Z archiwum...rocka

wtorek, 11 listopada 2025

Les Champions

Les Champions to francuski zespół rockowy z Paryża. Byli popularni w pierwszej połowie lat 60-tych XX wieku.

Zespół został założony przez Eddiego Barclaya i powstał jesienią 1961 roku, aby rzucić wyzwanie zespołowi Les Chats Sauvages, który wspinał się na szczyty list przebojów swoimi hitami, w przeciwieństwie do Les Chaussettes Noires, który był wiodącym francuskim zespołem. Pomimo młodego wieku, wszyscy muzycy zespołu posiadali bardzo solidne zaplecze instrumentalne, a większość z nich opanowała harmonię i teorię muzyki. Ich wykonania wczesnych klasyków rock and rolla świadczyły o doskonałym opanowaniu brzmienia „rockowego”. Mimo to Eddie Barclay nie zdołał doprowadzić do upadku Les Chats Sauvages, zatrudniając ich perkusistę, Willy'ego Lewisa, do założenia Les Champions. Później, w składzie instrumentalnym - uznanym za najlepszy francuski zespół instrumentalny- wyposażonym w sprzęt Gibson Guitar Corporation, ich brzmienie zbliżyło się do brzmienia wielkich zespołów instrumentalnych tamtych czasów, takich jak The Shadows oraz wczesnych zespołów The Surfaris i The Ventures.

Pierwotny skład tworzyli: Jean-Claude Chane (Jean-Claude Champon), wokal Claude Ciari, gitara prowadząca Alain Santamaria, gitara rytmiczna Benoît Kaufman, gitara basowa Willy Lewis, perkusja - zapożyczona z utworu „Les Chats Sauvages” Eddiego Barclaya, aby osłabić ich pozycję. Lewis opuścił zespół po ich pierwszym singlu „Le Rock du Bagne”, a jego miejsce zajął Yvon Ouazana. Pod koniec 1962 roku, pomimo talentu muzycznego, sukces w porównaniu z innymi zespołami nie nadchodził zbyt szybko. Jean-Claude Chane opuścił zespół. W 1963 roku Les Champions kontynuowali karierę jako zespół instrumentalny i akompaniujący. Koncertowali m.in. z Vince’em Taylorem i nagrywali z Danyelem Gérardem (płyty „Je” i „America”, oba w 1963 roku). Do ich sławy należy akompaniowanie amerykańskim rockerom Chuckowi Berry’emu na głównej scenie Fête de l’Humanité (Festiwalu Ludzkości) oraz Gene’owi Vincentowi, zwłaszcza podczas jego występu w paryskim Théâtre de l’Étoile w październiku 1962 roku. Claude Ciari opuścił zespół na początku 1964 roku z powodu nieporozumień z Benoîtem Kaufmanem i rozpoczął solową karierę instrumentalną, którą kontynuował aż do osiedlenia się w Japonii, gdzie zastąpił go Jean-Louis Licart (dawniej członek Les Pirates).

Zespół, podobnie jak inne francuskie zespoły tamtych czasów (Les Lionceaux czy Les Chaussettes Noires), przyjął format wokalnego combo, podążając za trendem panującym w Anglii. Yvon Ouazana, po wydaniu pierwszego albumu wokalnego w Combo (muzyka) wiosną 1964 roku, opuścił zespół, aby dołączyć do orkiestry Claude'a François. Grupa kontynuowała karierę do końca 1964 roku. W jej skład wchodzili wówczas: Tony Harvey (dawniej członek Play-Boys Vince'a Taylora) na gitarze prowadzącej i wokalu, Alain Santamaria na gitarze rytmicznej i wokalu, Benoit Kaufman na gitarze basowej i wokalu, André Ceccarelli (dawniej członek Les Chats Sauvages) na perkusji. W 1965 roku Dick Rivers dołączył do swojej orkiestry kilku członków z poprzedniego składu zespołu, którym przewodził Jean Tosan, saksofonista Johnny'ego Hallydaya: Benoit Kaufman, Tony Harvey i André Ceccarelli (który występował okazjonalnie). Orkiestra koncertowała, czasami zmieniając nazwę na „Les Champions” (Mistrzowie). Na przykład 11 września 1965 roku wystąpili w belgijskim Braine-L'Alleud, w Ciné-Kursaal, jako „Dick Rivers i jego słynny zespół «Les Champions»”. Byli wyposażeni i grali na gitarach i wzmacniaczach Gibson Guitar Corporation. Claude Ciari pojawił się na „zdjęciu stulecia”, grupie 46 francuskich gwiazd tamtych czasów, zrobionym w kwietniu 1966 roku.

20 czerwca 2004 roku, w paryskiej Olympii, podczas koncertu „Pionierzy francuskiego rocka -powrót!”, Les Champions ponownie zjednoczyli się w niemal oryginalnym składzie, z Claude'em Ciarim i jego synem, Alainem Santamarią na gitarach i Willym Lewisem na perkusji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Venus En Blue-Jeans (Venus In Blue Jeans)/Fire (L'Enfer)/Let's Dance (Dansons)/Tous Les Deux	Les Champions	11.1962	B1:55[5]	-	Bel Air 211082	[A1:written by G. Aber, C. Carrere, H. Greenfield, N. Sedaka][B1:written by A. Salvet, Jim Lee]
Poupée Brisée/Barcarolle	Les Champions	02.1963	6[22]]	-	Bel Air 121035	[written by G. Aber, Eddie Vartan]
T' Shirt/Colorado/ Le Pas Du Dindon (Let's Turkey Trot)/Galaxie	Les Champions	04.1963	A1:61[5];B1:63[6];B2:98[1]	-	Bel Air 221177	[A1:written by L. Missir][B1:written by G. Aber, C. King, G. Goffin ][B2:written by Cl. Carrere, W. Stanley]
La Longue Marche/1647 Meters G.O.	Les Champions	09.1963	42[11]	-	Bel Air 121041	[written by J. Plante, J.W. Stole, Del Roma]
Le Martien	Les Champions	10.1963	38[9]	-	Bel Air	-
Des Filles Comme Ca (Don't You Dare)/Si Tu M'avais Dit (First Taste Of Love)/Je Comprends Bien (I Understand)/ Pourtant Je T'aime (Promise You'll Tell Her)	Les Champions	01.1964	A2:27[10]	-	Bel Air 211310	[A2:written by D. Kaufman, D. Pomus, P. Spector]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Pan Dans Le Mille	Les Champions	12.1963	35[1]	-	Bel Air 321 071	-

