Dave "Baby" Cortez

Właśc. David Cortez Clowney, ur. 13.08.1938 r. w Detroit w stanie Michigan, USA. Jako chłopiec grał w kościele na organach, które zamienił następnie na organy Hammonda. Pod koniec lat 50-tych występował w młodzieżowych klubach na środkowym zachodzie USA i w Kalifornii.

W latach 1955-57 był członkiem grupy wokalnej The Pearls, między 1956 a 1957 r. występował też z The Valentines. W 1956 r. dokonał pierwszego nagrania (pod pseudonimem Dave Clooney) dla wytwórni Ember.

We wrześniu 1959 r. przeniósł się do RCA Victor. W tym samym roku doczekał się pierwszego przeboju, "Happy Organ", firmowanego przez Clock Records. Jeszcze w tym samym roku nagrał drugi przebój - "Rinky Dink" — surowy utwór instrumentalny w stylu "Louie Louie", który brzmiał jak kwintesencja rockowej naiwności nastolatków lat 60-tych.

W 1963 r. zarejestrował dla wytwórni Chess Records album o takim samym tytule. Później podpisał kontrakt z wytwórnią Roulette Records, co zaowocowało singlami "Shindig", "Tweetie Pie" i "In Orbit". W lutym 1966 r. nagrał dla firmy Metro album The Fabulous Dave "Baby" Cortez.

Po sześcioletniej przerwie, w 1972 r. powrócił longplayem Soul Vibration, nagranym dla wytwórni All Platinum, z udziałem Franka Prescoda (bas) i Bunky'ego Smitha (perkusja). Po podpisaniu kontraktu z kolejną firmą T-Neck — oddziałem Buddha Records — współpracował z The Isley Brothers nad produkcją The Isley Brothers Go All The Way. Od tego czasu nie wiele o nim słychać.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Happy Organ / Love Me as I Love You	Dave "Baby" Cortez	03.1959	-	1[1][17]	Clock 1009	[written by David Clowney,Ken Wood,James Kriegsmann][produced by Walter Moody][5[13].R&B Chart]
The Whistling Organ / I'm Happy	Dave "Baby" Cortez	06.1959	-	61[8]	Clock 1012	[written by David Clowney/James Kriegsmann/K.R. Wood]
Piano shuffle/It's a sin to tell a lie	Dave "Baby" Cortez	10.1959	-	103[2]	Clock 1014	[written by David Clowney/Kurt Wood]
Rinky Dink / Getting Right	Dave "Baby" Cortez	07.1962	-	10[14]	Julia/Chess 1829	[written by D. Clowney/Paul Winley][9[14].R&B Chart]
Happy Weekend / Fiddle Sticks	Dave "Baby" Cortez	10.1962	-	67[7]	Chess 1834	[written by D. Clowney]
Fiesta/Hey-Hey-Hey	Dave "Baby" Cortez	11.1962	-	96[2]	Emit 301	[written by David Clowney/Kurt Wood]
Hot Cakes! (1st Serving)	Dave "Baby" Cortez	04.1963	-	91[2]	Chess 1850	[written by Clowney/Hall]
Organ Shout / Precious You	Dave "Baby" Cortez	08.1963	-	76[3]	Chess 1861	[written by D. Clowney , J. Clowney]
Popping popcorn/The question [Do you love me]	Dave "Baby" Cortez	01.1965	-	132[2]	Okeh 7208	[written by T. Vann, D. Clowney][produced by Teddy Vann]
Tweetie pie/Things ain't what they used to be	Dave "Baby" Cortez	10.1965	-	135[2]	Roulette 4628	[written by David Clowney, Julia Clowney][produced by Hugo, Luigi]
Count down/Summertime [Cha-cha-cha]	Dave "Baby" Cortez	06.1966	-	91[3]	Roulette 4679	[written by David Clowney/Glover/Levy][produced by Henry Glover]
Someone Has Taken Your Place/Born Funky	Dave "Baby" Cortez	06.1973	-	-	All Platinum 2343	[written by D. Clowney, J. Richardson ][produced by Joe Richardson, Dave Cortez]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rinky Dink	Dave "Baby" Cortez	09.1962	-	107[3]	Chess 1473	[produced by Ralph Bass]

Dave & Ansil Collins

Wokalny duet z Jamajki. Na brytyjskich listach przebojów pojawił się w 1971 r. jako wykonawca piosenki "Double Barrel", której autorem i producentem był Winston Riley.

Temat (oparty na bojowych okrzykach i namolnym rytmie elektronicznych organów) stał się jedną z pierwszych płyt reggae spopularyzowanych na rynku amerykańskim. Drugi singel duetu, "Monkey Spanner", również wszedł do pierwszej dziesiątki brytyjskich zestawień.

Ansil, nagrywający poprzednio jako solista dla lansującej rytmy karaibskie wytwórni Trojan, kontynuował współpracę z płytowymi manufakturami jeszcze w latach osiemdziesiątych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Double Barrel	Dave & Ansil Collins	03.1971	1[2][15]	22[11]	Big Tree 115	[written by W. Riley][produced by W. Riley]
Monkey Spanner	Dave & Ansil Collins	06.1971	7[12]	-	Big Tree 125	[written by A. Collins,W. Riley][produced by W. Riley]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Double Barrel	Dave & Ansil Collins	08.1971	41[2]	-	Big Tree BTS 2005	[produced by Winston Riley ]

Freddie & The Dreamers

FREDDIE AND THE DREAMERS, grupa brytyjska. Powstała w 1959 w Manchesterze. Pierwszy skład: Freddie Garrity (14. 11. 1940r, Manchester - 19.05.2006r, Bangor, Walia) -voc, g, Derek Quinn (24. 05. 1942r, Manchester) - g, hca, Roy Crewsdon (29. 05. 1941r, Manchester) - g, p, perc, Pete Birrell (9.05.1941r, Manchester) - b, acc, Bernie Dwyer (11. 09.1940r, Manchester - 4.12.2002r, Manchester) - dr, p. W 1969 odszedł Quinn. Formacja rozsypała się w 1973, ale w późniejszych latach kilkakrotnie wznawiała działalność, m.in. w 1976 i 1989r, jednakże Garrity'emu towarzyszyli wówczas inni muzycy niż w latach sześćdziesiątych.

Doświadczenia estradowe zdobywała, koncertując w klubach Manchesteru, ale też m.in. w hamburskim Top Ten Club. Od 1961 występowała na żywo w programach radia BBC, m.in. w Beat Show. W końcu 1962 podpisała kontrakt z firmą Columbia, działającą w ramach EMI. Wielką popularność przyniosły jej już pierwsze małe płyty: If You Gotta Make A Fool Of Somebody (piosenka z repertuaru Jamesa Raya)/Feel So Blue z maja 1963, I'm Telling You Now (piosenka Mitcha Murraya)/The Viper z sierpnia i You Were Made For Me (piosenka Mitcha Murraya)/Send A Letter To Me z listopada tego roku oraz Over You/Come Back When You're Ready z lutego 1964, I Love You Baby (piosenka z repertuaru Paula Anki)/Don't Make Me Cry z maja, Don't Do That To Me/Just For You z lipca i I Understand (piosenka z repertuaru G-Clefs)/I Will z października tego roku.

Sukces odniósł też debiutancki album - "Freddie And The Dreamers" z 1963r, promowany m.in. na wspólnej trasie po kraju z Royem Orbisonem. Chociaż jednak wypłynęła na fali zespołów beatowych z The Beatles na czele i podobnie jak one miała w repertuarze przeboje doby rock'n'rolla, jak Johnny B. Goode Chucka Berry'ego, Kansas City Little Richarda czy See You Later Alligator Billa Haleya, skłaniała się raczej ku piosence kabaretowej, rewiowej, humorystycznej, podanej w atmosferze błazeńskiej zabawy, jak We Wear Short Shorts i The Viper.

