Laurent Garnier

Uważany za najlepszego francuskiego DJ-a techno. Sam twierdzi, że jego muzyka jest bardziej różnorodna. Karierę rozpoczął w 1987 r. Choć przez pewien czas byl głosicielem wyższości wszelkich produkcji z Detroit, ma swój udział w powstaniu europejskiego hard trance’u. Renomę zdobył sobie ciężką pracą-w ciągu jednego tygodnia dawał czasami pięć programów w czterech różnych krajach.

 Prowadzi, w Paryżu klub Wake Up; próbkę jego muzycznej otwartości daje remiks utworu „Hymn” Moby’ego, nazwany „Wake Up”. Dzięki takim projektom remik- sowym Gamier jest dziś jednym z ważniejszych DJ-ów na scenie tanecznej. Równie ważna była jego wytwórnia płytowa FNAC - dance division, prowadzona razem z Ericem Morandem - była to pierwsza firma wydająca francuską muzykę taneczną.

 Po reorganizacji i usamodzielnieniu zmieniła nazwę na F Communications. Solową karierę producencką rozpoczął Garnier od singli „Join Hand”, „Stronger By Design”, „A Bout De Souffle” i dwóch albumów French Connection i Planet House. Największą karierę w tamtym okresie zrobił jednak nagraniem „Wake Up” (z singla „A Bout De Souffle”), które na stałe włączone zostało na listy techno hitów wszech czasów. Przyczyniło się także do wzrostu jego popularności poza granicami Francji -także za sprawą wznowienia w/w singla w Wielkiej Brytanii przez wytwórnię Warp.

Na wydawnictwach FNAC i potem F Communications pojawia się czasem w duetach z innymi muzykami; tak było w przypadku projektów Dune z Pascalem F.E.O.S.’em i Choice z Shazzem. Szczególną popularnością i uznaniem od lat cieszy się Garnier w Niemczech. Tam też, obok Svena Vatha, uznawany jest za najlepszego DJ-a świata.

W końcu przyjęli to do wiadomości i Anglicy (chociaż ich faworytem jest Carl Cox), dla których zrealizował dwie płyty z serii miks CD -Mixmag Vol. 19 Album DJMix (Mixmag 1995) dla czasopisma i wytwórni Mixmag oraz ostatnio Laboratoire Mixes 1 &2, dla komercyjnej wytwórni React. Na dwóch nowych autorskich albumach Shot In The Dark i Club Traxx przedstawił własną kombinację Detroit techno, house i tanecznej muzyki klubowej. Na singlu „Astral Dreams”, promującym „Shot In The Dark”, pojawiły się dodatkowo bardzo udane wersje LFO i Carla Coxa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Astral Dreams	Laurent Garnier	09.1994	85[2]	-	F Communications F 012C	[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
Crispy Bacon	Laurent Garnier	02.1997	60[5]	-	F Communications F 055C	[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
Flashback	Laurent Garnier	07.1997	90[2]	-	F Communications F 068C	[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
Coloured City	Laurent Garnier	06.1998	98[1]	-	F Communications F 086C	[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
The Sound Of The Big Babou	Laurent Garnier	09.1999	92[1]	-	F Communications F 111C	[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
The Man With The Red Face	Laurent Garnier	04.2000	65[1]	-	F Communications F 119C	[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]
Greed / The Man With The Red Face	Laurent Garnier	11.2000	36[8]	-	F Communications F 127C	[written by Laurent Garnier][produced by Laurent Garnier]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Shot in the Dark	Laurent Garnier	11.1994	87[1]	-	F Communications F 014CD	[produced by Laurent Garnier]
30	Laurent Garnier	04.1997	92[2]	-	F Communications F 063CDLTD	[produced by Laurent Garnier]
Unreasonable Behaviour	Laurent Garnier	02.2000	94[2]	-	F Communications F 115CD	[produced by Laurent Garnier]

