Atlantic Starr

Formacja soulowo-taneczna, którą tworzyli Sharon Bryant (śpiew), David Lewis (śpiew, instrumenty klawiszowe, gitara), Jonathan Lewis (instrumenty klawiszowe, puzon), Wayne Lewis (śpiew, instrumenty klawiszowe), Koran Daniels (saksofon), William Suddeeth III (trąbka), Clifford Archer (gitara basowa), Joseph Phillips (instrumenty perkusyjne) i Porter Caroll junior (perkusja). Bracia Lewis mieli przed założeniem Atlantic Starr własne zespoły Newban, Exact Change i Unchained Youth na wschodnim wybrzeżu USA. Atlantic Starr powstał w 1976, kiedy bracia przeprowadzili się do Los Angeles. Po jakimś czasie zatrudnili pochodzącego z Nowego Jorku Danielsa jako wokalistę prowadzącego i podpisali kontrakt nagraniowy z wytwórnią A&M;. Pod auspicjami filadelfijskiego producenta Bobby'ego Eli (który pracował też z takimi wykonawcami, jak Major Harris, Brenda And The Tabulations, Booker Newbury III i Ronnie Dyson) zespół nagrał pierwsze dwa albumy. "Gimme Your Lovin" z pierwszej płyty został przebojem w Wielkiej Brytanii.
Wkrótce potem grupa zmieniła producenta - nowym został James Anthony Carmichael (Commodores, Lionel Ritchie). Bryan odeszła po nagraniu Yours Forever, by wyjść za mąż za Ricka Gallwaya z Change. Pracowała potem jako wokalistka sesyjna, a w 1989 wydała solowy album Here I Am i singel "Foolish Heart". W Atlantic Starr zastąpiła ją Barbara Weathers; mniej więcej w tym samym czasie z grupy odeszli też Daniels, Suddeeth, Archer i Caroll.
Bracia Lewis działali z Weathers dalej, sami zajęli się też produkcją nagrań począwszy od płyty The Band Turns, z której w l. 1985-86 zaczerpnięto przebojowe single "Silver Shadow", "One Love", "Secret Lovers" i "If Your Heart Isn't In It" - pierwsze sukcesy na listach przebojów od 1978.
W 1987 grupa podpisała kontrakt z wytwórnią Warner Brothers, czego owocem była ballada "Always"-1. miejsce w USA i 3. w Wielkiej Brytanii. W 1989 z zespołu odeszła Weathers, by zacząć karierę solową (wsparli ją Wayne Lewis i Maurice White z Earth, Wind And Fire), a jej miejsce zajęła Porscha Martin.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stand Up/Don't Abuse My Love	Atlantic Starr	08.1978	-	-	A&M; 2065	[written by Wayne I. Lewis][produced by Bobby Eli][16[16].R&B Chart]
Gimme Your Lovin'	Atlantic Starr	09.1978	66[3]	-	A&M; AMS 7380	[written by Bobby Eli, Jeff Prusan][produced by Bobby Eli]
Keep It Comin'/Being In Love With You Is So Much Fun	Atlantic Starr	12.1978	-	-	A&M; 2101	[written by Bobby Eli, Jeff Prusan][produced by Bobby Eli][49[7].R&B Chart]
(Let's) Rock 'N' Roll/Gimme Your Luvin'	Atlantic Starr	05.1979	-	-	A&M; 2135	[written by Wayne I. Lewis][produced by Bobby Eli] [46[9].R&B Chart]
When Love Calls / Mystery Girl	Atlantic Starr	04.1981	-	101[7]	A&M; 2312	[written by David Lewis, Wayne Lewis][produced by James Anthony Carmichael][5[19].R&B; Chart]
Send For Me/Does It Matter	Atlantic Starr	06.1981	-	-	A&M; 2340	[written by Sam Dees, Ron Kersey][produced by James Anthony Carmichael] [16[14].R&B Chart]
Circles / Does it Matter	Atlantic Starr	03.1982	-	38[11]	A&M; 2392	[written by David Lewis/Wayne Lewis][produced by James Anthony Carmichael][2[18].R&B Chart]
Love Me Down/Does It Matter	Atlantic Starr	06.1982	-	-	A&M; 2420	[written by David Lewis/Wayne Lewis][produced by James Anthony Carmichael][4[13].R&B Chart]
Perfect Love/Love Moves	Atlantic Starr	09.1982	-	-	A&M; 2435	[written by Allee Willis, Greg Phillinganes ][produced by James Anthony Carmichael][32[10].R&B Chart]
Touch a Four Leaf Clover / Circles	Atlantic Starr	12.1983	-	87[7]	A&M; 2580	[written by David Lewis/Wayne Lewis][produced by James Anthony Carmichael][4[18].R&B Chart]
More More More/Love Me Down	Atlantic Starr	02.1984	-	-	A&M; 2619	[written by Sam Dees][produced by James Anthony Carmichael][11[16].R&B Chart]
Second To None/I Want Your Love	Atlantic Starr	05.1984	-	-	A&M; 2638	[written by Sharon Bryant, Joseph Phillips][produced by James Anthony Carmichael][50[9].R&B Chart]
Freak-A-Ristic / Island Dream	Atlantic Starr	05.1985	-	90[6]	A&M; 2718	[written by David Lewis][produced by David Lewis, Wayne Lewis][6[17].R&B Chart]
Silver Shadow / In The Heat of Passion	Atlantic Starr	06.1985	41[6]	-	A&M; 2766	[written by David Lewis, Wayne Lewis][produced by David Lewis, Wayne Lewis][13[15].R&B Chart]
Cool, Calm, Collected / Island Dream	Atlantic Starr	07.1985	-	110[1]	A&M; 2742	[written by Joey Gallo, Wardell Potts Jr., Pamela Phillips Oland][produced by Joey Gallo, Wardell Potts Jr, (Pierre)][33[10].R&B Chart]
One Love/If Your Heart Isn't In It	Atlantic Starr	09.1985	58[4]	-	A&M; AM 2822	[written by David Lewis, Wayne Lewis][produced by David Lewis, Wayne Lewis]
Secret Lovers / Thank You	Atlantic Starr	12.1985	10[12]	3[23]	A&M; 2788	[1[1].Adult Contemporary Chart][written by Wayne Lewis,David Lewis][produced by Wayne Lewis,David Lewis][4[20].R&B Chart]
If Your Heart Isn't in It / One Love	Atlantic Starr	04.1986	48[4]	57[12]	A&M; 2822	[written by Hamish Stuart][produced by Wayne Lewis,David Lewis][4[21].R&B Chart]
Armed And Dangerous	Atlantic Starr	09.1986	-	-	Manhattan 50043	[written by White, Page, Glenn][produced by Maurice White][86[5].R&B Chart]
Always / Always [Instrumental]	Atlantic Starr	03.1987	3[14]	1[1][22]	Warner 28 455	[1[2][21].R&B; Chart][1[2].Adult Contemporary Chart][written by Wayne Lewis,David Lewis,Jonathan Lewis][produced by Wayne Lewis,David Lewis]
One Lover at a Time / I'm in Love	Atlantic Starr	08.1987	57[3]	58[13]	Warner 28 327	[written by Richard Feldman, Jimmy Scott][produced by Wayne Lewis,David Lewis][10[16].R&B; Chart]
All In The Name Of Love/I'm In Love	Atlantic Starr	10.1987	-	-	Warner 28 215	[written by Sam Dees][produced by David Lewis, Wayne Lewis, Jonathan Lewis][51[14].R&B; Chart]
Thankful/Let The Sun In	Atlantic Starr	01.1988	-	-	Warner 28 100	[written by David Lewis, Wayne Lewis][produced by David Lewis, Wayne Lewis, Jonathan Lewis][65[8].R&B; Chart]
My First Love	Atlantic Starr	04.1989	-	-	Warner 27 525	[written by David Lewis, Wayne Lewis][produced by David Lewis, Wayne Lewis, Jonathan Lewis][1[1][16].R&B; Chart]
My Sugar/ I Can't Wait	Atlantic Starr	07.1989	-	-	Warner 22 986	[written by D. Howard, J. Prusan][produced by David Lewis, Wayne Lewis, Jonathan Lewis][27[12].R&B; Chart]
Let go/Saturday nite	Atlantic Starr	08.1989	-	34[13]	Wing 871 722	-
Foolish heart/Saturday nite	Sharon Bryant	12.1989	-	90[5]	Wing 889 878	-
Love Crazy / Under Your Spell	Atlantic Starr	11.1991	-	75[8]	Reprise 19 150	[written by David Lewis, Wayne Lewis][produced by David Lewis, Wayne Lewis, Jonathan Lewis][7[18].R&B; Chart]
Masterpiece / Bring It Back Home Again	Atlantic Starr	02.1992	-	3[20]	Reprise 19 076	[gold-US][written by Kenny Nolan][produced by David E. Lewis, Wayne I. Lewis][3[16].R&B; Chart]
Unconditional Love	Atlantic Starr	05.1992	-	-	Reprise 19 081	[written by David Lewis, Wayne Lewis][produced by David E. Lewis, Wayne I. Lewis][38[9].R&B; Chart]
I'll remember you/Let's just sneak around	Atlantic Starr	06.1994	-	55[13]	Arista 12 678	[written by Kenny Nolan][produced by David Lewis, Wayne Lewis, Jonathan Lewis][58[13].R&B; Chart]
Everybody's Got Summer	Atlantic Starr	08.1994	36[3]	-	Arista 74321228072 [UK]	[written by Les Pierce , Nick Trevisick][produced by Vassal Benford]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Atlantic Starr	Atlantic Starr	08.1978	-	67[13]	A&M; 4711	[produced by Bobby Eli]
Straight to the Point	Atlantic Starr	06.1979	-	142[7]	A&M; 4764	[produced by Bobby Eli]
Radiant	Atlantic Starr	03.1981	-	47[30]	A&M; 4833	[produced by James Anthony Carmichael]
Brilliance	Atlantic Starr	03.1982	-	18[29]	A&M; 4883	[gold-US][produced by James Anthony Carmichael]
Yours Forever	Atlantic Starr	11.1983	-	91[28]	A&M; 4948	[produced by James Anthony Carmichael]
As the Band Turns	Atlantic Starr	05.1985	64[3]	17[68]	A&M; 5019	[gold-US][produced by Wayne Lewis, David Lewis, Joey Gallo, Calvin Harris, Wardell Potts Jr.]
All in the Name of Love	Atlantic Starr	04.1987	48[12]	18[31]	Warner 25 560	[platinum-US][produced by Wayne Lewis, David Lewis, ]
We're Movin' Up	Atlantic Starr	05.1989	-	125[6]	Warner 25 849	-
Love crazy	Atlantic Starr	02.1992	-	134[14]	Reprise 26 545	[produced by David/Wayne/Jonathan Lewis, Maurice White]

