimatach firmowanych jako Ballistic Brothers. Wtedy po raz pierwszy zwrócili na siebie uwagę Davida Byrne"a.

"Skontaktowałem się z Beedlem i spółką jakieś pięć lat temu, zaraz po tym jak usłyszałem w radiu jakiś kawałek Ballistic Brothers, w którym natychmiast się zakochałem" –wspomina Byrne, który, myśląc że ma do czynienia z zespołem grających na żywo muzyków, zaproponował im występ w roli supporta podczas jego trasy koncertowej. Teraz cieszy się, że doszło między nimi do współpracy. "Uwielbiam sprzeczność, jaką w sobie kawałek "Lazy". Z jednej strony pulsujący, taneczny rytm, a z drugiej mowa o błogim lenistwie". X-Press 2 są zachwyceni jego słowami, i to nie tylko dlatego, że "Lazy" ma szansę stać się ich kolejnym wielkim hitem. Ashley: "David to artysta, któremu wyjątkowo zależy na łączeniu sztuki z misją społeczną. Jest oczytany, świetnie zna się na malarstwie, znakomicie orientuje się w muzyce. Komplementy z jego strony to nie byle co".

Dieter Meier, ekscentryczny i genialny frontman szwajcarskiej eksperymentalno-elektroniczno-popowej grupy Yello, był od początku otwarty na współpracę z X-Press 2. Jego słynny "wąsaty" wokal idealnie współgra z przepełnionym perkusją "I Want You Back", plasując się gdzieś między kiczowatymi dźwiękami klawiszy, a house'owym beatem. "Jesteśmy wielkimi fanami Yello, a głos Dietera od zawsze wydawał nam się niesamowity. Zastanawialiśmy się, jak brzmiałby w house'owych klimatach. Teraz już wiemy, że świetnie!"

Teatralny podtekst twórczości Yello, był dla chłopaków z X-Press 2 główną inspiracją przy nagrywaniu utworów na nową płytę. "Brzmienie, jakie osiągnęli, jest zaskakujące. To samo z dającą się odczuć na ich płytach pewną dramaturgią" – mówi Diesel. "Też próbujemy osiągnąć to we własnych nagraniach. Aranżujemy je w ten sposób, żeby opowiadały jakaś historię. Kręcą nas takie aranżacje, w których wyróżnić można wstęp, rozwinięcie i zakończenie". Przykładem jest wydany w zeszłym roku na winylu kawałek "AC/DC" z przypominającym zaczerpnięty z horroru house'owy fragment refrenu. To jeden z trzech instrumentalnych utworów na płycie, dowodzący, że muzyka X-Press 2 w otoczeniu gościnnych występów gwiazd, potrafi obronić się sama. Ostry kawałek "Smoke Machine" zainspirowany machinerią wykorzystaną podczas setu Danny"ego Tenaglii na Winter Music Conference w Club Space w Miami, aż kipi od niebezpiecznych, groźnych dźwięków. Z kolei tytułowy "Muzikizum" łączy w sobie surowy amerykański funk z futurystycznym europejskim techno – zapowiada się więc mieszanka cokolwiek wybuchowa.

Przez ostatnie lata udanie wprowadzają dramatyzm w swoje zadziwiające sety, grane w porywach nawet na sześciu gramofonach! Jeżeli dodać do tego wokalne popisy Ashleya i sample z mnóstwa współczesnych albumów, to wiadomo, czym zespół zadziwił klubową publiczność od Londynu po Ibizę. "Lubimy trudne wyzwania i dlatego pewnie nasze występy robią takie wrażenie. Często gramy bez wcześniejszych prób, dlatego żartuję, że uprawiamy DJ'skie jam session" – opowiada Rocky.