Garage House

style>electronica>>house>>garage house


Określenia

---

Na przełomie lat 80. i 90. kiedy taneczne stylistyki mieszały się ze sobą, rozwijały i zupełnie zmieniały swoje oblicze, gatunek wywodzący swą nazwę od nowojorskiego klubu "Paradise Garage" wydawał się stać w miejscu. Dopiero gdy Anglicy wzięli sprawy w swoje ręce, sytuacja zaczęła się zmieniać. Dzisiaj UK garage - znany także pod nazwami London garage i UK underground - prawie wcale nie przypomina swojego pierwowzoru, a jego pozycja na tanecznej mapie wydaje się być niepodważalna.
Początki "brytyjskiego garażu" były skromne, jeszcze w 1994 roku stanowił on margines klubowego życia. Imprezy odbywały się tylko w niedziele, sobotnie noce w tanecznych lokalach rezerwowano dla bardziej popularnych gatunków (stąd pierwsza nazwa stylu - Sunday scene). Didżeje początkowo grywali importowane ze Stanów krążki przyspieszając do maksimum obroty gramofonów. Wtedy też wymyślono pojęcie speed garage, które jednak nie spodobało się twórcom gatunku - jak mówi Matt 'Jam' Lamont (Tuff Jam):
"Jedyny speed garage jaki znam, to ten w którym potrafią naprawić samochód w ciągu 20 minut"...
Wkrótce angielscy DJ-e i muzycy sami zaczęli produkować garage, wzbogacając go o mocną, wyraźnie zaznaczoną linię basu (Double 99, 187 Lockdown), inni zaś, zainspirowani płytami amerykańskiego producenta Todda Edwardsa, starali się tworzyć bardziej melodyjne nagrania z dużą ilością wokali (Tuff Jam, MJ Cole). Garage w brytyjskim wydaniu oznaczał też bardziej rozbudowany rytm, miarową sekcję uzupełniły synkopowane łamańce, które sprawiły że muzyka stała się bardziej funkowa i skoczna.

