sobota, 17 grudnia 2016

Parzival

Pierwszy kontakt z muzyką Parzival dla wielu słuchaczy może być powodem niemałej konsternacji, a kto wie, czy nie wprawi ich w osłupienie. Skojarzenia z Laibach narzucają się same, szczególnie jeśli zwrócimy uwagę na sceniczny wizerunek artystów. Ktoś słabo zaznajomiony z tego typu muzyką mógłby nawet pomylić obie kapele. Rzeczywiście, inspiracja twórczością dzielnych Słoweńców jest wyraźnie widoczna w twórczości Parzival - grupy Rosjan, od kilkunastu lat mieszkających w Danii i tam wydających kolejne płyty, od 2002 roku w ramach własnej wytwórni Liberte Records. Podobnie jak w przypadku Laibach mamy tu do czynienia z porażającym patosem serwowanym tyleż bezceremonialnie, co i przesadnie. Analogiczne jest również upodobanie muzyków do charakterystycznych paramilitarnych uniformów i szczególnego stylu bycia na scenie, w którym żarliwość i zaangażowanie łączy się z demonstracyjnie exponowanym chłodem, powagą i surowością. Zimne oczy, niewzruszone oblicza, wystudiowane gesty wspólnie z muzyką tworzą całokształt, który może fascynować, odrzucać - lub, niestety, śmieszyć. Dlaczego to ostatnie? Problem tkwi chyba w tym, że to, co w przypadku Laibach było de facto przewrotną, postmodernistyczną grą symbolami totalitaryzmu i autorytaryzmu, wplatanymi w schematy kultury popularnej - w przypadku Parzival dzieje się na poważnie i ma charakter misji. W kwestii techniki Rosjanie twórczo wykorzystali konwencję, która dla Słoweńców była jedną z wielu - i doprowadzili ją do perfekcji. Coś podobnego wcześniej zrobił Rammstein, również wykorzystując jedną ze stylistyk Laibach, bardziej gitarowo-rockową.
Muzyka Parzival stanowi połączenie estetyki electro (z której często czerpany jest podstawowy szkielet utworów: partie basu i motoryczny beat) z pompatycznym, post-wagnerowskim neoklasycyzmem. Jest to oczywiście 'symfonia z syntezatora', typowa choćby dla zespołów z kręgu szeroko rozumianego militarnego industrialu. Elektronicznie generowane brzmienia rogów, trąb, fortepianu i orkiestry smyczkowej układaja się w monumentalne melodie, podbite marszowymi partiami werbli i kotłów. Wszystkiemu towarzyszy charakterystyczny, 'post-laibachowski' niski wokal, chóralne damsko-męskie zaśpiewy i oczywiście teksty - głównie w języku niemieckim, rzadziej w łacinie lub rosyjskim. Ten monumentalizm jest niewątpliwie bardzo grubo ciosany - nie ma tu miejsca na jakiekolwiek chwile wytchnienia, nie ma 'dandysowskiego stylu' Von Thronstahl, ani żadnego wentylu bezpieczeństwa, który pozwoliłby spuścić nadmiar wzniosłości - jak to jest w przypadku Laibach, grającego skojarzeniami, aluzjami, parodiami i pastiszami. W przypadku Parzival - nic z tych rzeczy. Kto wie, czy nie ma w tym czegoś specyficznie 'rosyjskiego': mam na myśli ową skłonność do przesady, surowości, okrucieństwa, wołania o dzierżymordę, który zaprowadzi porządek. Albowiem przesłanie grupy jest klarowne: 'Dyscyplina, determinacja, siła duchowa', inspiracja wypływająca z rzymskiego katolicyzmu, prawosławia, tradycjonalizmu integralnego i myśli sufickiego islamu.
Fundamentem jest reakcja na świat współczesny, postrzegany jako apogeum degradacji, upadku i rozkładu wszystkich wartości - muzyka Parzival ma być receptą na te zjawiska, bronią w rękach tych, którzy marzą o restytucji dawnych imperiów. Można się z tym nie zgadzać, można się tego przestraszyć, albo nawet szyderczo wyśmiać, ale z pewnością jest to artystyczna prowokacja równie mocna, jak wymierzone właśnie w tradycję Zachodu ekscesy Genesisa P. Orridge'a i innych, wczesnych artystów industrialnych trzydzieści lat temu. Bo przecież Parzival w jakiś sposób korzysta ze zdobyczy muzyki industrialnej, wpisując się w przebogatą mozaikę grup postindustrialnych, nawet jeśli nie chodzi tu o posługiwanie się hałasem. I jest coś paradoksalnego w fakcie, że ta postindustrialna sztuka staje się w pewnym momencie bronią w rękach grup takich jak Parzival (ale także np. Argentum, Von Thronstahl, Green Army Fraction). Czyżby w ich przypadku awangarda i tradycja spotykały się (tak w treści, jak i w formie, adaptującej muzykę klasyczną) na końcu swych skrajności?
Parzival powstał w roku 1999 w Danii, w istocie jednak zespół jest kontynuacją założonego w Rosji zespołu Stiff Miners. Kapela ta powstała w składzie: Dmitry Bablevsky, Sergey Litvinoff, Paul Russanoff, & Mikhail Cockorin, ale przecież nazwiska artystów nie mają większego znaczenia, z pewnością bowiem ich twórczość nie jest ekspozycją osobistych urazów, ciosów losu, zakrętów życiowych i innych tego typu ciekawostek. Pierwszy album Stiff Miners, "Giselle" ukazał się w roku 1994, drugi "Vox Celesta" w roku 1997, nakładem TBA Records.
Rok 1999 przyniósł już album "Anathema Maranatha" pod szyldem Parzival. Kolejne płyty, wydawane już przez Liberte Records, to: "Blut und Jordan", "Noblesse Oblige", "Deus Nobiscum" (2006) i najnowszy, dwupłytowy "Zeitgeist". Muzyka na nich jest utrzymana cały czas w tej samej konwencji, jakkolwiek twórcy wykazują zaskakująco dużą wyobraźnię w konstruowaniu swoich utworów. Jeśli chodzi o tematykę, to najczęściej powracającymi wątkami są średniowieczne wyprawy krzyżowe, religia i ezoteryzm, alchemia, walka duchowa, święty Graal; zresztą świadczą o tym wszystkim choćby tytuły utworów, takie jak: "Via Sacra", "Sufism", "Libanon und Syrien", "Orient", "Peitsche des Gottes". Można zatem powiedzieć, że swoją elektroniczno-neoklasyczną muzyką Parzival tworzy więź pomiędzy nieraz bardzo odległą przeszłością, a czasami najnowszymi. Coś takiego bywa nazywane archeofuturyzmem.
Parzival od czasu do czasu gra na żywo - zespół występował między innymi na jednej z edycji Wave Gottik Treffen, z Derniere Volonte w kopenhaskim klubie Black Cat i w Trondheim w Norwegii. Na swoim koncie mają także dwa wideoklipy: "A.D.", zrealizowany w scenerii malowniczego średniowiecznego zamku, oraz "Mechanismus" we wnętrzu łodzi podwodnej. Wzięli udział także w składankach "Per Version", "Ad Perpetuam Gloriam" (NeoFolk), "Gloria Victis, Vae Victis" (War Office Propaganda) i "Credo in Unum Deum" (Trinitas Music). Wszystko wskazuje na to, że zespół nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Anathema MaranthaParzival.1999--Euphonious PHONI 016 [Dan]-
Blut und JordanParzival.2002--Liberte LIB 001 [Dan]-
Noblesse ObligeParzival.2004--Eis & Licht Eis 036 [Dan]-
Deus NobiscumParzival.2006--Liberte PHONI 020 [Dan]-
Zeitgeist Parzival.2008--Liberte LIB 004CD [Dan]-
UrheimatParzival.2011--Euphonious / VME Phoni 030 [Dan]-
Die KulturnachtParzival.2006--Euphonious PHONI 032 [Dan]-
CastaParzival.2014--Mighty Music PMZ108 [Dan]-

