69'ers

The 69'ers był  klasycznym zespołem wczesnego australijskiego nurtu "party". Grali eklektyczną mieszankę   stylów ;rock'n'rolla, country bluesa, wodewilu, jugband / kazoo / muzyki washboard i western swingu.
 69'ers początkowo byli ukształtowani jako akustyczny zespół jug. Członkiem założycielem był  Francis Butler (główny wokal, gitara, harmonijka, kazoo). Pierwszy skład zespołu, wraz z Francisem tworzyli, basista Alex Smith ,grający na tarze Malcolm Billdream i gitarzysta Graham Coop . Po raz pierwszy zwrócili na siebie uwagę w konkursie zespołów rockowych w połowie 1969 roku. W tym czasie zespół uzupełnił Paul Wylde na klawiszach.

Wkrótce ukazał się ich debiutancki singiel " On the Road Again" / "Cup of Tea Take Three ".W  1970r występują jako trio, Francis Butler , Brian Bethell i Keith Longman .

     Wydali drugi singiel rok później, w grudniu 1971 roku, " Morning Blues / Push Rower Hood ". Oba utwory pochodzą z ich debiutanckiego albumu dla Du Monde, " The 69'ers Album ". Ten album wyprodukował Martin Erdman i zawierał cztery oryginalne utwory zespołu i szeroką gamę coverów.

 W kwietniu 1973 roku Brian Bethell , Peter Knox i Dave Ovendon usunęli członka założyciela i lidera Francisa Butlera z zespołu, a angażując gitarzystę Tony Burkysa, przemianowując   nowy band na Peter Knox's New Improved 69ers.

Francis Butler odpowiedział tworząc kolejną wersję 69'ers, która początkowo działała pod nazwą  Francis Butler Original 69'ers. Ten line-up składał się z Raya Fergusona , Terry Stacey'a i Petera Jarmana . Perkusista John `Ernie 'McInerney zastąpił Petera Jarmana w listopadzie 1973 r.

W kwietniu 1974 roku, 69'ers pod wodzą  Franciszka Butlera z Ray'em Fergusonem , Terry Stacey'em i Ernie McInerney'em wystepowali w Sunbury '74 . Live album zatytułowano po prostu "  Francis Butler 69'ers Live ", ukazał się w tym samym czasie.
 69'ers ostatecznie rozpadł się w lutym 1976 roku .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
On the Road / Cup of Tea Take Three	69'ers	.1970	-	-	Du Monde SDM-304	[produced by Martin Erdman]
Morning Blues / Push Bike Hood	69'ers	12.1971	-	-	Du Monde DMK-4452	[written by Macon; Simon ]
Harry Rag / Happiness is Just for Me	69'ers	08.1972	-	-	Du Monde DMK-4794	[written by R. & D. Davies ][produced by Martin Erdman]
Flash / Back Seat Drivin'	69'ers	.1974	-	-	Earth ESP-008	[written by F. Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The 69’ers Album	69'ers	.1971	-	-	Du Monde SDML-934383	[produced by Martin Erdman]
Francis Butlers 69er's Live	69'ers	.1974	-	-	Festival	-

Pigbag

Brytyjski zespół kojarzony głównie z debiutanckim, a zarazem jedynym przebojem, instrumentalnym tematem "Papa's Got A Brand New Pigbag" nagranym w maju 1981. Tytuł i stylistyka nawiązywały żarotobliwie do sławnego "Papa's Got A Brand New Bag" Jamesa Browna. W skład zespołu wchodzili pochodzący z okolic Gloucestershire i Avon muzycy: Simon Underwood (bas), James Johnstone (gitara, instrumenty klawiszowe), Ollie Moore (saksofon), Chip Carpenter (perkusja) i Roger Freeman (instrumenty perkusyjne).
Byli też autorami singli "Sunny Day" i "Getting Up" oraz albumu Dr Heckle And Mr Jive. Pomimo mocnej promocji popularność grupy była krótkotrwała. Tematy "Big Bean" (1982) i "Hit The '0'Deck" (1983) nie odniosły sukcesów i po nagraniu koncertowego longplaya grupa rozwiązała się. Remake "Papa's Got A Brand New Pigbag" znalazł się na kompilacji The Best Of Pigbag z 1987.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Papa's Got A Brand New Pigbag/The Backside	Pigbag	03.1981	3[11][04.82]	-	Y Y 10	[written by Pigbag][Produced By Dick O'Dell, Dave Hunt & Pigbag]
Sunny Day/Elephants Wish To Become Nimble	Pigbag	07.1981	53[3]	-	Y Y 12	[written by Pigbag][Produced By Dick O'Dell, Dave Hunt & Pigbag]
Getting Up/Go Cat	Pigbag	11.1981	61[3]	-	Y Y 16	[written by Pigbag][Produced By Dick O'Dell, Dave Hunt & Pigbag]
The Big Bean/Scumda	Pigbag	06.1982	40[3]	-	Y Y 24	[written by Pigbag][Produced By Simon Underwood]
Hit The 'O' Deck/Six of One	Pigbag	02.1983	-	-	Y 101	[written by Pigbag][Produced By Simon Underwood]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dr Heckle & Mr Jive	Pigbag	03.1982	18[14]	-	Y 17	[Produced by Pigbag & Dick O'Dell]
Lend An Ear	Pigbag	.1983	-	-	Y LP 501	[Produced by Simon Underwood]
Pigbag	Pigbag	.1983	-	-	Y YMP 1001	-

Pete Brown & The Piblokto!

Drugi zespół towarzyszący założony przez poetę, twórcę piosenek i wokalistę Pete'a Browne'a (ur. 25.12.1940 r. w Londynie). Z jego poprzedniej grupy The Battered Ornaments pochodził perkusista Rob Tait, a skład Piblokto! uzupełniali: Jim Mullen (gitara), DaVe Thompson (instr. klawiszowe,saksofon) i Roger Bunn (bas). Debiutancki album kwintetu Things May Come And Things May Go, But The An School Dance Goes On Forever, nagrany z pomocą kilku gościnnie występujących muzyków, pozostaje jedną z najlepszych płyt zarejestrowanych w erze popularności rocka progresywnego.
Liryczne teksty Browna w połączeniu z wysokimi umiejętnościami przewijających się przez skład muzyków przyniosły kilka pamiętnych utworów, m.in. "High Flying Electric Bird" i "Flying Hero Sandwich".
Przed nagraniem drugiego albumu Thousands On A Raft Bunna zastąpił Steve Glover, jednak longplay ten zakończył współpracę Browne'a z Mullenem, Thompsonem i Taitem. Smutek wokalisty wynikający z ich odejścia znalazł swe odbicie w utworze "My Last Band", pierwszym nagranym z nową edycją Piblokto!, w składzie którego tym razem znaleźli się: Glover, Brian Breeze (gitara), Phil Ryan (instr. klawiszowe) i John "Pugwash" Weathers (perkusja).
Niestety, skład ten okazał się równie krótkotrwały; Breeze'a i Glovera zastąpili Taff Williams i Ed Spevock, lecz grupa Piblokto! definitywnie zakończyła działalność w 1971 r., kiedy Brown rozpoczął krótką współpracę z Grahamem Bondem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Living Life Backwards/High Flying Electric Bird	Pete Brown & The Piblokto!	10.1969	-	-	Harvest HAR 5008	[written by Brown,Ball][produced by Pete Brown]
Can't Get Off The Planet/Broken Magic	Pete Brown & The Piblokto!	07.1970	-	-	Harvest HAR 5023	[written by Brown, Brunn, Mullen][produced by Pete Brown]
Flying Hero Sandwich/My Last Band	Pete Brown & The Piblokto!	10.1970	-	-	Harvest HAR 5028	[written by Brown][produced by Pete Brown And Piblokto!]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Things may come and things may go but The art. School dance goes on forever	Pete Brown & The Piblokto!	.1970	-	-	Harvest SHVL 768	[produced by Pete Brown]
Thousands on a raft	Pete Brown & The Piblokto!	.1970	-	-	Harvest SHVL 782	[produced by Pete Brown]

Steve Aoki

Steve Aoki (ur. 30 listopada 1977r w Miami) - amerykański DJ i producent muzyczny, założyciel wytwórni muzycznej Dim Mak Records. Syn Hiroakiego Aokiego i brat aktorki Devon Aoki. Gatunki, w jakich tworzy to m.in. electro house, dubstep i progressive house.Steve Aoki urodził się w Miami i dorastał w Newport Beach w Kalifornii. Jego ojciec uprawiał wrestling, a później założył restaurację Benihana. Aoki studiował na University of California w Santa Barbara. Ma japońskie korzenie.
W 1996 roku Steve Aoki założył swoją własną wytwórnię - Dim Mak Records. Podjął współpracę z takimi artystami jak The Bloody Beetroots czy Mustard Pimp. W styczniu 2008 wydał kompilację Pillowface and His Airplane Chronicles, prezentując utwory Justice, MSTRKRFT, Bloc Party i innych.

