Shirley Caesar

Shirley Caesar - nazywana "Pierwszą Damą Gospel", mająca w swej przeszło 40-letniej karierze wiele hitów gospel, złotych płyt i zdobywczyni wielu Grammy Awards w tej kategorii.
Urodziła się w 1938 roku w Durham i od wczesnych lat śpiewała gospel w kościele w swoim rodzinnym mieście. Mając 20 lat zaczęła profesjonalną karierę w chicagowskiej grupie gospel CARAVAN.W 1966 roku opuszcza zespół i decyduje się na karierę solową. Swoje pierwsze Grammy zdobywa w 1971 r za album "Put your hand in the hand".

Łącznie zdobyła osiem Grammy głównie w kategorii najlepszy album gospel. Jej Złote Płyty to: "I' ll go Stranger on the road," Don' t drive your mama away". Wśród wielu spektakularnych występów na żywo z własnym chórem ,najbardziej zapisały się w pamięci ten w 1992 roku przed prezydentem Bushem w Białym Domu i w 1988 r na uniwersytecie w Howard jako pierwsza artystka gospel.

Występuje też z powodzeniem na Broadway' u w musicalach "Mama i want to sing"[1994],"Sing:Mama 2"[1995],"Born to sing:Mama 3"[1996]. W 1983 roku wychodzi za mąż za biskupa protestanckiego Harolda W.Williamsa.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No charge	Shirley Caesar	05.1975	-	91[5]	HOB/Specter 12 402	[written by Harlen Howard][produced by Jeff Lane, John Bowden][40[12].R&B Chart]

Sonny Curtis

Sonny Curtis-ur. 9.05.1937r w Meadow,Texas,amerykański piosenkarz country i autor piosenek.Sonny Curtis dorastał niedaleko Lubbock,w Teksasie, w wielkiej rodzinie. Zaczął grać na gitarze w młodym wieku i przez czas w szkole średniej był regularnym wykonawcą w lokalnej stacji radiowej KDAV.

Jako nastolatek był kolegą i członkiem zespołu Buddy Holly'ego ,często razem występującym z nim we wspomnianej radiostacji.Jego piosenka "The Real Buddy Holly Story" była odpowiedzią na pewne przeinaczenia w filmie "The Buddy Holly Story".W 1956r Curtis dołączył do zespołu Three Tunes jako gitarzysta,skrzypek i wokalista śpiewający chórki.Marty Robbins zarekomendował grupę menadżerowi Grand Ole Opry,Jimowi Denny i pomógł im w załatwieniu kontraktu płytowego z wytwórnią Decca.

Komponował błyskotliwe piosenki które pomogły zbudować kariery dziesiątki innych artystów od Buddy Holly'ego przez The Everly Brothers do Keith Whitley. Jego najpopularniejsza piosenka to prawdopodobnie temat z The Mary Tyler Moore Show,"Love is All Around" . Napisał także "Walk Right Back", która była hitem Everly Brothers i póżniej Anne Murray, "More Than I Can Say", pierwotnie wykonywaną przez Bobby'ego Vee, póżniej Leo Sayera, i "I Fought the Law", najbardziej popularny cover jego teksańskiego przyjaciela Bobby Fullera, póżniej nagrany przez grupę punkową The Clash ,a także ze zmienionymi słowami przez The Dead Kennedys.


Karierę solową na serio zaczął w 1958r nagrywając dla Dot Records singiel Wrong Again.Przez następne 30 lat nagrywał dla kilkunastu wytwórni minn. Viva, Capitol, A & M, Liberty, Imperial, Ovation, Koral i Elektra.Jego pierwsze nagrania były udane, My Way of Life (Top 50, 1966), I Wanna Go Bummin Around (Top 50, 1967), Atlanta Georgia Stray (Top 40) i Straight Life (Top 50) (oba z 1968r), wszystkie nagrane dla Viva Records.Po odbyciu służby wojskowej Sonny przenosi się do Los Angeles,gdzie postanowił całą energię skupić na tworzeniu piosenek i kierowaniu własną karierę.W 1976r przenosi się do Nashville,gdzie odbywa serię koncertów z Waylonem Jenningsem jako członek Crickets.

Został uhonorowany w 1991r przez Nashville Songwriters Association International które nominowało go do przedsionka sławy Songwriters Hall of Fame.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Atlanta, Georgia Stray/Day Drinker	Sonny Curtis	04.1968	-	36[2].Country Chart	Viva 626	[written by Chris Gantry][produced by Snuff Garrett]
The Real Buddy Holly Story / Ain't Nobody Honest	Sonny Curtis	05.1980	-	38[3].Country Chart	Elektra 46 616	[written by Sonny Curtis][produced by Hitmen Productions ]
Love Is All Around	Sonny Curtis	08.1980	-	29[4].Country Chart	Elektra 46 663	[written by Sonny Curtis][produced by Hitmen Productions ]
Good Ol' Girls	Sonny Curtis	05.1981	-	15[9].Country Chart	Elektra 47 129	[written by Dan Wilson][produced by The Hitmen]
Married Women	Sonny Curtis	09.1981	-	33[3].Country Chart	Elektra 47 176	[written by Bob McDill][produced by Thompson, Osborn, Young]

Michel Petrucciani

Ur. 28.12.1962r w Montpelier (Francja), zm. 6.01. 1999r w Nowym Jorku. Pianista jazzowy o klasycznym wykształceniu, który koncertował, mając niespełna 13 lat. Dwa lata później grał już z Kennym Clarkiem i Clarkiem Terrym, potem przeniósł się do Paryża, gdzie nagrał pierwszy album (Michel Petrucciani Trio); niebawem rozpoczął współpracę z Lee Konitzem.

W 1982 przeniósł się do Kalifornii, gdzie przystąpił do nowego kwartetu Charlesa Lloyda. Jednak dopiero występ solowy w Carnegie Hall w ramach Kool Jazz Festival ’82 przyniósł mu uznanie krytyki i poklask publiczności. Michael ostro akcentowanymi dźwiękami przywodził na myśl stylistykę Keitha Jarretta, ale wirtuoza fortepianowego romantyzmu czyniły z niego delikatne quasi-petersonowskie ornamenty.

Mimo kalectwa i fizycznej ułomności potrafił Petrucciani brawurowo budować nastrój jazzowej synorystyki. Doskonale odnajdywał się w jazzie tworzonym wspólnie z Johnem Abercrombiem, Garym Peacockiem, Stephane’em Grappellim, Jackiem Dejohnettem. Na początku lat 80-tych, gdy podpisał kontrakt z prestiżową dla jazzu wytwórnią Blue Note, kariera francuskiego pianisty nabrała światowego wymiaru. Perfekcyjnie swą stylistyką wpasował się w modem jazz Wayne’a Shorteta, Jima Halla.