Noël Deschamps

Noël Deschamps to francuski piosenkarz urodzony 22 czerwca 1942 roku w Villefranche-sur-
Saône. Odkryty w Golf Drouot, francuskiej świątyni rock and rolla, Noël Deschamps podpisał kontrakt z wytwórnią RCA Victor w 1964 roku. W kwietniu 1966 roku pozował do „zdjęcia stulecia” Jeana-Marie Périera, na którym pojawiło się 46 francuskich gwiazd ery „yé-yé”. W czerwcu 1967 roku, na festiwalu pop w paryskim Palais des Sports, otwierał - wraz z Ronniem Birdem i Alainem Bashungiem - koncert przed zespołami VIP, The Pretty Things, The Troggs i Cream.

Jego kariera, naznaczona brakiem sukcesów, dobiegła końca w 1969 roku. W latach 70-tych ukazało się kilka płyt, jednak bez znaczących sukcesów. Dziś występuje na koncertach hołdujących muzyce lat 60-tych.

Noël Deschamps powrócił na scenę w 2023 roku z nowym albumem zatytułowanym „Retour aux sources” (Magic Records), zawierającym 14 wcześniej niepublikowanych utworów. Jego najczęściej oglądanym utworem na YouTube jest „Oh la hey”, napisany wspólnie z Alainem Bashungiem w 1966 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Ce n’est jamais assez/Que tu es naïve !/Pourquoi pleurer ?/Ne prends pas cet air-là	Noël Deschamps	08.1964	61[9]	-	RCA Victor 86062	[written by Jacques Chaumelle,Gérard Hugé]
Te voilà "She’s Not There"/On joue avec son cœur/Plus un sou/On n’a rien à gagner	Noël Deschamps	12.1964	50[11]	-	RCA Victor 86075	[written by Jacques Chaumelle,Rod Argent]
Je n’ai à t’offrir que mon amour (Don’t let me be misunderstood)/Aujourd’hui tout va vite (Anyway you want it)/Passe, passe ton chemin (Laugh, laugh)/À quoi ça tient	Noël Deschamps	04.1965	A1:79[2];B1:64[8]	-	RCA Victor 86094	[A1:written by Gilles Thibaut,B. Benjamin,S. Marcus, G. Caldwell][B1:written by G. Thibaut, Ron Elliott]
Je ne fais pas d’histoires (It’s not unusual)/Je l’attends (The way I feel inside)/Tout ira très bien (It’s gonna be allright)/Souviens-toi que moi je t’aime (I remember when I loved her)	Noël Deschamps	06.1965	A1:60[16];A2:50[19];B1:50[18]	-	RCA Victor 86113	[A1:written by G. Thibaut,Mills,Les Reed][A2:written by B. Nencioli,Rod Argent][B1:written by R. Bernet,Gerry Marsden]
Comme je suis/Tu n’y peux plus rien/Ne t’y risque pas (Look through any windows)/Je suis un sale menteur	Noël Deschamps	11.1965	A1:26[17];B1:51[7]	-	RCA Victor 86.129	[A1:written by Gilles Thibaut ,P.F. Sloan][B1:written by N. Deschamps,G. Gouldman]
À six heures c’est fini (Five o’clock world)/L’inflexible (Is this the dream)/La vie est un combat (I want you back again)/Pour lui tu feras des folies (Bumble bee)	Noël Deschamps	03.1966	A1:37[13];B1:79[4]	-	RCA Victor 86.139	[A1:written by A. Renolds,Georges Aber][B1:written by N. Deschamps,Argent]
Ah, si j’avais pensé (Would I still her big man)/On se moque de toi, laisse dire (Help me)/C’est pas la peine/Curieux docteur (I’m your Witchdoctor)	Noël Deschamps	07.1966	A2:30[18]	-	RCA Victor 86.162	[A2:written by Noël Deschamps,Jimmy Breedlove]
Juste Quelques Mots (Oh La Hay)	Noël Deschamps	10.1966	54[9]	-	RCA Victor	[written by Alain Bashung,Noël Deschamps]
Bye Bye Monsieur/Tu N'es Plus Dans L'Coup/Il Y A Surement Quelqu'un Au Monde/Cherche Encore (Keep Looking)	Noël Deschamps	03.1967	82[3]	-	RCA Victor 86.198	[written by N. Deschamps]
Ce n’est jamais assez/Que tu es naïve !/Pourquoi pleurer ?/Ne prends pas cet air-là	Noël Deschamps	08.1964	61[9]	-	RCA Victor 86062	[written by Jacques Chaumelle,Gérard Hugé]
La Petite Fille Et La Poupée/Merci, Merci (Mercy, Mercy)/Pour Une Fille/ A Prendre Ou A Laisser (You're The Love Of My Life)	Noël Deschamps	05.1967	A:53[17];B!:84[2]	-	RCA Victor 87.018	[A1:written by R. Hilda, J. P. Morlane][B1:written by Noel Deschamps]
Toutes Le Filles Me Courent Après/Pour Une Fille	Noël Deschamps	09.1967	73[1]	-	RCA Victor 49.004	[written by Annie Rouvre, Hubert Giraud ]
Qu'Est Ce Qu'ils Vont Faire/Elle Etait Bien Trop Belle/Mars, Le 9 Mars/J'Apprendrai	Noël Deschamps	10.1967	A1:75[1];A2:78[5];A4:50[9]	-	RCA Victor 87.040	[A1:written by P. Saka, G. Magenta][A2:written by B. Nencioli, G. Magenta, N. Deschamps][A4:written by P. Delanoë, G. Magenta]
Écoute/Rosie/J’ai encore envie de t’aimer/C’est dommage	Noël Deschamps	06.1968	78[1]	-	RCA Victor 87 054	[written by Noël Deschamps, Dany Lane]
C'Etait Hier/Mal Effeuillées/Messieurs Les Jurés/Tu Es Si Jeune Encore	Noël Deschamps	01.1969	A2:93[4]	-	RCA Victor 87.075	[A2:written by Noel Deschamps]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Bye Bye Monsieur	Noël Deschamps	12.1967	75[1]	-	-	-