Chet Atkins

Chet Atkins, właśc. Chester Burton Atkins (ur. 20 VI 1924 w Luttrell, USA, zm. 30 VI 2001 w Nashville, USA), gitarzysta, kompozytor, wokalista, producent muzyczny, uhonorowany wprowadzeniem w poczet Country Music Hall of Fame, jedna z najwybitniejszych postaci popularnej muzyki amerykańskiej. Bez Atkinsa nagrania country nie przedostałyby się na listy przebojów muzyki pop. Chociaż nagrał setki własnych płyt, to jednak najbardziej zapisał się w pamięci jako producent muzyczny i muzyk sesyjny. W latach 50. i 60. pomógł wykreować brzmienie Nashville. Jako gitarzysta znacznie uszlachetnił i rozwinął styl gry Merle Travisa, zaliczanego do pionierów country. Zachęcony przez starszego brata Lowella Atkins zainteresował się grą na skrzypcach, a jako dziewięciolatek zamienił pistolet na gitarę, szybko opanował grę na tym instrumencie, porzucił szkołę i całkowicie poświęcił się muzyce. Dzięki kontaktom rodzinnym wystąpił w rozgłośni radiowej WNOX w Knoxville i został członkiem zespołu The Dixie Swingers. Pracował również z duetem Homer & Jethro. W 1946 zadebiutował w Grand Ole Opry i rozpoczął liczne koncerty w rozgłośniach prezentujących muzykę country na pd. i zach. USA. W Nashville poznał Steve'a Sholesa, szefa działu country w wydawnictwie RCA, co szybko zaowocowało podpisaniem kontraktu i nagraniem sesji, na którą złożyło się osiem utworów.
W 1953 napisał swój pierwszy wielki przebój Mr. Sandman, po którym przyszedł Silver Bell, wykonany w duecie z Hankiem Snowem. Pod koniec lat 50. byt przede wszystkim ceniony jako wytrawny gitarzysta oraz konstruktor produkowanych do dzisiaj modeli gitar przez takich producentów jak Gibson i Gretsch. Po przejściu S. Sholesa do Nowego Jorku zajął jego miejsce w Nashville, jednak nie przestał koncertować i występować jako instrumentalista. Jego rolę jako producenta trudno przecenić, to on współtworzył przeboje większości gwiazd RCA z Nashville, m.in. Elvisa Presleya, Dona Gibsona i Waylona Jenningsa. Dzięki tym osiągnięciom, po śmierci S. Sholesa w 1968, został wiceprezesem RCA.
Jego płyty przekroczyły nakład 35 mln egz. Jest popularny nie tylko wśród sympatyków muzyki, ale także wśród gwiazd gitary, z którymi nagrał 12 płyt, m.in. z Lesem Paulem, Dokiem Watsonem, Jerrym Reedem i Markiem Knopflerem z Dire Straits.
W ciągu swojej długiej kariery otrzymał wiele cennych nagród, w tym 11 Grammy, 9 nagród Country Music Association, a także nagrodę za całość twórczości od NARAS. Lista tych wyróżnień sygnalizuje jak wiele uczynił on dla popularyzacji muzyki country.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mr. Sandman/ Set A Spell	Chet Atkins And His Gallopin' Guitar	01.1955	-	-	RCA Victor 5956	[written by Chet Atkins, Louis Innis][13[2].Country Chart]
Silver Bell/ The Old Spinning Wheel [Chet Atkins And Hank Snow]	Hank Snow And Chet Atkins	04.1955	-	-	RCA Victor 5995	[written by Edward Madden, Percy Wenrich][15[1].Country Chart]
The poor people of Paris [Jean's song]/Honey	Chet Atkins	02.1956	-	52[10]	RCA Victor 6366	[written by Marguerite Monnot ][produced by Steve Sholes ]
Boo boo stick beat/Django's castle	Chet Atkins	09.1959	-	49[8]	RCA Victor 7589	[written by Murray Harman, Jr./John D. Loudermilk][produced by Chet Atkins ]
Teensville/One mint julep	Chet Atkins	02.1960	46[2]	73[3] side B:82[6]	RCA Victor 7684	[written by Wayne Cogswell][B:written by Rudy Toombs ][produced by Chet Atkins ][#2 hit for Clovers in 1952]
Theme from "The dark at the top of the stairs"/Hocus pocus	Chet Atkins	10.1960	-	103[4]	RCA Victor 7796	[written by Max Steiner][#70 hit for Ernie Freeman in 1960]
Jingle-bell rock/Jungle bells	Chet Atkins	12.1961	-	106[2]	RCA Victor 7971	[written by J.S. Pierpont][#6 hit for Bobby Helms in 1957]
Yakety Axe/Letter edged in black	Chet Atkins	07.1965	-	98[2]	RCA Victor 8590	[written by Boots Randolph/James Rich][produced by Boots Randolph/James Rich ][4[18].Country Chart]
From Nashville with love/Rhythm guitar	Chet Atkins	04.1966	-	132[2]	RCA Victor 8781	[written by John D. Loudermilk]
Prissy/La Fiesta	Chet Atkins	11.1966	-	-	RCA Victor 8927	[written by Priscilla Hubbard][produced by Bob Ferguson][30[5].Country Chart]
Frog Kissin'/Bill Cheatham	Chet Atkins	08.1976	-	-	RCA Victor 10 614	[written by Buddy Kalb][produced by Ray Stevens][40[1].Country Chart]
We Didn't See A Thing/I Wish You Were Here Tonight [Ray Charles]	Ray Charles And George Jones (Featuring Chet Atkins)	01.1984	-	-	Columbia 04297	[written by G. Gentry][produced by Billy Sherrill][6[10].Country Chart]
EP's
Guitar genius	Chet Atkins	12.1963	19[1]	-	RCA Victor	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chet Atkins at home	Chet Atkins	06.1958	-	21[4]	RCA Victor 1544	[produced by Chet Atkins ]
Teensville	Chet Atkins	02.1960	-	16[12]	RCA Victor 2161	[produced by Chet Atkins ]
Chet Atkins' workshop	Chet Atkins	02.1961	19[1]	7[24]	RCA Victor 2232	[produced by Chet Atkins/Steve Sholes ]
The other Chet Atkins	Chet Atkins	03.1961	20[1]	-	RCA RD 27 194 [UK]	[produced by Chet Atkins ]
The most popular guitar	Chet Atkins	07.1961	-	119[10]	RCA Victor 2346	-
Down home	Chet Atkins	03.1962	-	31[24]	RCA Victor 2450	[produced by Chet Atkins ]
Caribbean guitar	Chet Atkins	10.1962	17[3]	33[9]	RCA Victor 2549	[produced by Chet Atkins ]
Our man in Nashville	Chet Atkins	03.1963	-	135[5]	RCA Victor 2616	[produced by Anita Kerr]
Teen scene	Chet Atkins	09.1963	-	93[6]	RCA Victor 2719	[produced by Anita Kerr ]
Guitar country	Chet Atkins	02.1964	-	64[8]	RCA Victor 2783	[produced by Bob Ferguson ]
Chet Atkins pics on The Beatles	Chet Atkins/Boston Pops Orchestra	04.1966	-	112[13]	RCA Victor 3531	[produced by Chet Atkins, Bob Ferguson ]
The "Pops" goes country	Chet Atkins/Boston Pops/Arthur Fiedler	06.1966	-	62[23]	RCA Victor 2870	-
From Nashville with love	Chet Atkins	12.1966	-	140[4]	RCA Victor 3647	[produced by Chet Atkins, Anita Kerr, Bob Ferguson]
It's a guitar world	Chet Atkins	05.1967	-	148[9]	RCA Victor 3728	-
Class guitar	Chet Atkins	01.1968	-	189[2]	RCA Victor 3885	[produced by Chet Atkins, Bob Ferguson]
Solo flights	Chet Atkins	03.1968	-	184[3]	RCA Victor 3922	-
Chet Atkins on The Pops	Chet Atkins/Boston Pops/Arthur Fiedler	10.1969	-	160[4]	RCA Victor 3104	-
Solid gold '69	Chet Atkins	12.1969	-	150[7]	RCA Victor 4244	[produced by Bob Ferguson]
Yestergroovin'	Chet Atkins	04.1970	-	139[5]	RCA Victor 4331	-
Chester & Lester	Chet Atkins & Les Paul	05.1976	-	172[5]	RCA Victor 1167	-
Stay tuned	Chet Atkins	04.1985	-	145[13]	Columbia 39 591	[produced by [produced by Bob Ferguson]]
Neck and neck	Chet Atkins/Mark Knopfler	11.1990	41[11]	127[25]	Columbia 45 307	[produced by Mark Knopfler ]