 2 sierpnia 2008 poprowadził swoją autorską audycję nadawaną przez BBC Radio 1. W styczniu 2012 ukazał się jego debiutancki album studyjny Wonderland z gościnnym udziałem LMFAO, Kida Cudi'ego, Travisa Barkera, Riversa Coumo i innych. Aoki podejmował współpracę z wieloma wykonawcami takimi jak Afrojack, Dimitri Vegas & Like Mike czy Laidback Luke i remiksował wiele utworów.

W 2013 roku razem z Linkin Park nagrał piosenkę "A Light That Never Comes". Niedługo później powstał teledysk.

W rankingu DJ Mag Top 100 DJs w 2011 roku zajął 42 miejsce. Zaś w 2012 roku uplasował się na 15 miejscu, a w 2013 na miejscu 8.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm in the House	Steve Aoki featuring Zuper Blahq	03.2010	29[7]	-	Data DATA 228CDX	[written by Steve Hiroyuki Aoki, Justin Robert Bates][produced by Steve Aoki]
Turbulence	Laidback Luke & Steve Aoki feat. Lil Jon	07.2011	66[6]	-	New State Music NEWBD054	[written by Lucas Cornelis van Scheppingen, Steve Aoki][produced by Laidback Luke]
No Beef	Afrojack & Steve Aoki feat. Miss Palmer	11.2011	25[7]	-	3Beat 3beat058	[written by Nick Van De Wall, Steve Aoki, Alyssa Palmer][produced by Afrojack, Steve Aoki]
Beat Down	Steve Aoki & Angger Dimas feat Iggy Azalea	06.2012	44[4]	-	3Beat/AATW GBSXS1200174	[written by Steve Aoki, Angger Dimas, Iggy Azalea, Brandon Salaam Bailey][produced by Steve Aoki, Angger Dimas]
Boneless	Steve Aoki with Chris Lake and Tujamo	08.2013	162	90[3]	Dim Mak UL 4559 [US]	[written by Steve Aoki, Chris Lake, Matthias Richter, Aid "Valsal" ][produced by Steve Aoki, Chris Lake, Tujamo ,Aid "Valsal" Vllasaliu ]
A Light That Never Comes	Steve Aoki x Linkin Park	09.2013	34[2]	65	Warner Bros USWB 11303495	[written by Linkin Park, Steve Aoki][produced by Mike Shinoda, Steve Aoki, Brad Delson]
Delirious (Boneless)	Steve Aoki featuring Kid Ink	06.2014	44[4]	90[3]	Ultra UL5420 [US]	[gold-US][written by Steve Aoki, Christopher Lake, Brian Todd Collins, Erin Beck, Whitney Phillips, Jenson Vaughan, Aid "Valsal" Vllasaliu][produced by Steve Aoki,Chris Lake, Tujamo,Aid "Valsal" Vllasaliu]
Just Hold On	Steve Aoki with Louis Tomlinson	12.2016	2[4]	52[4]	Syco Music USUS11600504	[gold-US][silver-UK][written by Louis Tomlinson, Steve Aoki, Eric Rosse, Sasha Sloan, Sir Nolan][produced by Steve Aoki,Sir Nolan, Jay Pryor]
Waste It on Me	Steve Aoki featuring BTS	11.2018	57[1]	89[1]	Relentness USUS 11800289	[gold-US][written by Michael Gazzo, Nate Cyphert ,Ryan Ogren ,Sean Foreman, Steve Aoki, RM ,Jeff Halavacs][produced by Steve Aoki]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wonderland	Steve Aoki	01.2012	-	59[1]	Ultra Records UL 3040
Neon Future I	Steve Aoki	09.2014	-	32[1]	Ultra Records UL 5317	[ Producer - Steve Aoki, Chris Lake, Tujamo, Afrojack, Flux Pavilion]
Neon Future II	Steve Aoki	05.2015	-	66[1]	Ultra Records UL 5937	[ Producer - Steve Aoki, Freddy Wexler ,Dan Farber, Matthew Koma, Gianni "Luminati" Nicassio, Tawgs Salter, Tony Junior, Albin Myers]

Avantasia

Tobias Sammet's Avantasia, to sideproject powołany w 1998 roku przez wokalistę i muzyka Tobiasa Sammeta znanego z występów w power metalowej grupie muzycznej Edguy. Sammet do gry w zespole zaprosił gitarzystę Henjo Richtera znanego z grupy Gamma Ray, basistę Markusa Grosskopfa znnego z grupy Helloween oraz perkusistę Alexa Holzwartha znanego z grupy Rhapsody of Fire.
Wiosną 1998 roku podczas tournée zespołu Edguy Theater of Salvation, Tobias Sammet rozpoczął zbieranie pomysłów na "operę metalową", czyli autorski album stworzony gościnnym udziałem zaprzyjaźnionych muzyków.
Po zakończeniu tournée przystąpił do realizacji swoich planów, werbując wielu znanych wykonawców muzyki metalowej m.in. Kai Hansena oraz byłego solistę zespołu Helloween Michaela Kiske. W 2000 roku ukazał się pierwszy album grupy pt. The Metal Opera. Koncept został ukończony we wrześniu 2002 roku drugim albumem The Metal Opera Part II.
Cykl The Metal Opera został zrealizowany w konwencji opery posiada on ciągłą fabułę, a każdy piosenkarz odgrywa inną rolę. Zdecydowaną większość utworów stanowią brzmienia powermetalowe, orkiestracje oraz śpiew chóru.
Najbardziej złożonym utworem drugiego albumu jest utwór The Seven Angels. Ten trwający ponad 14 minut utwór zawiera klasyczny refren, dźwięk dwóch gitar solowych, przejście wokalne wraz z akompaniamentem pianina. Utwór śpiewany jest przez siedmiu piosenkarzy, którzy wcielili się w postacie elfów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Ger	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Lost In Space - Part 2	Avantasia	11.2007	69[2]	9[1]	Nuclear Blast	-
Lost In Space	Avantasia	11.2007	66[2]	-	Nuclear Blast 1990-2NB	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
The Metal Opera Part. 2	Avantasia	08.2002	64[2]	94[2]	AFM Records AFM 060-2	-
The Scarecrow	Avantasia	01.2008	57[4]	17[6]	Nuclear Blast 2736120651	-

Avril

Fred Magnon, nagrywa jako Avril, jest obiecującym paryskim producentem i multiinstrumentalistą.Urodził się 4 grudnia 1974r w Bordeaux ,a opóżniej zamieszkał w Paryżu.Pozostaje pod wpływami muzyki elektronicznej,popu,funku i jazzu,odkryty przez Radio Nova wydaje swoją pierwszą EP-kę "Now It's Spring" w 2000r dla F Communications.
Swoja pierwszą płyta długogrającą - wydaną w 2002 roku "That Horse Must Be Starving" dość jednoznacznie wpisał się w nurt francuskiego pop-rocka, dzięki czemu jedni otrzymali kolejna porcję dźwięków w swym ulubionym, choć dość mocno wyeksploatowanym gatunku, inni zaś zwiesili głowy w oczekiwaniu na "lepsze jutro" utalentowanego artysty.
I chyba właśnie z myślą o tej drugiej grupie Avril nagrywał swój kolejny materiał - "Members Only" jest bowiem albumem znacznie bardziej ambitnym, pełnym francuskich brzmień porozciąganych w różne strony. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Members Only	Avril	04.2004	146[3]	-	F Communications F 198 CD	-

