Firehouse

Amerykańska grupa hair metalowa założona w 1988 roku. Lata 80-te. Stany Zjednoczone. Hair metal zaczyna fascynować coraz więcej młodych ludzi. Jednym z nich jest Bill Leverty, gitarzysta pochodzącej z Virginii grupy White Heat. W zespole tym ciągle brakuje prawdziwego frontmana i perkusisty, więc Bill szuka ich za pośrednictwem ogłoszenia w lokalnej gazecie. Jedyna osoba, jaka zwraca jego uwagę, to perkusista formacji Century, Michael Foster, który dysponuje również bardzo dobrym głosem. Był rok 1984 i White Heat wciąż grali tylko covery innych znanych kapel. Tak było przez ponad rok aż do momentu, gdy Bill i Mike usłyszeli o grupie Maxx Warrior, słynącej ze wspaniałego frontmana (CJ Snare) i basisty (Perry Richardson). Poszli oczywiście do klubu na ich koncert, po którym Bill zaproponował im wspólne nagranie dema, a gdy kilka tygodni później Maxx Warrior definitywnie się rozpadł, wszystko stało się jasne. CJ nagrał demo z White Heat i wystąpił na kilku koncertach w Virginii. Bill odkrył ponadto, ze CJ jest świetnym pianistą i postanowił wykorzystać to w przyszłości. Kasetę z wokalem Snare’a zanieśli Richardsonowi. Podobało mu się, ale miał umówioną trasę z inną kapelą i obiecał, że wrócą do tematu za około pół roku. Kapela przeniosła się do Charlotte w północnej Karolinie i zaczęła nagrywanie kolejnego dema w piwnicy wynajętego domu. Zgodnie z obietnicą dołączył do nich wtedy Perry Richardson.
Narodził się Firehouse (oficjalnie za rok powstania grupy uznaje się 1988). Kolejne lata to szlifowanie formy i ciągłe rozwijanie kontaktów (m.in. kontrakt na używanie sprzętu Yamahy). W grudniu 1989 r. na ich duży koncert w Charlotte przybył vice prezes działu wydawniczego Epic Records, Michael Caplan. Przyjechał oczywiście z propozycją nagrania płyty, ale co ważniejsze, nie chciał żadnych zmian w muzyce chłopaków, zostawiając im wolną rękę. Tak w roku 1990 powstał Firehouse - debiutancki album grupy. Nagrany pod okiem sprawdzonego producenta Davida Pratera stał się jednym z najpopularniejszych hardrockowych albumów. Sprzedano ponad 2 000 000 sztuk, a singiel Love Of A Lifetime kupiło ponad 500 000 fanów. Singiel ten był nawet na 3 miejscu na amerykańskiej liście przebojów, a wcześniej do miejsca 14-go dotarł Don’t Treat Me Bad. Poza podwójną platyną w Stanach zespół dostał złote płyty w Kanadzie, Japonii i Singapurze. Firehouse z grona nieznanych kapelek stali się gwiazdami wielkiego formatu. Najpopularniejszy weselny utwór 1991 roku w Stanach, który podczas ślubów w Las Vegas zastąpił marsza weselnego (Love Of A Lifetime) był również dziełem zespołu. Także oni mieli świetnie brzmiące na koncertach utwory jak All She Wrote czy Rock On Radio.
Kiedy krytycy szukali dziury w całym, zespół nie przejmował się wcale, a jakby na złość odnosił kolejne sukcesy. Otrzymał w 1991 r. American Music Award jako najlepszy nowy zespól rockowy (zostawiając w polu takie tuzy jak Nirvana czy Alice In Chains). Następne nagrody sypały się jak z rękawa: najlepszy nowy zespół 1991 r. według Metal Edge, Young Guitar i Music Life.