Rick Astley

Rick Astley to brytyjski kompozytor i wokalista pop, którego nagrania rozeszły się do dzisiaj w nakładzie przekraczającym 40 milionów egzemplarzy. Pod koniec lat 80-tych ubiegłego wieku należał on do najbardziej popularnych wykonawców na świecie. Rick Astley przyszedł na świat 6 lutego 1966 roku w miejscowości Newton-le-Willows i jest jednym z czworga rodzeństwa.


Miłość do muzyki odziedziczył najprawdopodobniej po matce, która śpiewała kiedyś w kościelnym chórze - mały Rick także poszedł w jej ślady. Jednak w miarę dorastania, dużo bardziej interesowała go gra na perkusji. Już jako nastolatek występował w lokalnych zespołach, między innymi Give Away. Po jego opuszczeniu zasilił szeregi kapeli nazwanej FBI, którą współtworzył wraz z paroma szkolnymi kumplami. Jej działalność ograniczała się oczywiście głównie do występów w lokalnych pubach, niemniej jedną rzeczą wyróżniała się ona z pośród wielu innych - była jedyną, która prezentowała wyłącznie autorski materiał. W okolicy odniosła nawet całkiem spory sukces i dorobiła się grupki fanów, którzy zawsze pojawiali się na jej koncertach.

Po pewnym czasie szeregi FBI opuścił wokalista a Rick zaoferował się, że przejmie jego rolę. Pewnego dnia na jednym z występów pojawił się producent/kompozytor Pete Waterman, który zwrócił uwagę przede wszystkim na Astleya. Zaoferował podpisanie z nim kontraktu, pod warunkiem, że rozpocznie karierę solową. Chłopak był jednak na tyle lojalny wobec kolegów z zespołu, że propozycję odrzucił. Reszta członków doskonale wiedziała, kto jest najzdolniejszy, dlatego po niespełna roku sami skontaktowali ponownie wokalistę z Watermanem. I tak udało się skusić artystę, który wraz z Pete'em udał się w najbliższej przyszłości do londyńskiego PWL Studios (trzeba podkreślić, ze miał on w następnych latach ogromny wpływ na muzyka, przede wszystkim na jego repertuar).

Na początku stycznia 1987 roku Rick zarejestrował piosenkę "Never Gonna Give You Up", która w sierpniu trafiła na jego pierwszy singel. Kompozycja ta w niedalekiej przyszłości stała się numerem jeden w Wielkiej Brytanii i pozostała na najwyższej pozycji przez kilka następnych tygodni - mała płytka okazała się najlepiej rozchodzącym nagraniem roku. Równym powodzeniem cieszyła się kolejna - "Whenever You Need Somebody", stając się hitem w kilkunastu krajach. Nic, więc dziwnego, że kiedy na rynek trafił w grudniu tak samo zatytułowany debiutancki album, z miejsca został bestsellerem - wystarczy powiedzieć, że rozszedł się on na całym świecie w ponad 15 milionach egzemplarzy, co jest niesamowitym osiągnięciem jak na artystę, którego jeszcze nie tak dawno nikt nie znał.

Rick okazał się kurą znoszącą złote jajka - dlatego już w 1988 roku Waterman z powrotem udał się z nim do studia, aby zarejestrować materiał na drugi album. Prace poszły bardzo sprawnie i w niedługim czasie dzieło było niemalże gotowe. Niestety, z powodu pożaru nagranie zostało zniszczone, dlatego wszystko trzeba było zaczynać na nowo - data wydania płyty musiała zostać zatem przełożona. I tak album zatytułowany "Hold Me in Your Arms" premierę miał w efekcie "dopiero" w styczniu 1989 roku. Wydawnictwo to może nie było tak oszałamiającym przebojem, jak debiut, jednak nadal sprzedawało się bardzo dobrze. Po jego pojawieniu się na sklepowych półkach piosenkarz ruszył w całkiem obszerną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, USA, Australii i Kanadzie, która objęła ponad 70 występów.

Pod skrzydłami Watermana i jego producentów, Astley dorobił się 7 brytyjskich i 4 amerykańskich hitów, które dostały się do Top 10. Jednak po pewnym czasie, współpraca ta zaczęła go uwierać. Piosenkarz czuł, że narzucony mu z góry kierunek, nie do końca mu odpowiadał. Na dodatek prasa zaczęła go postrzegać bardziej jako zgrabny produkt, niż artystę z krwi i kości. Dlatego też, w następnych miesiącach doszło do rozstania z Pete'em i jego ekipą.

W 1991 roku ukazał się longplay "Free", pierwszy, o którego kształcie w lwiej części decydował Rick (w jego powstaniu brał udział też Elton John). Przyniósł mu on kolejny całkiem spory hit w postaci nagrania "Cry for Help", jednak następne single nie cieszyły się już zbytnim powodzeniem. Był to zarazem koniec wielkich sukcesów wokalisty. Sytuacji nie poprawił także wydany dwa lata później album pod tytułem "Body & Soul", który w ogóle nie dostał się do zestawień najlepiej sprzedających się płyt (na amerykańskiej liście Bilboardu najwyższą pozycję, jaką piastował to daleka 182 lokata). Brak zainteresowania jego twórczością prawdopodobnie spowodował, że artysta zniknął na wiele lat.

Za śpiewanie wziął się dopiero w kolejnej dekadzie. Jego piąte wydawnictwo, "Keep It Turned On", premierę miało w styczniu 2002 roku. Stylistycznie było one wypadkową muzyki tanecznej i popowych ballad. Niestety, powrót do popularności z przełomu dekad lat 80. i 90. po raz kolejny okazał się niemożliwy. Pilotujący całość singel "Sleeping" nie podbił list przebojów, jednak cieszył się całkiem sporą popularnością na deskach klubowych, głównie za sprawą jego remiksów (ich autorem był Todd Terry). Mniej więcej w tym samym okresie ukazała się także kompilacja "The Greatest Hits", która po kilku tygodniach sprzedaży pokryła się w Wielkiej Brytanii złotem (za sprzedaż 100 000 egzemplarzy) - całkiem niezły wynik, jak na zapomnianego wykonawcę. Trzy lata później pojawił się ostatni na chwilę obecną studyjny album Ricka, zatytułowany "Portrait" (jego wydawcą został koncern Sony/BMG). Nie był to jednak premierowy materiał a jedynie składanka przeróbek piosenek pochodzących z repertuaru takich wykonawców, jak Frank Sinatra, Dean Martin czy Elvis Presley. Już w 2006 roku muzyk zaczął nagrywać nowe kompozycje, jednak do dzisiaj nie ujrzały one światła dziennego. Od tamtej pory Astley jedynie sporadycznie występuje.