Vanity Fare

Grupa powstała w połowie lat 60-tych w Kent/W.Brytania,a założyli ją czterej szkolni
koledzy.Początkowo nazywali się The Avengers i mieścili się w nurcie zwanym merseybeat.Występowali w rodzinnym mieście w klubie "Eleven Steps"-odpowiednikiem londyńskiego Cavern Club.Ich menadżerem została Barbara Lee,właścicielka sklepu płytowego.Mimo małego doświadczenia,zespół posiadał coś co zwracało uwagę,a mianowicie dobrze ustawione brzmienie wokalne,będące odpowiednikiem brytyjskiego Beach Boys.Tworzyli je Trevor Brice-vocal,Toney Jarrett-bass i gitarzysta Tony Goulden.

Grupa została zmuszona do nazwy na wskutek istnienia w USA zespołu o tej samej nazwie.Wybrano nazwę Vanity Fare ,a właściwie wybrał ją nowy menadżer Roger Easterby,zaczerpnąwszy ją z powieści Williama Thackeray'a.
W 1968r grupa nagrała piosenkę "I live for the sun",propozycję alternatywną do dominującej wówczas na rynku mody na heavy metal spod znaku Deep Purple,Cream czy Led Zeppelin.Ich następne nagranie "Early in the morning" stało się hitem w W.Brytanii sprzedanym w ilości 1mln egzemplarzy.Wokalnej perfekcji utworów nie towarzyszyło równe wsparcie instrumentalne,stąd dookoptowanie keyboardzisty-Barry Landemana grającego wcześniej w "Kippington Lodge". Jego obecność słychać w kolejnym przeboju grupy Hitchin' a Ride ,który stał się też hitem za Atlantykiem.

Próbowali powtórzyć sukces pierwszej fali brytyjskiego rocka w Stanach Zjednoczonych,występując w prestiżowym Mama Cass Show.Nieudane jednak decyzje menadżera przyniosły tylko występy w małych klubach na wschodnim wybrzeżu.Po powrocie z USA odchodzi z zespołu gitarzysta,a wkrótce po tym perkusista ,który zajął się managementem.Dziurę po gitarzyście błyskawicznie załatał ich kolega z Candy Choir,finezyjny instrumentalista Eddie Wheeler,a nowym perkusistą został członek innego lokalnego zespołu "The Canterbury Tales" [zaczynał w nim karierę Trevor Horn,póżniejszy słynny producent]-Mark Ellen.

Ich następne nagranie,ballada autorstwa Tony McCulaya "Better By Far",mimo powodzenia w radio nie podzieliła sukcesów poprzednich singli.Po nadejściu ery glam rocka na początku lat 70-tych decydują się na działalność w kręgu kabaretu,dając często po 14 występów tygodniowo.Basistę Tony Jaretta w tym czasie zastępuje Bernie Hagley znany z pózniejszych występów w Canterbury Tales.

Piszą i nagrywają na potrzeby europejskiego rynku,ich singiel z taneczną wersją piosenki Carole King-"Will You Still Love Me Tomorrow" sprzedaje się świetnie w Niemczech , Austrii i Skandynawii.Odbywają liczne turnee po tych krajach jeszcze do połowy lat 70-tych.Po krótkim okresie współpracy z zespołem wokalisty i multiinstrumentalisty Phila Kitto,na jego miejsce przychodzi podczas turnee po Izraelu ,Kevin Thompson o podobnych zaletach jak poprzednik.Grupa występuje do dziś ciesząc się niesłabnącą popularnością w całej Europie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
I live for the sun/The other side of life	Vanity Fare	08.1968	20[7]	-	Page One POF 075/Page One 21007	[written by R. Henn][produced by Roger Easterby, Des Champ]
Early in the morning/You made me love me	Vanity Fare	07.1969	8[11]	13[12]	Page One POF 142/Page One 21027	[written by Mike Leander/Edward Seago][produced by Roger Easterby, Des Champ]
Hitchin' a ride/Man child	Vanity Fare	12.1969	16[10]	5[22]	Page One POF 158/Page One 21029	[written by Murray, Callender ][produced by Roger Easterby, Des Champ]
[I remember] Summer Morning/Betty Carter	Vanity Fare	08.1970	-	98[2]	Page One POF 100/Page One 21033	[written by M. Kent, J. Arthur][produced by Roger Easterby, Des Champ]

Veils

Pod wodzą enigmatycznego frontmana Finna Andrewsa, Veils zbudowali swoją reputację na
połączeniu kapryśnego, magicznego brzmienia i soulowego rockowego pisania piosenek. Urodzony w Anglii, a wychowany w Nowej Zelandii Andrews był jeszcze nastolatkiem, gdy podpisał kontrakt z Rough Trade i poprowadził Veils przez trzy albumy w ciągu pierwszej dekady ich istnienia, w tym przełomowy album z 2006 roku „Nux Vomica”. Na scenie zaprezentowali się z żywiołowymi koncertami, podczas gdy w studiu muzyka zespołu stawała się coraz bardziej nastrojowa i głęboka, co zaowocowało znaczącymi występami w filmach i telewizji u takich twórców jak Tim Burton i David Lynch.

