Patti Austin

Ur. 10.08.1948 w Kalifornii (USA). Pierwszy raz zaśpiewała na scenie w wieku trzech lat w słynnym nowojorskim teatrze Apollo podczas występu Dinah Washington. Jako dziecko występowała też w telewizji, m.in. w programie Sammy'ego Davisa juniora, oraz w teatrze - m.in. w sztukach "Lost In The Stars" i "Finian's Rainbow". W wieku dziewięciu lat wybrała się do Europy z szefem orkiestry i aranżerem Ouincym Jonesem.

 Mając lat 16, pojechała w trasę koncertową z Harrym Belafonte'em, a rok później zaczęła nagrywać. Pierwsze jej piosenki ukazały się nakładem wytwórni Coral w 1965, a w 1969 singel "Family Tree" (wydany przez United Artists) stał się przebojem R&B.; Nieskazitelny śpiew Austin usłyszeć można też było w telewizyjnych dżinglach, a w l. 70. piosenkarka była jednąz najbardziej poszukiwanych wokalistek sesyjnych w Nowym Jorku. Śpiewała m.in. z Paulem Simonem, Billym Joelem, Frankiem Vallim, Joe Cockerenn, Georgem Bensonem i Robertą Flack.

Na albumach solowych wydawała piosenki pisane przez samą siebie; słychać było w nich wpływy jazzu. W l. 80. Austin brała udział w sesjach nagraniowych Marshalla Tuckera, Steely Dana i Blues Brothers. Trwała też dalej jej współpraca z mentorem Quincy Jonesm;jego kompozycja "The Dude" zdobyła Nagrodę Grammy w 1982. Innym hitem Austin byt tytułowy utwór z albumu Every Home Should Have One wydanego nakładem należącej do Jonesa wytwórni Qwest.
Choć w Wielkiej Brytanii wszedł on tylko do pierwszej setki list przebojów, utwór "Razzmatazz" (znów z Jonesem) dostał się w tym kraju do Top 20 w 1981. Duet z Jamesem Ingramem "Baby Come To Me" stał się tematem muzycznym telewizyjnej opery mydlanej "General Hospital" i w 1983 dotarł na 1. miejsce list amerykańskich i 11. miejsce list brytyjskich. Inny duet z Ingramem, "How Do You Keep The Music Playing?" z filmu "Best Friends" dostał nominację do Oscara.

Austin zaśpiewała też piosenki z filmów "Two Of A Kind" (1984) i "Shirley Valentine" (1988), a jej "Gimme Gimme" stał się przebojem na listach R&B.; Krążek The Real Me był kolekcją standardów, począwszy od "Mood Indigo" Duke'a Ellingtona po "How Long" brytyjskiej grupy Ace. Producentem albumu z 1990, wydanego przez GRP Records, był Dave Grusin. Austin zaśpiewała też gościnnie na wydanej w 1992 płycie z piosenkami George'a Gershwina w wykonaniu orkiestry Hollywood Bowl. Choć Austin odniosła już wiele sukcesów, musi chyba jeszcze poczekać, by jej talenty docenili krytycy muzyczni.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Family Tree / Magical Boy	Patti Austin	07.1969	-	-	United Artists 50 520	[written by G. Nissenson, M. DeFren][produced by Henry Jerome][46[2].R&B Chart]
Say You Love Me / In My Life	Patti Austin	02.1977	-	-	CTI 33	[written by Patti Austin][produced by Creed Taylor][63[6].R&B Chart]
We're in Love / Golden Oldies	Patti Austin	02.1978	-	-	CTI 41	[written by Patti Austin][produced by Dave Grusin, Larry Rosen][90[4].R&B Chart]
Love, I Never Had It So Good	Quincy Jones (Featuring Patti Austin And Charles May)	09.1978	-	-	A&M 2080	[written by Quincy Jones, Tom Bahler, Patti Austin, Richard Tee][produced by Quincy Jones][60[8].R&B Chart]
Body Language / People in Love	Patti Austin	06.1980	-	-	CTI 9600	[written by I. Hayes][produced by Creed Taylor][45[11].R&B Chart]
Razzamatazz/Velas [Quincy Jones Featuring Toots Thielemans]	Quincy Jones Featuring Patti Austin	06.1981	-	-	A&M 2334	[written by Rod Temperton][produced by Quincy Jones][17[12].R&B Chart]
Do You Love Me / Solero	Patti Austin	08.1981	-	-	Qwest 49 754	[written by Rod Temperton][produced by Quincy Jones][24[18].R&B Chart]
Do You Love Me /The Genie	Patti Austin	08.1981	-	-	-	[written by Rod Temperton][produced by Quincy Jones][1[2][24].Hot Disco/Dance;Qwest 3591 LP.]
Every Home Should Have One/Solero	Patti Austin	12.1981	-	62[8]	Qwest 49 854	[written by Domenic Bugatti, Frank Musker][produced by Quincy Jones][55[11].R&B Chart]
Baby, Come to Me / Solero	Patti Austin with James Ingram	04.1982	11[11]	1[2][32]	Qwest 50 036	[gold-US][written by Rod Temperton][produced by Quincy Jones][37[11].R&B Chart]
Every Home Should Have One/Solero	Patti Austin	03.1983	-	69[7]	Qwest 29 727	[written by Domenic Bugatti, Frank Musker][produced by Quincy Jones]
How Do You Keep the Music Playing	James Ingram and Patti Austin	05.1983	-	45[17]	Qwest 29 618	[written by Michel Legrand, Alan Bergman, Marilyn Bergman][produced by Quincy Jones, Johnny Mandel][6[21].R&B Chart][temat z filmu "Best friends"]
In My Life/What's At The End Of A Rainbow	Patti Austin And Jerry (The Iceman) Butler	07.1983	-	-	CTI 59	[written by Patti Austin ][produced by Creed Taylor ][92[3].R&B Chart]
It's Gonna Be Special / Solero	Patti Austin	02.1984	-	82[4]	Qwest 29 379	[piosenka z filmu "Two of a kind"][written by Glen Ballard,Clif Magness][produced by Quincy Jones][15[14].R&B Chart][5[13].Hot Disco/Dance-Qwest 2076 12"]
Rhythm of the Street	Patti Austin	06.1984	96[1]	-	Qwest 20 222 [12"]	[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][33[11].R&B Chart][11[9].Hot Disco/Dance;Qwest 20 222 12"]
Shoot the Moon / Change Your Attitude	Patti Austin	07.1984	-	-	Qwest 29 234	[written by Clif Magness, Glen Ballard][produced by Clif Magness, Glen Ballard][49[10].R&B Chart][16[12].Hot Disco/Dance;Qwest 20 235 12"]
Gimme, Gimme, Gimme/Wear Your Love	Narada Michael Walden with Patti Austin	02.1985	87[3]	106[2]	Warner 29 077	[written by Narada Michael Walden, Preston Glass, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden][39[10].R&B Chart]
Honey for the Bees	Patti Austin	11.1985	-	-	Qwest 28 935	[written by Steve Jolley, Tony Swain, Alison Moyet][produced by Tommy Lipuma][24[16].R&B Chart][15[7].Hot Disco/Dance;Qwest 20 361 12"]
Gettin' Away with Murder / Anything Can Happen Here	Patti Austin	07.1986	-	-	Qwest 28 659	[written by Sue Shifrin, Terry Britten][produced by Russ Titelman][72[10].R&B Chart]
The Heat of Heat / Hot in the Flames of Love	Patti Austin	05.1986	76[3]	55[9]	Qwest 28 788	[written by Terry Lewis, James Harris III][produced by Terry Lewis, James Harris III][13[16].R&B Chart][16[7].Hot Disco/Dance;Qwest 20 462 12"]
I'll keep your dreams alive	George Benson and Patti Austin	09.1992	68[2]	-	Ammi 101	-
Through the Test of Time	Patti Austin	04.1990	-	-	GRP 3032	[produced by Dave Grusin][60[9].R&B Chart]
Givin' Into Love	Patti Austin	11.1991	-	-	GRP 3041	[produced by Larry Williams, Rod Temperton][55[10].R&B Chart]
Reach	Patti Austin	10.1994	-	-	GRP 3053	[written by Jim Dyke, Nina Ossoff][produced by Lee Ritenour][4[13].Hot Disco/Dance;GRP/MCA 4019 12"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Havana Candy	Patti Austin	12.1977	-	116[13]	CTI 5006	[produced by Dave Grusin and Larry Rosen]
Every Home Should Have One	Patti Austin	10.1981	99[1]	36[44]	Qwest 3591	[produced by Quincy Jones]
Patti Austin	Patti Austin	03.1984	-	87[18]	Qwest 23 974	[produced by Narada Michael Walden, David Pack, Clif Magness, Glen Ballard, Ollie E. Brown, Quincy Jones]
Gettin' Away With Murder	Patti Austin	11.1985	-	182[4]	Qwest 25 276	[produced by Jimmy Jam & Terry Lewis, Monte Moir, Russ Titelman, Tommy Lipuma]
Love Is Gonna Getcha	Patti Austin	04.1990	-	93[17]	GRP 9603	[produced by Dave Grusin]