Dobre wyobrażenie o niewyszukanym, nieco rubasznym typie humoru reprezentowanym przez grupę dawały jej występy filmowe, m.in. w What A Crazy World (1963, reż. Michael Carreras), Just For You (1964, reż. Douglas Hickox) i Everyday's Holiday(tytuł amerykański: Seaside Swingers; 1964, reż. James H. Hill).

W późniejszym okresie zaczęła tracić popularność w ojczyźnie; płytki A Little You/Things I'd Like To Say z marca 1965 i Thou Shalt Not Steal/I Don't Know z października tego roku uplasowały się jeszcze w dolnych rejonach list, ale żadna późniejsza nie dostała się do zestawień, a i albumy "You Were Made For Me" z 1964 i "Sing Along Party" z 1965 nie miały większego powodzenia.

Przepadł też film Cuckoo Patrol (1965, reż. Duncan Wood) z nią w roli głównej, wzorowany na beatlesowskiej burlesce Help! (Na pomoc!; 1965, reż. Richard Lester). W tym czasie odniosła jednak ogromny sukces w Stanach, gdzie z powodzeniem koncertowała, występowała w programach telewizyjnych w rodzaju Shindig i Hullaballoo, zagrała u boku m.in. The Knickerbockers i Gary Lewis And The Playboys w komedii muzycznej Out Of Sight(1966, reż. Lenny Weinrib) oraz dorobiła się kilku przebojów, jak wznowiony I'm Telling You Now czy stworzony specjalnie na tamtejszy rynek Do The Freddie (towarzyszył mu szalony taniec oparty na wygłupach estradowych Garrity'ego), ale też mniejsze I Understand, You Were Made For Me i A Little You.

Do końca lat sześćdziesiątych nagrywała - już bez większego powodzenia - dla Columbii, m.in. single If You've Gotta Minute Baby/When I'm Home With You, Playboy/ Some Day i Turn Around/Funny Over You z 1966, Hello Hello/All I Ever Want Is You i Brown And Porter's (Meat Exporters)/Little Brown Eyes z 1967, Little Big Time/You Belong To Me (solowe nagranie Garrity'ego) i It's Great/Gaberdine Mac z 1968 oraz Get Around Downtown Girl/What To Do z 1969, a także albumy "Freddie And The Dreamers In Disneyland" z 1966 (z piosenkami dla dzieci) i "Kind Freddie And The Dreaming Knights" z 1967.

Ale w 1970 ukazały się ostatnie jej płyty na wiele lat: album "Oliver In The Underworld", wydany przez Starline (znowu z piosenkami dla dzieci), i singel Susan's Tuba/You Hurt Me Girl, wydany przez firmę Philips. W późniejszym okresie i w kolejnych wcieleniach skoncentrowała się głównie na występach, chociaż w 1978 dorobiła się jeszcze jednego singla, Here We Go/I Saw Ya, wydanego przez Polydor, i albumu, "Breaking Out", wydanego przez Arny's Shack.

Dyskografię uzupełniają m.in. czwórki "If You Gotta Make A Fool Of Somebody" (Columbia, 1963), "Songs From What A Crazy World" (Columbia, 1964), "You Were Made For Me" (Columbia, 1964), "Over You" (Columbia, 1964), "Ready Freddie Go" (Columbia, 1965) i "Freddie And The Dreamers" (Columbia, 1965), a także "Just For You" (Columbia, 1965), zawierająca również nagrania duetu Peter And Gordon.

Garrity był w latach siedemdziesiątych gwiazdą cyklu programów telewizyjnych dla dzieci - Little Big Time (występował w nim z Birrellem), a w 1988 zadebiutował jako aktor teatralny w Burzy Szekspira. Jednakże przede wszystkim kontynuował karierę muzyka.

W 1974 zadebiutował jako solista płytą "Freddie Garrity" dla firmy Bus Stop, a w późniejszych latach występował z kolejnymi wcieleniami Freddie And The Dreamers. Dopiero w 2000 zrezygnował ze śpiewania - zmusił go do tego ciężki stan zdrowia po ataku serca.

Zmarł w maju 2006. Quinn po rozstaniu z Freddie And The Dreamers utworzył Derek Quinn Band, ale później znalazł zatrudnienie w przemyśle spożywczym. Crewsdon kupił bar na Wyspach Kanaryjskich. Birrell został taksówkarzem. Dwyer zmarł na raka w grudniu 2002.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If you gotta make a fool of somebody/Feel so blue	Freddie & The Dreamers	05.1963	3[14]		Columbia DB 7032	[written by Rudy Clark][produced by John Burgess][original by James Ray in 1962r]]
I' m telling you now/What have i done to you	Freddie & The Dreamers	08.1963	2[10]	1[2][1][03.65]	Columbia DB 7086	[written by Freddie Garrity/Mitch Murray][produced by John Burgess]
You were made for me/Send a letter to me	Freddie & The Dreamers	11.1963	3[9]	18[8][04.65]	Columbia DB 7147	[silver-UK][written by Mitch Murray][produced by John Burgess]
Over you/Come back when you' re ready	Freddie & The Dreamers	02.1964	13[9]	-	Columbia DB 7214	[written by Alan Jones,Derek Quinn][produced by John Burgess]
I love you baby/Don' t make me cry	Freddie & The Dreamers	05.1964	16[6]	-	Columbia DB 7286	[written by Paul Anka][produced by John Burgess]
Just for you/Don' t do that to me	Freddie & The Dreamers	07.1964	41[3]	-	Columbia DB 7322	[written by Mitch Murray][produced by John Burgess]
I understand (Just How You Feel)/I will	Freddie & The Dreamers	10.1964	5[13]	36[9]	Columbia DB 7381	[silver-UK][written by Pat Best][produced by John Burgess][hit G-Clefs-61r]
A little you/Things i' d like to say	Freddie & The Dreamers	03.1965	26[5]	48[7]	Columbia DB 7526	[written by Mills][produced by John Burgess]
Do the Freddie	Freddie & The Dreamers	04.1965	-	18[8]	Mercury 72428 [US]	[written by Dennis Lambert,Louis Pegues][produced by John Burgess]
Thou shalt not steal/I don' t know	Freddie & The Dreamers	10.1965	44[3]	-	Columbia DB 7720	[written by Scott][produced by John Burgess][oryginalne nagranie Dick & Deedee w 1964r]
Send a letter to me/There's not one thing [Just four men]	Freddie & The Dreamers	10.1965	-	123[1]	Tower 163 [US]	[written by Freddie Garrity][produced by Tony Arnold]
EP's
If you gotta make a fool of somebody	Freddie & The Dreamers	10.1963	8[12]	-	Columbia SEG 8275	-
Songs from the film "What a crazy world"	Freddie & The Dreamers	02.1964	15[2]	-	Columbia SEG 8287	-
Over you	Freddie & The Dreamers	07.1964	17[1]	-	Columbia SEG 8323	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Freddie and The Dreamers	Freddie & The Dreamers	11.1963	5[26]	19[19][04.65]	Columbia 33SX 1577	[produced by John Burgess]
I' m telling you now	Freddie & The Dreamers	05.1965	-	86[10]	Tower 5003 [US]
Do the Freddie	Freddie & The Dreamers	06.1965	-	85[12]	Mercury 61 026 [US]

Bobby Freeman

Bobby Freeman (ur. 13 czerwca 1940r) jest murzyńskim wokalistą soulowym , autorem tekstów i producentem muzycznym , który nagrywał dla Autumn Records w San Francisco , w Kalifornii .