Prawdziwy przełom nastąpił w 1997 roku, kiedy UKG przekroczył progi małych klubów i zagościł na listach przebojów (np. "RIP Groove" Double 99). Rosła liczba twórców, jak i zainteresowanie mediów. Sama muzyka również zaczęła się przekształcać, głównie pod wpływem jungle. Bas stał się jeszcze mocniejszy, rytm bardziej skomplikowany - porzucono najbardziej charakterystyczny element amerykańskiego house'u i garage: miarowy bęben centralny (bassdrum) "4x4", a śpiew i wokalne próbki "wycinane" z nagrań r&b; i soul uzupełniały energiczne wokalizy i "gadanina" MC - śpiewaków ragga i jungle (twórcy tego ostatniego gatunku ochrzcili nowy garage mianem raggage). Nowy styl zyskał nazwę 2 step i prawie całkowicie przestał przypominać nowojorski garage.
Amerykanie również nie pozostawali obojętni na uroki łączenia house z jungle (np. remiks "Sugar is Sweeter" CJ Bollanda, autorstwa Armanda Van Heldena). Jednak nowy garage był brytyjskim wynalazkiem i tam cieszył się największą popularnością. Do tego stopnia, że nagrania utrzymane w stylistykach house, trance, czy nawet popowe przeboje zaczęto masowo remiksować, dodając elementy UKG. Ta formuła szybko się wypaliła, a producenci od początku związani ze stylem powrócili do "podziemia". Nie na długo, w ubiegłym roku 2 step wrócił na listy przebojów ("Sweet Like Chocolate" Shanks and Bigfoot, "Rewind" Artful Dodger), podobnie jak bardziej tradycyjny UK garage Tuff Jam i MJ Cole'a. Dreem Teem, Booker T, Dem 2, Zed Bias, Shy Cookie, Grant Nelson, KMA, EZ, Mike "Ruffcut" Lloyd, Ray Hurley, DJ 'S', Ramsey & Fen, Norris "The Boss" Windross, DJ $ki, MC Creed, MC Ranking, PSG, Neat, oraz cała masa innych producentów, didżejów i MC cieszy się sporą popularnością, a garażowe imprezy (np. Twice as Nice, Garage Nation, La Cosa Nostra) goszczą coraz liczniejszą publiczność. Zaś kolejne londyńskie rozgłośnie pirackie porzucają drum'n'bass na rzecz UKG/2step.
Popularność sceny UKG jest różnie postrzegana przez jej animatorów. Niektórzy - jak Grand Nelson - są zadowoleni, gdyż rośnie ilość imprez, miłośników nowego brzmienia i oczywiście nakłady płyt. Uważają również, że komercjalizacja nie musi oznaczać spłycenia nagrań, a UK garage mimo wszystko zachowa swój undergroundowy klimat. Nie wszyscy jednak w to wierzą, jak np. DJ $ki: "Wcześniej na imprezy przychodzili ludzie w wieku 21 lat i starsi, natomiast ostatnio do niektórych klubów wpuszczają nawet czternastolatków. A dzieciaki mają niewłaściwe podejście. Nie przychodzą tu dla muzyki, ale dlatego, że 2 step po prostu stał się modny".
Jednak "dzieci" zwykle wolą trance. Publiczność UKG to oprócz zagorzałych fanów garage, przede wszystkim fani połamanych rytmów. 2 step - styl skoczny, melodyjny, czy wręcz "seksowny" - jest dla nich logiczną kontynuacją jungle, który sam ewoluował w stronę ponurych odmian drum'n'bassu - techstep i darkside. UK garage jest również muzyką "weteranów" pierwszych rave'ów. Starsi o dziesięć lat, źle czują się wśród klubowej młodzieży, preferując "poważniejsze" lokale. Nie tak dawno pojawiły się nawet "2 stepowe" wersje hitów ery hardcore rave , np. "Hurt U So" Jonny'ego L czy "Bombscare" 2 Bad Mice. A ponieważ dorośli już klubowicze zdążyli dorobić się potomstwa, niektóre "garażowe" lokale oferują opiekę nad ich pociechami podczas imprez!

UK garage to nie tylko muzyka, ale również towarzysząca jej moda, slang i cała klubowa otoczka. Do klubów nie wpuszcza się gości w ubraniach sportowych czy jeansach. Obowiązują stroje z kolekcji kreatorów mody, a pokazywanie bogactwa jest w dobrym tonie. UKG pomimo swojego "podziemnego" pochodzenia kojarzony jest obecnie z luksusem - piękne kobiety, drogie samochody, szampan... Miłośnicy UK garage omijają też Ibizę opanowaną przez fanów trance'u i house'u. Zamiast tego odwiedzają kurort Ayia Napa na Cyprze i tamtejsze kluby Pzazz, The Spot, Gass Club.
Jeżeli UK garage nie podzieli losu jungle, a jego twórcy nie zrezygnują z komercyjnego powabu swoich nagrań, styl ten nie zniknie jako sensacja jednego sezonu. Połączenie nowatorstwa, sprytnych zapożyczeń z innych gatunków i konserwatyzmu pierwotnej sceny garage to recepta na dłuższą popularność.

Żródło:http://www.e-umc.com/?id=artykuly-3-56

Reprezantywni artyści

Blaze/ Kerri Chandler / Joe Claussell / Todd Edwards / Cevin Fisher / Loleatta Holloway / Tony Humphries/ Larry Levan / Masters at Work / Byron Stingily / Todd Terry / Ultra Naté / Colonel Abrams / Benji Candelario / D Train / François K / Danny Krivit / Joey Negro / Danny Tenaglia / Junior Vasquez/

Reprezentatywne płyty

 
 
