Alex Gold

Brytyjski DJ / producent, mistrz organizacji klubowej i niezależny właściciel wytwórni muzyki tanecznej Alex Gold rozpoczął działalność DJ-ową w 1985 r., Kiedy to muzyka house wyszła z podziemnych klubów w Londynie i innych ważnych miastach na całym świecie. Dwa lata później zaczął wykorzystywać gramofony na hiszpańskiej wyspie Balearów na Ibizie.

W sierpniu 1995 roku Alex Gold założył własną firmę nagraniową, zwaną Xtravaganza, która zadebiutowała wydaniem "Offshore" Chicane . Jednak przełom w wytwórni nastąpił po podpisaniu umowy z Sony i wydaniu singla "Do not Give Up" z udziałem Bryana Adamsa. Xtravaganza została oficjalnie wydana w USA 30 marca 2001 roku w nowojorskim Limelight. Globalny taniec kosmopolityczny stał się jego znakiem rozpoznawczym w klubie nocnym z występami na całym świecie, w tym Privilege (wcześniej znanym jako Amnesia), jednym z największych klubów w Europie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
L.A. Today	Alex Gold fear. Philip Oakey	04.2003	68[2]	-	Xtravaganza XTRAV 37CDS	[written by Mark Hollis, Simon Brenner, Alex Gold, Philip Oakey ]

Godspeed You! Black Emperor

Godspeed You! Black Emperor - kanadyjska grupa post-rockowa powstała w 1994 roku w Montrealu. Publikuje swoją muzykę poprzez niezależną wytwórnię Constellation Records.
Po wydaniu debiutanckiego albumu F♯A♯∞ w 1997 zespół koncertował regularnie od 1998 do 2002. W 2003 członkowie zapowiedzieli przerwę w działalności na czas nieokreślony, by móc poświęcić się innym projektom. Mimo pojawiających się plotek o definitywnym rozpadzie, Godspeed You! Black Emperor powrócili w końcówce 2010 trasą koncertową. W październiku 2012 grupa wydała swój czwarty album, ’Allelujah! Don’t Bend! Ascend!, a w marcu 2015 piąty - Asunder, Sweet and Other Distress.

Grupa jest znana ze swoich wielominutowych, bogato zaaranżowanych kompozycji. Według niektórych źródeł podczas nagrywania swych płyt wykorzystywała jednocześnie trzy gitary, dwie gitary basowe, róg, skrzypce, altówkę, kontrabas oraz perkusję. Mimo, że zespół nigdy nie przebił się do mainstreamu, wywarł istotny wpływ na muzykę post-rockową i stał się pośród niektórych przedmiotem kultu.
Założycielami zespołu byli następujący muzycy: Roger Tellier-Craig (gitara), Norsola Johnson (wiolonczela), Efrim Menuck (gitara), Mauro Pezzente (gitara basowa), David Bryant (gitara), Thierry Amar (gitara basowa), Sophie Trudeau (skrzypce), Aidan Girt (instrumenty perkusyjne), oraz Bruce Cawdron (instrumenty perkusyjne).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slow Riot for New Zero Kanada	Godspeed You! Black Emperor	04.1999	195[1]	-	Constellation CST 006	-
Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven	Godspeed You! Black Emperor	10.2000	66[2]	-	Kranky KRANK 043	[produced by Daryl Smith]
Yanqui U.X.O.	Godspeed You! Black Emperor	11.2002	92[1]	-	Constellation CST 0242	[produced by Steve Albini]
'Allelujah! Don't Bend! Ascend!	Godspeed You! Black Emperor	10.2012	41[2]	45[2]	Constellation CST 081	[produced by Thierry Amar, David Bryant, Howard Bilerman, Efrim Menuck, and Mike Moya]
Asunder, Sweet and Other Distress	Godspeed You! Black Emperor	04.2015	37[1]	129[1]	Constellation CST 111	-
Luciferian Towers	Godspeed You! Black Emperor	10.2017	34[1]	-	Constellation CST 126	[produced by Godspeed You! Black Emperor,Greg Norman]

Mumford & Sons

Mumford & Sons generują niezwykłe zainteresowanie i skutecznie powiększają grono fanów zakochanych w ich folk-rockowych piosenkach. Nie są ze Stanów ani z angielskiej prowincji. Wychowali się w Londynie i tam u boku Laury Marling czy Noah & The Whale budowali lokalną scenę folk rocka, która stałą się prawdziwym ewenementem.


Zespoły z najbardziej kosmopolitycznego miasta świata, gdzie nowe brzmienia rodzą się co kilka dni, sięgnęli po tradycję, która laptopy i syntezatory zamieniła na banjo i mandolinę. Ciężko ustalić jeden moment, który stał się trampoliną dla Mumfordów. Należy wskazać chyba konsekwencje i setki koncertów, czyli prawdziwą pracę u podstaw, która przyniosła niespotykane efekty.

Debiutancki album „Sigh No More” został nagrany na wypożyczonych instrumentach i wyprodukowany przez Markusa Dravsa, współpracownika m.in. Coldplay i Arcade Fire. I choć po 30 miesiącach od premiery album nigdy nie znalazł się na 1 miejscu listy Billboardu i UK Top 40, sprzedał się na całym świecie w ponad 3 milionach egzemplarzy, największe nakłady generując właśnie na Wyspach i w USA. Nawet w ubiegłym roku był jedną z najchętniej kupowanych płyt z gatunku rock. W raz z sukcesem przyszły nagrody. BRIT Award 2011 dla najlepszej płyty było jedynie formalnością.

Zespół był także nominowany do 6 nagród Grammy. Aż 4 statuetki mogło zdobyć nagranie „Tha Cave” i mimo, że galę rozdania tych najcenniejszych nagród Mumford & Sons opuszczali z pustymi rękoma - Ameryka była ich. Młodym zespołom zza Atlantyku zdarza się to niezwykle rzadko. Nominacja „The Cave” nie do końca oddaje fenomen jakim jest grupa Mumford & Sons. Ich debiut to nie tylko zbiór znakomitych singli z „Little Lion Man” czy „Winter Winds” na czele. To płyta, którą miliony ludzi kupowały, by na własne uszy przekonać się, że to 48 minut jest idealną całością.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK ]	Komentarz
Little Lion Man/To Darkness	Mumford & Sons	09.2009	24[136]	45[22]	Universal CATCO 152715105	[2x-platinum-US][gold-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
Winter Winds/Hold On To What You Believe	Mumford & Sons	12.2009	44[22]	-	Universal CATCO 154664638	[silver-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
The Cave/My Heart Told My Head (Winter Winds)	Mumford & Sons	03.2010	31[95]	27[20]	Island 2733942	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
Roll Away Your Stone	Mumford & Sons	06.2010	135[7]	-	Island	[gold-UK][written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Country Marshall][produced by Markus Dravs]
Dharohar	Mumford & Sons/Laura Marling	07.2010	125[2]	-	Island	-
White Blank Page	Mumford & Sons	10.2010	116[4]	-	Island	-
Timshel	Mumford & Sons	02.2011	71[2]	-	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71028235	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
I Will Wait	Mumford & Sons	09.2012	12[75]	12[39]	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71204769	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Marcus Mumford][produced by Markus Dravs]
Where Are You Now	Mumford & Sons	10.2012	192[1]	115[1]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Babel	Mumford & Sons	10.2012	76[8]	60[5]	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71204553	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Winston Marshall][produced by Markus Dravs]
The Boxer	Jerry Douglas featuring Mumford & Sons and Paul Simon	10.2012	97[1]	-	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71204915	[written by Paul Simon, Art Garfunkel]
Lovers' Eyes	Mumford & Sons	10.2012	-	85[2]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Holland Road	Mumford & Sons	10.2012	-	84[3]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Ghosts That We Knew	Mumford & Sons	10.2012	-	88[3]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Below My Feet	Mumford & Sons	10.2012	-	103[4]	Gentlemen Of The Road/Island
Broken Crown	Mumford & Sons	10.2012	-	108[3]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Reminder	Mumford & Sons	10.2012	-	106[3]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Not with Haste	Mumford & Sons	10.2012	-	120[2]	Gentlemen Of The Road/Island	-
Lover of the Light	Mumford & Sons	12.2012	108[8]	97[1]	Gentlemen Of The Road/Island 3723020	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Winston Marshall][produced by Markus Dravs]
Whispers in the Dark	Mumford & Sons	03.2013	195[1]	81[4]	Gentlemen Of The Road/Island 3723020	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Marcus Mumford and Winston Marshall][produced by Markus Dravs]
Hopeless Wanderer	Mumford & Sons	08.2013	-	59[1]	Gentlemen Of The Road/Island	[written by Mumford & Sons][produced by Markus Dravs]
Believe	Mumford & Sons	03.2015	20[14]	31[15]	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500530	[gold-US][silver-UK][written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]
The Wolf	Mumford & Sons	04.2015	56[4]	102	Island GBUM 71500539	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]
Snake Eyes	Mumford & Sons	05.2015	60[4]	111	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500538	-
Tompkins Square Park	Mumford & Sons	05.2015	86[1]	102	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500540	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]
Ditmas	Mumford & Sons	09.2015	83[1]	-	Gentlemen Of The Road/Island GBUM 71500533	[written by Ted Dwane, Ben Lovett, Winston Marshall, Marcus Mumford][produced by James Ford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sigh No More	Mumford & Sons	10.2009	7[239]	2[207]	Island 2722538	[5x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Markus Dravs]
Mumford & Sons, Laura Marling & Dharohar Project	Dharoha Project, Laura Marling And Mumford & Sons	02.2011	125[2]	127[1]	Gentlemen Of The Road 0114 [US]	[produced by The Dharohar Project, Laura Marling, Mumford & Sons]
Live at Shepherd's Bush Empire	Mumford & Sons	11.2011	-	80[1]	Island / Glassnote	-
Babel	Mumford & Sons	10.2012	1[3][84]	1[5][84]	Gentlemen Of The Road/Island 3712787	[3x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by Markus Dravs]
The Road to Red Rocks	Mumford & Sons	02.2013	-	54[3]	Gentlemen Of The Road 89203800279	[produced by Markus Dravs/Ned Doyle/Dan Bowen]
Live from Bull Moose	Mumford & Sons	04.2013	-	174[1]	Gentlemen Of The Road 0142	[produced by Mumford & Sons]
Wilder Mind	Mumford & Sons	05.2015	1[2][70]	1[1][46]	Gentlemen Of The Road/Island 4729858	[platinum-UK][gold-US][produced by James Ford]
Johannesburg	Mumford & Sons With Baaba Maal, The Very Best & Beatenberg	07.2016	6	9[3]	Gentlemen Of The Road/Island 4790789	[platinum-UK][gold-US][produced by Mumford & Sons, Johan Hugo]