Jest on najbardziej znany z przeboju z 1958r " Do You Want To Dance? " i hitu z 1964 roku "C'mon and Swim".Utwór "Do You Want To Dance?" został później nagrany (jako " Do You Wanna Dance ") przez Dela Shannona, The Beach Boys , Bette Midler , Johna Lennona , Cliffa Richarda , The Mamas & The Papas i Ramones . "C'mon and Swim" został napisany i wyprodukowany przez dwudziestoletniego Sylvestra Stewarta , później znanego jako Sly Stone . W 1964 Bobby Freeman wystepował w Condor Night Club w San Francisco , gdzie Carol Doda wykonywała swój taneczny show topless.

Freeman rozpoczął karierę nagraniową w wieku 14 lat z grupą Romancers która nagrywała krótko dla wytwórni Dootone . W wieku 17 lat miał wspomniany przebój "Do You Wanna Dance?" i pojawiał się na listach przebojów z różnymi kolejnymi nagraniami do 1961 roku. W 1964 roku wrócił do Top10 z tanecznym przebojem "C'mon and Swim", który dotarł do 5 miejsca na Billboard Hot 100 Singles Chart.

Szał na punkcie Freemana powoli mijał,gdy wydał swój następny singiel "S-W-I-M", ale nadal wiele koncertuje w ciągu najbliższych kilku lat.Występował głównie jako piosenkarz w klubach ze striptizem przez koniec lat 60-tych. wydał kolejny singiel w 1974 roku dla Touch Records, ale spotkał się z niewielkim sukcesem komercyjnym. Wystepował w Bay Area Music ("Bammy") Awards w ostatnich latach.

                                         Kompozycje na listach przebojów

[solo] 05/1958 Do You Wanna Dance? Bobby Freeman 5.US 11/1958 Need Your Love Bobby Freeman 54.US 08/1958 Betty Lou Got a New Pair of Shoes Bobby Freeman 37.US 09/1964 Do You Want to Dance Del Shannon 43.US 02/1965 Do You Wanna Dance? The Beach Boys 12.US 08/1968 Do You Wanna Dance Love Society 108.US 12/1972 Do You Want to Dance? Bette Midler 17.US 11/1973 Do You Wanna Dance? Barry Blue 7.UK 04/1978 Do You Wanna Dance The Ramones 86.US [with Don Raye] 05/1962 I'm Looking Out the Window / Do You Want to Dance by Cliff Richard 2.UK

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Do You Want to Dance / Big Fat Woman	Bobby Freeman	05.1958	-	5[17]	Josie 835	[written by Bobby Freeman][2[13].R&B; Chart]
Betty Lou Got a New Pair of Shoes / Starlight	Bobby Freeman	08.1958	-	37[9]	Josie 841	[written by Bobby Freeman][20[1].R&B; Chart]
Need Your Love / Shame on You Miss Johnson	Bobby Freeman	11.1958	-	54[5]	Josie 844	[written by Bobby Freeman][29[1].R&B; Chart]
Mary Ann Thomas / Love Me	Bobby Freeman	06.1959	-	90[2]	Josie 863	[written by Ben Raleigh,D. Wolf]
Ebb tide / Sinbad	Bobby Freeman	12.1959	-	93[1]	Josie 872	[written by C. Sigman, R. Maxwell][#2 hit for Frank Chacksfield & His Orchestra in 1953]
(I Do the) Shimmy Shimmy/You don't understand me	Bobby Freeman	08.1960	-	37[13]	King 5373	[written by Albert Shubert,William Massey]
The Mess Around / So Much To Do	Bobby Freeman	04.1961	-	89[2]	Josie 887	[written by J. Cortes]
C'mon and S-w-i-m / C'mon and Swim (Part 2)	Bobby Freeman	07.1964	-	5[12]	Autumn 2	[written by Sylvester Stewart,Thomas Coman]
S-W-I-M / That Little Old Heartbreaker Me	Bobby Freeman	10.1964	-	56[6]	Autumn 5	[written by Sylvester Stewart,Thomas Coman]]
I'll Never Fall In Love Again /Friends	Bobby Freeman	04.1965	-	131[3]	Autumn 9	[written by Sly Stewart]
Everybody's Got a Hang Up/(There) Ought to be a Law	Bobby Freeman	07.1969	-	122[2]	Double Shot 139	-

Ernie Freeman

Ernie Freeman (ur. 16 sierpnia 1922r, Cleveland , Ohio - zm. 16 maja 1981r, Los Angeles , California , amerykański pianista , organista i aranżer .

W 1935r zaczął grać w lokalnych klubach Cleveland , a także utworzył trio muzyki klasycznej z ojcem i siostrą Evelyn. Około 1939 roku on i Evelyn założyli nowy zespół,The Evelyn Freeman Swing Band, z innymi nastolatkami z Cleveland Central High School. Evelyn grała na pianinie, a Ernie grał na saksofonie, a także zaczął pisać aranżacje dla zespołu. Zespół rozpoczął regularne występy w Circle Ballroom w Cleveland, transmitowane dla stacji radiowej WHK . W 1942 r. większość zespołu, oprócz Evelyn, dołączyła do US Navy , i stali się pierwszym całkowicie czarnym zespołem marynarki, o nazwie "The Gobs Of Swing", z Ernie na czele.

Po opuszczeniu marynarki w 1945 roku Ernie zaczął uczęszczać na Cleveland Institute of Music. W 1946 roku przeniósł się z rodziną do Los Angeles, aby studiować na University of Southern California, gdzie otrzymał tytuł magistra w zakresie kompozycji muzycznej. Po epizodzie jako aranżer dla Woody'ego Hermana wstąpił do orkiestry Ernie Fieldsa, grając na pianinie. Inni członkowie zespołu to saksofoniści Earl Bostic i Plas Johnson , gitarzysta René Hall i perkusista Earl Palmer . W 1951 roku Freeman też zaczął grać z Billy Hadnott Sextet, ale opuścił go w 1954 roku, tworząc swoje własne combo z Johnsonem, Palmerem i gitarzystą Irvingiem Ashby. W 1955 roku wydali swoją pierwszą płytę, "No No Baby" dla wytwórni Middle-Tone. Nagrywali również z grupą wokalną,The Voices, w której występowali Bobby Byrd i Earl Nelson z The Hollywood Flames ,( później jako Bob & Earl ).

Freeman zagrał na wielu sesjach ery wczesnego rock'n'rolla i r&b; w Los Angeles w latach 50-tych, zwłaszcza dla wytwórni Specialty, Modern i Aladdin , jak również dla białych artystów, takich jak Duane Eddy i Bobby Vee . Grał na fortepianie w szlagierze The Platters "The Great Pretender" w 1955 roku i zaczął wydawać szereg instrumentalnych płyt na własną rękę. Należą do nich "Jivin' Around"(# 5 na R & B Chart w 1956 r.), a cover "Raunchy" Billa Justisa,został jego największym solowym sukcesem, który osiągnął # 4 listy Billboard oraz został numerem 1 na listach r&b; w 1957 roku.

W 1958 roku Ernie Fields Orchestra, z Freemanem, stał się zespołem firmowym nowo powstałej wytwórni Rendezvous . W 1961 roku z Palmerem, Johnsonem i René Hall, zaczęli nagrywanie jako B. Bumble & Stingers ,gdzie Freeman grał na pianinie, na swoim pierwszym hicie "Bumble Boogie" (ale nie w późniejszym hicie " Rocker Nut "). Występował i aranżował również dla grupy The Routers i jej równoległej grupie The Marketts.

