Biddu

Pierwszy producent z Indii Wschodnich, który został obsypany lawiną pochwał
i zachwytów poza granicami swojego kraju, a następnie stał się guru hindi-popu w swoim kraju, Biddu, o oryginalnym imieniu, pracował przez lata w swojej ojczyźnie, zarówno w branży muzycznej (był członkiem zespołu popowego w stylu The Rolling Stones), jak i poza nią, zanim przeniósł się do Anglii, by na poważnie realizować swoje muzyczne ambicje. Jako imigrant, który pod koniec lat 60-tych wylądował w Londynie, Biddu szybko odkrył jednak, że aby otworzyć drzwi, których pragnął, będzie musiał oszczędzać pieniądze. Przez jakiś czas pracował jako szef kuchni w ambasadzie amerykańskiej, a następnie, mając funty w kieszeni, wynajął studio i nagrał swój debiutancki singiel. 

 Utwór nie odniósł sukcesu, co spotkało kilka innych wczesnych wydawnictw, w tym „Hey! What's Wrong with England” z 1971 roku, wydany przez DJM. Jednak w 1972 roku Biddu skomponował muzykę do filmu „Embassy” z Richardem Roundtree w roli głównej. Pod koniec następnego roku poznał przesiedlonego jamajskiego piosenkarza Carla Douglasa, który zwerbował wizjonerskiego Biddu do nagrania kolejnej płyty - 45-minutowej, pełnej rozmachu ballady Larry'ego Weissa „I Want to Give You My Everything”. Strona B utworu została natomiast nagrana w zaledwie dziesięć minut pod koniec sesji. Kiedy Robin Blanchflower, specjalista od A&R Douglasa, ją usłyszał, natychmiast nalegał, aby stała się stroną A. Był to oczywiście „Kung Fu Fighting”. Klasyk kung fu Douglasa, z przymrużeniem oka, sprzedał się błyskawicznie, wspinając się na szczyty list przebojów, ostatecznie sprzedając się w ponad dziewięciu milionach egzemplarzy na całym świecie. 

 Utrzymując się na fali tego sukcesu, Biddu nie tylko kontynuował produkcję Douglasa na potrzeby swojej debiutanckiej płyty „Kung Fu Fighting & Other Great Love Songs”, ale także po to, by pełniej zgłębiać własne pragnienia na scenie. W 1975 roku Biddu wyszedł z cienia i zaczął zajmować się własnym materiałem. Ze swoją orkiestrą Biddu nagrał i wydał znakomity instrumentalny album Blue Eyed Soul, a jego gwiazda rosła jeszcze bardziej, gdy pierwszy singiel z albumu, „Summer of „42”, wspiął się na 14. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, ostatecznie spędzając tam całe dwa miesiące. Z tą wciąż świeżą piosenką, Biddu wyniósł na szczyt wokalistkę 5000 Volts, Tinę Charles, a jej niekwestionowany zwycięzca „I Love to Love (But my Baby Just Loves to Dance)” zapoczątkował jej udaną karierę solową na początku 1976 roku. 

Dwa miesiące później Biddu powrócił z własnym albumem „Rain Forest”, a następnie w 1977 roku ukazał się „Eastern Man”, nagrany przez Biddu & His Orchestra. W międzyczasie dołączył do swojej elitarnej grupy weterana soulu, Jimmy'ego Jamesa, a tegoroczny album „Life” przyniósł dwa wielkie hity disco: „I'll Go Where Your Music Takes Me” i „Disco Fever”. Producent powrócił następnie do solowego hitu w lutym 1978 roku, kiedy kolejny singiel, „Journey to the Moon”, wywołał poruszenie przed ukazaniem się ostatniego brytyjskiego albumu Biddu, „Futuristic Journey”. 

W 1979 roku Biddu wrócił do Indii uzbrojony w pomysły, napędzany elektryzującą iskrą zachodniego disco, i zapoczątkował nową erę w lokalnym popie, najpierw nagrywając utwory do indyjskiego filmu „Qurbani”. Utwór „Aap Jaise Koi”, skomponowany specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej, nagrał z 15-letnią wokalistką Nazią Hassan. Iskra brzmienia była namacalna i Biddu najwyraźniej znalazł swojego kolejnego protegowanego. Współpracując z Hassan i jej bratem Zohebem, producent stał za czterema niezwykle udanymi albumami duetu, a po ich dyskotekowym debiucie „Disco Deewane” pojawiły się trzy kolejne hity: „Star” w 1982 roku, „Young Tarang” dwa lata później i „Hotline” w 1987 roku. 