Re-Flex

Re-Flex był brytyjską grupą new wave / synthpop działającą od 1981 do 1985 roku. Najbardziej znani ze swojego hitu " The Politics of Dancing ", utworu tytułowego z ich debiutanckiego albumu oraz singli "Hurt" ,"Hit Line", "Couldn't Stand A Day", "Praying to the Beat", "Sensitive" i "Flex It".


Re-Flex powstał  we wczesnych latach osiemdziesiątych założony przez muzyków Johna Baxtera jako wokalisty i   gitarzysty oraz Paula Fishmana na klawiszach i wokalisty . Do najstarszych członków zespołu należą Francois Craig na basie , wokal  , John Hodges - gitara oraz dwóch kolejnych perkusistów: Phila Goulda i Marka Kinga , którzy założyli Level 42 . Po odejściu Kinga, Roland Vaughn Kerridge przejął perkusję, a później, po odejściu Craiga, Thomas Dolby wprowadził do zespołu ex- basistę Gloria Mundi Nigela Rossa-Scotta. Hodges odszedł w  momencie, zanim ich pierwszy album został nagrany. Ostatni  i najbardziej znany skład Re-Flex stanowili Baxter, Fishman, Kerridge i Ross-Scott.

Pod koniec 1982 roku zespół nagrał debiutancki album The Politics of Dancing , który został wydany w 1983 roku przez EMI . Album, wyprodukowany przez Johna Puntera z Roxy Music ,  był umiarkowanym sukcesem, lądując na 53 miejscu w Stanach Zjednoczonych , nr 58 w Niemczech i nr 34 w Nowej Zelandii. Płyta została wydana po raz pierwszy w 1993 roku w formacie płyty CD przez One Way Records.
Utwór tytułowy albumu , wydany jako singiel pod koniec 1983 roku, spotkał się z dużym powodzeniem i stał się wielkim hitem międzynarodowym w 1984 roku, osiągając Top 40 (a w niektórych przypadkach Top 20) w wielu krajach: Nr 24 w USA i nr 8 na amerykańskiej scenie tanecznej , nr 28 w Wielkiej Brytanii ,  nr 9 w Kanadzie, Nr 25 w Niemczech Zachodnich , nr 11 w Australii, nr 12 w Nowej Zelandii, a także sukces w Szwajcarii , Południowej Afryce , Izraelu , Holandii , Hiszpanii i we Włoszech . Pięć innych singli   wydanych z albumu   osiągnęło międzynarodowy sukces. Zespół koncertował w Europie i Stanach Zjednoczonych , gdzie podczas pierwszej wizyty wspierali Police .

"The Politics of Dancing " pojawił  się w filmie Edge of Seventeen z 1998 roku. Można go też znaleźć na licznych kompilacjach z lat 80-tych. Również pojawia się w trailerze do filmu Atomic Blond z Charlize Theron (2017). Re-Flex nagrali także piosenkę "Cut It" do ścieżki dźwiękowej   filmu Breakin ' 1984 , która została wydana przez Polydor Records .
Nagrany pod koniec 1984 roku i planowany na premierę w lutym 1985, Humanication miał być następnym albumem Re-Flex. Jedyny singiel wydany z albumu, "How Much Longer" (niewielki hit w Niemczech), poświęcony tematyce ekologii , zawierał udział Stinga w chórkach . Pomimo pozytywnej reakcji, płyta została zignorowana przez EMI, uważana za zbyt polityczną przez amerykańską firmę. Wkrótce potem zespół opuścił EMI.Wyciekły wersje demo albumu Humanication , chociaż nie zostały oficjalnie wydane przez kolejne 25 lat.

Pomimo zawirowań, Re-Flex nadal nagrywał razem, pracując nad nowym projektem zatytułowanym Jamming The Broadcast . W tym okresie zespół nagrał także dwa utwory: "Life's Too Dangerous" i "Revolution Now" na ścieżkę dźwiękową do filmu Superman IV z 1987 roku. Po zakończeniu nagrywania grupa przestała pracować razem, ale nigdy oficjalnie nie została rozwiązana.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Politics Of Dancing/Cruel World	Re-Flex	01.1984	28[9]	24[21]	EMI FLEX 2	[written by Paul Fishman][produced by John Punter][8[15].Hot Disco/Dance;Capitol 8574 12"]
Praying To The Beat/Cut It	Re-Flex	04.1984	95[3]	-	EMI FLEX 3	[written by Baxter, Craig, Fishman, Kerridge][produced by John Punter]
Hurt	Re-Flex	05.1984	-	-	Capitol 5348 [US]	[15[11].Hot Disco/Dance;Capitol 8588 12"]
Couldn't Stand A Day/What You Deserve	Re-Flex	08.1984	97[1]	-	EMI FLEX 4	[written by Baxter, Fishman][produced by John Punter]