  Loleatta Holloway Greatest Hits   1996 
 Kerri Chandler   Kaoz Theory: The Essential Kerri Chandler   1998 
 Larry Levan  Live at the Paradise Garage  2000 
 Masters at Work   MAW Records: The Compilation, Vol. 1   1998 
 Loleatta Holloway Runaway: The Best of Loleatta Holloway   1997 
 Ultra Naté  Situation: Critical  1998 
 Tony Humphries  Take Home the Club   1997 
 David Mancuso Presents The Loft [CD]   1999 
 Blaze           The Many Colours of Blaze   1999 
 Todd Edwards  Todd Edwards' Nervous Tracks   1999 
 Todd Terry  Todd Terry's Greatest Hits  2000 
 Cevin Fisher  Underground 2000   2000 
 Armand Van Helden 2 Future 4 U [US]   1999 
 

Galliano

Właśc. Rob Gallagher. Raper i poeta jazzowy. Pierwszą inspiracją była dla niego szkolna wycieczka do Lintona Kwesi Johnsona; później sam odkrył początki rapu w twórczości Last Poets (Ostatnich Poetów). Po ukończeniu szkoły Galliano prowadził własną audycję na falach jednej z pirackich stacji radiowych, udzielał się też na podziemnej scenie poetyckiej. Najważniejsze były jednak występy w klubie Babylon Gilesa Petersona przy londyńskiej ulicy Charing Cross. Bardzo przypadły mu do gustu brzmienia rare groove i jazzu, które tam poznał; wykorzystał je potem jako muzyczny podkład do swej twórczości. Pierwszy singel "Frederick Lies Still" -hołd dla Curtisa Mayfielda i "Ostatniego Poety" Jalala Mansura Nuriddina -Galliano wydał z Petersonem, a pod własnym imieniem zadebiutował utworem "Welcome To The Story". Stał się jednym z najważniejszych współpracowników wytwórni Acid Jazz - bardzo dobre stosunki łączyły go z producentem Chrisem Bangsem.
Gdy Peterson na życzenie wytwórni Phonogram Records założył firmę Talkin' Loud, która miała mieć podobny profil jak Acid Jazz, pierwszy na liście płac był właśnie Galliano. Choć jak na razie odnosił sukcesy solowe, postanowił urozmaicić swe występy na żywo oraz nagrania i za czął współpracować z innymi muzykami.
Tak więc oficjalnymi członkami zespołu Galliano zostali wokalistka Constantine Weir (która zaśpiewała przedtem na dwóch przebojach grupy S-Express i była menedżerką słynnego w latach 70. funkowego klubu The Shack) oraz perkusista Bro.Spry (wlaśc. Crispin Robertson. były zawodowy deskorolkarz i muzyk sesyjny. współpracujący m.in. z grupami Soul II Soul, Yazz, Bananarama, Young Disciples itd.); poza tym sporadycznie w grupie udzielał się Jalal Nuriddin.