Po albumie „Total Depravity” z 2016 roku, Andrews wydał solowy album i kontynuował samotną trasę koncertową. Zmagając się z kontuzją i szeregiem życiowych zmian, ponownie zwołał Veils na podwójny album z 2023 roku „…And Out of the Void Came Love” oraz z 2025 roku „Asphodels”.

Syn byłego członka XTC i Shriekback, Barry'ego Andrewsa, Finn Andrews urodził się w Londynie, ale dorastał w Nowej Zelandii. Zanurzony w muzyce praktycznie przez całe życie, Andrews pojawił się na folkowej scenie Auckland, grając w lokalnych zespołach i pisząc wiele utworów, które znalazły się na pierwszym albumie jego zespołu. Zainteresowanie wytwórni brytyjskiej skłoniło go do powrotu do Londynu w 2001 roku i tam założył pierwszą wcielenie Veils. Wspierani przez Geoffa Travisa z Rough Trade, szybko podpisali kontrakt z wytwórnią Blanco y Negro i wydali kilka singli w ciągu kolejnych dwóch lat.

Kreatywne tarcia między Travisem a firmą macierzystą Blanco y Negro, Warner Bros., doprowadziły do przeniesienia Veils do Rough Trade na debiut w 2004 roku. Płyta The Runaway Found, wyprodukowana przez Bernarda Butlera z Suede, zyskała uznanie krytyków po premierze, choć nieporozumienia z ówczesnymi kolegami z zespołu skłoniły Andrewsa do rozwiązania pierwotnego składu. Choć przez lata zmieniali się członkowie Veils, spójna sekcja rytmiczna uformowała się wokół nowozelandzkiej basistki Sophii Burn i angielskiego perkusisty Henninga Dietza, który po raz pierwszy pojawił się na albumie Nux Vomica z 2006 roku. Nagrany w Los Angeles przez producenta Nicka Cave'a, Nicka Launaya, album charakteryzował się bardziej nastrojowym, dynamicznym brzmieniem, wspomaganym przez sekcje smyczkowe i późnonocną patynę, która stała się znakiem rozpoznawczym Veils.

Po długiej trasie koncertowej, przed wydaniem w 2009 roku albumu Sun Gangs, trzeciego i ostatniego albumu Rough Trade, zespół odbył długą trasę koncertową. Na potrzeby kolejnego albumu, EP-ki „Troubles of the Brain” z 2011 roku, zespół założył własną wytwórnię Pitch Beast, która wydała również ich czwarty album „Time Stays, We Go” oraz EP-kę koncertową zarejestrowaną w Abbey Road Studios, oba w 2013 roku. Kinowe brzmienie zespołu zaowocowało kilkoma filmami, w tym utworem „Another Night on Earth” w filmie Tima Burtona „Frankenweenie”.

Wkraczając w mroczniejszą przestrzeń dźwiękową, The Veils eksperymentowali na swoim piątym albumie, współpracując z producentami El-P, Adamem Greenspanem i Deanem Hurleyem. Pełen ponurych tematów i niesamowitych detali album „Total Depravity” z 2016 roku ukazał się nakładem wytwórni Nettwerk i zaowocował występem Andrewsa w odcinku wznowionego serialu „Twin Peaks” Davida Lyncha z 2017 roku. Po tym wydarzeniu wokalista i autor tekstów spróbował swoich sił w nagraniu solowego albumu, wydając na początku 2019 roku „One Piece at a Time”.

Podczas trasy koncertowej promującej jego solowy album, rozentuzjazmowany Andrews złamał nadgarstek podczas występu i zmagał się z kontuzją do końca trasy, dodatkowo uszkadzając złamanie. Trudna rekonwalescencja zbiegła się z kwarantanną związaną z pandemią w 2020 roku, podczas której Andrews próbował pisać nowe piosenki, używając tylko jednej ręki. Po serii niepowodzeń i narodzinach córki, przebił się, tworząc nadmiar nowego materiału o bardziej optymistycznym tonie. Reaktywując Veils, on i producent Tom Healy podzielili swoje wysiłki na dwie części, tworząc podwójny album z 2023 roku „…And Out of the Void Came Love”. Album „Asphodels” z 2025 roku został nagrany na żywo w Roundhead Studios w Auckland i zawierał aranżacje smyczkowe Victorii Kelly.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Guiding Light	Veils	08.2003	81[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 111	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler]
The Wild Son	Veils	02.2004	74[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 154	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler,The Veils]
The Tide That Left and Never Came Back	Veils	06.2004	63[1]	-	Rough Trade RTRADESCD 164	[written by Finn Andrews][produced by Bernard Butler,The Veils]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	N.Zel	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Runaway Found	Veils	02.2004	-	-	Rough Trade RTRADECD 135	[produced by Matthew Ollivier,Bernard Butler, Ken Nelson]
Nux Vomica	Veils	09.2006	34[2]	-	Rough Trade RTRADECD 235	[produced by Nick Launay]
Sun Gangs	Veils	04.2009	26[3]	-	Rough Trade RTRADECD 382	[produced by Graham Sutton, Bernard Butler]
Time Stays, We Go	Veils	04.2013	21[2]	-	Pitch Beast PITCD 003	[produced by Finn Andrews, Adam Greenspan]
Total Depravity	Veils	08.2016	17[1]	-	Nettwerk 311082	[produced by El-P,Adam "Atom" Greenspan,Dean Hurley]
…And Out of the Void Came Love	Veils	03.2023	13[1]	-	Ba Da Bing! BING 186	[produced by Tom Healy]
Asphodels	Veils	01.2025	30[1]	-	V2 VVNLLP 5008	[produced by Finn Andrews]