-

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never gonna give you up	Rick Astley	08.1987	1[5][23]	1[2][24]	RCA CATCO 2496678	[gold-US][gold-UK][written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][1[1][12].Hot Disco/Dance;RCA 6784 12"]
Whenever you need somebody	Rick Astley	10.1987	3[12]		RCA PB 41 567	[Utwór Chi Brown z 1986r][silver-UK][written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
When i fall in love/My arms keep missing you	Rick Astley	12.1987	2[10]	-	RCA PB 41 683	[silver-UK][written by Edward Heyman/Victor Young][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][oryginalnie Jeri Southern-1952r]
Together forever/I'll never set you free	Rick Astley	02.1988	2[9]	1[1][18]	RCA PB 41817	[written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][1[1][10].Hot Disco/Dance;RCA 8320 12"]
It would take a strong strong man/You move me	Rick Astley	07.1988	-	10[16]	RCA 8663 [US]	[written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][8[8].Hot Disco/Dance;RCA 8696 12"]
She wants to dance with me	Rick Astley	09.1988	6[11]	6[18]	RCA PB 42189	[written by Rick Astley][produced by Ian Curnow/Phil Harding/Rick Astley][13[9].Hot Disco/Dance;RCA 8839 12"]
Take me to your heart	Rick Astley	11.1988	8[11]	-	RCA PB 42 573	[written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
Hold me in your arms	Rick Astley	02.1989	10[8]	-	RCA PB 42 615	[written by Rick Astley][produced by Ian Curnow/Phil Harding]
Giving up on love/I'll be fine	Rick Astley	04.1989	-	38[10]	RCA 8872 [US]	[written by Rick Astley][produced by Rick Astley/D.Washbourne]
Ain' t too proud to beg/I don't want to be your lover	Rick Astley	08.1989	-	89[3]	RCA 9030 [US]	[written by Eddie Holland/Norman Whitfield][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
Cry for help/Behind the smile	Rick Astley	01.1991	7[7]	7[20]	RCA PB 44247	[written by Rick Astley/Rob Fisher][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Move right out/The bottom line	Rick Astley	06.1991	58[2]	81[5]	RCA PB 44407	[written by Rick Astley/Rob Fisher][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Never knew love/So Glad	Rick Astley	06.1991	70[1]	-	RCA PT 44738	[written by John Paul/Derek Bordeaux][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
The ones you love	Rick Astley	09.1993	48[2]	-	RCA 74321160142	[written by Rick Astley/Dave West][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Hopelessly/Stop breaking your heart	Rick Astley	11.1993	33[2]	28[20]	RCA 74321175642	[written by Rick Astley/Rob Fisher][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Lights Out	Rick Astley	06.2010	97[6]	-	Cruz MIUCT 7557	[written by Rick Astley/Andrew Frampton][produced by Rick Astley]
Keep Singing	Rick Astley	04.2016	127	-	BMG	[written by Rick Astley][produced by Rick Astley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Whenever you need somebody	Rick Astley	11.1987	1[1][34]	10[60]	RCA PL 71 529	[4x-platinium-UK][2x-platinum-US][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
Hold me in your arms	Rick Astley	12.1988	8[19]	19[23][02.89]	RCA PL 71 932	[gold-US][platinum-UK][produced by Douze Washbourn/Ian Curnow/Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman/Phil Harding]
Free	Rick Astley	03.1991	9[9]	31[18]	RCA PL 74 896	[gold-UK][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Body and soul	Rick Astley	10.1993	-	185[1]	RCA 66 295 [US]	[produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Greatest Hits	Rick Astley	09.2002	16[23]	-	BMG 74321955122	[produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman/Gary Stevenson/Rick Astley/Various]
Portrait	Rick Astley	10.2005	26[4]	-	RCA 82876734312	[produced by Peter Collins]
The Ultimate Collection	Rick Astley	05.2008	17[4]	-	Sony BMG 88697303802	[produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman/Cliff Norell/Craig Porteils/Dave West/Gary Stevenson/Henrik Nilson/Ian Curnow/Karen Hewitt/Mark McGuire/Mike Duffy/Peter Collins/Phil Harding/Rick Astley]

50Rick Astley06.20161[1][42]-BMG 538203812[platinum-UK][produced by Rick Astley]

Assembly

The Assembly to brytyjski synthpop powstały w 1983 roku w Basildon , w Anglii, założony przez Vince'a Clarke'a (ur. 3.07.1961 w Basildon, Anglia) ( teksty piosenek , instrumenty klawiszowe, chórki) i Erica Radcliffe (autor piosenek, produkcja).

Feargal Sharkey został zatrudniony jako gościnny wokalista grupy  jedynego singla grupy "Never Never". Clarke i Radcliffe planowali użyć innego wokalisty na każdym utworze nagranym przez grupę,  ale grupa rozpadła się po wydaniu " Never Never " i żaden inny wokalista nie był zatrudniony przez duet.

Clarke założył The Assembly wkrótce po rozwiązaniu Yazoo (z wokalistką Alison Moyet ) po ukończeniu i dystrybucji albumu Yazoo z 1983 roku You and Me Both .

The Assembly było najbardziej zaangażowaną fazą długoterminowych relacji zawodowych Clarke'a z inżynierem dźwięku, Radcliffem, który przyczynił się znacząco do nagrań poprzednich zespołów Clarke'a, Depeche Mode i Yazoo. Jednak projekt Assembly nigdy nie stał się pełnoprawnym zespołem i zaowocował tylko jednym singlem, brytyjskim hitem " Never Never ". Zawierał sample nagrane na gitarze, która została przetransponowana na Fairlight CMI . Brzmienie został wzmocniony przez muzyka sesyjnego Clema Clempsona na gitarze elektrycznej.

Pomimo komercyjnego sukcesu singla, The Assembly nie był już funkcjonującym podmiotem do końca 1984 roku. Clarke kontynuował tworzenie Erasure z wokalistą i współautorem Andy Bellem w 1985 roku. Chociaż Erasure współpracował z Radcliffe przy niektórych wczesnych pracach , w końcu zaczęli pracować z innymi producentami i inżynierami, w tym z Flood . Sharkey ze swojej strony rozpoczął karierę solową w 1984 roku i miał  singiel #1 w Wielkiej Brytanii w 1985 roku z " A Good Heart ".

"Never Never" zostało ponownie wydane na singlu CD w 1996 roku z czterema utworami, zawierającymi zarówno normalne, jak i rozszerzone wersje zarówno tytułowej piosenki, jak i "Stop / Start".  Teledysk do utworu "Never Never", nakręcony w Upminster Windmill w London   Borver of Havering , pojawił się na pierwszej płycie Now That's What I Call Music! wideo w 1983 r., chociaż nie pojawił się na odpowiednim albumie kompilacji .

Singel "Never Never" w listopadzie 1983 dotarł do czwartego miejsca brytyjskich list przebojów. Duet nie nagrał albumu. Clarke brał potem udział w wielu podobnych projektach, m.in. z Neilem Arthurem z Blancmange, Mattem Johnsonem z The The i Paulem Gumnem z Orange Juice, by w końcu stworzyć z Andym Bellem duet Erasure.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never Never / Stop-Start	Assembly	11.1983	4[10]	-	Mute TINY 1	[written by Vince Clarke][produced by Vince Clarke,Eric Radcliffe]

Asia

Z rockowych supergrup, Asia ma chyba najbogatszą i najciekawszą prehistorię. Zespół powstał na gruzach kilku innych wielkich projektów, gigantów rocka lat 70., jak Yes, Emerson, Lake & Palmer czy King Crimson. Z nich to wyłoniło się grono wybitnie uzdolnionych muzyków, którzy powołali do życia zespół Asia - ale po kolei.

W 1974 roku drogi muzyków z King Crimson rozeszły się. Bill Bruford (perkusista) i John Wetton (basista) postanowili kontynuować współpracę razem z Allanem Holdsworthem i Eddiem Jobsonem jako UK. Ta formacja również nie przetrwała długo - po wydaniu zaledwie dwóch albumów i zmianie składu (po debiucie w 1979 roku Holdsworth i Bruford odeszli, ostatniego zastąpił Terry Bozzio), zespół skończył działalność w 1980 roku.

Prawie w tym samym czasie, a konkretnie w 1979 roku, inny wielki kolektyw - Emerson, Lake & Palmer - również postanowił zejść ze sceny. Perkusista - Carl Palmer - na krótko założył własny zespół PM, jednak rozczarowany brakiem sukcesu niedługo potem go rozwiązuje. Do supergrupy brakowało jeszcze gitarzysty i klawiszowca, pomoc nadeszła ze strony zespołu Yes, który również zakończył pełną sukcesów karierę w 1981. Jeden z jej ostatnich członków, Geoff Downes wcześniej (w 1979 roku) "popełnił" wielki przebój w zespole The Buggles - "Video Killed the Radio Star". Dzięki temu dostał posadę klawiszowca w Yes, z którymi zdążył zagrać tylko jeden album - "Drama". Kiedy Yes oficjalnie zakończyło działalność, zarówno Geoff jak i Steve Howe jako gitarzysta postanowili dołączyć do Palmera i Wettona z zamiarem utworzenia supergrupy. Tak w 1981 roku świat usłyszał o czteroosobowym grupie Asia.