Muzycy ci - przy pomocy byłego członka grupy Style Council - Micka Talbota, nagrali debitancki album Galliano. Skład zespołu zmieniał się, w nagraniach do trzeciego albumu brali udział wokalistka Valerie Ettienne, Ernie McKone. Talbot, Spry oraz Mark Vandergucht (gitara).
Po dwóch latach milczenia w maju 1994 r. zespół wydał singel "Long Time Gone", własną wersję starej piosenki Davida Crosby'ego, dzięki której Galliano trafił do programu "Top OfThe Pops". co było początkiem kariery komercyjnej. W tym samym roku ukazała się bardzo ciekawa płyta z remiksamiA Thicker Plot, na której wspomagali zespół m.in, Andrew Weatherall, Palm Skin Productions i DJ Krush. Na ostatnim, bardzo eklektycznym albumie 4 znalazło się miejsce dla różnych brzmień od folkrocka do brzmienia drum' n' bass.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nothing Has Changed	Galliano	03.1991	88[1]	-	Talkin' Loud TLK 6	[Producer - Chris Bangs][written by R. Galliano. C. Bangs]
Skunk Funk	Galliano	05.1992	41[2]	-	Talkin' Loud TLK 23	[Producer - Mick Talbot][written by R. Gallagher/C. Robinson/N.C. Weir]
Prince Of Peace	Galliano	08.1992	47[3]	-	Talkin' Loud TLK 24	[Producer - Mick Talbot][written by R. Gallagher/C. Robinson/N.C. Weir/P. Sanders/L. Thomas]
Jus' Reach Recycled/Hungry Like A Baby	Galliano	10.1992	66[2]	-	Talkin' Loud TLK 29	[Producer - Mick Talbot][written by R. Gallagher, C. Robinson, N. C. Weir]
Long time gone	Galliano	05.1994	15[5]	-	Talkin' Loud TLK 48	[Producer - Adam Moseley ][written by D. Crosby][oryginalnie nagrana przez Crosby,Stills,Nash & Young w 1971]
Twyford down	Galliano	07.1994	37[3]	-	Talkin' Loud TLK 49	[Producer - Adam Moseley , Galliano][written by Mick Talbot, R. Gallagher]
Ease your mind	Galliano	07.1996	45[6]	-	Talkin Loud TLDD 10	[Producer - Demus, Ski Oakenfull][written by R. Gallagher, D. Oakenfull, V. Etienne]
Roofing tiles	Galliano	10.1996	87[3]	-	Talkin Loud TLCD 13	[Producer - Demus, Ski Oakenfull][written by R. Gallagher]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Joyful Noise Unto The Creator	Galliano	06.1992	28[3]	-	Talkin Loud 8480802	[produced by Mick Talbot]
The Plot Thickens	Galliano	06.1994	7[13]	-	Talkin' Loud 5225522	[produced by Adam Moseley/Galliano]
4	Galliano	10.1996	106[1]	-	Talkin Loud 532811	[produced by Demus and Ski Oakenfull]