Idąc za ciosem, grupa wydaje w 1992 r. swoją drugą płytę Hold Your Fire, będącą kontynuacją debiutu i nagraną pod okiem tego samego producenta. Znowu cała wiązka hitów jak Reach For The Sky ( 18 miejsce na amerykańskiej liście przebojów), Sleeping With You czy When I Look Into Your Eyes (miejsce 7 na ww. liście). To bardzo udany sequel: takie utwory jak Rock You Tonight, Life In The Real World czy przepiękna ballada Hold The Dream na długo pozostają w pamięci fanów. Zespół sprzedaje ponad milion płyt i staje się megagwiazdą. Firehouse ciągle koncertuje, odwiedza praktycznie wszystkie amerykańskie miasta, staje się gwiazdą "w zasięgu ręki".
Ale nic co piękne nie trwa wiecznie, zespół coraz gorzej znosi wielomiesięczne trasy, zmęczenie daje o sobie znać. Firehouse dosięga to samo, co wiele innych gwiazd rocka - wyeksploatowanie przez firmę płytową. Kiedy muzycy wydają w 1995 r. trzecią płytę zatytułowaną po prostu 3 widać jak na dłoni, że pewną erę zespół ma już za sobą. Zmiana producenta na Rona Nevisona (współpracował z Damn Yankees, Heart, MSG i Ozzy Osbournem) nie przynosi grupie nic dobrego. Utwory są coraz bardziej sztampowe, brakuje zacięcia i świeżości. Brakuje na 3 dużego hitu, utworu, który "popchnął" by płytę. Takiej roli nie spełnia zapowiadany na megahit Here For You. Za sprawą ballady I Live My Life For You, Firehouse jest kolejnym po Bon Jovi i Scorpions rockowym zespołem grającym ładne piosenki. Utwór ten zostaje umieszczony na dziesiątkach składanek i rożnego rodzaju zestawach. Przy okazji nie zauważono dwóch perełek tego albumu, myślę o Trying To Make A Living i cudownej balladzie No One At All. Niewątpliwie popularności nie dodał też zespołowi fakt, iż muzycy pozują do zdjęć w grungowych fryzurach i flanelowych koszulach.
Epic Records, żeby ratować sprzedaż wysyła zespół na tournee do południowo - wschodniej Azji oraz do Ameryki Południowej i jest to dobre posunięcie, gdyż grupa staje się lepiej znana w bardzo egzotycznych krajach. Już rok później (1996) ukazuje się Good Acoustics. Jest to album zawierający akustyczne wersje największych przebojów Firehouse i cztery nowe utwory, oczywiście w wersjach unplugged. Dzięki udanej promocji zespołu w poprzednim roku płyta szybko zyskuje status złotej w Malezji, Tajlandii i na Filipinach. Zespół koncertuje ponownie w Azji, a zapotrzebowanie na koncerty jest tak duże, że muzycy wracają tam w lutym 1997. Azjatyckie apetyty zostały rozgrzane do tego stopnia, że w lipcu 25 koncertów w samej tylko Indonezji zostało całkowicie wyprzedane. Podczas gdy media Europy i Ameryki Północnej zalała fala grungu i powracającego punk rocka, w Japonii i krajach azjatyckich nastąpił prawdziwy rozkwit hardrocka. Oczywiście w zaistniałej sytuacji zespół zmienił wytwórnię na japońską Pony Canyon Records.
Cała czwórka solidnie odpoczęła i wzięła się na wiosnę 1998 za nagrywanie nowego dzieła. W krótkim okresie pomiędzy nagraniem płyty, a jej premierą wzięli udział w trasie koncertowej Rock Never Stops, razem z Warrant, Slaughter, Quiet Riot i LA Guns. W październiku 1998 r. ukazała się płyta Category 5, chyba najbardziej niedocenione "dziecko" Firehouse. Cały krążek to wspaniałe kompozycje o których trudno zapomnieć. Nie ma tu znaczenia, że zespół złagodniał i wszystko jest "grzeczniejsze". Przede wszystkim słychać, że odzyskali radość tworzenia muzyki i energię do jej wykonywania. Najlepsze punkty programu to ostre Have Mercy, bardzo rock and rollowe Life Goes On i Can’t Stop The Pain oraz klimatyczne, nastrojowe utwory w stylu Dream i Get Ready. Ogólnie cała płyta robi bardzo pozytywne wrażenie i jest godna polecenia każdemu fanowi AOR.
