Toytown techno

Podgatunek muzyki tanecznej; obejmuje nagrania (popularne głównie w latach 1991-1992) oparte na tematach muzycznych z programów telewizyjnych, głównie dziecięcych. Precedensem było wydanie przez grupę Justified Ancients Of Mu Mu (czyli KLF) utworu „Doctorin’ The Tardis”, ale tak naprawdę szaleństwo zaczęło się od nagrania „Charly” zespołu The Prodigy.

Wykorzystano w nim dialogi ze znanego brytyjskiego programu informacyjnego dla dzieci; singel wszedł do Top 10. Liam Howlett poczuł się tym bardzo zakłopotany, jako że od razu pojawiły się oskarżenia o „komercjalizację” czy też „zabijanie” rave’u. Jednak tym samym tropem podążyło kilka następnych grup. Firmowany przez Smart E’s (a wydany przez firmę Suburban Base) utwór „Sesame Street” jest chyba najlepszym tego przykładem, tym ciekawszym, że wytwórnia ta znana jest z antykomercyjnego stosunku do muzyki tanecznej.

Następne nagrania pojawiały się już lawinowo. Zespól Urban Hype lansował „A Trip To Trumpton” (Faze 2), Mike Summer - oparty na temacie z „Magic Roundabout” singel „Summer Magic”, grupa Shaft nagrała „Roobarb And Custard” (FFRR), a temat z filmu „Blue Peter” wykorzystała w utworze „The Hypnotizer” grupa Monster Rush (G-Spot).

W nagraniu „Bolt” zespół Horsepower umieścił temat z „Black Beauty”, a DJ Excell oparł utwór „Just When You Thought It Was Safe” na linii basu z muzyki do „Szczęk”. Szybko zauważono też siłę motywów wykorzystywanych w grach komputerowych - zespół Ambassadors Of Funk pośpieszył nagrać „Super Mario Land”, a Richard D. James (Aphex Twin) pod pseudonimem Power Pill wydał „Pac Man” (FFRR). Toy- town techno było przykładem post-rave’owej multimedialnej rozrywki w najwcześniejszej formie. Żadne z tych nagrań nie jest raczej warte więcej niż jednego przesłuchania, ale wszystkie wywołują uśmiech - przynajmniej na twarzach niepurystów.

Tomato Records

Wytwórnia fonograficzna z siedzibą przy Lillie Road w Londynie, założona przez Rossa Neddermana i Tima Reevesa (niegdyś pracownika Virgin). Ten ostatni znany jest z tego, że kiedyś podczas seminarium manchesterskiej konferencji In The City wypadła mu z kieszeni pigułka ecstasy.

Pierwszą płytą wydaną przez Tomato był singel „Bongo Massive” Pascala - opierał się on na brzmieniu konga i przez parę miesięcy był bardzo popularny. Następnym wydawnictwem Neddermana i Reevesa był album 2 Clouds Above 9, sponsorowany przez firmę Sega; swoje utwory mogli na nim zaprezentować nowi muzycy i producenci.

Szefowie Tomato nagrywali pod pseudonimem Two Shiny Heads - ich utwór „Dub House Disco” ukazał się nakładem wytwórni Guerilla. Ustaloną pozycję w światku podziemnej muzyki tanecznej pomogły Tomato utrzymać nagrania w rodzaju „Lake Of Dreams” zespołu Infinite Wheel (wykorzystano na nim wielką liczbę instrumentów perkusyjnych, od kotła po ksylofon) czy „Ruff Disco” i EP-ka Nature Boy zespołu pod tą samą nazwą.

Inna

Inna, właśc. Elena Alexandra Apostoleanu (ur. 16 października 1986 w Mangalii),leżącej nad brzegiem Morza Czarnego w Rumunii, – rumuńska piosenkarka muzyki dance.

Zachęcona przez rodziców zaczęła śpiewać już w dzieciństwie. Od 8. roku życia rozwijała swoje możliwości wokalne regularnymi lekcjami. Ukończyła Wyższą Szkołę Ekonomii w Konstancy, a następnie Wydział Nauk Politycznych na tamtejszym uniwersytecie.

Jej pierwszy singel Hot został wyprodukowany w 2008 przy współpracy z trzema producentami z grupy Play & Win: Radu Bolfeą, Sebastianem Barakiem i Marcelem Botezanem. Singel zdobył dużą popularność w kilku europejskich krajach, a w rodzinnej Rumunii stał się jednym z najczęściej granych utworów przez stacje radiowe. Na Sopot Hit Festiwal w 2009 piosenka zajęła drugie miejsce w konkursie na zagraniczny hit lata.