"Wystarczy, ze jeden z nas zagra jakiś utwór, a zaraz drugi wyszukuje do niego całą masę efektów, beatów czy wokaliz. Chwilami tworzy się nawet tzw. ściana dźwięku." Ich sety są połączeniem różnych elementów - od głębokiego house po ciężką perkusję i hałaśliwy wokal. Tego samego spodziewajcie się po całej płycie – zaskakujące innowacje i oryginalność, jakiej po takim gatunku muzyki trudno by się spodziewać. A jednak. O tym, czy spodoba wam się ten album, zdecyduje w równym stopniu głowa, jak i stopa. "Muzikizum" to połączenie schizofrenicznego wachlarza nastrojów, jak i nowoczesnych podkładów. Czasami najtrudniej wpaść na najbardziej oczywiste rozwiązania. Zapytajcie Davida Byrne"a.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
London X-PressX-Press 206.199359[1]-Juniors Boy' s Own JBO 12[written by Beedle, Diesel, Rocky][produced by Beedle, Diesel, Rocky]
Say what!X-Press 210.199332[2]-Juniors Boy' s Own JBO 16[written by Ashley, Diesel, Rocky][produced by Ashley, Diesel, Rocky]
Rock 2 house/Hip housin'X-Press 2 feat LO-PRO07.199455[2]-Juniors Boy' s Own JBO 21[written by Ashley, Diesel, Rocky][produced by Ashley, Diesel, Rocky]
The soundX-Press 203.199638[1]-Juniors Boy' s Own JBO 36[written by Ashley, Diesel, Rocky][produced by Ashley, Diesel, Rocky][1[2][12].Hot Disco/Dance;Logic 59 039 12"]
Tranz Euro XpressX-Press 210.199645[3]-Juniors Boy' s Own JBO 42[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
AC/DCX-Press 209.200060[6]-Skint SKINT 57[written by A. Beedle, D. House, D. Rock]
MuzikizumX-Press 204.200152[9]-Skint SKINT 65[written by A. Beedle, D. House, D. Rock][produced by X-Press 2]
Smoke machineX-Press 210.200143[7]-Skint SKINT 69[written by X-Press 2][produced by X-Press 2][31[8].Hot Disco/Dance;Skint [import] 12"]
LazyX-Press 2 feat David Byrne04.20022[21]-Skint SKINT 74[written by David Byrne, X-Press 2][produced by X-Press 2][1[1][13].Hot Disco/Dance;Skint 79 754 12"]
I want you backX-Press 2 feat Dieter Meier09.200250[2]-Skint SKINT 81[written by Dieter Meier , X-Press 2][produced by X-Press 2]
Smoke Machine – The RemixesX-Press 211.200280[2]-Skint XPRESS 002-
SupasongX-Press 212.2002100[2]-Skint XPRESS 004[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
Call That LoveX-Press 202.200390[2]-Skint XPRESS 003[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
Strobelight SilhouetteX-Press 205.200486[2]-Skint XPRESS 010-
Give ItX-Press 2 feat. Kurt Wagner10.200533[7]-Skint SKINT 111[written by X-Press 2][produced by X-Press 2]
Kill 100X-Press09.200659[2]-Skint SKINT 124[written by X-Press 2, Rob Harvey][produced by X-Press 2]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
MuzikizumX-Press 205.200215[5]-Skint BRASSIC 23[produced by X-Press 2]


poniedziałek, 9 lipca 2018

Josh Wink

Ur. w 1970 r. w Filadelfii, znany ze swych niesamowitych dredziastych włosów do pasa. Zaczął pracować jako DJ już w 1987 r., grywając na lokalnych imprezach. Dotychczas ukrywał się na singlach pod wieloma pseudonimami: E-Culture (debiut „Tribal Contusion” w 1990 r.). Deep Aural Penetration, Abundance Of Cups, Crusher. Size 9 oraz takimi, które stanowiły przekręcenie literowe jego nazwiska (Just King & Wink, Winx, Wine, itd.) nagrywając dla wytwórni jak Strictly Rhythm, Limbo, Vinyl Solution czy R&S.

Tak naprawdę zrobiło się o nim i jego wytwórni Ovum głośno w 1994 r. dzięki kilku udanym tanecznym house’owym przebojom. Pierwszym był „I ’m Ready”, nagrany pod pseudonimem Size 9, którego licencję od Ovum kupiła firma Virgin, kolejne to „How’s The Music” dla filii wytwórni Nervous, Sorted i chyba największy przebój taneczny 1995r. roku „Don’t Laugh”, także dla Sorted.