Kontynuował udaną sesyjną karierę w latach 60-tych,aranżując i pojawiając się na materiale Franka Sinatry ("That's Life", "Strangers in the Night"); Connie Francis ("Jealous Heart", "Addio, mi' amore"); Deana Martina , oraz Petuli Clark ("This is My Song", "For Love"), i zostając kierownikiem muzycznym w Reprise Records . Od 1960 do 1964 roku organizował praktycznie każdą sesję dla Snuffa Garretta w wytwórni Liberty, w tym Julie London, Bobby Vee , Johnny'ego Burnette ,Gene McDanielsa , Timi Yuro i Waltera Brennana .W 1967 i 1968 roku, Freeman skomponował muzykę do kilku filmów, w tym Double Man , The Pink Jungle i Duffy , i aranżował album Carole Burnett z 1972r dla Columbia Records ,Carol Burnett Featuring If I Could Write a Song.

W 1970 roku wykonał aranżacje smyczków na płycie Simon and Garfunkel Bridge Over Troubled Water przed jego przejściem na emeryturę w dalszej części dekady. Zmarł w swoim domu w Los Angeles w 1981 roku na atak serca i został pochowany w Forest Lawn Memorial Park w Glendale, w Kalifornii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jivin' around [Pt.2]/[Pt.1]	Ernie Freeman Combo	01.1956	-	-	Cash 1017	[written by J. Gray, M. Akapoff][5[11].R&B; Chart]
Lost Dreams/Rockin' Around	Ernie Freeman	05.1956	-	-	Imperial 5381	[written by I. Ashby, E. Freeman][7[2].R&B; Chart]
Dumplin's / Beautiful Weekend	Ernie Freeman	09.1957	-	75[7]	Imperial 5461	[written by Doc Bagby / Nahan]
Raunchy / Puddin'	Ernie Freeman	11.1957	-	4[18]	Imperial 5474	[written by Bill Justis & Sid Manker][1[2][13].R&B; Chart]
Indian Love Call / Summer Serenade	Ernie Freeman	06.1958	-	59[5]	Imperial 5518	[written by Rudolf Friml, Herbert Stothart, Otto Harbach & Oscar Hammerstein II][utwór z musicalu z 1924r "Rose Marie"][#8 hit for Jeanette McDonald & Nelson Eddy in 1937]
Rockin' Red Wing / Dark Eyes	Ernie Freeman	03.1960	-	106[3]	Imperial 5656	[written by Chapel Haynes]
Theme From "The Dark at the Top of the Stairs"/Come on home	Ernie Freeman	10.1960	-	70[6]	Imperial 5693	[written by Max Steiner][tytułowy utwór z filmu]
The Twist / Shine On Harvest Moon	Ernie Freeman	01.1962	-	93[1]	Imperial 5793	[written by Hank Ballard]

Kompozycje Ernie Freemana na listach przebojów

[with John Gray, Mike Akapoff] .1956 Jivin' Around (Pts. 1 & 2) Ernie Freeman 5.R&B Chart [with Irving Ashby] .1956 Lost Dream Ernie Freeman 7.R&B Chart [solo] 04/1960 Beautiful Obsession Sir Chauncey & His Exciting Strings 89.US [with Louis Bideu] 01/1962 Percolator (Twist) Billy Joe & the Checkmates 10.US 04/1973 Percolator Hot Butter 106.US [with John Gray ] 07/1962 Jivin' Around Al Casey 71.US [with Charles M. Land] 09/1962 Live It Up Sandy Nelson 101.US [with Beenie Man & Sly Dunbar] 08/1998 Foundation Beenie Man 69.UK

Friend & Lover

Friend and Lover był amerykańskim duetem folk ,który tworzyło małżeństwo, Jim i Cathy Post. Byli najlepiej znani ze swojego przeboju " Reach Out of the Darkness ", który osiągnął 10 pozycję na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 latem 1968 roku.
 
Cathy Conn, później Cathy Post, urodziła się 30 maja 1945 w Chicago , w stanie Illinois . Miała doświadczenie wokalne i taneczne przed spotkaniem Jima na prowincjonalnych kanadyjskich targach w 1964 roku. Ich małżeństwo i zespół ostatecznie rozpadł się. Cathy ponownie wyszła zamąż, ma troje dzieci i pięcioro wnuków i mieszka w górach Nowego Meksyku .
 
Jim Post urodził się 28 października 1939 w Houston , w Teksasie . Wcześniej występował z grupą folkową The Rum Runners.Nagrywał solowe albumy dla wytwórni takich jak Flying Fish Records i Fantasy Records .
Jim, zainspirowany nowojorską miłością napisał tylko znaczący przebój duetu, "Reach Out Of The Darkness".Piosenka została nagrana w Nashville, Tennessee , z Ray'em Stevensem i Joe Southem podczas sesji, wydany dla Verve Forecast.Piosenka dotarła do Top 10 amerykańskiej listy w czerwcu 1968 roku i została przyjęta jako rodzaj hymnu przez ruch protestu przeciwko polityce amerykańskiej w tym czasie.

Została ponownie wydana jako tytułowy utwór na kolejnym albumie w 1969 roku. Piosenka stała się ulubionym utworem lokalnych i regionalnych chrześcijańskich grup rockowych w 1970 roku, ponieważ teksty były postrzegane przez wielu jako mające zabarwienie religijne.Piosenka pojawiła się w filmie 1969 oraz w "The Time Has Come Today", epizodzie z Beverly Hills, 90210 (sezon 4, odcinek 25). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Reach Out of the Darkness / Time on Your Side	Friend & Lover	05.1968	-	10[14]	Verve Forecast 5069	[written by Jim Post]
If Love Is In Your Heart / Zig Zag	Friend & Lover	05.1968	-	86[2]	Verve Forecast 5091	[written by Jim Post][produced by Joe South]

Goldblade

Goldblade to angielski punkrockowy zespół z Manchesteru w Anglii . Zespół powstał na początku 1995 roku, kiedy frontman z Membranes , John Robb , umieścił zespół w składzie: Wayne Simmonsa i byłego wokalisty Membranes i A Witness Keitha Curtisa na basie, Roba Haynesa (ex Houndgod i Killing for Pleasure / KFP) na perkusji i Jay'a Taylora na gitarze.
Zespół podpisał kontrakt z Ultimate Records i wydał swój pierwszy singiel "Soul Power", zanim wydał kilka kolejnych singli i dwa albumy - Home Turf (1996/97) oraz Goldblade Drop the Bomb (1998) przed odejściem Simmonsa. W 2000 roku Goldblade zatrudnił nowego perkusistę Martina Graya w składzie i nagrał dwa kolejne single "AC / DC" i "Who Was The Killa?" razem z trzecim albumem Do You Believe In The Power of Rock 'n' Roll, wydanym w 2002 roku na nowej wytwórni , Twenty Stone Blatt.

W 2001 roku Jay Taylor opuścił zespół, aby skoncentrować się na projekcie Bonebox, a dwóch nowych członków, Johny Skullknucklesa i Pete'a "Gorgeous" Byrchmore'a (ex-Nightingales i UK Subs ), zostało zwerbowanych do pracy nad kolejnym albumem, Rebel Songs (2004 ). Drugi perkusista Gray opuścił krótko po sesji nagraniowej, a album został wydany w 2005 roku w wytwórni Captain Oi! . Zespół kontynuował występy i nagrania jako pięcioosobowy, z kolejnym albumem Mutiny (również dla Captain Oi! Records) wydanym w 2008 roku. Zarówno "Rebel Songs" i "Mutiny" zostały wydane również na arenie międzynarodowej.

Goldblade nadal intensywnie koncertuje. Regularnie pojawiają się na najważniejszych brytyjskich festiwalach muzycznych , takich jak Glastonbury Festival , Reading Festival , Wickerman Festival i Rebellion Festival oraz kilka mniejszych (Strummercamp). Grali w Petersburgu dla 25 000 ludzi, w Serbii, a na początku 2010 w Algierze (jako jeden z niewielu zachodnich zespołów).