 Album Michel Plays Petrucciani okazał się najlepszą wizytówką pianisty oraz - co warte podkreślenia - wrażliwego kompozytora. Płyta pełna jest impresyjnej muzyki i błyskotliwych fraz gitarzysty Johna Abercrombiego. Inną ważną płytą jest solowy album Promenade With Duke, lansujący Petruccianiego jako elokwentnego wirtuoza, bawiącego się klasycznymi kompozycjami Ellingtona. Jako pianista był twórcą o wyrafinowanym zmyśle melodycznym i perfekcyjnej technice. Dla współczesnego jazzu był jednym z najciekawszych pianistów ostatnich lat.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Flamingo	Stéphane Grappelli / Michel Petrucciani	09.1996	28[7]	-	Dreyfus Jazz FDM 36 580-2	-
Both Worlds	Michel Petrucciani	11.1997	49[6]	-	Dreyfus Jazz FDM 36590-2	-
Live	Michel Petrucciani	01.1999	24[5]	-	Dreyfus Jazz FDM 36597-2	-
Dreyfus Night In Paris	Marcus Miller, Michel Petrucciani, Biréli Lagre`ne, Lenny White & Kenny Garrett	10.2003	125[3]	-	Dreyfus Jazz FDM 36652-2	-

Patricia Petibon

Patricia Petibon (ur. 27 lutego 1970 w Montargis) francuska śpiewaczka, sopran koloraturowy, znana jako wykonawczyni muzyki francuskiego baroku.

Najpierw studiowała sztuki plastyczne, później przyjęto ją do Konserwatoium Paryskiego (po uzyskaniu stopnia licencjackiego z zakresu muzykologii). Pierwsza nagrodę Konserwatorium zdobyła w 1995.
Petibon współpracowała z takimi dyrygentami jak William Christie; John Eliot Gardiner; Marc Minkowski; Nikolaus Harnoncourt; Robert Wilson oraz z francuską grupa raperską Futuristiq. Zarejestrowała dzieła Lullyego, Charpentiera, Rameau, Landiego, Couperina, Handela, Glucka, Mozarta, Haydna, Caldary, Bernsteina, Barbera, Bruna, Dello Joio, Debussyego, Manciniego, Méhula, Jomellego, Offenbacha, Delibesa, Poulenca, i Nicolas Racot de Grandvala.
Petibon jest żoną francuskiego kompozytora Erica Tanguy z którym ma syna, Leonarda.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
French Touch	Patricia Petibon & Yves Abel	09.2003	116[4]	-	-	-
Amoureuses	Patricia Petibon & Daniel Harding	10.2008	41[9]	-	Deutsche Grammophon 477 7468	-
Rosso - Italian Baroque Arias	Patricia Petibon	04.2010	41[8]	-	Deutsche Grammophon 00289 477	-

François Pérusse

François Pérusse (ur. 8 października 1960 r. W Quebec City , Quebec, Kanada) jest komikiem i muzykiem Québécois, znanym ze swoich radiowych skeczy z kalamburami i absurdalnym humorem. Jego najbardziej znane skecze pochodzą z cyklu " Les 2 minutes du peuple" ( The 2 People '2 Minutes ).Pérusse urodził się jako syn Charlotte i Adélard Pérusse. W wieku 12 lat zadebiutował w lokalnym radiu, a w wieku 17 lat grał jako basista w zespołach ze swoim starszym bratem Markiem. 

"Les 2 minutes du peuple" po raz pierwszy wyemitowany w sierpniu 1990 w CKOI-FM w ramach programu "Y'é trop d'bonne heure" ( It's Too Early ): jego skecze i utwory stały się natychmiast znane w Quebecu. Po ponad roku ukazała się kompilacja jego najlepszych skeczy i piosenek: L'Album du peuple - Tome 1 ( The Album of the People - Volume 1 ), który sprzedał się w ponad 80 000 egzemplarzy.

Pérusse wydał jeszcze 9 "Albums du peuple" w głównej serii, plus 2 albumy we Francji i spinoff o nazwie L'Album pirate ( The Pirated Album ). Jego czwarty album, który miał być jego ostatnim albumem i który nazwał L'Album du peuple final - Tome 4 ( The Final Album of the People - Volume 4 ), sprzedał się dobrze, co skłoniło go do dalszego tworzenia albumów.

Les 2 minutes du peuple zadebiutował we Francji jesienią 1995 roku w radiu Europa 2 , a Pérusse odpowiednio zmienił swój akcent. Pérusse przeniósł się do telewizji 8 lutego 1999 r. Wraz z Le Journul de François Pérusse ( The LameNews François Pérusse ) satyrycznym programem informacyjnym. Pojawiły się również animowane wersje jego szkiców Le Spécial du peuple ( The Special of the People ) i La Série du peuple ( The Series of the People ) na antenie TVA . Wydał DVD " Le DVD du peuple" ( The DVD of the People ), w którym znalazły się m.in. La Série du peuple i Le JourNul de François Pérusse .

Prace Pérusse były nadawane w Belgii od 1998 roku, a od 2002 roku w Szwajcarii .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
L'album Du Peuple	François Perusse	10.1997	23[3]	-	EMI Music France 823183-2	-

Etienne Perruchon

Étienne Perruchon to kompozytor muzyki francuskiej , urodzony w 1958 roku , najbardziej znany ze swojej muzyki filmowej.Urodzony  w 1958 r. Étienne Perruchon jest kompozytorem bardzo różnorodnych dzieł. Po studiach muzycznych z Claire Legrand (z European Musical Institute), Ani i Raffi Petrossian, Pierre Ficket na fortepian i Solange Anconna (Prix de Rome),   kompozycja  , zdobył nagrodę najwyższej klasy Europejskiego Instytutu Muzycznego i dyplom studiów fortepianowych  l’Union des Conservatoires du Val de Marne (1979), medal   w National Conservatory of Versailles (1980), złoty medal   National Conservatory of Versailles (1981)  .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Dogora - Ouvrons les yeux [OST]	Etienne Perruchon	10.20046	127[5]	-	Naïve V 4997	-
Les Bronzés 3 (BOF)	Etienne Perruchon	01.2006	27[9]	-	Polydor 983 701-2	-

Phenomenal Club

Phenomenal Club to francusko-belgijska grupa muzyczna założona w 1997 roku na północy Francji. W jego skład wchodzą Philippe Dhondt, alias Boris (autor), Xavier Decanter aka DJ Xam (kompozycja) i belgijscy producenci gry Pleasure Game i Amnesia 1 . Jego muzyczne inspiracje sięgają od belgijskiego new beat  po komercyjne dance i angielski  acid house .
1 kwietnia 1997 roku grupa wydała l'Album phénoménal , który odniósł sukces. Z niego pochodzą dwa single:  Il est vraiment phénoménal (wydany w czerwcu 1997 roku) było jednym z hitów lata 1997 roku   , złotą płytą we Francji.    Singiel Pedro va au Brésil (wydany w grudniu 1997 r.) był mniej udany.