They Might Be Giants

They Might Be Giants to amerykańska grupa rockowa założona w 1982 roku w Nowym Jorku. Liderami zespołu They Might Be Giants są John Linnell oraz John Flansburgh. Wychowywali się oni w niewielkim mieście Lincoln w stanie Massachusetts. Tam też poznali się, kiedy uczęszczali do Lincoln-Sudbury Regional High School.


Szybko doszli do wniosku, że podobają im się podobne gatunki muzyczne, co przekonało ich do wspólnego komponowania pierwszych utworów. Po ukończeniu liceum udali się do różnych college'ów, przez co ich drogi na kilka lat się rozeszły. Linnell skupił się na współtworzeniu nowofalowego zespołu The Mundanes, który na początku lat 80-tych wydał jeden singel - "Make it the Same". W 1981 roku obaj zamieszkali na Brooklynie, dzięki czemu mieli okazję ponownie połączyć siły. Zdecydowali się na założenie wspólnej grupy - They Might Be Giants. Nazwa zespołu pochodzi od tytułu filmu z 1971 roku, w którym główne role zagrali George C. Scott oraz Joanne Woodward.

Niedługo potem duet zaczął występować w Nowym Jorku. Gitarzystą został Flansburgh, z kolei Linnell zajął się grą na akordeonie i saksofonie. Pierwszym koncertom They Might Be Giants najczęściej towarzyszyła nietypowa scenografia, a także przedziwne kostiumy. Ich oryginalne występy w krótkim czasie zapewniły im grono oddanych fanów i spowodowały, że nie musieli narzekać na brak zainteresowania ze strony właścicieli lokalnych klubów.

Niestety ich szczęście nie trwało zbyt długo i wkrótce zmuszeni byli zrobić sobie przerwę w występach na żywo. Linnell pechowo upadł w trakcie jazdy na rowerze i złamał nadgarstek. Na domiar złego włamywacze okradli mieszkanie Flansburgha, zabierając przy okazji zakupione przez duet syntezatory i automaty perkusyjne.

They Might Be Giants wpadli jednak na zupełnie nowy sposób promocji twórczości - "Dial-A-Song". Polegał on na nagrywaniu utworów bezpośrednio na automatyczną sekretarkę, z której mogli korzystać fani zespołu, za odpowiednią opłatą. Łącznie udało im się umieścić na niej około 500 utworów i wariacji. Linnell i Flansburgh dali nawet specjalne ogłoszenie do "The Village Voice", w którym reklamowali swój numer telefonu. Jedynym problemem było to, że piosenki They Might Be Giants cieszyły się tak dużą popularnością, że niezwykle ciężko było trafić na moment, w którym linia byłaby wolna.

W międzyczasie muzycy nagrali kasetę demo, która niedługo potem trafiła do dziennikarzy tygodnika "People". Dzięki recenzji, jaka znalazła się w tym piśmie, grupą zainteresowali się przedstawiciele niezależnej wytwórni Bar/None Records, którzy zaproponowali im podpisanie kontraktu, a także umożliwili wydanie debiutanckiej płyty zatytułowanej po prostu "They Might Be Giants". Na wydanym w 1986 roku krążku znalazł się pierwszy większy przebój - "Don't Let's Start". Album spodobał się krytykom, którym przypadło do gustu udane połączenie muzyki nowofalowej z post-punkiem.

Dwa lata później w sklepach pojawiło się ostatnie wydawnictwo They Might Be Giants, które ukazało się pod szyldem Bar/None Records. Płyta "Lincoln" - której tytuł nawiązywał do miejsca, w którym wychowywali się Linnell i Flansburgh - również uzyskała świetne recenzje, z kolei zawarty na niej singel "Ana Ng" stał się pierwszym utworem They Might Be Giants, jaki pojawił się na listach przebojów. Sukces dwóch pierwszych albumów spowodował, że kontrakt z zespołem postanowiła podpisać wytwórnia Elektra/Asylum Records - stanowiąca część Warner Music Group.

W 1990 roku They Might Be Giants wydali trzecią płytę "Flood". Pochodził z niej singel "Birdhouse In Your Soul", który zdołał zachwycić słuchaczy nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale i w innych krajach - w szczególności w Australii. Krążek "Flood" zawierał także cover grupy The Four Lads "Istanbul (Not Constantinople)" oraz piosenkę "Particle Man". Zostały one później wykorzystane w popularnym serialu animowanym "Przygody Animków".

Kolejnym krążkiem był "Apollo 18", którego premiera miała miejsce w 1992 roku. Tytuł albumu nawiązywał do nazwy amerykańskiego programu lotów kosmicznych "Apollo" - liczba "18" również pojawiła się celowo, ponieważ NASA nie udało się przeprowadzić więcej misji niż siedemnaście. Płyta stanowiła odejście od wczesnego, dość eksperymentalnego brzmienia They Might Be Giants na rzecz bardziej tradycyjnej muzyki rockowej. Najbardziej znanymi utworami pochodzącymi z tego albumu były "I Palindrome I", "The Statue Got Me High" oraz "The Guitar (The Lion Sleeps Tonight)".

Wkrótce skład zespołu znacznie się powiększył i w nagrywaniu kolejnej płyty oficjalnie brali udział nowi członkowie They Might Be Giants: Brian Doherty (na perkusji), Tony Maimone i Graham Maby (gitary basowe). Krążek "John Henry" został wydany we wrześniu 1994 roku. Tym razem wyraźne były wpływy rocka alternatywnego, a także skutki odstawienia automatów perkusyjnych na rzecz wykorzystania żywej perkusji.