Future Sound of London

FUTURE SOUND OF LONDON, brytyjski duet. Garry Cobain (właśc. Garry Cockbain; 16.05.1966, Bedford) - k, g, voc i Brian Dougans(1968, Glasgow, Szkocja) -k poznali się w 1985 podczas studiów w Manchesterze (później przenieśli się do Londynu). Zaczęli razem tworzyć syntezatorową muzykę taneczną; żadna odmiana elektronicznego grania, od techno przez house po ambient, nie była im obca. W na­stępnym okresie zasypali rynek wspólnymi nagraniami, firmowanymi różnymi nazwami, m.in. Humanoid (np. przebój Stakker Humanoid z 1988 i album "Global" dla Westside z 1989; głównym twórcą i wykonawcą był tu jeszcze Dougans), Art Science Technology, Metropolis, Mental Cube, Intelligent Communication, Smart Systems, Semi Real, Indo Tribe, Yage, Future Sound Of London i Amorphous Androgynus (np. albumy "Tales Of Ephidrena" dla Quigly z 1993 i "Alice In Uitraland" dla Harvest z 2005).
Nazwą Future Sound Of London sygnowali nagrania, w których mniejsze znaczenie miała strona rytmiczna, niezwykle ważna w techno, a większe - intrygujące brzmienie, uzyskiwane m.in. z pomocą samplerów. Pierwszymi płytami, na których pojawił się ten szyld, były czwórki z cyklu "Pulse", wydawane od 1991 przez Jumpin' & Pumpin' (zawierały też muzykę firmowaną: Indo Tribe, Smart Systems czy Yage). W lutym 1992 dorobili się przeboju Papua New Guinea. Była to rzecz niezwykle oryginalna, łącząca w sobie elementy takich stylów, jak techno, house i dub, przesycona egzotyczną aurą, wzbogacona wsamplowanym głosem Lisy Gerrard z Dead Can Dance - porównywana do wspólnych dokonań Davida Byrne'a i Briana Eno. Utwór trafił w czerwcu 1992 na album "Accelerator", pełen jeszcze muzyki przeznaczonej do tańca (np. Expander, Pulse State), ale nie pozbawionej kolażowych, nasyconych różnymi efektami dźwiękowymi wstawek w ambientowym nastroju.
Dwie płyty zestawu "Lifeforms", wydanego w maju 1994 przez Virgin, wypełniły już bardziej przestrzenne kompozycje, płynące nieprzerwanym strumieniem, intrygujące nawiązaniami do tak różnych odmian elektronicznego grania, jak ambient, jungle i trip hop, ożywiane odgłosami w rodzaju plusku wody, łopotu skrzydeł ptaków podrywających się do lotu i szumu wiatru, przeznaczone raczej do słuchania niż do tańca, np. Cascade, Dead Skin Cells, Lifeforms, Among Myselves, Spineless Jelly, Vertical Pig, Omnipresence. W Cerebral można było usłyszeć głos Toni Halliday z Curve, we Flak gitarę Roberta Frippa, lidera King Crimson, a w jednej z wersji Lifeforms wydanych na małej płycie "Lifeforms" - głos Elizabeth Fraser, wokalistki Cocteau Twins.
Dwa utwory z albumu były przebojami - w październiku 1993 Cascade i w sierpniu 1994 wspomniany Lifeforms. Płyta "ISDN" z grudnia 1994 dokumentowała występy Future Sound Of London w londyńskim studiu, transmitowane telefonicznie do rozgłośni radiowych i klubów w kraju i za granicą, w tym jeden z gościnnym udziałem Roberta Frippa. Wypełniła ją muzyka bardziej mroczna niż dawniej, chwilami ambientowa, ale niekiedy atakująca elektronicznym hałasem, zakorzeniona w różnych stylach, od funku (np. Far Out Son Of Lung And The Ramblings Of A Madman) po techno (np. Just A Fuckin' Idiot), nierzadko z domieszką brzmień industrialnych (np. Egypt). Towarzyszyła jej wydana w maju 1995 płytka "Far Out Son Of Lung And The Ramblings Of A Madman".
Jeszcze bardziej przytłaczającym i ha­łaśliwym dziełem był album "Dead Cities" z października 1996, malujący obraz upadku cywilizacji wielkomiejskiej, ożywiony zgiełkiem gitar, wysamplowanym z nagrań Run-D.M.C. (np. We Have Explosive, Herd Killing). Towarzyszyły mu płytki "My Kingdom" z października 1996 i "We Have Explosive" z kwietnia 1997.
Dopiero w sierpniu 2002 trafił na rynek kolejny album Future Sound Of London, "The Isness", dokumentujący zwrot w stronę psychodelii spod znaku The Beatles, Pink Floyd, Gong, Spacemen 3 czy The Chemical Brothers (np. Elysian Feels, The Mello Hippo Disco Show, The Calaxial Pharmaceutical, High Tide On The Sea Of Flesh). Towarzyszyła mu płytka "The Mello Hippo Disco Show" z grudnia 2002 (sygnowana: Amorphous Androgynous).
Duet wsławił się też remiksami nagrań innych artystów, m.in. Apollo 440, The Shamen, Jona Andersona, Bryana Ferry'ego oraz Roberta Frippa i Davida Sylviana. Ponadto realizował teledyski i eksperymentalne filmy oraz zajmował się grafiką komputerową.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Papua New Guinea	Future Sound of London	05.1992	22[8]	-	Jumpin' & Pumpin' TOT 17	[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
Cascade	Future Sound of London	11.1993	27[4]	-	Virgin VST 1478	[written by Future Sound Of London][produced by Future Sound Of London]
Expander	Future Sound of London	07.1994	72[1]	-	Jumpin' & Pumpin' 12 TOT 37	[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
Lifeforms with Elizabeth Fraser	Future Sound of London	08.1994	14[5]	-	Virgin VST 1484	[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
Far-Out Son of Lung and the Ramblings of a Madman	Future Sound of London	05.1995	22[7]	-	Virgin VST 1540	[written by Future Sound Of London][produced by Future Sound Of London]
Papua New Guinea `95	Future Sound of London	05.1995	105[2]	-	Jumpin' & Pumpin'	-
My Kingdom	Future Sound of London	10.1996	13[6]	-	Virgin VST 1605	[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]
We Have Explosive	Future Sound of London	04.1997	12[11]	-	Virgin VSCDX 1616	[written by Future Sound Of London][produced by Future Sound Of London]
Papua New Guinea 2001	Future Sound of London	09.2001	28[13]	-	Jumpin' & Pumpin' TOT 44	[written by Garry Cobain,Brian Dougans][produced by Future Sound Of London]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Accelerator	Future Sound of London	07.1992	75[1]	-	Jumpin' & Pumpin' LP TOT 2	[produced by Future Sound Of London,Luco]
Lifeforms	Future Sound of London	06.1994	6[10]	-	Virgin CDV 2722	[silver-UK]
ISDN	Future Sound of London	12.1994	62[1]	-	Virgin V 2755	-
ISDN remix	Future Sound of London	06.1995	44[3]	-	Virgin	-
Dead Cities	Future Sound of London	11.1996	26[12]	-	Virgin V 2814	[produced by Future Sound Of London]
Amorphous Androgynous: The Isness	Future Sound of London pres. Amorphous Androgynous	08.2002	68[2]	-	Future Sound Of London Recordings FSOLLP 101	[produced by Future Sound Of London]

