Lowrell Simon

 

Lowrell Simon (ur. 18 marca 1943r, Chicago - zm. 19 czerwca 2018r, Newton, Mississippi) był
amerykańskim wokalistą soulowym. Zaczynał jako wokalista w zespole The LaVondells, który później przekształcił się w The Vondells, w którym grali Butch McCoy i Jessie Dean. W latach 60-tych odniósł pewien sukces w regionie dzięki piosence „Lenore”. Po rozpadzie zespołu Vondells, Simon wraz z kilkoma przyjaciółmi z Chicago założył zespół The Lost Generation, który w latach 1969–1974 osiągnął sukces w USA. Po rozpadzie zespołu Simon pisał dla Curtom Records.

  Simon współpracował przy ścieżce dźwiękowej do filmu „Three the Hard Way” z 1974 roku. W 1974 roku skomponował utwór „Dance Master” dla Willie Hendersona. Napisał utwory na debiutancki album Mystique z 1976 roku, na którym wystąpili inni byli członkowie The Lost Generation.

  Pod koniec lat 70-tych Simon zaczął nagrywać pod swoim imieniem. Podpisał kontrakt z wytwórnią Liberace, AVI Records, i pod koniec 1979 roku wydał album zatytułowany Lowrell. Drugi singiel z albumu, „Mellow Mellow Right On” z utworem „You're Playing Dirty”, zajął 32. miejsce na amerykańskiej liście przebojów R&B w tym roku.W grudniu 1979 roku osiągnął 37. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Simon napisał w 1979 roku utwór „All About the Paper” dla Loleatty Holloway.

  Utwór „Mellow Mellow Right On” był wielokrotnie samplowany, m.in. przez Massive Attack („Lately”), Joy Enriquez („Tell me how you feel”), Imagination, Big Brooklyn Red („Taking It Too Far”) i Common („Reminding Me (Of Sef)”), a także coverowany przez studio taneczne L.A. Mix.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Overdose Of Love/Smooth And Wild	Lowrell	11.1978	-	-	AVI 235	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record][89[3].R&B; Chart]
Mellow, Mellow Right On/Overdose	Lowrell	10.1979	-	-	AVI 300	[written by G. Redmond, L. Brownlee, F. Simon, J. Simon][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom(84)][32[15].R&B; Chart]
You're Playing Dirty/Out Of Breath	Lowrell	05.1980	-	-	AVI 314	[written by L. Simon, A.J. Tribble][produced by Eugene Record, Bruce Hawes, Tom Tom (84)][87[3].R&B; Chart]
Love Massage	Lowrell Simon	12.1981	-	-	Zoo York 02703	[written by J. Levine, L. Simon][58[10].R&B; Chart]

Wreckx-n-Effect

Wreckx-n-Effect (pierwotnie Wrecks-n-Effect) to amerykański zespół hip-hopowy z Harlemu
w Nowym Jorku. Znany jest z singla „Rump Shaker” z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na liście Billboard Hot 100.

 

  W 1987 roku przyjaciele z dzieciństwa, Aqil Davidson, Markell Riley i Brandon „B-Doggs” Mitchell, założyli Wrecks-n-Effect.Keith „K.C.” Hanns dołączył do nich, gdy ich demo było w fazie próbnej dla czwartego członka. Później tego samego roku, nakładem Atlantic Records, grupa wydała EP-kę o tym samym tytule. Po niewielkim uznaniu za debiutancki EP-kę, Davidson, Riley i Mitchell powrócili do swojej pierwotnej wizji jako trio.W 1989 roku grupa przeszła do wytwórni Motown Records i osiągnęła swój pierwszy numer jeden na liście przebojów Billboard Hot Rap Songs z utworem „New Jack Swing”.

 

 Ich album Motown z 1989 roku, utrzymany w stylistyce jack swingu, Wrecks-N-Effect, na którym znalazł się utwór „New Jack Swing”, osiągnął 16. miejsce na liście Billboard Hot R&B/Hip-Hop i 103. miejsce na liście Billboard 200. 8 sierpnia 1990 roku Mitchell został śmiertelnie postrzelony na Manhattanie w Nowym Jorku w wyniku kłótni o kobietę. Po jego śmierci zespół zmienił nazwę na Wreckx-n-Effect.