Niesamowicie wsamplowany śmiech, dopełniony ciężkim house’owym rytmem, stal się przebojem roku. Kilka miesięcy później sukces udało się powtórzyć singlem „Higher State Of Consciousness”, który oryginalnie wydala wytwórnia Strictly Rhythm, a później prawa do rozpowszechniania kupiła w Anglii firma Mercury. W ślad za komercyjnymi sukcesami swych produkcji stal się popularnym DJ-em po obu stronach Atlantyku. Jego debiutancki longplay wydala w Europie wytwórnia XL, dla której nagrywa m.in. The Prodigy.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Don't LaughWinx02.199538[6]-XL Recordings XLS 62CD[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][27[10].Hot Disco/Dance;Sorted 20 130 12"]
I'm ReadySize 906.199530[5]-VC Recordings VCRD 2[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][1[1][13].Hot Disco/Dance;Virgin 38 472 12"]
Higher State Of ConsciousnessJosh Wink09.19958[16]-Manifesto FESCD 3[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][10[11].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 321 12"]
Hypnotizin'Winx03.199635[5]-XL Recordings XLS 71CD[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][10[11].Hot Disco/Dance;Strictly Rhythm 12 321 12"]
Higher State Of Consciousness `96 RemixesWink07.19967[31]-Manifesto FESCD 9[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
You Are The OneWinx09.1996---[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][14[11].Hot Disco/Dance;Sorted 20 222 12"]
Are You There?Josh Wink03.1997122[2]-Ovum OVUK 1201[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][15[15].Hot Disco/Dance;Ovum 78 416 12"]
Sixth SenseWink04.1998---[written by Josh Wink][produced by Josh Wink][24[10].Hot Disco/Dance;Ovum 78 726 12"]
Simple ManWink feat. The Interpreters08.199878[3]-Sony S2 WINK 1CD[written by Herschel Gaer, Josh Wink][produced by Josh Wink]
Don't LaughWinx06.2000184[1]-Club Tools[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
How's Your Evening So Far?Josh Wink & Lil Louis08.200023[8]-Sony S2 WINK 1CD[written by Marvin Burns][produced by Josh Wink][3[13].Hot Disco/Dance;Ovum 125 12"]
Evil AcidWink07.2001167[2]-Ovum Recordings OVM 137 [US][written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
Superfreak (Freak)Wink07.200298[1]-Ovum OVM 150[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
Fill Me With Acid / OakishWink02.2004149[1]-Ovum Recordings OVM 161[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]
516 AcidWink12.2004117[1]-Ovum Recordings OVM 165[written by Josh Wink][produced by Josh Wink]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Left Above The CloudsJosh Wink09.1996199[1]-XL Recordings XLCD 119[produced by Josh Wink]

WestBam

Właśc. Maximilian Lenz, ur. w 1965 r. w Munster (Westfalia). Król stylu balearic, jeden z głównych animatorów wczesnego house'u. Przybył do Berlina w 1982 r. a rok później przez przypadek został DJ-em.

Nim house naprowadził go na trop techno z Detroit, Westbam zajmował się muzyką eksperymentalną i elektroniczną. Był organizatorem pierwszej "house party" w Berlinie, a w połowie lat 9O. założył własną wytwórnię nagraniową Low Spirit. Low Spirit wydała między innymi Dreams Grace Darling.

Westbam po raz pierwszy został zauważony na arenie międzynarodowej w 1987 r., gdy doszedł do finałów DMC World Mixing Championship w Londynie. Jego pierwszym projektem muzycznym był mega-miks Depeche Mode. Pierwszą jego solową EP-ką była This is not A Boris Becker Song (dla Wall City Records), która zdobyła pierwsze miejsce na berlińskiej liście przebojów. Został wybrany

Najlepszym DJ-em miasta przez magazyn "Zitty" i stał się popularnym autorem audycji radiowej.
Inne znane utwory Westbama to np. "Alami Clock" (z którego Andy Weatherall wziął sampel dzwonów do remiksu utworu "Glider" grupy My Bloody Valentine) oraz "Monkey Say, Monkey Do" z 1989 r. (wydany pod szyldem Disco Deutschland).
Największą popularność w tamtym okresie przyniósł mu "The Roof Is On Fire", z syntezatorowym głosem wyjętym z komputera Apple Macintosh.

W 1992 r. wydał słynny "Mayday Anthem" (przy okazji edycji imprezy Mayday w Kolonii). Singel "Celebration GeneraTion" z 1994 r by! utrzymany w czystszym stylu techno (utwór ten remiksował Justin Robertson). Westbam nie ma wątpliwości co do znaczenia muzyki:
"Nic nie jest tak wiernym odzwierciedleniem naszych czasów, jak elektroniczna muzyka taneczna. To jest pierwszy prawdziwie międzynarodowy gatunek muzyczny".
Aktualnie Low Spirit działa jako filia wytwórni Polydor.

W jego sporej dyskografii znajduje się m.in. album Seoul; ten zawierający S nagrań longplay zrealizowany został tylko w Korei. Westbam bardzo często realizuje remiksy, można wśród nich znaleźć m.in. Deskee "Let There Be House", Rhythm Asyllum "Cold Train", Philipp Boa "This Is Michael" i Yello "Bostich".

Jego firma Low Spirit organizuje też jedną z największych, cyklicznych imprez techno w Niemczech: Mayday. Na wydawanych przy tej okazji składankach i singlach Westbam jest także współautorem projektu Members Of Mayday. Do jego największych ostatnich przebojów pod pseudonimem Westbam należy wyjątkowo udany utwór "Terminator".


