Bob Fish

Bob urodził się w Rochford, w pobliżu Southend-on-Sea 3 czerwca 1949 roku. Opuścił szkołę w wieku 16 lat i udał się do Southend Art School, aby studiować grafikę, podczas gdy tam śpiewał harmonię w klasie z kolegą studentem, Dany Hearne. Następnie utworzyli zespół folkowo-rockowy o nazwie Bronzelina Cottage, który trwał około czterech lat. Grali w lokalnych pubach i klubach ludowych z dziwnym koncertem w Londynie. Po ukończeniu kursu Bob dostał pracę w Londynie, gdzie przez 4 lata pracował w 3 oddzielnych agencjach reklamowych jako grafik. Następnie zdecydował się na niezależną pracę i pracował w rejonie Southend do 1976 roku.

Około 1973 roku Bob odkrył doo Wop / r'n'b. To zmieniło jego życie i tacy artyści jak Louis Jordan zastąpili Davida Bowie na gramofonie Fisha. W 1974 r. Bob założył grupę acappella, The Rock'n'Roll Cadets, do której od czasu do czasu dołączył  pianista John Denton. John wprowadził do zestawu kilka piosenek Professor Longhair, które się dobrze przyjęły.The Rock'n'Roll Cadets byli   10-cio osobowym ansamblem, który grał regularnie w znanym muzycznym pubie o nazwie Blue Boar.

W tym czasie działo się wiele w "Southend Sound". Kursaal Flyers, Eddie & The Hot Rods i Dr Feelgood grali w tym londyńskim pubie. Wszyscy grali utwory lokalnego autora piosenek  Mickey Juppa. Mickey stanął na czele wczesnego zespołu Southend, The Orioles, a później Legend.

Bob zmotywował Mickeya do stworzenia zespołu. Mickey zabrał Boba i trzech innych członków Cadets (Colin Maxwell, Joy Sarnie i Pete The Hat) jako podkład muzyczny w nowym zespole Mickey Jupp Band. 

Niedługo potem Bob   znalazł wiadomość od swojego kolegi Danny'ego, napisaną na jego padzie, z napisem "Ring Den Hegarty - to może zmienić resztę życia!" To doprowadziło do spotkania z Denem i Ritą (która była wówczas w Rocky Sharpe) w mieszkaniu w Clapham. Wszyscy troje śpiewali razem wokół fortepianu i to było to, co miało stać się Darts. Reszta jest historią. Bob pozostał w zespole przez cztery i pół roku, gromadząc 14 srebrnych, złotych i platynowych płyt oraz fantastyczne wspomnienia. Podobnie jak w przypadku wszystkich dużych zespołów, Darts przeszedł przez nieuniknione zmiany składu, a Bob był jedną z późniejszych ofiar, odchodząc w 1980 roku.

Wytwórnia Magnet  chętnie zatrzymała Boba jako artystę solowego i wydał z nimi kilka singli. Chociaż w Wielkiej Brytanii nic się nie wydarzyło, Bob dokonał inwazji w Skandynawii i Australii. Jednak Magnet Records zaczął mieć kilka problemów, więc Bob wypadł z kontraktu i w końcu zarządzał młodym zespołem z Essex, Roman  Holliday . Bob opiekował się zespołem przez prawie trzy lata, osiągając wiele sukcesów w Japonii i Stanach Zjednoczonych.

W 1988 r. Bob i jego rodzina wyemigrowali do Hiszpanii, gdzie przez pewien czas powracał do swoich umiejętności graficznych, dopóki nie zapoznał się z Geoffem Brittonem (perkusistą Wings). Udało im się to i utworzyli 5-osobowy popowy zespół o nazwie Sear Searchers. Zespół grał w klubach i barach, a Bob znów śpiewał.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	Szwe	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
No chance	Bob Fish	03.1982	79[4]	18[2]	Magnet K 8591	[written by Moon Martin]

Jason Mraz

Jason Thomas Mraz (ur. 23 czerwca 1977r w Mechanicsville w stanie Wirginia, przedmieściu Richmond, USA) - amerykański wokalista i autor tekstów piosenek.
W swojej twórczości opiera się na różnych stylach muzycznych, takich jak pop, rock, folk, jazz, country czy hip-hop. Występował z takimi artystami jak The Rolling Stones, Bob Dylan, Alanis Morissette, Dave Matthews Band, James Blunt, Gavin DeGraw, Paula Cole, John Popper, The Ohio Players, Rachael Yamagata, James Morrison, Jewel, Toca Rivera czy Colbie Caillat.


Mraz ukończył Lee-Davis High School. Po ukończeniu szkoły średniej był aktywnym cheerleaderem. Uczęszczał na Uniwersytet Longwood a następnie, po krótkim okresie studiów na Uniwersytecie American Musical and Dramatic Academy w Nowym Jorku, przeprowadził się do San Diego. Początkowo śpiewał w kawiarni, w której pracował jako kelner. Ze swoim debiutem nigdy nie wiązał jakichś większych oczekiwań:"Nawet nie marzyłem, że moje piosenki znajdą się na listach przebojów, albo że będę udzielać wywiadów. Byłem po prostu muzykującym kelnerem. Nic się nie zmieniło.

Karierę muzyczną rozpoczął w 2002 roku. Podpisał wtedy kontrakt z wytwórnią Elektra Records i powrócił do Wirginii, aby rozpocząć pracę z producentem Johnem Alagía nad swoją debiutancką płytą Waiting For My Rocket To Come. Płyta została uznana platynową w lipcu 2004 r. przez RIAA i osiągnęła 2. pozycję na liście Billboard Heatseekers. Pierwszy singel, "The Remedy (I Won’t Worry)", napisał wspólnie z muzyczną grupą produkcyjną The Matrix. W pracy nad albumem pomógł również przyjaciel i były współlokator Mraza, Billy "Bushwalla" Galewood, z którym wspólnie napisał "Curbside Prophet", trzeci singel z albumu oraz "I’ll Do Anything".

W czerwcu i lipcu 2005 r. wystąpił przy Alanis Morissette podczas jej trasy koncertowej Jagged Little Pill Acoustic. W tym też roku 26 lipca nagrał drugi album, Mr. A-Z, dla Atlantic Records. Płyta uplasowała się na 5. miejscu listy Billboard 200. W grudniu album ten przyniósł mu nominację do Grammy Award w kategorii Najlepszy Album Roku, podczas gdy producent albumu, Steve Lillywhite, otrzymał nominację do nagrody w kategorii najlepszego producenta roku.

12 września Mraz rozpoczął długą trasę koncertową. Wystąpił wtedy z wieloma artystami, byli to m.in. Bushwalla czy Tristan Prettyman, z którą skomponował duet "Shy That Way" w 2002 oraz "All I Want For Christmas is Us".

W listopadzie 2005 r. Mraz wystąpił u boku The Rolling Stones, dając pięć koncertów podczas ich światowego tournée (2005–2006). Również w tym samym roku Mraz był jednym z wielu piosenkarzy zaprezentowanych w jesiennej kampanii reklamowej firmy odzieżowej GAP zatytułowanej Favorites. Kampania ta prezentowała również innych piosenkarzy, takich jak Michelle Branch, Joss Stone, Keith Urban, Alanis Morissette, Brandon Boyd czy Michelle Williams. W grudniu 2005 r. Mraz wypuścił pierwszą część swojego podkastu.

W maju 2006 r. podczas swojego tournée koncertował przeważnie na festiwalach muzycznych i małych miejscowościach w Stanach. Dalej występował też w Wielkiej Brytanii i Irlandii. 6 maja zagrał koncert akustyczny z P.O.D., Better Than Ezra, Live i Presidents of the United States of America. Wystąpił również jako główna postać na corocznym festiwalu Fair St. Louis organizowanym w St. Louis, a 1 lipca 2006 r. zagrał tam darmowy koncert u stóp Gateway Arch.

W grudniu 2006 r. został udostępniony tylko w internecie album Selections for Friends z ulubionymi utworami Mraza zarejestrowanymi podczas Songs for Friends Tour, na koncertach w Schubas Tavern oraz Villa Montalvo w lipcu 2006 r.

2007 rok Jason Mraz rozpoczął debiutem swojego nowego singla "The Beauty in Ugly". Jest to piosenka zatytułowana niegdyś "Plain Jane", która została nagrana na potrzeby serialu Ugly Betty (Brzydula Betty) pod nowym tytułem i znalazła się na promocyjnej płycie przygotowanej przez sieć medialną ABC Be Ugly in '07. Artysta nagrał również hiszpańską wersję utworu, noszącą tytuł "La Nueva Belleza" ("Nowe Piękno").