Funki Porcini

Właśc. James Braddell, opuścił Anglię w wieku lat 19., by uciec od „depresji i snobizmu”. Legenda mówi, że gdy wylądował bezpiecznie w Los Angeles, wydał wszystkie swoje pieniądze (300 dolarów) w trzy dni. Wiele podróżował po USA, ostatecznie na dłużej zatrzymał się w San Francisco, poznając zupełnie inny świat. Kupił saksofon w lombardzie, zdobył inspirację od swojego współmieszkańca, słynnego awangardzisty Snakefingera, który wtedy był jednym z liderów unikalnej, całkowicie eksperymentalnej industrialnej sceny.

 Po kolejnej próbie pobytu w Anglii, ponownie wyemigrował, na krótko do Niemiec, potem do Włoch, gdzie mieszkał przez dziesięć lat. Dwa lata temu powrócił po raz kolejny do swego rodzinnego kraju i zdecydował się pozostać w Londynie. Teraz czuje się w Anglii jak turysta. Zainteresowanie muzyką nie opuściło go od czasu pobytu w San Francisco. Współpraca z wytwórnią Ninja Tune zaczęła się jeszcze, kiedy przebywał we Włoszech i rozkwitła po powrocie do Anglii. Po kilku wysoko ocenionych singlach („Dubble” był w tygodniku „Melody Maker” płytką tygodnia), mistrz perwersyjnego beatu wydał swój debiutancki album Head Phone Sex latem 1995 r.

Prasa pisała o „podróży wokół domu wariatów - zepsutym muzycznym azylu sexu” i „bujnej wojerystycznej fantazji”. Ciąg dalszy orgii-znalazł się na drugiej płycie Love, Pussycats & Carwrecks, która zawiera wszystko: od abstrakcyjnego jazzu do szalonego burleskowego drum’n’bass. Warto wspomnieć także o minialbumie Ashabanapal's Pink Inflatable, z którego „King Ashabanapal” był wielkim (w pełni zasłużenie) przebojem, uzupełnionym na tej płycie o remiksy Dillinja (jungle) i Plaid (2/3 Black Dog).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rockit Soul Music	Funki Porcini	02.1999	177[1]	-	Ninja Tune ZEN 1276	[written by Funki Porcini][produced by Funki Porcini]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love, Pussycats & Carwrecks	Funki Porcini	06.1996	117[2]	-	Ninja Tune ZEN CD 23	[Producers: Funki Porcini]