 

  W 1991 roku Teddy Riley, brat Markella Rileya, założył Future Recording Studios, wielomilionowe studio nagraniowe w Virginia Beach w stanie Wirginia. Wśród pierwszych płyt wyprodukowanych w Future Recording Studios znalazł się utwór „Rump Shaker” zespołu Wreckx-n-Effect z 1992 roku, który zajął drugie miejsce na listach Billboard Hot 100 i Billboard Hot R&B/Hip-Hop, a także znalazł się na listach przebojów międzynarodowych. Tekst utworu wywołał kontrowersje, a duże publikacje, takie jak „New York Daily News”, nazwały zespół „napalonymi małymi rapowymi dzieciakami”. MTV również odmówiło emisji towarzyszącego mu teledysku, dopóki nie zostanie przesłana „czysta” wersja, ponieważ występują w nim kobiety w bikini potrząsające pośladkami. 

 

Hard or Smooth, drugi album zespołu (na którym znalazł się utwór „Rump Shaker”), ukazał się jeszcze w tym samym roku, docierając do pierwszej dziesiątki i uzyskując status platynowej płyty. Grupa powróciła w 1996 roku z trzecim i ostatnim albumem „Raps New Generation”, który nie odniósł takiego sukcesu jak poprzednik. Według Davidsona album „był tak naprawdę albumem Posse Deep. Posse Deep to ekipa uliczna, z którą dorastaliśmy w naszych projektach. Ten album został ukształtowany wokół tej energii i tych, którzy aspirowali do roli artystów w tym składzie”. Niedługo po premierze grupa rozpadła się z powodu wewnętrznego rozbicia.

 

  Conrad Tillard, znany również jako Minister Hip Hopu i Conrad Muhammad, zaaranżował rozejm między walczącymi, wschodzącymi zespołami Wreckx-n-Effect i A Tribe Called Quest, który, jak powiedział Tillard, groził przekształceniem Harlemu w „strefę wojny”. W 2004 roku utwór „New Jack Swing” został dodany do ścieżki dźwiękowej gry Grand Theft Auto: San Andreas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	09.1989	82[2]	-	Motown 1979	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][14[21].R&B; Chart][48[2].Hot Disco/Dance;Motown 4654 12"]
Juicy	Wreckx-n-Effect	12.1989	29[7]	-	Sound Of New York 2005	[written by James Mtume, Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell ][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][36[11].R&B; Chart]
New Jack Swing	Wreckx-n-Effect	03.1990	94[1]	-	Motown ZB 43577 [UK]	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect]
Rump Shaker	Wreckx-n-Effect	10.1992	24[9]	2[28]	MCA 54388	[2x-platinum-US][written by Aqil Davidson,Teddy Riley,Pharrell Williams,David Wynn,Anton Hollins,Darren Callis][produced by David Wynn,Teddy Riley,Ty Fyffe,Aqil Davidson,Markell Riley][3[27].R&B; Chart][sample z "Back To The Hotel"-N2Deep][9[15].Hot Disco/Dance;MCA 54 389 12"]
Knock-N-Boots	Wreckx-n-Effect	02.1993	-	72[11]	MCA 54 582	[written by Aqil Davidson, Teddy Riley, Menton L. Smith][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Menton L. Smith][71[8].R&B; Chart]
Wreckx Shop	Wreckx-n-Effect	03.1993	26[3]	101[12]	MCA 54 531	[written by Markell Riley, Aqil Davidson, Brandon Mitchell][produced by Markell Riley, Wrecks-N-Effect][46[14].R&B; Chart]
My Cutie	Wreckx-n-Effect	07.1993	-	-	MCA 54661	[written by Menton L. Smith, Teddy Riley][produced by Teddy Riley, Aqil Davidson, Markell Riley][75[8].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Wreckx-n-Effect	Wreckx-n-Effect	01.1990	-	103[11]	Motown 6281	[produced by Markell Riley,Teddy Riley, David Guppy]
Hard or Smooth	Wreckx-n-Effect	12.1991	-	9[34]	MCA 10 566	[platinum-US][produced by Teddy Riley,Ty Fyffe,David Wynn,Wreckx-n-Effect,Franklyn Grant,Menton L. Smith]