Forrest

Forrest (ur. Forrest M Thomas JR) jest amerykańskim wokalistą , mieszkającym w Holandii .
Urodził się w Galveston , w Teksasie , gdzie śpiewał jako chłopiec w kościele . Przeniósł się do Los Angeles , Kalifornia , jako nastolatek i wygrał tam kilka konkursów jako wokalista. Następnie przeniósł się do Holandii, gdzie miał hit w 1982 roku z piosenką " Rock the Boat ", coverem Hues Corporation z 1974 r. Wersja Forrest była także sukcesem w Wielkiej Brytanii (# 4 w UK Singles Chart ) i USA (# 9 Hot Dance Club Play ).Drugi singiel, "Feel the Need in Me" (pierwotnie nagrany przez The Detroit Emeralds ), był również hitem w Wielkiej Brytanii, osiągając # 17. Trzeci singiel, "One Lover (Don't Stop The Show)", zadebiutował na 67 pozycji w Wielkiej Brytanii.
Później ożenił się z prezenterką telewizyjna Manon Thomas i miał dwóch synów. Po separacji skupił się na muzyce. Śpiewał w teatralnym widowisku,R.E.S.P.E.C.T., w 2001 roku, dedykowanemu muzyce soulowej lat 60-tych . Następnie został poproszony przez DJ Rooga by został frontmenem grupy , Planet Hardsoul, który miał niewielki hit swoją wersją przeboju " Where Did Our Love Go ".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rock the Boat / Loving You	Forrest	02.1983	4[10]	-	CBS A 3163	[written by W. Holmes][produced by John Tilly][9[13].Hot Disco/Dance;Profile 7017 12"][#1 hit for Hues Corporation in 1974]
Feel the Need / I Just Want to Love You	Forrest	05.1983	17[8]	-	CBS A 3411	[written by Abrim Tilmon][produced by John Tilly]
One Lover (Don't Stop The Show)/Comin' Up	Forrest	09.1983	67[2]	-	CBS A 3734	[written by Skeete, Dupree, Clisby][produced by John Tilly]

Jaki Graham

Jacqueline Maureen "Jaki" Graham (ur. 15 września 1956r) to   brytyjska wokalistka R & B, nominowana trzykrotnie do nagrody Grammy . Po wydaniu hitowej wersji " Could It Be I'm Falling in Love " z Davidem Grantem w 1985 roku Graham nagrała kolejnych pięć brytyjskich hitów z Top 20 w ciągu dwóch lat. W 1994 roku jej cover   Chaka Khan " Is not Nobody " znalazł się na pierwszym miejscu na amerykańskiej liście Billboard Dance Chart .

Graham urodziła się w Birmingham w rodzinie imigrantów z Nigerii. W 1983 roku po nagraniu sesji dla zespołu jazzowego "Medium Heat Wave", Jaki została zauważona przez łowców talentów i podpisała kontrakt z EMI Records. Wkrótce po podpisaniu umowy z firmą   została wydana płytka  "What’s the Name of Your Game",która przyniosła Jaki   pierwszy występ w telewizji w programie dziecięcym Crackerjack w   BBC o wysokiej popularności w 1984 roku. Dwa kolejne single wydano w tym samym roku "Heaven Knows" (tytuł jej pierwszego albumu) oraz "Once More With the Feeling".

Duet z Davidem Grantem , cover   utworu Detroit Spinners "Could It be I’m Falling in Love" został wydany na początku roku 1985r, osiągając numer 5 w marcu tego roku. Jako czwarty i prawdopodobnie najbardziej znany singiel "Round and Around" w kilka miesięcy później powrócił do brytyjskiego Top10.Jej pierwszy album ukończony latem tego roku, "Heaven Knows" został wydany ponownie, a Jaki po raz pierwszy koncertowała po Wielkiej Brytanii. Została nagrana i wydana do końca roku nowa piosenka zatytułowana "Mated".

Jej singiel "Set Me Free" ukazał się na początku 1986 roku i osiągnął pozycję 7 w Wielkiej Brytanii, również z sukcesem powtórzonym w całej Europie. Drugi album "Breaking Away" i singiel "Set Me Free" wydano w sierpniu. "Breaking Away" okazał się niespodzianką w Azji i do tej pory pozostaje jedną z najpopularniejszych piosenek Jaki na tym terytorium. Pod koniec   1986 r. został wydany jej zremixowany  hit "Step Right Up"   , który trafił do brytyjskiego Top 20.

W tym czasie amerykański śpiewak Michael McDonald szukał wokalistki, która towarzyszyła by mu na ścieżce "On My Own" (pierwotnie nagraną z Patti Labelle ) na jego następną trasę koncertową w Wielkiej Brytanii. Po usłyszeniu głosu Jaki,stwierdził,że Jaki jest jedną z najlepszych wokalistek, jakie kiedykolwiek wydała Wielka Brytania , a między dwoma artystami pozostała do dziś głęboka przyjaźń i wzajemny szacunek, a Michael pisał na albumy Jaki i wystąpił jako specjalny gość na jej turnee w Wielkiej Brytanii.

W 1989 roku wydała swój trzeci i ostatni album nagrany dla EMI o nazwie From Now On . Dało to bardziej zróżnicowane brzmienie niż na poprzednich albumach. Chociaż składający się z zagwarantowanych hitów, w tym utworu tytułowego i ballady "The Better Part Of Me",to zawiodła promocja , a czas Jaki w EMI Records się skończył.

W 1993 roku Jaki została dostrzeżona przez AVEX International w Japonii, podczas konferencji muzycznej w Midem i   natychmiast podpisała akces do wytwórni. Prace rozpoczęły się w 1994 roku od jej albumu "Real Life".Zostały wydane trzy single  na arenie międzynarodowej z albumu; "You Can Count On Me", "Absolute E-Sensual" i piosenka, która była  największym międzynarodowym hitem Jaki - "Is not Nobody".

Singiel wszedł na listę w Europie, Azji, Australii i osiągnął numer jeden na amerykańskiej liście Billboard Dance Chart przez 5 tygodni. Po albumie Real Life odbyło się tournée po Japonii i Australii.

W 1995 roku Jaki zakończyła pracę nad swoim drugim albumem dla AVEX zatytułowanym "Rhythm Of Life", który był kolejnym sukcesem .  Trzeci i ostatni album Jaki w AVEX    "My Life" zawierał jeden z popularniejszych utworów będący  jej wersją "Happy Ever After" Julii Fordham.