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Hold Me BackWestBam01.199078[2]-Swanyard SYR 6 [written by Dick, Jan Kuhn, WestBam]
The roof is on fireWestBam05.199079[1]-Swanyard SYR 10 [written by WestBam][9[11].Hot Disco/Dance;TSR 865 12"]
Celebration Generation WestBam07.199448[3]-Polydor POXR 5[written by Klaus Jankuhn, WestBam][produced by Klaus Jankuhn, WestBam]
Bam Bam BamWestBam11.199457[3]-Polydor PZCD 329[written by Klaus Jankuhn, WestBam]
Wizards of the sonicWestBam06.199532[5]-Urban PZCD 344[written by Klaus Jankuhn, WestBam][produced by Klaus Jankuhn, WestBam]
Always musicWestBam/Koon + Stephenson03.199651[3]-Low Spirit Recordings 5779152[written by Axel Stephenson , Klaus Jankuhn , WestBam]
Born to bangWestBam06.1997198[1]-Low Spirit SPIRITCD 6[written by Jean Vanloo , Klaus Jankuhn, Patrick Hernandez, Westbam]
Sonic EmpireWestBam with Members of Mayday10.199784[1]-Low Spirit 74321523542[written by Klaus Jankuhn, WestBam][produced by Klaus Jankuhn, WestBam]
SunshineWestBam with Dr. Motte11.199798[1]-Low Spirit SPIRITCD 10-
Wizards of the sonic [remix]WestBam vs. Red Jerry06.199843[4]-Wonderboy 010[written by Klaus Jankuhn, WestBam]
The roof is on fire [remix]WestBam's11.199858[3]-Logic 74321 63316 2
Beatbox rockerWestBam04.1999191[1]-Mute 236[written by Klaus Jankuhn, WestBam]

Two Lone Swordsmen

Ur. 6.04.1963 r. Na początku lat 80-tych pracował jeszcze na budowach; później byl scenografem filmowym, a w końcu podjął pracę DJ-a. Na serio jego kariera zaczęła się w 1988 r., roku acidowego boomu, kiedy rezydował w klubach Shoom i Spectrum. Wkrótce założył wespół z Terrym Farley em i Steve’em Mayesem fanzin „Boy’s Own” poświęcony muzyce, modzie i piłce nożnej.

 Gdy Boy’s Own przekształcił się w wytwórnię płytową, Weatherall zaśpiewał na jednym z wydanych jej nakładem nagrań grupy Bocca Juniors. Jednak sławę przyniósł mu dopiero remiks utworu „Loaded” zespołu Primal Scream. Wkrótce lista klientów Weatheralla urosła do imponujących rozmiarów: James, Happy Mondays, That Petrol Emotion, St Etienne, The Grid, Meat Beat Manifesto, Big Flard Excellent Fish, S’Express, The Orb, Finitribe, A Man Called Adam, Jah Wobble, Future Sound Of London, The Moody Boyz, One Dove, Throbbing Gristle, Galliano, Flowered Up, Bjórk, Espiritu, Yello, Stereo MC’s, New Order.

Jednak najważniejszym jego osiągnięciem jest chyba nadzorowanie produkcji albumu Screamadelica starych znajomych z grupy Primal Scream - longplay ten wyznaczył narodziny nowego gatunku muzycznego. Przez pewien czas Weatherall pracował jako DJ w rozgłośni Kiss FM, ale wkrótce jego eklektyczno-anarchistyczne poczynania przerosły cierpliwość pracodawców. „Moje korzenie tkwią w rock’n’rollu. The Clash to ciągle najlepsza grupa świata”.

Metody pracy Weatheralla podobne są do filozofii Joego Meeka: np. zamiast perkusji wykorzystuje on sample sygnałów automatycznych sekretarek czy odgłosy pokryw pojemników na śmieci. Czasopismo „Q” nazwało go „Philem Spectorem muzyki techno”. Weatherall założył jeszcze jedną wytwórnię fonograficzną zespól i ekipę remikserską pod wspólną nazwą The Sabres Of Paradise; odnosi ona wielkie sukcesy. Weatherall organizuje też regularne imprezy klubowe - Sabresonic.

W 1993 r. podpisał umowę wydawniczą z wytwórnią MCA. Po oficjalnym potwierdzeniu pod koniec 1995 r. braku wspólnych planów z duetem Kooner/Bums (współpracownicy z grupy The Sabres Of Paradise), skoncentrował się na innych projektach. Z Davidem Harrowem założył Bloodsugar (na charytatywną składankę The Help! nagrali też utwór pod nazwą The Planet 4 Folk Quartet), a z Keithem Tenniswoodem (byłym inżynierem The Sabres Of Paradise) jako Two Lone Swordsmen, po wydaniu kilku singli w połowie 1996 r., nagrał album The Fifth Mission dla swojej wytwórni Emissions Audio Output (powstałej w miejsce zamkniętej The Sabres Of Paradise).