Inna jest nowym objawieniem rumuńskiej sceny klubowej, której piosenka wkrótce po premierze znalazła się na szczytach list przebojów. Gorączka pod nazwą Inna zaczęła opanowywać Europę, „Hot” zyskał popularność w Rosji, Polsce, Bułgarii, Serbii, Słowacji, Grecji, Belgii i Holandii. Niedługo potem projektem Inna zainteresował się też jeden z producentów amerykańskich, proponując podpisanie kontraktu płytowego.

 Pod koniec listopada 2009 Inna wydała świąteczny singel "I Need You for Christmas".

Drugim singlem promującym album wokalistki Hot jest "Déjà Vu", z kolei trzecim "Love".

Dwukrotnie otrzymała nagrodę w kategorii najlepszy artysta Rumunii i Mołdawii podczas gali European Music Awards kanału MTV.

W listopadzie 2015 ukazała się piosenka "Yalla" promującą jej nowy album. Od 2016 roku występuje w girlsbandzie G Girls razem z Lori, Antonią i Alexandrą Stan debiutując singlem Call the Police.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hot	Inna	03.2010	6[28]	-	3 Beat/AATW CATCO 158454145	[silver-UK][written by Marcel Botezan/Bolfea Radu/Barac Sebastian][produced by Marcel Botezan/Bolfea Radu/Barac Sebastian]
Amazing	Inna	08.2010	14[13]	-	3 Beat/AATW CATCO 164580375	[written by Sebastian Barac/Radu Bolfea/Marcel Botezan][produced by Sebastian Barac/Radu Bolfea/Marcel Botezan]
Déjà Vu	Inna Feat. Bob Taylor	11.2010	60[3]	-	3 Beat/AATW CATCO 170586057	[written by ebastian Barac / Radu Bolfea / Marcel Botezan][produced by Play & Win/Bob Taylor]
Sun Is Up	Inna	05.2011	15[14]	-	3 Beat/AATW ROROT 1007301	[silver-UK][written by Sebastian Barac, Radu Bolfea, Marcel Botezan][produced by Marcel Botezan/Bolfea Radu/Barac Sebastian]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hot	Inna	06.2011	32[2]	-	3 Beat/AATW 2773198	[produced by Play & Win]

Radical Face

Radical Face - formacja muzyczna założona w 2003 roku w Jacksonville na Florydzie przez muzyka o nazwisku Ben Cooper (jest on również współzałożycielem innej formacji - duetu Electric President).

Cooper wybrał nazwę Radical Face po obejrzeniu jej na ulotce. Później dowiedział się, że była to ulotka z chirurgią plastyczną z napisem "Radical Face-Lift" z  usuniętym słowem "lift".

Pierwszym albumem Coopera, który został nagrany pod pseudonimem Radical Face, był The Junkyard Chandelier (2003). Album nigdy nie został oficjalnie wydany, ale od tego czasu jest dostępny do pobrania za darmo w Internecie. Ghost był pierwszym oficjalnym albumem studyjnym, wydanym przez Radical Face w marcu 2007 roku.

16 listopada 2010 roku Cooper wydał sześcio-utworową EP-kę Touch The Sky , która służyła jako przekąska do zapowiadanej trylogii albumów o nazwie Family Tree , która opowiada historię fikcyjnej rodziny Northcotes, poprzez jej pokolenia. Jest poświęcony dwóm pierwszym generacjom drzewa genealogicznego Northcotes i opiera się na narracjach w XIX wieku.

Na albumie, The Roots , The Bastards: Volume One EP ukazały się utwory   z wielu darmowych EP-ek w trakcie projektu Family Tree . The Roots został wydany 4 października 2011 roku. W sierpniu The Roots został przypadkowo wydany użytkownikom iTunes poza iTunes. Następnie pojawił  się The Branches and The Leaves .

The Family Tree: The Branches zostało wydane 22 października 2013 roku w Ameryce i 1 listopada w Europie. The Bastards: Volume Two również został wydany w tym roku.

The Bastards: Volume Three i The Bastards: Volume Four zostały wydane w 2015 roku, prowadząc do wydania The Family Tree: The Leaves w marcu 2016 roku.

Planowane jest wydanie serii EP-ek przez cały 2017 rok. Pierwsza z nich będzie SunnMoonnEclippse , wydany 10 lutego. Pełne wideo EP będzie dostępne na stronie o tej samej nazwie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Welcome Home Son	Radical Face	08.2010	61[5]	-	Morr Music MIUCT 7473	-

Full Intention

Full Intention jest duetem z Anglii ,przedstawicielami nurtu house, który jest najlepiej znany jako team płodnych remikserów , przerabijacych utwory dla różnych artystów, takich jak Sugababes i Whitney Houston . Członkowie grupy to Michael Gray i Jon Pearn .
 