Niepowodzenie   singla On R'met Coin Coin ... wydanego 6 kwietnia 2001 r. oznaczać będzie koniec grupy jako Phenomenal Club.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Il Est Vraiment Phénoménal	Phenomenal Club	06.1997	7[33]	-	Versailles VER 664601 1	[written by R. Pazzi - M. Turock - S. Albertus - B. Plumo]
Pedro Va Au Brésil	Phenomenal Club	12.1997	71[2]	-	Not On Label 08-075050-40	[written by R. Pazzi - S. Albertus - B. Plumo]
On R'met...Coin Coin !	Phenomenal Club	04.2001	99[2]	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
L'album phénoménal	Phenomenal Club	10.1997	38[3]	-	-

Annie Philippe

Francuska piosenkarka urodzona 17 grudnia 1946 w Ménilmontant,znana z wykonania takich piosenek jak:Ticket de quai, J'ai tant de peine, Dis-moi pour qui pour quoi, Baby love, i innych.Zaczęła jako dysk dżokej w klubie "21" w pobliżu Pól Elizejskich, została dostrzeżona przez dyrygenta i aranżera Paula Mauriata i nagrała płytę dla wytwórni Riwiera, oddziału Barclay.Jej druga EP-ka z kompozycją Guy'a Marchanda J'ai tant de peine wydana w 1965r przynosi jej sukces rynkowy.W ten sposób Francja odkrywa głos który można umieścić pomiędzy Sylvie Vartan a France Gall.
 
Obiecujący początek prowadzi ją do nagrania kolejnej płytki z własną wersją przeboju Supremes-"Baby love".Nagrywa też piękną balladę autorstwa Guy'a Bearta "Tout finit a` Saint-Tropez" wykorzystaną w filmie "La rolls royce jaune" .Jej talent potwierdzają następne nagrania-"J'ai tant de peine",kompozycja Marchanda i "Salut les copains" z końca 1965r. W 1966 roku jej "Bilet quai de" pozostanie w naszej pamięci jako największy przebój Annie Philippe.Utwór zawiera wszystkie składniki sukcesu, piękna melodia łatwa do zapamiętania, tekst o rozczarowaniu w miłości i nastrojowa harmonia wokalna.Bardziej rytmiczny był inny utwór "Tu ne comprends rien aux filles",natomiast "On m'a toujours dit" przypominał ówczesne nagrania brytyjskie.
 
Paradoksalnie,po tym sukcesie Phillipe zmienia wytwórnię płytową na Phillips.Tam nagrywa melancholijne "Mes amis, mes copains" i "Pour qui, pour quoi".Natomiast "C'est la mode" swym nastrojem nawiązuje do swingującego Londynu.
Nawiązuje współpracę z Christianem Gaubertem,synem znanego dyrygenta,który pisze dla niej "Lettre pour Annie",przypominająca nastrojem jej wcześniejsze dokonania.W 1968r zostaje członkinią zespołu Fle`che towarzyszącemu Claude François.Po kilku sezonach występów z Jacques Dutronc i Claude François decyduje się na opuszczenie sceny muzycznej.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwaj

Wytwórnia [Fra]

Komentarz

Vous pouvez me dire - une rose / Qu'il le dise - Je chante et je danse

Annie Philippe

.1965

-

-

Riviera 231 046

-

Baby love - Tout finit ŕ St-Tropez / C'est loin domani - J'ai raté mon bac

Annie Philippe

.1965

-

-

Riviera 231 083

-

J'ai tant de peine - Trois petits tambours / Lui - Le souffleur de verre

Annie Philippe

10.1965

47[17]

-

Riviera 231 111

[written by Guy Marchand]

Ticket de quai - Tu ne comprends rien aux filles / On m'a toujours dit - Quand l'amour est ŕ deux pas

Annie Philippe

02.1966

54[12]

-

Riviera 231 156

[written by Eddie Barclay - R. Berthier]

Mes amis, mes copains - Pour qui, pour quoi / Cause donc toujours - Tchakaboum

Annie Philippe

05.1966

56[18]

-

Phillips 437 237

[written by J. Leccia / A. Pascal]

C'est la mode - Ça fait pleurer / Soeur Angélique - Le temps des poupées

Annie Philippe

11.1966

60[12]

-

Phillips 437 276

[written by J-P. Morlane - Pierre Saka]

Le mannequin - Tu peux partir oů tu voudras / Pas de taxi - Sensationnel Jeffry

Annie Philippe

01.1967

67[15] ;side A2:78[11]side B1:23[22]

-

Phillips 437 307

[written by Paul Mauriat - A. Pascal][A2:written by P.F. Sloan - S. Bani / B. Nencioli][B1:written by G. Blanes - Jean Schmitt]

Lettre pour Annie - Pour la gloire / De ce côté de la rivičre - Coeur brisé coeur en fete

Annie Philippe

05.1967

27[15];side B2:49[17]

-

Phillips 437 344

[written by Annie Philippe - C. Gaubert][B2:written by C. Gaubert - P.A. Dousset]

Les enfants de Finlande - Plus rien / Quarantes maringouins - Mon ange blond

Annie Philippe

11.1967

58[8]

-

Phillips 437 386

[written by F. Botton]

Le meme amour - Croix de bois, croix de fer / Les oiseaux de novembre - Boeing jet et caravelle

Annie Philippe

.1968

-

-

Fleche CF 004

-

SP's

Ticket de quai / Tu ne comprends rien aux filles

Annie Philippe

02.1966

5[14]

-

Riviera 121 058

[written by A. Pascal - C. Sarrel]

Pour qui, pour quoi / Tchakaboum

Annie Philippe

05.1966

41[24]

-

Phillips 437 344

[written by T. Cucchiara / A. Pascal]