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Sex BeatTwo Lone Swordsmen08.2004141[1]- Warp WAP 174[written by Jeffrey Lee Pierce][produced by Andrew Weatherall, Keith Tenniswood]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
From the Double Gone ChapelTwo Lone Swordsmen05.2004144[1]-Warp WARPLP 119[produced by Andrew Weatherall, Keith Tenniswood]

Deborah Cox

Kanadyjska wokalistka o gujańskich korzeniach specjalizująca się w nagrywaniu sentymentalnych, wzruszających ballad o problemach miłosnych w brzmieniach pościelowego r&b, w najnowszych etapach kariery z powodzeniem realizująca się także na scenie jazzowej. Jest najbardziej popularną wokalistką klasycznego r&b z Kanady.

 Deborah Cox już od 12 roku życia prezentowała wyjątkowy głos w dżinglach reklamowych. Jako nastolatka często występowała w klubach muzycznych w Toronto, śpiewając wspólnie z lokalnymi zespołami. Czysty, silny wokal Cox został na początku lat 90-tych dostrzeżony przez Clive’a Davisa z wytwórni Arista. Artystka występowała wówczas w chórkach u kanadyjskiej gwiazdy pop Celine Dion, m.in. podczas inauguracji rządów prezydenta Billa Clintona w 1992 r.

Za namową Davisa tuż po skończeniu liceum zdecydowała się rozpocząć solową karierę, stale współpracując w jej ramach z producentem Lascellesem Stephensem - prywatnie partnerem artystki. Dołączenie do szeregu twórców wytwórni Arista umożliwiło zebranie prawdziwej śmietanki producenckiej na debiucie Cox. Wyjątkowo starannie dopieszczone podkłady uczuciowych ballad z Deborah Cox (1995) to zasługa m.in.   Dallasa Austina, Babyface’a, Keitha Croucha, a także samej artystki i jej męża. I choć pomimo takiej obsady samo wydawnictwo dotarło raptem do pierwszej setki  albumów Billboardu, dzięki silnie nasyconym emocjonalnie utworom „Sentimental” i „Who Do You Love” okryło się w USA złotem.

Najważniejszym materiałem w dotychczasowej dyskografii Deborah jest One Wish z 1998 r. To właśnie z tego krążka pochodzi największy hit Kanadyjki - „Nobody’s Supposed to Be Here”. Śpiewana w przejmujący sposób wzniosła ballada, przywołująca skojarzenia z uduchowionymi brzmieniami gospel, przez 14 tygodni z rzędu nie schodziła ze szczytu amerykańskiej listy singli r& b tygodnika Billboard . Rekord ten został pobity dopiero 8 lat później przez wielki przebój  Mary J. Blige „Be Without You”.

Platynowy krążek promowały jeszcze utrzymane w podobnie poważnej, romantycznej atmosferze nagrania traktujące o rozterkach w życiu emocjonalnym: „It’s Over Now” i przesadnie przesłodzone „We Can’t Be Friends” (gość. R. L. Huggar z Next, #1 na liście r&b). Po odejściu Clive’a Davisa z Aristy w 1999 r. kariera Cox zaczęła stopniowo podupadać. Niemniej jednak od czasu premiery słabo sprzedającego się The Morning After z 2002 r. (żaden z 4 singli nie pojawił się na liście Billboardu ) zyskała ona drugą młodość dzięki producentom muzyki elektronicznej.

Zapoczątkowany przez Hexa Hectora przy „Nobody’s...” trend remiksowania nagrań Cox w klubowych aranżacjach zaowocował całym albumem z nowymi wersjami utworów Kanadyjki. Kawałki Cox na Remixed pod obróbkę wzięli obok Hectora także Danny Sullivan i David Morales, a efekt ich prac zrobił niemałą furorę w amerykańskich i brytyjskich klubach. Zachęcona sukcesem tanecznego wydania swych nagrań, Cox opublikowała w 2005 r. utrzymany w dyskotekowej stylistyce maxi-singiel „House Is Not a Home”.

Wielu fanów kojarzy Cox z nagrań, które pojawiły się na ścieżkach dźwiękowych do pełnometrażowych filmów. Wśród nich są m.in. „Things Just Ain’t the Same” (z „KasaMowa” z 1997), „Absolutely Not!” („Dr. Dolittle 2”, 2001), „Nobody Cares” („Hotel Ruanda”, 2004) i „Definition of Love " („Akeelah i jej nauczyciel”, 2006). Związki wokalistki z przemysłem filmowym wykraczają poza pojawianie się na soundtrackach. Obdarzona uroczą aparycją twórczyni zagrała główne role w kilku filmach, m.in. „Love Come Down” (reż. Clement Virgo, 2000, Kanada) i „Blood of a Champion” (reż. Lawrence Page, 2006, USA).

 Wyjątkowym utworem w karierze artystki jest nagrany w 2000 r. duet z   Whitney Houston
- „Same Script, Different Cast”, traktujący we wzruszający sposób - po raz kolejny w karierze obu artystek - o złamanym kobiecym sercu. Cox bywa często porównywana do słynnej diwy r&b/ pop z racji podobnej barwy głosu, talentu operowania wokalem i faktu bycia odkrytą przez Clive’a Davisa.