- Zespół powstał można powiedzieć naturalnie - mówi Palmer na oficjalnej stronie zespołu. - To nie był sztucznie powołany do życia twór. Wszyscy chcieliśmy po prostu grać razem, dobrze się bawiliśmy, to robiąc.

Materiał powstawał w paru londyńskich studiach w 1981 roku i ukazał się pod prostym tytułem "Asia" w 1982 roku. Zespół od razu zdobył olbrzymi rozgłos, głównie za sprawą powstałej w tym czasie stacji telewizyjnej MTV, w której to ramówce klipy supergrupy często gościły. Komercyjny sukces jednak przerósł najśmielsze oczekiwania wszystkich - album rozszedł się na całym świecie w 10 milionach egzemplarzy (co jak na początek lat 80. było wynikiem wręcz oszałamiającym), a pochodzące z niego single - "Only Time Will Tell" czy szczególnie "Heat of the Moment" - długo okupowały szczyty list przebojów.

- Myślę, że każdy z nas po nagraniu paru piosenek pomyślał, że tworzymy coś wyjątkowego - wspomina również na oficjalnej stronie Wetton - Jednak chyba aż do nagrania "Heat of the Moment" nie myśleliśmy, że mamy takiego "potwora". Dopiero gdy już powstał ten utwór pomyśleliśmy, ze osiągnie spory sukces.

Wielkie światowe tournée pokazało, że pomysł na grupę był strzałem w dziesiątkę. Wytwórnia zachęcona sukcesem ponaglała zespół do nagrania następnego albumu, co nie wpłynęło dodatnio na jego jakość. Całość ukazała się w 1983 roku (zaledwie rok po debiucie) pod tytułem "Alpha" - jak się później okazało, na długo był to ostatni album nagrany w oryginalnym składzie. W porównaniu do debiutu całość sprzedawała się źle, podobnie małe zainteresowanie koncertami spowodowało odwołanie sporej części trasy. - Największym błędem w karierze tego zespołu było nagranie drugiego albumu zbyt wcześnie. Zostaliśmy zmuszeni przez przemysł, choć nie byliśmy na to gotowi - wspomina po latach Wetton w wywiadzie dla Vintage Rock. - To nie był zły longplay - myślę z perspektywy czasu, że był wręcz bardzo dobry. Ale mógł być lepszy. Po prostu wyszedł zbyt szybko po pierwszym. W samym zespole coraz gorsza atmosfera doprowadziła w końcu do odejścia Wettona i to na krótko przed spektakularnym, transmitowanym przez MTV wielkim koncercie w Tokyo w grudniu 1983 roku. Zastąpił go kolega Palmera z byłego zespołu - Greg Lake. Jednak i ten niedługo potem odszedł, a na jego miejsce powrócił w 1984 roku Wetton.

Następny album zatytułowany "Astra" ukazał się w 1985 roku już bez udziału Howe'a, którego zastąpił znany z kapeli Krokus, Mandy Meyer. Z braku jakichkolwiek sukcesów (zespół w ogóle nie wyruszył w trasę promującą album) grupa rozpadła się w 1986 roku. Muzycy zajęli się wówczas innymi projektami - Wetton udzielał się w zespole Phenomena, Palmer formował nową grupę z Keithem Emersonem pod nazwą 3, Downes natomiast produkował wiele innych grup i wydał solowy album pod kryptonimem The New Dance Orchestra. Reaktywacja zespołu z nowymi członkami (z pierwotnego składu ostali się tylko Wetton i Downes) w 1987 roku nie powiodła się z braku zainteresowania jakiejkolwiek wytwórni.

W 1989 roku kolejna próba reaktywacji powiodła się i zaowocowała serią koncertów w Europie. W tym czasie oprócz oryginalnych członków - Palmera i Wettona - w zespole grał John Young na klawiszach, Alan Darby (wkrótce zmieniony przez Holgera Larisha) na gitarze oraz para wokalistek do chórków. Zespół powrócił do studia w 1990 roku i wydał składankę "Then & Now" z 4 nowymi utworami. W trasie promującej reaktywowaną supergrupę, gitarę obsługiwał Pat Thrall. - Byliśmy idealnie kompatybilni muzycznie - wspominał Wetton w tamtym czasie. - Próbowaliśmy innych rzeczy i byliśmy niezadowoleni z nich. 1990 rok zdawał się być ponownie dobrym czasem dla Asia.

Brak sukcesu reaktywowanej grupy, ujawniony podczas tras koncertowych spowodował odejście sfrustrowanego Wettona, który postanowił skupić się na solowej karierze. Palmer natomiast odszedł do nowo wznowionego tria Emerson, Lake & Palmer. Tak oto w 1992 roku z oryginalnego składu został tylko Downes , do którego wkrótce dołączył John Payne jako wokalista i basista, który przez długie lata stanowił razem z Downesem filar grupy. W 1992 roku ukazała się nowa płyta, "Aqua", zawierająca jeszcze partie nagrane przez Howe'a oraz Palmera. Od tego czasu Downes i Payne nagrywają wspólnie z ciągle zmieniającym się panteonem reszty muzyków.

Dopiero pod koniec 1998 roku oryginalna trójka założycieli (poza Howem, który był zajęty reaktywowanym wcześniej Yes) oświadczyła, że może znowu wystąpić pod szyldem Asia. Wielkie tournée zostało wyznaczono na połowę 1999 roku, w planach było też nagranie nowego albumu. Niestety, z wielkich zapowiedzi nic nie wyszło z nie do końca sprecyzowanych powodów. Za to Wetton z Palmerem stworzyli nowy projekt pod nazwą Quango, z którym z powodzeniem występowali, grając też oryginalne utwory zespołu Asia.

Ostatnia dekada zaowocowała wydaniem kolejnych dwóch albumów składu Downes-Payne: "Aura" z 2001 roku i "Silent Nation" z 2004 (druga z nich była pierwszym studyjnym dziełem formacji, który złamał tradycję nazewnictwa: nazwa nie zaczynała ani nie kończyła się na literę "a"). Wszystko zmieniło się na początku 2006 roku - wtedy to oryginalna czwórka założycieli grupy spotkała się i ogłosiła decyzję o reaktywacji oryginalnego składu na 25-lecie powstania bandu.

- Spotkaliśmy się we czwórkę w styczniu 2006 roku - relacjonował Wetton w wywiadzie dla Vintage Rock. - To był pierwszy raz, kiedy byliśmy razem od jakichś 23 lat. Rozmawialiśmy o tym, czy możemy pociągnąć tę rzecz - czy potrafimy wytrzymać ze sobą. To wszystko, co było potrzebne. Reszta to logistyka.

Rocznicowa trasa rozpoczęła się w sierpniu 2006 roku i trwała do 2007 roku, obejmując prawie cały świat. Decyzja o reaktywacji w oryginalnym składzie spowodowała rozejście się Downesa z Payne'em i doprowadziła do bezprecedensowego powstania w 2007 dwóch zespołów: Asia z czterema oryginalnymi członkami oraz zespołu pod nazwą Asia Featuring John Payne z muzykami skupionymi wokół Payne'a artysty.

Wielki sukces rocznicowej trasy zachęcił zespół do wejścia do studia i w 2008 roku ukazał się pierwszy od 1983 roku album Asii nagrany w oryginalnym składzie pod tytułem "Phoenix". Longplay został ciepło przyjęty, podobnie promująca go w tym samym roku trasa. 2009 rok zespół rozpoczął w marcu serią kolejnych występów, tym razem po Europie (4 kwietnia zespół odwiedził też Warszawę).