W marcu 2010 roku Skullknuckles został zastąpiony przez innego gitarzystę Andy'ego Taylora (nie ten z Duran Duran ).

Goldblade wydał album z kompilacją " Beyond God & Elvis" w Chinach (w Kids-Union Records) we wrześniu 2010 roku, po tym jak ukazał się w Pekinie.

W dniu 20 maja 2013 r. Goldblade wydał album "Terror Of Modern Life on Overground Records" w formatach CD, Vinyl i online.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black Elvis	Goldblade	10.1996	157[1]	-	Ultimate TOPP 052	[produced by Steve Albini]
Strictly Hardcore	Goldblade	03.1997	64[2]	-	Ultimate TOPP 056	[produced by Gavin Monaghan]
Not Even Jesus	Goldblade	06.1997	96[1]	-	Ultimate TOPP 060	[produced by Gavin Monaghan]
16 Tons	Goldblade	06.1998	137[1]	-	Ultimate TOPP 067	[produced by Al Scott]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hometurf	Goldblade	04.1997	170[1]	-	Ultimate TOPPCD 058	[produced by Gavin Monaghan]

Alex Gold

Brytyjski DJ / producent, mistrz organizacji klubowej i niezależny właściciel wytwórni muzyki tanecznej Alex Gold rozpoczął działalność DJ-ową w 1985 r., Kiedy to muzyka house wyszła z podziemnych klubów w Londynie i innych ważnych miastach na całym świecie. Dwa lata później zaczął wykorzystywać gramofony na hiszpańskiej wyspie Balearów na Ibizie.

W sierpniu 1995 roku Alex Gold założył własną firmę nagraniową, zwaną Xtravaganza, która zadebiutowała wydaniem "Offshore" Chicane . Jednak przełom w wytwórni nastąpił po podpisaniu umowy z Sony i wydaniu singla "Do not Give Up" z udziałem Bryana Adamsa. Xtravaganza została oficjalnie wydana w USA 30 marca 2001 roku w nowojorskim Limelight. Globalny taniec kosmopolityczny stał się jego znakiem rozpoznawczym w klubie nocnym z występami na całym świecie, w tym Privilege (wcześniej znanym jako Amnesia), jednym z największych klubów w Europie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
L.A. Today	Alex Gold fear. Philip Oakey	04.2003	68[2]	-	Xtravaganza XTRAV 37CDS	[written by Mark Hollis, Simon Brenner, Alex Gold, Philip Oakey ]

Godspeed You! Black Emperor

Godspeed You! Black Emperor - kanadyjska grupa post-rockowa powstała w 1994 roku w Montrealu. Publikuje swoją muzykę poprzez niezależną wytwórnię Constellation Records.
Po wydaniu debiutanckiego albumu F♯A♯∞ w 1997 zespół koncertował regularnie od 1998 do 2002. W 2003 członkowie zapowiedzieli przerwę w działalności na czas nieokreślony, by móc poświęcić się innym projektom. Mimo pojawiających się plotek o definitywnym rozpadzie, Godspeed You! Black Emperor powrócili w końcówce 2010 trasą koncertową. W październiku 2012 grupa wydała swój czwarty album, ’Allelujah! Don’t Bend! Ascend!, a w marcu 2015 piąty - Asunder, Sweet and Other Distress.

Grupa jest znana ze swoich wielominutowych, bogato zaaranżowanych kompozycji. Według niektórych źródeł podczas nagrywania swych płyt wykorzystywała jednocześnie trzy gitary, dwie gitary basowe, róg, skrzypce, altówkę, kontrabas oraz perkusję. Mimo, że zespół nigdy nie przebił się do mainstreamu, wywarł istotny wpływ na muzykę post-rockową i stał się pośród niektórych przedmiotem kultu.
Założycielami zespołu byli następujący muzycy: Roger Tellier-Craig (gitara), Norsola Johnson (wiolonczela), Efrim Menuck (gitara), Mauro Pezzente (gitara basowa), David Bryant (gitara), Thierry Amar (gitara basowa), Sophie Trudeau (skrzypce), Aidan Girt (instrumenty perkusyjne), oraz Bruce Cawdron (instrumenty perkusyjne).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slow Riot for New Zero Kanada	Godspeed You! Black Emperor	04.1999	195[1]	-	Constellation CST 006	-
Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven	Godspeed You! Black Emperor	10.2000	66[2]	-	Kranky KRANK 043	[produced by Daryl Smith]
Yanqui U.X.O.	Godspeed You! Black Emperor	11.2002	92[1]	-	Constellation CST 0242	[produced by Steve Albini]
'Allelujah! Don't Bend! Ascend!	Godspeed You! Black Emperor	10.2012	41[2]	45[2]	Constellation CST 081	[produced by Thierry Amar, David Bryant, Howard Bilerman, Efrim Menuck, and Mike Moya]
Asunder, Sweet and Other Distress	Godspeed You! Black Emperor	04.2015	37[1]	129[1]	Constellation CST 111	-
Luciferian Towers	Godspeed You! Black Emperor	10.2017	34[1]	-	Constellation CST 126	[produced by Godspeed You! Black Emperor,Greg Norman]

Mumford & Sons

Mumford & Sons generują niezwykłe zainteresowanie i skutecznie powiększają grono fanów zakochanych w ich folk-rockowych piosenkach. Nie są ze Stanów ani z angielskiej prowincji. Wychowali się w Londynie i tam u boku Laury Marling czy Noah & The Whale budowali lokalną scenę folk rocka, która stałą się prawdziwym ewenementem.


Zespoły z najbardziej kosmopolitycznego miasta świata, gdzie nowe brzmienia rodzą się co kilka dni, sięgnęli po tradycję, która laptopy i syntezatory zamieniła na banjo i mandolinę. Ciężko ustalić jeden moment, który stał się trampoliną dla Mumfordów. Należy wskazać chyba konsekwencje i setki koncertów, czyli prawdziwą pracę u podstaw, która przyniosła niespotykane efekty.

Debiutancki album „Sigh No More” został nagrany na wypożyczonych instrumentach i wyprodukowany przez Markusa Dravsa, współpracownika m.in. Coldplay i Arcade Fire. I choć po 30 miesiącach od premiery album nigdy nie znalazł się na 1 miejscu listy Billboardu i UK Top 40, sprzedał się na całym świecie w ponad 3 milionach egzemplarzy, największe nakłady generując właśnie na Wyspach i w USA. Nawet w ubiegłym roku był jedną z najchętniej kupowanych płyt z gatunku rock. W raz z sukcesem przyszły nagrody. BRIT Award 2011 dla najlepszej płyty było jedynie formalnością.