The Pleasers

The Pleasers  była angielską grupą power pop  , założona w 1977 roku w West London / Surrey ,która tworzyli Stephen 'Bo' Benham , Steve McNerney , Nick Powell i Dave Rotchelle; wydali pięć singli ; jeden dla Solid Gold Records (wydane w RFN przez Ariola Records  ), a cztery dla Arista Records , jednak żaden z singli nie wszedł na listę singli w Wielkiej Brytanii ,umieścili dwa utwory (Billy i Rock and Roll Radio) na albumie Hope & Anchor Front Row Festival ,ich piosenki z  nagrań studyjnych z1977 i 1978 zostały ostatecznie wydane w Wielkiej Brytanii na płytach kompaktowych w 1996 roku, a wersja z dodatkowymi utworami ukazała się w Japonii w 2009 roku.
Menadżerem Pleasers był   Chips Chipperfield (ur circa -1943r - zmarł 13 sierpnia 2008r) .Nagrania Pleasers zostały wyprodukowane przez doświadczonych producentów fonograficznych ; Rona Richardsa ( The Beatles ,Gerry and the Pacemakers , The Hollies , PJ Proby ), Geoffa Haslama (J. Geils Band , The Velvet Underground , Cactus , MC5 , Bette Midler , Herbie Mann , Yes ) i Tommy'ego Boyce ( Monkees , Iggy Pop , Darts , Del Shannon , Meat Loaf ).
Stephen 'Bo' Benham (ur. 1957 roku w Surrey  ), gitara basowa i wokal , przeszedł do produkcji w New Music Television , a obecnie jest dyrektorem zarządzający w Intune Music Library.
Steve McNerney (ur.03.1958r) w Paddington ; wokal i gitara , kompozytor i autor tekstów, oraz twórca muzyki do filmów dokumentalnych, w tym; Led Zeppelin: Dazed and Confused , Pink Floyd: Behind the Wall , Lady Gaga: One Sequin at a Time , Michael Jackson: Life of a Superstar , Michael Jackson: Unmasked , Brittany Spears:Unbreakable , AC DC: Dirty Deeds , Jimi Hendrix :Hendrix on Hendrix .

Dave Rotchelle (ur.1952r w Hammersmith) perkusja , wcześniej był członkiem The Rockets , a później The Count Bishops, a obecnie jest niezależnym fotografem.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
You Know What I'm Thinking Girl/Hello Little GirlThe Pleasers05.1977--Solid Gold SGR 104[written by Benham, McNerney][produced by Ron Richards]
(You Keep On Tellin' Me) Lies/I'm In Love/Who Are You?The Pleasers11.1977--Arista ARIST 152[written by Benham, McNerney][produced by Geoff Haslam]
The Kids Are Alright/Stay With MeThe Pleasers03.1978--Arista ARIST 180[written by Peter Townshend][produced by Tommy Boyce]
You Don't Know/BillyThe Pleasers08.1978--Arista ARIST 180[written by Benham, McNerney][produced by Tommy Boyce]
A Girl I Know (Precis Of A Friend/Don't Go Breaking My HeartThe Pleasers11.1978--Arista ARIST 217[written by Benham, McNerney][produced by Tommy Boyce]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Hope & Anchor Front Row FestivalThe Pleasers.1978-- Warner Bros. Records 66077[składanka]