Jeszcze przed końcem 1998 roku mało znana koreańska wytwórnia Legacy Records wydała płytę Greatest Hits - składankę największych hitów zespołu uzupełnionych o wersje live Don’t Treat Me Bad i Reach For The Sky, akustyczną Love Of A Lifetime i całkowicie nowy utwór na Święta, Christmas With You. Zgodnie z przewidywaniami zaplanowana trasa okazała się za krótka, toteż dodano trzy duże koncerty w Tokio, Nagoi i Osace, a bilety sprzedano "na pniu". Zarejestrowany koncert z Osaki z 22 kwietnia 1999 r. stał się materiałem na pierwszy album live w historii zespołu. Wydano go w Japonii już w grudniu 1999 r. jako Bring’em Out Live, przez nowego wydawcę grupy Spitfire Records. Co ciekawe stare utwory jak Reach For The Sky, All She Wrote czy Overnight Sensation brzmią zadziwiająco świeżo. Niewątpliwie to zasługa realizatora i świetnie reagującego tłumu , ale słychać też, że sam zespół jest w dobrej kondycji i stać go na wiele.
Po tych morderczych koncertach Firehouse ponownie zaszyli się w studio by nagrać długo oczekiwany nowy album studyjny. Niedobra wiadomość spadła na fanów Firehouse w połowie sierpnia 2000. Odszedł Perry Richardson, nie mogąc dogadać się z pozostałymi członkami co do muzycznych dążeń zespołu. Nieoficjalne plotki podawały zaś inną przyczynę odejścia basisty. Według nich Perry zaczął mieć kłopot z narkotykami (a nawet je przemycać z Azji), podczas gdy reszta kapeli nawet nie pije po koncercie. Zastąpił go Bruce Waibel, grający wcześniej z Gregg Allman Band i Marshall Tucker Band.
Nowy materiał ukazał się w Japonii już w pierwszej połowie września pod chemicznym tytułem O2. Jest to bardzo trudny do zaklasyfikowania album, gdyż ścierają się w nim rożne dążenia członków grupy. Perry Richardson był zwolennikiem ciężkiego brzmienia hardrockowych grup z końca lat dziewięćdziesiątych, a reszta grupy uznała, że nie będą zmieniać swojego ciężko wypracowanego wizerunku. Powstał więc materiał dość ciekawy gdzie ciężkie riffy mieszają się z chórkami rodem z AOR (The Dark, Take It Off). Rapujący w The Dark CJ Snare stał się przyczyną mojego upadku z krzesła, chociaż takie śpiewanie wyszło mu bardzo dobrze. Z taką miesznaką stylów mamy do czynienia tylko przez pierwsze 3 kompozycje, a pozostałe są bardzo "firehousowe" w jak najlepszym tego słowa znaczeniu. Utwory jak Don’t Fade On Me, I’d Rather Be Making Love czy What You Can Do brzmią jak pierwsza liga światowego hardrocka. No i Loving You Is Paradise, cudowna ballada przy której, jak mawia mój kumpel, kobieta sama się rozbiera. Ogólnie to naprawdę, dobra płyta, nowocześnie zagrana i zrealizowana. O2 jest zwiastunem nowych, lepszych czasów dla hardrocka i AOR.
W 2003 roku nakładem Spitfire Records ukazał się kolejny album "Strażaków", zatytułowany Prime Time. W stosunku do dwóch poprzednich płyt grupa poczyniła spory postęp muzyczny i kompozycje bliższe są tym razem hard rockowi lat osiemdziesiątych. Gdzieniegdzie można się doszukać wpływów Aerosmith i AC/DC, nie zabrakło też wpływów bluesa. Najlepszymi kompozycjami na krążku są mocno rockowe Body Language i balladowe Let Go. Warto nadmienić, że w dwóch utworach na płycie zaśpiewał gitarzysta Bill Leverty, a w jednym wokalnie udzielał się perkusista Michael Foster. Album nagrano już z udziałem nowego basisty, którym został Dario Seixas.