W latach 2005-2006 artystka nagrywała materiał osadzony w klimacie klasycznego jazzu, który miał stanowić wyraz hołdu dla uwielbianej przez Cox wokalnej ikony XX wieku - Dinah Washington. Owoc prac w postaci albumu Destination Moon ujrzał światło dzienne w 2007 r. Nowy - dojrzalszy i wyjątkowo elegancki - image wokalistki spotkał się z bardzo życzliwą reakcją fanów i krytyków. W odróżnieniu od poprzednich wydawnictw, zdominowanych przez rozchwytywanych producentów, na tym materiale za warstwę muzyczną była odpowiedzialna 40-osobowa orkiestra. Żywy, przejmujący wokal Deborah, która uroczyście i jednocześnie z wielką werwą interpretowała nagrania Washington i śpiewała autorskie kompozycje jazzowe i akustyczne, stanowił wspaniałe dopełnienie starannie dopieszczonego majstersztyku brzmieniowego.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Sentimental/My radioDeborah Cox09.199534[5]27[20]Arista 12 852[written by Dallas Austin, Deborah Cox, Colin Wolfe][produced by Dallas Austin][4[25].R&B; Chart][33[5].Hot Disco/Dance;Arista 2892 12"]
Who Do U LoveDeborah Cox02.199631[6]17[20]Arista 12 950[written by Vassal Benford, Larry Campbell][produced by Larry Campbell][12[20].R&B Chart][1[1][12].Hot Disco/Dance;Arista 12 943 12"]
Where Do We Go From Here/Call meDeborah Cox07.1996-48[14]Arista 13 223[28[20].R&B; Chart][written by Deborah Cox, Lascelles Stephens][produced by Vincent Herbert]
Just Be Good To MeDeborah Cox09.1996---[8[11].Hot Disco/Dance;Arista 13 235 12"][written by James Harris III, Terry Lewis][produced by Jimmy Jam and Terry Lewis]
The Sound Of My Tears/It could've been youDeborah Cox01.1997-97[4]Arista 13 277[51[50].R&B; Chart][written by Keith Crouch, Kipper Jones][produced by Keith Crouch]
Things Just Ain't The SameDeborah Cox07.1997-56[17]Arista 13 380[written by Nicole Renée,Alfred Antoine,Andre Evans,Thom Bell,Linda Creed][produced by Alfred Antoine, Andre Evans][22[20].R&B Chart][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 13 381 12"][sample z "You are everything"-The Stylistics]
Nobody's Supposed to Be HereDeborah Cox10.199855[5]2[29]Arista 13 550[platinum-US][written by Montell Jordan, Anthony "Shep" Crawford][produced by Anthony "Shep" Crawford][1[14][33].R&B; Chart][1[1][13].Hot Disco/Dance;Arista 13 551 12"]
It's Over NowDeborah Cox07.199949[4]70[6]Arista 13656[written by A. Jackson, D. Griffin, K. Gist, T. Stinson-Jackson][produced by Alonzo Jackson, KayGee][20[20].R&B; Chart][1[2][13].Hot Disco/Dance;Arista 13 656 12"]
We Can't Be Friends/It's Over NowDeborah Cox R.L from Next09.1999-8[20]Arista 13 724[gold-US][written by Anthony Crawford, Jimmy Russell][produced by Anthony Crawford][1[2][34].R&B; Chart]
Same Script, Different CastWhitney Houston & Deborah Cox06.2000-70[9]Arista 13 860[written by Stacey Daniels,Shae Jones,Shep Crawford,Montell Jordan][produced by Shep Crawford][14[20].R&B; Chart][4[10].Hot Disco/Dance;Arista 13 860 12"]
Absolutely NotDeborah Cox08.2001---[written by CyrenYoung,A. Russell,E. Jones,J. Glasco,T. Palmer][produced by E. Johnson,C. Jennings,CyrenYoung,J. Glasco,E. Jones][1[2][12].Hot Disco/Dance;J Records 21 100 12"][piosenka z filmu "Dr Dlittle 2"]
Mr. LonelyDeborah Cox10.2002---[written by CyrenYoung,A. Russell,E. Jones,J. Glasco,T. Palmer][produced by E. Johnson,C. Jennings,CyrenYoung,J. Glasco,E. Jones][1[1][14].Hot Disco/Dance;J Records 21 243 12"]
Up & Down (In & Out)"Deborah Cox feat Jadakiss11.2002-67[1].Hot 100 Singles SalesJ Records 21 204[written by Alex Richbourg,Deborah Cox,James Wright,Jimmy Jam,Terry Lewis][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis][58[10].R&B Chart]
The Morning AfterDeborah Cox12.2002--J Records[produced by Warryn "Baby Dubb" Campbell][63[14].R&B Chart]
Play Your PartDeborah Cox05.2003--J Records[written by Shep Crawford][produced by Shep Crawford][1[1][12].Hot Disco/Dance;J Records [promo] 12"]
Something Happened On The Way To Heaven/Starting with youDeborah Cox03.2004-95[1]J Records 54 956[written by Phil Collins, Daryl Stuermer][produced by Shep Crawford]
Did You Ever Love MeDeborah Cox11.2008--Deco[written by Deborah Cox,James Harris III,Terry Lewis,James "Big Jim" Wright][produced by Jimmy Jam & Terry Lewis,Big Jim][69[7].R&B Chart]