- To jest prawdziwa Asia - mówi Steve Howe na oficjalnej stronie - Były inne wersje tego zespołu, ale oryginalny skład jest jedynym, który publiczność naprawdę uznaje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heat of the moment/Ride easy	Asia	04.1982	46[6]	4[18]	Geffen %0 040	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
Only time kill tell/Time again	Asia	07.1982	54[5]	17[14]	Geffen 29 970	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
Sole Survivor/Here Comes The Feeling	Asia	11.1982	91[3]	-	Geffen 29 871	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
Don' t cry	Asia	07.1983	33[5]	10[13]	Geffen 29 571	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
The smile has left your eyes/Lying to yourself	Asia	10.1983	81[2]	34[13]	Geffen 29 475	[written by John Wetton][produced by Mike Stone]
Go/After the war	Asia	12.1985	-	46[11]	Geffen 28 872	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone/Geoff Downes]
Boy In Moon	Asia	03.1993	87[2]	-	Geffen	-
Days like these/Voice of America	Asia	09.1990	-	64[7]	Geffen 19 677	[written by Steve Jones][produced by Frank Wolf]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Asia	Asia	04.1982	11[38]	1[9][64]	Geffen GEF 85 577	[4x-platinum-US][gold-UK][produced by Mike Stone]
Alpha	Asia	08.1983	5[11]	6[25]	Geffen GEF 25 508	[platinum-US][silver-UK][produced by Mike Stone]
Astra	Asia	12.1985	68[1]	67[17]	Geffen GEF 26 413	[produced by Mike Stone/Geoff Downes]
Then and now	Asia	09.1990	-	114[10]	Geffen 24 298	[gold-US]
Aura	Asia	02.2001	160[1]	-	Recognition CDREC 501	[produced by Simon Hanhart and Asia]
Phoenix	Asia	04.2008	166[1]	77[1]	EMI 50999 212869 26	[produced by Asia, Steve Rispin]
Omega	Asia	05.2010	135[1]	-	Frontiers WOW0 49	[produced by Mike Paxman]
XXX	Asia	07.2012	69[1]	134[1]	Frontiers FRCD 560 [UK]	[produced by Mike Paxman]
Gravitas	Asia	03.2014	92	159	Frontiers FRCD 643 [UK]	[produced by John Wetton, Geoff Downes]

Ashton, Gardner and Dyke

Ashton, Gardner & Dyke - wywodzący się z grupy The Remo Four brytyjski zespół bluesrockowy działający w latach 1969-72. Grupa zasłynęła żywiołową grą na pianinie i niekonwencjonalnego śpiewu lidera zespołu oraz głównego kompozytora, Tony'ego Ashtona. Największym przebojem grupy był utwór "Ressurection Shuffle". Managerem zespołu był Tony Edwards, w l. 1968-76 także opiekun grupy Deep Purple, stąd Ashton, Gardner & Dyke często otwierali koncerty grupy Ritchie'ego Blackmore'a. Trzon grupy stanowili od samego początku Tony Ashton (śpiew, instr. klawiszowe), Kim Gardner (git. basowa), Roy Dyke (perkusja) i Mick Liber (git.). W studiu wspomagali ich jednak zwykle inni instrumentaliści, m.in.: Jim Price (trąbka), Stan Webb (git.), Sir Cedric Clayton (git.), Paul Pink (git.), Chris Barber (trąbka), John Mumford (trąbka), Romulus Woodworth (git.), Brian Cole (git.), Jon Lord (instr. klawiszowe, aranże), Phil & His Boogie Brass (sekcja dęta). Na płytach grupy występował także gościnnie George O'Hara Smith, czyli ukrywający się pod pseudonimem George Harrison, bliski przyjaciel Tony'ego Ashtona.
Koncertowy skład Ashton, Gardner & Dyke z 1971 r.: Tony Ashton (śpiew, instr. klawiszowe), Kim Gardner (git. basowa), Roy Dyke (perkusja), Mick Liber (git.), Dave Caswell (trąbka) i Lyle Jenkins (saksofon, flet).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection Shuffle /I'm your spiritual Breadman	Ashton, Gardner and Dyke	01.1971	3[14]	40[10]	Capitol 3060	[written by Tony Ashton][produced by Tony Ashton]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection Shuffle	Ashton, Gardner and Dyke	08.1971	-	178[6]	Capitol 563	-

Ferrante & Teicher

Ferrante and Teicher, amerykański duet fortepianowy popularny w latach 50. i 60-tych. Art Ferrante (ur. 7.09.1921r w Nowym Jorku, USA) i Louis Teicher (ur. 24.08.1924r w Wilkes-Barre w stanie Pensylwania, USA) poznali się pod koniec lat 40-tych na studiach w Juilliard School of Music.
Początkowo występowali jako soliści, potem w duecie z dużymi orkiestrami symfonicznymi. Popularność zyskali, dzięki nagraniom płytowym i bardzo pomysłowo zaaranżowanej, przyjemnej muzyce. Na listy bestsellerów trafiły dwa nagrania Theme from the Apartment (44 miejsce w USA, w sierpniu 1960r) oraz Exodus (6 miejsce w USA, w marcu 1961).
Kompozycje instrumentalne duetu dotarły wkrótce do Europy i znalazły się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Repertuar nagrań obejmował znane tematy z filmów, fragmenty z musicali wystawianych na Broadwayu, utwory latynoskie, kolędy oraz przeróbki popularnych przebojów.
Duet bardzo dobrze wpisał się w formułę muzyki "easy listening", nadając swoim interpretacjom lekkości i błyskotliwości przy zachowaniu kunsztu instrumentalnego. Inne znane nagrania zespołu to Tonight, Lisa, Midnight Cowboy. Sukces duetu zachęcił wielu pianistów do kariery w podobnej formule. Z jego dokonań skorzystał m.in. polski duet Wacław Kisielewski i Marek Tomaszewski.
Swoista moda na duety fortepianowe minęła w połowie lat 70-tych, lecz Ferrante & Teicher pozostał aktywny, nagrywając nowe płyty. Pod koniec lat 80-tych A. Ferrante nagrał kilka albumów solowych, natomiast L. Teicher częściej zajmował się sztuką orkiestracji i był producentem nagrań. Nagrania duetu są często wznawiane, znajdując odbiorcę spragnionego muzyki "lekkiej, łatwej i przyjemnej".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From The Apartment/Lonely Room	Ferrante & Teicher	07.1960	44[1]	10[20]	United Artists 231	[written by Charles Williams][produced by Don Costa][utwór z filmu "The Apartment"-Billy Wildera][24[1].R&B Chart]
Exodus/Twilight	Ferrante & Teicher	11.1960	6[17]	2[21]	United Artists 274	[written by Ernest Gold][produced by Don Costa][utwór z filmu Otto Premingera][6[11].R&B Chart]
Love Theme From One Eyed Jacks/Tara's Theme From Gone With The Wind	Ferrante & Teicher	03.1961	-	37[7]	United Artists 300	[written by Hugo Friedhofer][produced by Don Costa][utwór z filmu "One Eyed Jacks"]
Goodbye Again/Possessed	Ferrante & Teicher	06.1961	-	85[4]	United Artists 319	[written by Georges Auric/Dory Langdon][produced by Don Costa][utwór z filmu "Goodbye Again"]
Tonight/Dream Of Love	Ferrante & Teicher	10.1961	-	8[13]	United Artists 373	[written by Leonard Bernstein/Stephen Sondheim][produced by Nick Perito][utwór z filmu "West Side Story"]
Smile/Street Of Palms (Via Margaiene)	Ferrante & Teicher	03.1962	-	94[3]	United Artists 431	[written by Charlie Chaplin/Geoffrey Parsons/John Turner][produced by Nick Perito][utwór z filmu "Modern Times";#10 hit for Nat "King" Cole in 1954]
Lisa/Negligee	Ferrante & Teicher	06.1962	-	98[2]	United Artists 470	[written by Malcolm Arnold][produced by Don Costa][tytułowa piosenka z filmu ]
Theme From Taras Bulba (Wishing Star)/Theme From The Eleventh Hour	Ferrante & Teicher	12.1962	-	116[2]	United Artists 537	[written by Franz Waxman][produced by Don Costa][tytułowy utwór utwór z filmu ]
Theme From Lawrence Of Arabia/Paris Joy Ride	Ferrante & Teicher	02.1963	-	84[12]	United Artists 563	[written by Maurice Jarre][produced by Jerry Leiber/Mike Stoller][utwór z filmu "Lawrence Of Arabia"]
Anthony And Cleopatra Theme/Caesar And Cleopatra Theme	Ferrante & Teicher	06.1963	-	83[5]	United Artists 607	[written by Alex North][produced by Leroy Holmes][utwór z filmu "Cleopatra"]
Crystal Fingers/Greensleeves	Ferrante & Teicher	12.1963	-	127[2]	United Artists 660	-
The Seventh Dawn/You're Too Much	Ferrante & Teicher	07.1964	-	124[4]	United Artists 735	[written by P.F Webster, R. Ortolani][produced by Jack Gold][tytułowa piosenka z filmu ]
The Greatest Story Ever Told/To Spring	Ferrante & Teicher	02.1965	-	101[8]	United Artists 816	[written by A. Newman][tytułowy utwór z filmu ]
Midnight Cowboy/Rock-A-Bye Baby	Ferrante & Teicher	11.1969	-	10[15]	United Artists 50 554	[written by John Barry][produced by Nick Perito][tytułowa piosenka z filmu ]
Lay Lady Lay/Theme From "Z" (To Yelasto Pedi)	Ferrante & Teicher	04.1970	-	99[1]	United Artists 50 646	[written by Bob Dylan][produced by George Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
West Side Story	Ferrante & Teicher	11.1961	-	10[47]	United Artists 6166
Love Themes	Ferrante & Teicher	12.1961	-	23[16]	United Artists 8514
Golden Piano Hits	Ferrante & Teicher	02.1962	-	30[27]	United Artists 8505
Tonight!	Ferrante & Teicher	03.1962	-	11[38]	United Artists 6171
Golden Themes From Motion Pictures	Ferrante & Teicher	06.1962	-	10[47]	United Artists 6166
Pianos In Paradise	Ferrante & Teicher	09.1962	-	43[7]	United Artists 6230
Snowbound	Ferrante & Teicher	12.1962	-	60[11]	United Artists 6233
Love Themes From Cleopatra	Ferrante & Teicher	06.1963	-	23[13]	United Artists 6290
Concert For Lovers	Ferrante & Teicher	12.1963	-	63[17]	United Artists 6315
Fifty Fabulous Favorites	Ferrante & Teicher	03.1964	-	128[7]	United Artists 6343
The Enchanted World of Ferrante & Teicher	Ferrante & Teicher	07.1964	-	128[5]	United Artists 6375
My Fair Lady	Ferrante & Teicher	11.1964	-	145[9]	United Artists 6361
The People's Choice	Ferrante & Teicher	11.1964	-	35[20]	United Artists 6385
Springtime	Ferrante & Teicher	04.1965	-	130[6]	United Artists 6406
By Popular Demand	Ferrante & Teicher	06.1965	-	120[4]	United Artists 6416
Only The Best	Ferrante & Teicher	09.1965	-	49[13]	United Artists 6434
The Ferrante & Teicher Concert-Part 1	Ferrante & Teicher	01.1966	-	134[5]	United Artists 6444
For Lovers Of All Ages	Ferrante & Teicher	06.1966	-	119[5]	United Artists 6483
You Asked For It!	Ferrante & Teicher	09.1966	-	57[21]	United Artists 6526
We Wish You A Merry Christmas	Ferrante & Teicher	12.1966	-	52[4].Christmas Chart	United Artists 6536
A Man & A Woman	Ferrante & Teicher	02.1967	-	133[5]	United Artists 6572
Our Golden Favorites	Ferrante & Teicher	12.1967	-	177[2]	United Artists 6556
A Bouquet Of Hits	Ferrante & Teicher	12.1968	-	198[4]	United Artists 6659
10-th Anniversary-Golden Piano Hits	Ferrante & Teicher	10.1969	-	93[27]	United Artists 70	[gold-UK]
Midnight Cowboy	Ferrante & Teicher	11.1969	-	61[26]	United Artists 6725
Getting Together	Ferrante & Teicher	05.1970	-	97[10]	United Artists 5501
Love Is A Soft Touch	Ferrante & Teicher	12.1970	-	188[2]	United Artists 6771
The Best Of Ferrante & Teicher	Ferrante & Teicher	03.1971	-	134[9]	United Artists 73
The Music Lovers	Ferrante & Teicher	05.1971	-	172[4]	United Artists 6792
It's Too Late	Ferrante & Teicher	10.1971	-	172[5]	United Artists 5531
Fiddler On The Roof	Ferrante & Teicher	01.1972	-	186[3]	United Artists 5552