We wrześniu 2003 roku zmarł były basista grupy, Bruce Waibel. Nieco później zespół doświadczył jeszcze kolejnej zmiany na stanowisku basisty, mianowicie Dario Seixasa zastąpił Allen McKenzie. Na 2004 rok Firehouse zaplanowało serię koncertów w Europie, podczas których "Strażakom" towarzyszyć mają Danny Vaughn i formacja Pride. W międzyczasie gitarzysta Bill Leverty zapowiedział nagranie swojej solowej płyty.
Przez te wszystkie lata zespół zagrał setki koncertów z największymi gwiazdami rocka (Bon Jovi, Tesla, Warrant, Trixter, Cher, Damn Yankees, Status Quo, Nelson to tylko początek listy) i zjeździł wszystkie zakątki obu Ameryk, Japonii, południowo-wschodniej Azji i Europy. Zważywszy, że CJ, Bill i Mike są niezwykle "muzycznie płodni" możemy się spodziewać jeszcze wielu wspaniałych i udanych albumów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don' t treat me bad/Overnight sensation	Firehouse	03.1991	71[1]	19[23]	Epic 73 676	[written by Bill Leverty, C.J. Snare, Michael Foster][produced by David Prater][16.Mainstream Rock Tracks]
Love of a lifetime/Helpless	Firehouse	06.1991	-	5[22]	Epic 73 771	[gold][written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater]
All she wrote/Love of a lifetime [acoustic]	Firehouse	11.1991	-	58[14]	Epic 73 984	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater][25.Mainstream Rock Tracks]
Reach for the sky/Don' t treat me bad [live]/Shake & tumble [live]	Firehouse	07.1992	-	83[5]	Epic 74 335	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater][27.Mainstream Rock Tracks]
When i look into your eyes/Life in the real world	Firehouse	08.1992	65[1]	8[20]	Epic 74 440	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by David Prater]
Sleeping with you	Firehouse	12.1992	-	78[8]	Epic 74 323	[written by Bill Leverty, C.J. Snare]
I live my life for you/What' s wrong/Love of a lifetime [acoustic]	Firehouse	02.1995	-	26[20]	Epic 77 812	[written by Bill Leverty, C.J. Snare][produced by Ron Nevison][20.Adult Contemporary Chart]
Here for you/I live my life for you	Firehouse	07.1995	-	108[5]	Epic 77 949

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Firehouse	Firehouse	03.1991	-	21[76]	Epic 46 186	[2x-platinum][produced by David Prater]
Hold your fire	Firehouse	07.1992	-	23[30]	Epic 48 615	[gold][produced by David Prater]
3	Firehouse	04.1995	-	66[9]	Epic 57 459	[produced by Ron Nevison]

Firefall

FIREFALL, grupa amerykańska. Powstała w 1974 w Boulder w stanie Kolorado. Utworzyło ją czterech cenionych muzyków, Mike Clarke (właśc. Michael Dick; 3.06.1944, Teksas -19.12.1993, Treasure Island, Floryda) - dr, perc, hca zdobył uznanie jako członek The Byrds i The Flying Burrito Brothers, Rick Roberts (31.08.1949, Clearwater, Floryda) - voc, g również występował w The Flying Burrito Brothers oraz nagrał dwa solowe albumy: "Windmills" (A&M;, 1972) i "She Is A Song" (A&M;, 1973), Jock Bartley (16.05.1959, Hutchinson, Kansas) - g, voc wspierał Grama Parsonsa i formację Tommy'ego Bolina Zephyr. A Mark Andes (właśc. Mark Christopher Andes; 19.02.1948, Filadelfia, Pensylwania) - b, voc działał kolejno w Canned Heat, Red Roosters, Western Union Band, Navarro, Spirit i Jo Jo Gunne. Składu dopełnił Larry Burnett (8.11.1951, Waszyngton) - g, voc, a w 1976 dołączył także David Muse - k, s, fl, hca. W 1980 Clarke'a i Andesa zastąpili Tris Imboden - dr, były muzyk La Seine, i George Hawkins - b, voc, współpracownik Lindseya Buckinghama, Micka Fleetwooda, Gary'ego Wrighta i Kenny'ego Logginsa. W 1981 odeszli Burnett i Hawkins. Wtedy przyjęto Chucka Kirkpatricka - g, k, voc, wywodzącego się z Game, Johna Sambataro - voc, g, k, legitymującego się współpracą z triem McGuinn, Clark & Hillman oraz Dave'em Masonem i Stephenem Stillsem, a także Kima Stone'a - b, voc. W 1982 zrezygnowali Roberts, Muse i Imboden, a dołączył brat Chucka, Scott Kirkpatrick - dr, vib, voc, również wcześniej związany z Game. W 1983 wrócił Muse. W tym samym roku Stone'a zastąpił najpierw Greg Overton - b, voc, a po kilku miesiącach Bob Gaffney - b, voc. W 1984 z formacją rozstał się Scott Kirkpatrick, a rok później także Chuck Kirkpatrick. Na miejsce pierwszego z nieh zwerbowano Sandy'ego Ficcę - dr, perc. W 1985 zamiast Muse'a pojawił się Steve Hadjoupolos - k, s, fl. W 1986 Gaffneya zastąpił Edie Gleason - b, voc, a w 1987 jego z kolei Bill Hopkins - b, voc .W 1987 na miejsce Hadjoupolosa wszedł Daniel Clawson - k, s, fl, hca. W 1988 wycofał się Sambataro. W 1992r Crichtona zmienił powracający Roberts, a gdy rok później odszedł, dołączyli Steven Weinmeister (13.09, Fort Collins, Kolorado)- voc, g i Stephen Thomas Menschel - voc, g.
W 1993 miejsce Clawsona zajął Jim Waddell - k, s, fl, hca,ale rok później zamiast niego przyjęto Braya Chiglię - k, s, fl. Już w 1995r wrócił Waddell i Chiglii podziękowano za współpracę. W 1997 Waddell znowu odszedł i zaangażowano Boba Fishera - k, s, fl. Gdy w 1998 wrócił Waddell, Fisher znalazł się za burtą. Kiedy w 1994 z formacją rozstał się na rok Hopkins, zastępował go Steve Jenks - b, voc. W 1999 odszedł Menschel, W 2000 na miejsce Waddella wrócił Muse. W 2001 na rok w składzie pojawił się dodatkowo Gary Jones - voc, g. W 2002 miejsce Muse'a zajął Chris Ball - s, fi, k, voc, znany m.in. z solowej płyty "Sleep Drum" (Sonal Anu, 2002).
Grupa zwróciła na siebie uwagę występami w nowojorskim klubie Other End. Podpisała kontrakt z wytwórnią Atlantic i w kwietniu 1976 zadebiutowała płytą "Firefall", nagraną przy pomocy producenta Jima Masona, współpracownika Poco. Było to dzieło wyrosłe z doświadczeń The Byrds, The Flying Burrito Brothers i Poco, pełne wtórnych, ale zgrabnych, ładnie zaaranżowanych i wybornie wykonanych piosenek, stawiających Firefall w gronie najpopularniejszych wykonawców muzyki z pogranicza country, popu i rocka.
Album rozszedł się w milionie egzemplarzy, a całkiem sporą popularność zyskały też towarzyszące mu single: Livin' Ain't Livin'/Love Isn't All z maja 1976, You Are The Woman/Sad Ol' Love Song z sierpnia tego roku i Cinderella/Dolphin's Lullaby z marca 1977. Dokonaniem bardzo podobnym do debiutu okazała się płyta "Luna Sea" z sierpnia 1977. Mimo braku nowych pomysłów powtórzyła jego sukces, podobnie jak kolejne single: Just Remember I Love You/Just Think z tego samego miesiąca i So Long/You And Me Baby ze stycznia 1978. Grupa z powodzeniem koncertowała w tym czasie w całych Stanach u boku m.in. Leona Russella, Toma Waitsa i Roya Buchanana.