Od marca 2008 r. do kwietnia 2009 r. Jej wczesna wytwórnia płytowa, EMI, wydała cyfrowo wszystkie trzy albumy Jaki, w tym utwory premiowe i wersje 12 ", które były wcześniej dostępne tylko na winylowych 7" i 12 "singlach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heaven Knows (Feels So Good)/You're Mine	Jaki Graham	07.1984	80[5]	-	EMI JAKI 2	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble]
Could It Be I'm Falling In Love/Turn Around [David Grant]	David Grant And Jaki Graham	03.1985	5[12]	-	Chrysalis GRAN 6	[written by M. Steals, M. Steals][produced by Derek Bramble][60[8].R&B Chart]
Round And Around/Victim Of Emotion	Jaki Graham	06.1985	9[11]	-	EMI JAKI 4	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble][85[3].R&B Chart]
Heaven Knows/Who's Making Up Your Mind	Jaki Graham	08.1985	59[3]	-	EMI JAKI 5	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble]
Mated/The Facts Of Love [Jaki Graham]	David Grant And Jaki Graham	11.1985	20[11]	-	EMI JAKI 6	[written by Todd Rundgren][produced by Derek Bramble]
Set Me Free/Stop The World	Jaki Graham	05.1986	7[13]	-	EMI JAKI 7	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble][15[11].Hot Disco/Dance;Capitol 15 252 12"]
Breaking Away/Love Me Tonight	Jaki Graham	08.1986	16[8]	-	EMI JAKI 8	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble]
Step Right Up/The Closest One [Jaki Graham Duet With Derek Bramble]	Jaki Graham	11.1986	15[13]	-	EMI JAKI 9	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble]
Still In Love/Luv 2 Much	Jaki Graham	03.1987	83[2]	-	EMI JAKI 10	[written by Derek Bramble][produced by Derek Bramble]
No More Tears/Have You Seen Him?	Jaki Graham	07.1988	60[3]	-	EMI JAKI 12	[written by D. Bramble, J. Scott][produced by Derek Bramble]
From Now On/Nobody's Fool	Jaki Graham	06.1989	73[3]	-	EMI JAKI 15	[written by David Gamson, Porter Carroll][produced by David Gamson] [88[4].R&B Chart]
The Better Part Of Me/No Mercy	Jaki Graham	08.1989	79[3]	-	EMI JAKI 16	[written by Derek Bramble, Jimmy Scott][produced by Derek Bramble]
Every Little Bit Hurts	Jaki Graham	02.1990	-	-	Orpheus 72 264 [US]	[79[5].R&B Chart]
Ain't Nobody	Jaki Graham	07.1994	44[2]	-	Pulse 8 CDLOSE 64	[written by David Wolinsky][produced by Rod Gammons][1[1][12].Hot Disco/Dance;Avex 15 526 12"]
You Can Count on Me	Jaki Graham	02.1995	62[2]	-	Avex AVEXCD 1	-
Absolute E-Sensual	Jaki Graham	07.1995	69[1]	-	Avex AVEXCD 5	[3[13].Hot Disco/Dance;Avex 15 544 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heaven Knows	Jaki Graham	09.1985	48[5]	-	EMI JK1	-
Breaking Away	Jaki Graham	09.1986	25[5]	-	EMI EMC 3514	-

Rufus

Założycielami tej chicagowskiej grupy byli eks- -członkowie formacji American Breed (temat „Bend Me, Shape Me”, spopularyzowany w Europie przez Amen Corner ): Al Ciner (gitara), Charles Colbert (bas) i Lee Graziano (perkusja), do których dołączyli Kevin Murphy (instr. klawiszowe), Paulette McWilliams (śpiew) oraz Ron Stockard i Dennis Belfield.

Początkowo występowali jako Smoke i Ask Rufus, często zmieniając skład. Grazianiego zastąpił z czasem Andre Fisher, zaś McWilliams Chaka Khan (właśc. Yvette Marie Stevens, ur. 23.03.1953 r. w ośrodku szkoleniowym marynarki wojennej w Great Lakes w stanie Illinois, USA).

 Pod nazwą Rufus, grupa podpisała w 1973 r. kontrakt z wytwórnią ABC. Prawdziwym przełomem było przypadkowe spotkanie ze Stevie Wonderem podczas nagrywania drugiego albumu. Zafascynowany wokalizą Khan, Wonder zaproponował grupie własną kompozycję „Tell Me Something Good”, która wydana na singlu rozeszła się w milionowym nakładzie. Szczyty list rhythm’n’bluesowych osiągnęły też następne utwory: „You Got The Love” (1974 r.), „Sweet Thing” (1975 r.) i „At Midnight (My Love Will Lift You Up)” (1977 r.).