  Po dekadzie współpracy z tym duetem, Biddu zwrócił następnie uwagę na wokalistkę Shwetę Shetty, która w 1993 roku napisała i wyprodukowała płytę Johnny Joker. W 1995 roku Biddu wydał niezwykły album taneczny zatytułowany „Made in India”. Album z udziałem Alishy Chinoy stał się najlepiej sprzedającym się albumem z muzyką hindi w historii i zawierał kilka efektownych teledysków w stylu zachodnim - pewny atut dla nowo powstałej indyjskiej platformy MTV. Biddu, który już wtedy był ugruntowaną marką stojącą za współczesną muzyką taneczną w Indiach, spędzał czas pisząc piosenki dla innych artystów, zanim w 1995 roku ponownie znalazł się w centrum uwagi, remiksując klasyczny już materiał Hassana na zupełnie nowy album taneczny „The Biddu Experience”. Album, przerobiony z elementami techno i prawdziwie współczesnego tańca, nie tylko ożywił i całkowicie zaktualizował ulubione utwory Biddu, ale także kontynuował rozwój hindi-popu. 

 Nowy protegowany zakończył karierę wraz z odkryciem kolejnego rodzeństwa, Shaana Shantanu Mukherjee i Sagariki Mukherjee, którzy odnieśli sukces dzięki wyprodukowanej przez Biddu płycie Naujawan w 1996 roku. Z pozornie nieskończonym zasobem pomysłów i wizji, Biddu spędził resztę lat 90-tych, współpracując z różnymi muzykami, w tym z indyjskim girlsbandem The Models i Sonu Nigam, a także kontynuując współpracę z Chinoy przy jej płycie Dil Ki Rani. Wkraczając w nowe tysiąclecie, wyprodukował dwa przebojowe albumy z Sansarą, Yeh Dil Sun Raha Hai i Habibi. 

Kontynuował również rozwijanie własnych zainteresowań solowych, wydając w 1999 roku album „Eastern Journey”, ambitny eksperyment, który łączył indyjski pop z zachodnim stylem i mocnymi elementami jazzu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Summer Of '42/Northern Dancer	The Biddu Orchestra	10.1975	14[8]	57[6]	Epic 50 139	[written by M. Legrand][produced by Biddu][12[5].Hot Disco/Dance;Epic 50 139 7"]
I Could Have Danced All Night/Jump For Joy	The Biddu Orchestra	01.1976	-	72[4]	Epic 50 173	[written by A. J. Lerner, F. Loewe][produced by Biddu][5[11].Hot Disco/Dance;Epic 50 173 7"]
Rainforest/Hot Ice	The Biddu Orchestra	04.1976	39[4]	-	Epic 50 212	[written by Biddu][produced by Biddu][18[2].Hot Disco/Dance;Epic 219 12"]
Funky Tropical/Nirvana	The Biddu Orchestra	06.1977	-	-	Epic 50 387	[written by L. Vanderbilt][produced by Biddu][34[4].Hot Disco/Dance;Epic 50 397 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Biddu Orchestra	Biddu Orchestra	02.1976	-	170[3]	Epic 33 903	[produced by Biddu]

Krishna Levy

 Krishna Levy (ur. 27 maja 1964 r. w New Delhi, Indie) jest francuskim kompozytorem muzyki filmowej. Studiował muzykę w USA, ale mieszka i pracuje w Paryżu (Francja).

 Francuski kompozytor Krishna Levy urodził się w 1964 roku w Indiach i stąd jego cokolwiek specyficzne w naszym regionie świata imię. Jako pięciolatek zainteresował się grą na fortepianie, wkrótce zaczął pobierać prywatne lekcje gry u znajomych. Choć we Francji nie uczęszczał do żadnej szkoły muzycznej, to w wieku lat 18 zdecydował się wyjechać do Stanów Zjednoczonych, by podjąć studia na uznanym Berklee College of Music, bowiem jego zainteresowania skupiały się głównie wokół jazzu i muzyki filmowej. Od lat młodzieńczych był też fanem twórcozści Béli Bartóka. W Berklee ukończył klasę ilustracji filmowej, następnie przeniósł się do Bostonu, gdzie uzyskał dyplom z kompozycji w New England Conservatory.