W 2007 r. uczestnik amerykańskiego „Idola”, Chris Richardson, wykonał piosenkę "Geek in the Pink". Piosenka zdobyła uznanie publiczności w Ameryce, co potwierdził wzrost jej ściągnięć z amerykańskiego iTunes Store. W tym samym roku piosenkę wykonał również Greg Neufeld, uczestnik kanadyjskiej edycji „Idola”, co zaowocowało osiągnięciem 22. pozycji w amerykańskim iTunes Store 10 marca 2007 r.

Obecnie Mraz promuje swój najnowszy album studyjny We Sing. We Dance, We Steal Things, nagrany 13 maja 2008 r. "Lucky", trzecią piosenkę na albumie, wykonuje wspólnie z piosenkarką Colbie Caillat. Album zawiera 12 utworów, które Mraz nazywa "piosenkami o samorealizacji, wyzwoleniu i samodoskonaleniu się". Na płycie znajduje się również utwór o nazwie "Love for a child", który opowiada o rozstaniu rodziców Jasona, kiedy był 5-letnim dzieckiem.

Singel "I’m Yours" zajmował 1. miejsce na radiowych listach przebojów AAA przez 3 tygodnie od 15 czerwca 2008. W lipcu utwór ten znalazł się na liście Billboard Hot 100, osiągając 27. miejsce.

Jason udziela się charytatywnie, na dowód tego w listopadzie 2009 roku uczestniczył w kampanii Vow of Silence, która zakłada 24-godzinne milczenie w celu zwrócenia uwagi na ograniczanie praw dzieci.

Pod koniec stycznia 2010 Jason Mraz zdobył 2 statuetki Grammy. Jedną w kategorii najlepsze męskie wykonanie pop z piosenką "Make It Mine", natomiast drugą w kategorii najlepsze wykonanie pop z piosenką "Lucky" w duecie z Colbie Caillat.

Również w 2010 roku Jason wziął udział w nagraniu nowej wersji singla We Are the World. Zyski z jego sprzedaży mają wspomóc poszkodowanych w wyniku trzęsienia ziemi na Haiti.

Mraz interesuje się fotografią, szczególnie polaroidami. Jesienią wychodzi jego pierwszy album ze zdjęciami, zatytułowany Tysiąc Rzeczy. Posiada własne uprawy awokado w Kalifornii. Jason żywi się jedynie niegotowanymi i nieprzetworzonymi produktami spożywczymi. Ma dwa koty, jest miłośnikiem tych zwierząt. Uwielbia surfing i grę w Scrabble. Uczestniczył w kilku protestach dotyczących legalizacji marihuany.

Wiosną 2012 roku ma się ukazać kolejny album z utworami wokalisty, zatytułowany - Love Is a Four Letter Word. Jego premiera planowana jest na 17 kwietnia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Remedy (I Won't Worry)	Jason Mraz	10.2003	79[1]	15[28]	Elektra E 7406CD	[written by Lauren Christy/Graham Edwards/Jason Mraz/Scott Spock][produced by John Alagía]
You and I Both	Jason Mraz	01.2004	-	110[7]	Elektra	[written by Jason Mraz][produced by John Alagía]
Wordplay	Jason Mraz	07.2005	81[4]	-	Atlantic	[written by Kevin Kadish/Jason Mraz][produced by Kevin Kadish/Josh Deutsch]
Geek In The Pink	Jason Mraz	03.2006	128[1]	-	Atlantic AT 0234	[written by Jason Mraz, Ian Sheridan, Kevin Kadish][produced by Steve Lillywhite]
The Beauty in Ugly	Jason Mraz	03.2007	-	115[1]	Elektra E 7406CD	[written by Jason Mraz][produced by Jason Mraz]
I'm Yours	Jason Mraz	05.2008	11[138]	6[76]	Atlantic AT 0308CD	[9x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Mraz][produced by Martin Terefe]
Make It Mine	Jason Mraz	04.2009	82[4]	-	Atlantic AT 0336	[written by Jason Mraz]
If It Kills Me	Jason Mraz	08.2009	-	92[1]	-	[written by Jason Mraz/Martin Terefe/Sacha Skarbek][produced by Martin Terefe]
Lucky	Jason Mraz Feat. Colbie Caillat	09.2009	149[3]	48[20]	Elektra E 7406CD	[gold-US][written by Jason Mraz, Colbie Caillat, Timothy Fagan]
I Won't Give Up	Jason Mraz	03.2012	13[6]	8[16]	Elektra USEE 11100768	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Jason Mraz/Michael Natter][produced by Chiccarelli]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Waiting for My Rocket to Come	Jason Mraz	04.2003	-	55[51]	Elektra 62829	[produced by John Alagia]
Tonight, Not Again: Jason Mraz Live at the Eagles Ballroom	Jason Mraz	09.2004	-	49[4]	Elektra 62936	[produced by Bill Silva]
Mr. A–Z	Jason Mraz	08.2005	-	5[9]	Atlantic 83 833	[produced by Eric Hinojosa/Josh Deutsch/Kevin Kadish/Steve Lillywhite]
We Sing EP.	Jason Mraz	04.2008	-	107[2]	Atlantic 448316	[produced by Jason Mraz]
We Dance EP.	Jason Mraz	05.2008	-	56[2]	Atlantic 448380	[produced by Jason Mraz]
We Sing. We Dance. We Steal Things.	Jason Mraz	05.2008	8[77]	3[99]	Atlantic 7567899294 [UK]	[produced by Martin Terefe]
Jason Mraz's Beautiful Mess – Live on Earth	Jason Mraz	11.2009	-	39[2]	Atlantic 520745	[produced by Jason Mraz]
Life Is Good	Jason Mraz	10.2010	-	39[1]	Atlantic	-
Live Is a Four Letter Word	Jason Mraz	03.2012	-	56[1]	Atlantic 530701	[produced by Joe Chiccarelli]
Love Is a Four Letter Word	Jason Mraz	04.2012	2[13]	2[34]	Atlantic 7567876666 [UK]	[platinum-US][gold-UK][produced by Joe Chiccarelli, Rick Nowels]
Yes!	Jason Mraz	07.2014	18[2]	2[12]	Atlantic 7567867253 [UK]	-

Underground Resistance

Wytwórnia płytowa i grupa z Detroit (USA), założona przez Jeffa Millsa i „Mad” Mike’a Banksa pod koniec lat 80-tych; obecnie szefem wytwórni jest ten drugi. Powstała z zamiarem promowania muzyki techno, kiedy znalazła się ona w rozwojowym „dołku”. Dzięki takim ważnym nagraniom, jak „Eliminator” i „The Punisher” (firmowanym przez Underground Resistance), Mills i Banks zdołali ożywić zamierającą scenę.

Były to „ostre”, natarczywe utwory, które pozwoliły amerykańskiej muzyce techno odzyskać fanów, zwłaszcza w Europie (popularność Underground Resistance w USA, podobnie jak w wypadku innych ważnych wykonawców z Chicago i Detroit, bardzo trudno ocenić).

 W początkowym stadium działania wytwórnia dopuszczała do swych stołów mikserskich spośród „obcych” producentów jedynie Blake’a Baxtera („Księcia techno”). Mills założył potem wytwórnię Axis; zrealizował dla niej kilkanaście singli zyskując miano najbardziej ortodoksyjnego minimalisty w Detroit. Poza dwoma EP-kami Roberta Hooda Minima! Nation i Tephra, wszystkie pozostałe są autorstwa Millsa. Tytuł jednej z ostatnich - Purpose Maker, dał nazwę nowej wytwórni, powołanej do życia w 1996 r.

Po rozstaniu obu muzyków, Banks nagrywa dalej jako Underground Resistance. Zaczął udanie eksperymentować z różnymi stylami, m.in. techno-jazzem. Jego nieprawdopodobny talent potwierdzają m.in. single (wiele z nich jest podwójnych, co dla Banksa stanowi format albumu) „World 2 World”, „Galaxy 2 Galaxy” czy najnowsze „Electronic Warfare”, „Aztec Mystic” i „By Night”.