Nicole Scherzinger

Nicole Prescovia Elikolani Valiente Scherzinger (ur. 29 czerwca 1978 w Honolulu na Hawajach) – amerykańska piosenkarka. Do 2010 r. była główną wokalistką grupy taneczno-muzycznej The Pussycat Dolls. Urodziła się w Honolulu i do siódmego roku życia tam mieszkała. Jej matka, Rosemary, pochodzi z mieszanego małżeństwa rosyjsko-hawajskiego, ojciec zaś jest Filipińczykiem. Gdy miała 7 lat, w 1985, doszło do rozwodu rodziców. Matka wyszła ponownie za mąż za Amerykanina pochodzenia niemieckiego, Gary'ego Scherzingera, a rodzina przeniosła się do Louisville w stanie Kentucky, gdzie Nicole uczęszczała do miejscowej szkoły. Studiowała na Wright State University w Fairborn niedaleko miasta Dayton w stanie Ohio, naukę przerwała w 1999.
Jej matka była profesjonalną tancerką hula i uczyła Nicole tego tańca od najmłodszych lat. Nicole występowała na scenie nowojorskiego Broadwayu, już jako dziecko wygrywała wiele konkursów artystycznych, m.in. Festiwal Coca-Coli dla nastoletnich wokalistów. Wygrała show Popstars. Była również członkiem grupy Eden's Crush, który supportował na koncertach grupie 'N Sync oraz Jessice Simpson.
W maju 2003 r. Nicole dołączyła do Pussycat Dolls - trupy burleskowej - początkowo zajmującej się tańczeniem. Pussycat Dolls osiągnęły ogólnoświatowy status popularnej grupy śpiewanej, z "Don't Cha", "Buttons", "Stickwitu" i When I Grow Up jako Top 10 hitów w Stanach Zjednoczonych. Album PCD pokrył się podwójną platyną w 2006. Nicole zaśpiewała jako liderka prawie we wszystkich piosenkach na albumie choć w niektórych utworach najbardziej było również słychać Carmit Bachar i Melody Thornton. W 2006 zostało wyjawione, że The Dolls są pracownicami Interscope Records i otrzymują stałą pensję, dając wytwórni wysoki poziom kontroli nad finansami grupy i biznesowymi decyzjami. Scherzinger jest jedynym członkiem grupy, która napisała niektóre teksty piosenek na PCD; wspólnie z Karą DioGuardi i producentem Richem Harrisonem napisała tekst do piosenki "I Don't Need a Man", podobnie było także z utworem "Buttons" - wspólnie z producentem Seanem Garrettem. Kolejna współpraca z DioGuardi przyniosła piosenkę "Flirt", która stała się bonusem na PCD a później stała się B-side do "Buttons".
Jak z PCD, Scherzinger jest jedynym członkiem grupy mającym kredyt na pisanie piosenek podczas drugiego albumu Lalek - Doll Domination. Wraz z Pussycat Dolls, Scherzinger została zaproszona przez Rona Faira by nagrać wersję angielską "Jai Ho", hitu z filmu "Slumdog, Milioner z ulicy". Nowa wersja zatytułowała "Jai Ho (You Are My Destiny)" została wypuszczona na iTunes 23 lutego 2009 r., a ogólnoświatową premierę utwór miał 24 lutego. Wideo towarzyszące piosence zostało nagrane w Wiedniu w muzeum tramwajów i zostało zaprezentowane na całym świecie 13 marca 2009.
Podążając sukcesem PCD, Nicole nagrała serię duetów a także jako gość głównie z artystami płci męskiej. W 2005 wystąpiła w nagraniach piosenkarzy Shaggy, Vittorio Grigolo i Will Smith. W 2006 zaśpiewała gościnnie w piosence Avanta pt.: "Lie About Us" i hicie P. Diddiego, "Come to Me", który również razem z nim napisała. W kwietniu 2008, Scherzinger nagrała cover utworu "Rio" zespołu Duran Duran dla kampanii reklamowej Unilever Caress by promować balsam do ciała. Niedługo potem został nagrany komercyjny teledysk a w maju 2008 piosenka była udostępniona w internecie tylko do ściągnięcia. W 2008 r. na poparcie Baracka Obamy, była jednym z wielu muzyków przyczyniających się do utworu will.i.ama nazwanego "Yes We Can". Również 5 września 2008, Scherzinger przyłączyła się do obsady złożonej z samych gwiazd by wykonać piosenkę dobroczynną "Just Stand Up" na żywo w TV. Scherzinger wykonała "America The Beautiful" na Wrestlemani XXV w Houston 5 kwietnia 2009 r.
16 września 2009 r. w internecie pojawił się remiks piosenki Pitbulla Hotel Room Service, w którym gościnnie zaśpiewała Nicole. Scherzinger w 2010 r. dołączy do obsady opery "Love Never Dies (phantom of the Opera)". Na stronie internetowej programu "The Sing Off", w którym Nicole została jurorką, ukazała się informacja o tym, że liderka PCD nagrywa właśnie tytułowy utwór z tej właśnie opery. 6 stycznia 2010 r. Nicole razem z Cobra Starship wykonała piosenkę Good Girls Go Bad na People's Choice Award. 22 stycznia 2010 r. Nicole wzięła udział w charytatywnym przedsięwzięciu Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief. Jej zadaniem było (tak jak wielu innych gwiazd) odbieranie telefonów od osób, które chciały pomóc osobom poszkodowanym przez trzęsienia ziemi w Haiti. 12 lutego 2010 r. ukazała się nowa wersja piosenki We Are the World, nagrana specjalnie na rzecz ofiar tego samego trzęsienia, w której pojawiła się także Nicole.Nie opuszczając The Pussycat Dolls, zaczęła karierę solową. Od 2006 aż do końca 2008 r. pracowała nad swoim solowym albumem zatytułowanym Her Name Is Nicole.
Nagrała i napisała około 100 piosenek na potrzeby albumu, który miał być wydany w 2007 r. Z niewiadomych przyczyn datę wydania przesunięto na 16 października 2008 r., a następnie na 2009 r. W ostateczności album został wycofany z wydania. Nad albumem, Nicole pracowała z wieloma producentami i tekściarzami (którzy także współpracowali przy albumach dla Pussycat Dolls). Sean Garrett i Polow da Don pracował nad "Whatever U Like", który został wydany 24 lipca 2007 jako pierwszy singel z albumu ale utwór uzyskał tylko 57 miejsce w Kanadzie i 104 w USA. Drugim singlem było Baby Love wydane 10 września 2007 r. Singel uzyskiwał dobre pozycje na całym świecie dochodząc do Top 15 w większości krajów, wliczając w to Zjednoczone Królestwo i Europę. Utwór ten został również zremiksowany i umieszczony na płycie Pussycat Dolls - Doll Domination jako bonus. Trzecim singlem była piosenka Supervillain napisany przez Rock City a wyprodukowany przez Mad Scientist. Singel został wydany tylko na US iTunes w listopadzie 2007 r. Czwarty singel, wyprodukowany przez Akona - Puakenikeni także został wydany na iTunes w listopadzie niestety piosenka zawiodła na listach przebojów.
Nicole współpracowała także z Timbalandem. Wyprodukował on min. "Physical". Część tej piosenki została wykorzystana w filmie Fantastic Four Rise of the Silver Surfer. Wiele pozytywnych komentarzy choćby wśród internautów uzyskała piosenka Just Say Yes, napisana przez Gariego Lightbody z zespołu Snow Patrol. Piosenka jest lekka i spokojna z pulsującym, elektronicznym beatem. Kolejny artysta - Ne-Yo - dał Nicole dwie piosenki: Happily Never After - spokojną balladę (początkowo napisana dla Britney Spears), oraz Save Me From Myself. Komentując piosenkę "March", Scherzinger powiedziała, że chce mocnego nagrania. "Ta piosenka jest o tym, by nigdy się nie poddawać (...)". Na liście utworów albumu pojawiły się także takie utwory jak When Your Falling (napisana wspólnie z Akonem), Powers Out (wykonywana wspólnie ze Stingiem) i I M.I.S.S. You (napisana przez Pharrella Williamsa a wyprodukowana przez The Neptunes).
Nad przyszłością albumu stał znak zapytania gdy okazało się, iż Pussycat Dolls wydają drugi album, tym bardziej, że niektóre utwory z jej solowego krążka zostały zamieszczone na Doll Domination jak Happily Never After, Who's Gonna Love You czy When I Grow Up (początkowo piosenka Nicole). Scherzinger nagrała także demo piosenki Punch You In Your Sleep dla Christiny Milian. W 2009 r. zespół Snow Patrol wydał swoją wersję Just Say Yes.
W kwietniu w 2009 r. Nicole w wywiadzie dla magazynu Billboard zapytana o jej plany zawodowe odpowiedziała, że bieżąca sytuacja albumu jest w procesie pisania i na poziomie rozmów oraz, że jeszcze nie zaczęła nagrywać utworów. Nicole zamierza wejść do studia jeszcze raz po zakończeniu trasy koncertowej z Pussycat Dolls Doll World Domination Tour. Mówiąc o albumie powiedziała także, że będzie ponownie współpracować z Will.I.Am'em i Timbalandem a ponadto ma zamiar zaprosić do studia takich artystów jak Lady Gaga oraz A.R. Rahman.
Na początku 2010 r.,Radio 1 dodało album Nicole do nadchodzących albumów w 2010 r., nadal zatytułowany "Her Name Is Nicole". Contactmusic.com doniósł, że Nicole znów współpracuje z Ne-Yo, który poprzednio współpracował ze Scherzinger nad takimi utworami, jak: "Save Me From Myself" i "Happily Never After".
26 stycznia 2010 r. zostało ujawnione, że Jay Sean i Nicole pracują wspólnie nad czymś w studiu. Film, który wspólnie nagrali, najpierw został zamieszczony na twitterze, a później w internecie. Wideo pokazuje parę, która dobrze się bawi w studio nagraniowym Hit Factory (Criteria) w Miami na Florydzie. Ujawnione zostały informacje, że Nicole pracowała z Chuckiem Harmonym, który wcześniej był odpowiedzialny za produkcję Russian Roulette Rihanny, Year Of The Gentleman - albumu Ne-Yo oraz Growing Pains - albumu Mary J. Blige.
Podczas ostatniego wywiadu w "Good Day L.A.", Scherzinger poinformowała, że jej nowy singiel nosi nazwę "Nobody Can Change Me". Opisała go jako "inspirującą, podnoszącą na duchu piosenkę". Wyjaśniała także, że: "Singiel jest inspirującą piosenką, więc jest niemal jak Pussycat Dolls, ale tylko ja śpiewam (...)". Piosenka zadebiutowała w radiu KISS-FM w programie "On air with Ryan Seacrest".
Na początku czerwca br. Nicole i producent muzyczny RedOne poinformowali na swoich kontach na Twitterze, że wspólnie pracują nad piosenką "Magic" na południu Francji. 21 lipca 2010 r. RedOne powiedział, że jest odpowiedzialny za produkcję nowego albumu Scherzinger oraz, że prace nad nim dobiegają końca. W ostatnim swoim wywiadzie, RedOne poinformował, że singiel Nicole zostanie wydany na przełomie września i października. W wywiadzie z Perezem Hiltonem, Nicole powiedziała, że jej nowy singel, zostanie wydany jesienią. 8 października 2010 r. na swoim oficjalnym Twitterze Nicole napisała, że rozpoczyna zdjęcia do teledysku do jej nowego singla "Poison", który zostanie wydany 15 października 2010r. w Zjednoczonym Królestwie. 19 grudnia 2010r. Nicole potwierdziła, że jej drugi singiel będzie nosił nazwę "Don't Hold Your Breath" 2 marca 2011r. na stronie internetowej gazety The Sun została ujawniona okładka i tytuł albumu: Killer Love .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Whatever U Like Nicole Scherzinger featuring T.I. and Sean Garrett07.2007-104 Interscope 1749689[written by Sean Garrett, Clifford Harris ,Nicole Scherzinger, Jamal Jones][produced by Polow da Don ,Sean Garrett]
Come to MeDiddy featuring Nicole Scherzinger09.20064[22]9[20]Bad Boy AT 0260CDX[silver-UK][written by Roger Greene Jr.,Jacoby White,Mike Winans,Sean Combs,Shannon "Slam" Lawrence,Nicole Scherzinger,Richard Frierson,Shay Winans][produced by Younglord, Jai, Diddy]
Lie About UsAvant featuring Nicole Scherzinger11.200676[9]-Geffen AVANTCD 2[written by Beau Dozier,Bruce Boniface][produced by Ron Fair, Dozier, Tal Herzberg]
Baby Love/Whatever U LikeNicole Scherzinger featuring will.i.am10.200714[14]108Interscope MIUCT 7097[written by William Adams, Kara DioGuardi, Nicole Scherzinger, Keith Harris][produced by will.i.am]
ScreamTimbaland featuring Keri Hilson & Nicole Scherzinger08.200812[18]122Interscope INTR-12325-1[silver-UK][written by Tim Mosley, Keri Hilson, Nate Hills][produced by Timbaland, Danja]
Jai Ho! (You Are My Destiny)/Lights, Camera, Action!A.R. Rahman and the Pussycat Dolls featuring Nicole Scherzinger03.20093[63]15[13]Interscope CATCO 148449894[platinum-UK][written by Evan Bogart, Ester Dean, Ron Fair, Erika Nuri, David Quin~ones, Nicole Scherzinger C. Thorbourne, Nailah Thorbourne and Nyanda Thorbourn][produced by A.R. Rahman/Ron Fair/Nicole Scherzinger]
Hush HushThe Pussycat Dolls Feat. Nicole Scherzinger06.200917[21]73[9]Interscope CATCO 151300497[written by Andreas Quiz/Josef Larossi/Ina Wroldsen/Nicole Scherzinger/Freddie Perren/Dino Fekaris][produced by Ron Fair/Dave Aude/Andreas Quiz/Josef Larossi]
HeartbeatEnrique Iglesias featuring Nicole Scherzinger09.20108[21]-Polydor 2752224[silver-UK][written by Enrique Iglesias, Jamie Scott, Mark Taylor][produced by Mark Taylor]
PoisonNicole Scherzinger12.20103[25]-Interscope USUM 71026044[silver-UK][written by Nicole Scherzinger/Bilal Hajji/BeatGeek/Junior/RedOne][produced by RedOne, BeatGeek, Jimmy Joker]
Don't Hold Your BreathNicole Scherzinger03.20111[1][35]86[1]Interscope USUM 71029856[platinum-UK][written by Josh Alexander, Toby Gad, Billy Steinberg][produced by Carl Falk, Steve Josefsson, Rami Yacoub]
Killer LoveNicole Scherzinger 04.2011184[1]-Interscope -
Right ThereNicole Scherzinger featuring 50 Cent05.20113[23]39[12]Interscope USUM 71108597[gold-UK][gold-US][written by James Scheffer, Ester Dean, Frank Romano, Daniel Morris][produced by Jim Jonsin]
WetNicole Scherzinger08.201121[18]-Interscope USUM 71103532[silver-UK][written by Mikkel Eriksen/Tor Erik Hermansen/Sandy Wilhelm/Ester Dean/Traci Hale][produced by StarGate/Sandy Vee]
Try with MeNicole Scherzinger11.201118[4]-Interscope USUM 71116605[written by Carsten Schack/Sean Hurley/Olivia Nervo/Mim Nervo][produced by Soulshock]
BoomerangNicole Scherzinger03.20136[7]-Interscope USUM 71216942[written by Daniel Mercer/Morgan Jackson/Anthony Preston/Sandy Wilhelm/Azengo][produced by Anthony Preston/Sandy Vee]
Your LoveNicole Scherzinger07.20146[6]-RCA GB 1101400310[silver-UK][written by Terius "The-Dream" Nash, Christopher A. Stewart][produced by Godz of Analog, C. "Tricky" Stewart, Terius "The-Dream" Nash, Bart Schoudel]
On the RocksNicole Scherzinger10.201490[1]-RCA GB 1101400500[written by Terius "The-Dream" Nash, Christopher A. Stewart, Carlos McKinney][produced by Godz of Analog, C. "Tricky" Stewart, Terius "The-Dream" Nash, Carlos "Los da Mystro" McKinney, Bart Schoudel]
RunNicole Scherzinger11.201446[1]-RCA GBARL 1401185[written by Justin Tranter, Julia Michaels, Felix Snow][produced by Felix Snow,Chris "Tek" O'Ryan]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Killer LoveNicole Scherzinger04.20118[36]-Polydor 2766515[gold-UK][produced by BeatGeek, Boi-1da, Maven Boys, The-Dream, Carl Falk, Trina Harmon, Jimmy Joker, Jim Jonsin, Steve Josefsson, Rami, RedOne, StarGate, Tricky Stewart, Julian Swirsky, Mark Taylor, Sandy Vee]
Big Fat LieNicole Scherzinger10.201417[3]-RCA 88843084972[produced by Godz of Analog, Carlos " Los da Mystro" McKinne,y Terius "The-Dream" Nash, Chris "Tek" O'Ryan, Bart Schoudel, Felix Snow, C. "Tricky" Stewart]