Po ukończeniu studiów za namową przyjaciół kilkakrotnie przyjeżdżał do Francji. Tu pod koniec lat 80. napisał ścieżki dźwiękowe dla krótkometrażówek Dante Desarthe i Guillaume Breauda. Współpracował też z Jean-Luc’em Leonem z telewizyjnego kanału Arte. W owym okresie więcej zajmował się jednak muzyką jazzową i współczesną. W końcu w 1990 roku na stałe przeniósł się do Paryża i zaczął komponować na potrzeby telewizji. Wreszcie w roku 1995 zaliczył swój debiut w filmie pełnometrażowym. Była to romantyczna komedia Fast w reżyserii D. Desarthe. Od tamtej pory Levy napisał ponad 20 ilustracji dla francuskiego kina oraz kilka na potrzeby telewizji i filmu dokumentalnego. W miarę możliwości i czasu ciągle stara się też tworzyć kompozycje z zakresu jazzu (którego, jak mówi, za bardzo stosować w muzyce filmowej nie może, gdyż dziś niemal nikt form jazzowych w ścieżkach dźwiękowych nie oczekuje) i nowoczesnych form muzyki instrumentalnej.

Największym sukcesem Levy’ego pozostaje nagrodzona Étoile d’Or (Złotą Gwiazdą) i nominowana do Cezara oprawa musicalu Francoisa Ozona 8 kobiet. Levy niejako zastąpił na stanowisku kompozytora swojego dobrego znajomego a stałego w owym czasie współpracownika Ozona – Philippe’a Rombiego. Rombi za bardzo nie chciał angażować się w projekt, gdzie będzie musiał współpracować z twórcami piosenek, aranżerami i całą ekipą zaangażowaną w muzyczny design tego filmu. Levy takich obaw ani oporów nie miał i z chęcią podjął wyzwanie, co okazało się dla niego słuszną decyzją.

Oprócz 8 kobiet do najbardziej znanych soundtracków Levy’ego należą Je suis un assassin; Sof Ha’Olam Smola (AKA: Au bout du monde à gauche); Whatever Lola Wants; Le Nouveau protocole; Je l’amais i przede wszystkim dwie świetne ilustracje do dramatów/dokumentów Nicolasa Vaniera: Ostatni traper i Loup. Generalnie jednak Krishna Levy należy do słabo znanych twórców muzyki filmowej, twórców, którzy wciąż czekają na odkrycie przez fanów.

 

                                                                                 Filmografia

1995 : Fast directed by Dante Desarthe. 1996 : Comment je me suis disputé... (ma vie sexuelle)/ 1999 : Karnaval/ 2000 : Cours toujours / 2001 : Ali Zaoua, prince de la rue / 2001 : Quand on sera grand / 2002 : 8 Women (8 Femmes)/ 2004 : Je suis un assassin/ 2004 : Le Dernier Trappeur / 2006 : Je me fais rare / 2006 : The Fall / 2007 : Contre-enquête / 2008 : Whatever Lola Wants / 2008 : Le Nouveau Protocole/ 2009 : Je l'aimais/ 2009 : Loup [fr]/ 2011 : 1, 2, 3, voleurs / 2012 : Je fais feu de tout bois/ 2013 : Dancing in Jaffa /

St. Lucia

Jean-Philip Grobler (ur. 1983r), znany ze swojego projektu muzycznego St. Lucia, jest południowoafrykańskim wokalistą i muzykiem mieszkającym w Konstancji w Niemczech. Ma kontrakt z Nettwerk Records  i do tej pory wydał cztery albumy: When the Night (2013), Matter (2016), Hyperion (2018) i Utopia (2022). Nazwa zespołu pochodzi od miasta o tej samej nazwie w Republice Południowej Afryki.

 Grobler urodził się w Johannesburgu i wychował w Republice Południowej Afryki. Większość dzieciństwa spędził śpiewając w Drakensberg Boys' Choir, który podróżował i występował na całym świecie. Grobler zaczął tworzyć muzykę, gdy miał 12 lat. Inspirował się Boyz II Men, Michaelem Jacksonem, Stingiem i Philem Collinsem. Wkrótce zaczął eksperymentować z muzyką rockową; jednak po 10 latach znudziło mu się to i powrócił do muzycznych wpływów lat 80-tych z dzieciństwa. W 2013 roku, zapytany o swoje główne muzyczne wpływy, wymienił Phila Collinsa, Fleetwood Mac (szczególnie Tango in the Night), Radiohead (OK Computer), Mew (And the Glass Handed Kites) i Paula Simona (Graceland). Jako inspirację podał również album Lionela Richiego Dancing on the Ceiling.