Mieli hity na Hot Dance Music/Club Play ze swoimi utworami, najpierw pod nazwą Arizona feat. Zeitia z "Slide On The Rhythm", który został numerem jeden w 1993 roku, i "America (I Love America)" pod szyldem Full Intention, numer jeden hit z 1996 roku. Są być może najbardziej znani z remixu z 1995r klubowego klasyka "So In Love" Duke'a.
 
Choć wiele ich remixów dla innych artystów zostało klubowymi hitami, nie wrócili na listy przebojów jako artyści aż do 2002 roku, kiedy "I'll Be Waiting" nagrany z Sheną wspiął się na trzecie miejsce. Obaj członkowie osiągnęli solowe sukcesy, Gray wydając single "The Weekend" i " Borderline ", które były hitami na listach przebojów, podczas Pearn utworzył poboczny projekt Bodyrox . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
America (I Love America)	Full Intention	03.1996	32[5]	-	Stress STR 56	[Produced by The Hustlers Convention][written by Jacques Morali,Michael Gray,Patrick Juvet,V. Willias,J. Pearn] [1[2][14].Hot Disco/Dance;Sugar Daddy 95643 12"]
Uptown downtown	Full Intention	08.1996	61[2]	-	Stress STR 67	[produced by Jon 'Herb' Pearn , Mike 'Curtis' Gray][written by J. Pearn , M. Gray]
Shake your body [Down to the ground]	Full Intention	07.1997	34[3]	-	Stress STR 82	[written by Jackie Jackson, Marlon Jackson, Michael Jackson, Randy Jackson, Tito Jackson][produced by Jon Pearn, Mike Gray]
America [remix]	Full Intention	11.1997	56[3]	-	Logic LOC 267
You are somebody	Full Intention	06.1998	75[2]	-	Sugar Daddy SD 001	[produced by Jon Pearn, Mike Gray]
Everybody loves the sunshine	Full Intention	10.1998	82[3]	-	Sugar Daddy SD 010	[written by Roy Ayers][produced by Jon Pearn, Mike Gray]
I'll Be Waiting	Full Intention pres. Shena	09.2001	44[5]	-	Ministry of Sound 1001	[written by Jon Pearn, Josh Milan, Kevin Hedge, Michael Gray][produced by Jon Pearn, Mike Gray][3[13].Hot Disco/Dance;Ministry Of Sound 90 506 12"]
What Do You Want?	Dajae & Full Intention	12.2001	85[3]	-	Essence esr004
Your Day Is Coming	Full Intention feat Shena	03.2003	80[2]	-	Essence esr010	[written by Jon Pearn , Josh Milan , Kevin Hedge , Michael Gray][produced by Jon Pearn , Michael Gray ]

Fun Loving Criminals

Fun Lovin' Criminals, często skrótowo nazywani FLC - nowojorska grupa muzyczna grająca alternatywny rap oraz alternatywnego rocka. Styl muzyczny zespołu jest eklektyczny - składają się nań takie gatunki, jak hip-hop, rock, blues i jazz. Ich piosenki często traktują o życiu w mieście, nierzadko wyraźnie o Nowym Jorku i opowiadają o przestępczości, narkotykach, przemocy, biedzie oraz polityce. Wśród ich utworów znajdują się pozycje zarówno poważne, jak i humorystyczne czy satyryczne. Grupa jest znana prawdopodobnie przede wszystkim za ich hit Scooby Snacks.
W ojczyźnie FLC wytworzył się specyficzny rodzaj kultu zespołu, jednakże pozyskał on także wielu fanów w pozostałych częściach świata, głównie w północno-zachodniej Europie w czasie wydania dwóch pierwszych albumów w późnych latach dziewięćdziesiątych.

Zespół został założony w 1993 roku przez Hugh Morgana, Briana Leisera i Steve'a Borgoviniego po tym, kiedy Leiser spotkał Morgana w klubie, w którym pracował z Borgovinim. Trio poczęło grać razem, gdy pewnego dnia zespół mający umówiony występ nie pojawił się na czas. Podczas jednego z takich zastępczych koncertów zostali zauważeni przez reprezentanta EMI, który zaproponował im kontrakt.

Ich debiutancki album, Come Find Yourself, został wydany w roku 1995 i mimo tego, iż w Stanach Zjednoczonych sprzedawał się kiepsko, poza granicami państwa okazał się hitem. Dzięki temu zagranicznemu sukcesowi kontrakt z zespołem został podtrzymany, więc, podczas napiętej trasy koncertowej, trio nagrało kolejny album - 100% Colombian, z którym sprawa miała się podobnie - choć odniósł on sukces za granicą, w kraju nie został tak dobrze przyjęty.