Je découvre tout / Laissez votre chapeau monsieur lee

Annie Philippe

.1968

-

-

Fleche CF 008

-

Pilade

Lorenzo Pilat,aka Pilades (ur. 24 czerwca 1938r) to włoski piosenkarz i kompozytor.
Po uzyskaniu dyplomu elektroniki przemysłowej, przeniósł się do Mediolanu, aby rozpocząć karierę jako piosenkarz. Wygrał w pierwszej edycji Festivalbar [właściciel i organizator imprezy, Vittorio Salvetti zaproponował go wytwórni Clan Celentano. Nagrał pod pseudonimem Pilade wiele hitów, takich jak Charlie Brown, La legge del menga i Un po' di vino (ten ostatni nagrany w duecie z samym Celentano), stajac się znany opinii publicznej.
W latach sześćdziesiątych Pilat wciąż śpiewa we Włoszech i za granicą, ale największe sukcesy odnosi w roli kompozytora: jest autorem piosenki Nessuno mi puo` giudicare dla Cateriny Caselli,wykonywaną także przez Gene Pitney'a .Znaczącą rolę odegrał jako autor piosenek wielu włoskich artystów minn. La rosa nera, śpiewaną przez Gigliolę Cinquetti, i przez tę samą wokalistkę, Alle porte del sole, piosenkę, która wygrała w 1973 r. Canzonissimę i odniosła sukces w USA pod tytułem Door of the Sun w wykonaniu Al Martino. Pilat po napisaniu dwóch przebojów dla Orietty Berti, Finché la barca va i Non illuderti mai, piosenek, które odniosły wielki sukces we Włoszech i Niemczech,pisze dla Gianni Nazzaro, Quanto e` bella lei, która wygrała w 1972 roku wydanie "Un disco per l'estate".Dla tego ostatniego komponuje piosenkę Vino amaro w 1972r,która osiągnęła wielki sukces w Niemczech i nadal znajduje się w repertuarze wielu orkiestr włoskich.
Na festiwalu San Remo w 1969r przedstawił piosenkę Alla fine della strada,która była sukcesem walijskiego piosenkarza Toma Jonesa pod angielskim tytułem Love me tonight,w San Remo zaśpiewana przez Casuals i Juniora Magli.Jako wykonawca nagrał kilka LP, zwłaszcza tradycyjne pieśni ludowe z Triestu.Wśród nagranych przez niego piosenkach warto wyróżnić 71, Vino amaro, Credi mama, Finanziere, Giovedi`, Adriana, Madonna d'amore, Lassime star cussi`, Torno a Trieste, El pi`e taia`, Trieste piena de mar i Come te pol dimenticarte de Trieste.
Lorenzo Pilat trzy razy brał udział jako wokalista w festiwalu Sanremo , po raz pierwszy w 1966 roku, śpiewając obok Adriano Celentano Il ragazzo della Via Gluck, po raz drugi w 1968 roku wspólnie z Nino Ferrerem śpiewał Il Re d'Inghilterra, podczas gdy w 1975 przedstawił on Madonna d'amore, która zdobyła nagrodę krytyków za najlepszy tekst , w 1971 roku brał udział w konkursie "Piosenka na lato" utworem 71.
Pojawił się na ekranach Channel 5 w edycjach Festivalbar w 1986 r. i 1991 r,oraz w dwóch odcinkach popularnego programu "Maurizio Costanzo Show".W ostatnich latach nagrał nową wersję Alla fine della strada i kilka remake'ów własnych kompozycji (głównie w dialekcie w Trieście).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Charlie Brown/In tredici	Pilade	.1965	-	-	-	-	-	-	-	44	Ciao!Ragazzi, CR. 01005	[written by Beretta - Leiber - Stoller - Testoni]
La legge del menga/Male e bene	Pilade	.1967	-	-	-	-	-	-	-	A:72;B:70	Clan Celentano, ACC 24049	[B:written by Beretta - - Del Prete,M / Pilat]
Un po' di vino/Amami un giorno soltanto	Pilade & Adriano Celentano	.1968	-	-	-	-	-	-	-	40	Clan Celentano, ACC 24075	[written by De Luca - Del Prete,M - Pilat,L]
Madonna d'amore/Chi sara` la mia stela	Pilade	.1975	-	-	-	-	-	-	-	38	CBS 3114	[written by Pilat,L]