Dwa lata później They Might Be Giants powrócili z płytą "Factory Showroom". Zdecydowali się ponownie nawiązać do swojej twórczości z lat 80-tych, co zaowocowało stworzeniem ulubionego albumu Flansburgha wśród wszystkich wydanych przez jego zespół. Zarówno on, jak i Linnell byli jednak zawiedzieni fatalną promocją, jaką zapewnili im przedstawiciele Elektra Records, dlatego też postanowili opuścić wytwórnię i podpisać kontrakt z eMusic.

Nowa umowa zapewniła im w 1999 roku nagranie pierwszego krążka w historii zespołu, który został wydany online i był sprzedawany wyłącznie za pośrednictwem strony internetowej. Na "Long Tall Weekend" znalazły się utwory zbliżone brzmieniowo do "Factory Showroom" - część z nich powstała nawet w trakcie sesji nagraniowych poprzedniego albumu. Ostatecznie jednak They Might Be Giants zrezygnowali z kontynuowania tego typu promocji.

W 2001 roku, specjalnie na potrzeby amerykańskiego sitcomu "Zwariowany świat Malcolma", zespół wydał piosenkę "Boss of Me". Przyniosła ona rok później pierwszą nagrodę Grammy, a także promowała ósmy krążek They Might Be Giants - "Mink Car".

Następnie przyszła kolej na rozpoczęcie długotrwałej współpracy z wytwórnią Idlewild. W 2002 roku umożliwiła ona zespołowi nagranie "No!" - pierwszego albumu w dorobku grupy, który skierowany był przede wszystkim do dzieci. They Might Be Giants uważali jednak, że zawartość "No!" powinna przypaść do gustu także dużo starszym słuchaczom.

Sukces tego oryginalnego przedsięwzięcia doprowadził do wydania kolejnych płyt z muzyką dla dzieci: "Here Come the ABCs" w 2005 roku, a także jej kontynuacji - "Here Come the 123s". Uczyły one najmłodszych alfabetu i podstaw matematyki. Dzięki tym albumom They Might Be Giants zostali uhonorowani przez amerykańskie pismo dla rodziców "Parenting" a także otrzymali kolejną nagrodę Grammy. Były to również spore sukcesy komercyjne.

W międzyczasie ukazały się jeszcze dwa bardziej tradycyjne albumy They Might Be Giants - "The Spine" (2004) oraz "The Else" (2007).

W 2009 roku zespół tworzyli: John Flansburgh, John Linnell, Marty Beller, Dan Miller i Danny Weinkauf.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Birdhouse In Your Soul/Hot Cha	They Might Be Giants	02.1990	6[16]	-	Elektra EKR 104	[written by They Might Be Giants][produced by Clive Langer & Alan Winstanley]
Istanbul (Not Constantinople)	They Might Be Giants	06.1990	61[3]	-	Elektra EKR 110	[written by Jimmy Kennedy and Nat Simon][produced by Clive Langer & Alan Winstanley]
Boss of me/Reprehensible	They Might Be Giants	07.2001	21[9]	-	Pias/Restless PIASREST 001CD	[written by They Might Be Giants][produced by Pat Dillett/They Might Be Giants ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lincoln	They Might Be Giants	12.1988	-	89[19]	Bar/None 72 600	[produced by Bill Krauss ]
Flood	They Might Be Giants	02.1990	14[12]	75[22]	Elektra 60 907	[platinum-US][produced by They Might Be Giants/Alan Winstanley/Clive Langer]
Apollo 18	They Might Be Giants	04.1992	-	99[6]	Elektra 61 257	[produced by They Might Be Giants ]
John Henry	They Might Be Giants	10.1994	-	61[4]	Elektra 61 654	[produced by Paul Fox ]
Factory showroom	They Might Be Giants	10.1996	-	89[2]	Elektra 61 862	[produced by Pat Dillett ]
Severe tire damage	They Might Be Giants	08.1998	-	186[1]	Restless 72 965
Mink Car	They Might Be Giants	09.2001	-	134[1]	Restless 73 744
The Spine	They Might Be Giants	07.2004	-	130[1]	Idlewild 431041	[produced by Pat Dillett ]
The Else	They Might Be Giants	07.2007	-	118[2]	Idlewild 01143-1117-1	[produced by The Dust Brothers,Pat Dillett,They Might Be Giants]
Here Come The 123s With They Might Be Giants	They Might Be Giants	02.2008	-	172[1]	Idlewild D000098900	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Here Comes Science	They Might Be Giants	09.2009	-	91[2]	Idlewild D000098900	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Join Us	They Might Be Giants	07.2011	-	32[1]	Idlewild 11661-9127-1	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Nanobots	They Might Be Giants	03.2013	-	58[2]	Idlewild 20286-21313-3	[produced by Pat Dillett]
Glean	They Might Be Giants	04.2015	-	67[1]	Idlewild IDLE 140	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Why?	They Might Be Giants	11.2015	-	181[1]	Idlewild IDLE 141	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
Phone Power	They Might Be Giants	06.2016	-	122[1]	Idlewild IDLE 142	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]
I Like Fun	They Might Be Giants	01.2018	-	108[1]	Idlewild IDLE 144	[produced by They Might Be Giants, Pat Dillett]

Pixie Lott

Naprawdę nazywa się Victoria Louise Lott, ale znana jest jako Pixie Lott -(ur. 12 stycznia 1991r w Bromley w hrabstwie Kent), brytyjska piosenkarka, autorka tekstów piosenek, aktorka i tancerka. Victoria Lott w wieku 5 lat uczęszczała w soboty na zajęcia ze śpiewu i tańca. Została nagrodzona stypendium w Akademii Sztuki Teatralnej.Podczas nauki w Akademii Sztuki Teatralnej wystąpiła w musicalu Chitty Chitty Bang Bang na West Endzie.Pixie Lott w wieku 15 lat, z pomocą Antonio "L.A." Reida, podpisała kontrakt z wytwórnią The Island Def Jam Music Group.


Aktualnie wydawaniem jej płyt zajmują się Mercury Records na Wyspach Brytyjskich oraz Interscope Records w Stanach Zjednoczonych. Jej pierwszy singel, "Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)", został wydany w formie zdigitalizowanej 7 czerwca 2009 roku i znalazł się na debiutanckim albumie zatytułowanym "Turn It Up", który wydany został 7 września 2009 roku. Kolejnym studyjnym wydawnictwem był album "Young Foolish Happy" wydany w 2011 roku.

Zanim osiągnie pięćdziesiątkę – wiek, w którym oficjalnie będzie siebie nazywać „starą” - Pixie Lott stawia sobie kilka skromnych celów. Pierwszy z nich to spotkać niesamowitych ludzi. Występować w niesamowitych miejscach – to cel numer dwa. Poza tym chce zachować wszystkie obecne przyjaźnie i poznać całe mnóstwo nowych przyjaciół oraz nadal pisać piosenki, najchętniej takie, które będą potrafiły wpływać na ludzkie życie. Na końcu przyznaje, że chciałaby śpiewać – już zawsze.

Zwracająca uwagę swoim stylem, poruszającym głosem, świetnym tańcem, piosenkami, przy których nogi same chodzą, Pixie spędziła ostatni rok ciężko pracując. Jej osobowość, głos i jej pociągająca osoba - wszystko można znaleźć w jej pierwszym singlu „Mama Do” - typowej młodzieżowej opowieści o randkach pod osłoną nocy, napisane wspólnie z renomowanymi twórcami hitów: Phil'emThornalley'em i Madsem Hauge.

Piosenki Pixie kipią entuzjazmem i są dowodem na dobrze spożytkowane 18 miesięcy spędzonych z najlepszymi producentami muzyki pop. Poza Thornalley'em i Hudgem Pixie pracowała w studio z Cutfather i Jonasem Jeburgiem (współpracowali chyba ze wszystkimi od Kylie po Pussycat Dolls), Red One („Just Dance” Lady Gagi), współpracownikiem Lily i Becka - Gregiem Kurstinem, Ruth Ann Cunningham, Toby'm Gad'em oraz Karą DioGuardi - supergwiazdą wśród autorów hitów i nową jurorką amerykańskiego Idola.