Próbą odświeżenia formuły, m.in. elementami jazzu, był album "Elan" z października 1978, promowany singlami Strange Way/Anymore z września tego roku i Goodbye I Love You/Baby ze stycznia 1979. Niestety, za dowód wyczerpania się inwencji muzyków uznano płytę "Undertow" z listopada 1979. Była pierwszą w dorobku Firefall, która nie odniosła sukcesu.
Późniejsze albumy, nagrywane w coraz to innym składzie, jak "Clouds Across The Sun" z grudnia 1980, "Break Of Dawn" z września 1982 (z gościnnym udziałem m.in. Stephena Stillsa - g, p, voc i Davida Sanborna - s) oraz "Mirror Of The World" z listopada 1983, były dziełami coraz bardziej rutynowymi i zyskiwały coraz mniejsze uznanie słuchaczy. W następnym okresie grupa ograniczyła działalność do koncertów. Dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych wznowiła nagrania, ale z miernym powodzeniem artystycznym. Bartley jest nie tylko muzykiem; dał się też poznać jako malarz, a jego prace były wystawiane w galeriach w całych Stanach Zjednoczonych.
Clarke i Roberts po odejściu z Firefall nadal występowali razem - w późnej wersji The Byrds. Ponadto Roberts odniósł sukces jako twórca piosenek dla dzieci. Andes trafił do Heart. Gościnnie wspomagał w studiu i na scenie m.in. Joe Walsha, Stevie Nicks i Whitesnake, a w końcu dołączył do grupy syna The Luke Andes Band. Muse grał m.in. w The Marshall Tucker Band. Chuck Kirkpatrick z własnym zespołem Crane nagrał płytę "Crane" (Capitol, 1978).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Livin' ain' t livin'/ Love Isn't All	Firefall	05.1976	-	42[8]	Atlantic 3333	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason]
You are the woman/ Sad Old Love Song	Firefall	08.1976	-	9[22]	Atlantic 3335	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason]
Cinderella/ Dolphin's Lullaby	Firefall	03.1977	-	34[10]	Atlantic 3392	[written by Larry Burnett][produced by Jim Mason]
Just remember i love you/Just think	Firefall	08.1977	-	11[20]	Atlantic 3420	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason][1[2].Adult Contemporary Chart]
So long/ Piece of Paper	Firefall	01.1978	-	48[6]	Atlantic 3452	[written by Rick Roberts][produced by Jim Mason]
Strange way/ Anymore	Firefall	09.1978	-	11[19]	Atlantic 3518	[written by Rick Roberts][produced by Tom Dowd,Ron Albert,Howard Albert]
Goodbye ,i love you/ Baby	Firefall	01.1979	-	43[9]	Atlantic 3544	[written by Rick Roberts][produced by Tom Dowd,Ron Albert,Howard Albert]
Headed for a fall/ Just What You Need	Firefall	04.1980	-	35[9]	Atlantic 3657	[written by Rick Roberts][produced by Kyle Lehning,Firefall,Ron Albert,Howard Albert]
Love that got away/ Business Is Business	Firefall	06.1980	-	50[9]	Atlantic 3670	[written by Rick Roberts][produced by Kyle Lehning,Firefall,Ron Albert,Howard Albert]
Staying with it/ Dreamers	Firefall	01.1981	-	37[9]	Atlantic 3791	[written by Tom Snow,John Lewis Parker][produced by Kyle Lehning]
Always/ In the Dead of the Night	Firefall	01.1983	-	59[13]	Atlantic 89 916
Runaway love/What kind of love	Firefall	11.1983	-	103[5]	Atlantic 89 755

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Firefall	Firefall	05.1976	-	28[67]	Atlantic 18 174	[gold][produced by Jim Mason]