Silverstein

Popularny kanadyjski zespół rockowy, którego brzmienie łączy elementy emo,
ostrego post-hardcore'u i dynamicznego indie rocka, Silverstein powstał w 2000 roku i odniósł sukces dzięki wydaniu nominowanego do nagrody Juno drugiego albumu z 2005 roku, „Discovering the Waterfront”. Powrócili na listy przebojów w 2015 roku z uznanym albumem koncepcyjnym „I Am Alive in Everything I Touch”. Silverstein nadal doskonali swój przesiąknięty krzykiem, melodyjny hardcore, czego przykładem są nominowane do nagrody Juno w 2020 roku „A Beautiful Place to Drown” i „Misery Made Me” z 2022 roku. Trzy lata później zespół wydał „Antibloom”, pierwszą odsłonę podwójnego albumu. 

 

Zespół Silverstein, pierwotnie założony w 2000 roku jako projekt poboczny, został założony przez wokalistę Shane'a Tolda, gitarzystę Josha Bradforda, perkusistę Paula Koehlera, gitarzystę Richarda McWaltera i basistę Billa Hamiltona w Ontario w Kanadzie. Po wejściu na scenę hardcore/emo w Ontario - na której działały również takie zespoły jak Moneen i Grade - Silverstein znalazł odbiorców dla swojego specyficznego gatunku migoczącego emo i gorącego post-hardcore'u. Wydana własnym sumptem EP-ka Silversteina, „Summer's Stellar Gaze”, została dość dobrze przyjęta po premierze w 2000 roku, a zespół wkrótce stał się pełnoetatowym projektem jego członków. 

 

Po zmianie składu, w wyniku której McWaltera zastąpił były gitarzysta Maharahj, Neil Boshart, grupa rozpoczęła na dobre tournée po wschodnich prowincjach Kanady.  Silverstein wydał drugą EP-kę w kwietniu 2002 roku zatytułowaną „When the Shadows Beam”. Płyta wzbudziła zainteresowanie szefa Victory Records, Tony'ego Brummela, który podpisał z zespołem kontrakt ze swoją szanowaną wytwórnią w Chicago w październiku tego samego roku. „When Broken Is Easily Fixed”, debiutancki album Silversteina, ukazał się w maju 2003 roku; Rok później ukazało się wznowienie albumu z dodatkowymi utworami i DVD. Silverstein spędził lato 2005 roku grając na trasie Warped Tour, a ich kolejny album, „Discovering the Waterfront”, ukazał się w sierpniu tego samego roku. Silverstein wystąpił również na trasie Take Action Tour w 2006 roku u boku Matchbook Romance, Chidos i Early November. 

 

Album „18 Candles: The Early Years” ukazał się w maju, łącząc wznowiony materiał z dwóch pierwszych, niezależnie wydanych EP-ek zespołu z kilkoma utworami na żywo, występami akustycznymi, obszernymi notatkami i rzadkimi zdjęciami zespołu. Jesienią 2006 roku Victory wydało specjalne wydanie „Discovering the Waterfront” z dodatkowym DVD na żywo, nową okładką i dodatkowym utworem. 

 

 Po zakończeniu trasy Silverstein rozpoczął współpracę z producentem Markiem Trombino, który wcześniej współpracował z Jimmy Eat World i blink-182. Tytuł powstałego w 2007 roku albumu „Arrivers & Departures” nawiązywał do podtrzymywania osobistych relacji w trasie. Zawierał on również bardziej emocjonalne teksty, inspirowane końcem siedmioletniego związku Tolda tuż przed jego powrotem do studia. Silverstein podróżował po całym świecie, promując album, grając tradycyjne koncerty w Ameryce Północnej, a także koncertując w Europie, Australii, Japonii i Ameryce Południowej. Znaleźli również czas na powrót do studia, a „A Shipwreck in the Sand” był czwartym studyjnym albumem zespołu w 2009 roku. Wyruszyli w trasę promującą album, zatrzymując się w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Transitions 