Ayreon

Ayreon to projekt muzyczny holenderskiego kompozytora i multiinstrumentalisty Arjena Anthony'ego Lucassena. Gatunek muzyczny projektu jest określany głównie jako połączenie heavy metalu z rockiem progresywnym z domieszkami folku, muzyki klasycznej i elektronicznej. Większość albumów spod szyldu Ayreon jest utrzymana w klimacie rock opery, co umożliwiło muzykowi prowadzenie kompleksowej i złożonej fabuły przez wiele albumów. Muzyka Ayreon charaktryzuje się wykorzystaniem zarazem zwykłych instrumentów popularnych w muzyce rozrywkowej (gitar, gitar basowych, perkusji, syntezatorów), jak i instrumentów obecnych głównie w muzyce folkowej lub poważnej (mandolin, skrzypiec, altówek, wiolonczeli, fletów, sitarów lub didgeridoo). Arjen pisze muzykę i słowa, śpiewa i gra na wszystkich dotychczasowych albumach projektu wspólnie z wieloma zaproszonymi do projektu muzykami i wokalistami. Na perkusji najczęściej gra holenderski perkusista Ed Warby (ex-Gorefest) i jest on uważany za stałego członka projektu, mimo że Arjen nigdy sam tego nie powiedział.
Pierwszy album Ayreon ukazał się w 1995 roku i nazywał się The Final Experiment. Album był połączeniem klimatów science fiction z wątkami średniowiecznymi. W nagraniu wzięło udział trzynastu wokalisów oraz siedmiu muzyków, głównie z Holandii. The Final Experiment jest często przytaczany jako pierwsza metal opera oraz odrodzenie idei rock opery. Album początkowo nazywał się Ayreon: The Final Experiment którego wykonawcą był Arjen Lucassen, jednak przed reedycją albumu artysta zdecydował się na zmianę wykonawcy na Ayreon, a tytułu albumu naThe Final Experiment. Od tej pory projekt otrzymał nazwę Ayreon.
Actual Fantasy z roku 1996 jest jedynym albumem Ayreon bez ciągłej fabuły. Jednak zawarte w formie tekstu opowieści związane z fantastyką czynią z niego album koncepcyjny. W nagraniach wzięło tym razem trzech wokalistów i trzech muzyków. Tematy muzyczne, które znalazły się na tym albumie można usłyszeć w późniejszych utworach Ayreon, głównie na obu albumach Universal Migrator. Album ten nie sprzedawał się tak dobrze jak poprzedni.
Podwójny album Into the Electric Castle został wydany w 1998 roku. Do muzyki głosu użyczyło ośmiu wokalistów, każdy reprezentujący danego bohatera oraz jedenastu muzyków. Tym razem Arjen zaprosił do współpracy światowej sławy muzyków takich jak Fish, Sharon den Adel czy Anneke van Giersbergen. Album odniósł ogromny sukces i przez wielu krytyków jest uważany jako najlepsze dokonanie projektu.
Seria dwóch albumów Universal Migrator została wydana w 2000 roku. Pierwszy z nich The Dream Sequencer składa się z lekkich utworów progresywno-rockowych, podczas gdy drugi Flight of the Migrator czerpie bardziej z muzyki heavy metalowej. Na obu albumach pojawiło się dziesięciu wokalistów i wielu instrumentalistów. Jednym z najbardziej zauważalnych głosów na albumie jest głos Bruce'a Dickinsona z Iron Maiden, który zaśpiewał na Flight of the Migrator.
Krótko po Universal Migrator w sprzedaży ukazał się album Ayreonauts Only skierowany głównie do fanów muzyki Ayreon. Był to nietypowy album kompilacyjny zawierający wydane wcześniej utwory w innych wersjach (z innymi wokalistami lub nieco innym instrumentalium), utwory nagrane w wersji demo, oraz utwór Ashes który promował najnowszy, nadchodzący projekt Arjena pod nazwą Ambeon. Ayreonauts Only jest jedynym albumem Ayreon nie reedytowanym przez InsideOut Music.
W 2004 ukazał się album The Human Equation. Tak jak na Into the Electric Castle, wokaliści biorący udział w nagraniu albumu odgrywali konkretne role. Tym razem obok postaci na albumie pojawiały się również alegorie uczuć takie jak strach czy ból których kwestie również śpiewali wybrani do tego wokaliści. Na tym albumie Arjen w odróżnieniu od poprzednich albumów Ayreon, zdecydował się podjąć inną tematykę niż science fiction, gdyż teksty naThe Human Equation poruszają tematy psychologiczne i socjalne.
W 2004 Arjen zakończył współpracę z Transmission Records i przeszedł do InsideOut Music. Zmiana ta zmusiła Arjena do reedytowania poprzednich albumów Ayreon poddając je małym zmianom (The Universal Migrator wydany jako jeden album dwupłytowy) lub drastycznym obróbkom (Actual Fantasy z dopiskiem "Revisited" to ten sam album z nagranymi ponownie ścieżkami perkusji, gitary basowej, syntezatora i fletu). W 2005 z okazji 10-lecia istnienia projektu Ayreon do reedycji albumu The Final Experiment została dołączona bonusowa płyta z innymi wersjami utworów.
Pod koniec września 2006 kiedy nowe studio Arjena było już wykończone, rozpoczęły się prace nad nowym albumem 01011001 który trafił do sprzedaży 25 stycznia 2008 roku. Album jest zauważalnie mroczniejszy od poprzednich albumów projektu co Arjen uzasadnił depresją spowodowaną niedawnym rozwodem.
25 kwietnia 2008, Arjen wydał nowy minialbum Ayreon nazwany Elected. Minialbum zwierał dwa utwory z albumu 01011001, jeden z The Human Equation oraz cover Alice'a Coopera (Elected), z wokalem Arjena oraz Tobiasa Sammeta.
W 2009 roku pojawił się drugi album kompilacyjny Timeline na którym w porządku chronologicznym znajdują się wybrane utwory z poprzednich albumów Ayreon, oraz jeden wcześniej niepublikowany. W skład albumu wchodzą 3 płyty audio i jedna DVD.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Holl	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Day Eleven: Love	Ayreon	05.2004	-	39[2]	Inside Out IOMCD 166	[written by Arjen Anthony Lucassen][produced by Arjen Anthony Lucassen]
Elected	Ayreon vs. Avantasia	06.2008	69[3]	100[1]	Inside Out IOMCD 297	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Holl	Wytwórnia [Holl]	Komentarz
Into The Electric Castle	Ayreon	09.1998	-	49[7]	Transmission TM-014	-
The Dream Sequencer	Ayreon	06.2000	-	64[3]	-	-
Flight Of The Migrator	Ayreon	06.2004	-	61[3]	-	-
Human Equation	Ayreon	05.2004	160[1]	-	Century 0504192	-
Live In The Real World	Stream Of Passion feat. Ayreon	07.2006	-	57[3]	Inside Out IOMCD 254	-
1011001	Ayreon	01.2008	90[1]	2[9]	Inside Out 0079682IOM
The Theory Of Everything	Ayreon	11.2013	-	3[6]	InsideOut / Century Media IOMSECD 392	-
The Theater Equation	Ayreon	06.2016	-	69[1]	Inside Out 88985325692	-