Moving Gelatine Plates

Moving Gelatine Plates to francuski zespół rocka progresywnego, założony w 1968 roku
przez Gérarda Bertrama (gitarzystę) i Didiera Thibaulta (basistę i lidera zespołu), którzy poznali się w 1966 roku jako 14-letni koledzy ze szkoły.Zespół, będący pod silnym wpływem jazzu, jest uważany za część sceny rocka progresywnego w Canterbury, pomimo swojego narodowego pochodzenia. W szczególności brzmienie zespołu porównywane jest do Soft Machine.

Według Thibaulta nazwa zespołu pochodzi z powieści Johna Steinbecka „Podróże z Charliem: W poszukiwaniu Ameryki”.Perkusista Gérard Pons i multiinstrumentalista Maurice Hemlinger uzupełnili skład zespołu, wydając swój pierwszy album o tym samym tytule, wydany przez CBS w 1971 roku. W tym samym składzie Moving Gelatine Plates wydali w 1972 roku drugi album dla CBS zatytułowany „The World of Genius Hans”, który, podobnie jak ich pierwszy album, odniósł niewielki sukces komercyjny. Z powodu problemów finansowych wynikających ze słabej sprzedaży, po wydaniu tego albumu zespół został zmuszony do rozpadu.

Thibault reaktywował zespół w nowym składzie, wydając w 1980 roku album „Moving” nakładem wytwórni AMO, po czym zespół ponownie się rozpadł. Zespół zreformował się ponownie, wydając w 2006 roku czwarty album zatytułowany „Removing”.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Moving Gelatine Plates	Moving Gelatine Plates	.1971	-	-	CBS S 64399	[produced by Claude Delcloo]
The World Of Genius Hans	Moving Gelatine Plates	.1972	-	-	CBS 64146	[produced by Claude Delcloo]
Removing	Moving Gelatine Plates	.2006	-	-	Musea FGBG 4663	[produced by Anton Yakovleff, Didier Thibault]

niedziela, 9 listopada 2025

Velvet Opera

Velvet Opera - Ta popularna brytyjska grupa, łącząca muzykę soul ze stylem psychodeliczno-
progresywnym, wyłoniła się z formacji Jaymes Fenda And The Vulcans, jednej z kilku, które zapewniły sobie kontrakt płytowy po występie w konkursie telewizyjnym, "Ready Steady Win".
Do byłego twórcy piosenek Vulcans, Johna Forda (ur. 1.07.1948 r. w Fulham w Londynie, Anglia; bas) dołączyli Elmer Gantry (śpiew), Colin Forster (gitara) i Richard Hudson (właść. Richard William Stafford Hudson, ur. 9.05.1948 r. w Londynie, Anglia; perkusja), by utworzyć zespół pierwotnie nazwany Elmer Gantry's Velvet Opera.

Na ich doskonałym debiutanckim albumie znalazł się dynamiczny utwór "Flames", który mimo regularnej obecności w programie BBC Radio l "Top Gear" nie stał się przebojem. W 1968 r. Forstera zastąpił Paul Brett, który niebawem także odszedł z zespołu, by dołączyć do Fire. Gdy z kolegami pożegnał się Gantry, nazwę formacji skrócono do Velvet Opera. Przed przystąpieniem do pracy nad albumem Ride The Hustler's Dream do Fostera dołączyli Ford, Hudson i nowy wokalista John Joyce. Nowa propozycja grupy odbiegała jednak znacznie od poziomu poprzedniego albumu, z wyjątkiem doskonałego utworu "Anna Dance Square".

Kwartet rozpadł się na dobre, gdy Hudson i Ford dołączyli do grupy Strawbs, gdzie pozostali do 1973 r. Napisawszy kilka najbardziej komercyjnych utworów z repertuaru tej formacji odeszli, by rozpocząć karierę jako duet Hudson-Ford. W 1974 r. Gantry został frontmanem zespołu, który nielegalnie posługiwał się nazwą Fleetwood Mac, w czasie gdy legalni posiadacze tej nazwy nie wyjeżdżali w trasę. Rok póżniej Gantry pojawił się jeszcze raz jako wokalista, wchodząc na listę przebojów z utworem "Why Did You Do It" Stretcha.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flames /Salisbury Plain	Velvet Opera	11.1967	-	-	Direction 58-3083	[written by D. Terry][produced by Barry Kingston]
Mary Jane/Dreamy	Velvet Opera	05.1968	-	-	Direction 58-3481	[written by E. Gantry, J. Ford][produced by Barry Kingston]
Volcano /A Quick “B”	Velvet Opera	01.1969	-	-	Direction 58-3924	[written by Howard Blaikley][produced by Barry Kingston]
Anna dance square/Don' t you realise	Velvet Opera	05.1969	-	-	CBS 4189	[written by Ford, Brett][produced by Barry Kingston]
Black Jack Davy/Statesboro Blues	Velvet Opera	02.1970	-	-	CBS 4802	[written by J. Ford][produced by Barry Kingston]
She keeps giving me these feeling/There' s a hole in my pocket	Velvet Opera	11.1970	-	-	Spark SRL 1045	[written by McTavish][produced by Barry Kingston]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elmer Gantry' s Velvet Opera	Velvet Opera	.1967	-	-	Direction 8-63 300
Ride A Hustler' s Dream	Velvet Opera	.1969	-	-	CBS CBS 63 692

Velvet Revolver

Velvet Revolver to supergrupa, w której skład wchodzą członkowie
zespołu Guns'N'Roses i wokalista Stone Temple Pilots. Ich debiutancki album Contraband ukaże się 8. czerwca nakładem RCA Records.