W roku 1999 Steve Borgovini opuścił zespół (po tym, jak, według Hueya, "troszkę mu odbiło i wyjechał do Peru"). Na jego miejsce, wstępnie do czasu powrotu Borgoviniego, został przyjęty Maxwell Jayson, pseud. "Mackie". Trzeci studyjny album zespołu, Loco, został wypuszczony na początku roku 2001 i w tym czasie było już pewne, że Borgovini nie powróci, więc zdecydowano się na znalezienie stałego zań zastępstwa, tak więc do zespołu dołączył Mark Reid z Leicesteru w Wielkiej Brytanii, który początkowo pracował jako technik Mackiego.
Zespół trwa w tym składzie do dziś i choć jego kolejne albumy nie osiągnęły takiego sukcesu, jak te pierwsze, grupa czasami koncertuje i nagrała nowy materiał, który ma znaleźć się na ich najnowszym albumie, którego premiera została zaplanowana na ten rok.
 
Come Find Yourself, pierwszy album zespołu, został wydany w roku 1995 przez Capitol Records i zawierał utwór Scooby Snacks, największy hit zespołu po dziś dzień. Na tenże składały się sample z filmów Quentina Tarantino przeplatane rapowanymi zwrotkami i śpiewanym refrenem. Tematyka tego albumu jest skupiona na Nowym Jorku - składają się nań piosenki o pociągu L (Bombin' The L), Coney Island (Coney Island Girl) i szefie mafii, Johnie Gottim (King Of New York), a i w pozostałych piosenkach znaleźć można wiele odniesień do tego miasta. W związku z sukcesem albumu ponownie wydano singel Scooby Snacks, który sprzedawał się lepiej, niż za pierwszym razem.
100% Colombian, wydany w 1998 przez Virgin Records, miał bardziej surowe brzmienie i zawierał trzy szybkie i kilka wolniejszych kawałków, m.in. Love Unlimited - piosenkę ku czci Barry'ego White'a. Zawarty na tej płycie utwór Korean Bodega został drugim (po Scooby Snacks) najlepiej sprzedającym się singlem zespołu.

Wydany w roku 1999 przez EMI lounge'owy album Mimosa składający się z alternatywnych, często spokojniejszych wersji utworów FLC mimo tego, iż sprzedawał się całkiem dobrze, przez kilka lat pozostawał najsłabiej sprzedającym się albumem grupy.
Dwa lata później, ponownie w wytwórni EMI, zespół wypuścił album Loco, który zawierał wyłącznie nowe piosenki włączając w to tytułową Loco, która okazała się wielkim hitem i jako singiel zapewniła albumowi świetną sprzedaż.

Ostatnim albumem wypuszczonym w roku 2002 w ramach EMI była kompilacja typu "the best of" zatytułowana Bag Of Hits. Została ona wypuszczona zarówno w wersji jedno-, jak i dwupłytowej (druga płyta zawierała remiksy piosenek FLC w wykonaniu innych artystów). EMI opublikowała ten album wbrew woli zespołu, który nie był zadowolony z dwupłytowej wersji albumu, jednak pomimo niezadowolenia FLC album ten trafił na wysokie miejsca list przebojów.
Po zerwaniu kontraktu z EMI muzycy przeszli do wytwórni Sanctuary Records z Wielkiej Brytanii, gdzie wypuścili swój czwarty studyjny, a w sumie szósty album, Welcome To Poppy's. Mimo tego, że otrzymał on solidne, choć nie wspaniałe, recenzje krytyków muzycznych nie powtórzył on komercyjnego sukcesu poprzednich albumów.

Wydawnictwo EMI wydało na kolejnych dwóch albumach dotychczas niepublikowane utwory zespołu, ale sam zespół nie wydał niczego nowego aż do roku 2005, kiedy to nagrali oni Livin' In The City, wciąż pod szyldem Sanctuary Records. Podobnie, jak ich debiutancki album i ten był swego rodzaju odą do Nowego Jorku; w tytułowym utworze powtarzane są słowa: "I love livin' in the city, give it up for New York City!"