Cyril Azzam

Na ścieżce dżwiękowej filmu "Młode wilki" można usłyszeć dwa tytuły tego muzyka;Praying i The words.Ten mało znany artysta pochodził z Libanu i przybył do Paryża na początku lat 60-tych.Jest prawdopodobnie krewnym znanego lidera orkiestry Boba Azzama.
Grywał często w nocnych klubach Saint-Germain z różnymi grupami minn. The Krew.Z nią właśnie wystapił we wspomnianym filmie komponując na prośbę Jacka Arela dwie piosenki do niego.Jako fan rhythm'n'bluesa ma w swoim repertuarze utwory najwiekszych mistrzów tego gatunku: Otisa Reddinga, Wilsona Picketta, Sam and Dave, Arethy Franklin, Jamesa Browna.
W 1971 roku skomponował muzykę do Poor soul z tekstem Aleca Constandinosa nagraną przez Dimitri,która odnosi wielki sukces w Europie.W następnym roku współpracuje przy produkcji nowego albumu Jean-Pierre Castelaina De mes yeux vu nagranego dla Warner Bros,na który napisał przeszło połowę piosenek (J’suis dans la pop music, Pour l’enfant kinnait, Émilie…).
W 1973r komponuje piosenkę Plein les bottes, les bottines et les boots dla Guy'a Marchanda i gra rolę Kellermana w rock operze La Révolution Française.W tym samym roku wydał album pod własnym nazwiskiem A Rose for M… .W 1980r w Genewie ,gdzie się przeniósł,zakłada studio nagraniowe Shazam,specjalizujące się w reklamie .Cyril Azzam jest autorem muzyki do filmów telewizyjnych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Deep River Rock'n'Roll	Cyril Azzam	08.1972	79[1]	-	-	[written by Georges Brassens]

Photek

Właściwie Rupert Parkes ur. 1973r w Ipswich.Jeden z najbardziej oryginalnych i nie bojących się eksperymentów twórca sceny jungle (m.in. "zwolnił" jungle do 90 bpm w znanym utworze "Into the 90's" dla wytwórni Metalheadz). Autor ok. 40 singli, najbardziej znane i najlepsze są te, które wydaje dla własnej wytwórni Photek (dotychczas 6), m.in. kanon ambient-jungle "Water Margin" i "Seven Samurai" (płytka, której kupno wymaga szczególnych umiejętności, gdyż opakowanie zawiera tylko kilka oryginalnych japońskich znaków).
Na jego wysoką pozycję na rynku wpłynęły także single "The Physical", "T Raenon" (dla nowego pododdziału A.R.T. Kirka DeGiorgio - O-ART) oraz remiks The Therapy? utworu "Loose". Nagrywa pod wieloma pseudonimami, m.in. Aquarius (Good Looking), Studio Pressure (Certificate 18), Sentinel, Code Of Practice.
Na początku 1996 r. udało mu się podpisać bardzo korzystny kontrakt z specjalnie utworzonym na tę okazję nowym pododdziałem Virgin - Science Records. Pierwszym owocem współpracy jest singel "The Hidden Camera", kolejnym "Ni Ten Khi Ryu" wydany na początku 1997 r. Photek komponuje w bardzo oryginalny sposób -przyznaje się, że cały materiał, krok po kroku, rozpisuje wcześniej na kartce papieru.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
T.Raenon	Photek	06.1996	199[1]	-	Op-Art OP 01	[produced by Rupert Parkes]
Ni-Ten-Ichi-Ryu	Photek	03.1997	37[5]	-	Science/Virgin; QEDT2	[written by Photek][produced by Photek]
Modus operandi	Photek	02.1998	66[3]	-	Science/Virgin; QEDT6	[written by Photek][produced by Photek]
Mine to give	Photek feat Robert Owens	02.2001	44[5]	-	Science/Virgin; QEDT10	[written by Robert Owens, Photek][produced by Photek][1[1][12].Hot Disco/Dance;Astrakwerks 38 766 12"]
We Got Heat	Photek feat. Choc Ty & Chiara	11.2003	93[2]	-	51st State RIFTEK 1201UKR	[written by S. Hammock, Photek][ Producer - Photek ]
No Joke / Baltimore/TD>	Fabio & Photek	11.2004	99[1]	-	Photek PPRO 11VS	[written by Photek][ Producer - Photek ]
Thunder / Collision Course	Photek & Die / Krust & Die	02.2005	82[2]	-	Full Cycle Records FCY 074	[written by Die, Krust Photek][ Producer - Die , Krust Photek ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Hidden Camera	Photek	06.1996	39[4]	-	Science/Virgin; QEDT1
Modus Operandi	Photek	09.1997	30[4]	-	Science/Virgin; QEDLP1	[ Producer - Photek ]
Form & function	Photek	09.1998	61[2]	-	Science/Virgin; QEDLP2	[ Producer - Photek ]
Solaris	Photek	09.2000	127[1]	-	Science/Virgin; QEDLP6	[ Producer - Rupert Parkes]

Willow Weep for Me

"Willow Weep for Me"

---

music & lyrics: Ann Ronell

---

Historia

---

"Willow Weep for Me" to tytuł popularnego standardu wylansowanego przez wokalistę Muzzy Marcellino wystepującego z orkiestrą Teda Fio Rito.Piosenkę napisała Ann Ronell,dla której absolutnym mistrzem był George Gershwin.
Utwór został nagrany w pażdzierniku 1932r dla wytwórni Brunswick,a 3 grudnia tego roku weszła na listy przebojów.W dniu 17 grudnia swoją wersję nagrała orkiestra Paula Whitemana z wokalistką Irene Taylor,odnosząc z nią jeszcze większy sukces niż pierwowzór ,zajmując 2 miejsce listy bestsellerów.Co ciekawe kompozytorka przekazała swoją kompozycję jako pierwszemu Paulowi Whitemanowi,który prawdopodobnie był pierwszym wykonawcą tego utworu.
Ponad trzydzieści lat póżniej,w 1964r duet Chad and Jeremy ponownie wprowadził utwór na listę przebojów.


"Willow Weep for Me" na ścieżkach dżwiękowych filmów:

* Love Happy (1950, Vera Ellen )
* Wild Blade (1991, Ben Webster)
* In the Line of Fire (1993)

Covery piosenki na listach przebojów:

Irene Taylor with the Paul Whiteman 12.1932 Victor 24 187 2.US Ted Fio Rito 12.1932r Brunswick 6422 17.US Chad & Jeremy .1965r World Artists WA-1034 15.US inne wykonania Carmel (1983) London Records LON 38 Alan Price (1966) SP.Willow Weep for Me / Yours Until Tomorrow  Decca F 12518 The Barons (1961) SP.I've Been Hurt / Willow Weep for Me Harry James (1939) SP.My Buddy / Willow Weep for Me Columbia 35242 Thelonious Monk (1951) SP.Ask Me Now / Willow Weep for Me Blue  Note Records 1591 The Fontane Sisters (1956) SP.Voices / Willow Weep for Me   London HLD 8318 Diana Krall (.2006) LP.From This Moment On Lou Rawls And Les McCann Ltd LP.Stormy Monday

Tekst piosenki:

Willow weep for me, willow weep for me, Bend your branches green along the stream that runs to sea, Listen to my plea, listen willow weep for me, Gone my lover's dream, lovely summer dream, Gone and left me here to weep my tears into the stream, Sad as I can be - hear me willow and weep for me. Whisper to the wind to say that love has sinned To leave my heart aching and making this moan, Murmur to the night to hide her starry light, So none will find me sighing and crying all alone, Weeping willow tree, weep in sympathy, Bend your branches down along the ground and cover me, When the shadows fall, bend oh willow and weep for me. To leave my heart aching and making this moan, So none will find me sighing and crying all alone, Weeping willow tree, weep in sympathy, Bend your branches down along the ground and cover me, When the shadows fall, bend oh willow, Bend oh willow and weep for me.

You Really Got Me

"You Really Got Me"

---

music & lyrics:R. Davies

---

Historia

---

 

Rock ‘n’ Roll w Wielkiej Brytanii rozpoczął się od przeszczepienia amerykańskiego czarnego bluesa na grunt europejski. Zbiegło się to z szerokim wejściem do muzyki gitary elektrycznej. Miało to ten skutek, że rocka zaczęły grać zespoły, mniej wokaliści soliści.