Zespół był także nominowany do 6 nagród Grammy. Aż 4 statuetki mogło zdobyć nagranie „Tha Cave” i mimo, że galę rozdania tych najcenniejszych nagród Mumford & Sons opuszczali z pustymi rękoma - Ameryka była ich. Młodym zespołom zza Atlantyku zdarza się to niezwykle rzadko. Nominacja „The Cave” nie do końca oddaje fenomen jakim jest grupa Mumford & Sons. Ich debiut to nie tylko zbiór znakomitych singli z „Little Lion Man” czy „Winter Winds” na czele. To płyta, którą miliony ludzi kupowały, by na własne uszy przekonać się, że to 48 minut jest idealną całością.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK ]	Komentarz
Little Lion Man/To Darkness	Mumford & Sons	09.2009	24[136]	45[22]	Universal CATCO 152715105	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
Winter Winds/Hold On To What You Believe	Mumford & Sons	12.2009	44[22]	-	Universal CATCO 154664638	[silver-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
The Cave/My Heart Told My Head (Winter Winds)	Mumford & Sons	03.2010	31[95]	27[20]	Island 2733942	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
Roll Away Your Stone	Mumford & Sons	06.2010	135[7]	-	Island	[gold-UK][written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Country Marshall][produced by Markus Dravs]
Dharohar	Mumford & Sons/Laura Marling	07.2010	125[2]	-	Island	-
White Blank Page	Mumford & Sons	10.2010	116[4]	-	Island	-
Timshel	Mumford & Sons	02.2011	71[2]	-	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71028235	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
I Will Wait	Mumford & Sons	09.2012	12[75]	12[39]	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71204769	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
Where Are You Now	Mumford & Sons	10.2012	192[1]	115[1]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Babel	Mumford & Sons	10.2012	76[8]	60[5]	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71204553	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Winston Marshall][produced by Markus Dravs]
The Boxer	Jerry Douglas featuring Mumford & Sons and Paul Simon	10.2012	97[1]	-	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71204915	[written by Paul Simon, Art Garfunkel]
Lovers' Eyes	Mumford & Sons	10.2012	-	85[2]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Holland Road	Mumford & Sons	10.2012	-	84[3]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Ghosts That We Knew	Mumford & Sons	10.2012	-	88[3]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Below My Feet	Mumford & Sons	10.2012	-	103[4]	Gentlemen Of The Road/Island
Broken Crown	Mumford & Sons	10.2012	-	108[3]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Reminder	Mumford & Sons	10.2012	-	106[3]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Not with Haste	Mumford & Sons	10.2012	-	120[2]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Lover of the Light	Mumford & Sons	12.2012	108[8]	97[1]	Gentlemen Of The Road/Island 3723020	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Winston Marshall][produced by Markus Dravs]
Whispers in the Dark	Mumford & Sons	03.2013	195[1]	81[4]	Gentlemen Of The Road/Island 3723020	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Winston Marshall][produced by Markus Dravs]
Hopeless Wanderer	Mumford & Sons	08.2013	-	59[1]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Believe	Mumford & Sons	03.2015	20[14]	31[15]	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500530	[gold-US][silver-UK][written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]
The Wolf	Mumford & Sons	04.2015	56[4]	102	Island GBUM 71500539	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]
Snake Eyes	Mumford & Sons	05.2015	60[4]	111	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500538	-
Tompkins Square Park	Mumford & Sons	05.2015	86[1]	102	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500540	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]
Ditmas	Mumford & Sons	09.2015	83[1]	-	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500533	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sigh No More	Mumford & Sons	10.2009	7[239]	2[207]	Island 2722538	[5x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Markus Dravs]
Mumford & Sons, Laura Marling & Dharohar Project	Dharoha Project, Laura Marling And Mumford & Sons	02.2011	125[2]	127[1]	Gentlemen Of The Road 0114 [US]	[produced by The Dharohar Project, Laura Marling, Mumford & Sons]
Live at Shepherd's Bush Empire	Mumford & Sons	11.2011	-	80[1]	Island / Glassnote	-
Babel	Mumford & Sons	10.2012	1[3][84]	1[5][84]	Gentlemen Of The Road/Island 3712787	[3x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by Markus Dravs]
The Road to Red Rocks	Mumford & Sons	02.2013	-	54[3]	Gentlemen Of The Road 89203800279	[produced by Markus Dravs/Ned Doyle/Dan Bowen]
Live from Bull Moose	Mumford & Sons	04.2013	-	174[1]	Gentlemen Of The Road 0142	[produced by Mumford & Sons]
Wilder Mind	Mumford & Sons	05.2015	1[2][70]	1[1][46]	Gentlemen Of The Road/Island 4729858	[platinum-UK][gold-US][produced by James Ford]
Johannesburg	Mumford & Sons With Baaba Maal, The Very Best & Beatenberg	07.2016	6	9[3]	Gentlemen Of The Road/Island 4790789	[platinum-UK][gold-US][produced by Mumford & Sons, Johan Hugo]

They Might Be Giants

They Might Be Giants to amerykańska grupa rockowa założona w 1982 roku w Nowym Jorku. Liderami zespołu They Might Be Giants są John Linnell oraz John Flansburgh. Wychowywali się oni w niewielkim mieście Lincoln w stanie Massachusetts. Tam też poznali się, kiedy uczęszczali do Lincoln-Sudbury Regional High School.


Szybko doszli do wniosku, że podobają im się podobne gatunki muzyczne, co przekonało ich do wspólnego komponowania pierwszych utworów. Po ukończeniu liceum udali się do różnych college'ów, przez co ich drogi na kilka lat się rozeszły. Linnell skupił się na współtworzeniu nowofalowego zespołu The Mundanes, który na początku lat 80-tych wydał jeden singel - "Make it the Same". W 1981 roku obaj zamieszkali na Brooklynie, dzięki czemu mieli okazję ponownie połączyć siły. Zdecydowali się na założenie wspólnej grupy - They Might Be Giants. Nazwa zespołu pochodzi od tytułu filmu z 1971 roku, w którym główne role zagrali George C. Scott oraz Joanne Woodward.

Niedługo potem duet zaczął występować w Nowym Jorku. Gitarzystą został Flansburgh, z kolei Linnell zajął się grą na akordeonie i saksofonie. Pierwszym koncertom They Might Be Giants najczęściej towarzyszyła nietypowa scenografia, a także przedziwne kostiumy. Ich oryginalne występy w krótkim czasie zapewniły im grono oddanych fanów i spowodowały, że nie musieli narzekać na brak zainteresowania ze strony właścicieli lokalnych klubów.

Niestety ich szczęście nie trwało zbyt długo i wkrótce zmuszeni byli zrobić sobie przerwę w występach na żywo. Linnell pechowo upadł w trakcie jazdy na rowerze i złamał nadgarstek. Na domiar złego włamywacze okradli mieszkanie Flansburgha, zabierając przy okazji zakupione przez duet syntezatory i automaty perkusyjne.

They Might Be Giants wpadli jednak na zupełnie nowy sposób promocji twórczości - "Dial-A-Song". Polegał on na nagrywaniu utworów bezpośrednio na automatyczną sekretarkę, z której mogli korzystać fani zespołu, za odpowiednią opłatą. Łącznie udało im się umieścić na niej około 500 utworów i wariacji. Linnell i Flansburgh dali nawet specjalne ogłoszenie do "The Village Voice", w którym reklamowali swój numer telefonu. Jedynym problemem było to, że piosenki They Might Be Giants cieszyły się tak dużą popularnością, że niezwykle ciężko było trafić na moment, w którym linia byłaby wolna.

W międzyczasie muzycy nagrali kasetę demo, która niedługo potem trafiła do dziennikarzy tygodnika "People". Dzięki recenzji, jaka znalazła się w tym piśmie, grupą zainteresowali się przedstawiciele niezależnej wytwórni Bar/None Records, którzy zaproponowali im podpisanie kontraktu, a także umożliwili wydanie debiutanckiej płyty zatytułowanej po prostu "They Might Be Giants". Na wydanym w 1986 roku krążku znalazł się pierwszy większy przebój - "Don't Let's Start". Album spodobał się krytykom, którym przypadło do gustu udane połączenie muzyki nowofalowej z post-punkiem.

Dwa lata później w sklepach pojawiło się ostatnie wydawnictwo They Might Be Giants, które ukazało się pod szyldem Bar/None Records. Płyta "Lincoln" - której tytuł nawiązywał do miejsca, w którym wychowywali się Linnell i Flansburgh - również uzyskała świetne recenzje, z kolei zawarty na niej singel "Ana Ng" stał się pierwszym utworem They Might Be Giants, jaki pojawił się na listach przebojów. Sukces dwóch pierwszych albumów spowodował, że kontrakt z zespołem postanowiła podpisać wytwórnia Elektra/Asylum Records - stanowiąca część Warner Music Group.