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Grave And The Constant (EP)	Fun Loving Criminals	06.1996	72[4]	-	Chrysalis CDCHS 5031	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Stephen Lironi,Fun Lovin' Criminals]
Scooby Snacks	Fun Loving Criminals	08.1996	22[5]	-	Chrysalis CDCHSS 5034	[written by Daniel Ash,Glenn Campling,Kevin Haskins,Brian Leiser,Stephen Borgovini,Hugh Morgan][produced by Fun Lovin' Criminals]
The Fun Lovin' Criminal	Fun Loving Criminals	11.1996	26[9]	-	Chrysalis CDCHS 5040	[written by Brian Leiser,Hugh Morgan,Stephen Orgovini][produced by Fun Lovin' Criminals]
King Of New York	Fun Loving Criminals	03.1997	28[11]	-	Chrysalis CDCHS 5049	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
I'm Not In Love/Scooby Snacks	Fun Loving Criminals	07.1997	12[7]	-	Chrysalis CDCHS 5060	[written by Eric Stewart, Graham Gouldman][produced by Tim Latham,Fun Lovin' Criminals]
Love Unlimited	Fun Loving Criminals	08.1998	18[11]	-	Chrysalis CDCHS 5096	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Big Night Out	Fun Loving Criminals	10.1998	29[6]	-	Chrysalis CDCHSS 5101	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Korean Bodega	Fun Loving Criminals	05.1999	15[10]	-	Chrysalis CDCHSS 5108	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Tim Latham,Fun Lovin' Criminals]
Loco	Fun Loving Criminals	02.2001	5[12]	-	Chrysalis CDCHSS 5121	[written by David Briggs,Beeb Birtles,Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Bump/Run Daddy Run	Fun Loving Criminals	09.2001	50[2]	-	Chrysalis CDHSS 5128	-
Too Hot	Fun Loving Criminals	09.2003	61[2]	-	Sanctuary SANXD 205X	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Beautiful	Fun Loving Criminals	02.2004	132[1]	-	Sanctuary SANXD 252X	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]
Mi Corazon	Fun Loving Criminals	08.2005	182[2]	-	Sanctuary SANXD 391	[written by Fun Lovin' Criminals][produced by Fun Lovin' Criminals]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Come Find Yourself	Fun Loving Criminals	02.1996	7[186]	144[12]	Chrysalis CDCHR 6114	[platinum-UK][produced by Fun Lovin' Criminals]
100% Colombian	Fun Loving Criminals	08.1998	3[68]	-	Chrysalis 4970562	[platinum-UK][produced by Fun Lovin' Criminals]
Mimosa	Fun Loving Criminals	12.1999	37[16]	-	Chrysalis 5234592	[gold-UK][produced by Fun Lovin' Criminals, Tim Latham]
Loco	Fun Loving Criminals	03.2001	6[13]	-	Chrysalis 5314712	-
Bag of Hits	Fun Loving Criminals	07.2002	11[8]	-	Chrysalis 5399542	[gold-UK][produced by Fun Lovin' Criminals]
Welcome to Poppy's	Fun Loving Criminals	09.2003	20[3]	-	Sanctuary SANCD 187	[produced by Fun Lovin' Criminals]
Livin' in the City	Fun Loving Criminals	09.2005	57[3]	-	Sanctuary SANCD381	[produced by Fun Lovin' Criminals]
Classic Fantastic	Fun Loving Criminals	03.2010	112[1]	-	Kilohertz KHERTZCD1	-

Funkdoobiest

Funkdoobiest, założony w 1992 w Los Angeles (Kalifornia, USA) w składzie: Son Doobie, MC Tomahawk Funk, DJ Ralph M.

Powołane do życia w 1992 r. trio, które wraz z grupami Cypress Hill i Delinquent Habits, ocenia się jako największych propagatorów i najlepszych przedstawicieli latynoskiego rapu.
Funkdoobiest to podopieczni DJ Muggsa (członka Cypress Hill), jednego z najlepszych i najbardziej szanowanych producentów lat 90-tych. Z jego inicjatywy doszło do powstania grupy, w której sktad weszli portorykański raper Son Doobie (właśc. Jason Vasquez), mający indiańskie korzenie MC Tomahawk Funk (Tyrone Pachenco) i DJ Ralph M. (Ralph Medrano), współpracujący wcześniej z Kid Frostem. Zespół szybko dokooptowano do kolektywu Soul Assasins. Dzięki pomocy Muggsa Funkdoobiest podpisali również umowę z wydawniczym gigantem -firmą Epic (podległą Sony Music).

Debiutancki krążek tria "Which Doobie U B?" ukazał się w 1993 r. Fanom hip-hopu bardzo przypadł do gustu styl zespołu. Rubaszne, pełne ciężkiego humoru i niewybrednych żartów teksty traktowały o życiu, ale z przymrużeniem oka. Dla raperów (szczególnie Son Doobiego) podstawą nie było opisywanie ciężkiej egzystencji i mrocznej codzienności, lecz skupianie się na przyjemnościach płynących z wyuzdanego seksu i hucznych imprez. Muzykę DJ'a Muggsa i DJ'a Ralpha M. określono zaś jako wybuchową mieszankę ciężkich, funkowych bitów z dynamicznym, latynoskim zacięciem.

Album przyniósł wielkie hity: "Freak Mode" i "BowWow", osiągnął też status złotej płyty.
W 1995 r. Funkdoobiest wydali drugi album "Brothas Doobie", przyjęty bardzo niejednoznacznie. Przez część krytyków uważany za najlepszy w ich dyskografii, zdaniem innych byt pierwszym momentem odcinania kuponów od dawnej sławy. Materiał był cięższy od debiutu, sample mroczniejsze, teksty mniej humorystyczne. Większą popularność zyskał tym razem w kręgach undegroundowych. Fani pierwszych płyt Cypress Hill i debiutu Funkdoobiest, podeszli do drugiego krążka tria sceptycznie, stwierdzając, że jest za ciężki dla ucha przeciętnego odbiorcy. Pojawiły się plotki, że na zmianę klimatu muzyki Funkdoobiest wpływ miały problemy członków zespołu z twardymi narkotykami.