czwartek, 15 grudnia 2016

Richmond Sluts

Pochodzący z Richmond dzielnicy San Francisco, Richmond Sluts grają w podziemnej garażowej scenie rockowej od 1998. Prezentują brzmienie psychodelic i   punk,  pod wpływem The Rolling Stones, The Clash, The New York Dolls i The Stooges. Po zdobyciu rozgłosu dzięki debiutanckiej płycie wydanej w 2001 roku przez Disaster Records, Richmond Sluts grał u boku takich zespołów jak The Brian Jonestown Massacre i Black Rebel Motorcycle Club.



Historia Richmond Sluts rozpoczęła się w 1998 roku dzięki członkom założycielom Chrisowi Beltranowi (bas) i Shei Robertsowi (gitara / wokal), którzy spotkali się dzięki   podobnemu gustowi w muzyce, czyli Clash, The Rolling Stones, The New York Dolls i The Stooges. Po zakończeniu kompletowania składu z   Justinem Lynnem (instrumenty klawiszowe), rozwinęli brzmienie, które było charakterystyczne dla nich. Po wydaniu debiutanckiego albumu dla Disaster Records w 2001 roku i turnee po USA, Richmond Sluts zaczęli zwracać na siebie uwagę na garażowej scenie.

Po krótkiej przerwie obecny skład tworzą   Chris  B ,Shea Rocker, Justin Lynn, KC Love (perkusja) oraz nowy członek Jesse Nichols -gitara.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
Rock-N-Roll FantasyRichmond Sluts.1998--Wicks World wxw 001 -
Sweet SomethingRichmond Sluts.2002--Disaster DSR 9012-1-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The Richmond SlutsRichmond Sluts .2001--Disaster DSR 9006[produced by Shea Roberts]

Partridge Family

David Cassidy (ur. 12.04.1950 r. w Nowym Jorku) i jego macocha, aktorka Shirley Jones (ur. 31.03.1934 r. w Smithton w stanie Pensylwania) byli jedynymi członkami fikcyjnej telewizyjnej rodziny, których usłyszeć można na jej płytach. Jones, która występowała w przebojowych musicalach filmowych takich jak m.in. "Oklahoma!", "Carousel" i "The Music Man", w 1956 r. wyszła za mąż za ojca Davida, Jacka Cassidy'ego. "The Partridge Family", komediowy serial opowiadający o perypetiach rodzinnej grupy pop (oparty luźno na wydarzeniach z życia The Cowsills) zaczęto emitować w telewizji amerykańskiej 25.09.1970 r. Serial od razu podbił publiczność, a debiutancki, wydany na singlu i śpiewany przez członków "rodziny" utwór "I Think I Love You" trafił na szczyt amerykańskiej listy przebojów.
W niecałe dwa lata "rodzina", której płyty produkował Wes Farrell, umieściła w Top 40 notowań w Stanach Zjednoczonych sześć kolejnych singli i albumów; dwie piosenki trafiły nawet do Top 10: "Doesn't Somebcdy Want To Be Wanted" i "I'll Meet You Halfway".
Kiedy popularność "rodziny" zaczęła w Stanach Zjednoczonych słabnąć, serial przeniesiono do Wielkiej Brytanii, gdzie przyniósł pięć przebojów z Top 20 brytyjskiej listy przebojów; nie zdołały się one jednak przebić za oceanem.
Serial uczynił z Cassidy'ego idola nastolatków po obu stronach Atlantyku; pozwolił mu też zanotować na swoim koncie kilka przebojów solowych. Kiedy w 1974 r. serial zszedł z anteny, stało się to również, począt­kiem końca kariery rodziny Partridg'ów i Davida Cassidy'ego.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
I think i love you/Somebody wants to love youPartridge Family10.197018[9]1[3][19]Bell 910[gold][written by Tony Romeo][produced by Wes Farrell]
Doesn' t somebody want to be wanted/You are always on my mindPartridge Family02.1971-6[12]Bell 963[gold][written by Mike Appel, Wes Farrell, Jim Cretecos][produced by Wes Farrell]
I' ll meet you halfway/Morning rider on the roadPartridge Family05.1971-9[9]Bell 996[written by Gerry Goffin, Wes Farrell][produced by Wes Farrell]
I woke up in love this morning/Twenty four hours a dayPartridge Family08.1971-13[11]Bell 45.130[written by Russell Brown, Irwin Levine][produced by Wes Farrell]
It' s one of those nights [Yes love]/One night standPartridge Family12.197111[11]20[8]Bell 45.160[written by Tony Romeo][produced by Wes Farrell]
Am i losing you/If you ever goPartridge Family04.1972-59[7]Bell 45.200[written by Russell Brown, Irwin Levine][produced by Wes Farrell]
Breaking up is hard to do/I' m here,you' re herePartridge Family07.19723[13]28[10]Bell 45.235[Written by: Howard Greenfield/Neil Sedaka ][produced by Wes Farrell]
Looking through the eyes of love/Storybook lovePartridge Family12.19729[9]39[8]Bell 45.301[written by Barry Mann, Cynthia Weil][produced by Wes Farrell]
Friend and a lover/Something' s wrongPartridge Family04.1973-99[2]Bell 45.336[Written by: Wes Farrell/Bobby Hart/Danny Janssen][produced by Wes Farrell]
Walking in the rain/Together We're BetterPartridge Family05.197310[11]-Bell BELL 1293 [UK][Written by:Mann, Spector, Weil][produced by Wes Farrell]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
The Partridge Family AlbumPartridge Family10.1970-4[68]Bell 6050[gold-US][produced by Wes Farrell]
Up to datePartridge Family04.197146[2]3[53]Bell 6059[gold-US][produced by Wes Farrell]
The Partridge Family Sound MagazinePartridge Family08.197114[7]9[35]Bell 6064[gold-US][produced by Wes Farrell]
A Partridge Family Christmas CardPartridge Family12.197145[1][12.72]1[4][7].Christmas ChartBell 6066[gold-US][produced by Wes Farrell]
The Partridge Family Shopping BagPartridge Family03.197228[3]18[17]Bell 6072[gold-US][produced by Wes Farrell]
The Partridge Family at home with their Greatest HitsPartridge Family09.1972-21[23]Bell 1107[gold-US][produced by Wes Farrell]
The Partridge Family NotebookPartridge Family12.1972-41[16]Bell 1111[produced by Wes Farrell]
Crossword puzzlePartridge Family07.1973-167[5]Bell 1122[produced by Wes Farrell]
Could it be forever-The Greatest HitsPartridge Family11.200652[6]-Sony BMG 88697020582