Father MC

Father MC (urodzony jako Timothy Brown), ur. w 1970 r. w Brooklynie w Nowym Jorku.
 Timothy Brown osiągnął sukces na początku lat dziewięćdziesiątych w wytwórni Uptown Records . Odkryty  przez ówczesnego wykonawcę Uptown  ,Seana "Puffy" Combsa , jest on najbardziej znany z    występu z Jodeci w utworze " Treat Them Like You Want Be Be " i Mary J. Blige .

Na jego debiutanckim albumie znalazł się utwór „Fil Do 4 U”, który dotarł do pierwszej dwudziestki amerykańskich list przebojów. Przy okazji wydania trzeciej płyty Sex Is Law Father usunął ze swojego pseudonimu cząstkę „MC”. Nastąpiła również zmiana wizerunku wykonawcy i przejście od słodkiego hip hopu do niewybrednej konwencji gangsta.

Pomysłowe utwory w stylu „69” nadawały ton, podczas gdy Father torował sobie drogę kolejnymi pieprznymi rymami. Nagrania wyprodukowane przez Teddy’ego Rileya i Pete’a Rocka, którzy do „R&B Swinger” dodali sample z En Vogue, stanowiły ukłon w stronę stylu New Jack Swing. Na albumie wykorzystano też fragment nagrania „I Want You Back” Jackson Five.

Chwilowym odejściem od erotycznych rymów był utwór „For The Brothers Who Ain’t Here” (z Little Shawn) - wzruszający hołd złożony ofiarom życia w gettach. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Treat Them Like They Want To Be Treated	Father MC	07.1990	-	-	Uptown/MCA 79 016	[written by Mark Rooney, Mark Morales][produced by Father M.C., Mark Rooney][14[17].R&B Chart]
I'll Do 4 U	Father MC	11.1990	-	20[17]	Uptown/MCA 53 914	[gold-US][written by Timothy Brown, David Foster, Cheryl Lynn, David Paich][produced by Mark Morales, Mark C. Rooney][14[22].R&B Chart][sample z "Got To Be Real"-Cheryl Lynn]
Lisa Baby	Father MC	03.1991	-	-	Uptown/MCA 54 008	[written by Father MC, Mark Morales, Mark C. Rooney][produced by Mark Morales, Mark C. Rooney][87[5].R&B Chart]
I've Been Watching You	Father MC & Lady Kazan	08.1991	-	-	Uptown/MCA 54 140	[written by Fresh Gordon][produced by Fresh Gordon][92[2].R&B Chart]
One Nite Stand	Father MC	08.1992	-	111[4]	Uptown/MCA 54 445	[written by Alan Gorrie, Edward "DJ Eddie F." Ferrell, Father M.C., Hamish Stuart, Malcolm ][produced by Edward "DJ Eddie F." Ferrell][22[14].R&B Chart][sample z "SchoolBoy Crush"-Average White Band and "Funky Sensation"-Gwen McCrae]
Everything's Gonna Be Alright	Father MC	11.1992	-	37[20]	Uptown/MCA 54 523	[written by Damon Johnson , Father M.C., Mark C. Rooney, Mark Morales][produced by Mark C. Rooney, Mark Morales][24[19].R&B Chart][sample z "Good Times"-Chic]
69	Father	11.1993	-	102[10]	Uptown/MCA 54 741	[written by "Buttnaked" Tim Dawg, Father, Teddy Riley][produced by Teddy Riley][51[16].R&B Chart][sample z "Jungle Boogie"-Kool & The Gang]
I Beeped You	Father	01.1994	-	-	Uptown/MCA 54 790	[written by Alan Gorrie, Edward "DJ Eddie F." Ferrell, Father M.C., Hamish Stuart, Malcolm ][produced by Edward "DJ Eddie F." Ferrell][91[2].R&B Chart][sample z "I Want You Back"-Jackson Five and "The Payback"-James Brown]
Hey, How Ya Doin'	Father	12.1995	97[1]	-	Mission CDSMIS 7	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Father's Day	Father MC	12.1990	-	62[30]	Uptown 10 061	[produced by Sean "Puffy" Combs, Andre Harrell , Fresh Gordon, Mark Morales, Mark C. Rooney, Howie Tee]
Close to You	Father MC	09.1992	-	185[3]	Uptown 10 542	[produced by Father MC , Andre Harrell , Steve Lucas , Sean "Puffy" Combs, Edward "DJ Eddie F" Ferrell, Dave Hall, Nevelle Hodge, Howie Tee, Mark Morales]

Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band

Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band grali mieszankę garażowych i folkowych piosenek, które napisał MacKay. Był ciekawym, nietypowym autorem piosenek, który podążał za własnym sercem, występując głównie w szkołach i kawiarniach. Jego grupa progressive okazała się bardziej obiecująca niż większość innych zespołów. Gdy członkowie zmienili się, nazwa zespołu zmieniła się z Somis Rhythm Boyze na Somis Rhythm Boyz.
  Wydali dwa albumy z miękkim  folkiem z psychodelicznym odcieniem. Osiągają raczej prymitywne amatorskie brzmienie w duchu palenia narkotyków i gloryfikacji stylu południowo-kalifornijskiego hipisa. Efektem końcowym jest mieszanka dość skutecznych wyluzowanych melodii na przemian z beztroskimi akustycznymi śpiewami. Najlepszy  przypomina drugi album Westa.
Brytyjski DJ John Peel, który grał brytyjską wersję Hard Time Woman w swoim programie, Top Gear, napisał z aprobatą o ich albumie "Bug Cloth" w swojej rubryce w International Times z 23 sierpnia 1968 roku: "W tych dniach bardzo klinicznych nagrań dobrze jest usłyszeć coś, co promieniuje szczęściem w ten sposób. "
Rabbit nadal występował w 2005 roku, umieszczając utwór  La Conchita ... Remember na kompilacji CD , aby zebrać pieniądze dla ofiar lawiny błotnej.
Rabbit McKay zmarł 10 sierpnia 2017 r.  