 

W następnym roku Silverstein ogłosił odejście z wieloletniej wytwórni Victory na rzecz Hopeless Records, która wydała EP-kę „Transitions” w 2010 roku, a rok później ich piąty album „Rescue”. Silverstein zmienił nieco styl na swoim szóstym albumie, podwójnym CD „Short Songs”, zawierającym autorskie kompozycje trwające poniżej 90 sekund na jednej płycie oraz covery zespołów, które miały na nich wpływ - Dead Kennedys, Descendents i Promise Ring- na drugiej, dodatkowo wzbogacone gościnnymi występami takich artystów jak Mike Hranica (The Devil Wears Prada), Tim McIlrath (Rise Against) i Chris Hannah (Propagandhi). 

 

 W 2012 roku Silverstein rozstał się z wieloletnim członkiem Neilem Boshartem, którego wkrótce potem zastąpił Paul-Marc Rousseau. Pierwszy album Rousseau z zespołem, „This Is How the Wind Shifts”, ukazał się na początku 2013 roku.  Zespół intensywnie koncertował w Ameryce Północnej, Europie oraz niektórych częściach Japonii i Australii przez kolejne dwa lata, a także w ramach trasy Vans Warped Tour w 2013 roku. Album koncepcyjny „I Am Alive in Everything I Touch”, zawierający nagrania dźwiękowe z plenerów, związane z tłem utworu, oraz z niezwykle osobistymi tekstami, skupiającymi się na samotności i stracie, został wydany wiosną 2015 roku przez New Damage Records w Kanadzie oraz Rise Records w innych krajach. W październiku 2016 roku zespół wydał nowy singiel „Ghost”. W maju następnego roku ukazał się drugi singiel „Retrograde”, zapowiadający ósmy album studyjny zespołu, „Dead Reflection”, który ukazał się w lipcu tego samego roku. W 2019 roku ukazał się „Redux: The First 10 Years”, zawierający ponownie nagrane wersje utworów z pierwszych czterech albumów zespołu. „A Beautiful Place to Drown”,to  dziesiąty pełnowymiarowy album zespołu.

 

Album, który ukazał się w 2020 roku, zawierał gościnne występy wokalisty Underoath, Aarona Gillespiego, Princess Nokia i Caleba Shomo z Beartooth. Zajął piąte miejsce na liście Billboard Top Hard Rock Albums i zdobył nominację do nagrody Juno w kategorii Najlepszy Album Rockowy. Później pojawiły się kolejne single, w tym „Bankrupt”, „It's Over” i „Ultraviolet”, które doprowadziły do ​​wydania w 2022 roku albumu „Misery Made Me”. Silverstein świętował 25-lecie istnienia w 2025 roku, wydając ambitny podwójny album. Po singlach „Skin & Bones” i „Confession”, „Antibloom” ukazał się w lutym, a „Pink Moon” miał ukazać się jeszcze w tym samym roku. 

 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Discovering the Waterfront	Silverstein	09.2005	-	34[6]	Victory 257	[produced by Cameron Webb]
18 Candles: The Early Years	Silverstein	06.2006	-	148[1]	Victory 291	[produced by Scott Komer ,Justin Koop, Cameron Webb, Shane Told]
Arrivals & Departures	Silverstein	07.2007	-	25[8]	Victory 350	[produced by Mark Trombino]
A Shipwreck in the Sand	Silverstein	04.2009	-	33[4]	Victory 458	[produced by Cameron Webb]
Rescue	Silverstein	05.2011	-	38[2]	Hopeless 9726	[produced by Jordan Valeriote]
This Is How the Wind Shifts	Silverstein	02.2013	-	59[1]	Hopeless 764	[produced by Jordan Valeriote]
I Am Alive in Everything I Touch	Silverstein	06.2015	-	33[1]	Rise 274	[produced by Jordan Valeriote]
Dead Reflection	Silverstein	08.2017	-	46[1]	Rise 380	[produced by Derek Hoffman, Paul Marc Rousseau]
A Beautiful Place to Drown	Silverstein	03.2020	-	122[1]	UNFD 134	[produced by Sam Guaiana]