W tym okresie trzon zespołu stanowili Khan, Murphy, Tony Maiden (gitara), Dave Woliński (instr. klawiszowe), Bobby Watson (bas) i John Robinson (perkusja), choć niekwestionowaną gwiazdą była wokalistka. Chaka Khan podjęła w 1978 r. nagrania solowe, jednak w dwa lata później powróciła do zespołu na albumie Masterjam, z którego pochodził singlowy przebój „Do You Love What I Feel”. Odtąd łączyła działalność indywidualną z grupową, czego efektem był m.in. światowy sukces tematu „Ain’t Nobody” z 1983 r. Autorem przeboju był Wolinsky, który dzięki współpracy z Michaelem Jacksonem na albumie Off The Wall zdobył sporą renomę w kręgach muzyki soulowej. Z czasem indywidualne i zespołowe nagrania Chaki Khan stały się tak dalece jednolite, że trudno dziś ocenić, które z nich zasługują na większą uwagę.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Slip 'N Slide/I Finally Found You	Rufus	04.1973	-	110[4]	ABC 11356	][written by R. Stockert][produced by Bob Monaco]
Whoever's Thrilling You (Is Killing Me)/I Finally Found You	Rufus	07.1973	-	-	ABC 11376	][written by A. Toussaint][produced by Bob Monaco][40[9].R&B Chart]
Feel Good/Keep It Coming	Rufus	11.1973	-	-	ABC 11394	][written by A. Ciner][produced by Bob Monaco][45[10].R&B Chart]
Tell me something good/Smokin' room	Chaka Khan & Rufus	06.1974	-	3[17]	ABC 11427	[gold-US][written by Stevie Wonder ][produced by Bob Monaco, Rufus][3[19].R&B Chart]
You got the love/Rags to Rufus	Chaka Khan & Rufus	10.1974	-	11[16]	ABC 12 032	[written by Chaka Khan/Ray Parker Jr.][produced by Bob Monaco, Rufus][1[1][15].R&B Chart]
Once you get started/Refusized	Chaka Khan & Rufus	02.1975	-	10[13]	ABC 12066	[written by Gavin Christopher][produced by Bob Monaco][6[5].Hot Disco/Dance][4[17].R&B Chart]
Please pardon me [You remind me of a friend]/Somebody's watching you	Chaka Khan & Rufus	05.1975	-	48[6]	ABC 12099	[written by B. Gordon/B. Russell][produced by Bob Monaco][6[13].R&B Chart]
Sweet thing/Circles	Chaka Khan & Rufus	01.1976	-	5[21]	ABC 12149	[gold-US][written by Chaka Khan/Tony Maiden][produced by Rufus][1[2][19].R&B Chart]
Dance wit me/Everybody's got an aura	Chaka Khan & Rufus	05.1976	-	39[8]	ABC 12179	[written by Gavin Christopher][produced by Rufus][5[13].R&B Chart]
Jive Talkin'/On Time	Chaka Khan & Rufus	07.1976	-	-	ABC 12197	[written by Barry Gibb, Robin Gibb, Maurice Gibb][produced by Rufus][35[11].R&B Chart]
At midnight [My love will lift you up]/Better days	Chaka Khan & Rufus	02.1977	-	30[12]	ABC 12239	[written by Tony Maiden/Lalomie Washburn][produced by Rufus][37[1].Hot Disco/Dance][1[2][15].R&B Chart]
Hollywood/Earth song	Chaka Khan & Rufus	05.1977	-	32[8]	ABC 12269	[written by Andre Fischer/David Wolinski][produced by Rufus][3[12].R&B Chart]
Everlasting Love/Close The Door	Chaka Khan & Rufus	08.1977	-	-	ABC 12296	[written by K. Murphy, D. Wolinski, D. Belfield][produced by Rufus][17[13].R&B Chart]
Stay/Change your ways	Chaka Khan/Rufus	04.1978	-	38[11]	ABC 12 349	[written by Richard Calhoun, Chaka Khan][produced by Rufus, Roy Halee][3[18].R&B Chart]
Blue Love/Turn	Chaka Khan/Rufus	08.1978	-	105[3]	ABC 12 390	[written by Richard Calhoun, David Wolinski][produced by Rufus, Roy Halee]
Keep It Together (Declaration Of Love)/Red Hot Poker	Rufus	02.1979	-	109[2]	ABC 12 444	[written by Allen Toussaint][produced by Rufus, Roy Halee][16[12].R&B; Chart]
Do you love what you feel/Dancin' mood [Rufus]	Chaka Khan & Rufus	11.1979	-	30[15]	MCA 41131	[gold-US][written by David Wolinski][produced by Arif Mardin][1[3][23].R&B Chart]
Any Love/What Am I Missing?	Chaka Khan & Rufus	03.1980	-	102[3]	MCA 41 191	[written by David Wolinski][produced by Quincy Jones]
I'm Dancing For Your Love/Walk The Rockway	Chaka Khan & Rufus	05.1980	-	-	MCA 41 230	[written by David Wolinski, John Robinson, Patti Austin, Peggy Jones][produced by Quincy Jones][43[8].R&B Chart]
Tonight We Love/Afterwards	Rufus	03.1981	-	-	MCA 51 070	[written by David Wolinski][produced by Rufus, John Stronach][18[16].R&B Chart]
Hold On To A Friend/Party 'Til You're Broke	Rufus	06.1981	-	-	MCA 51 125	[written by Bessie Poindexter, Lalomie Washburn][produced by Rufus, John Stronach][18[16].R&B Chart]
Sharing the love/We got the way [Rufus]	Chaka Khan & Rufus	12.1981	-	91[4]	MCA 51 203	[written by Kevin Murphy][produced by Rufus]
Better Together/True Love	Chaka Khan & Rufus	02.1982	-	-	MCA 52 002	[written by Kevin Murphy][produced by Rufus][66[5].R&B Chart]
Take It To The Top/Distant Lover	Rufus	02.1983	-	-	Warner 29 790	[written by Tony Maiden, Bobby Watson, David "Hawk" Wolinski][produced by George Duke][47[9].R&B Chart]
Ain' t nobody/Sweet thing [live]	Chaka Khan & Rufus	10.1983	6[25]	22[19]	Warner 29555	[written by David Wolinski "Hawk"][1[1][27].R&B Chart]
One Million Kisses/Stay	Chaka Khan & Rufus	06.1984	86[2]	102[3]	Warner 29 406	[written by J. Osborne, K. Murphy][produced by Russ Titelman][37[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rufus	Rufus	08.1973	-	175[6]	ABC 783	[produced by Bob Monaco]
Rags to Rufus	Rufus	06.1974	-	4[30]	ABC 809	[gold-US][produced by Bob Monaco,Rufus]
Rufusized	Rufus	01.1975	48[2]	7[24]	ABC 837	[gold-US][produced by Bob Monaco]
Rufus featuring Chaka Khan	Rufus	12.1975	-	7[32]	ABC 909	[gold-US][produced by Rufus]
Ask Rufus	Rufus	02.1977	-	12[25]	ABC 975	[platinum-US][produced by Bob Monaco]
Street Player	Rufus	02.1978	-	14[26]	ABC 1049	[gold-US][produced by Rufus, Roy Halee]
Numbers	Rufus	02.1979	-	81[9]	ABC 1098	[produced by Rufus, Roy Halee]
Masterjam	Rufus	11.1979	-	14[26]	MCA 5103	[platinum-US][produced by Quincy Jones]
Party 'Til You're Broke	Rufus	03.1981	-	73[11]	MCA 5159	[produced by Rufus, John Stronach]
Camouflage	Rufus	10.1981	-	98[14]	MCA 5270	[produced by Rufus]
Stompin' at the Savoy – Live	Rufus	09.1983	-	50[33]	Warner 23 679	[produced by Russ Titelman]

Kirsty McColl

Ur. 10.10.1959 w Anglii. Córka znanego pieśniarza folkowego Ewana MacColla, ambitna kompozytorka i wokalistka. Jej kariera rozpoczęła się pechowo. Jako nastolatka nagrała dla wytwórni Stiff piosenkę „They Don’t Know”, której o wiele gorsza wersja (Tracey Ullman) miała stać się po latach przebojem.

MacColl musiała czekać do 1981r, gdy firma Polydor wypromowała jej równie błyskotliwy temat „There’s A Guy Works Down The Chip Shop Swears He’s Elvis” (o pracowniku frytkami, który przysięga, że jest prawdziwym Presleyem ). Zainteresowanie muzyką country i popem wykazywał jej pierwszy album Desperate Characters.

W 1984r poślubiła producenta nagraniowego Steve’a Lillywhite'a i wprowadziła na listy przebojów porywającą wersję tematu „A New England" Billy’ego Bragga. W następnych latach łączyła powinności macierzyńskie z aktywnością studyjną (wokaliza na płytach Simple Minds, Smiths, Rolling Stones, Talking Heads, Vana Morrisona i Morriseya. W grudniu 1987r w duecie z Shanem McGowanem z grupy Pogues nagrała swój największy przebój „Fairytale Of New York”.