Jak wielu współczesnych fanów muzyki, zainteresowania muzyczne Pixie są dość szerokie. Podziwia Gwen Stefani i Rihannę oraz jest po wielkim wrażeniem kunsztu Aliciii Keys. Z drugiej strony lubi The Strokes i The Kooks. Na scenie uwielbia Mariah za jej śpiew, Britney za taniec i show, poza nią podziwia Lauryn Hill za niezależność i Christine Aguilerę za jej uwielbienie dla dobrego smaku. Spośród starszego pokolenia wymienia Whitney Houston, Evelyn Champagne King i Steviego Wondera, którego piosenki są uwielbiane i wykonywane na całym świecie mimo upływu lat od ich powstania.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Use Somebody	Pixie Lott	06.2009	41[12]	-	Mercury MIUCT 7371	[written by Kings of Leon][produced by Angelo Petraglia/Jacquire King]
Mama Do (Uh Oh, Uh Oh)	Pixie Lott	06.2009	1[1][43]	-	Mercury 2701461	[silver-UK][written by Mads Hauge/Phil Thornalley][produced by Mads Hauge/Phil Thornalley]
Boys and Girls	Pixie Lott	09.2009	1[1][35]	-	Mercury 2714871	[silver-UK][written by Pixie Lott/Mads Hauge/Phil Thornalley/Colin Campsie][produced by Fraser Smith/Mads Hauge/Phil Thornalley]
Cry Me Out	Pixie Lott	09.2009	12[39]	-	Mercury CATCO 156404169	[silver-UK][written by Pixie Lott/Mads Hauge/Phil Thornalley/Colin Campsie][produced by Phil Thornalley/Mads Hauge]
Turn It Up	Pixie Lott	09.2009	11[23]	-	Mercury CATCO 161815503	[written by Pixie Lott/Ruth-Anne Cunningham/Jonas Jeberg/Mich Hansen][produced by Jonas Jeberg/Cutfather]
Gravity	Pixie Lott	02.2010	20[23]	-	Mercury MIUCT 7368	[written by Ina Wroldsen/Jonas Jeberg/Mich Hansen/Lucas Secon][produced by Jonas Jeberg/Cutfather]
Broken Arrow	Pixie Lott	10.2010	12[10]	-	Mercury CATCO 167718672	[written by Pixie Lott/Ruth-Anne Cunningham/Toby Gad][produced by Toby Gad/Jay Reynolds]
Doing Fine (Without You)	Pixie Lott	10.2010	179[1]	-	Mercury	-
Coming Home	Pixie Lott featuring Jason Derulo	10.2010	51[2]	-	Mercury MIUCT 7372	[written by Sirach Charles/Jason Derulo/Alani Gibbon/Pixie Lott/Kassa Alexander/Victoria Akintola/Chris Crew/Eede][produced by James Reynolds]
All About Tonight	Pixie Lott	09.2011	1[1][24]	-	Mercury GBUM 71105710	[gold-UK][written by Pixie Lott,Tebey Ottoh,Brian Kidd,Tommy Lee James][produced by Brian Kidd]
What Do You Take Me For?	Pixie Lott featuring Pusha T	11.2011	10[4]	-	Mercury GBUV 71101384	[written by Pixie Lott,Anne Preven,Christopher Mercer,Terrence Thornton][produced by Rusko]
Kiss the Stars	Pixie Lott	01.2012	8[12]	-	Mercury GBUM 71105223	[written by Pixie Lott, Mads Hauge, Phil Thornalley][produced by Mads Hauge, Phil Thornalley ]
Bright Lights	Tinchy Stryder featuring Pixie Lott	03.2012	7[5]	-	Island GBUV 71101818	[written by Kwasi Danquah III , Victoria Louise Lott, Jarrad Rogers][produced by Jarrad Rogers]
Nasty	Pixie Lott	03.2014	9[5]	-	EMI GBUM 71304418	[written by Jack Splash, Thomas Callaway ,Claude Kelly, Harry Casey, Richard Finch, Billy Nichols, James Brown][produced by Jack Splash]
Lay Me Down	Pixie Lott	07.2014	114	-	Mercury	[written by Ashton Parsons, Matt Parad ,Adam Pallin]
Caravan of Love	Pixie Lott	.2014	129	-	Mercury	[written by Ernie Isley, Chris Jasper and Marvin Isley]
Baby	Pixie Lott with Anton Powers	04.2017	97[1]	-	3 Beat GBSXS 1700031	[written by Anton Powers,Matthew Humphrey,Frank Bullens,Rose Singleton][produced by Powers,Humphrey,Bullens]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Turn It Up	Pixie Lott	09.2009	6[99]	-	Mercury 2700146	[2x-platinum-UK][produced by Fraser Smith/Mads Hauge/Phil Thornalley/Greg Kurstin/Toby Gad/Jonas Jeberg/Peter Zizzo/RedOne/Ryan Laubscher/Cutfather]
Young Foolish Happy	Pixie Lott	11.2011	18[15]	-	Mercury 2779724	[gold-UK]
Pixie Lott	Pixie Lott	08.2014	15[2]	-	EMI 3775513	[produced by A.D.A.M., Jerry Abbott, Rami Afuni, Craze & Hoax, Dreamlab, Jon Green, Mads Hauge, Jay Reynolds, Jack Splash, Phil Thornalley]
Platinum Pixie: Hits	Pixie Lott	11.2014	107	-	Virgin EMI	-

Jule Styne

Jule Styne był brytyjsko-amerykańskim tekściarzem i kompozytorem piosenek, znanym z serii musicali na Broadwayu , w tym kilku sławnych i często wystawianych.

Styne urodził się w żydowskiej rodzinie w Londynie , w Anglii jako Julius Kerwin Stein, imigrantów z Ukrainy ,który prowadził mały sklep spożywczy. Jeszcze zanim jego rodzina opuściła Wielką Brytanię, zrobił wrażenie na scenie u znanych piosenkarzy, w tym Harry'ego Laudera, który widział jego występ i poradził mu, by zajął się fortepianem. W wieku ośmiu lat przeprowadził się z rodziną do Chicago , gdzie w młodym wieku zaczął brać lekcje gry na fortepianie . Okazał się cudownym dzieckiem i występował z Symfoniami z Chicago, St. Louis i Detroit, zanim ukończył dziesięć lat.

Styne uczęszczał do Chicago Musical College , ale wcześniej już zwrócił na siebie uwagę innego nastolatka, Mike'a Todda , późniejszego odnoszącego sukcesy producenta filmowego, który zlecił mu napisanie piosenki do muzycznego przesięwzięcia, które tworzył. Był to pierwszy z ponad 1500 opublikowanych utworów, które Styne napisał w swojej karierze. Jego pierwszy hit, "Sunday", powstał w 1926 roku. W 1929 Styne grał z zespołem Bena Pollacka . 

Styne był trenerem wokalnym 20th Century Fox , dopóki Darryl F. Zanuck nie zwolnił go, ponieważ trening wokalny był "luksusem, a my wycinamy te luksusy" i powiedział mu, że powinien pisać piosenki. Styne założył własny zespół taneczny, który sprowadził go na ekrany Hollywood, gdzie został poprowadzony przez Franka Sinatrę i gdzie rozpoczął współpracę z tekściarzem Sammy Cahnem . On i Cahn napisali wiele piosenek do filmów, w tym "It's Been a Long, Long Time" (# 1 przez 3 tygodnie   Harry'ego Jamesa i jego orkiestry w 1945 r.), "Five Minutes More" i tytułową piosenkę z Three Coins in the Fountain (1954). Współpracował przy nagrywaniu filmu muzycznego z 1955 roku " My Sister Eileen" z Leo Robinem . Dziesięć z jego piosenek było nominowanych do Oscara, wiele z nich napisanych z Cahnem, w tym " I've Heard That Song Before " (# 1 przez 13 tygodni dla Harry'ego Jamesa i jego orkiestry w 1943), " I'll Walk Alone ", " It's Magic "(hit nr 2  Doris Day w 1948 roku) i "I Fall in Love Too Easily ".

W 1947 r. Styne napisał swój pierwszy musical muzyczny na Broadwayu , High Button Shoes , z Cahnem, a w ciągu kilku kolejnych dekad napisał muzykę do wielu przedstawień na Broadwayu, w szczególności Gentlemen Prefer Blondes , Peter Pan (dodatkowo muzykę),   Bells Are Ringing, Gypsy, Do Re Mi, Funny Girl, Sugar (z opowiadaniem opartym na filmie " Some Like It Hot" ) i nagrodzonym Tony Alleluja, Baby! .