Początek historii zespołu sięga kwietnia roku Pańskiego 2002, kiedy to ex-Gunsi: gitarzysta Slash, basista Duff McKagan i perkusista Matt Sorum zagrali jednorazowy koncert z wokalistą Buckcherry - Joshua Todd'em i gitarzystą Keith'em Nelson'em w hołdzie ex-perkusiście Ozzy'ego Osbourne'a - Randy'ego Castillo. Sukces tego przedsiewzięcia dał do myślenia trzem Gunsom, którzy coraz chętniej zabierali się do wspólnego grania i jammowania. Padła decyzja - robimy nową grupę. We wrześniu ogłosili prasie, że nazywają się The Project i poszukują wokalisty. Miesiąc później do składu został dokooptowany drugi gitarzysta Dave Kushner (ex-Suicidal Tendencies).

Kolejny rok był dla zespołu czasem przesłuchań, próbą znalezienia brakującego elementu grupy - charyzmatycznego frontmana. Swoich sił próbowały takie sławy jak Sebastian Bach (ex-Skid Row), Travis Meeks (Days Of The New) i A. Jay Popoff (Lit) - bez skutku. W maju 2003 roku ogłoszono, że wokalistą tej supergrupy został Scott Weiland (Stone Temple Pilots). W czerwcu postanowiono, że oficjalną nazwą zespołu będzie Velvet Revolver.

Velveci zaczęli swoją karierę od umieszczenia kilku swoich utworów na soundtrackach wysoko-budżetowych produkcji filmowych. Kawałek 'Set me free' pojawił się na ścieżce dźwiękowej do 'The Hulk', a cover Pink Floyd - 'Money', można było usłyszeć we 'Włoskiej Robocie'.

W 2004 roku zespół odniósł komercyjny sukces debiutanckim albumem „Contraband”. Pomimo pozytywnych recenzji, niektórzy krytycy początkowo określali Velvet Revolver jako połączenie Stone Temple Pilots i Guns N' Roses, krytykując ich za „brak kontaktu” między Weiland a resztą zespołu. Za singiel „Slither” zdobyli w 2005 roku nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Występ Hard Rockowy”. W 2007 roku zespół wydał „Libertad”, napędzany premierą singla „She Builds Quick Machines”, i wyruszył w trasę koncertową z Alice in Chains. W kwietniu 2008 roku Weiland został zwolniony z Velvet Revolver i ponownie zjednoczył się z Stone Temple Pilots.

Velvet Revolver zawiesił działalność na czas nieokreślony, a w listopadzie tego samego roku wytwórnia płytowa RCA Records poprosiła o zwolnienie, dając im „pełną swobodę w przejściu przez proces niezbędny do zastąpienia Weilanda”. Chociaż Velvet Revolver pracował nad nowym materiałem i przesłuchiwał nowych wokalistów po odejściu Scotta Weilanda, zespół nie wydał żadnego nowego materiału i wystąpił publicznie tylko raz od 2008 roku, kiedy to ponownie zjednoczył się z Weilandem na jednorazowy koncert charytatywny 12 stycznia 2012 roku. Był to ich ostatni wspólny występ przed śmiercią Weilanda 3 grudnia 2015 roku. Slash i McKagan ponownie dołączyli do Guns N' Roses w 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slither	Velvet Revolver	07.2004	35[10]	56[20]	RCA 82876633312	[gold-US][written by Velvet Revolver][Produced by Josh Abraham ]
Fall To Pieces	Velvet Revolver	10.2004	32[5]	67[20]	RCA 82876647692	[gold-US][written by Velvet Revolver][Produced by Josh Abraham ]
She Builds Quick Machines	Velvet Revolver	05.2007	-	104	RCA	[written by Scott Weiland,Slash,Dave Kushner,Duff McKagan,Matt Sorum][produced by Brendan O'Brien]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Contraband	Velvet Revolver	06.2004	11[42]	1[1][51]	RCA 82876628352	[2x-platinum-US][gold-UK][Produced by Josh Abraham,Velvet Revolver,Nick Raskulinecz]
Libertad	Velvet Revolver	07.2007	6[7]	5	RCA 82876888592	[silver-UK][Produced by Brendan O'Brien and Velvet Revolver]

Louis Chedid

Ouis Chedid (ur. 1 stycznia 1948r w Ismailii) to francuski piosenkarz i autor tekstów pochodzenia libańskiego, syryjskiego i egipskiego.

Louis Chedid jest synem pisarki Andrée Chedid i ojcem Matthieu Chedida (lepiej znanego jako -M-). Już jako dziecko stawiał pierwsze kroki w świecie śpiewu jako członek „Manécanterie des Petits Chanteurs à la Croix de Bois”, słynnego francuskiego katolickiego chóru chłopięcego. Chedid był fanem gitarzysty jazzowego Django Reinhardta i postanowił rozpocząć karierę muzyczną zaraz po ukończeniu szkoły.