 

Pierwsze rockowe kroki nie były zbyt ostre, bo i blues taki nie był. Jednak już wkrótce pojawiły się zespoły, którym taka muzyka wydawała się łagodna. Gwałtownie rozwijały się możliwości sprzętowe – gitary, wzmacniacze, mikrofony. Te nowe możliwości zostały wykorzystane do tworzenia muzyki dużo głośniejszej, dużo ostrzejszej, gdzie gitara i rytm były równie ważna jak śpiew. A niekiedy ważniejsze.

 

Pod koniec lat 60-tych i na początku lat 70-tych rock wyewoluował styl nazwany heavy metal  lub w skrócie metal.

Osobiście uważam, że pierwszym utworem heavy metalowym była piosenka You Really Got Me z 1964 roku. Nieformalnie lecz klimatem na pewno.

Autorem utworu był Ray Davies,  lider zespołu The Kinks.

 

Kinks  mieli podpisany kontrakt z wytwórnią Pye, która przechodziła wtedy trudności finansowe. Wydane dwa single Kinks nie osiągnęły powodzenia. Kierownictwo wywierało mocną presję na Daviesa by następna próba była lepsza. Czy to wynik tego nacisku czy nie - trzeci singel okazał się wielkim hitem. 

W sierpniu 1964 roku You Really Got Me przez dwa tygodnie plasował się na pierwszym miejscu listy przebojów w UK. Po drugiej stronie oceanu na liście Bilboardu osiągnął 7 pozycję. Był to początek tzw. ‘brytyjskiej inwazji’ na USA i Kinks uzyskali w Ameryce duży sukces.

 

Piosenka została zbudowana na bazie ‘power chords’. Akordy takie oparte na tonice lub dominancie powtarzają co najmniej kilka razy tę samą nutę (ten sam akord), np. ósemkami.

‘Power chord’ grany jest na gitarze elektrycznej przy zniekształconym, przesterowanym na wzmacniaczu dźwięku. Dźwięk staje się bardzo ostry ale jednocześnie bogatszy o osobno brzmiące alikwoty, tzw. dźwięki harmoniczne.

 

W roku 1970 dla heavy metalu wzmacniacze przesterowywano bez trudu. W 1964 roku Kinks dysponowali wzmacniaczem Vox AC30 z 1958 roku. Pierwsza wersja nagrania nie spodobała się zespołowi. Wtedy młodszy brat Raya, Dave Davies posłużył się szpilką, którą wetknął do wzmacniacza. Efekt okazał się zadowalający. Uzyskali ‘power chords’, a z tego wynalazku korzystało później wiele zespołów rockowych.

 

Dave Davies  miał 17 lat. To on zagrał solo gitarowe, które wzbudziło entuzjazm fanów rocka. Pojawiła się pogłoska, że to nie on wykonał je na nagraniu lecz Jimmy Page, który był wtedy sesyjnym muzykiem w wytwórni Pye. Page zawsze temu zaprzeczał mimo to wielu uporczywie uważało go za wykonawcę solo. Jednak to Davies grał gdyż Page nie był w ogóle obecny podczas właściwego nagrania utworu. 

Dave Davies mówił, że pomysł ‘power chords’ przyszedł mu do głowy gdy słuchał piosenki ‘Louie Louie’ grupy The Kingsmen.

Pete Townshend z The Who zastosował brzmienie Kinks w pierwszym singlu ‘I Can't Explain’ wydanym w styczniu 1965 roku. Dopiero potem The Who wypracowywali własny styl.

 

You Really Got Me podobało się i nadal podoba rockmanom. Piosenka ma wiele coverów i to począwszy od 1965 roku. Chyba najsłynniejszym jest nagranie z 1978 roku zespołu Van Hallen. To już metal w całej okazałości.

Wersja ta ukazała się na debiutanckim albumie Van Hallena i w dużym stopniu rozsławiła zespół. Znalazła się na liście Bilboardu na 36 miejscu. Rok później ubarwiła soundtrack filmu ‘Over the Edge’.

 

Utwór znajduje się dosyć wysoko w wielu rankingach. Magazyn Rolling Stone umieścił go na swojej liście 500 Najlepszych Piosenek w Historii na 82 miejscu, a na liście 100 Najlepszych Piosenek Gitarowych na miejscu czwartym. 

 Żródło:http://blueslover.salon24.pl

The Kinks "You Really Got Me"

 

Girl, you really got me goin
You got me so I dont know what Im doin
Yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

Yeah, you really got me now
You got me so I dont know what Im doin, now
Oh yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

You really got me
You really got me
You really got me

See, dont ever set me free
I always wanna be by your side
Girl, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

Yeah, you really got me now
You got me so I dont know what Im doin, now
Oh yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

You really got me
You really got me
You really got me
Oh no...

(solo)

See, dont ever set me free
I always wanna be by your side
Girl, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

Yeah, you really got me now
You got me so I dont know what Im doin, now
Oh yeah, you really got me now
You got me so I cant sleep at night

You really got me
You really got me
You really got me

 

Yves Larock

Yves Larock (prawdziwe nazwisko Yves Chaminade) - szwajcarski didżej. Ten szalony samouk objawił światu swoją niezwykłą osobowość wydając single „Zookey”, „Rise up” (z 2007 roku) i „By your side”, które szybko stały się mega hitami.
Singiel „Zoonkey”, który sprzedał się w ponad 150 tys. egzemplarzy (głównie we Francji), był najczęściej granym kawałkiem w klubach w 2005 roku. Kawałek „Rise Up” stworzony przy współpracy z „Universal” i „Ministry of Sound” dowiódł wysokiej pozycji Larocka na rynku muzycznym. W kawałku tym wystąpił także wokalista zespołu Moonraisers, Jaba.
 „Rise Up” zajmował 1. miejsce na listach przebojów w wielu krajach świata oraz był wakacyjnym hitem 2007 roku. Brytyjskie radio „Kiss”, gdy tylko wyczuwa potencjalny hit, puszcza go bez opamiętania. Za każdym razem powtarza się ten sam scenariusz: telefony dzwonią, wiadomości zalewają rozgłośnie, które nie ma innej możliwości niż włączenie kawałka do swoich playlist. Również Pete Tong z „Radio1” w maju 2007 roku był jego gorącym zwolennikiem tego utworu. Numer stał się wyjątkowo sławny w Ameryce Południowej, Stanach Zjednoczonych, Indiach i w Południowej Afryce. Hity Larocka często bywają mieszanką muzyki house, zouk, ragga, regge. Artysta szuka  muzycznych inspiracji również w brzmieniach instrumentów etnicznych.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rise Up	Yves Larock featuring Jaba	08.2007	13[11]	-	Data DATA 159CDS	[written by Yves Cheminade,Jaba Gawan Seiler ,Pascal Brunkow][produced by Yves Larock]

Kenny Larkin

Kenny Larkin należy do tzw. trzeciej fali artystów techno, którzy określili nowe obszary muzyki z Detroit. Swoją muzyczną karierę rozpoczął na początku lat 90-tych po zakończeniu dwuletniej służby w siłach lotniczych USA, gdzie zajmował się naprawą komputerów.
 Zainspirowany audycjami radiowymi Atkinsa i Maya postanowił spróbować swoich sił w tworzeniu własnej muzyki. Jego pierwsze dwie 12": "We Shall Overcome" i "Integration" wydał Plus 8, label Richego Hawtina i Johna Acquavivy. Po udanym debiucie założył własną wytwórnię Art Of Dance, w której w 1992r. pod pseudonimem Dark Comedy wydał album "War Of The Worlds".