Częściowym potwierdzeniem tego było odejście po "Brothas Doobie" MC Tomahawk Funk, który postanowił poświęcić się życiu rodzinnemu. Już jako duet Funkdoobiest odeszli z labelu Epic i w 1998 r., nakładem Buzz Tone, wydali ostatni album "Troubleshooters". Krążek był słabo promowany i mimo że singiel "Papi Chulo" bardzo przypadł do gustu słuchaczom hip-hopu, cały materiał przeszedł bez większego echa. Nie załapał się nawet do dwusetki "Billboardu". Po pewnym czasie Son Doobie i Ralph M. zdecydowali się zawiesić funkcjonowanie Funkdoobiest i poświęcić karierom solowym. Pierwszy z nich zaliczył m.in. występy w filmach porno.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bow Wow Wow	Funkdoobiest	04.1993	34[3]	89[5]	Immortal 6594052	[written by Jason Vasquez, L. Muggerud, Leor Dimant][produced by DJ Muggs][98[2].R&B; Chart][16[10].Hot Disco/Dance;Immortal 74 852 12"]
Wopbabalubop / Where's It At	Funkdoobiest	12.1993	37[4]	-	Immortal 6597112	[written by Jason Vasquez, T.Bone, Richard Todd Ray][produced by T-Ray]
Dedicated	Funkdoobiest	08.1995	79[2]	-	Epic 662063 2	[written by B. Bouldin, J. Vasquez, L. Muggerud][produced by DJ Muggs]
Papi Chulo	Funkdoobiest feat. Cobra Red and Daz Dillinger	11.1997	-	110[4]	Buzz Tone/RCA 65 317	[produced by DJ Rectangle]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Which Doobie U B?	Funkdoobiest	05.1993	-	56[9]	Immortal 53 212	[produced by DJ Muggs,DJ Lethal,DJ Ralph M,T-Ray]
Brothas Doobie	Funkdoobiest	07.1995	62[2]	115[3]	Immortal 64 195	[produced by DJ Muggs,DJ Lethal,DJ Ralph M,Ray Roll]

Funkmaster Flex

FUNKMASTER FLEX, właściwie Aston Taylor (ur. 05.08.1967r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Najbardziej sławny i wpływowy didżej radiowy związany z hip-hopem.

Radio było pierwszym z wielu poważnych przedsięwzięć, którym poświęcił się Aston Taylor, znany światu jako Funkmaster Flex. Syn jamajskiego didżeja już w wieku 16 lat kupił pierwsze gramofony i zaczął poznawać świat kręcenia płytami. Do radia trafił pod koniec lat 80-tych, jako asystent Chucka Chillouta w rozgłośni KISS-FM. Pewnego dnia dziewiętnastolatek miał przez 5 minut zastąpić spóźniającego się przełożonego. Pierwsze próby na antenie zakończyły się w efekcie ponad trzygodzinnym setem. Flex został dostrzeżony, a w kolejnej radiostacji (WBLS) dostał już własną audycję. Doskonalił się również w fachu didżeja imprezowego, gromadząc coraz większe tłumy podczas klubowych występów.

Przełomem w radiowej karierze Astona było przydzielenie mu w 1992 r. programu w najpopularniejszej nowojorskiej stacji hiphopowej - Hot 97. Autorska audycja Flexa od pierwszych wydań cieszyła się największą popularnością na falach znanej rozgłośni. Funkmaster pobił wszelkie rekordy słuchalności - w pewnym momencie show Nowojorczyka byto słuchane regularnie przez ponad 2 miliony fanów. Swoje pięć minnut miał także w drugim co do wielkości radio w Stanach - Los Angeles Power 106 -i w telewizji MTV, gdzie prowadził codzienny autorski show Direct Effect.

Duża popularność didżeja przełożyła się na kontrakt płytowy z Loud Records. W 1995 r. ukazała się pierwsza część klasycznej serii "60 Minutes Of Funk". Na łącznie czterech wydawnictwach Flex zmiksował ekskluzywne nagrania nowojorskich raperów z klasycznymi podkładami hiphopowymi, wzbogacił je również dawką wolnych styli i własnej produkcji. Ostatnie trzy części sagi osiągnęły złoty nakład, a cała seria uczyniła z Funkmastera najbardziej znanego didżeja niezwiązanego z konkretnym raperem od czasów pionierów gatunku, jak Afrika Bambaataa i Grandmaster Flash.
Honorowe wyróżnienie potwierdził w 1999 r., wydany wspólnie z Big Kapem, krążek "The Tunnel". Na przebojowym albumie czołowi raperzy zebrani przez Flexa rymują do beatów samego Taylora oraz m.in. znanego producenta Rockwildera. Słynna płyta posiada najbardziej gwiazdorską obsadę w historii wydawnictw hiphopowych.