PAX217

PAX217 był zespołem   alternatywnego christian rocka z Orange County w Kalifornii . Muzyka zespołu była dobrze znana na podziemnej scenie chrześcijańskiej w tym czasie ze względu na jego unikalne  brzmienie i optymistyczne teksty.
 Nazwa pochodzi od "Pax", która  po łacinie oznacza "pokój" i werset Biblii Efezjana 2:17. Styl zespołu składał się z mieszanki punk rocka i rapu z pewnymi wpływami reggae.
Grupa składała się z Davida Tosti jako wokalisty, Jesse Craiga na gitarze, Josha Auera na basie i Joey'a Marchiano na bębnach. Byli członkowie to "Tito" na klawiszach, Bobby "Bobbito the Chef" Duran jako disc jockey, Ethan Luck na gitarze, Dan Sessum na gitarze,i  młodszy brat Davida Tosti ,  Aaron  "Skwid" Tosti na perkusji, który póżniej grał w Hawk Nelson . Zespół rozpoczął działalność w 1996 roku ,rozpadł się w 2005 roku.

PAX217 był podobny brzmieniem do 311 , Skindred , rówieśników christian rocka Earthsuit i POD.PAX217 wydał  dwa albumy: Twoseventeen (2000) i Engage (2002) i  podpisał kontrakt z Forefront Records . Wydali też EP-kę zatytułowaną Check Your Pulse w 2004 roku .Rapowanie Davida Tosti zostało porównane do Zack de la Rocha.
 Członkowie zespołu (z wyjątkiem Davida Tosti)   utworzyli pop punkowy zespół Avner. David Tosti  był fotografem przez 10 lat, a obecnie prowadzi solową karierę jako TOSTI.
Avner jest zespołem składającym się z większości członków PAX217.  Jesse Craig grał na gitarze, Josh Auer na basie i   Joey Marchiano na bębnach. Grupę tworzył także Todd Cooper grający na gitarze i śpiewajacy. Avner wykazywał zauważalne różnice z PAX217: Brzmienie pop / punkowe było dużo bardziej klarowne,bez  rapowania, co przyniosła zmiana wokalisty.

Krótko   frontmenem grupy był Josh Auer [grał również na basie]. Jesse Craig dołączył do grupy jako drugi gitarzysta . Todd Cooper grał na gitarze i śpiewał w chórkach .. Avner rozpadł się wkrótce po tym jak Marchiano został roadie z niektórymi znanymi zespołami a Cooper ożenił się.
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
EngagePAX21706.2002-191[1]ForeFront 25 295[produced by Philip Steir]

Assia

Assia (urodzona 1 listopada 1973r w Algierze ) to   francuska piosenkarka algierskiego pochodzenia, wywodząca się z narodu berberyjskiego,Kabylowie. Jej albumy to mieszanka francuskiego  variety, rhythm and bluesa i muzyki orientalnej . Odniosła wielki sukces piosenkami "Elle est à toi" i "La-bas".W młodym wieku, spędziła dwanaście lat w klasyczym konserwatorium w Créteil (niedaleko Paryża), a następnie kilka lat później uzyskała dyplom prawnika.

Od 1998 do 1999 roku, Assia bierze udział w "Une Affaire de famille" z Stomy Bugsy , Passi i Doc Gyneco w sektorze A i ścieżce dźwiękowej do filmu Taxi z piosenką "Ghir Dini".

W 2000 roku wydała swój pierwszy album zatytułowany Chercheuse d'or (nagrany w Paryżu, Tuluzie i Los Angeles). Assia pisała teksty a jej brat Khalil pisał muzykę. Jej pierwszy singiel " Elle est à toi" (ponad 700 tysięcy egzemplarzy) został napisany we współpracy z Calbo z Arsenik. Drugi singiel "La-bas" (teledysk wyreżyserowł JG Biggs).

W 2002r Assia grała w musicalu Cindy z Laam w roli głównej.
W 2003 roku ukazał się singiel z Beenie Man "Street Life".
W 2005 roku wydała swój drugi   album Encore et Encore, nagrany w Hiszpanii,z którego drugi singiel "Politiquement Correct" został napisany wspólnie z Diam  .

Single

Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Mauvais GarçonAssia & Doc Gyneco11.199958[11]-Delabel DE 8395-
Elle Est A Toi Assia07.20005[33]-Virgin France SA 8464[written by Calbo / Assia - Djiu`mi Finger]
Quelques mots en ton nomJulien Clerc & Assia08.200135[14]-Virgin 7243 8 97864 2 2[written by Julie Bonhomme Khalif]
La`-Bas Assia11.200010[25]-Virgin 89 7329 2[written by Calbo, Assia, Khalil, Djimi Finger]
Ghir DiniAssia07.200193[5]-Virgin -[written by Khalil,Assia Maoue`ne]
5.9.1Rohff feat. Assia07.200215[18]-Virgin[written by Rohff,Assia Maoue`ne,J. Fezari,P. Koeu]
Street LifeBeenie Man feat. Assia02.200341[11]-Virgin 7243 5 47014 2 9[written by Tor Erik Hermansen,Moses Davis,M. Se,Assia Maoue`ne]
Si C'était A RefaireAssia02.200379[11]66[5]La Grande Classe 54 7021 2[written by Djayz,Künta Kinté,Assia Maoue`ne]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Chercheuse D'orAssia09.200047[19]-Virgin France 7243 8 49081 2 6-
Encore Et EncoreAssia02.200580[7]-Virgin--

środa, 14 grudnia 2016

Bob Asklof

Bob Asklof (ur. 16 lutego 1942r w Motala;zm. 21 kwietnia 2011r w Bromma ) jest piosenkarzem i aktorem szwedzkim,ale spędził większość swojej kariery w Francji .Zauważony przez Juliette Greco , Bob Asklof przeniósł się do Paryża w grudniu 1962 r .
 Laureat konkursu organizowanego przez Pathé-Marconi , nagrał sześć albumów i dwa single między 1963 i 1965r .Bierze udział w festiwalu Rose d'or d'Antibes i działa we Francji, w Belgii oraz Szwajcarii . Śpiewa także w języku angielskim , niemieckim i szwedzkim . On interpretował piosenkę w 1963 roku z filmu From Russia with Love .