Silkk the Shocker

Obok Mastera P (i być może C-Murdera), Silkk the Shocker (urodzony jako Vyshonne Miller) był
czołowym raperem w No Limit Records, undergroundowej wytwórni hardcore rapowej, która stała się sensacją pod koniec lat 90-tych. Ponieważ jest bratem Mastera P, założyciela wytwórni, niczego innego się nie spodziewał. Jako członek Tru, jako gościnny raper i jako artysta solowy, Silkk the Shocker pojawił się na większości najbardziej udanych płyt No Limit. Jego wszechobecność mówi więcej o sposobie prowadzenia No Limit niż o jego umiejętnościach.  

 

No Limit agresywnie promowało każdego ze swoich artystów, aby wydawali się supergwiazdami, zanim jeszcze wydali album; Silkk nie był wyjątkiem. Ten skromnie utalentowany raper, Silkk nigdy nie chciał przekraczać granic, a jedynie działać w ramach gangsta rapu i dokładnie to zrobił, wydając serię płyt, które celebrowały wszystkie stereotypy odrzucane przez gangsta krytyków. Najwyraźniej właśnie tego pragnęła jego publiczność, skoro jego dwa pierwsze albumy pokryły się platyną bez wsparcia ze strony radia, MTV ani przemysłu muzycznego w ogóle. 

 

Podobnie jak jego bracia Master P i C-Murder, Silkk the Shocker urodził się i wychował w Nowym Orleanie. Zaczął rapować jako nastolatek, dołączając do wielu gangsterskich ekip, w tym Down South Hustlers. Dołączył również do zespołu Mastera P Tru, w którym również występował C-Murder. Zanim rozpoczął karierę solową, występował na albumach Down South Hustlers, West Coast Bad Boyz i Tru. W 1996 roku Silkk wydał swój debiutancki album „The Shocker” w wytwórni No Limit Records. Wkrótce po premierze dodał do nazwiska „the Shocker”. The Shocker powoli stał się undergroundowym hitem, w dużej mierze dzięki silnemu marketingowi szeptanemu.  

 

Przez cały 1997 rok Silkk the Shocker był obecny na wydawnictwach No Limit, występując na ścieżce dźwiękowej do filmu "I'm Bout It", w "Tru 2 da Game" Tru, "Unlady Like" Mii X, "Unpredictable" Mystikal i "Ghetto D" Master P. Jego długo oczekiwany drugi album, "Charge It 2 ​​da Game", ukazał się w końcu w lutym 1998 roku, po prawie ośmiu miesiącach promocji z No Limit. "My World, My Way" ukazał się trzy lata później.

 