Jego współpracownikami byli Sammy Cahn , Leo Robin , Betty Comden i Adolph Green , Stephen Sondheim i Bob Merrill .

Styne zmarł z powodu niewydolności serca w Nowym Jorku w wieku 88 lat.Jego archiwum - w tym oryginalne ręcznie pisane kompozycje, listy i materiały produkcyjne - znajduje się w Centrum Harry'ego Ransoma .
Styne został wybrany do Songwriters Hall of Fame w 1972 roku  i American Theatre Hall of Fame w 1981,  i był odbiorcą nagrody specjalnej Drama Desk i Kennedy Center Honors w 1990 roku. Dodatkowo, Styne wygrał Oscara za najlepszą muzykę z 1955 roku, oryginalną piosenką za "Three Coins in the Fountain" i "Hallelujah, Baby!" .



                                                                  Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1955 Best Music, Original Song Three Coins in the Fountain "Three Coins in the Fountain" Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1969 Best Music, Original Song Funny Girl For the song "Funny Girl" 1950 Best Music, Original Song It's a Great Feeling For the song "It's a Great Feeling" 1949 Best Music, Original Song Romance on the High Seas For the song "It's Magic" 1946 Best Music, Original Song Tonight and Every Night For the song "I Fall in Love Too Easily" 1945 Best Music, Original Song Follow the Boys For the song "I'll Walk Alone" 1944 Best Music, Original Song Hit Parade of 1943 For the song "Change of Heart" 1943 Best Music, Original Song Youth on Parade For the song "It Seems I Heard That Song Before". 1941 Best Music, Original Song Hit Parade of 1941 For the song "Who Am I?" Golden Globe

                                          Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Jule Styne na listach przebojów [with Chester Conn, Ned Miller,Benny Krueger ] 1927 Sunday Cliff Edwards 3.US 1927 Sunday Gene Austin 11.US [with Frank Loesser] 01/1942 I Said No! Alvino Rey and His Orchestra 2.US 12/1964 I Don't Want to Walk without You Phyllis McGuire 79.US 01/1942 I Said No Jimmy Dorsey and His Orchestra 10.US 02/1942 I Don't Want to Walk without You Harry James and His Orchestra 2.US 03/1942 I Don't Want to Walk without You Dinah Shore 15.US 04/1942 I Don't Want to Walk without You Bing Crosby 9.US 07/1969 I Don't Want to Walk without You Julius Wechter & the Baja Marimba Band 121.US 04/1980 I Don't Want to Walk without You Barry Manilow 36.US [with Sammy Cahn] 01/1943 Vict'ry Polka Bing Crosby and the Andrews Sisters 6.US 01/1943 I've Heard That Song Before Harry James and His Orchestra 1.US 01/1944 Vict'ry Polka Bing Crosby 6.US 05/1944 I'll Walk Alone Louis Prima 22.US 07/1944 I'll Walk Alone Martha Tilton 4.US 08/1944 I'll Walk Alone Dinah Shore 1.US 10/1944 I'll Walk Alone Mary Martin 6.US 11/1944 There Goes That Song Again Russ Morgan 3.US 12/1944 There Goes That Song Again Swing and Sway with Sammy Kaye 7.US 01/1945 There Goes That Song Again Billy Butterfield and His Orchestra 10.US 01/1945 There Goes That Song Again Kay Kyser and His Orchestra 7.US 01/1945 There Goes That Song Again Kate Smith 12.US 02/1945 Saturday Night (Is the Loneliest Night in the Week) Frank Sinatra 2.US 02/1945 Saturday Night (Is the Loneliest Night in the Week) Frankie Carle and His Orchestra 8.US 02/1945 Saturday Night (Is the Loneliest Night in the Week) Swing and Sway with Sammy Kaye 6.US 02/1945 Saturday Night (Is the Loneliest Night in the Week) Woody Herman and His Orchestra 18.US 03/1945 Saturday Night (Is the Loneliest Night in the Week) The Four King Sisters 15.US 04/1945 Poor Little Rhode Island Guy Lombardo and His Royal Canadians 11.US 05/1945 What Makes the Sunset? Frank Sinatra 14.US 06/1945 Can't You Read Between the Lines? Jimmy Dorsey and His Orchestra 8.US 07/1945 Can't You Read Between the Lines Kay Kyser and His Orchestra 10.US 07/1945 Can't You Read Between the Lines? Charlie Spivak and His Orchestra 16.US 10/1945 It's Been a Long Long Time Bing Crosby and Les Paul and His Trio 1.US 10/1945 It's Been a Long, Long Time Charlie Spivak and His Orchestra 4.US 10/1945 It's Been a Long, Long Time Harry James and His Orchestra 1.US 11/1945 It's Been a Long, Long Time Stan Kenton and His Orchestra 6.US 12/1945 Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow! Vaughn Monroe 1.US 02/1946 Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow! Connie Boswell and Russ Morgan and His Orchestra 9.US 02/1946 Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow! Woody Herman and His Orchestra 7.US 02/1946 Let It Snow, Let It Snow, Let It Snow Bob Crosby and His Orchestra 14.US 08/1946 Five Minutes More Frank Sinatra 1.US 08/1946 Give Me Five Minutes More Tex Beneke 4.US 09/1946 Five Minutes More The Three Suns 7.US 09/1946 Five Minutes More Bob Crosby and His Orchestra 12.US 10/1946 Five Minutes More Skitch Henderson 9.US 11/1946 The Things We Did Last Summer Vaughn Monroe 13.US 11/1946 The Things We Did Last Summer Jo Stafford 10.US 05/1947 I Believe Frank Sinatra 5.US 05/1947 Time After Time Frank Sinatra 16.US 06/1948 Put 'Em in a Box, Tie 'Em with a Ribbon (And Throw 'Em in the Deep Blue Sea) Eddy Howard 23.US 07/1948 It's Magic Gordon MacRae 9.US 07/1948 It's Magic Doris Day 2.US 07/1948 Put 'Em in a Box, Tie 'Em with a Ribbon (And Throw 'Em in the Deep Blue Sea) The King Cole Trio 30.US 07/1948 It's Magic Dick Haymes 9.US 08/1948 It's Magic Tony Martin 11.US 08/1948 It's Magic Sarah Vaughan 11.US 09/1948 It's Magic Vic Damone 24.US 09/1948 Ev'ry Day I Love You (Just a Little Bit More) Jo Stafford 25.US 09/1948 Every Day I Love You Dick Haymes 24.US 10/1948 Ev'rday I Love You (Just a Little Bit More) Vaughn Monroe 22.US 03/1952 I'll Walk Alone Margaret Whiting 29.US 03/1952 I'll Walk Alone Don Cornell 5.US 05/1952 I'll Walk Alone Richard Hayes 24.US 05/1952 I'll Walk Alone Jane Froman 14.US 05/1954 Three Coins in the Fountain The Four Aces 1.US/5.UK 05/1954 Three Coins in the Fountain Frank Sinatra 4.US/1.UK 07/1959 I Still Get Jealous Joni James 63.US 01/1960 Time After Time Frankie Ford 75.US 04/1961 It's Been A Long, Long Time Les Paul & Mary Ford 105.US 02/1962 It's Magic The Platters 91.US 09/1962 The Things We Did Last Summer Shelley Fabares 46.US 06/1964 I Still Get Jealous Louis Armstrong 45.US 10/1966 Time After Time Chris Montez 36.US 12/1993 Let It Snow Boyz II Men 32.US [with Bob Hilliard] 03/1953 How Do You Speak to an Angel? Eddie Fisher 14.US 07/1954 Money Burns a Hole in My Pocket Dean Martin 23.US 10/1954 How Do You Speak to an Angel Dean Martin 15.UK 10/1954 That's What I Like Don, Dick & Jimmy 14.US 01/1963 How Do You Talk to an Angel Etta James 109.US [with Betty Comden & Adolph Green] 11/1956 Just in Time Tony Bennett 46.US 12/1956 The Party's Over Doris Day 63.US 05/1958 Dance Only with Me Perry Como 19.US 12/1960 Make Someone Happy Perry Como 80.US 04/1962 The Party's Over Lonnie Donegan 9.UK 11/1963 Now! Lena Horne 92.US 12/1996 Make Someone Happy Jimmy Durante 69.UK [with Stephen Sondheim] 06/1959 Small World Johnny Mathis 20.US 12/1962 Let Me Entertain You Ray Anthony and His Orchestra 96.US [with George David Weiss] 07/1960 Johnny Freedom Johnny Horton 69.US [with Sammy Cahn, Billy Rose, Dana Suesse & Irving Kahal] 12/1961 There Goes That Song Again / The Night Is Young Gary Miller 29.UK [with Bob Merrill] 04/1964 People Nat King Cole 100.US 09/1964 Funny Girl Barbra Streisand 44.US 09/1964 Absent Minded Me Barbra Streisand 123.US 11/1968 People The Tymes 39.US/16.UK

Waveform Records

Amerykańska wytwórnia (z miasta Sedona w stanie Arizona) spod znaku ambient i dub, związana z brytyjską firmą Beyond, powstała w 1993 r. Większość jej dotychczasowych wydawnictw to amerykańskie licencje znanych wcześniej w Europie albumów. Mają zmienioną szatę graficzną, czasem kolejność utworów, jednak poza jednym wyjątkiem (Loop Guru Duniya) materiał muzyczny jest ten sam.