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Deborah CoxDeborah Cox10.1995-102[16]Arista 18 781[gold-US][produced by Clive Davis,Dallas Austin,Vassal Benford,Larry "Rock" Campbell,Daryl Simmons,Keith Crouch,Lascelles Stephens,Vincent Herbert,Keith Thomas,Tim & Bob,Babyface]
One WishDeborah Cox10.1998-72[46]Arista 19 022[platinum-US][produced by Clive Davis,Stevie J.,Kay Gee,Shep Crawford,DJ Quik,Rodney Jerkins,Daryl Simmons,Lascelles Stephens,David Foster,Hex Hector]
The Morning AfterDeborah Cox11.2002-38[8]J Records 20 014[produced by Clive Davis,Deborah Cox,Jimmy Jam & Terry Lewis,Jermaine Dupri,Shep Crawford,Rodney Jerkins,LaShawn Daniels,E. Jones,D. Christopher Jennings,Eric Johnson,A. Russell,James Glasco,James "Big Jim" Wright,Battlecat,Warryn Campbell,Junior Vasquez,Hex Hector,Mac Quayle,Widelife,Johnny Vicious]
Destination MoonDeborah Cox06.2007-175[1]Decca 8332[produced by Rob Mounsey]
The PromiseDeborah Cox11.2008-106[2]Deco Recording Group RG 5209[produced by Deborah Cox,Rich Nice,Lascelles Stephens,The Avila Brothers,Tom Craskey,Shep Crawford,Jimmy Jam,Terry Lewis,Big Jim,Davix,Professa Funk,Phillip "P3" Scott,Devo Springsteen,Rob Torres]

niedziela, 8 lipca 2018

David Coverdale

David COVERDALE (22.09.1949, Saltburn-by-Sea, Yorkshire) - voc, g; kompozytor, autor tekstów. Jego rodzice prowadzili mały klub w prowincjonalnym, nadmorskim Saltburn; z ustawionej tam szafy grającej poznał klasykę rocka, m.in. przeboje The Yardbirds, The Pretty Things, The Kinks. Od najmłodszych lat śpiewał, ale nie mniej niż muzyka pociągały go sztuki plastyczne i mitologia grecka. Kształcił się w Green Lane Art College w Middlesborough. Od 1967 występował z działającymi w tym rejonie amatorskimi i półprofesjonalnymi zespołami: Vintage 67, Denver Mule, Magdalene (w którym później zastąpił go Chris Rea), The Skyliners, The Government (z którym w lutym 1971 dokonał pierwszych nagrań), Harvest, Rivers Invitation i w końcu z własnym The Fabulosa Brothers.

Już wtedy sporo komponował (w tym czasie powstały piosenki w rodzaju Holy Man, Sail Away czy Soldier Of Fortune, które później nagrał z grupą Deep Purple). Ponieważ trudno mu było utrzymać się ze śpiewania, zatrudnił się jako sprzedawca w butiku z odzieżą, najpierw w Middlesborough, później w Redcar.

W końcu 1973 dowiedział się o odejściu Iana Gillana z Deep Purple i wysłał formacji własne nagrania dokonane z The Fabulosa Brothers. Zaintrygował ją i po krótkim przesłuchaniu w Scorpio Studios niedaleko Euston Station w Londynie (zaśpiewał m.in. Yesterday The Beatles) został do niej przyjęty. Uczestniczył w powstaniu takich jej płyt, jak "Burn" (Purple, 1974), "Stormbringer" (Purple, 1974) i "Come Taste The Band" (Purple, 1975). Jako jej wokalista odniósł wreszcie upragniony sukces. Jednakże już jesienią 1975 podjął decyzję o jej porzuceniu. Miał dość konfliktów i zmagań z dwoma muzykami, którzy chcieli nadać formacji własny kierunek Glennem Hughesem i Tommym Bolinem. Zaczęła go też trochę męczyć konwencja stylistyczna, wypracowana, zanim znalazł się w składzie. W rezultacie postanowił spróbować kariery na własny rachunek. Tymczasem jednak menażerowie ubłagali go, by nie mówił o swojej decyzji nikomu, nawet kolegom.Zgodził się, ale nie oznaczało to, że odłożył realizację własnych planów na później.