 Rok 1989 przyniósł ciekawy album Kite, a na nim m.in. „Free World” i zaskakującą wersję „Days", przeboju zespołu Kinks z lat 60-tych. Spory udział w muzycznej jakości płyty miał Johny Marr, gitarzysta grupy Smiths, towarzyszący też Kirsty na kolejnym longplayu, Electric Landlady, z 1991. Album nawiązujący tytułem do Electric Ladyland Jimiego Hendrixa potwierdził wokalną i kompozytorską wszechstronność MacColl, a singlowym przebojem stał się temat „Walking Down Madison”.
 Wprawdzie nagranie pięciu albumnów (w tym kompilacyjny Galore) w ciągu piętnastu lat nie jest szczytem płodności, trudno jednak nie doceniać muzycznej klasy wykonawczyni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
There' s a guy works down the chip shop swears he' s Elvis	Kirsty McColl	06.1981	14[9]	-	Polydor POSP 250	[written by Kirsty MacColl/Philip Rambow][produced by Bazza]
Terry	Kirsty McColl	11.1983	82[3]	-	Stiff BUY 190	[written by Kirsty MacColl/Gavin Povey][produced by Kirsty MacColl/Gavin Povey]
A New England	Kirsty McColl	01.1985	7[11]	-	Stiff BUY 216	[written by Billy Bragg][produced by Steve Lillywhite]
Fairytale of New York	Pogues feat Kirsty McColl	11.1987	2[100]	-	Stiff NYG 7	[written by Shane MacGowan/Jem Finer][produced by Steve Lillywhite]
Free world	Kirsty McColl	03.1989	43[6]	-	Virgin KMA 1	[written by Kirsty MacColl][produced by Steve Lillywhite]
Days	Kirsty McColl	07.1989	12[17]	-	Virgin KMA 2	[written by Ray Davies][produced by Steve Lillywhite]
Innocence	Kirsty McColl	09.1989	80[4]	-	Virgin KMA 3	[written by Kirsty MacColl, Pete Glenister][produced by Steve Lillywhite]
Don't Come The Cowboy With Me Sonny Jim!/Other People's Hearts	Kirsty McColl	03.1990	82[4]	-	Virgin KMA 4	[written by Kirsty MacColl][produced by Steve Lillywhite]
Miss Otis Regrets / Just One Of Those Things	Kirsty MacColl And The Pogues	12.1990	85[1]	-	Chrysalis CHS 3629	[written by Cole Porter][produced by Steve Lillywhite]
Walking down Madison	Kirsty McColl	05.1991	23[7]	-	Virgin VS 1348	[written by Kirsty MacColl/Johnny Marr][produced by Steve Lillywhite]
My affair	Kirsty McColl	07.1991	56[2]	-	Virgin VS 1354	[written by Kirsty MacColl][produced by Steve Lillywhite]
Angel	Pogues feat Kirsty McColl	12.1993	87[4]	-	ZTT ZANG46	[written by Kirsty MacColl][produced by Steve Lillywhite]
Caroline	Kirsty McColl	02.1995	58[6]	-	Virgin VSCDT 1517	[written by Kirsty MacColl][produced by Victor Van Vugt/Kirsty MacColl]
Perfect day	Kirsty McColl with Evan Dando	06.1995	75[4]	-	Virgin VSCDT 1552	[written by Lou Reed][produced by Kirsty MacColl/Boorer]
Days [reissue]	Kirsty McColl	06.1995	42[8]	-	Virgin VSCDT 1558
Mambo de la luna	Kirsty McColl	11.1999	119[1]	-	V2 WR 501 097 3
In the shoes?	Kirsty McColl	02.2000	98[3]	-	V2 WR 501 218 3

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kite	Kirsty McColl	05.1989	34[13]	-	Virgin KMLP 1	[produced by Steve Lillywhite]
Electric landlady	Kirsty McColl	07.1991	17[8]	-	Virgin V 2663	[produced by Steve Lillywhite]
Titanic day	Kirsty McColl	02.1994	46[4]	-	ZTT 4509947112	[produced by Victor Van Vugt/Baboon Farm/Steve Lillywhite/Kirsty MacColl/Mark Nevin]
Galore	Kirsty McColl	03.1995	6[60]	-	Virgin V 2763	[gold-UK][produced by Boz Boorer/Liam Sternberg/Mark Nevin/Steve Lillywhite/Victor Van Vugt]
Tropical brainstorm	Kirsty McColl	03.2000	39[20]	-	Virgin CDV 2763	[silver-UK][produced by Kirsty MacColl/Pete Glenister/DaveRuffy]
FROM CROYDON TO CUBA... - AN ANTHOLOGY	Kirsty McColl	04.2005	98[3]	-	Virgin KMBOX1
The best of...	Kirsty McColl	06.2005	12[9]	-	Virgin CDV 3008	[produced by Steve Lillywhite/Kirsty MacColl/Various]
A New England: The Very Best of Kirsty MacColl	Kirsty McColl	03.2013	41[7]	-	USM Media USMTVCD 005	[produced by Steve Lillywhite]

M

Zespól wykreowany przez Robina Scotta (ur. 1.04. 1947r), wcześniej studenta szkoły artystycznej i pieśniarza folkowego. Scott zadebiutował też jako menedżer rhythm’n’bluesowej grupy Roogalator. Żeby wydać longplay podopiecznych, założył wytwórnię Do It, pamiętaną dzięki nagraniom innej grupy - Adam And The Ants. W 1978r Scott przeniósł się do Francji, gdzie reżyserował płyty Slits i miejscowych grup.

 We Francji wpadł też na pomysł stworzenia formacji „M”, której nazwę zasugerowały mu znaki w paryskim metrze. Pierwszy singel, „Modern Man”, został wydany równocześnie z singlem grupy Comic Refinance, również z udziałem Scotta. Drugi singel, „Pop Single", stał się przebojem w USA, Anglii i w Europie. Wylansowana przez Scotta „metromania” odwoływała się do osób jeżdżących metrem z konieczności, oszczędności i dla przyjemności.

 Na fali sukcesu singli powstał częściowo kompilacyjny album z udziałem studyjnych muzyków: Wally Badarov (instrumenty klawiszowe), Gary Barnacles (saksofon, flet), Philip Gould (perkusja), Julian Scott (bas; wcześniej Roogalator), Betty Vinchon (śpiew). Na drugim longplayu grał m.in. Mark King (Level 42).

Popyt na nowe nagrania nie trwał długo, podobnie jak popularność formacji. W 1989r remiks „Pop Music” przemknął przez listy przebojów. Scott współpracował z Ryuchi Sakamoto na dwóch longplayach, a w 1985 wydał swój autorski, The Kiss Of Life.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pop Muzik/M Factor	M	04.1979	2[14]	1[1][24]	MCA 413	[written by Robin Scott][produced by Robin Scott][4[20].Hot Disco/Dance;Sire 8887 12"]
Moonlight And Muzak/Woman Make Man	M	12.1979	33[9]	-	MCA 541	[written by Robin Scott][produced by Robin Scott]
New York-London-Paris-Munch	M	02.1980	-	-	-	[38[21].Hot Disco/Dance;Sire 6084 LP.]
That's The Way The Money Goes/Satisfy Your Lust (Before You Go Bust)	M	03.1980	45[5]	-	MCA 570	[written by Robin Scott][produced by Robin Scott]
Official Secrets/Maniac	M	11.1980	64[2]	-	MCA 650	[written by Robin Scott][produced by Robin Scott]
Pop Muzik [remix]	M	06.1989	15[9]	-	Freestyle FRS1	[written by Robin Scott][produced by Robin Scott]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New York • London • Paris • Munich	M	12.1979	-	79[8]	Sire 6084	[produced by Robin Scott]

Phil Lynott

Phil Lynott urodził się 20.08.1951r w Dublinie (Irlandia), a   zmarł 4.01.1986r w Salisbury (Anglia). Odniósłszy znaczący   sukces w Thin Lizzy, Lynott dokonał w 1980r pierwszych  solowych nagrań.