 Obok płyt wytwórni Beyond (oba albumy Higher Intelligence Agency, longplay A Positive Life), dyskografia zawiera licencję płyty Sounds From The Ground Kin. Jedynym oryginalnym wydawnictwem jest seria kompilacji One-Two-Three A.D., jednak i na nich powtarza się część kompozycji z europejskiej głośnej serii wytwórni Beyond Ambient Dub.

WAU! Mr Modo Records

Wytwórnia płytowa prowadzona przez Adama Morrisa i Youtha; często mówi się o niej jako o „wytwórni płytowej grupy The Orb” (Paterson jest współwłaścicielem firmy), gdyż to jej nakładem ukazał się m.in. singel tego zespołu, „A Huge EverGrowing Pulsating Brain That Rules From The Centre Of The Ultraworld”. Jego nagranie kosztowało tylko 20 funtów, ale za to doprowadziło do podpisania umowy licencyjnej z wytwórnią Big Life.

WAU! Mr Modo to akronim zwrotu What About Us? (czyli „a co z nami?”); Mr Modo to pseudonim menedżera The Orb Adama Morrisa. Inżynierem wytwórni był przez jakiś czas późniejszy członek The Orb ,Thrash (czyli Christian Weston) - spod jego ręki wyszedł np. singel „Hotel California” grupy Jam On The Mutha.

 Poza płytami The Orb firma wydawała nagrania takich wykonawców, jak Niemiec Maurizio („Ploy” z końca 1992 r.). Jeden remiks tego singla (zatytułowany „Battersea Was An Island Of Mud”) opracował The Orb, a drugi - grupa Underground Resistance. Poza tym nakładem wytwórni ukazał się w 1991 r. singel Sholi Philips „HoldOn” - wokalistka ta zaśpiewała w nagraniu „Perpetual Dawn” The Orb. W tym samym roku wydano wyprodukowany przez Youtha „Sunshine On A Rainy Day” Zoe z remiksami The Orb (była to nowa wersja klubowego przeboju z 1990 r.).

W 1992 r. Youth odszedł z WAU! Mr Modo i założył wytwórnię Butterfly Records; jego była firma kontynuowała działalność. wydawnictwami w rodzaju „Satellite Serenade” Keiichi Suzuki. Jednak trudno było firmie uwolnić się od związków z grupą The Orb - gdy zespól nie przedlużyj kontraktu z Big Life, wytwórnia zabroniła WAU! Mr Modo wydawania jakichkolwiek płyt.

W 1994 r. firma zmieniła nazwę na Inter-Modo i rozpoczęła intensywną pracę z rozległymi planami wydawniczymi. Niestety, po wydaniu trzech albumów, FFW D, Juno Reactor Luciana i Mettle Autocreation zawiesiła działalność. Prawdopodobnie bezpośrednim powodem było podpisanie wieloletniego kontraktu grupy The Orb z Island Records, co potwierdziło tezę, że zarówno WAU! Mr Modo, jak i Inter-Modo opierało swoją działalność głównie na dokonaniach muzycznych członków tej grupy.

Warp Records

Wytwórnia muzyki tanecznej z Sheffield w hrabstwie Yorkshire (Anglia), kierowana przez Roba Mitchella i Steve'a Becketta. Powstała ze sklepu płytowego Fon Records (Warp prowadzi również sprzedaż detaliczną). Mitchell i Beckett grali przedtem wspólnie w zespole punkowym, ale po otwarciu Warp znaleźli się w samym centrum zawirowań acid house'u i rave'u końca lat 80.


Wytwórnię zalała fala ciekawych taśm demo. Pierwszą płytą wydaną przez Warp w sierpniu 1989 r. był singel "Track With No Name" zespołu Forgemasters (w którego skład wchodzili Rob Gordon, Shaun Maher i DJ Parrot, znany też z grupy Sweet Exorcist). Początkowo zaplanowano wydać go w ograniczonym nakładzie 500 egzemplarzy (pieniądze pochodziły z kredytu na rozpoczęcie działalności gospodarczej), okazał się tak wielkim sukcesem. że sprzedano 11.000 sztuk. W grudniu tego samego roku ukazał się, przy finansowym wsparciu wytwórni Rhythm King, Dextrous grupy Nightmares On Wax.

Piąte wydawnictwo Warp, singel "LFO" grupy LFO, weszło już do Top 20, a debiutancki utwór grupy Tricky Disco pod tym samym tytułem dotarł do 14. miejsca list przebojów. Obydwa nagrania były wyrazem oporu, jaki wytwórnia stawiała wszechogarniającemu acidowi -jej nakładem ukazywały się ambitniejsze eksperymentalne utwory elektroniczne (w przypadku Nightmares On Wax dawały się zauważyć wpływy "tradycyjnej" awangardy z Sheffield: zespołów Human League i Cabaret Voltaire).

Rok 1991 przyniósł udane albumy Nightmares On Wax i LFO. Stanowiły one krok w stronę eksploatacji nie zbadanego potencjału nowej muzyki tanecznej, jako muzyki do domowego odsluchu.

Naturalnym owocem tego kursu była seria "Artificial Intelligence". Na inauguracyjnej składance znalazły się nagrania firmowane przez Dicemana (czyli Aphexa Twina), Autechre, Alexa Patersona (The Orb), Black Dog i innych. Była to muzyka bardziej refleksyjna, miała historyczne powiązania z twórczością Briana Eno, choć jej autorzy zaliczani są do nurtu ambient. "Idea była taka: nauczyć nabywców płyt tanecznych słuchania muzyki, zwracania na nią uwagi".

Kontynuacją serii były solowe albumy niektórych muzyków, którzy dostarczyli nagrań do kompilacji - kolejno ukazały się płyty Polygon Window (Aphex Twin), Black Dog, B 12, FUSE (Richie Hawtin) , Speedy J i Autechre. Wytłoczone z kolorowego winylu w ograniczonych nakładach płyty, opakowane były w piękne rozwijane okładki; równocześnie wydano czterdziestominutowy film animowany autorstwa grafika Warp Phila Wolstenholme'a. Inni muzycy ze stajni Warp to Sweet Exorcist , Rhythm Invention, Kenny Larkin, The Sabres Of Paradise, Red Snapper oraz Coco Steel & Lovebomb czy ostatnio Jake Slazenger i Disjecta (były muzyk Seefeel Mark Clifford).