Po tym, jak jego debiutancki album „Balbutiements” (Mumblings - 1973) nie wzbudził większego zainteresowania, jego talent został doceniony po wydaniu w 1977 roku takich utworów jak „La Belle” i „T'as beau pas être beau”. W 1981 roku „Ainsi soit-il” (Amen) znalazł się na szczycie list przebojów, a cztery lata później „Anne ma sœur Anne” (Moja siostra Anne), krytykujący rosnącą popularność skrajnej prawicy we Francji. Jego pierwsza autobiograficzna powieść- „40 Berges Blues” - została opublikowana w 1992 roku. Chedid jest również kompozytorem baśniowego musicalu „Le Soldat Rose” Pierre’a-Dominique’a Burgauda (2006), którego piosenki interpretowali m.in. śpiewacy: M, Vanessa Paradis, Jeanne Cherhal, Francis Cabrel, Alain Souchon i Bénabar.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Je Marche Dans Les Rues De Paris/Flamenco	Louis Chedid	09.1976	42[4]	-	CBS 4553	[written by Louis Chedid]
La Belle/Chapeau de paille	Louis Chedid	08.1977	35[10]	-	CBS 5268	[written by Louis Chedid]
T'as Beau Pas Etre Beau/L’amour S.M.S.P.M.	Louis Chedid	08.1978	2[18]	-	CBS 6414	[written by Louis Chedid]
Papillon/Dans la rue Sherbrooke	Louis Chedid	05.1979	45[3]	-	CBS 7021	[written by Louis Chedid]
Egomane/Vade retro Satanas	Louis Chedid	05.1980	28[1]	-	CBS 8502	[written by Louis Chedid]
Ainsi Soit-il/Dans les jardins de la villa rose	Louis Chedid	12.1981	4[29]	-	CBS A 1794	[written by Louis Chedid]
Les Absents Ont Toujours Tort/Quartz	Louis Chedid	05.1983	65[17]	-	CBS A 3362	[written by Louis Chedid]
Anne, Ma Soeur Anne/Taxi-boy	Louis Chedid	06.1985	58[7]	-	Virgin 90201	[written by Louis Chedid]
God Save The Swing/Du mauvais côté	Louis Chedid	11.1985	26[28]	-	Virgin 90229	[written by Louis Chedid]
Bizarre /Le gros blond	Louis Chedid	02.1988	52[10]	-	Philips / Phonogram 870 155-7	[written by Louis Chedid]
Zap Zap /Latin lover	Louis Chedid	03.1990	84[3]	-	Philips / Phonogram 876 607	[written by Louis Chedid]
Où Est-elle/Boogie-woogie	Louis Chedid	06.1990	96[1]	-	Philips / Phonogram 875 520-7	[written by Louis Chedid]
Youpi/Les Bras De La Nuit	Louis Chedid	04.1993	53[6]	-	Philips 1609	[written by Louis Chedid]
Tout Est Possible/C'est Pas La Nuit De L'Amour	Louis Chedid	09.1993	64[3]	-	Philips 514024-2	[written by Louis Chedid]
Bourreaux, Victimes	Louis Chedid	04.1997	34[1]	-	Mercury 3531	[written by Louis Chedid]
Courir Derrière	Louis Chedid	09.1997	57[2]	-	Mercury 3612	[written by Louis Chedid]
Elle Dort A L'ombre	Louis Chedid	03.1998	89[1]	-	Philips 3733	[written by Louis Chedid]
Chaque Jour Est/Un Peu D'Amour	Louis Chedid	05.2001	61[7]	-	Atmosphériques 2395-1	[written by Louis Chedid]
Au Jour Le Jour	Louis Chedid	07.2004	74[1]	-	Atmosphériques 6007	[written by Louis Chedid]
F.O.R.T.	Louis Chedid	09.1997	57[2]	-	Mercury 3612	[written by Louis Chedid]
Courir Derrière	Louis Chedid	09.1997	57[2]	-	Mercury 3612	[written by Louis Chedid]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Boucbelair	Louis Chedid	04.2001	58[9]	-	Atmosphériques 2397-2	[produced by Alex Gopher, Louis Chedid]
Botanique et vieilles charrues	Louis Chedid	08.2003	71[5]	-	Atmosphériques 038226-2	-
Un ange passe	Louis Chedid	04.2004	41[10]	-	Atmosphériques 981778-4	[produced by Louis Chedid]
On ne dit jamais assez aux gens qu'on aime qu'on les aime	Louis Chedid	11.2010	7[20]	-	Atmosphériques 278 A010 022	[produced by Louis Chedid]
Deux fois l'infini	Louis Chedid	11.2013	75[7]	-	Atmosphériques ATEDC 077DIGI	[produced by Louis Chedid, Samy Osta]
Louis Matthieu Joseph & Anna Chedid	Louis Matthieu Joseph & Anna Chedid	10.2015	3[57]	24[3]	Riviera / Barclay 475 168 5	-
Tout ce qu'on veut dans la vie	Louis Chedid	02.2020	14[15]	-	Le Label PIASLL 140CD	-
Deux fois l'infini	Louis Chedid	11.2013	75[7]	-	Atmosphériques ATEDC 077DIGI	[produced by Louis Chedid, Samy Osta]
En noires et blanches	Louis Chedid & Yvan Cassar	09.2022	42[5]	-	Le Label 945.YU58.020	-
Deux fois l'infini	Rêveur, rêveur	11.2024	80[6]	-	Play It Again Sam PIASLL 231CD	-

sobota, 8 listopada 2025

Sandy Stevens

Sandy Stevens, lub po prostu Sandy (prawdziwe nazwisko Sandy Stevenson), urodzona w
1950 roku, to brytyjska piosenkarka i aktorka. Zagrała główną rolę w filmie „Sandy” Michela Nervala, po nagraniu dwóch niezauważonych singli. Na francuskiej scenie muzycznej pojawiła się w 1988 roku z singlem „J'ai faim de toi”, inspirowanym motywem przewodnim kampanii reklamowej Chambourcy i pochodzącym z albumu „Histoires d'amour” .