W tym samym roku poślubił Caroline   Crowther, córkę sławnego telewizyjnego prezentera Leslie Crowthera.
 Pierwszy singel Lynotta, „Dear Miss Lonely Hearts”, doszedł do 32. pozycji na angielskiej liście przebojów, promując album Solo in Soho. Utwór „King's Call”,  hołd złożony Elvisowi Presleyowi, osiągnął 35. pozycję. Na  swój następny przebój, „Yellow Pearl”, Lynott musiał czekać  aż do 1982r, a nagranie dotarło wówczas do 14. pozycji w Anglii dzięki wykorzystaniu go jako wiodącego motywu w telewizyjnym wydaniu listy przebojów „Top Of The Pops”. Pochodziło z drugiej solowej płyty Lynotta The Philip Lynott Album, wydanej w 1982r.

Gdy latem 1983 zespół Thin Lizzy rozpadł się, spodziewano się, że Lynott zdobędzie sławę jako solista. Jego nowej grupie Grand Slam nie udało się jednak podpisać kontraktu z żadną firmą płytową: Także kolejny solowy singel „Nineteen” przepadł na listach. Nadzieje odżyły, kiedy Lynott - we współpracy ze swym dawnym przyjacielem, gitarzystą Garym Moore’em - nagrał “Out in the Fields”. Niestety, pod koniec 1985r muzyk przedawkował narkotyki i nie odzyskawszy przez tydzień przytomności, zmarł 4 stycznia następnego roku na atak serca połączony z zapaleniem płuc.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dear Miss Lonely Hearts/Solo In Soho	Phil Lynott	04.1980	32[6]	-	Vertigo SOLO 1	[written by Phil Lynott/Jiimmy Bain][produced by Phil Lynott/Kit Woolven]
Kings Call/Ode To A Black Man	Phil Lynott	06.1980	35[10]	-	Vertigo SOLO 2	[written by Phil Lynott][produced by Phil Lynott/Kit Woolven]
Yellow Pearl/Girls	Phil Lynott	03.1981	14[12]	-	Vertigo SOLO 3	[written by Phil Lynott/Midge Ure][produced by Phil Lynott/Kit Woolven]
Together/Somebody Else's Dream	Phil Lynott	08.1982	93[1]	-	Vertigo SOLO 4	[written by Phil Lynott][produced by Midge Ure]
Out In The Fields/Military Man	Gary Moore And Phil Lynott	05.1985	5[10]	-	10 Records TEN 49	[written by Gary Moore][produced by Peter Collins]
Nineteen	Phil Lynott	11.1985	76[4]	-	Polydor POSP 777	[written by Phil Lynott][produced by Paul Hardcastle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Solo in Soho	Phil Lynott	04.1980	28[6]	-	Vertigo 9102038	[produced by Philip Lynott, Kit Woolven]
The Best of: Soldier of Fortune	Phil Lynott	11.1987	55[10]	-	Telstar STAR 2300	[gold-UK]

Charlie Calello

Charlie Calello jest amerykańskim wokalistą,kompozytorem,dyrygentem i aranżerem urodzonym w Newark w stanie New Jersey.Jest absolwentem Newark Arts High School. Pod koniec lat 50-tych był członkiem grupy Frankie Vallie-The Four Lovers,ale opuścił ją zanim ansambl przetransformował się w Four Seasons.Został jednak aranżerem nowo powstałej grupy.W 1965r stał się na krótko jej członkiem zastępując basistę Nicka Massi,który jak na ironię zastąpił go wcześniej w Four Lovers.W tym czasie aranżuje i zajmuje się produkcją płyt innych artystów jak:"The Name Game" w wykonaniu Shirley Ellis, "Blue Navy Blue" Diane Renay, "A Lover's Concerto" The Toys i "Lightning Strikes" ,przeboju Lou Christie.
Po dokoptowaniu Joe Longa do składu zespołu,zerwał całkowicie z Four Seasons zostając w 1966r aranżerem i producentem w wytwórni Columbia.Od 1968r pracuje przez 25 lat jako niezależny producent dzieląc swoje miejsce między Nowym Jorkiem i Kalifornią,pracując z takimi artystami jak Roberto Carlos, Frank Sinatra, Neil Diamond, Al Kooper, Bruce Springsteen, Laura Nyro, Barbra Streisand, Engelbert Humperdinck, Ray Charles, Gloria Estefan, Bobby Vinton, Barry Manilow ,Juice Newton, i wieloma innymi.
W 1992r zostaje głównym aranżerem i saystentem dyrygenta Florida Symphonic Pops w Boca Raton.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dance,dance,dance	Charlie Calello	03.1976	-	104[6]	Ariola America 7614	[written by Joan Calello ][producer by Joel Diamond, J. Calello]
Sing,sing,sing	Charlie Calello Orchestra	10.1979	-	50[23].Hot Disco/Dance	Midsong Int. 516	[written by Louis Prima][producer by Denny Randell,Charlie Calello]

Charles & Eddie

Charles & Eddie to amerykański duet muzyki soul złożony z Charlesa Pettigrew i Eddiego Chacona. Ich singiel „Would I Lie to You?”, pochodzący z debiutanckiego albumu Duophonic z 1992 roku, zdobył w 1993 roku nagrody Ivor Novello w kategoriach Najlepsza piosenka współczesna, Najlepiej sprzedająca się piosenka i Międzynarodowy przebój roku.  

W latach 1992–1995 w Wielkiej Brytanii jeszcze trzykrotnie trafiali do pierwszej czterdziestki.  

 Mówi się, że Pettigrew i Chacon poznali się w nowojorskim metrze w 1990 roku w pociągu C; według Chacona jeden z nich niósł winylową kopię albumu Marvina Gaye'a Trouble Man . Wydali swój debiutancki album Duophonic w Capitol Records w 1992 roku. Zawiera single „Would I Lie to You?”, „N.Y.C.” i „House Is Not a Home”, na który wpłynęła klasyczna muzyka soul.  

Ich drugi i ostatni album, Chocolate Milk, zawierał „Wounded Bird”, który został napisany i nagrany na potrzeby filmu True Romance. Został wydany w 1995 roku. Duet rozstał się polubownie w 1997 roku.   