Jego fizjonomia otworzyła mu drzwi kina.Występował w  Comptes à rebours, Le Mataf i Boulevard du rhum , a pod kierunkiem Anny Kariny w Vivre ensemble ,grając też role w filmach erotycznych,jak Les Charnelles z Anne Libert ,Quand les filles se déchaînent z Marie-Georges Pascal , Dora, la frénésie du plaisir z Monique Vita czy Good-bye, Emmanuelle z Sylvią Kristel .
Mimo że nigdy nie grał w hardcorowych sekwencjach, brał udział w kilku filmach pornograficznych Serge Korbera jak Pornotissimo z Karine Gambier , Barbarą Moose i Richardem Darbois .

Wystepował też w serialach telewizyjnych    Les Enquêtes du commissaire Maigret i Dossiers : Danger immédiat .

Wrócił do Szwecji w 1977 roku . Odwraca się od filmu i teatru. W latach 80-tych poświęcił się malarstwu i pisaniu .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Vous souvenez-vous / Je ne pense qu'ŕ l'amourBob Asklöf.1963--Pathe 1003[Pochette de Vous souvenez-vous ?]
Il faut choisir - Vous souvenez-vous / Toute ma vie - Quelques fleursBob Asklöf06.196376[2]-Columbia ESRF 1389[written by J. Fuller / Claude Carre`re / André Salvet ][Pochette de Il faut choisir]
T'embrasser, t'embrasser - La nuit ne veut pas finir / Je m'ennuie - Riche de toutBob Asklöf.1963--Columbia ESRF 1411
Bons baisers de Russie - Mon coeur est brisé / Night and day - MaintenantBob Asklöf03.196484[5]-Columbia ESRF 1464[Pochette de Bons baisers de Russie][written by Lionel Bart - P. Saka]
T'embrasser, t'embrasser / Je m'ennuieBob Asklöf.1963--Columbia SCF 688-
Il faut choisir / Quelques fleursBob Asklöf.1963--Pathe 77.471-
Dis-moi pourquoi - Un sourire / C'est si vrai - ObsessionBob Asklöf.1964--Columbia ESRF 1512[Pochette de Dis-moi pourquoi]
Tu m'amuses - Quand je te vois / J'ai compris combien je t'aime - I who have nothingBob Asklöf.1964--Columbia ESRF 1576[Pochette de Tu t’amuses]

Marc Aryan

Marc Aryan urodził się jako Henri Marcarian w Valence we Francji, jako syn ormiańskich rodziców 14 listopada 1935r.Jako nastolatek interesował się literaturą,poezją i językami obcymi [mówił w 9 językach],a w końcu piosenką.Mając 20 lat postanowił zostać kompozytorem i rozpoczął naukę gry na fortepianie,solfeżu,harmonii i kontrapunktu.
W 1959r nagrywa w Paryżu swoją pierwszą piosenkę "Ballade" wydając ją własnym sumptem.Aby poznać reakcję słuchaczy wyjeżdża do Belgii i występuje w klubie "Knokke-Le-Zoute" ,który prowadziła jego siostra.Belgijska publiczność przyjęła go serdecznie,firmy płytowe zaproponowały mu kontrakty nagraniowe,co spowodowało ,że Marc Aryan postanowił osiedlić się na stałe w Belgii.Popularnośc tego mistrza nastrojowych piosenek o miłości stale rośnie wraz z każdym wydanym singlem (Si jétais Le fils d'un roi, Giorgina, Be^te manger a` du foin) i osiągnęła apogeum w 1965r wraz z wydaniem singla "Katy". Ta piosenka stała się jednym z 10 najlepiej sprzedających się utworów w Belgii przez cały 1965 r. i osiągnęła nr 1 zarówno w Walonii i Flandrii w tym samym czasie. Miała też międzynarodowe sukcesy,od Turcji po Amerykę Łacińską.
Jego okres powodzenia trwał około 4-5 lat od czasu, dzięki piosenkom takim jak "Volage, volage" (20 tyg na liście najlepiej sprzedających się utworów), "Tu es le n ° 1 au hit-parade de mon coeur" (na koniec 1967 r., oraz "La Lettre" prawdopodobnie najlepsza piosenka w jego twórczości) czy "Un petit Slow".
Wokalista był bardzo aktywny na niwie koncertowej,dając często dziennie 3 koncerty.Odbywa turnee po ZSRR ,gdzie występuje często przed 60-tysięczną publicznością na stadionach,w Turcji i Armenii.
Po tej serii sukcesów,całe swoje siły skierował ku stworzeniu własnego studia nagraniowego,które nazwał "Katy". Powoli, lecz udało mu się zbudować tej pracowni w jednym z międzynarodowej renomie.Od 1973 r.,nagrywali tu tacy artyści, jak Adamo, Frédéric François, Will Tura, Michel Fugain, Danyel Gérard, Patrick Hernandez ( hit disco "Born to be alive" nagrany w podkładzie z Madonną), Francis Goya, Toots Thielemans i Anthony Quinn.Szcytem sukcesu w jej działalności było nagrywaniu tu albumu "Midnight Love" [2 nagrody Grammy] Marvina Gay'a w 1981r.
Marc Aryan, piosenkarz i kompozytor, pozostał aktywny,mimo ,że tylko album "La Lettre" z 1973r zyskał popularność.Zmarł 30 listopada 1985r na atak serca.


Single

Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Angelina - Istanbul / Le nombril du monde - Parce que je t'aimeMarc Aryan.1966--AZ EP 1050-
Katy - Bęte ŕ manger du foin / Si j'étais le fils d'un roi - Un jour Marc Aryan09.196524[1]-AZ EP 1054[written by M. Aryan]
Parfois quand je t'embrasse - Si demain / Mais je t'aime - Mon meilleur souvenirMarc Aryan.1966--AZ EP 1080-
Les melons - Agnes / La chanson du vieil aveugle - Le clocherMarc Aryan.1967--AZ EP 1103-
Volage..volage - Un paradis / Mes blanches montagnesMarc Aryan.1967--AZ EP 1138-
No 1 au hit parade - Ballade / Giorgina - Que c'est bęte la vieMarc Aryan.1967--Pathe EG 1069-
Un petit slow / Au fond de tes yeuxMarc Aryan.1969--Pathe PF 505-

Art Meson

Xavier Decanter, używający pseudonimu Art Meson, urodzony w 1971 roku w Lille we Francji jest DJ-em francuskiego elektro-dance.Posługuje się również pseudonimem Tom Snare , anagramem Art Meson. Znany jest ze swoich nagrań radiowych Manureva 2007 (cover),Don't Talk i Breack In.
Wspomniany utwór Manureva  osiągnął 23 miejsce na listach sprzedaży we Francji

Uczestniczył w ciągu ośmiu lat w europejskich i międzynarodowych imprezach jak 2 Flying Stones, Le Park, Time Strecher, BlueStar ,Purestar, Master of Science i Undertalk. Jego produkcje są odtwarzane przez niektórych  największych międzynarodowych DJ-ów w północnej Francji.

Art Meson posiada zdolność do tworzenia bogatego i potężnego brzmienia, który przyciąga tłumy na parkiecie. Niezwykła mieszanina gatunków, electro , rocka , house , techno ,  z dyplomem  konserwatorium na fortepian i dyplomem inżyniera w kieszeni Tom łamie style i konwencje.

W 1998 roku uzyskał dyplom inżyniera dżwięku,stając się źródłem wielu projektów produkcji, w tym Le Park, Purestar, Bluestar, Time Stretcheri Master of Sciences.

W 1999 roku razem z Borisem (Philippe Dhondt),pod pseudonimem  DJ. XAM lansuje dyskotekowe hity   T'es Zinzin (1999),  Last train to Ibiza w 2000 roku i Arrête, j'ai mal à la tête w 2000 roku.