Przyznaje, że praktycznie nigdy nie opuszcza Detroit. Konsekwentnie nie przyjmuje propozycji współpracy z żadną inną wytwórnią. Nie komponuje dla pieniędzy. Jeff Mills przeciwnie - często podróżuje po świecie jako DJ, uchodząc aktualnie za jednego z najlepszych i „najszybszych”. Rejestrację jego występu w Tokio znajdziemy na najnowszej płycie Mix-Up Vol. 2 Mix Album. Kilka lat temu Banks powołał do życia firmę Submerge, którajest największą (obok Intellinet) firmą dystrybuującą undergroundowe techno w USA.

Ultramarine

Angielski duet z nurtu progresywno-ludowej muzyki tanecznej, grający w składzie: Paul John Hammond (ur. 12.12.1965 r. w Chelmsford w hrabstwie Essex; bas, instrumenty klawiszowe) i Ian Harvey Cooper (ur. 15.08.1966r w Derby; programowanie, gitary).

Nazwa pochodzi od tytułu albumu zespołu A Primary Industry i odnosi się do meksykańskiej odmiany mescalu. Hammond i Cooper byli zresztą członkami A Primary Industry; sam Hammond grał poza tym w God And The Rest. Przedtem jeszcze zdobywali szlify w wielu zawodach - Hammond pracował w sadzie i wytwórni płytowej, Cooper-jako sprzedawca mebli i agent ubezpieczeniowy.

 Inspirację zespół czerpie z twórczości tzw. Canterbury Scene (Kevin Ayers, Robert Wyatt itd.) i nowoczesnej muzyki tanecznej (Massive Attack, Orbital, Spooky, Digable Planets). Zadebiutowali w 1989 r. albumem Wyndham Lewis, wydanym nakładem belgijskiej wytwórni Les Disques Du Crepuscule. Jednak dopiero trzeci z kolei longplay Every Man And Woman Is A Star, opowiadający o wyimaginowanej podróży w czasie przez Amerykę, uważany jest za prawdziwy debiut.

 Po dwóch wydaniach tego albumu dla Crepuscule i angielskiej firmy Brainiak w 1991 r., wzrastająca popularność grupy sprawiła, że w rok później płytę wznowiła ponownie wytwórnia Rough Trade. Album zmieniał okładki, jednak material muzyczny pozostał ten sam. Największe sukcesy w tamtym okresie przyniosły także single „Lights In My Brain”, „Weird Gear”, „Saratoga/Nova Scotia” i „Nightfall In Sweetleaf"; wspólkompozytorami na podwójnej EP- ce Hymn byli Kevin Ayers i David McAlmont.

 Every Man And Woman Is A Star sprzedała się tak dobrze, że grupa otrzymała propozycję nowego kontraktu z firmą Warner. Ostatecznie znalazła się w stajni jej pododdziału Blanco Y Negro. Na kolejnej płycie United Kingdoms słychać już wyraźnie wpływy Canterbury Scene - do nagrania stuletniej ludowej piosenki tkaczy „Kingdom” oraz utworu „Happy Land” duet zaprosił Roberta Wyatta. Dla tej samej wytwórni zespół wydał jeszcze jedną płytę Bel Air, pozostając przy rytmach folkowego techno.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kingdom	Ultramarine	07.1993	46[2]	-	Blanco YNegro NEG 65CD	[written by Cooper, Hammond, Wyatt][produced by Ultramarine]
Barefoot (EP)	Ultramarine	01.1994	61[2]	-	Blanco YNegro NEG 67CD	[written by Cooper, Hammond, Wyatt][produced by Ultramarine]
Hymn	Ultramarine	04.1996	65[2]	-	Blanco YNegro NEG 87CD	[written by Kevin Ayers][produced by Ultramarine, Paul Sampson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
United Kingdoms	Ultramarine	09.1993	49[1]	-	Blanco YNegro 4509934252	[produced by Ultramarine]

Tresor Records

Niemiecka wytwórnia z Berlina, powstała jako odnoga niezależnej wytwórni Interfisch w roku 1991, na bazie klubu o tej samej nazwie. Klub Tresor był miejscem, gdzie berlińscy muzycy DJ-e (np. Dr. Motte, Tanith, Jonzon, Rok) prezentowali muzykę wspólnie z gwiazdami zza oceanu, głównie z Detroit (m.in. Underground Resistance, Moby, Blake Baxter, Juan Atkins, Eddie Fowlkes).


Nawiązanie takich kontaktów pozwoliło na założenie klubowej wytwórni, której pierwszym produktem był „Sonic Destroyer” tria Underground Resistance. Utwór ten stał się szybko europejskim przebojem klubowym i wpłynął na wzrost popularności samego klubu, jak również szybko rozwijającej się wytwórni, której właścicielem jest do dzisiaj niezmiennie Dimitri Hegemann.

Kolejnym przebojem okazał się „Der Klang Der Familie” berlińskiego duetu 3 Phase z Dr Mottem, wylansowany na Love Parade, którego licencję kupiły później wytwórnie Transmat Derricka Maya i londyńska Nova Mute.

 We współpracy tej drugiej i Tresor ukazały się do tej pory trzy bardzo popularne kompilacje: Aufrestanden Aus Ruinen, Berlin/Detroit - A Techno Alliance i Tresor 3. Innymi ważnymi krokami w życiu wytwórni Tresor było rozpoczęcie bliskiej współpracy z amerykańskimi wytwórniami: Other Side (Marshall Jefferson), Mix (Blake Baxter), Axis (Jeff Mills) i M-Plant (Robert Hood). Ostatnio dołączyli do nich również cudzoziemcy Cristian Vogel (albumy Absolute Time i Body Mapping), Joey Beltram (album Places), Si Begg oraz nowe niemieckie talenty, które reprezentują Vigipirate i Gagarin .

Pod koniec 1995 r. wytwórnia Tresor otworzyła swoje biuro także w Nowym Jorku. O wydawnictwach wytwórni można powiedzieć wiele, ale najważniejsze wydaje się być to, jak charakteryzują się sami: , jakość zamiast ilości”. Nie wydają przypadkowych płyt i otaczają się wyłącznie głośnymi artystami najwyższej klasy.

Trax Records

Legendarna wytwórnia płytowa, prowadzona przez Larry’ego Shermana. Jej nakładem ukazało się wiele z przebojów wczesnego chicagowskiego house’u. Larry Sherman rozpoczął działalność w 1983 roku , kupując Musical Products, a następnie ściągając Larry'ego i Jesse Saundersa , jako współzałożycieli Trax Records pod koniec 1984 roku.

 Projekt etykiety i wstępne kontrakty zostały wykonane przez Vince'a Lawrence'a . Pierwszym wydawnictwem był singiel "Wanna Dance / Certainly" Le Noiza (pseudonim Jesse Saundersa , TX-101 (numer matrycy 85 wskazał rok premiery) .Ważniejsze płyty wydane przez Trax to składający się z trzech nagrań singel Mr Fingersa „Beyond The Clouds” (zawierał „Washing Machine”), „Baby Wants To Ride” Jamie’ego Principle’a oraz „Pump Up Chicago” i „Shoot Your Best Shot” Mr Lee.

Mniej znane grupy z tej stajni to Grant & Dezz („You’re Too Good”) czy Virgo Four („Do You Know Wito You Are?” z 1989 r.). Wytwórnia cieszy się znakomitą reputacją i wielu jej fanów nie posiadałoby się ze zdumienia, odwiedziwszy jej siedzibę - mieści się ona starym, zrujnowanym magazynie (oprócz biura jest też tam linia do tłoczenia płyt!).

Trax był ważnym punktem wyjścia dla muzyki house w swoich wczesnych latach, wydając wiele klasyków, w tym "No Way Back" Adonisa , "Can You Feel It" Larry'ego Hearda i pierwszy tak zwany house hymn w 1986 roku, "Move Your Body " autorstwa Marshalla Jeffersona . Ta ostatnia melodia dała ogromny impuls muzyce house, rozszerzając uznanie gatunku poza Chicago.

Na początku 2007 r. Rachael Cain była siłą napędową i twarzą wytwórni - założyła nową wytwórnię płytową o nazwie Phuture Trax Records, którą obecnie jest właścicielem i operuje wraz ze swoim telewizyjnym programem Trax Television. Pani Cain nadal posiada wszystkie swoje interesy w Trax Records wraz ze 100% legendarnego znaku towarowego Trax.

Transmat Records

Amerykańska wytwórnia fonograficzna, prowadzona przez Derricka Maya. Jej nakładem ukazała się pod koniec lat 80-tych większość nagrań wydawanych przez tego muzyka pod pseudonimem Rhythim Is Rhythim - „Beyond The Dance”, „Strings Of Life”, i „It Is What It Is” oraz R-Tyme („Illusion”).