Edith Piaf

Édith Piaf, właściwie Édith Giovanna Gassion (ur. 19 grudnia 1915 w Paryżu, zm. 11 października 1963 w Grasse[1]) – pieśniarka francuska.
Młodość i dzieciństwo spędziła na ulicach Paryża, porzucona przez matkę – śpiewaczkę kawiarnianą, wychowywana przez babkę i częściowo ojca. W wieku 15 lat zajęła się ulicznym śpiewaniem. Została odkryta w 1935 przez impresaria Louisa Leplée i rozpoczęła występy w jego kabarecie "Le Gerny's" przy Champs-Élysées, pod pseudonimem "La Môme Piaf" (wróbelek), który stał się później znany milionom wielbicieli jej talentu. W 1936 miała pierwsze nagranie dla wytwórni Polydor. W czasie wojny występowała w lokalach, współpracując z francuskim ruchem oporu.
Słynęła z niebywałej ekspresji i dramatyzmu w wykonywaniu piosenek specjalnie dla niej pisanych. Jej chropowaty i stosunkowo niski głos, kontrastował z drobną sylwetką (147 cm), co fascynowało widzów m.in. w paryskiej Olympii, z którą była przez lata związana.
Śpiewała także w USA, odnosząc spore sukcesy. Oprócz jej talentu, widzów przyciągała otaczająca Piaf legenda, wynikająca z jej przeszłości, a także nieudane związki uczuciowe, które z jednej strony zwiększały dramatyzm jej recitali, a z drugiej pogłębiały chorobę, z którą zmagała się heroicznie do końca życia. W 1935 w wieku 2 lat zmarła jej jedyna córka.
Osiągnąwszy szczyty kariery zaczęła pomagać młodym piosenkarzom, ułatwiając im start artystyczny (m.in. Yves Montand, z którym miała trwający kilka lat romans, Gilbert Bécaud, Charles Aznavour). Była dwukrotnie zamężna. Ze swym pierwszym mężem (Jacques Pills) wzięła ślub 20 września 1952, jednak po czterech latach, w 1956 rozwiedli się. W latach 1948–1949 miała romans z żonatym Marcelem Cerdanem, mistrzem świata w boksie. 9 października 1962 wyszła za młodszego od siebie o 21 lat Theophanisa Lamboukasa (znanego jako Théo Sarapo), któremu usiłowała pomóc w karierze piosenkarskiej. Pomimo osobliwości tej sytuacji, krytykowanej przez wielu jej przyjaciół, Lamboukas okazał się jej wiernym przyjacielem, opiekującym się troskliwie piosenkarką aż do jej śmierci.
Piaf zmarła na raka wątroby 10 października 1963 w Grasse, jest pochowana na cmentarzu Pe`re Lachaise. Na jej pogrzebie zebrało się 40 tysięcy ludzi, a na jej grobie do dziś są składane kwiaty. Wiele osób inspirowało się jej muzyką i pisało własne piosenki. Twórczość artystyczna Piaf należy do klasyki francuskiej piosenki i pomimo całkowicie odmienionych dzisiaj standardów i gustów, jest chętnie słuchana na całym świecie i wznawiana przez wydawnictwa muzyczne.
Przyjaźniła się z Jean Cocteau, który zmarł na atak serca 11 października tego samego roku. Wiele osób uważa, że miało to bezpośredni związek z otrzymaniem wiadomości o jej zgonie. Jednak Jean Marais – wieloletni przyjaciel, partner i aktor filmów Cocteau – wspomina, że pisarza nie łączyła zbyt wielka zażyłość z Édith Piaf. Trudno więc jednoznacznie łączyć te dwa fakty.
W 1977 w Paryżu przy Crespin du Gast nr 5, powstało Muzeum Edith Piaf, w całości poświęcone artystce. Założycielem i właścicielem Muzeum jest Bernard Marchois, będący jednocześnie sekretarzem stowarzyszenia przyjaciół Edith Piaf - "Amis d'Edith Piaf". Stowarzyszenie działa od 1967.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Les amants de demain-Les neiges de Finlande/Fais comme si-Tant qu’il y aura des jours	Edith Piaf	07.1956	12[68]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia ESRF 1198	[written by Henri Contet - Marguerite Monnot]
L'homme A La Moto	Edith Piaf	10.1956	20[10]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Jerry Leiber,Mike Stoller,Jean Dréjac]
La foule "Que nadia sepa mi sufrir"-Comme moi/Salle d’attente	Edith Piaf	03.1958	7[38]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1136	[written by Michel Rivgauche - Angel Cabral]
Mon mane`ge a` moi-Fais comme si/Le ballet des coeurs-Étranger	Edith Piaf	04.1958	12[48]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1174	[written by Jean Constantin - Norbert Glanzberg]
Milord/Je sais comment	Edith Piaf	11.1959	3[24]	-	1[4][36]	8[11]	-	-	-	11	Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1245	[written by G. Moustaki - M. Monnot]
Non, je ne regrette rien-Les mots d’amour/Jérusalem	Edith Piaf	01.1961	1[7][56]	-	-	-	1[31]	-	-	8	Columbia ESRF 1303	[written by Michel Vaucaire - Charles Dumont]
Exodus -Marie trottoir/Dans leur baiser	Edith Piaf	04.1961	18[28]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia ESRF 1306	[written by E. Marnay - E. Gold]
Fallait-il/Mon vieux Lucien	Edith Piaf	05.1962	17[11]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia C 22 192 - 45-DW 6012	[written by Michel Vaucaire - Charles Dumont]
Le droit d’aimer-Le rendez-vous/Roulez tambours	Edith Piaf	09.1962	38[10]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia ESRF 1373	[written by Robert Nyel - Francis Lai]
A` quoi ça sert l’amour-Musique a` tout va/Emporte-moi-Le petit brouillard	Edith Piaf & Theo Sarapo	10.1962	23[11]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia / Pathé-Marconi ESRF 1361	[written by Michel Emer]
Plus Bleu Que Tes Yeux	Charles Aznavour & Edith Piaf	08.1997	17[10]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Charles Aznavour]
L'hymne A L'amour	Edith Piaf	02.2007	86[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Edith Piaf / Marguerite Monnot]
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia
Le Tour De Chant - L'Olympia	Edith Piaf	12.1955	15[1]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia (EMI) FS 1049
Le Tour De Chant N° 2 - L'Olympia	Edith Piaf	12.1956	15[1]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia (EMI) FS 1065
A L'Olympia N° 2	Edith Piaf	12.1957	15[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Le Tour De Chant N° 3 - L'Olympia	Edith Piaf	12.1958	10[1]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia (EMI)FS 1075
C'est L'amour	Edith Piaf	12.1960	10[1]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia (EMI) FS 1083
Récital 1961	Edith Piaf	12.1961	5[1]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia (EMI) FSX 133
Récital 62 A L'Olympia	Edith Piaf	12.1962	5[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Récital 63 A Bobino	Edith Piaf	12.1964	5[1]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia FSX 143	-
Chante Raymond Asso	Edith Piaf	12.1964	15[1]	-	-	-	-	-	-	-	Philips B 77 935 L	-
LA VIE EN ROSE (1946-1955)	Edith Piaf	12.1964	15[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Chansons Oubliées	Edith Piaf	12.1966	10[1]	-	-	-	-	-	-	-	Philips 70 371	-
Accordéon Milord Vol. 1	Edith Piaf	12.1967	3[106]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia SCTX 340.465	-
Hymne A L'amour	Edith Piaf	10.1973	4[26]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia C 152-12430/1/2	-
Haar 20 grootste successen	Edith Piaf	11.1978	-	-	-	-	9[10]	-	-	-	-
Piaf	Edith Piaf	07.1988	3[30]	-	-	-	-	-	-	-
25 e`me anniversaire	Edith Piaf	02.1989	-	-	-	-	55[4]	-	-	-
30e`me Anniversaire	Edith Piaf	10.1993	1[7][13]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 827 1002
20 Chansons D'or	Edith Piaf	11.1998	20[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
35e`me Anniversaire	Edith Piaf	10.1998	7[6]	-	-	-	-	-	-	-	EMI France 479 3122	-
Nein,ich Bereue Nichts	Edith Piaf	10.1999	-	-	74[5]	-	-	-	-	-	-
Eternelle (Best Of)	Edith Piaf	11.2000	1[1][71]	70[1]	-	26[3]	-	-	31[3]	-	-
Les 100 Plus Belles Chansons	Edith Piaf	02.2001	3[10]	-	-	-	-	-	-	-	-
Edith Piaf	Edith Piaf	05.2001	38[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
L'Intégrale	Edith Piaf	02.2007	68[4]	-	-	-	-	-	-	-	-
Une Voix Inoubliable	Edith Piaf	02.2007	177[3]	-	-	-	-	-	-	-	Wagram
La môme (Soundtrack / Édith Piaf)	Edith Piaf	02.2007	4[38]	58[6]	-	-	-	-	-	-	EMI 3861062
La vie en rose	Edith Piaf	02.2007	55[2]	-	-	-	-	-	-	-	ZYX BOX 7807-2
Platinum	Edith Piaf	08.2007	17[7]	-	-	-	-	-	-	-	EMI 5026082

Monique Pianea

Monica zaczyna karierę muzyczną pod koniec lat 60-tych śpiewając w różnych klubach w Paryżu, w tym 'Echelle de Jacob, l'Ecluse i la Villa d'Este. Spotyka tam piosenkarza Gribouille, który oferuje jej swoje piosenki.
Nagrywa płytę w wytwórni AZ,zawierającą utwory Les couillons, Est-ce que c'est ça l'amour, Il y a beau temps, La faute a` qui.
Następnie podpisuje umowę z RCA, która wydaje jej trzy EP-ki i album, La Vie 25. W 1973 roku, Monique odbywa długie turnee, Le tour de France de la chanson, z Guy'em Luxem, Albertem Raisnerem . Cykl imprez, kończy się galą we wrześniu 1973 roku w Olympii.
W 1974 roku, Monique wypuszcza nową wersję La pluie ne mouille pas l'été, zarejestrowaną dla telenoweli Tajemnicza wyspa,a także piosenkę do filmu La Main a` couper do muzyki Paula Misraki.Jej ostatnia nagrana płyta z Tournier w 1975 roku,to Seul & Meli-melo. Potem nagrywa dwie płyty ze swoimi przyjaciółmi: L'Ordonnance, oraz Je suis comme elle, uczestniczy też w eleminacjach konkursu Eurowizji w 1977r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
L’enfant du soleil/Ce jour est arrivé	Monique Pianea	08.1972	58[1]	-	-	-	-	-	-	-	RCA Victor 40.008	[written by Catherine Desage - Francis Lai]
La pluie ne mouille pas l’été/Sa musique et ses chansons	Monique Pianea	05.1974	72[1]	-	-	-	-	-	-	-	Gérard Tournier / Sonopresse GT 46500	[written by Benard Sauvat]

Garageland

Garageland to indie rockowy zespół z nowozelandzkiej wytwórni Flying Nun. Będący pod wpływem Pixies, Pavement, The Clean i The Velvet Underground, zostali uznani przez krytyków w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych za dobrze wykonane i chwytliwe piosenki pop.