 Trzy lata po debiucie ukazał się pierwszy album Kenny'ego "Azimuth", tym razem dla Warp Records, a następny "Metaphor" poprzedzony EP-ką "Catatonic" wydał belgijski R&S.
 Jego talent szybko został dostrzerzony przez innych twórców. Przy nagraniach pojawiali się Alex Reece i Luke Slater, a remixy na "Catatonic" wykonali Carl Craig i Stacey Pullen. Jego muzykę określano jako prawdziwe techno z duszą zainspirowane jazzem. Album "Metaphor" należy do najciekawszych płyt Detroit. Są na nim kawałki z zróżnicowaną rytmiką, dosyć melodyjne, bardzo emocjonalne i tętniące życiem.
 W 1997r. Kenny Larkin powraca do swojego dawnego pseudonimu Dark Comedy (inne pseudonimy to Pod i Yennek, których używał wydając EPki dla Buzz Records) i wydaje nowy album "Seven Days". Pojawiają się tu zupełnie nowe brzmienia dla tego artysty. Płyta jest mroczna i tajemnicza, niektóre tytuły przypominają to co wydaje Joey Beltram czy Carl Craig ale nie jest to żadna kopia ich muzyki. Take kawałki jak "The Bar" czy "Paranoid" to mocne i typowo klubowe Detroit techno. Ten album tak samo jak poprzednie pokazuje, że Kenny Larkin to nieprzeciętny artysta. Jego muzyka jest bardzo zróżnicowana. Raz jest to ambient lub minimal, innym razem jazzowe techno lub prawie house. Całą jego twórczość można umieścić gdzieś pomiędzy mocnym Detroit techno a Chicago house.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Integration	Kenny Larkin	03.1991	98[1]	-	No-Label MIUCT 1161	[written by K. Larkin][produced by J. Acquaviva]
Catatonic	Kenny Larkin	12.1994	199[1]	-	R&S RS 94058	[written by K. Larkin][produced by K. Larkin]
Loop 2	Kenny Larkin	02.1996	118[1]	-	R&S RS96071CD	[written by K. Larkin][produced by K. Larkin]

Crystal Waters

Wokalistka pochodzi z New Jersey i z wykształcenia co dla niektórych może być zaskoczeniem jest informatykiem. W 1991 roku zaskoczyła całą branżę muzyczną hitem - "Gypsy Woman (She's Homeless)" – utwór ten podbił wszystkie możliwe listy przebojów na całym świecie plasując się przez długie tygodnie na miejscu 1. Piosenka "Gypsy Woman (She's Homeless)" posiadała zarówno głębokie przesłanie jak i była wspaniale wykonana co zagwarantowało jej tak ogromny sukces.

Zachęcona ogromnym sukcesem pierwszego singla artystka nagrała debiutancki album "Surprise" (1991). Także z tego albumu pochodziły takie hity jak "Makin’ Happy" czy "Twisted". Trzy lata później ukazał się jej kolejny album zatytułowany "Storyteller" (1994) na którym pojawił się nowy mega przebój – "100% Pure Love", który podobnie jak "Gypsy Woman" wdarł się jak burza na wszystkie listy przebojów. Zarówno singiel "100% Pure Love" jak i cały album pobił kolejne rekordy sprzedaży płyty i przez wiele tygodni oblegał pierwsze miejsca list przebojów w Stanach Zjednoczonych jak i w Europie. Sukces tego albumu umocnił pozycję Crystal Waters na światowym rynku muzycznym. Z tego albumu pochodzą także takie hity jak: "Relax" czy "Ghetto Day". W roku 1997 ukazuje się jej trzeci album zatytułowany "Crystal Waters".
Crystal Waters wielokrotnie podbijała wszystkie listy przebojów i tak też się stało z singlem "My Time", którego producentem był Scumfrog. Po tych wszystkich sukcesach Crystal cieszyła się ogromnym uznaniem wśród największych producentów takich jak: Terry Lewis, Eric Morillo, David Morales, Todd Terry i wielu innych.Po kilku latach przerwy Crystal Waters powraca na scenę muzyczną w wielkim stylu z nowymi przebojami!
Jej najnowszy mega przebój zatytułowany "Destination Calabria" wspierają i promują producenci z Włoch – Nari i Gaudino. Ten utwór już zajął pierwsze miejsca na prawie wszystkich listach przebojów na całym świecie. Do tego utworu nakręcono bardzo kontrowersyjny teledysk co sprawiło, że w Internecie oglądano go już miliony razy!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gypsy Woman (She's Homeless)	Crystal Waters	05.1991	2[10]	8[16]	A&M AM 772	[gold-US][silver-UK][written by Crystal Waters, Neal Conway, Mark Harris][produced by The Basement Boys][1[3][14].Hot Dance/Disco;Mercury 868 209 12"]
Makin' Happy	Crystal Waters	09.1991	18[6]	55[8].Hot 100 Singles Sales	A&M AM 790	[written by Crystal Waters, Neal Conway, Mark Harris][produced by Teddy Douglas, Jay Steinhour][1[1][10].Hot Dance/Disco;Mercury 868 763 12"]
Surprise	Crystal Waters	12.1991	-	-	-	[produced by The Basement Boys][35[7].Hot Dance/Disco;Mercury 866 175 12"]]
Megamix	Crystal Waters	01.1992	39[3]	-	A&M AM 843	[ Written By - Crystal Waters, Neal Conway, Mark Harris][produced by The Basement Boys]
Gypsy Woman [remix]/ Peace	Crystal Waters / Sabrina Johnston	10.1992	35[2]	-	Epic 6584377	-
100% Pure Love	Crystal Waters	04.1994	15[7]	11[45]	A&M 8586692	[gold-US][produced by Teddy Douglas, Jay Steinhour][1[2][15].Hot Dance/Disco;Mercury 858 485 12"]
Ghetto Day / What I Need	Crystal Waters	07.1994	40[3]	side B:82[4]	A&M 8589592	[written by C. Waters, S. Spencer][B:written by C. Waters, P. Payton, D. Smith][produced by The Basement Boys][B:1[1][13].Hot Dance/Disco;Mercury 858927 12"]
Relax	Crystal Waters	11.1995	37[4]	106[5]	Manifesto FESCD4	[1[1][11].Hot Disco/Dance ;Mercury 852 061 12"][ Written By - Crystal Waters, D. Anthony]
In the ghetto	Bad Yard Club feat Crystal Waters	08.1996	35[5]	102[6]	Mercury 578 029	[20.Hot Dance Club Play]
Say...If You Feel Alright	Crystal Waters	04.1997	45[3]	40[15]	Mercury 5742912	[produced by Jimmy Jam & Terry Lewis][sample z "September"-Eart,Wind & Fire][6[14].Hot Dance/Disco;Mercury 578 943]
Just A Freak	Crystal Waters with Dennis Rodman	05.1997	-	-	-	[13[14].Hot Dance/Disco;Mercury 574 433 12"]
In the ghetto	Bad Yard Club feat Crystal Waters	10.1997	-	115[2]	Mercury 578 029	-
Come On Down	Crystal Waters	.2001	-	-	-	[ Producer - DJ Dome][1[2][14].Hot Dance Disco;Strictly Rhythm 12 589 12" ]
My Time	Dutch feat Crystal Waters	09.2003	22[14]	-	Illustrious 12ILL018	-]
Destination Calabria	Alex Gaudino Featuring Crystal Waters	03.2007	4[24]	-	Data DATA153CDS

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Surprise	Crystal Waters	07.1991	-	197[3]	Mercury 848 894	[produced by The Basement Boys]
Storyteller	Crystal Waters	10.1994	-	199[1]	Mercury 522 105	[gold-US][produced by David Anthony, The Basement Boys, Teddy Douglass, Easy Mo Bee, Kenny Hicks ,The L. G., Greg Smith, Jay Steinhour ]