 Poza tym dla Transmat nagrywali X-Ray (Let’s Go - pierwsza EP-ka Transmat), Psyche/Carl Craig („Elements” i „Crackdown”), K-Alexi Shelby („All For Lee Sah”), Bang The Party („Release Your Body”), M-D-Emm („ 1666”), Octave One („I Believe”), Model 500/Juan Atkins („Ocean To Ocean”), Joey Beltram („Energy Flash”) i Suburban Knight/James Pennington („The Groove” i „The Art Of Stalking”).

 Nie da się przecenić wpływu tych nagrań na rozwój muzyki techno. W 1992 r. nakładem belgijskiej wytwórni Buzz ukazała się wspomnieniowa kompilacja Relics, zawierająca najlepsze nagrania Transmat, którą May zamknął na kilka lat. Reaktywował ją dopiero pod koniec 1995 r., podpisując kontrakt wydawniczy z europejską wytwórnią R&S.

Pierwszy ukazał się album Stacey Pullena The Theoty Of Silent Phase, a w połowie 1996 r. remiksy (m.in. Kenny Larkina) pod tytułem Rewired Remixes. Z nowych artystów wymienić można Digital Justice (Pear Shaped)-, w planie było także wydanie kompilacji ze starymi nagraniami Fragile, filii wytwórni Transmat.

Transglobal Underground

Zespół, którego nagrania są fuzją hip hopu i muzyki indyjskiej, do której wtóru podczas koncertów tancerka wykonuje turecki taniec brzucha. Prasa nazywa czasami Transglobal Underground (z pewnym lekceważeniem) azjatyckim Public Enemy bądź prekursorami nurtu „world house”.

Pierwszy singel grupy „Templehead” (z 1991 r.), był prawdziwym majstersztykiem - radosne brzmienia instrumentów klawiszowych łączyły się w nim z zawodzeniami nepalskich mnichów. Jeśli chodzi o źródła muzycznej inspiracji, to Transglobal Underground jest grupą niezwykle liberalną - wykorzystuje wszystko, pod co da się podłożyć jakiś stały rytm.

 Pierwotnie głównymi członkami grupy byli Alex Kasiek (instrumenty klawiszowe), DJ Man Tu (właśc. Hamid Mantu) i Donald Dubwee (bas); później doszli jeszcze pochodząca z mieszanej rodziny belgijsko-angielskiej wokalistka Natacha Atlas, grający na tabli Hindus Inder Matharu (czyli Goldfinger z Fun-Da-Mental) oraz gujański „narrator” i perkusista Tuup.

Mantu, który występuje często w roli rzecznika prasowego zespołu, gdy kiedyś skomplementowano go za dobór sampli, nie omieszkał zaznaczyć, że źródła mają one w kulturach, które stanowią dziś integralną część wielonarodowej kultury brytyjskiej - tureckiej, indyjskiej czy arabskiej. W 1994 r. Atlas nagrała przy wsparciu kolegów z Transglobal Underground i Kevina Haskinsa z zespołu Love And Rockets solowy singel „Dub Yalil” i rok później album Diaspora.

 Na drugim longplayu TGU znalazło się grono zasłużonych gości, m.in. Essam Rashad, Raju, Queen Laquica, Larry Whelan, Mad Jym i Bob Collins. Popularność zespołu utrzymuje się mniej więcej na tym samym poziomie, chociaż szczególnie znany stał się utwór „Bos Tabla”, wydany przed ostatnim albumem Psychic Karaoke.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lookee Here	Transglobal Underground	10.1994	86[1]	-	Nation NR 43CD	[written by A.Ahlan, Count Dubula, Mantu, H. Al-Sayed, N.Atlas][produced by Transglobal Underground]
International Times	Transglobal Underground	03.1995	97[1]	-	Nation NR 48CD	[written by Attiah Ahlan, Count Dubulah, Mantu, N. Sparkes][produced by Transglobal Underground]
Temple Head	Transglobal Underground	03.1995	-	-	-	[written by H. Lee, N. Page, R. Harris, T. Wheelan][produced by Transglobal Underground][14[11].Hot Disco/Dance;Epic 77 682 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dream of 100 Nations	Transglobal Underground	10.1993	45[1]	-	Nation NR 021CD	[produced by Transglobal Underground]
International Times	Transglobal Underground	10.1994	40[3]	-	Nation NATCD 38	[produced by Transglobal Underground]
Psychic Karaoke	Transglobal Underground	05.1996	62[1]	-	Nation NRCD 1067	[produced by Transglobal Underground, Paul Tipler]

T Power

Pod pseudonimem tym ukrywa się Mark Royal, czołowy przedstawiciel interesującego nurtu ambient-jungle. Nagrywa od 1992 r, dla niezależnej wytwórni Sound Of The Underground i pewnie tak już będzie, gdyż nie jest on dobrym materiałem na komercyjną gwiazdę. „Mutant Jazz”, przebój z 1995 r. spowodował, że wiele nowych osób zainteresowało się sceną drum’n’bass. Utwór znalazł się w czołówce wielu list, m.in. miesięcznika „Muzik” (na drugim miejscu); w klasyfikacji na singel roku.

 Jego pierwszy album The Self Evident Truth Of An Intuitive Mind, zawiera kilka równie długich jak tytuł kompozycji. Następnie ukazał się kolejny singel „Police State”, który pośród wielu niekwestionowanych zalet posiada i tę, że trwa prawie 40 min.

 Po krótkiej przerwie pojawił się ponownie na scenie pod koniec 1996 r. z nową EP-ką Symbiosis i nowym albumem Waveform. Jak stwierdził w jednym z wywiadów, prawdopodobnie jest to ostatnia płyta z łamanymi, jungle’owymi rytmami, bardziej pociąga go bowiem muzyka eksperymentalna i ambient.

W 1998 roku T Power wraz z Crisem Stevensem utworzyli "Chocolate Weasel" i wydali singiel "Music for Body Lockers", a następnie funkowy i hip-hopowy album "Spaghettification".

 T Power współpracował również z Shy FX (Andre Williams), zarówno jako Ebony Dubsters i Shy FX oraz T Power. Przełomowy utwór duetu z 2001 roku "Shake Ur Body" z wokalistą Di osiągnął numer 7 na brytyjskiej Singles Chart. Wydany w spółce zależnej EMI Positiva, zyskał szerokie poparcie zarówno od klubowych, jak i komercyjnych DJ-ów radiowych i przyczynił się do dalszej popularyzacji drum & bass jako głównego nurtu muzyki. Sukces "Shake Ur Body" przyniósł duetowi album "Set It Off", wydany w 2002 roku w wytwórni Pete Tonga F.F.R.R ..

W roku 2005 Shy FX podjął decyzję o konsolidacji swoich wydawnictw we własnej wytwórni i założył Digital Soundboy Recordings. We współpracy z T Power, wydali album "Diary of a Digital Sound Boy" 17 października 2005 r., Zawierający utwory "Feelings", "On The Run" i "Plastic Soul". Shy FX i T Power wydali także "Do not Wanna Know" z Di i MC Skibadee. Piosenka została szczególnie wykorzystana w brytyjskim programie telewizyjnym Soccer AM jako część "Skills Skool".

 W 2009 roku T Power wcielił się w postać Mr. Sofalumpkinsa, DJ-a electro / breakbeat / techno, wykonującego na żywo zestawy Ableton, składającego się z nowego brzmienia i oryginalnych nowych utworów. W 2013 roku T Power współpracował z Johnem Rolodexem nad singlem "That Jungle Vibe - Featuring Khadija", który ukazał się w V Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Police State	T Power	04.1996	63[1]	-	S.O.U.R. TPOWCD 001	[written by T.Power][produced by T.Power]
Shake Your Body	Shy FX & T Power	04.2002	19[4]	-	Positiva CDTIV 171	[written by A. Williams, D. Joseph][produced by Shy FX]
Don't Wanna Know	Shy FX & T Power Featuring Di & Skibadee	11.2002	19[4]	-	FFRR FCD 408	[written by A. Williams, D. Joseph, M. Royal]
Feelings	Shy FX & T Power	10.2005	76[1]	-	Soundboy SBOY 001CD	-
Everyday	Shy FX & T Power	01.2006	75[1]	-	Soundboy SBOY 002	[written by Weir Norris Seymour, Cowan Thomas L][produced by Shy FX & T Power]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Set It Off	SHY FX & T POWER	12.2002	100[1]	-	FFRR 0927494782	-

Toytown techno

Podgatunek muzyki tanecznej; obejmuje nagrania (popularne głównie w latach 1991-1992) oparte na tematach muzycznych z programów telewizyjnych, głównie dziecięcych. Precedensem było wydanie przez grupę Justified Ancients Of Mu Mu (czyli KLF) utworu „Doctorin’ The Tardis”, ale tak naprawdę szaleństwo zaczęło się od nagrania „Charly” zespołu The Prodigy.