W 2007 roku komponuje dla swego przyjaciela Borisa. Xavier przybiera kolejny pseudonim: Art Meson.Pod koniec 2007 r nagrywa Manureva 2007, pierwotnie wykonywanym przez Alaina Chamforta .
Na początku 2009 roku,  rozwija  swoje nowe brzmienie w "I'm supergirl" miksie z Sugarkiss który   był   dystrybuowany w głównych stacjach radiowych Fun Radio , NRJ ,  FG radio ...)

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Manureva 2007Art Meson07.200737[11]-Scorpio 500 244-1[written by Lucien Ginsburg,Jean-Noël Chaleat,Alain Chamfort][produced by Xavier Decanter,Alex Milano]

Arthur H

Arthur H (prawdziwe nazwisko Arthur Higelin ur. 27.03.1966 w Paryżu),francuski piosenkarz,pianista i kompozytor.Jest synem znanego piosenkarza francuskiego Jacquesa Higelina i Nicole Courtois.
Po podróży po Indiach Zach.,rozpoczął studia w Bostonie i zanim powrócił do Paryża rozwinął swój niezwykle eklektyczny styl czerpiąc inspiracje z takich żródeł jak Thelonious Monk, Serge Gainsbourg, Sex Pistols, jazz, blues, muzyka Bliskiego Wschodu i tango.Swoje pierwsze występy daje w 1988r w paryskich klubach jako lider trio z basistą Bradem Scottem i perkusistą Paulem Jothy.
Na swoim pierwszym albumie ,Arthur H z 1990r,łączy rytmiczne eksperymenty ze stylem wokalnym Toma Waitsa.Koncertuje w tym czasie głównie we Francji i Japonii uzupełniając skład ansamblu o saksofonistę Jona Handelsmana i nagrywając drugi album Bachibouzouk w 1992r.Na początku 1993r koncertuje przez 6 tygodni w antycznym cyrku Magic Mirrors,odbywa turnee i nagrywa koncertową płytę En chair et en os.W 1996r wydaje album Trouble Fete i przez sezon występuje w paryskim Gymnase.
W 2000r pisze ścieżkę dżwiękową do filmu Inséparables Michela Couvelarda i koncertuje w Azji i Kanadzie.Na swoim następnym albumie Pour Madame X (2000) zmienia skład zespołu towarzyszącego ,który tworzą Nicolas Repac (gitara), Brad Scott (kontrabas) i Laurent Robin.Dwa lata póżniej wydaje płytę nagraną na żywo w studio nagraniowym -Piano Solo,składającą się głównie z wcześniejszych utworów.Kolejny album,Négresse Blanche ,poświecony był pamięci znanych kobiet jak Marilyn Kadisz i Bo Derek.
W 2006r opublikował książkę " Onirique attaque", zawierającą teksty, refleksje i zdjęcia.Skomponował też ścieżkę dźwiękową do filmu "L'homme qui re^vait d'un enfant", wyreżyserowanym przez Delphine Gleize. Ścieżka dźwiękowa została wykonana przez zespół dzieci z miejscowej szkoły muzycznej.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Est-Ce Que Tu Aimes ? Arthur H10.200551[5]---
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwaj Wytwórnia
[Fra]
Komentarz
Pour Madame XArthur H09.200062[2]-Polydor 549 198-2[produced by Arthur H ]
Piano SoloArthur H05.2002109[4]-Polydor 589 962-2[produced by Arthur H ]
Négresse BlancheArthur H05.200349[18]-Polydor 981 355-1-
Adieu TristesseArthur H09.200516[57]-Polydor 983 213-2[produced by Arthur H ,Jean Massicotte ]
ShowtimeArthur H11.2006158[2]-Polydor 984 253 7-
L'homme Du MondeArthur H06.200814[23]-Polydor 530808 9[produced by Jean Massicotte ]

Paris

Trio amerykańskie założone w 1975 r. przez byłego gitarzystę grupy Fleetwood Mac Boba Welcha i byłego basistę Jethro Tull Glenna Cornicka. Po poszerzeniu składu o perkusistę Thoma Mooneya w 1976 r. podpisali kontrakt z wytwórnią Capitol, której nakładem ukazał się debiutancki album Paris.
Z pełnymi mistycznych odniesień tekstami umieszczonymi w klimacie psychodelicznego, czerpiącego z bluesa progresywnego rocka album prezentował się dość dziwnie.
 Dziwaczny, nieco wymęczony styl zespołu został w tamtym okresie powszechnie zignorowany i nawet dzisiaj uważany jest za swoiste kuriozum. Przed przystąpieniem do pracy nad longplayem Big Towne 2061 Hunt Sales zastąpił Mooneya, a zespół podążył w kierunku zbliżonym bardziej do głównego nurtu rocka, z tekstami pełnymi odniesień religijnych. Niestety, również i tym razem formacji nie udało się podbić publiczności, co stało się bezpośrednią przyczyną jej rozwiązania. Bob Welch rozpoczął bardzo udaną i pełną sukcesów karierę solową.
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US]
Komentarz
ParisParis02.1976-103[9]Capitol 11 464
Big Towne,2061Paris09.1976-152[6]Capitol 11 560

Paramounts

Zespół założony w 1961 r. w Southend, w hrabstwie Essex, Anglia, występujący początkowo pod nazwą The Raiders. W jego skład wchodzili: Gary Brooker (ur. 29.05.1945 r. w Southend; instrumenty klawiszowe, śpiew), Robin Trower (ur. 9.03.1945 r.; w Southend; gitara), Chris Copping (ur. 29.08.1945 r. w Southend; bas) oraz Mick Brownlee (perkusja), zastąpiony w 1963 r. przez Barriego (B.J.) Wilsona (ur. 18.03.1947 r. w Southend; zm. w 1989 r. w Oregonie). Grupa, uważana początkowo za ciekawą lokalną formację rhythm'n'bluesową, podpisała z końcem 1962 r. kontrakt z renomowaną wytwórnią EMI. Wkrótce potem Coppinga nie mogącego połączyć muzycznych obowiązków z nauką w college'u, zastąpił Diz Derrick, a zespół zadebiutował singlem "Poison Ivy", jedynym, który wszedł do brytyjskiej Top 40. Późniejsze nagrania wykorzystujące tamaty The Coasters, Jackie DeShannon i P.F.Sloana, mimo pochlebnych recenzji, nie sprostały wymogom rynku i grupa rozwiązała się w październiku 1966 r., akompaniując wcześniej Sandie Shaw i Chrisowi Andrewsowi.
W tym czasie Gary Brooker nawiązał współpracę z autorem tekstów Keithem Reidem, a jej efektem było powstanie zespołu Procol Harum. Pod koniec 1969 r., po licznych personalnych przegrupowaniach, w składzie sławnej formacji znaleź krótko wszyscy założyciele Paramounts.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Poison Ivy/I Feel Good All OverParamounts12.196335[7]-Parlophone R 5093[written by Jerry Lieber/Mike Stoller]
Little Bitty Pretty One/A Certain GirlParamounts02.1964--Parlophone R 5107[written by Robert Byrd]
I'm The One Who Loves You/It Won't Be LongParamounts06.1964--Parlophone R 5155[written by Curtis Mayfield]
Bad Blood/Do IParamounts11.1964--Parlophone R 5187[written by Jerry Lieber/Mike Stoller]
Blue Ribbons/Cuttin' ItParamounts03.1965--Parlophone R 5272[written by Jackie DeShannon/Sharon Sheeley]
You Never Had It So Good/Don't Ya Like My LoveParamounts10.1965--Parlophone R 5351[written by P.F.Sloan]

Lamb of God

Lamb of God – amerykański zespół wykonujący szeroko pojętą muzykę heavy metalową, zaliczany do nurtu New Wave of American Heavy Metal. Powstał w 1994 roku w Richmond w stanie Wirginia. Do 1999 roku zespół działał pod nazwą Burn the Priest. W skład formacji wchodząca: wokalista Randy Blythe, gitarzyści Mark Morton i Willie Adler, basista John Campbell oraz perkusista Chris Adler.
Powszechnie kategoryzowany jako przedstawiciel groove metalu kwartet w swej twórczości odwołuje się ponadto do takich stylów jak: metalcore, metal alternatywny, speed metal, thrash metal, heavy metal i death metal. W muzyce Lamb of God występują charakterystyczne elementy, takie jak tłumione riffy i niestandardowa budowa piosenek. Ich teksty dotyczą nierzadko polityki, kapitalizmu ("As the Palaces Burn", "Vigil"), amerykańskiej historii ("In Defense of Our Good Name"), wojny ("Ashes of the Wake"), religii ("Ruin"), używek ("11th Hour", "Pariah") oraz innych tematów.