W 1990 roku They Might Be Giants wydali trzecią płytę "Flood". Pochodził z niej singel "Birdhouse In Your Soul", który zdołał zachwycić słuchaczy nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale i w innych krajach - w szczególności w Australii. Krążek "Flood" zawierał także cover grupy The Four Lads "Istanbul (Not Constantinople)" oraz piosenkę "Particle Man". Zostały one później wykorzystane w popularnym serialu animowanym "Przygody Animków".

Kolejnym krążkiem był "Apollo 18", którego premiera miała miejsce w 1992 roku. Tytuł albumu nawiązywał do nazwy amerykańskiego programu lotów kosmicznych "Apollo" - liczba "18" również pojawiła się celowo, ponieważ NASA nie udało się przeprowadzić więcej misji niż siedemnaście. Płyta stanowiła odejście od wczesnego, dość eksperymentalnego brzmienia They Might Be Giants na rzecz bardziej tradycyjnej muzyki rockowej. Najbardziej znanymi utworami pochodzącymi z tego albumu były "I Palindrome I", "The Statue Got Me High" oraz "The Guitar (The Lion Sleeps Tonight)".

Wkrótce skład zespołu znacznie się powiększył i w nagrywaniu kolejnej płyty oficjalnie brali udział nowi członkowie They Might Be Giants: Brian Doherty (na perkusji), Tony Maimone i Graham Maby (gitary basowe). Krążek "John Henry" został wydany we wrześniu 1994 roku. Tym razem wyraźne były wpływy rocka alternatywnego, a także skutki odstawienia automatów perkusyjnych na rzecz wykorzystania żywej perkusji.

Dwa lata później They Might Be Giants powrócili z płytą "Factory Showroom". Zdecydowali się ponownie nawiązać do swojej twórczości z lat 80-tych, co zaowocowało stworzeniem ulubionego albumu Flansburgha wśród wszystkich wydanych przez jego zespół. Zarówno on, jak i Linnell byli jednak zawiedzieni fatalną promocją, jaką zapewnili im przedstawiciele Elektra Records, dlatego też postanowili opuścić wytwórnię i podpisać kontrakt z eMusic.

Nowa umowa zapewniła im w 1999 roku nagranie pierwszego krążka w historii zespołu, który został wydany online i był sprzedawany wyłącznie za pośrednictwem strony internetowej. Na "Long Tall Weekend" znalazły się utwory zbliżone brzmieniowo do "Factory Showroom" - część z nich powstała nawet w trakcie sesji nagraniowych poprzedniego albumu. Ostatecznie jednak They Might Be Giants zrezygnowali z kontynuowania tego typu promocji.

W 2001 roku, specjalnie na potrzeby amerykańskiego sitcomu "Zwariowany świat Malcolma", zespół wydał piosenkę "Boss of Me". Przyniosła ona rok później pierwszą nagrodę Grammy, a także promowała ósmy krążek They Might Be Giants - "Mink Car".

Następnie przyszła kolej na rozpoczęcie długotrwałej współpracy z wytwórnią Idlewild. W 2002 roku umożliwiła ona zespołowi nagranie "No!" - pierwszego albumu w dorobku grupy, który skierowany był przede wszystkim do dzieci. They Might Be Giants uważali jednak, że zawartość "No!" powinna przypaść do gustu także dużo starszym słuchaczom.

Sukces tego oryginalnego przedsięwzięcia doprowadził do wydania kolejnych płyt z muzyką dla dzieci: "Here Come the ABCs" w 2005 roku, a także jej kontynuacji - "Here Come the 123s". Uczyły one najmłodszych alfabetu i podstaw matematyki. Dzięki tym albumom They Might Be Giants zostali uhonorowani przez amerykańskie pismo dla rodziców "Parenting" a także otrzymali kolejną nagrodę Grammy. Były to również spore sukcesy komercyjne.

W międzyczasie ukazały się jeszcze dwa bardziej tradycyjne albumy They Might Be Giants - "The Spine" (2004) oraz "The Else" (2007).

W 2009 roku zespół tworzyli: John Flansburgh, John Linnell, Marty Beller, Dan Miller i Danny Weinkauf.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Birdhouse In Your Soul/Hot Cha	They Might Be Giants	02.1990	6[16]	-	Elektra EKR 104	[written by They Might Be Giants][produced by Clive Langer & Alan Winstanley]
Istanbul (Not Constantinople)	They Might Be Giants	06.1990	61[3]	-	Elektra EKR 110	[written by Jimmy Kennedy and Nat Simon][produced by Clive Langer & Alan Winstanley]
Boss of me/Reprehensible	They Might Be Giants	07.2001	21[9]	-	Pias/Restless PIASREST 001CD	[written by They Might Be Giants][produced by Pat Dillett/They Might Be Giants ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lincoln	They Might Be Giants	12.1988	-	89[19]	Bar/None 72 600	[produced by Bill Krauss ]
Flood	They Might Be Giants	02.1990	14[12]	75[22]	Elektra 60 907	[platinum-US][produced by They Might Be Giants/Alan Winstanley/Clive Langer]
Apollo 18	They Might Be Giants	04.1992	-	99[6]	Elektra 61 257	[produced by They Might Be Giants ]
John Henry	They Might Be Giants	10.1994	-	61[4]	Elektra 61 654	[produced by Paul Fox ]
Factory showroom	They Might Be Giants	10.1996	-	89[2]	Elektra 61 862	[produced by Pat Dillett ]
Severe tire damage	They Might Be Giants	08.1998	-	186[1]	Restless 72 965
Mink Car	They Might Be Giants	09.2001	-	134[1]	Restless 73 744
The Spine	They Might Be Giants	07.2004	-	130[1]	Idlewild 431041	[produced by Pat Dillett ]
The Else	They Might Be Giants	07.2007	-	118[2]	Idlewild 01143-1117-1	[produced by The Dust Brothers,Pat Dillett,They Might Be Giants]
Here Come The 123s With They Might Be Giants	They Might Be Giants	02.2008	-	172[1]	Idlewild D000098900	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Here Comes Science	They Might Be Giants	09.2009	-	91[2]	Idlewild D000098900	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Join Us	They Might Be Giants	07.2011	-	32[1]	Idlewild 11661-9127-1	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Nanobots	They Might Be Giants	03.2013	-	58[2]	Idlewild 20286-21313-3	[produced by Pat Dillett]
Glean	They Might Be Giants	04.2015	-	67[1]	Idlewild IDLE 140	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Why?	They Might Be Giants	11.2015	-	181[1]	Idlewild IDLE 141	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Phone Power	They Might Be Giants	06.2016	-	122[1]	Idlewild IDLE 142	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
I Like Fun	They Might Be Giants	01.2018	-	108[1]	Idlewild IDLE 144	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]

Pixie Lott

Naprawdę nazywa się Victoria Louise Lott, ale znana jest jako Pixie Lott -(ur. 12 stycznia 1991r w Bromley w hrabstwie Kent), brytyjska piosenkarka, autorka tekstów piosenek, aktorka i tancerka. Victoria Lott w wieku 5 lat uczęszczała w soboty na zajęcia ze śpiewu i tańca. Została nagrodzona stypendium w Akademii Sztuki Teatralnej.Podczas nauki w Akademii Sztuki Teatralnej wystąpiła w musicalu Chitty Chitty Bang Bang na West Endzie.Pixie Lott w wieku 15 lat, z pomocą Antonio "L.A." Reida, podpisała kontrakt z wytwórnią The Island Def Jam Music Group.