Wykorzystano w nim dialogi ze znanego brytyjskiego programu informacyjnego dla dzieci; singel wszedł do Top 10. Liam Howlett poczuł się tym bardzo zakłopotany, jako że od razu pojawiły się oskarżenia o „komercjalizację” czy też „zabijanie” rave’u. Jednak tym samym tropem podążyło kilka następnych grup. Firmowany przez Smart E’s (a wydany przez firmę Suburban Base) utwór „Sesame Street” jest chyba najlepszym tego przykładem, tym ciekawszym, że wytwórnia ta znana jest z antykomercyjnego stosunku do muzyki tanecznej.

Następne nagrania pojawiały się już lawinowo. Zespól Urban Hype lansował „A Trip To Trumpton” (Faze 2), Mike Summer - oparty na temacie z „Magic Roundabout” singel „Summer Magic”, grupa Shaft nagrała „Roobarb And Custard” (FFRR), a temat z filmu „Blue Peter” wykorzystała w utworze „The Hypnotizer” grupa Monster Rush (G-Spot).

W nagraniu „Bolt” zespół Horsepower umieścił temat z „Black Beauty”, a DJ Excell oparł utwór „Just When You Thought It Was Safe” na linii basu z muzyki do „Szczęk”. Szybko zauważono też siłę motywów wykorzystywanych w grach komputerowych - zespół Ambassadors Of Funk pośpieszył nagrać „Super Mario Land”, a Richard D. James (Aphex Twin) pod pseudonimem Power Pill wydał „Pac Man” (FFRR). Toy- town techno było przykładem post-rave’owej multimedialnej rozrywki w najwcześniejszej formie. Żadne z tych nagrań nie jest raczej warte więcej niż jednego przesłuchania, ale wszystkie wywołują uśmiech - przynajmniej na twarzach niepurystów.

Tomato Records

Wytwórnia fonograficzna z siedzibą przy Lillie Road w Londynie, założona przez Rossa Neddermana i Tima Reevesa (niegdyś pracownika Virgin). Ten ostatni znany jest z tego, że kiedyś podczas seminarium manchesterskiej konferencji In The City wypadła mu z kieszeni pigułka ecstasy.

Pierwszą płytą wydaną przez Tomato był singel „Bongo Massive” Pascala - opierał się on na brzmieniu konga i przez parę miesięcy był bardzo popularny. Następnym wydawnictwem Neddermana i Reevesa był album 2 Clouds Above 9, sponsorowany przez firmę Sega; swoje utwory mogli na nim zaprezentować nowi muzycy i producenci.

Szefowie Tomato nagrywali pod pseudonimem Two Shiny Heads - ich utwór „Dub House Disco” ukazał się nakładem wytwórni Guerilla. Ustaloną pozycję w światku podziemnej muzyki tanecznej pomogły Tomato utrzymać nagrania w rodzaju „Lake Of Dreams” zespołu Infinite Wheel (wykorzystano na nim wielką liczbę instrumentów perkusyjnych, od kotła po ksylofon) czy „Ruff Disco” i EP-ka Nature Boy zespołu pod tą samą nazwą.

Inna

Inna, właśc. Elena Alexandra Apostoleanu (ur. 16 października 1986 w Mangalii),leżącej nad brzegiem Morza Czarnego w Rumunii, – rumuńska piosenkarka muzyki dance.

Zachęcona przez rodziców zaczęła śpiewać już w dzieciństwie. Od 8. roku życia rozwijała swoje możliwości wokalne regularnymi lekcjami. Ukończyła Wyższą Szkołę Ekonomii w Konstancy, a następnie Wydział Nauk Politycznych na tamtejszym uniwersytecie.

Jej pierwszy singel Hot został wyprodukowany w 2008 przy współpracy z trzema producentami z grupy Play & Win: Radu Bolfeą, Sebastianem Barakiem i Marcelem Botezanem. Singel zdobył dużą popularność w kilku europejskich krajach, a w rodzinnej Rumunii stał się jednym z najczęściej granych utworów przez stacje radiowe. Na Sopot Hit Festiwal w 2009 piosenka zajęła drugie miejsce w konkursie na zagraniczny hit lata.

Inna jest nowym objawieniem rumuńskiej sceny klubowej, której piosenka wkrótce po premierze znalazła się na szczytach list przebojów. Gorączka pod nazwą Inna zaczęła opanowywać Europę, „Hot” zyskał popularność w Rosji, Polsce, Bułgarii, Serbii, Słowacji, Grecji, Belgii i Holandii. Niedługo potem projektem Inna zainteresował się też jeden z producentów amerykańskich, proponując podpisanie kontraktu płytowego.

 Pod koniec listopada 2009 Inna wydała świąteczny singel "I Need You for Christmas".

Drugim singlem promującym album wokalistki Hot jest "Déjà Vu", z kolei trzecim "Love".

Dwukrotnie otrzymała nagrodę w kategorii najlepszy artysta Rumunii i Mołdawii podczas gali European Music Awards kanału MTV.

W listopadzie 2015 ukazała się piosenka "Yalla" promującą jej nowy album. Od 2016 roku występuje w girlsbandzie G Girls razem z Lori, Antonią i Alexandrą Stan debiutując singlem Call the Police.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hot	Inna	03.2010	6[28]	-	3 Beat/AATW CATCO 158454145	[silver-UK][written by Marcel Botezan/Bolfea Radu/Barac Sebastian][produced by Marcel Botezan/Bolfea Radu/Barac Sebastian]
Amazing	Inna	08.2010	14[13]	-	3 Beat/AATW CATCO 164580375	[written by Sebastian Barac/Radu Bolfea/Marcel Botezan][produced by Sebastian Barac/Radu Bolfea/Marcel Botezan]
Déjà Vu	Inna Feat. Bob Taylor	11.2010	60[3]	-	3 Beat/AATW CATCO 170586057	[written by ebastian Barac / Radu Bolfea / Marcel Botezan][produced by Play & Win/Bob Taylor]
Sun Is Up	Inna	05.2011	15[14]	-	3 Beat/AATW ROROT 1007301	[silver-UK][written by Sebastian Barac, Radu Bolfea, Marcel Botezan][produced by Marcel Botezan/Bolfea Radu/Barac Sebastian]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hot	Inna	06.2011	32[2]	-	3 Beat/AATW 2773198	[produced by Play & Win]

Radical Face

Radical Face - formacja muzyczna założona w 2003 roku w Jacksonville na Florydzie przez muzyka o nazwisku Ben Cooper (jest on również współzałożycielem innej formacji - duetu Electric President).

Cooper wybrał nazwę Radical Face po obejrzeniu jej na ulotce. Później dowiedział się, że była to ulotka z chirurgią plastyczną z napisem "Radical Face-Lift" z  usuniętym słowem "lift".

Pierwszym albumem Coopera, który został nagrany pod pseudonimem Radical Face, był The Junkyard Chandelier (2003). Album nigdy nie został oficjalnie wydany, ale od tego czasu jest dostępny do pobrania za darmo w Internecie. Ghost był pierwszym oficjalnym albumem studyjnym, wydanym przez Radical Face w marcu 2007 roku.

16 listopada 2010 roku Cooper wydał sześcio-utworową EP-kę Touch The Sky , która służyła jako przekąska do zapowiadanej trylogii albumów o nazwie Family Tree , która opowiada historię fikcyjnej rodziny Northcotes, poprzez jej pokolenia. Jest poświęcony dwóm pierwszym generacjom drzewa genealogicznego Northcotes i opiera się na narracjach w XIX wieku.

Na albumie, The Roots , The Bastards: Volume One EP ukazały się utwory   z wielu darmowych EP-ek w trakcie projektu Family Tree . The Roots został wydany 4 października 2011 roku. W sierpniu The Roots został przypadkowo wydany użytkownikom iTunes poza iTunes. Następnie pojawił  się The Branches and The Leaves .