Happy Mondays

Happy Mondays-grupa brytyjska. Utworzona w 1980 w Manchesterze, działała do 1993. Skład: Shaun Ryder (23.08.1962, Little Hulton) - voc, Mark Day - g, Paul Davis - k, Paul Ryder - b, Gary Whelan - dr, Mark "Bez" Berry - perc, taniec. Debiutowała w klubach Manchesteru. W 1985 podpisała kontrakt z tamtejszą firmą Factory. Pierwsze płyty - czwórka "Forty Five" z września 1985, single Freaky Dancing z czerwca 1986, Tart Tart z marca 1987 i Twenty Four Hour Party People z października 1987 oraz album Happy Mondays' squirrel and G-Man Twenty Hour Party People Plastic Face Carnt Smile z maja 1987 (jego producentem był John Cale) - zawierały dość naiwny repertuar rockowy, zwracający co najwyżej uwagę aurą spontaniczności, i przeszły bez echa.
Uznanie i popularność zdobyła płytą Bummed. Nagrała ją w sierpniu 1988 w studiu Slaughterhouse w Great Driffield przy pomocy Martina Hannetta, nadwornego producenta firmy Factory, oraz kilku instrumentalistów sesyjnych, m.in. Steve'a Hopkinsa - p , Dave'a Hassella -perc. Album trafił na rynek w listopadzie tego samego roku. Przywoływał skojarzenia z dorobkiem The Rolling Stones z okresu, gdy próbowali stworzyć na bazie murzyńskiego rhythm'n'bluesa własną odmianę rocka psychodelicznego. Świadectwem fascynacji rhythm'n'bluesem był choćby sposób śpiewania Shauna Rydera i gry na gitarze Marka Daya (Wrote For Luck, Performance, Country Song, Mad Cyril); dowodem zauroczenia angielską psychedelią - przede wszystkim użycie takich instrumentów, jak melotron (Do It Better) czy sitar (Lazyitis). Muzyka wypełniająca album zrodziła się wszakże w manchesterskich klubach tańca, jak słynna Hacienda, z panującej w nich orgiastycznej atmosfery, pod wpływem przebojów w stylu acid house, a najważniejszym jej elementem stawał się już wówczas charakterystyczny, hipnotyzujący, rave'owy rytm (Moving In With, Mad Cyril, Fat Lady Wrestlers, Performance). Wadą płyty było jej bałaganiarskie, duszne, przytłaczające brzmienie. Pod tym względem na korzyść wyróżniał się jedynie utwór Wrote For Luck. On właśnie, wydany w listopadzie 1988 na singlu, zapewnił Happy Mondays tytuł najważniejszej obok The Stone Roses grupy w nurcie nowego rocka z Manchesteru.
Opinię tę ugruntowała czwórka "Madchester Rave On" z grudnia 1989, zawierająca premierowe kompozycje, m.in. Rave On, Hallelujah, Clap Your Hands. W tym czasie grupa odbyła pierwsze większe tournee po Wielkiej Brytanii oraz zadebiutowała w popularnym programie telewizyjnym Top Of The Pops. Natomiast w 1990 ruszyła na podbój świata - od lutego do kwietnia koncertowała na kontynencie europejskim, latem odbyła trasę po Stanach Zjednoczonych, a jesienią uświetniła swoim występem New Music Seminar w Nowym Jorku. Nie zaniedbywała też brytyjskiej publiczności, np. w czerwcu wzięła udział w wielkim festiwalu muzyki rockowej w Glastonbury. Powoli zdobywała status gwiazdy, w czym pomogły następne single, jak Step On z marca 1990, Kinky Afro z października 1990 i Loose Fit z lutego 1991, a także album Pills' n' thrills and bellyaches z listopada 1990.
Dziennikarze angielskiej prasy muzycznej uznali Pills' n' thrills and bellyaches za pierwszą doskonałą artystycznie manifestację stylu rave. Sami członkowie Happy Mondays przechwalali się w wywiadach, że jest to osiągnięcie na miarę "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" zespołu The Beatles. Sesję zorganizowano między sierpniem a wrześniem 1989, bezpośrednio po długiej trasie po Stanach, w Los Angeles. Produkcję powierzono Paulowi Oakenfoldowi, specjaliście od muzyki house (jego asystentem był Steve Osborne). Gościnnie w sesji wzięli udział Rowetta - voc, Tony Castro - perc i Simon Machan - programowanie komputerów muzycznych. Muzykę grupy cechował tym razem manifestacyjny eklektyzm. Niektóre kompozycje nawiązywały wprost do przebojów sprzed lat, zwłaszcza Step On, parafrazująca He's Gonna Step On You Again Johna Kongosa, ale też Kinky Afro, oparta na motywach Lady Marmalade zespołu Labelle, czy też Donovan, urozmaicona cytatami z Sunshine Superman Donovana oraz (Make Me Smile) Come Up And See Me Steve'a Harleya i jego formacji Cockney Rebel. W wielu piosenkach pozostały czytelne wpływy brytyjskiego rhythm'n'bluesa lat sześćdziesiątych, nie tylko The Rolling Stones, ale też np. The Animals (partia organów w Grandbag's Funeral).
Powstała muzyka z założenia wtórna, ale przykuwająca uwagę stylistyczną mozaikowością. Aranżacje uporządkowano, a brzmienie wzbogacono o syntezatorowe efekty orkiestrowe (Kinky Afro). Taneczne, rave'owe rytmy wyeksponowano, podkreślając niekiedy ich południowoamerykański rodowód (Donovan, Loose Fit, Dennis And Lois). Większego znaczenia niż dawniej nabrały teksty utworów, pełne zarówno sarkazmu, jak i goryczy, obfitujące w celne obserwacje na temat trudów życia w Wielkiej Brytanii końca lat osiemdziesiątych.
W następnym okresie karierę Happy Mondays skomplikowało uzależnienie Rydera od heroiny. Niepowodzeniem artystycznym był autoryzowany przez grupę, a więc tylko z tytułu piracki album Baby big head bootleg album-live, dokumentujący koncert na stadionie przy Elland Road w Manchesterze 1 czerwca 1991, wydany miesiąc później. Zawierał głównie piosenki znane już z płyt studyjnych, zazwyczaj w rozlazłych wersjach, wzbogaconych co najwyżej specjalnymi efektami dźwiękowymi (np. huk samolotu bojowego i krzyk mew w Holiday). Wyróżniała się przygotowana specjalnie na tę okoliczność przeróbka Tokoloshe Man, jeszcze jednego przeboju Johna Kongosa. Album pozostał mimo wszystko interesującym dokumentem, udało się bowiem utrwalić na nim coś z atmosfery ekstazy towarzyszącej występom grup manchesterskich spod znaku rave.
Płytę ...Yes please! grupa nagrywała przez kilka długich miesięcy 1992 roku w studiach Blue Wave w St. Philip na Barbados oraz Comfort's Place w Lingfield w hrabstwie Surrey przy pomocy Chrisa Frantza i Tiny Weymouth, znanych z zespołów The Talking Heads i Tom Tom Club, jako producentów, a także Rowetty - voc , Bruce'a Martina - perc. Sesja przeciągała się, ponieważ Shaun Ryder podjął w tym czasie wyczerpujące, niestety bezskuteczne, zmagania z uzależnieniem od narkotyków. Znacznie przekroczono przewidziany budżet - wydano ponad dwieście pięćdziesiąt tysięcy funtów - co kilka miesięcy później doprowadziło do upadku firmy Factory. Płyta ukazała się w listopadzie 1992. Recenzenci ironizowali, że było to raczej Dzieło Tom Tom Club niż Happy Mondays. I rzeczywiście, niektóre nagrania dawały podstawy do takich złośliwości, zwłaszcza Monkey In The Family i Cowboy Dave.