 Zespół wziął swoją nazwę od Garageland, piosenki The Clash.Na  ich non-albumowym singlu "Feel Alright" z 1998 roku grał na fortepianie były członek The Velvet Underground ,John  Cale . Zmienili swój skład na jednorazowy koncert w Auckland w listopadzie 2007 r.  i na festiwal The Others Way we wrześniu 2015 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nude Star	Garageland	09.1997	181[1]	-	Discordant CORD D010	-
Beelines To Heaven	Garageland	01.1998	129[1]	-	Discordant CORD D012	[written by Garageland, J. Eade][produced by Andrew Gladstone, Jeremy Eade, Chris Sinclair]

The 50 Guitars of Tommy Garrett

Snuff Garrett był dyrektorem ds. artystycznych i producentem płyt w latach 50. i 60-tych XX wieku. Chociaż jego nazwisko może nie być dobrze znane tym, którzy lubią muzykę pop tamtej epoki, wiele płyt, które wyprodukował i ludzie, z którymi pracował, są dość dobrze znani.

Urodził się jako Thomas Garrett w Dallas, w Teksasie w 1939 roku. Pracował w branży muzycznej w różnych miejscach w Teksasie i na różnych stanowiskach, zaczynając, gdy był nastolatkiem. W wieku 15 lat pracował dla producenta płyt w Dallas. W wieku 17 lat był w Lubbock, pracując jako dysk dżokej. Tam poznał Buddy'ego Holly'ego. Garrett miał program telewizyjny i klub nocny w Wichita Falls. Gdzieś po drodze znalazł przydomek Tabaka, najprawdopodobniej z markowego produktu tytoniowego o nazwie Garrett. W 1958 roku, będąc jeszcze nastolatkiem, Snuff przeniósł się do Hollywood i zaczął pracować w Liberty Records.

W tym czasie Liberty Records była prawdopodobnie najbardziej znana jako wytwórnia Chipmunks. Producent Ross Bagdasarian, znany również jako David Seville, eksperymentował z przyspieszeniem taśm i nazwał jego trzy postacie od kierownictwa  Liberty: Alvin Bennett, Theodore Keep i Simon Waronker. Bagdasarian spotkał się z dużym sukcesem. Tabu Garrett miał na celu wykorzystanie żartobliwych melodii napisanych przez autorów piosenek Brill Building w Nowym Jorku i upewnienie się, że słowa z piosenek są zrozumiałe. W 1961 Garrett był szefem A & R w Liberty. Zatrudnił Phila Spectora do produkcji piosenek dla Liberty w Nowym Jorku. W Los Angeles Garrett wyprodukował utwory takich artystów jak Johnny Burnette (You're Sixteen), Gene McDaniels (A Funt Clay, Tower of Strength) i Bobby Vee (Take Good Care Of My Baby, Run to Him, The Night Has A Thousand Eyes). W wielu produkcjach Johnny Mann Singers byli zaangażowani w tworzenie podkładu wokalnego. Wpływ Garretta na muzykę pop w latach 60-tych był znaczny.

Wyprodukował serię albumów w latach 60-tych, w których grał gitarzysta Tommy Tedesco, o nazwie 50 Guitars Of Tommy Garrett. W połowie lat 60-tych, współpracując z aranżerem Leonem Russellem dla Liberty, Garrett zdołał wyprodukować siedem  hitów z Top10 z Garym Lewisem & Playboys. Wśród nich były: This Diamond Ring, Count Me In, Save Your Heart For Me, i Everybody Loves A Clown. Lewis został wcielony do wojska, a Garrett zostawił Liberty.

Tym razem współpracując z Jimmy Bowenem, Garrett założył własną markę Viva. Nie mogąc wymyślić wielkiego przeboju, odniósł mały sukces i został sprzedany. Garrett stał się coraz mniej aktywny w branży muzycznej. W latach 70-tych pracował z Sonny & Cher, w pewnym sensie zanotował powrót produkując kilka hitów w wytwórni  Kapp tym All I Ever Need Is You i A Cowboys Work Is Never Done. Snuff Garrett miał talent do rozpoznawania przebojowych płyt, a on jest jednym z producentów, który przyniósł nam kilka świetnych brzmień lat 60-tych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Go South Of The Border	The 50 Guitars of Tommy Garrett	12.1961	-	36[6]	Liberty 14 005	[produced by Felix Slatkin]
Maria Elena	The 50 Guitars of Tommy Garrett	12.1963	-	94[8]	Liberty 14 030	[produced by Tommy 'Snuff' Garrett]
50 Guitars Go Italiano	The 50 Guitars of Tommy Garrett	06.1964	-	142[2]	Liberty 14 028	-
The 50 Guitars In Love	The 50 Guitars of Tommy Garrett	11.1966	-	99[5]	Liberty 14 037	[produced by Snuff Garrett]
More 50 Guitars In Love	The 50 Guitars of Tommy Garrett	07.1967	-	168[3]	Liberty 14 039	[produced by Tommy "Snuff" Garrett]
The Best Of	The 50 Guitars of Tommy Garrett	05.1969	-	147[9]	Liberty 14 045	-

Vernon Garrett

Ur. 18.01.1933r w Omaha w stanie Nebraska (USA). Wokalista. Od piętnastego roku życia śpiewał w zespole gospel. Po odbyciu służby wojskowej wrócił do Nebraski i w połowie lat 50tych założył zespół wokalny The Mixers.

 Jego następna grupa The Sliders powstała w San Francisco w Kalifornii, gdzie poznał żonę, z którą w latach 60-tych występował w duecie jako Vernon & Jewel, nagrywając dla kilku wytwórni, m.in. Bay-Tone. Dla wytwórni Kent nagrali popularny utwór „Lonely Lonely Nights”, który stał się znany m.in. w Chicago. Śmierć żony w 1968 załamała Garretta, ale nadal występował w Kalifornii i nagrywał, bez większego powodzenia, m.in. z Marie Franklin soul i jako Biggie Ratt rhythm and bluesa.