The Family Tree: The Branches zostało wydane 22 października 2013 roku w Ameryce i 1 listopada w Europie. The Bastards: Volume Two również został wydany w tym roku.

The Bastards: Volume Three i The Bastards: Volume Four zostały wydane w 2015 roku, prowadząc do wydania The Family Tree: The Leaves w marcu 2016 roku.

Planowane jest wydanie serii EP-ek przez cały 2017 rok. Pierwsza z nich będzie SunnMoonnEclippse , wydany 10 lutego. Pełne wideo EP będzie dostępne na stronie o tej samej nazwie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Welcome Home Son	Radical Face	08.2010	61[5]	-	Morr Music MIUCT 7473	-

Full Intention

Full Intention jest duetem z Anglii ,przedstawicielami nurtu house, który jest najlepiej znany jako team płodnych remikserów , przerabijacych utwory dla różnych artystów, takich jak Sugababes i Whitney Houston . Członkowie grupy to Michael Gray i Jon Pearn .
 
Mieli hity na Hot Dance Music/Club Play ze swoimi utworami, najpierw pod nazwą Arizona feat. Zeitia z "Slide On The Rhythm", który został numerem jeden w 1993 roku, i "America (I Love America)" pod szyldem Full Intention, numer jeden hit z 1996 roku. Są być może najbardziej znani z remixu z 1995r klubowego klasyka "So In Love" Duke'a.
 
Choć wiele ich remixów dla innych artystów zostało klubowymi hitami, nie wrócili na listy przebojów jako artyści aż do 2002 roku, kiedy "I'll Be Waiting" nagrany z Sheną wspiął się na trzecie miejsce. Obaj członkowie osiągnęli solowe sukcesy, Gray wydając single "The Weekend" i " Borderline ", które były hitami na listach przebojów, podczas Pearn utworzył poboczny projekt Bodyrox . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
America (I Love America)	Full Intention	03.1996	32[5]	-	Stress STR 56	[Produced by The Hustlers Convention][written by Jacques Morali,Michael Gray,Patrick Juvet,V. Willias,J. Pearn] [1[2][14].Hot Disco/Dance;Sugar Daddy 95643 12"]
Uptown downtown	Full Intention	08.1996	61[2]	-	Stress STR 67	[produced by Jon 'Herb' Pearn , Mike 'Curtis' Gray][written by J. Pearn , M. Gray]
Shake your body [Down to the ground]	Full Intention	07.1997	34[3]	-	Stress STR 82	[written by Jackie Jackson, Marlon Jackson, Michael Jackson, Randy Jackson, Tito Jackson][produced by Jon Pearn, Mike Gray]
America [remix]	Full Intention	11.1997	56[3]	-	Logic LOC 267
You are somebody	Full Intention	06.1998	75[2]	-	Sugar Daddy SD 001	[produced by Jon Pearn, Mike Gray]
Everybody loves the sunshine	Full Intention	10.1998	82[3]	-	Sugar Daddy SD 010	[written by Roy Ayers][produced by Jon Pearn, Mike Gray]
I'll Be Waiting	Full Intention pres. Shena	09.2001	44[5]	-	Ministry of Sound 1001	[written by Jon Pearn, Josh Milan, Kevin Hedge, Michael Gray][produced by Jon Pearn, Mike Gray][3[13].Hot Disco/Dance;Ministry Of Sound 90 506 12"]
What Do You Want?	Dajae & Full Intention	12.2001	85[3]	-	Essence esr004
Your Day Is Coming	Full Intention feat Shena	03.2003	80[2]	-	Essence esr010	[written by Jon Pearn , Josh Milan , Kevin Hedge , Michael Gray][produced by Jon Pearn , Michael Gray ]

Fun Loving Criminals

Fun Lovin' Criminals, często skrótowo nazywani FLC - nowojorska grupa muzyczna grająca alternatywny rap oraz alternatywnego rocka. Styl muzyczny zespołu jest eklektyczny - składają się nań takie gatunki, jak hip-hop, rock, blues i jazz. Ich piosenki często traktują o życiu w mieście, nierzadko wyraźnie o Nowym Jorku i opowiadają o przestępczości, narkotykach, przemocy, biedzie oraz polityce. Wśród ich utworów znajdują się pozycje zarówno poważne, jak i humorystyczne czy satyryczne. Grupa jest znana prawdopodobnie przede wszystkim za ich hit Scooby Snacks.
W ojczyźnie FLC wytworzył się specyficzny rodzaj kultu zespołu, jednakże pozyskał on także wielu fanów w pozostałych częściach świata, głównie w północno-zachodniej Europie w czasie wydania dwóch pierwszych albumów w późnych latach dziewięćdziesiątych.

Zespół został założony w 1993 roku przez Hugh Morgana, Briana Leisera i Steve'a Borgoviniego po tym, kiedy Leiser spotkał Morgana w klubie, w którym pracował z Borgovinim. Trio poczęło grać razem, gdy pewnego dnia zespół mający umówiony występ nie pojawił się na czas. Podczas jednego z takich zastępczych koncertów zostali zauważeni przez reprezentanta EMI, który zaproponował im kontrakt.

Ich debiutancki album, Come Find Yourself, został wydany w roku 1995 i mimo tego, iż w Stanach Zjednoczonych sprzedawał się kiepsko, poza granicami państwa okazał się hitem. Dzięki temu zagranicznemu sukcesowi kontrakt z zespołem został podtrzymany, więc, podczas napiętej trasy koncertowej, trio nagrało kolejny album - 100% Colombian, z którym sprawa miała się podobnie - choć odniósł on sukces za granicą, w kraju nie został tak dobrze przyjęty.

W roku 1999 Steve Borgovini opuścił zespół (po tym, jak, według Hueya, "troszkę mu odbiło i wyjechał do Peru"). Na jego miejsce, wstępnie do czasu powrotu Borgoviniego, został przyjęty Maxwell Jayson, pseud. "Mackie". Trzeci studyjny album zespołu, Loco, został wypuszczony na początku roku 2001 i w tym czasie było już pewne, że Borgovini nie powróci, więc zdecydowano się na znalezienie stałego zań zastępstwa, tak więc do zespołu dołączył Mark Reid z Leicesteru w Wielkiej Brytanii, który początkowo pracował jako technik Mackiego.
Zespół trwa w tym składzie do dziś i choć jego kolejne albumy nie osiągnęły takiego sukcesu, jak te pierwsze, grupa czasami koncertuje i nagrała nowy materiał, który ma znaleźć się na ich najnowszym albumie, którego premiera została zaplanowana na ten rok.
 
Come Find Yourself, pierwszy album zespołu, został wydany w roku 1995 przez Capitol Records i zawierał utwór Scooby Snacks, największy hit zespołu po dziś dzień. Na tenże składały się sample z filmów Quentina Tarantino przeplatane rapowanymi zwrotkami i śpiewanym refrenem. Tematyka tego albumu jest skupiona na Nowym Jorku - składają się nań piosenki o pociągu L (Bombin' The L), Coney Island (Coney Island Girl) i szefie mafii, Johnie Gottim (King Of New York), a i w pozostałych piosenkach znaleźć można wiele odniesień do tego miasta. W związku z sukcesem albumu ponownie wydano singel Scooby Snacks, który sprzedawał się lepiej, niż za pierwszym razem.
100% Colombian, wydany w 1998 przez Virgin Records, miał bardziej surowe brzmienie i zawierał trzy szybkie i kilka wolniejszych kawałków, m.in. Love Unlimited - piosenkę ku czci Barry'ego White'a. Zawarty na tej płycie utwór Korean Bodega został drugim (po Scooby Snacks) najlepiej sprzedającym się singlem zespołu.

Wydany w roku 1999 przez EMI lounge'owy album Mimosa składający się z alternatywnych, często spokojniejszych wersji utworów FLC mimo tego, iż sprzedawał się całkiem dobrze, przez kilka lat pozostawał najsłabiej sprzedającym się albumem grupy.
Dwa lata później, ponownie w wytwórni EMI, zespół wypuścił album Loco, który zawierał wyłącznie nowe piosenki włączając w to tytułową Loco, która okazała się wielkim hitem i jako singiel zapewniła albumowi świetną sprzedaż.