Hity na singlowej liście przebojów UK Top

Autechre Garbage 1995 138
Autechre Anvil Vapre 1995 102
Autechre Envane 1997 94
The Aphex Twin Ventolin (EP) 1995 49
The Aphex Twin Donkey Rhubarb 1995 81
The Aphex Twin Girl/Boy EP 1996 64
The Aphex Twin Come To Daddy 1997 36
The Aphex Twin Windowlicker 1999 16
Squarepusher Port Rhombus (EP) 1996 182
Squarepusher Vic Acid 1997 156
Squarepusher Big Loada 1997 134
Red Snapper Mooking 1996 94
Red Snapper Bogeyman 1998 87
Red Snapper The Sleepless 1998 110
Red Snapper Image Of You 1998 60
Red Snapper Some Kind Of Kink 2000 137
Plone Plock 1998 199
Plaid Undoneson 1997 178
Jimi Tenor Outta Space 1997 197
Jimi TenorSugar Daddy / Take Me Baby 1997 174
Broadcast Echo's Answer 1999 154
Broadcast Come On Let's Go 2000 84
Nightmares On Wax Still Smokin' ... 1996 78
Nightmares On Wax Finer 1999 63
!!! Me & Giuliani Down By The Schoolyard (A True Story)(Touch&Go;/Warp) 2003 84
AFX HANGABLE AUDIO BULB LP. 2005 180
Aphex Twin DRUKQS LP. 2001 22
Black Dog SPANNERS LP. 1995 30
Boards Of Canada GEOGADDI LP. 2002 21
LFO Freak 2003 79
Maximo Park The Coast Is Always Changing 2004 121
Maximo Park Apply Some Pressure 2005 20
Maximo Park Graffiti 2005 15
Maximo Park Going Missing 2005 20
Maximo Park I Want You To Stay 2006 21

Godiego

Godiego  to japoński zespół rockowy, w skład którego wchodzą pianista i kompozytor Mickie Yoshino, wokalista Yukihide Takekawa, gitarzysta Takami Asano, basista Steve Fox i perkusista Tommy Snyder. W ciągu swojej 35-letniej kariery   Godiego wydał 25 singli i 55 albumów w Japonii, z tekstami napisanymi zmiennie w języku angielskim przez długoletniego współpracownika   Yoko Narahashi .
Są prawdopodobnie najbardziej znani z wykonania piosenki " Monkey Magic " w telewizyjnym serialu Saiyūki z 1978 roku, który został sprowadzony do Wielkiej Brytanii jako Monkey . Doprowadziło to do kilku wydawnictw za pośrednictwem BBC Records , w tym "Monkey Magic", " Gandhara ", oraz LP Monkey i kilka ich nagrań zarejestrowanych w Wielkiej Brytanii.


Ich motyw z The Water Margin był ich jedynym hitem w Wielkiej Brytanii w Top 40 . Godiego znany jest także z wykonania piosenki "THE GALAXY EXPRESS 999" dla filmu Galaxy Express 999 oraz ścieżki dźwiękowej do filmu House z 1977 roku. Byli pierwszym rockowym zespołem grającym w Chińskiej Republice Ludowej i Nepalu , i zainspirowali nazwę dla zespołu Monkey Majik .

 Główny gitarzysta Takami Asano pracował nad ścieżką dźwiękową do gry Nintendo DS Shin Megami Tensei: Devil Survivor , a wokalista Yukihide Takekawa skomponował ścieżkę dźwiękową do gry Soul Blazer w Super NES.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Water Margin	Godiego	10.1977	37[4]	-	BBC RESL 50	[written by Sato]
Gandhara	Godiego	02.1980	56[7]	-	BBC RESL 66	[written by Yoko Narahashi,Yukihide Takekawa ]

Friends Of Distinction

Kwartet wokalny założony w 1968 r. przez Floyda Butlera (ur. 5.06.1941 r. w San Diego w stanie Kalifornia, USA), Harry'ego Elstona (ur. 4.11.1938 r. w Dallas w stanie Teksas, USA), Jessikę Cleaves (ur. 10.12.1948 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA) i Barbarę Jean Love (ur. 24.07.1941 r. w Los Angeles).

Grupa specjalizująca się w subtelnej i wysmakowanej wokalizie rozpoczynała karierę w rewii Raya Charlesa. Stylistycznie przypominająca The Fifth Dimension, zadebiutowała wokalną wersją kompozycji Hugh Masekali "Grazing In The Grass" w 1969 r. Nagranie rozeszło się w milionowym nakładzie, a dwa kolejne: "Going In Circles" i "Love Or Let Me Be Lonely" również trafiły na czołówki list przebojów. Słodki, przesadnie wygładzony styl śpiewu uczynił z czasem z Friends Of Distinction atrakcję głównie kabaretową.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Grazing in the grass/I really hope you do	Friends Of Distinction	04.1969	-	3[16]	RCA Victor 0107	[gold-US][written by Harry Elston, Philemon Hou][produced by John Florez][5[17].R&B Chart]
Going in circles/Let yourself go	Friends Of Distinction	07.1969	-	15[20] side B:63[5]	RCA Victor 0204	[gold-US][written by Jerry Peters, Anita Poree][produced by John Florez][3[19].R&B Chart]
Love or let me be lonely/The generation	Friends Of Distinction	03.1970	-	6[13]	RCA Victor 0319	[written by Jerry Peters, Skip Scarborough, Anita Poree][produced by Ray Cork Jr.][13[9].R&B Chart]
Time waits for no one/New mother nature	Friends Of Distinction	10.1970	-	60[8]	RCA Victor 0385	[written by Neil Sedaka, Howard Greenfield][produced by Ray Cork Jr.][37[5].R&B Chart]
I need you/Check it out	Friends Of Distinction	01.1971	-	79[5]	RCA Victor 0416	[written by Jerry Peters][produced by Ray Cork Jr.][28[7].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Grazin'	Friends Of Distinction	05.1969	-	35[25]	RCA Victor 4149	[produced by John Florez]
Highly distinct	Friends Of Distinction	10.1969	-	173[6]	RCA Victor 4212	[produced by John Florez]
Real friends	Friends Of Distinction	03.1970	-	68[21]	RCA Victor 4313	[produced by Ray Cork, Jr.]
Whatever	Friends Of Distinction	10.1970	-	179[3]	RCA Victor 4408	[produced by Ray Cork, Jr.]
Friends & people	Friends Of Distinction	08.1971	-	166[7]	RCA Victor 4492	[produced by Jerry Peters, Ray Cork, Jr.]

Raymond Froggatt

Raymond William Froggatt (znany również jako "Froggy") urodził się w Bordesley Green , w Birmingham , Wielka Brytania 13 listopada 1941r, to brytyjski kompozytor i piosenkarz .
 
Urodzony w Birmingham, Anglia, debiutował na imprezie firmy Dunlop i otrzymał dziesięć centów za swój występ. Froggatt był chorowitym dzieckiem, który spędził większość swojej młodości na walce z gruźlicą w sanatorium Yardley. Opuścił szkołę w latach 50-tych i imał się wielu dziwnych prac. Miał nawrót gruźlicy w wieku 18 lat, która tym razem zaatakowała jego nerki i pęcherz moczowy. Chociaż izolowany w kolejnym sanatorium, zainteresował się poezją i postanowili założyć zespół. Po ogłoszeniu w Birmingham Evening Post, spotkał młodego gitarzystę Hartley'a "H." Caina, basistę Lou Clarka, oraz perkusistę Lena Ablethorpe.
 
Froggatt zaczął występować we wczesnych latach 60-tych z repertuarem rock'n'rollowym ze swoim zespołem w klubach w Belfry, początkowo znanym jako Buccaneers, później Monopoly i ostatecznie The Raymond Froggatt Band, którego basistą był Louis Clark z Electric Light Orchestra znany z serii płytowej Hooked on Classics . Podpisali kontrakt z Polydor w 1964 ,ale sukces umyka im, chociaż Dave Clark Five miał duży hit "Red Balloon" autorstwa Froggatta w w 1968 roku. Jego własna wersja tego utworu pod tytułem "Callow La Vita", osiągnął # 3 w Holandii . Inna piosenka Froggy'ego "Big Ship", została przebojem Cliffa Richarda w 1969 roku.
 
Froggatt podpisał kontrakt z Bell Records w 1972 roku, gdzie on i Monopoly wydali swój pierwszy album, Bleach. Pierwszy singiel z albumu "Singer" została niewłaściwie wypromowana przez nieudolnego didżeja, który odtworzył płytę zbyt szybko w programie Roundtable Show. Słuchacze mieli niezły ubaw i singiel przepadł na rynku. Mimo to, album sprzedawał się dość dobrze.
 