Na koncert Deep Purple na Wembley Arena w Londynie zaprosił starego kumpla, gitarzystę Micky'ego Moody'ego, ostatnio muzyka zespołu Snafu, i zaproponował mu wspólne przygotowanie repertuaru pierwszej solowej płyty, i niemal natychmiast zabrał się z nim do roboty. A gdy po ostatnim koncercie w składzie Deep Purple, w marcu 1976 roku w liverpoolskim Empire, mógł się wreszcie zaszyć w domowym zaciszu - mieszkał wtedy w Herrsching w Niemczech - praca zaczęła przynosić pierwsze owoce, i niebawem, w sierpniu tego roku, zamknął się w studiu Kingsway Recorders w Londynie, należącym do Iana Gillana, wraz z Rogerem Gloverem, jeszcze jednym byłym muzykiem grupy, jako producentem, by nagrać podkłady. A we wrześniu w Musicland w Monachium, gdzie wcześniej pracował z Deep Purple, dograł partie wokalne. Niestety, jego menażerowie nie byli zachwyceni owocami sesji. Wydanie gotowego już albumu wstrzymano. A dalsza kariera Coverdale'a stanęła pod znakiem zapytania. Pojawiły się co prawda plotki, że być może zastąpi Ozzy'ego Osbourne'a w Black Sabbath, ale okazały się nieprawdziwe. Prawdą było natomiast, że zaproponowano mu miejsce Davida Byrona w Uriah Heep. Po kilku wspólnych próbach uznał wszakże, iż nie byłby to najlepszy krok w jego karierze, i postanowił walczyć o wydanie swojej płyty, dla której wymyślił tytuł "Whitesnake".

Ukazała się na początku 1977 roku, najpierw tylko w Niemczech i Francji, a dopiero dwa, trzy miesiące później także w Anglii. Coverdale twierdził zawsze, że jest zafascynowany murzyńskim rhythm'n'bluesem i soulem, a jako mistrza wskazywał ciemnoskórego Marvina Gaye'a. I rzeczywiście, zarówno swobodny, ekspresyjny sposób, w jaki zaśpiewał na "Whitesnake", jak i przesycony bluesowo-funkową aurą repertuar potwierdzały prawdziwość tego wyznania. Wyróżniały się przede wszystkim trzy utwory: Sunny Days i Peace Loving Man - pożegnania z Deep Purple, oraz Blindman - poruszający song w stylu Free. Niestety, album przepadł na rynku. W Wielkiej Brytanii rozszedł się w tym czasie zaledwie w dwóch tysiącach egzemplarzy.

Zanim Coverdale poznał te wyniki, w marcu i kwietniu 1977, znowu w Londynie i Monachium, znowu przy pomocy Moody'ego i Glovera, nagrał drugi album, "Northwinds". Wydany w marcu 1978, byt on jedynie bladym odbiciem "Whitesnake" (np. Northwinds, Ove Me Kindness, Queen Of Hearts, Only My Soul). Zanim jeszcze trafił na rynek, Coverdale zaczął myśleć o utworzeniu stałej grupy, z którą mógłby ruszyć w trasę. Tak powstała formacja, której dał nazwę Whitesnake.
Z nią zrealizował wiele albumów, m.in. ogromnie popularne "Come And Get It" (Liberty, 1981), "Whitesnake" (EMI, 1987) i "Slip Of The Tongue" (EMI, 1989). Ale w 1991 ją rozwiązał.

Przypomniał się jako solista singlem Last Note Of Freedom/Gimme Some Lovin' (Epic, 1991), wyprodukowanym przez Trevora Horna i nagranym z gościnnym udziałem Trevora Rabina, gitarzysty znanego z Yes. Natomiast przez następne dwa lata występował w duecie z Jimmym Page'em, byłym gitarzystą The Yardbirds i Led Zeppelin. Jedynym owocem tej współpracy była wszakże płyta "Coverdale/Page" (EMI, 1993). W 1997 reaktywował Whitesnake. We wrześniu tego roku koncertował z formacją w Polsce. W 1999 wrócił do studia jako solista, a towarzyszyli mu Doug Bossi -g, k, Marco Mendoza - b i Danny Carmassi - dr. W tym czasie pisano też, iż prowadzi rozmowy z Eddiem Van Halenem na temat ewentualnego dołączenia do zespołu Van Halen, ale plotka okazała się nieprawdziwa.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
NorthwindsDavid Coverdale02.198278[1]-Purple TPS 3513[produced by Roger Glover]
Into the LightDavid Coverdale10.200075[2]-EMI 7243 5 28124 2 4 [produced by David Coverdale]