Ostatnim albumem wypuszczonym w roku 2002 w ramach EMI była kompilacja typu "the best of" zatytułowana Bag Of Hits. Została ona wypuszczona zarówno w wersji jedno-, jak i dwupłytowej (druga płyta zawierała remiksy piosenek FLC w wykonaniu innych artystów). EMI opublikowała ten album wbrew woli zespołu, który nie był zadowolony z dwupłytowej wersji albumu, jednak pomimo niezadowolenia FLC album ten trafił na wysokie miejsca list przebojów.
Po zerwaniu kontraktu z EMI muzycy przeszli do wytwórni Sanctuary Records z Wielkiej Brytanii, gdzie wypuścili swój czwarty studyjny, a w sumie szósty album, Welcome To Poppy's. Mimo tego, że otrzymał on solidne, choć nie wspaniałe, recenzje krytyków muzycznych nie powtórzył on komercyjnego sukcesu poprzednich albumów.

Wydawnictwo EMI wydało na kolejnych dwóch albumach dotychczas niepublikowane utwory zespołu, ale sam zespół nie wydał niczego nowego aż do roku 2005, kiedy to nagrali oni Livin' In The City, wciąż pod szyldem Sanctuary Records. Podobnie, jak ich debiutancki album i ten był swego rodzaju odą do Nowego Jorku; w tytułowym utworze powtarzane są słowa: "I love livin' in the city, give it up for New York City!"

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Grave And The Constant (EP)	Fun Loving Criminals	06.1996	72[4]	-	Chrysalis CDCHS 5031	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Stephen Lironi,Fun Lovin' Criminals]
Scooby Snacks	Fun Loving Criminals	08.1996	22[5]	-	Chrysalis CDCHSS 5034	[written by Daniel Ash,Glenn Campling,Kevin Haskins,Brian Leiser,Stephen Borgovini,Hugh Morgan][produced by Fun Lovin' Criminals]
The Fun Lovin' Criminal	Fun Loving Criminals	11.1996	26[9]	-	Chrysalis CDCHS 5040	[written by Brian Leiser,Hugh Morgan,Stephen Orgovini][produced by Fun Lovin' Criminals]
King Of New York	Fun Loving Criminals	03.1997	28[11]	-	Chrysalis CDCHS 5049	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
I'm Not In Love/Scooby Snacks	Fun Loving Criminals	07.1997	12[7]	-	Chrysalis CDCHS 5060	[written by Eric Stewart, Graham Gouldman][produced by Tim Latham,Fun Lovin' Criminals]
Love Unlimited	Fun Loving Criminals	08.1998	18[11]	-	Chrysalis CDCHS 5096	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Big Night Out	Fun Loving Criminals	10.1998	29[6]	-	Chrysalis CDCHSS 5101	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Korean Bodega	Fun Loving Criminals	05.1999	15[10]	-	Chrysalis CDCHSS 5108	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Tim Latham,Fun Lovin' Criminals]
Loco	Fun Loving Criminals	02.2001	5[12]	-	Chrysalis CDCHSS 5121	[written by David Briggs,Beeb Birtles,Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Bump/Run Daddy Run	Fun Loving Criminals	09.2001	50[2]	-	Chrysalis CDHSS 5128	-
Too Hot	Fun Loving Criminals	09.2003	61[2]	-	Sanctuary SANXD 205X	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Beautiful	Fun Loving Criminals	02.2004	132[1]	-	Sanctuary SANXD 252X	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Mi Corazon	Fun Loving Criminals	08.2005	182[2]	-	Sanctuary SANXD 391	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Find Yourself	Fun Loving Criminals	02.1996	7[186]	144[12]	Chrysalis CDCHR 6114	[platinum-UK][produced by Fun Lovin' Criminals]
100% Colombian	Fun Loving Criminals	08.1998	3[68]	-	Chrysalis 4970562	[platinum-UK][produced by Fun Lovin' Criminals]
Mimosa	Fun Loving Criminals	12.1999	37[16]	-	Chrysalis 5234592	[gold-UK][produced by Fun Lovin' Criminals, Tim Latham]
Loco	Fun Loving Criminals	03.2001	6[13]	-	Chrysalis 5314712	-
Bag of Hits	Fun Loving Criminals	07.2002	11[8]	-	Chrysalis 5399542	[gold-UK][produced by Fun Lovin' Criminals]
Welcome to Poppy's	Fun Loving Criminals	09.2003	20[3]	-	Sanctuary SANCD 187	[produced by Fun Lovin' Criminals]
Livin' in the City	Fun Loving Criminals	09.2005	57[3]	-	Sanctuary SANCD381	[produced by Fun Lovin' Criminals]
Classic Fantastic	Fun Loving Criminals	03.2010	112[1]	-	Kilohertz KHERTZCD1	-

Funkdoobiest

Funkdoobiest, założony w 1992 w Los Angeles (Kalifornia, USA) w składzie: Son Doobie, MC Tomahawk Funk, DJ Ralph M.

Powołane do życia w 1992 r. trio, które wraz z grupami Cypress Hill i Delinquent Habits, ocenia się jako największych propagatorów i najlepszych przedstawicieli latynoskiego rapu.
Funkdoobiest to podopieczni DJ Muggsa (członka Cypress Hill), jednego z najlepszych i najbardziej szanowanych producentów lat 90-tych. Z jego inicjatywy doszło do powstania grupy, w której sktad weszli portorykański raper Son Doobie (właśc. Jason Vasquez), mający indiańskie korzenie MC Tomahawk Funk (Tyrone Pachenco) i DJ Ralph M. (Ralph Medrano), współpracujący wcześniej z Kid Frostem. Zespół szybko dokooptowano do kolektywu Soul Assasins. Dzięki pomocy Muggsa Funkdoobiest podpisali również umowę z wydawniczym gigantem -firmą Epic (podległą Sony Music).

Debiutancki krążek tria "Which Doobie U B?" ukazał się w 1993 r. Fanom hip-hopu bardzo przypadł do gustu styl zespołu. Rubaszne, pełne ciężkiego humoru i niewybrednych żartów teksty traktowały o życiu, ale z przymrużeniem oka. Dla raperów (szczególnie Son Doobiego) podstawą nie było opisywanie ciężkiej egzystencji i mrocznej codzienności, lecz skupianie się na przyjemnościach płynących z wyuzdanego seksu i hucznych imprez. Muzykę DJ'a Muggsa i DJ'a Ralpha M. określono zaś jako wybuchową mieszankę ciężkich, funkowych bitów z dynamicznym, latynoskim zacięciem.

Album przyniósł wielkie hity: "Freak Mode" i "BowWow", osiągnął też status złotej płyty.
W 1995 r. Funkdoobiest wydali drugi album "Brothas Doobie", przyjęty bardzo niejednoznacznie. Przez część krytyków uważany za najlepszy w ich dyskografii, zdaniem innych byt pierwszym momentem odcinania kuponów od dawnej sławy. Materiał był cięższy od debiutu, sample mroczniejsze, teksty mniej humorystyczne. Większą popularność zyskał tym razem w kręgach undegroundowych. Fani pierwszych płyt Cypress Hill i debiutu Funkdoobiest, podeszli do drugiego krążka tria sceptycznie, stwierdzając, że jest za ciężki dla ucha przeciętnego odbiorcy. Pojawiły się plotki, że na zmianę klimatu muzyki Funkdoobiest wpływ miały problemy członków zespołu z twardymi narkotykami.

Częściowym potwierdzeniem tego było odejście po "Brothas Doobie" MC Tomahawk Funk, który postanowił poświęcić się życiu rodzinnemu. Już jako duet Funkdoobiest odeszli z labelu Epic i w 1998 r., nakładem Buzz Tone, wydali ostatni album "Troubleshooters". Krążek był słabo promowany i mimo że singiel "Papi Chulo" bardzo przypadł do gustu słuchaczom hip-hopu, cały materiał przeszedł bez większego echa. Nie załapał się nawet do dwusetki "Billboardu". Po pewnym czasie Son Doobie i Ralph M. zdecydowali się zawiesić funkcjonowanie Funkdoobiest i poświęcić karierom solowym. Pierwszy z nich zaliczył m.in. występy w filmach porno.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bow Wow Wow	Funkdoobiest	04.1993	34[3]	89[5]	Immortal 6594052	[written by Jason Vasquez, L. Muggerud, Leor Dimant][produced by DJ Muggs][98[2].R&B; Chart][16[10].Hot Disco/Dance;Immortal 74 852 12"]
Wopbabalubop / Where's It At	Funkdoobiest	12.1993	37[4]	-	Immortal 6597112	[written by Jason Vasquez, T.Bone, Richard Todd Ray][produced by T-Ray]
Dedicated	Funkdoobiest	08.1995	79[2]	-	Epic 662063 2	[written by B. Bouldin, J. Vasquez, L. Muggerud][produced by DJ Muggs]
Papi Chulo	Funkdoobiest feat. Cobra Red and Daz Dillinger	11.1997	-	110[4]	Buzz Tone/RCA 65 317	[produced by DJ Rectangle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Which Doobie U B?	Funkdoobiest	05.1993	-	56[9]	Immortal 53 212	[produced by DJ Muggs,DJ Lethal,DJ Ralph M,T-Ray]
Brothas Doobie	Funkdoobiest	07.1995	62[2]	115[3]	Immortal 64 195	[produced by DJ Muggs,DJ Lethal,DJ Ralph M,Ray Roll]

Funkmaster Flex

FUNKMASTER FLEX, właściwie Aston Taylor (ur. 05.08.1967r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Najbardziej sławny i wpływowy didżej radiowy związany z hip-hopem.