  "Based on a True Story" trafił na rynek w 2004 roku, a następnie MC zajął się innymi mediami, takimi jak pisanie piosenek przewodnich dla wrestlerów World Wrestling Federation i rola w horrorze "Reservation" z 2011 roku. Mixtape „All I Do Is Win” oznaczał jego powrót do muzyki w 2010 roku, a singiel „Don't Give Up” ukazał się w 2014 roku. Rok później do tego drugiego dołączył utwór „Business”, oba utwory znalazły się na jego albumie „Incredible” z 2016 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No More Tears	Master P featuring Silkk the Shocker and Mo B. Dick	08.1996	-	109[4]	No Limit 53 237	[written by Master P , Tony Hester][produced by Master P, Ken Franklin ][78[4].R&B; Chart]
I Miss My Homies	Master P featuring Pimp C and Silkk the Shocker	09.1997	-	25[20]	No Limit 53 290	[gold-US][written by Percy Miller,Vyshonn King Miller,Chad L. Butler][produced by Mo B. Dick,KLC,Odell][16[20].R&B; Chart]
Make 'Em Say Uhh!	Master P featuring Silkk the Shocker, Mia X, Fiend and Mystikal	01.1998	-	16[27]	No Limit 53 302	[platinum-US][written by Master P, Fiend, Silkk the Shocker, Mia X, Mystikal][produced by KLC][18[23].R&B; Chart]
Let's Ride	Montell Jordan featuring Master P and Silkk the Shocker	03.1998	-	2[21]	Def Jam 568 475	[platinum-US][written by Montell Jordan,Percy Miller,Vyshonn Miller][produced by Teddy Bishop][1[3][29].R&B; Chart]
Just Be Straight with Me	Silkk The Shocker Featuring Master P, Destiny's Child	03.1998	-	57[16]	No Limit 53 305	[written by Silkk the Shocker, Master P, Destiny's Child, Odell, Mo B. Dick, James Harris III & Terry Lewis][produced by Craig B.][36[20].R&B; Chart]
Movin' On	Mýa featuring Silkk The Shocker	08.1998	-	34[20]	University 95 032	[written by Mya Harrison, Vyshonne Miller ,Mark Andrews, Darryl Pearson][produced by Darryl "Day" Pearson][4[22].R&B; Chart]
Goodbye to My Homies	Master P featuring Mo B. Dick, Sons of Funk and Silkk the Shocker	08.1998	-	27[16]	No Limit 53 326	[produced by Carlos Stephens][38[18].R&B; Chart]
It Ain't My Fault 1 & 2	Silkk The Shocker Featuring Mystikal	03.1999	-	18[18]	No Limit 53 470	[written by Wardell Quezergue, Craig Bazile, Joseph "Smokey" Johnson, Vyshonne Miller][produced by Craig B.,Master P][5[21].R&B; Chart]
Somebody Like Me	Silkk The Shocker Featuring Mya	04.1999	-	-	No Limit 53 470	[written by Mýa Harrison,Vyshonn Miller,The Whole 9][produced by Master P ,The Whole 9][43[12].R&B; Chart]
Live Or Die	Naughty by Nature featuring Master P, Mystikal, Silkk the Shocker and Phiness	05.1999	-	-	Arista	[86[5].R&B; Chart]
He Did That	Silkk The Shocker Featuring Master P And Mac	09.2000	-	-	No Limit 38 736	[written by V. Miller/M. Phillips][produced by Donald XL Robertson][50[17].R&B; Chart]
Bout Dat	Master P Featuring Silkk The Shocker	12.2000	-	-	No Limit	[written by Master P][produced by Carlos Stephens][46[16].R&B; Chart]
That's Cool	Silkk The Shocker Featuring Trina	02.2001	-	-	No Limit	[written by K. Taylor, Master P, Silkk The Shocker][produced by Myke Diesel][51[14].R&B; Chart]
Pop Lockin'	Silkk The Shocker Featuring Snoop Dogg	05.2001	-	-	No Limit	[written by Silkk the Shocker][64[14].R&B; Chart]
We Like Them Girls	Silkk The Shocker Featuring Master P	08.2004	-	-	New No Limit 5776	[written by Khia Chambers, Michael Williams, Vyshonn Miller & Ed Meriwether][69[18].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Silkk the Shocker	Silkk the Shocker	09.1996	-	49[9]	No Limit 50 591	[produced by Master P ,Carlos Stephens,Craig B,KLC,Ken Franklin,Mo B. Dick,DJ Daryl,T-Bone]
Charge It 2 da Game	Silkk the Shocker	03.1998	-	3[40]	No Limit 50 716	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound]
Made Man	Silkk the Shocker	02.1999	-	1[1][20]	No Limit 50 003	[platinum-US][produced by Master P,Beats by the Pound,The Whole 9,Sons of Funk,DJ Whop]
My World, My Way	Silkk the Shocker	03.2001	-	12[11]	No Limit 23 221	[produced by Master P,Myke Diesel ,DJ Ron,Ke'Noe,Donald XL Robertson,Soopafly,Carlos "C-Los" Stephens,Suga Bear,The Neptunes]
Based on a True Story	Silkk the Shocker	09.2004	-	88[2]	New No Limit 5758	[produced by Myke Diesel,Serious,XL]