Fun-Da-Mental

Grupa założona w sierpniu 1991 r. w Bradford w hrabstwie Yorkshire (Anglia) z myślą o występie na londyńskim Notting Hill Carnival. Muzyczną stylistykę zespołu określa się jako „world dance”. Choć wszyscy czterej członkowie pierwotnego składu urodzili się w Pakistanie bądź Indiach, dorastali w miastach północnej Anglii.

Początkowo w skład grupy wchodzili Propa-Ghandi (właśc. Aki Nawaz), DJ Obeyo, Bad-Sha Lallaman oraz Man Tharoo Goldfinger (właśc. Inder Mantharoo; równocześnie członek grupy Transglobal Undergound). Propa-Ghandi był uprzednio członkiem gotyckich grup Southern Death Cult oraz Getting The Fear, współpracował z wytwórnią Nation Records i działał pod pseudonimem DJ Blacka D.

Zespół zadebiutował singlem „Janaam-The Message” (tylko na kasecie), który szybko zwrócił uwagę brytyjskiej prasy muzycznej, zwłaszcza czasopism zajmujących się muzyką taneczną. Następnym singlem byl ,;Gandhi’s Revenge”, później wydano „Sister India”; utwór nagrany do nadawanej na żywo przez Radio I audycji Johna Peęla. Wydawało się, że nadchodzi moment przełomowy w karierze grapy - i rzeczywiście, nadszedł, tylko niezupełnie taki, jakiego się spodziewano, Podczas nagrywania pod koniec 1993 r. wideoklipu w Pakistanie zespół rozpadł się.

Podobno chodziło o wypłaty honorariów i podział pieniędzy. Raperzy Goldfinger i Bad-Sha Lallaman oraz DJ Obeyo odeszli, chcieli przy tym, żeby im przypadła nazwa zespołu; w końcu założyli formację Det-Ri-Mental (czyli, w wolnym tłumaczeniu, „poszkodowani”). Fun-Da-Mental działał jednak dalej, a pierwszym singlem po rozłamie był „Countryman” z listopada 1993 r. Następnie wspólnie z zespołem Pop Will Eat Itself nagrano antyrasistowski utwór „Ich bin ein Auslander”.

 W 1994 r. ukazał się następny kontrowersyjny singel „Dog Tribe” (czyli
„psi szczep”), który rozpoczyna się od pogróżek pozostawionych na taśmie automatycznej sekretarki organizacji Youth Against Racism (Młodzież Przeciw Rasizmowi) przez członka skrajnie prawicowej bojówki Combat 18. Zresztą sam zespół Fun-Da- Mental stał się celem ataków ze strony m.in. British National Party (Brytyjskiej Partii Narodowej) - partia ta została zmuszona do przeprosin za umieszczenie na okładce swego pisma zdjęcia grapy z podpisem „banda azjatyckich oprychów”.

Fun-Da-Mental był jedną z pierwszych grup, które po obaleniu apartheidu odwiedziły RPA; występy zespołu zrobiły tam duże wrażenie. Następnie ukazał się debiutancki album, którego tymi jest nawiązaniem do jednej z wypowiedzi „Black Panther” („czarnej pantery’ ’) Bobby’ego Seale’a. Na płycie znalazły się remiksy utworów „Wrath Of The Blackman” oraz „Countryman”, a gościnnie wystąpili Neil Sparkes z Transglobal Underground, poetka Subi Shah oraz Nihal, były wokalista zespołu Collapsed Lung. Najświeższe produkcje grupy to single „Gold Burgef ’ (1994) i „Goddevil” (1996).

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Seize The Time	Fun-Da-Mental	06.1994	74[1]	-	Nation NATCD 33	[produced by Aki Nawaz]