 W wieku 19 lat Grobler opuścił RPA, aby studiować muzykę w Liverpoolu w Wielkiej Brytanii. Po trzech latach studiowania muzyki w Liverpool Institute for Performing Arts w Anglii przeprowadził się do Brooklynu w Nowym Jorku. Tam pracował dla The Lodge, które pomaga w licencjonowaniu muzyki do filmów i programów telewizyjnych, jednocześnie kontynuując pracę nad własną muzyką. Kiedy podpisał kontrakt z Neon Gold Records w 2012 roku, wytwórnia ta ponownie wydała jego EP-kę o tym samym tytule, którą wcześniej wydał niezależnie. W tym czasie zaśpiewał także w singlu The Knocks „Modern Hearts”, który ukazał się w 2013 roku. Jego debiutancki album studyjny When the Night ukazał się w październiku 2013 roku. Występowali na żywo także inni muzycy, m.in. Nick Brown, Ross Clark, Dustin Kaufman, Nicky Paul i Patricia Beranek. Grobler remiksował również utwory dla takich zespołów jak Passion Pit, Foster the People, The colourist i Charli XCX. Wyprodukował debiutancki album HAERTS. Grobler otwierał również trasę koncertową Two Door Cinema Club w 2013 roku. Grobler rozpoczął swoją ogólnokrajową trasę koncertową St. Lucia 2014 w Filadelfii 13 stycznia 2014 roku i kontynuował trasę koncertową po USA i Australii w kolejnych miesiącach. Na początku grudnia 2014 roku St. Lucia zagrał specjalny akustyczny set w Renaissance Boston Waterfront Hotel, podczas którego Grobler podzielił się historiami o swoich piosenkach i wykonał pierwszy występ na żywo „Call Me Up” oraz pierwszą akustyczną wersję „All Eyes on You”. St. Lucia wydało utwór „Dancing on Glass” w październiku 2015 roku, a teledysk do niego w listopadzie 2015 roku. Kolejny singiel, „Physical”, został wydany w grudniu 2015 roku. Te dwa single znajdują się na drugim albumie studyjnym, Matter, wydanym 29 stycznia 2016 roku. Następnie, w czerwcu 2016 roku, wydano teledysk do „Help Me Run Away”, kolejnej piosenki z albumu, Matter. Okładkę albumu zaprojektowali Jean-Philip Grobler i Patti Beranek ze St. Lucia, a także Silas Adler z Soulland, duńskiej marki mody męskiej.

  W czerwcu 2018 roku St. Lucia wydała dwa single, „A Brighter Love” i „Paradise is Waiting”, z trzeciego albumu studyjnego Hyperion. Kolejny singiel, „Walking Away”, został wydany w lipcu 2018 roku. Teledyski do „A Brighter Love” i „Walking Away” zostały wydane w sierpniu 2018 roku. Dwa kolejne single, „Bigger” i „Next to You”, zostały wydane we wrześniu. Cały album Hyperion został wydany 21 września 2018 roku.  W 2019 roku St. Lucia wydała swój Acoustic Vol. 1 EP 26 kwietnia 2019 roku.W kwietniu 2022 roku St. Lucia wydała EP Utopia I.

  Grobler poślubił Patricię (Patti) Beranek w 2012 roku po 10 latach związku. Powitali swoje pierwsze dziecko, Indianę „Indy” Elliota Groblera, 20 grudnia 2017 r. Ich drugie dziecko, Charlie Benjamin Parker, urodziło się 13 listopada 2020 r. w Konstancji w Niemczech, gdzie dorastała Patricia Beranek. W lutym 2021 r. Grobler i jego rodzina przeprowadzili się z Nowego Jorku do Konstancji w Niemczech, aby być bliżej rodziny Beranek.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When the Night	St. Lucia	10.2013	-	191	Neon Gold 76926	[produced by Jean-Philip Grobler ,Jonas Raabe]
Matter	St. Lucia	01.2016	-	97	Neon Gold 88875175332	[produced by St. Lucia, Patricia Baranek, Chris Zane, Jack Antonoff, Joe LaPorta]