 Nagrany dla małej firmy ICA utwór „I’m At The Crossroads I Got A Choice To Make", napisany przez jazzowego gitarzystę Freddiego Robinsona, znanego m.in. ze współpracy z Johnem Mayallem, stał się w 1978r jego największym sukcesem. W latach1986-98 Garrett mieszkał w Dallas, gdzie najczęściej występował, przez ostatnie kilka lat z towarzyszeniem The Moore Brothers i nagrywał dla wytwórni Ichiban. Później wrócił do Kalifornii. Występował w USA i Europie. Jest wykonawcą współczesnego; bluesa, rhythm and bluesa i nastrojowych soulowych ballad.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Without You/Second To None	Vernon Garrett And Marie Franklin	03.1969	-	-	Venture 632	[written by D. Cooper, Carter][produced by Clarence Paul][33[6].R&B Chart]
I'm At The Crossroad Part I/I'm At The Crossroad Part II	Vernon Garrett	09.1977	-	-	ICA 003	[written by Freddy Robinson, Vee Pea][produced by Monk Higgins][38[20].R&B Chart]

Sean Garrett

Garrett Hamler, znany ze swojego scenicznego imienia Sean Garrett, to amerykański piosenkarz, twórca tekstów oraz producent. Urodził się 30.03.1979r w Atlancie w Georgii. Jako syn wojskowego nigdzie nie zagrzał na dłużej miejsca, podróżując nieustannie między Stanami a Wielką Brytanią. Sam stwierdza, iż Stany są jego weną, inspiracją, ale to Europa podarowała mu szansę spojrzenia na rzeczy z innej perspektywy, włączając w to popową i dancową muzykę.

Jest on odpowiedzialny za powstanie takich hitów jak: Beyonce “Check On It”, Fergie “London Bridge”, Nelly “Grillz”, Chris Brown “Run It!”, Ciara “Goodies” oraz Usher “Yeah!”, który przez dwanaście tygodni był absolutnym numerem 1 na Billboard Hot 100.

Jednak jak się okazało, chciał więcej i 24 czerwca 2008 roku wydał album „Turbo 919”, za pomocą swojej własnej wytwórni Bet I Penned It Music.

Na jego solowej płycie udział wzięli: Ludacris, Phareell, Akon, Lil Wayne, Stargate, Rodney Jerkins, Bloodshy oraz inni. Płyta została czterokrotnie nominowana do Grammy. Następnie Garret wystąpił gościnnie u Ludacrisa w „What Them Girls Like”, u Ciary przy jej trzecim studyjnym albumie „Fantasy Ride” oraz u Chrisa Browna w „Theater of the Mind”.

„Turbo 919” jest określany mianem albumu „dla świata”, kołysząc balladą „People”, czy współczesnym „We Are The World”. Również to właśnie z tego albumu, jego elektryzujące kawałki, zatrzęsły parkietami na całym świecie. Garrett w swoich kawałkach przedstawia niezwykłą świeżość a za razem niepowtarzalność.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Grippin'	Sean Garrett Featuring Ludacris	03.2008	-	-	Bet I Penned It	[written by Christopher Bridges, Jamil Pierre, Sean "The Pen" Garrett][produced by Deputy, Sean "The Pen" Garrett][40[12].R&B Chart]
What Them Girls Like	Ludacris Feat Chris Brown & Sean Garrett	08.2008	-	33[14]	DTP 012137	[written by Christopher Bridges, Sean Garrett, Rodney Jerkins][produced by Darkchild][17[17].R&B Chart]
Break Up	Mario featuring Gucci Mane and Sean Garrett	05.2009	-	14[23]	3rd Street	[written by Sean Garrett, Radric Davis, Shondrae Crawford][produced by Bangladesh][2[38].R&B Chart]
Massive Attack	Nicki Minaj featuring Sean Garrett	04.2010	-	122	Young Money	[written by Onika Maraj, Sean Garrett, Alexander Grant][produced by Sean Garrett, Alex da Kid][65[5].R&B Chart]
Get It All	Sean Garrett featuring Nicki Minaj	04.2010	-	-	BET	[written by Sean Garrett, Onika Maraj][produced by Sean Garrett][83[7].R&B Chart]
Feel Love	Sean Garrett Featuring J. Cole or Drake	03.2011	-	-	Bet I Penned It	[written by Garrett Hamler, Kennard Garrett, Jermaine Lamarr Cole][produced by Sean Garrett, Clubba Langg][49[21].R&B Chart]
In Da Box	Sean Garrett Featuring Rick Ross	07.2011	-	-	Bet I Penned It	[54[14].R&B Chart]

Clarence Garlow

Clarence Joseph Garlow,ur. 27.02.1911r w Jefferson Davis Parish w stanie Luizjana (USA), zm. 24.07.1986r w Beaumont w stanie Teksas; Wokalista, gitarzysta, kompozytor. Syn muzyka string bandów. Od 1919r uczył się grać najpierw na skrzypcach, potem gitarze i akordeonie. Dorastał w Beaumont w Teksasie, tam też  od 1941r pracował w fabryce. Poznanie T-Bone Walkera miało wpływ na jego styl gry oraz na decyzję rozpoczęcia kariery zawodowego muzyka.

Od 1947 Garlow grał w zespole Rhythm And Blues. Pierwszy raz nagrywał w 1949r dla wytwórni Macy’s, m.in. swój jedyny przebój „Bon Ton Roulet”. W tym okresie występował w Luizjanie i Teksasie. Od 1954 mieszkał w Kalifornii. Do 1962 nagrywał dla różnych wytwórni: Aladdin, Lyric, Flair, Folk Star i Goldband, wykonując swamp bluesa, rocka i zydeco.

Napisał wiele utworów wykonywanych m.in. przez takich artystów, jak Marcia Ball, Beausoleil, Lonnie Brooks, Guitar Junior, B.B. King, Freddie King, Los Lobos i Dolly Parton. Do jego znanych nagrań należą też „Carry On”, „Route 90” i „Crawfishin’”. Po 1970r porzucił zawód muzyka, pracował później m.in. jako disc jockey.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bon Ton Roula	Clarence Garlow	02.1950	-	-	Macy's 5002	[written by Clarence Garlow]

Taana Gardner

Taana Gardner jest amerykańską wokalistką disco i post-disco, która odniosła sukces dzięki West End Records od 1979 roku do dnia dzisiejszego. Jest także byłym członkiem Aural Exciters .

Urodzona w Newark, New Jersey (gdzie obecnie mieszka), Taana jest wnuczką profesjonalnego śpiewaka operowego . Jej muzyczna kariera rozpoczęła się w wieku jedenastu lat, kiedy rozpoczęła działalność w teatrze i dołączyła do Harlem Children's Theatre Group . Jej teatralny debiut odbył się w Lincoln Center jako arcykapłanki w "Land of the Egyptian", musicalu, którą także współtworzyła. Taana występowała także z  Dance Theater of Harlem  oraz National Black Theater .

Wokalistka Taana Gardner była jednym z czołowych artystów West End Records, nowojorskiej wytwórni, która wydała niektóre z najlepszych nagrań w nurcie disco w późnych latach siedemdziesiątych i na początku lat 80-tych. W bardzo młodym wieku Gardner wiedziała, że chce grać i śpiewać. Jej babka, była śpiewaczka operowa, zaczęła dawać jej  lekcje śpiewu w wieku pięciu lat. Zanim została nastolatką, była już dramatopisarzem; jej prace były prezentowane w Lincoln Center, a także w Apollo .