Po tym jak jego kontrakt z Bell wygasł, Froggatt podpisał kontrakt z przedsiębiorcą Donem Ardenem, , który próbował wylansować zespół na scenie muzycznej Stanów Zjednoczonych , ale bez powodzenia,co doprowadziło do upadku zespołu.
Arden umieścił Froggatta w staffie Robbins EMIL Music Publishers i wcześniej sprzedał prawa do przyszłych nagrań wytwórni Warner Brothers. Jego pierwszy singiel dla Warner nie zaistniał na rynku, ale jednak wytwórnia zaproponowała mu nagranie płyty w studiu Manor w Oxfordzie. Rogues and Thieves ukazał się w 1974 roku i niemal dotarł do list przebojów, ale w większości został zignorowany . Arden następnie zorganizował tournée z zespołem Wizzard, który grał zupełnie inny rodzaj muzyki. Stres związany z trasą spowodował rozdżwięk z Monopoly i ostatecznie poszli własnymi drogami.
 
W tym czasie Froggatt pracował przy produkcji muzycznej opartej na życiu Szekspira, którą Arden sprzedał ATM Music. Została nakręcona jako film telewizyjny , ale nigdy nie emitowany. Arden następnie założył wytwórnię Jet Records w Stanach Zjednoczonych i Froggatt przeniósł się tam. Choć prosił o zwolnienie go z umowy, Arden odmówił. Niedługo potem nieuczciwy dyrektor handlowy zbankrutował i Froggatt został bez środków do życia. Jego dawny kolega Cain zachęcał go do rozmowy z Arden, który pomógł im, dostać się do USA aby nagrać Memphis Moonshine. Niestety, nigdy nie został on wydany. Froggatt następnie nagrał album Southern Fried Frog z nadzieją na zaistnienie na rynku amerykańskim. Niestety, bez powodzenia.
 
W 1979 roku Froggatt zarejestrował ostatni album dla Ardena i ostatecznie został zwolniony z kontraktu. Zaczął tournee w USA jako support. Ostatecznie jego wytrwałość opłaciła się, a on w końcu doczekał się cieplejszego przyjęcia od fanów.Ostatecznie stał się bardzo popularną postacią na międzynarodowej scenie muzyki country, nadal pisząc swoje własne piosenki, a w 1993 roku wydał album Here's to Everyone dla własnej wytwórni. Opublikował swoją autobiografię, Raymond Who w 1995.
 
Froggatt obecnie mieszka w Telford w Wielkiej Brytanii. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Roly	Raymond Froggatt	03.1969	98[1]	-	Polydor NH 59 250/-	-

Jane Froman

Jane Froman (ur. 10 listopada 1907r - zm. 22 kwietnia 1980r) była amerykańską piosenkarką i aktorką . Podczas swojej trzydziestoletniej kariery , Froman występowała na scenie, radio i telewizji, pomimo chronicznych urazów jakich doznała w katastrofie lotniczej w 1943 roku. Film z 1952r With a Song in My Heart , opierał się na jej życiu.

Froman urodziła się w University City , w stanie Missouri ,jako córka Elmera Ellswortha Fromana i Anny T. Barcafer. Dzieciństwo i okres dojrzewania spędziła w małym miasteczku w stanie Missouri, Clinton . Uczęszczała do Columbia College (Missouri) w mieście Columbia , która uważała za swoje rodzinne miasto. Jej ojciec opuścił matkę, kiedy Jane miała 5 lat. To było przyczyną jąkania się w tym czasie,z którym boryka się przez całe życie, z wyjątkiem momentów,gdy śpiewała.


Chociaż miała klasyczną szkołę głosu , na początku swojej kariery wykonywała piosenki z tamtego okresu , George i Iry Gershwina, Cole'a Portera i Irvinga Berlina , które były inspiracją odrodzenia w muzyce popularnej . Spotkała artystę wodewilowego Dona Rossa, który namówił ją do castingu w stacji radiowej WLW w Cincinnati . Tam dołączyła do orkiestry Henry Thiesa i śpiewała na nagraniach orkiestry dla wytwórni Victor. Przekonany, że była materiałem na gwiazdę, Ross stał się jej nieoficjalnym menadżerem i przekonał ją, aby przeniosła się do Chicago, gdzie pracowała dla radia NBC .

W 1933 Froman przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie pojawiła się w programie radiowym "Music that Satisfies" z Bingiem Crosby . Wyszła za mąż za Dona Rossa we wrześniu 1933 roku. Wstąpiła do Ziegfeld Follies w samym roku, gdzie zaprzyjaźniła się z Fannie Brice . W 1934 roku, w wieku 27 lat, stała się najpopularniejszą "śpiewającą dziewczyną " wg. ankiet. Słynny kompozytor i producent, Billy Rose , zapytany, kogo by wymienił w pierwszej dziesiątce piosenkarek, odpowiedział: "Jane Froman i dziewięć innych".

Zagrała w trzech filmach, Kissing Time (1933), Stars Over Broadway (1935) i Radio City Revels (1938). Od 1952 do 1955 roku prowadziła swój własny TV show The Jane Froman Show - początkowo nazywany USA Canteen - w sieci CBS . Audycja trwała 15 minut i początkowo była nadawana na przemian z The Perry Como Show . Pierwszym jej hitem była piosenka I Believe , została napisana dla Froman przez muzyków wspomnianego show, Ervina Drake'a , Irvina Grahama, Jimmy Shirla i Ala Stillmana i przyniosła jej złotą płytę w 1953 roku.

Została poważnie ranna w katastrofie samolotu w dniu 22 lutego 1943 r., kiedy samolot USO, Boeing 314 o nazwie Yankee Clipper wiózł Froman i 38 innych.Jako jedna z piętnastu ocalałych, Froman odniosła poważne obrażenia: cięcie poniżej lewego kolana prawie odcinające nogę, wiele złamań prawego ramienia i złamania złożonego prawej nogi,tak , że lekarze grozili jej amputacją. Po uratowaniu, została wysłana do sanatorium, gdzie walczyła długo o odzyskanie zdrowia. Po rozwodzie z Don Rossem w lutym 1948 roku, Jane Froman i John Burn ,drugi pilot,który uratował jej życie pobrali się, rozwodząc się osiem lat później .

Froman przeszła 39 operacji na przestrzeni lat. Jednak wróciła do Europy i wystepowała dla amerykańskich żołnierzy w 1945 roku. Pomimo ,że poruszała się o kulach , dała 95 koncertów w całej Europie . W latach 40-tych Froman uzależniła się od środków przeciwbólowych. Mimo, że z powodzeniem przeszedł detoksykację, jak się później okazało miała problemy z uzależnieniem od alkoholu.

Historia życia Froman było tematem filmu With a Song in My Heart [1952], z udziałem Susan Hayward jako Froman. Froman była głęboko zaangażowany w produkcję filmu: uzycza głosu Hayward i służyła jako doradca techniczny filmu. Album Capitolu z piosenkami z filmu był jednym z najlepiej sprzedających się albumów 1952 roku .

Froman przeniosła się do rodzinnego miasta Columbia w 1961 roku, gdzie wyszła za mąż za starego znajomego z collegu, Rowlanda Hawesa Smitha . W 1980 roku zmarła na wskutek zatrzymania akcji serca spowodowane przez przewlekłe choroby serca i płuc . Została pochowana na Cmentarzu Columbia .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I only have eyes for you	Jane Froman	11.1934	-	20[1]	Decca 181	[written by Al Dubin,Harry Warren][piosenka z filmu "Dames"]
I'll Walk Alone / With a Song in My Heart	Jane Froman	05.1952	-	14[13]	Capitol F 2044	[written by Sammy Cahn,Jule Styne][piosenka z filmu "Follow The Boys"]
Wish you were here/Mine	Jane Froman	09.1952	-	25[2]	Capitol F 2154	[written by Harold Rome][tytułowa piosenka z musicalu ]
I Believe / The Ghost of a Rose	Jane Froman	04.1953	-	11[10]	Capitol F 2332	[written by Ervin Drake/Jimmy Shirl/Al Stillman/Irvin Graham][#33 hit for The Bachelors in 1964]
Robe of Calvary / The Sound of Love	Jane Froman	12.1953	-	28[1]	Capitol F 2639	-
I Wonder / I'll Never Be the Same	Jane Froman	06.1955	14[4]	-	Capitol F 3033	[written by Sam M. Lewis/George W. Meyer/Pete Wendling]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
With a Song in My Heart	Jane Froman	03.1952	-	1[25][44]	Capitol 309	-