Flex jest jednym z najbardziej popularnych didżejów imprezowych. Wspaniałą reputację zdobył poprzez granie w każda niedzielę, jako rezydent w słynnym Tunnel - klubie nocnym na Manhattanie. Wszechstronny artysta dowodzi także agencją zrzeszającą didżejów: Big Dawg oraz Franchise Records, sublabelem Loud Records.

Aston Taylor zasłynął również jako być może największy miłośnik ekskluzywnych samochodów w świecie hip-hopu. Sława i duża wiedza z zakresu motoryzacji umożliwiły mu prowadzenie kilku programów telewizyjnych o tematyce dotyczącej aut (m.in. hitu "Ride With Funkmaster Flex" w Spike TV), posiadanie autorskich rubryk samochodowych w magazynach The Source i Mobile Entertainment Magazine oraz wypuszczenie wtasnej serii akcesoriów motoryzacyjnych. Flex jest organizatorem imprezy Celebrity Car Show, której ostatnie edycje przybrały formę objazdowej trasy po największych miastach w Stanach. W ich trakcie swoje auta zaprezentowały dotychczas m.in. tak wielkie gwiazdy rapu, jak Busta Rhymes, Jadakiss, Lil' Kim i Wyclef Jean. Należąca do Flexa, Franchise Marketing jest jedną z najważniejszych agencji marketingowych w biznesie motoryzacyjnym.

W 2004 roku Funkmaster Flex występował na antenie Hot 97 przez 27 godzin w tygodniu i był najszerzej słuchanym didżejem hiphopowym w Nowym Jorku. Artysta ma wielki szacunek na ulicach i wielokrotnie to od częstotliwości puszczania przez Flexa konkretnych nagrań zależy, czy zdobędą one status międzynarodowego hitu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nuttin' But Flavour	Funkmaster Flex with The Ghetto Celebs	01.1995	-	101[9]	Wreck 20 116	[85[9].R&B; Chart]
Here We Go	Funkmaster Flex featuring Khadejia and The Product G&B;	08.1998	-	72[14]	Loud/RCA 65 542	[written by D. McRae, K. Bass, M. Moore-Hough, W. Jean][produced by Funkmaster Flex, Wyclef][34[16].R&B; Chart]
Wu-Tang Cream Team Line-Up	Funkmaster Flex featuring Wu-Tang Clan, Harlem Hoodz and Killa Sin	08.1998	-	-	Loud/RCA 65 553	[written by B. Mayfield, C. Smith, G. Spivey, J. Hunter, J. Grant, T. Birkett][produced by – DJ Scratch][85[5].R&B; Chart]
We in Here	Funkmaster Flex featuring Ruff Ryders	12.1999	-	-	Def Jam 562541	[83[10].R&B; Chart][sample z "My song"-Al Wilson]
Ill Bomb / Confrontation	Funkmaster Flex & Big Kap	02.2000	-	-	Def Jam 562606	[produced by – DJ Scratch][56[10].R&B; Chart][B:81[5].R&B; Chart][sample z "I'm affraid The Masquerade is over"-David Porter]
Do You/Rush	Funkmaster Flex featuring DMX	10.2000	-	91[7]	Loud/Def Jam 1967	[34[17].R&B; Chart]
My Lifestyle	Funkmaster Flex featuring Fat Joe, Jadakiss and Remy Ma	02.2002	-	-	Loud 9143	[94[1].R&B; Chart]
Just a Touch	Funkmaster Flex featuring 50 Cent and Paul Wall	12.2005	-	-	Koch	[72[6].R&B; Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Mix Tape	Funkmaster Flex	11.1995	-	108[14]	Loud 66 805	[produced by Funkmaster Flex][15.R&B; Chart]
The Mix Tape II	Funkmaster Flex	03.1997	-	19[16]	Loud 67 472	[gold-US][produced by Funkmaster Flex][2.R&B; Chart]
The Mix Tape III	Funkmaster Flex	08.1998	-	4[11]	Loud 67 647	[gold-US][produced by Funkmaster Flex][2.R&B; Chart]
The Tunnel	Funkmaster Flex and Big Kap	12.1999	-	35[15]	Def Jam 538258	[gold-US][produced by Funkmaster Flex, Rockwilder, DJ Head, Dart La, Cipha Sounds, DJ Twinz, JoJo Brim, Erick Sermon, Ez Elpee, Jocko, Rahim, Mannie Fresh, DJ Scratch, DJ Riz, DJ Sizzahandz, Ric Rude, Irv Gotti, Darrell "Digga" Branch, Robert 'Shim' Kirkland][3.R&B; Chart]
The Mix Tape IV	Funkmaster Flex	12.2000	-	26[17]	Loud 1961	[gold-US][produced by Funkmaster Flex, DL, Irv Gotti, Swizz Beatz, Nobody, Jay E, Mister Cee, DR Period, Eminem, DJ Head, DJ Twinz, Crooklyn Clan, Cipha Sounds, Kay Gee, Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox, Zach White, Chris Kellman, Swift, DJ Envy, Nottz, DJ Paul, Juicy J, Big Sox, A Kid Called Roots][5.R&B; Chart]