Pomimo tak doskonałego doświadczenia w tak wczesnym wieku, była to pewna porażka, że ​​zaangażowała się w scenę disco. Producent i autor piosenek Kenton Nix miał piosenkę "Work That Body", która wymagała wokalu. Wczesna instrumentalna wersja tego utworu została przesłuchana i zaakceptowana przez DJ-a Paradise Garage ,Larry'ego Levana , a Levan natychmiast wprowadził Nixa do właściciela West Endu (i częściowo Paradise Garage) Mela Cherena ,ale wokalista, który miał nagrać wokal, zachorował w dniu, w którym mieli nagrywać. Brat Nixa, który pracował dla ojca Gardnera, zadzwonił do domu Gardnerów tego dnia ,w Święto Dziękczynienia   1978r - i zaprosił Taanę . Taana zaakceptowała ten pomysł, nagrała swój wokal, a także zyskała kolejny koncert tego samego dnia, kiedy członkowie  Dr. Buzzard's Original Savannah Band vb usłyszeli jej głos i poprosili ją, by zaśpiewała na płycie, nad którą pracowali. .

"Work That Body", remiksowany przez Levana, był hitem w Paradise Garage, dając początek serii klasyków West Endu prowadzonego przez Nixa, zaśpiewanych przez Gardner , i podkręconych, by uzyskać maksymalny efekt taneczny Levana. "We Can Work It Out", "When You Touch Me", "Just Be a Friend", "Paradise Express" pojawiły się później w 1979 roku.

Gardner wycofała się na kilka lat, by poświęcić czas swoim dzieciom. W 1985 roku ukazała się kolejna produkcja Nixa "Over You" dla wytwórni YES. W tym samym czasie wydała i wyprodukowała dla wytwórni Next Plateau  ("You Can't Keep Coming In and Out of My Life")  i cover La Belle "What Can I Do for You?"  dla  Elegal w 1992 roku. W 1998 roku ponownie nawiązała współpracę z Nixem i West Endem nagrywając  "I'm Comin". " Cztery lata później West End wydał kompilację Anthology of a Diva . Gardner użyczyła także swoich umiejętności dla kilku grup, takich jak Kool & the Gang , Peabo Bryson , Edwin Starr i Harold Melvin & the Blue Notes . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Work That Body	Taana Gardner	03.1979	-	-	West End 1216	[written by Kenton Nix][produced by Kenton Nix] [10[17].Hot Disco/Dance;West End 22 116 12"]
When You Touch Me	Taana Gardner	09.1979	-	-	West End 1222	[written by Kenton Nix][produced by Kenton Nix][10[15].Hot Disco/Dance;West End 22 122 12"]
Heartbeat	Taana Gardner	04.1981	-	-	West End 1232	[written by Kenton Nix][produced by Kenton Nix][10[19].R&B Chart][6[21].Hot Disco/Dance;West End 22 132 12"]
No Frills	Taana Gardner	11.1981	-	-	-	[written by Kenton Nix][produced by Kenton Nix][52[6].Hot Disco/Dance;West End 22 137 12"]
I'm Comin'	Taana Gardner	12.1998	-	-	-	[produced by Kenton Nix][35[9].Hot Disco/Dance;West End 1001 12"]
Work That Body (Remix)	Taana Gardner	04.2000	-	-	-	[produced by Angel Moraes][11[12].Hot Disco/Dance;West End 1002 12"]

Joanna Gardner

Joanna Gardner ur. 1962r w Filadelfii ,amerykańska wokalistka r&b, jest córką mechanika sił policyjnych i dyrektorki ds.komunikacji  w koncernie pielęgniarskim.
W wieku szesnastu lat postanowiła poświęcić się śpiewaniu, tworząc w końcu własną grupę Joanna's Band, która występowała w nocnym klubie swojej matki.

W weekendy pracowała również jako barmanka w klubie.

Biorąc pracę w niepełnym wymiarze godzin w sklepie jubilera, poznała brytyjską grupę Loose Ends, która trafiła do sklepu.

Zafascynowana ich ubiorem i akcentem, rozmawiała z nimi i zaprzyjaźniła się.Loose Ends nagrywali w Filadelfii z Nickiem Martinellim. Podekscytowany jej głosem, Nick zabrał ją do Philly World Records, która podpisała z nią kontrakt w ciągu pięciu dni.

Zadebiutowała, śpiewając "Today's Your Lucky Day" z Haroldem Melvinem , a następnie dołączyła do Loose Ends jako wokalistka w "Hangin 'On A String" (pojawia się również na albumie "So Where Are You?").

Wkrótce pojawił się debiutancki album "Joanna Gardner" (1985), wydany w Wielkiej Brytanii przez Polydor.

Takie utwory jak "I Could Never Love In Like You", "Pick Up The Pieces", "We Can Make It" i "Special Feelings" ugruntowały jej popularność wśród wielbicieli soulu Wielkiej Brytanii, z których wielu poszło zobaczyć jej londyński debiut sceniczny podczas   trasy   z Loose Ends w tym samym roku.

Joanna wystąpiła także  w filmie z Eugene Wilde , śpiewając duet "First Love Never Dies" (zamieszczony na ścieżce dźwiękowej "Rappin"). 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Watching You/Friday Night	Joanna Gardner	06.1985	-	-	Philly World 99656	[written by M. Horton, R. Broomfield][produced by Michael Forte, Donald R. Robinson][77[5].R&B Chart]

David Garrick

Urodzony 12.09.1945r w Liverpool-zm. 23.08.2013r. Wykształcony wokalnie (opera) Garrick rozpoczął karierę w słynnym klubie Cavern, gdzie występował z zespołem The Dions. Nieco później, już w Londynie, podpisał kontrakt solowy  z wytwórnią Piccadilly. Opublikował dwa niezbyt udane single i dopiero trzeci  „Lady Jane” (przeróbka hitu The Rolling Stones) dotarł w czerwcu 1966 r. do pierwszej trzydziestki brytyjskiej listy przebojów.

 Kolejny sukces singlowy odniósł Garrick utworem „Dear Mrs. Applebee”, dość naiwnym przebojem utrzymanym w stylu Herman’s  Hermits, który został sprzedany w Niemczech w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Pomimo wysiłków menedżerów (mających pod opieką także grupę The Kinks) oraz całostronnicowej reklamie w prasie, kolejnego singla „I Found A Love”, dalsze dokonania Davida Garricka pozostały niezauważone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lady Jane/Let's Go Somewhere	David Garrick	06.1966	28[7]	-	Piccadilly 7N 35317	[written by Jagger, Richard]
Dear Mrs. Applebee/You're What I'm Living For	David Garrick	09.1966	22[9]	-	Piccadilly 7N 35335	[written by B. Meshell, P. L. Barr][produced by John Schroeder]