Radio było pierwszym z wielu poważnych przedsięwzięć, którym poświęcił się Aston Taylor, znany światu jako Funkmaster Flex. Syn jamajskiego didżeja już w wieku 16 lat kupił pierwsze gramofony i zaczął poznawać świat kręcenia płytami. Do radia trafił pod koniec lat 80-tych, jako asystent Chucka Chillouta w rozgłośni KISS-FM. Pewnego dnia dziewiętnastolatek miał przez 5 minut zastąpić spóźniającego się przełożonego. Pierwsze próby na antenie zakończyły się w efekcie ponad trzygodzinnym setem. Flex został dostrzeżony, a w kolejnej radiostacji (WBLS) dostał już własną audycję. Doskonalił się również w fachu didżeja imprezowego, gromadząc coraz większe tłumy podczas klubowych występów.

Przełomem w radiowej karierze Astona było przydzielenie mu w 1992 r. programu w najpopularniejszej nowojorskiej stacji hiphopowej - Hot 97. Autorska audycja Flexa od pierwszych wydań cieszyła się największą popularnością na falach znanej rozgłośni. Funkmaster pobił wszelkie rekordy słuchalności - w pewnym momencie show Nowojorczyka byto słuchane regularnie przez ponad 2 miliony fanów. Swoje pięć minnut miał także w drugim co do wielkości radio w Stanach - Los Angeles Power 106 -i w telewizji MTV, gdzie prowadził codzienny autorski show Direct Effect.

Duża popularność didżeja przełożyła się na kontrakt płytowy z Loud Records. W 1995 r. ukazała się pierwsza część klasycznej serii "60 Minutes Of Funk". Na łącznie czterech wydawnictwach Flex zmiksował ekskluzywne nagrania nowojorskich raperów z klasycznymi podkładami hiphopowymi, wzbogacił je również dawką wolnych styli i własnej produkcji. Ostatnie trzy części sagi osiągnęły złoty nakład, a cała seria uczyniła z Funkmastera najbardziej znanego didżeja niezwiązanego z konkretnym raperem od czasów pionierów gatunku, jak Afrika Bambaataa i Grandmaster Flash.
Honorowe wyróżnienie potwierdził w 1999 r., wydany wspólnie z Big Kapem, krążek "The Tunnel". Na przebojowym albumie czołowi raperzy zebrani przez Flexa rymują do beatów samego Taylora oraz m.in. znanego producenta Rockwildera. Słynna płyta posiada najbardziej gwiazdorską obsadę w historii wydawnictw hiphopowych.

Flex jest jednym z najbardziej popularnych didżejów imprezowych. Wspaniałą reputację zdobył poprzez granie w każda niedzielę, jako rezydent w słynnym Tunnel - klubie nocnym na Manhattanie. Wszechstronny artysta dowodzi także agencją zrzeszającą didżejów: Big Dawg oraz Franchise Records, sublabelem Loud Records.

Aston Taylor zasłynął również jako być może największy miłośnik ekskluzywnych samochodów w świecie hip-hopu. Sława i duża wiedza z zakresu motoryzacji umożliwiły mu prowadzenie kilku programów telewizyjnych o tematyce dotyczącej aut (m.in. hitu "Ride With Funkmaster Flex" w Spike TV), posiadanie autorskich rubryk samochodowych w magazynach The Source i Mobile Entertainment Magazine oraz wypuszczenie wtasnej serii akcesoriów motoryzacyjnych. Flex jest organizatorem imprezy Celebrity Car Show, której ostatnie edycje przybrały formę objazdowej trasy po największych miastach w Stanach. W ich trakcie swoje auta zaprezentowały dotychczas m.in. tak wielkie gwiazdy rapu, jak Busta Rhymes, Jadakiss, Lil' Kim i Wyclef Jean. Należąca do Flexa, Franchise Marketing jest jedną z najważniejszych agencji marketingowych w biznesie motoryzacyjnym.

W 2004 roku Funkmaster Flex występował na antenie Hot 97 przez 27 godzin w tygodniu i był najszerzej słuchanym didżejem hiphopowym w Nowym Jorku. Artysta ma wielki szacunek na ulicach i wielokrotnie to od częstotliwości puszczania przez Flexa konkretnych nagrań zależy, czy zdobędą one status międzynarodowego hitu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nuttin' But Flavour	Funkmaster Flex with The Ghetto Celebs	01.1995	-	101[9]	Wreck 20 116	[85[9].R&B; Chart]
Here We Go	Funkmaster Flex featuring Khadejia and The Product G&B;	08.1998	-	72[14]	Loud/RCA 65 542	[written by D. McRae, K. Bass, M. Moore-Hough, W. Jean][produced by Funkmaster Flex, Wyclef][34[16].R&B; Chart]
Wu-Tang Cream Team Line-Up	Funkmaster Flex featuring Wu-Tang Clan, Harlem Hoodz and Killa Sin	08.1998	-	-	Loud/RCA 65 553	[written by B. Mayfield, C. Smith, G. Spivey, J. Hunter, J. Grant, T. Birkett][produced by – DJ Scratch][85[5].R&B; Chart]
We in Here	Funkmaster Flex featuring Ruff Ryders	12.1999	-	-	Def Jam 562541	[83[10].R&B; Chart][sample z "My song"-Al Wilson]
Ill Bomb / Confrontation	Funkmaster Flex & Big Kap	02.2000	-	-	Def Jam 562606	[produced by – DJ Scratch][56[10].R&B; Chart][B:81[5].R&B; Chart][sample z "I'm affraid The Masquerade is over"-David Porter]
Do You/Rush	Funkmaster Flex featuring DMX	10.2000	-	91[7]	Loud/Def Jam 1967	[34[17].R&B; Chart]
My Lifestyle	Funkmaster Flex featuring Fat Joe, Jadakiss and Remy Ma	02.2002	-	-	Loud 9143	[94[1].R&B; Chart]
Just a Touch	Funkmaster Flex featuring 50 Cent and Paul Wall	12.2005	-	-	Koch	[72[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Mix Tape	Funkmaster Flex	11.1995	-	108[14]	Loud 66 805	[produced by Funkmaster Flex][15.R&B; Chart]
The Mix Tape II	Funkmaster Flex	03.1997	-	19[16]	Loud 67 472	[gold-US][produced by Funkmaster Flex][2.R&B; Chart]
The Mix Tape III	Funkmaster Flex	08.1998	-	4[11]	Loud 67 647	[gold-US][produced by Funkmaster Flex][2.R&B; Chart]
The Tunnel	Funkmaster Flex and Big Kap	12.1999	-	35[15]	Def Jam 538258	[gold-US][produced by Funkmaster Flex, Rockwilder, DJ Head, Dart La, Cipha Sounds, DJ Twinz, JoJo Brim, Erick Sermon, Ez Elpee, Jocko, Rahim, Mannie Fresh, DJ Scratch, DJ Riz, DJ Sizzahandz, Ric Rude, Irv Gotti, Darrell "Digga" Branch, Robert 'Shim' Kirkland][3.R&B; Chart]
The Mix Tape IV	Funkmaster Flex	12.2000	-	26[17]	Loud 1961	[gold-US][produced by Funkmaster Flex, DL, Irv Gotti, Swizz Beatz, Nobody, Jay E, Mister Cee, DR Period, Eminem, DJ Head, DJ Twinz, Crooklyn Clan, Cipha Sounds, Kay Gee, Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox, Zach White, Chris Kellman, Swift, DJ Envy, Nottz, DJ Paul, Juicy J, Big Sox, A Kid Called Roots][5.R&B; Chart]