Funky Green Dogs

Funky Green Dogs znany również jako Murk jest house / pop / dance trio z siedzibą w Miami.

Grupa powstała w 1991 roku, pierwotnie nagrywając i wydając undergroundowe utwory house, większość z wokalem. Członkami grupy są producenci Oscar Gaetan , Ralph Falcon i wokalistka Tamara Wallace. Choć mieli tylko jeden utwór na liście Billboard Hot 100, (Fired Up!, # 80 w 1997 r.), mieli fenomenalny sukces na Hot Dance Music/Club Play, gdzie mieli liczne # 1 .

Gaeten i Falcon wydawali również utwory pod szyldem Liberty City, Murk i Oscar G & Ralph Falcon. Falcon nagrywał solo jako The Fog and Gaetan ,jako Oscar G and Dynamo Electrix. Wydali trzy albumy pod pseudonimem Funky Green Dogs "Fired Up" (1997) (jedyny album z wokalem Pameli Williams), "Star" (1999) i " Super California "(2002). Wszystkie inne zostały wydane pod pseudonimem Murk.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Been a long time	The Fog	01.1994	-	-	Columbia 660121 2	[written by R. Falcon][produced by Davide Ruberto, Gio][2[14].Hot Disco/Dance;Columbia 77 303 12"]
If you really love someone	Liberty City	05.1994	-	-	Cr2 Records 12C2074	[written by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][23[8].Hot Disco/Dance;Tribal America 58 086 12"]
That sound	Ralph Falcon feat Dorothy Mann	06.1994	-	-	-	[5[12].Hot Disco/Dance;Miami Soul 4 12"]
Fired Up!	Funky Green Dogs	04.1997	17[12]	80[14]	Twisted UK TWCD 10016	[written by R. Falcon][produced by Ralph Falcon Oscar Gaetan][2[15].Hot Disco/Dance;Twisted/MCA 55 221 12"]
The Way	Funky Green Dogs	06.1997	43[3]	-	Twisted UK TWCD 10026	[produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][1[1][13].Hot Disco/Dance;Twisted/MCA 55 260 12"]
Until The Day	Funky Green Dogs	06.1998	75[2]	-	Twisted UK TWCD 10034	[written by R. Falcon][produced by Oscar Gaetan & Ralph Falcon][2[12].Hot Disco/Dance;Twisted/MCA 55 424 12"]
Body	Funky Green Dogs	02.1999	46[4]	-	Twisted UK TWCD 110041	[produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][1[1][15].Hot Disco/Dance;Twisted/MCA 55 499 12"]
I Can't Help It	Funky Green Dogs	12.1999	124[1]	-	Twisted UK TWCD 10053	[written by Oscar Gaetan][produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][33[8].Hot Disco/Dance;Twisted/MCA 55 682 12"]
Super California	Funky Green Dogs	04.2001	-	-	Twisted America Records 088 155 809-1	[24[8].Hot Disco/Dance;MCA 55 809 12"]
You Got Me (Burnin' Up)	Funky Green Dogs	01.2002	-	-	-	[written by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][1[2][12].Hot Disco/Dance;MCA 55 918 12"]
Dark Beat [Addicted 2 Drums]	Oscar G and Ralph Falcon	11.2002	-	-	-	[1[3][17].Hot Disco/Dance;Twisted 77 855 12"]
Some lovin'	Murk vs Kristine W	11.2002	-	-	-	[written by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][1[1][16].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 2393 12"]
Rise Up	Funky Green Dogs	01.2003	-	-	-	[written by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][1[1][15].Hot Disco/Dance;Star 69 1255 12"]
Alright	Murk	06.2003	-	-	Tommy Boy Music TB 2403	[written by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][produced by Oscar Gaetan, Ralph Falcon][1[1][13].Hot Disco/Dance;Tommy Boy 2405 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fired Up!	Funky Green Dogs	09.1996	114[1]	-	Twisted United Kingdom TWUK12-90001	[produced by Ralph Falcon Oscar Gaetan]