Luna sea	Firefall	08.1977	-	27[28]	Atlantic 19 101	[gold][produced by Jim Mason]
Elan	Firefall	10.1978	-	27[24]	Atlantic 19 183	[platinum][produced by Howard Albert, Ron Albert, Tom Dowd]
Undertow	Firefall	04.1980	-	68[15]	Atlantic 16 006	[produced by Firefall, Howard Albert, Kyle Lehning, Ron Albert]
Clouds across the sun	Firefall	01.1981	-	102[13]	Atlantic 16 024	[produced by Kyle Lehning]
The best of Firefall	Firefall	12.1981	-	166[4]	Atlantic 19 316
Break of dawn	Firefall	03.1983	-	199[3]	Atlantic 80 017	[produced by Howard Albert, Ron Albert]

Monochrome Set

Brytyjska  grupa, której muzykę jest bardzo trudno sklasyfikować z powodu krótkiej kariery, stylistycznej różnorodności, ciągłych zmian wytwórni i zmiennej popularności wśród słuchaczy. Powstała z końcem 1976r w składzie: Andy Warren (bas), Lester Square (gitara) i Bid (gitara, śpiew). Zaczynali w grupie B-Sides z Adamem Antem. Gdy zespół przekształcił się w Adam And The Ants, Bid i Lester Square odeszli, zakładając w styczniu 1978r Monochrome Set.

W 1979r dołączył związany krótko z Ants Warren, a po nim Jeremy Harrington (bas; wcześniej w Gloria Mundi i Main Street) oraz J.D. Heney (perkusja; wcześniej w Art Attacks). W latach 1979-80 grupa nagrywała dla wytwórni  single („He’s Frank”, „Eine Symphonie Des Graeuns”, „The Monochrome Set”, „He’s Frank (Slight Return)” -wszystkie różniące się stylem i treścią.

Albumowy debiut The Strange Boutique otarł się o listy bestsellerów. Kontynuacją tytułowego tematu były „405 Lines”, „Apocalypso” i drugi longplay, Love Zombies. Przez krótki czas na perkusji grał Lex Crane, zastąpiony przez Morrisa Windsora z Soft Boys. W tym składzie nagrano w lipcu 1982r błyskotliwą, seksualną  satyrę "The Mating Game”, a po niej „Cast A Long Shadow” i album Eligible Bachelors. Równocześnie do grupy dołączyli Carrie Booth (instrumenty klawiszowe), Nick Wesołowski (kolejny perkusista) i Fuz (gitara).

Longplay Volume, Brillance, Contrast byt kompilacją nagrań dla Rough Trade i dla BBC Radio 1. Przebojem stał się singiel „Jet Set Junta” , ale typowany na kolejne sukcesy tematy „Jacob’s Ladder” i „Wallflower” nie sprawdziły się, podobnie jak album Lost Weekend.

Rozczarowana grupa rozwiązała się, pozostawiając wydanie retrospektywy wytwórni El, filii Cherry Red. U schyłku lat 80-tych pojawiały się kolejne „dzieła rozproszone" Monochrome Set na albumach zawierających wczesne lub odnalezione nagrania (Colour Transmission, Westminster Affair). Zespół reaktywował się w w grudniu 1989 z Bidem, Lesterem i Warrenem oraz Orsonem Presence’em na instrumentach klawiszowych. Efektem był longplay Dante’s Casino. W latach 90-tych Monochrome Set koncentrowali się głównie na swoim kulcie, sięgającym na często odwiedzany przez nich Daleki Wschód.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jacob's Ladder/Andiamo	Monochrome Set	02.1985	81[7]	-	blanco y negro NEG 4	[written by Warren, Bid ][produced by John Porter]
Wallflower/Big Ben Bongo	Monochrome Set	05.1985	97[1]	-	blanco y negro NEG 4	[written by Bid, Haney][produced by John Porter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strange Boutique	Monochrome Set	05.1980	62[4]	-	Dindisc DID4	[produced by Bob Sargeant]