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Candy/Big Sur Country	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	07.1968	-	-	Uni 55 074	[written by R. MacKay][produced by Dick Torst, Dick Parker]
Hard Time Woman/ Candy	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	09.1968	-	-	MCA MU 1041 [UK]	[written by R. MacKay][produced by Dick Torst, Dick Parker]
Tendency To Be Free/Somebody Beat Me	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	02.1969	-	-	Uni 55 112	[written by R. MacKay][produced by Dick Torst, Dick Parker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bug Cloth	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	.1968	-	-	Uni 73 026
Passing Through	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	.1969	-	-	Uni 73 064

Felix

Felix (ur. Francis Wright ) to brytyjski producent i DJ . Jest znany ze swojego hitowego utworu " Do not You Want Me " i swojego podziemnego projektu house "The Party Crashers".Felix urodził się w Chelmsford, Essex . Jego pasja do muzyki rozpoczęła się wcześnie dzięki miłości do soul & funk z kompilacji "Street Sounds" i House Sound of Chicago. W wieku 15 lat, po odkryciu krótkiego zainteresowania hip-hopem, postanowił stworzyć własną muzykę i zaczął angażować się w DJ'ing.


Po kilku nagraniach, utwór Felixa " Do not You Want Me " z 1992 roku stał się prawdziwym katalizatorem jego kariery i stał się jednym z najważniejszych utworów w historii muzyki dance.
Utwór " Do not You Want Me ", który samplował "Don't You Want My Love" Jomandy (zremiksowany przez Rollo i Red Jerry'ego ), zdobył numer jeden na liście Billboard European Hot 100 Single i Hot Dance Music / Club Play . Osiągnął również numer 6 na singlowej liście Singles Chart w 1992 roku. Remiks utworu - "Do not You Want Me: Pugilist Mix" - uformował ścieżkę dźwiękową do nagrodzonej wieloma nagrodami reklam telewizyjnych z 1997 roku dla czarnej porzeczki Tango . "Do not You Want Me" zostało również pobrane przez Davida Guettę i Snoopa Dogga w ich współpracy " Wet "  w 2011 roku.

"Do not You Want Me" został samplowany przez Meck w 2007 roku, do muzyki do singla "Feels Like Home". W 2008 roku Madonna wykorzystała elementy wersji Meck podczas " Like a Prayer " na Sticky & Sweet Tour .

Inne brytyjskie single dla Felixa zawierały " It Will Make Me Crazy " i "Stars".

W 2015 roku Felix wprowadził na rynek swoją nową wytwórnię "DANCE FX", a cała sprzedaż od wydania "Reaching for the top" została przekazana Fundacji Davida Lyncha .
Felix pracuje obecnie nad nowymi wydawnictwami, ale cieszy się również swoją rodziną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't you want me	Felix	08.1992	6[20]	110[8]	Deconstruction 74321110507	[written by Derek A. Jenkins,Dwayne Richardson,Paul Scott,Joanne Thomas,Felix,Cheri Williams][produced by Felix][1[1][14].Hot Disco/Dance;Pyrotech 10 081]
It will make me crazy	Felix	10.1992	11[8]	-	Deconstruction 74321118137	[written by Felix][produced by Felix]
Stars	Felix	05.1993	29[3]	-	Deconstruction 74321147102	[written by Felix][produced by Felix, Mark Bell]
In the dark we live [Thee lite]	Aphrohead	07.1994	-	-	Emotive 754	[10[11].Hot Disco/Dance;Emotive 754 12"]
Don' t you want me [remix]	Felix	08.1995	17[18]	-	Deconstruction 74321 29397 2

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Felix # 1	Felix	04.1993	26[4]	-	Deconstruction 74321137002

Aaron Neville

Ur. 24.01.1941 w Nowym Orleanie w stanie Luizjana (USA). Debiutował w grupie Hawkettes, w której występował też jego starszy brat Art. Temat „Over You” (1960) cieszył się umiarkowaną popularnością, ale wielkim przebojem było „Tell It Like It Is” z 1966r. Prosta, ale urzekająca ballada łączyła wokalne predospozycje wykonawcy z wyrażanym nie nachalnie przesłaniem ruchu Black Power.

Niestety, założona przez Neville’a własna wytwórnia Par-Lo zbankrutowała i wokalista nie byl w stanie powtórzyć sukcesu. W 1978r po rozpadnięciu się Meters do Aarona dołączyli bracia Art, Cyril i Charles, tworząc Neville Family Band (nazwę skrócono wkrótce do Neville Brothers). Aaron kontynuował równolegle solową karierę, a w 1989 wypromował w duecie z Lindą Ronstadt przebój „Don’t Know Much”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Over You/Every Day	Aaron Neville	08.1960	-	111[2]	Minit 612	[written by Toussaint, Orange][21[2].R&B Chart]
Tell It Like It Is/Why Worry	Aaron Neville	12.1966	-	2[14]	Par Lo 101	[written by George Davis, Lee Diamond][produced by Par-Lo Productions]
She Took You For A Ride/Space Man	Aaron Neville	03.1967	-	92[4]	Par Lo 103	[written by George Davis, Lee Diamond][produced by Par-Lo Productions]
Don't Know Much/Cry Like A Rainstorm [Linda Ronstadt]	Linda Ronstadt (Featuring Aaron Neville)	09.1989	-	2[26]	Elektra 69261	[gold-UK][written by Barry Mann, Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Peter Asher, Steve Tyrell ]
All My Life/Shattered [Linda Ronstadt]	Linda Ronstadt (Featuring Aaron Neville)	02.1990	-	11[15]	Elektra 64987	[written by Karla Bonoff][produced by Peter Asher]
When Something Is Wrong With My Baby	Linda Ronstadt (Featuring Aaron Neville)	05.1990	-	78[6]	Elektra 64 968	[written by Isaac Hayes, David Porter][produced by Peter Asher]
Everybody Plays The Fool/House On A Hill	Aaron Neville	07.1991	-	8[20]	A&M 1563	[written by R. Clark, J. R. Bailey, K. Williams ][produced by Linda Ronstadt, George Massenburg, Russell Kunkel]
Don't Take Away My Heaven	Aaron Neville	05.1993	-	56[20]	A&M 0240	[written by Diane Warren][produced by Steve Lindsey]
The Grand Tour	Aaron Neville	10.1993	-	90[5]	A&M 0312	[written by George Richey, Carmol Taylor, Norris Wilson][produced by Steve Lindsey][#1 hit for George Jones in 1974]
Even If My Heart Would Break/Sentimental	Aaron Neville	06.1994	-	122[3]	Arista 12 674	[written by P. Golde, A. Gurvitz][produced by David Foster, Walter Afanasieff]
Can't Stop My Heart from Loving You (The Rain Song)	Aaron Neville	07.1995	-	99[1]	A&M 1038	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry Like A Rainstorm-Howl Like The Wind	Linda Ronstadt feat. Aaron Neville	10.1989	-	7[58]	Elektra 60 872	[3x-platinum-US][produced by Peter Asher]
Warm Your Heart	Aaron Neville	06.1991	-	44[41]	A&M 5364	[platinum-US][produced by Linda Ronstadt]
The Grand Tour	Aaron Neville	05.1993	-	37[58]	A&M 540 086	[platinum-US][produced by Steve Lindsey]
Aaron Neville's Soulful Christmas	Aaron Neville	11.1993	-	7[58]	Elektra 540 127	[platinum-US][produced by Steve Lindsey]
The Tattooed Heart	Aaron Neville	05.1995	-	64[20]	A&M 540 349	[gold-US][produced by Keith Stegall, Steve Lindsey]
...To Make Me Who I Am	Aaron Neville	11.1997	-	188[1]	A&M 540 784	-
Believe	Aaron Neville	02.2003	-	191[1]	Tell It 20 381	[produced by Barry Beckett]
Bring It On Home... The Soul Classics	Aaron Neville	10.2006	-	37[8]	Burgundy 82876 85489 2	[produced by Stewart Levine]
My True Story	Aaron Neville	02.2013	-	45[5]	Blue Note 50996 23489 2 8	[produced by Don Was, Keith Richards]