Większość przypominała jednak wcześniejsze dokonania grupy (Sunshine And Love, Angel, instrumentalne Theme From Netto). Muzyka Happy Mondays nabrała w tym czasie rockowej ekspresywności (Monkey In The Family, Angel), a przy tym jednoznacznie latynoskiego zabarwienia (Cut 'Em Loose Bruce, Theme From Netto). Napisane przez Shauna Rydera teksty były świadectwem jego zmagań z samym sobą, z życiem, z nałogiem, np. Angel, a także Sunshine Of Love, ujęty w formę modlitwy (okładkę ozdobił rysunek dziecka przedstawiający Matkę Boską). Wyrażały bezradność, podobnie jak puentujący płytę żart - nagranie dokumentujące nieudane próby dodzwonienia się do królowej i premiera Wielkiej Brytanii, prezydenta Stanów Zjednoczonych oraz papieża.
Jedynie wybrany na pierwszy singel utwór Stinkin' Thin kin' miał bardziej buńczuczną wymowę - atakiem na mieszczański styl życia. Po upadku firmy Factory grupą zainteresowała wytwórnia EMI. W lutym 1993 Clive Black jeden z jej szefów, wyraził gotowość wypłacenia muzykom pięciu milionów funtów zaliczki na poczet zysków z kolejnych siedmiu albumów, ale po spotkaniu z nimi stracił wiarę w możliwości twórcze Shauna Rydera i wycofał swoje propozycje.
To przesądziło o dalszym losie formacji - niebawem przestała istnieć.
Shaun Ryder próbował pozyskać brata Paula Rydera, a także Beza, gitarzystę Craiga Gannona, znanego z The Smiths, oraz perkusistę Gavana Whelana, wywodzącego z JAMES, do nowego zespołu - The Mondays, ale zamierzenie to zakończyło się r powodzeniem. Latem 1993 nawiązał współpracę ze Stellą Grundy - voc i jej zespół Intastella. Owocem ich spotkania w studio był singel Can You Fly Like You Mean wydany we wrześniu tego roku przez nową firmę Planet 3 (utworzoną przez Dave'a Ambrose'a, byłego basistę The Crazy World Arthur Brown).
Nie doszła do skutku jej współpraca z MANIC STREET PREACHERS - nie stawił się na planowaną od tygo sesję tłumacząc się zatruciem pokarmowym. W 1994 stanął na czele zespołu Black Grape (w składzie znaleźli się byli muzycy James i Ruthless Rap). Paul Ryder w końcu 1993r założył grupę Love Habit. Pozyskał do niej Astrellę Leitch - voc (córkę Donovana i Marka White'a - k. byłego muzyka ABC. Mark Day nawiązał najpierw współpracę z zespołem The Nice People From Straightsville z Newcastle, a w końcu stanął na czele własnej formacji Trigger Happy. Paul Davis i Gary Whelan utworzyli grupę z Andym Rourke'em, byłym basistą The Smiths.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tart Tart/Little Matchstick Owen's Rap	Happy Mondays	03.1987	-	-	Factory FAC 176	[written by Happy Mondays][produced by John Cale][13.Indie Chart]
24 Hour Party People	Happy Mondays	.1987	-	-	Factory FAC 192	[produced by Dave Young][10.Indie Chart]
Lazyitis-One armed boxer	Happy Mondays	05.1989	85[2]	-	Factory FAC 222/7	[written by David Essex , Lennon & McCartney , Sly & The Family Stone][produced by Martin Hannett ][6.Indie Chart]
W.F.L. [Wrote For Luck]/Boom	Happy Mondays	09.1989	68[9]	-	Factory FAC 212/7	[written by Happy Mondays ][produced by Paul Oakenfold ][7.Indie Chart]
Madchester rave on EP. [Hallelujah/Holy ghost/Clap your hands/Rave on]	Happy Mondays	11.1989	19[27]	-	Factory FAC 242	[written by Happy Mondays][produced by Martin Hannett ]
Step on	Happy Mondays	04.1990	5[30]	57[10]	Factory FAC 272	[written by John Kongos/Chris Demetriou][Produced:Paul Oakenfold][13[8].Hot Dance/Disco;Elektra 66 624 12"]
The Peel Sessions	Happy Mondays	05.1990	79[2]	-	Strange Fruit 677022	[Produced:John Peel]
Hallelujah	Happy Mondays	04.1990	-	-	Factory FAC 260	[Produced:Martin Hannett ][28[7].Hot Dance/Disco;Elektra 60 945 12"]
Lazyitis-One armed boxer/Mad Cyril-Hello girls	Happy Mondays & Karl Denver	06.1990	46[4]	-	Factory FAC 222	[written by David Essex , Lennon & McCartney, Sly & The Family Stone][produced by Martin Hannett ]
Kinky Afro	Happy Mondays	10.1990	5[9]	-	Factory FAC 302	[written by Happy Mondays ][Produced:Paul Oakenfold/Steve Osborne ][1.Modern Rock Tracks]
Loose fit/Bob' s your uncle	Happy Mondays	03.1991	17[7]	-	Factory FAC 312	[written by Happy Mondays ][Produced:Paul Oakenfold/Steve Osborne ]
Step on Remix ' 91	Happy Mondays	03.1991	-	57[10]	Elektra 64 899 [US]	[written by Christos Demetriou/John Kongos ][Produced:Paul Oakenfold/Steve Osborne ]
Bob's Yer Uncle	Happy Mondays	05.1991	-	-	-	[written by Happy Mondays ][Produced:Paul Oakenfold/Steve Osborne ][25[7].Hot Dance/Disco;Elektra [promo] 12"][23.Modern Rock Tracks]
Judge fudge/Tokoloshe man	Happy Mondays	11.1991	24[3]	-	Factory FAC 322	[written by Happy Mondays ][Produced:Paul Oakenfold/Steve Osborne ]
Stinkin' thinkin'	Happy Mondays	09.1992	31[3]	-	Factory FAC 362	[written by Happy Mondays ][Produced:Chris Frantz/Tina Weymouth ][1[2][12].Hot Dance/Disco;Elektra 66 363 12"]
Sunshine and love/Twenty four hour party people EP.	Happy Mondays	11.1992	62[2]	-	Factory FAC 372	[written by Barry Gibb/Robin Gibb/Maurice Gibb/Happy Mondays ][Produced:Chris Frantz/Tina Weymouth/Paul Oakenfold/Steve Osborne/Dave Young ][5[12].Hot Dance/Disco;Elektra 66 345 12"]
The boys are back in town	Happy Mondays	05.1999	24[8]	-	London LONX 432	[written by Phil Lynott ][Produced:Paul Oakenfold/Steve Osborne ]
24 Hour Party People (Jon Carter mix)	Happy Mondays	05.2002	97[2]	-	London	[written by Phil Lynott ][Produced:Paul Oakenfold/Steve Osborne ]
Playground Superstar	Happy Mondays	10.2005	51[3]	-	Big Brother RKID 34	[written by Shaun Ryder/Wheelan/Sandu/Parkinson ][Produced:Parkinson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Squirrel and G-Man Twenty Four Hour Party People Plastic Face Carnt Smile (White Out)	Happy Mondays	04.1987	-	-	Factory FACT 170	[produced by John Cale][4.Indie Chart]
Bummed	Happy Mondays	01.1990	59[14]	-	Factory FACT 220	[produced by Martin Hannett][2.Indie Chart]
Pills' n' thrills and bellyaches	Happy Mondays	11.1990	4[36]	89[13]	Factory FACT 320	[platinum-UK][produced by Paul Oakenfold, Steve Osborne]
Happy Mondays-Live	Happy Mondays	10.1991	21[3]	-	Factory FACT 322	[produced by Simon Machan]
...Yes please!	Happy Mondays	10.1992	14[4]	-	Factory FACT 420	[produced by Chris Frantz/Tina Weymouth ]
Loads-The best of The Happy Mondays	Happy Mondays	11.1995	41[6]	-	London 520036-2	[produced by Martin Hannett/Paul Oakenfold/Chris Frantz/Tina Weymouth ]
Greatest Hits	Happy Mondays	06.1999	11[18]	-	London 556105-2	[gold][produced by Paul Oakenfold/Steve Osborne/Martin Hannett/Chris Frantz/Tina Weymouth/Young ]
Uncle Dysfunktional	Happy Mondays	07.2007	73[2]	-	Sequel SEQLP012	[produced by Sunny Levine ]