Aktualnie wydawaniem jej płyt zajmują się Mercury Records na Wyspach Brytyjskich oraz Interscope Records w Stanach Zjednoczonych. Jej pierwszy singel, "Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)", został wydany w formie zdigitalizowanej 7 czerwca 2009 roku i znalazł się na debiutanckim albumie zatytułowanym "Turn It Up", który wydany został 7 września 2009 roku. Kolejnym studyjnym wydawnictwem był album "Young Foolish Happy" wydany w 2011 roku.

Zanim osiągnie pięćdziesiątkę – wiek, w którym oficjalnie będzie siebie nazywać „starą” - Pixie Lott stawia sobie kilka skromnych celów. Pierwszy z nich to spotkać niesamowitych ludzi. Występować w niesamowitych miejscach – to cel numer dwa. Poza tym chce zachować wszystkie obecne przyjaźnie i poznać całe mnóstwo nowych przyjaciół oraz nadal pisać piosenki, najchętniej takie, które będą potrafiły wpływać na ludzkie życie. Na końcu przyznaje, że chciałaby śpiewać – już zawsze.

Zwracająca uwagę swoim stylem, poruszającym głosem, świetnym tańcem, piosenkami, przy których nogi same chodzą, Pixie spędziła ostatni rok ciężko pracując. Jej osobowość, głos i jej pociągająca osoba - wszystko można znaleźć w jej pierwszym singlu „Mama Do” - typowej młodzieżowej opowieści o randkach pod osłoną nocy, napisane wspólnie z renomowanymi twórcami hitów: Phil'emThornalley'em i Madsem Hauge.

Piosenki Pixie kipią entuzjazmem i są dowodem na dobrze spożytkowane 18 miesięcy spędzonych z najlepszymi producentami muzyki pop. Poza Thornalley'em i Hudgem Pixie pracowała w studio z Cutfather i Jonasem Jeburgiem (współpracowali chyba ze wszystkimi od Kylie po Pussycat Dolls), Red One („Just Dance” Lady Gagi), współpracownikiem Lily i Becka - Gregiem Kurstinem, Ruth Ann Cunningham, Toby'm Gad'em oraz Karą DioGuardi - supergwiazdą wśród autorów hitów i nową jurorką amerykańskiego Idola.

Jak wielu współczesnych fanów muzyki, zainteresowania muzyczne Pixie są dość szerokie. Podziwia Gwen Stefani i Rihannę oraz jest po wielkim wrażeniem kunsztu Aliciii Keys. Z drugiej strony lubi The Strokes i The Kooks. Na scenie uwielbia Mariah za jej śpiew, Britney za taniec i show, poza nią podziwia Lauryn Hill za niezależność i Christine Aguilerę za jej uwielbienie dla dobrego smaku. Spośród starszego pokolenia wymienia Whitney Houston, Evelyn Champagne King i Steviego Wondera, którego piosenki są uwielbiane i wykonywane na całym świecie mimo upływu lat od ich powstania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Use Somebody	Pixie Lott	06.2009	41[12]	-	Mercury MIUCT 7371	[written by Kings of Leon][produced by Angelo Petraglia/Jacquire King]
Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)	Pixie Lott	06.2009	1[1][43]	-	Mercury 2701461	[silver-UK][written by Mads Hauge/Phil Thornalley][produced by Mads Hauge/Phil Thornalley]
Boys and Girls	Pixie Lott	09.2009	1[1][35]	-	Mercury 2714871	[silver-UK][written by Pixie Lott/Mads Hauge/Phil Thornalley/Colin Campsie][produced by Fraser Smith/Mads Hauge/Phil Thornalley]
Cry Me Out	Pixie Lott	09.2009	12[39]	-	Mercury CATCO 156404169	[silver-UK][written by Pixie Lott/Mads Hauge/Phil Thornalley/Colin Campsie][produced by Phil Thornalley/Mads Hauge]
Turn It Up	Pixie Lott	09.2009	11[23]	-	Mercury CATCO 161815503	[written by Pixie Lott/Ruth-Anne Cunningham/Jonas Jeberg/Mich Hansen][produced by Jonas Jeberg/Cutfather]
Gravity	Pixie Lott	02.2010	20[23]	-	Mercury MIUCT 7368	[written by Ina Wroldsen/Jonas Jeberg/Mich Hansen/Lucas Secon][produced by Jonas Jeberg/Cutfather]
Broken Arrow	Pixie Lott	10.2010	12[10]	-	Mercury CATCO 167718672	[written by Pixie Lott/Ruth-Anne Cunningham/Toby Gad][produced by Toby Gad/Jay Reynolds]
Doing Fine (Without You)	Pixie Lott	10.2010	179[1]	-	Mercury	-
Coming Home	Pixie Lott featuring Jason Derulo	10.2010	51[2]	-	Mercury MIUCT 7372	[written by Sirach Charles/Jason Derulo/Alani Gibbon/Pixie Lott/Kassa Alexander/Victoria Akintola/Chris Crew/Eede][produced by James Reynolds]
All About Tonight	Pixie Lott	09.2011	1[1][24]	-	Mercury GBUM 71105710	[gold-UK][written by Pixie Lott,Tebey Ottoh,Brian Kidd,Tommy Lee James][produced by Brian Kidd]
What Do You Take Me For?	Pixie Lott featuring Pusha T	11.2011	10[4]	-	Mercury GBUV 71101384	[written by Pixie Lott,Anne Preven,Christopher Mercer,Terrence Thornton][produced by Rusko]
Kiss the Stars	Pixie Lott	01.2012	8[12]	-	Mercury GBUM 71105223	[written by Pixie Lott, Mads Hauge, Phil Thornalley][produced by Mads Hauge, Phil Thornalley ]
Bright Lights	Tinchy Stryder featuring Pixie Lott	03.2012	7[5]	-	Island GBUV 71101818	[written by Kwasi Danquah III , Victoria Louise Lott, Jarrad Rogers][produced by Jarrad Rogers]
Nasty	Pixie Lott	03.2014	9[5]	-	EMI GBUM 71304418	[written by Jack Splash, Thomas Callaway ,Claude Kelly, Harry Casey, Richard Finch, Billy Nichols, James Brown][produced by Jack Splash]
Lay Me Down	Pixie Lott	07.2014	114	-	Mercury	[written by Ashton Parsons, Matt Parad ,Adam Pallin]
Caravan of Love	Pixie Lott	.2014	129	-	Mercury	[written by Ernie Isley, Chris Jasper and Marvin Isley]
Baby	Pixie Lott with Anton Powers	04.2017	97[1]	-	3 Beat GBSXS 1700031	[written by Anton Powers,Matthew Humphrey,Frank Bullens,Rose Singleton][produced by Powers,Humphrey,Bullens]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn It Up	Pixie Lott	09.2009	6[99]	-	Mercury 2700146	[2x-platinum-UK][produced by Fraser Smith/Mads Hauge/Phil Thornalley/Greg Kurstin/Toby Gad/Jonas Jeberg/Peter Zizzo/RedOne/Ryan Laubscher/Cutfather]
Young Foolish Happy	Pixie Lott	11.2011	18[15]	-	Mercury 2779724	[gold-UK]
Pixie Lott	Pixie Lott	08.2014	15[2]	-	EMI 3775513	[produced by A.D.A.M., Jerry Abbott, Rami Afuni, Craze & Hoax, Dreamlab, Jon Green, Mads Hauge, Jay Reynolds, Jack Splash, Phil Thornalley]
Platinum Pixie: Hits	Pixie Lott	11.2014	107	-	Virgin EMI	-