Charles Pettigrew urodzony 12 maja 1963 r Filadelfia, Pensylwania, USA, mmarł 6 kwietnia 2001r (w wieku 37) Filadelfia, Pensylwania, USA. Pettigrew urodził się i wychował w Filadelfii.Studiował śpiew jazzowy w Berklee College of Music w Bostonie i był wokalistą zespołu Down Avenue który wygrał Rock 'n Roll Rumble WBCN w 1985 roku. W 1998 roku Pettigrew odbył trasę koncertową z Tom Tom Club (z udziałem Chrisa Frantza i Tiny Weymouth z Talking Heads), a następnie dołączył do grupy, współautorem i śpiewając kilka piosenek, dopóki nie zachorował na tyle, że nie mógł występować. Pod koniec lat 90-tych u Pettigrewa zdiagnozowano raka. Zmarł na tę chorobę 6 kwietnia 2001 roku w wieku 37 lat.

 Eddie  Chacon  urodzony 22 sierpnia 1963r   Oakland, Kalifornia, USA.  Latynos, wychował się w Hayward i Castro Valley w Kalifornii.Swój pierwszy zespół założył w wieku 12 lat z przyjaciółmi z sąsiedztwa, Cliffem Burtonem (później z Metalliki) i Mikiem Bordinem (później z Faith No More). Mając około dwudziestu lat Chacon pracował jako autor tekstów dla CBS Songs. Nagrał albumy dla Columbii i Luthera Campbella z 2 Live Crew, oba nie zostały wydane, a także dema wykonane z Dust Brothers. Po rozstaniu z Pettigrewem pracował jako fotograf i dyrektor kreatywny. 29 maja 2020 roku The Fader ogłosił powrót Chacona do muzyki po dwóch dekadach milczenia jako piosenkarz, nazywając go „powściągliwą legendą R&B”. 

 Chacon wydał singiel „My Mind Is Out ofits Mind” ze swojego nadchodzącego wówczas albumu Pleasure, Joy and Happiness w wytwórni Day End Records. Projekt został wyprodukowany i współautorem scenariusza przez współpracownika Solange, Johna Carrolla Kirby'ego, a dystrybuowany przez Light in the Attic Records. 15 lipca 2020 roku w KCRW odbyła się premiera drugiego singla z albumu „Trouble”.  W 2020 roku wydał singiel „High” z Johnem Carrollem Kirbym z Stones Throw Records i harfistką Nailah Hunter. Jego drugi solowy album, Sundown, został wydany przez Stones Throw 31 marca 2023 roku. Album został wysoko oceniony w publikacjach takich jak Pitchfork, Record Collector i The Guardian.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Would I Lie to You?/Unconditional	Charles & Eddie	10.1992	1[2][17]	13[26]	Capitol CL 673	[written by M. Leeson ][produced by Josh Deutsch ][59[15].R&B Chart]
N.Y.C (Can You Believe This City?)	Charles & Eddie	02.1993	33[3]	115[2]	Capitol CDCL 681	[written by Eddie Chacon,J. Freed][produced by Josh Deutsch ]
House Is Not a Home	Charles & Eddie	05.1993	29[4]	-	Capitol CDCL 688	[written by Eddie Chacon,J. Freed][produced by Josh Deutsch ]
24-7-365	Charles & Eddie	05.1995	38[11]	-	Capitol CDCL 747	[written by Glenn Sutton,John Herron][produced by Josh Deutsch ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Duophonic	Charles & Eddie	12.1992	19[15]	153[5]	Capitol CDESTU 2186	[produced by Josh Deutsch ]
Chocolate Milk	Charles & Eddie	06.1995	142[1]	-	Capitol 7243 8 32874 2 0	[produced by Josh Deutsch ]

Charlene

Charlene Marilynn D'Angelo-[ur. 1.06.1950r Hollywood],amerykańska wokalistka rhythm'n'bluesowa znana jako Charlene. Jej kariera rozpoczęła się od podpisania kontraktu z legendarną wytwórnią Motown,gdzie nagrywała pod pseudonimem Charlene Duncan.

W styczniu wydała tam swój debiutancki singiel "All That Love Went to Waste",ale bez większego powodzenia.Trzy lata póżniej dla oddziału Motown,Prodigal nagrywa album It Ain't Easy Comin' Down,sygnowany już jako Charlene.Inny jej album z tego okresu Songs of Love zawiera jej piosenkę "I've Never Been to Me" wydaną także na singlu,który trafił do Top100 listy Billboard.
Wydany ponownie w 1982r był jej największym sukcesem komercyjnym zostając #3 w USA i plasując się na szczycie listy przebojów singlowych w W.Brytanii.Przebój trafił na wyspy brytyjskie za sprawą disc jockey'a z Tampy,który często grał go w swojej rozgłośni.W tym czasie Charlene wyjeżdża do Anglii,gdzie pracuje w sklepie ze słodyczami.Wyszła tam zamąż za Jeffa Oliviera.Wspomniany singiel podbił rynek brytyjski,stając się z czasem standardem muzyki rozrywkowej.Piosenka została wykorzystana w filmie The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert z 1994r.
W następnym roku nagrała kompozycję "Used to Be" w duecie ze Stevie Wonderem,oraz "I've Never Been to Me",która trafiła na 3 miejsce listy singli Billboardu.W 1984r nagrywa album Hit and Run Lover dla Motown próbując zmienić swój wizerunek i pozyskać nowych słuchaczy.Podkreślał to jej udział w filmie The Last Dragon,który firmował założyciel Motown,Berry Gordy.Charlene mimo wszystko została w annałach muzyki rozrywkowej jako typowa artystka One-hit Wonders.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It Ain't Easy Comin' Down/On my way to you	Charlene	03.1977	-	97[4]	Prodigal 0632	[written by Ken Hirsch, Ron Miller][produced by Ron Miller]
Freddie	Charlene	05.1977	-	96[3]	Prodigal 0633	[produced by Ron Miller]
I've Never Been To Me/It's really nice to be in love again	Charlene	09.1977	-	97[3]	Prodigal 0636	[written by Ken Hirsch, Ron Miller][produced by Berry Gordy , Don Costa , Ron Miller]
It Ain't Easy Comin' Down/If I could see myself	Charlene	07.1982	-	109[1]	Motown 1621	[written by Ken Hirsch, Ron Miller][produced by Ron Miller]
I've Never Been To Me/Somewhere In My Life	Charlene	03.1982	1[1][12]	3[20]	Motown 1611	[written by Ken Hirsch,Ron Miller][produced by Berry Gordy , Don Costa , Ron Miller][oryginalnie nagrana przez Nancy Wilson][7.Adult Contemporary Chart]
Used To Be/I Want To Come Back As A Song	Charlene & Stevie Wonder	10.1982	-	46[11]	Motown 1650	[written by Ken Hirsch, Ron Miller][produced by Ron Miller][31.Adult Contemporary Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I've Never Been To Me	Charlene	04.1982	43[4]	36[20]	Motown 6009	[produced by Ron Miller]
Used To Be	Charlene	11.1982	-	162[7]	Motown 6027	[produced by Ron Miller]