"Gramy muzykę, która rozdziela linię pomiędzy progresywnym i tradycyjnym rockiem" – wyjaśnia Campbell. "Myślę, że tworzymy progresywny rock bardziej przystępnym do słuchania bez zaniżania jego progresywności. Kompleksowość naszej muzyki przemawia do ludzi lubiących techniczne granie, lecz aranżacje nie są tak ekstremalne, by nie trafić w gusta zwykłych słuchaczy. To dobra równowaga." (zaczerpnięte z oficjalnej strony zespołu)

Zespół został założony w 1994 roku pod nazwą Burn the Priest przez gitarzystów Marka Mortona i Matta Connera, basistę Johna Campbella oraz perkusistę Chrisa Adlera. Członkowie zespołu poznali się w trakcie studiów na Uniwersytecie Virginia Commonwealth. Wkrótce po powstaniu zespołu skład opuścili Morton i Conner, motywując swą decyzję koncentracją na nauce. Adler i Campbell podjęli się kontynuacji gry w zespole z Abem Spearem, który objął funkcję gitarzysty. W 1995 roku do składu dołączył wokalista Randy Blythe wraz z którym muzycy zarejestrowali pierwsze demo.
Dwa lata później grupa nagrała split wraz z zespołem ZED, który trafił do sprzedaży nakładem niewielkiej oficyny Goatboy Farms. Również w 1997 roku do składu powrócił Mark Morton w roli drugiego gitarzysty. Kolejne wydawnictwo, także split, tym razem z formacją Agents of Satan ukazało się w 1998 roku.

13 kwietnia 1999 roku nakładem wytwórni muzycznej Legion Records ukazał się debiutancki album zespołu zatytułowany Burn the Priest. Nagrania zostały wyprodukowane przez gitarzystę i wokalistę zespołu Today Is the Day - Steve'a Austina. W międzyczasie skład opuścił Spear, którego zastąpił młodszy brat Adlera - Willie. W odnowionym składzie grupa podpisała umowę z wytwórnią Prosthetic Records, a także zmieniła nazwę na Lamb of God. 26 września 2000 roku na mocy nowego kontraktu ukazał się pierwszy album formacji pod nową nazwą - zatytułowany New American Gospel. Wydawnictwo było promowane teledyskiem do utworu "Black Label", a także trwającą dwa lata trasą koncertową. Kolejny album zespołu pt. As the Palaces Burn ukazał się 3 maja 2003 roku. Wydawnictwo przysporzyło zespołowi pierwszego sukcesu komercyjnego. Album uplasował się na 64. miejscu listy Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych. W trakcie trasy koncertowej promującej płytę zespół zarejestrował pierwszy album wideo - Terror and Hubris, który został wydany 13 stycznia 2004 roku.

31 sierpnia, także 2004 roku ukazał się następny album studyjny Lamb of God pt. Ashes of the Wake. Umowa o dystrybucję z Epic Records pozwoliła grupie na szerszy udział w rynku muzycznym. Wydawnictwo dotarł do 27. miejsca listy Billboard 200 znalazłszy 35 tys. nabywców przeciągu tygodnia od dnia premiery. W utworze tytułowym gościli gitarzyści Alex Skolnick, znany z występów w zespole Testament oraz Chris Poland, były członek formacji Megadeth. Promocja Ashes of the Wake została poparta intensywną trasę koncertową. Muzycy uczestniczyli m.in. w objazdowych festiwalach Ozzfest 2004 i Sounds of the Underground 2005. Rozliczne występy sceniczne grupa udokumentowała koncertowym albumem Killadelphia, który trafił do sprzedaży w maju 2005 roku]. Dwa miesiące później wydawnictwo to, wydane w formie DVD uzyskało status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych. Natomiast dwa lata później nagrania zostały wyróżnione platynową płytą. 22 sierpnia 2006 roku ukazał się czwarty album studyjny grupy zatytułowany Sacrament. Produkcja znalazła ponad 60 tys. nabywców w tydzień od premiery plasując się na 8. miejscu amerykańskiej listy przebojów.
Wydawnictwo - Sacrament było także pierwszym, które spotkało się z szerszym zainteresowaniem na rynku międzynarodowym. Płyta trafiła na listy przebojów w Australii i Wielkiej Brytanii, plasując się, odpowiednio na 22. i 89 miejscu. Zespół promował album w ramach trasy koncertowej The Unholy Alliance 2006 m.in. u boku takich zespołów jak Slayer, czy Mastodon. Muzycy koncertowali ponadto w ramach Ozzfest oraz Gigantour, poprzedzając występy Megadeth. Rok później zespół uzyskał nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Metal Performance z utworem "Redneck".
10 czerwca 2008 roku do sprzedaży trafił trzeci album wideo Lamb of God pt. Walk with Me in Hell. Wydawnictwo odniosło sukces komercyjny w USA, uzyskując, wkrótce po premierze status złotej, a następnie - rok później platynowej płyty. 24 lutego 2009 roku ukazał się piąty album grupy zatytułowany Wrath. Materiał trafił do sprzedaży w Stanach Zjednoczonych nakładem Epic Records, natomiast na rynku międzynarodowym dzięki Roadrunner Records.

Album znalazł w USA niespełna 70 tys. nabywców w przeciągu tygodnia od dnia premiery. Promowany teledyskiem do utworu "Set to Fail" materiał trafił ponadto m.in. na listy przebojów w Finlandii, Australii i Japonii. Ponadto w ramach promocji grupa dała szereg koncertów, m.in. poprzedzając występy Metalliki podczas World Magnetic Tour. Pod koniec trasy koncertowej Mortona ze względów rodzinnych zastąpił Buz McGrath, znany z występów w zespole Unearth. Rok później kompozycja "Set to Fail" przysporzyła grupie kolejnej nominacji do nagrody Grammy. Następnie, w czerwcu, także 2010 roku ukazała się pierwsza kompilacja nagrań Lamb of God pt. Hourglass. 24 stycznia 2012 roku ukazał się szósty album album zespołu zatytułowany Resolution. Płyta dotarła do 2. miejsca amerykańskiej listy przebojów, jednakże osiągnęła znaczeni niższą sprzedaż w stosunku do poprzedniej z wynikiem 52 tys. kopii w pierwszym tygodniu od premiery. W listopadzie tego samego roku czeska prokuratura złożyła przeciwko Randy'emu Blythe akt oskarżenia stawiając zarzuty uszkodzenia ciała, które doprowadziły do śmierci uczestnika koncertu w Pradze 24 maja 2010 roku. Muzyk miał zepchnąć podczas koncertu ze sceny 19-letniego mężczyznę z publiczności, który w wyniku tego odniósł obrażenia i po 14 dniach zmarł w szpitalu. 27 czerwca 2012 roku Blythe został zatrzymany w Czechach i tymczasowo aresztowany. 2 sierpnia został zwolniony z aresztu po wniesieniu kaucji w wysokości ok. 400 000 dolarów. Blythe został uniewinniony ze wszystkich postawionych mu zarzutów 5 marca 2013.



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
As the Palaces BurnLamb of God11.2003-64[1]Prosthetic 10008 [US][produced by Devin Townsend, Lamb of God]
Ashes of the WakeLamb of God09.2004126[1]27[5]Prosthetic 90 702 [US][gold-US][produced by Machine,Lamb of God]
SacramentLamb of God10.200689[1]8[8]Epic 88697005382[produced by Machine]
WrathLamb of God03.200925[3]2[12]Epic 88967688192 [US][produced by Josh Wilbur]
HourglassLamb of God06.2010-114[1]Roadrunner RR 78862-
ResolutionLamb of God04.201219[2]3[8]Roadrunner RR 76555[produced by Josh Wilbur]
VII: Sturm und DrangLamb of God08.20157[3]3[6]Nuclear Blast NB 35592[produced by Josh Wilbur]