Sandy Stevens rozpoczęła karierę w 1980 roku i wydała trzy albumy, które przeszły całkowicie niezauważone, zanim osiągnęła sukces. Została zauważona, gdy śpiewała w Félix, paryskim kabarecie przy Rue Mouffetard, akompaniując na perkusji swojemu przyjacielowi Alainowi Briaux. Znana stała się dzięki reklamie jogurtu, w której zmysłowo użyczyła swojego głosu: „Chambourcy, oh yeah”. W obliczu sukcesu kampanii, nagrała bardziej romantyczną wersję o tej samej tematyce: „J'ai faim de toi” . Utwór natychmiast stał się hitem: od 2 do 15 lipca 1988 roku zajmował 1. miejsce na liście Top 50. Singiel wydał Claude Carrère.

Początkowo Sandy Stevens otrzymywała wynagrodzenie jedynie za udział w reklamie jako profesjonalna wokalistka wspierająca. Uznana za artystkę z własnym prawem, mogła następnie korzystać z tantiem z tej piosenki, która często pojawiała się na kompilacjach w latach 80-tych. Utwór ten wywołał jednak napiętą atmosferę między piosenkarką a jej ówczesnym menedżerem, który teoretycznie posiadał wszystkie prawa do piosenek Sandy, ale zrzekł się praw do tej konkretnej piosenki -jedynej, która odniosła sukces! Po „J'ai faim de toi” ten menedżer wydał anglojęzyczny album Sandy (zatytułowany „Lies”) bez przebojowego singla, ale z hasłem „Après j'ai faim de toi...” bez wiedzy Sandy. Jednak „J'ai faim de toi” to nie jedyna francuska piosenka, którą zaśpiewała; zaśpiewała również „Comme je respire”, która nie odniosła większego sukcesu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
J'ai faim de toi	Sandy	05.1988	1[2][22]	-	Carrere 14386	[written by Pascal Stive,Anne Moustrou][produced by Marc Miller]

Ventures

Najpopularniejszy i najbardziej wpływowy rockowy zespół instrumentalny swoich czasów,
The Ventures, zapoczątkował brzmienie, które zapowiadało muzykę surf, kładąc nacisk na czyste brzmienie gitary i precyzyjną sekcję rytmiczną, która dodawała ich melodiom zadziornego brzmienia. Niezależnie od tego, czy grali autorskie kompozycje, czy interpretowali znane melodie, charakterystyczny styl grupy okazał się zaskakująco elastyczny. W latach 60. i 70-tych wydali dziesiątki albumów o określonych tematach (z których 17 trafiło do Top 40 list przebojów), a także nagrali przeboje takie jak „Walk Don't Run” i „Hawaii Five-O”.

The Ventures zainspirowali niewielką armię podobnych zespołów w okresie swojej świetności, a wielu początkujących gitarzystów rockowych nauczyło się podstaw gry na tym instrumencie dzięki albumowi „Play Guitar with the Ventures” z 1965 roku. Grupa zyskała rzesze fanów poza granicami ojczystych Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w Japonii, gdzie często koncertowali i nagrywali albumy przeznaczone wyłącznie na ten rynek. Album „Walk Don't Run: The Best of the Ventures” z 1990 roku to doskonałe wprowadzenie do ich katalogu, zawierające 25 utworów z wydawnictw z lat 60., „Live in Japan '65” to znakomity dokument z ich występów na żywo, a album „The Ventures Play Telstar, The Lonely Bull” z 1963 roku to archetypowy przykład ich albumów z klasycznej ery.

Początki The Ventures sięgają zespołu Versatones z Tacoma w stanie Waszyngton, założonego około 1959 roku przez półprofesjonalnych gitarzystów Boba Bogle'a i Dona Wilsona. Obaj pracowali razem , a po zakupie tanich gitar w lombardzie nauczyli się grać (Bogle na gitarze prowadzącej, a Wilson na gitarze rytmicznej) i zaczęli koncertować w północno-zachodniej części Pacyfiku z zmieniającym się składem basistów i perkusistów. Gdy zaczęli regularnie koncertować, odkryli, że nazwa Versatones jest już w użyciu i za radą matki Wilsona przyjęli nową nazwę - Ventures. Bogle i Wilson zatrudnili stałego basistę, gdy Nokie Edwards dołączył do zespołu, a skład uzupełnił perkusista George Babbitt.

Grupa wydała własnym sumptem debiutancki singiel „The Real McCoy”/ „Cookies and Coke” we własnej wytwórni Blue Horizon; strona B była standardowym rockowym kawałkiem z tekstem o imprezie nastolatków, ale strona A wskazywała na ich przyszłość, który Wilson od czasu do czasu naśladował postać Dziadka Amosa graną przez Waltera Brennana w popularnej wówczas komedii sytuacyjnej „The Real McCoys”. Od tego momentu grupa skupiła się na utworach instrumentalnych, a Babbitta na perkusji zastąpił Skip Moore, który opuścił zespół, aby skupić się na karierze wojskowej. (Babbitt został później czterogwiazdkowym generałem w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych).

Na swój kolejny singiel Bogle wybrał utwór „Walk Don't Run” z albumu Cheta Atkinsa, a po jego pierwszym wydaniu w wytwórni Blue Horizon, wytwórnia Dolton Records z Seattle zdecydowała się na reedycję w całym kraju. Singiel osiągnął 2. miejsce na krajowej liście przebojów, a The Ventures stali się wschodzącymi gwiazdami. (Zanim singiel trafił na listy przebojów, Moore opuścił zespół i zrezygnował z przyszłych tantiem za singiel; Howie Johnson natychmiast przejął rolę perkusisty.)

Przed 1960 rokiem The Ventures wydali kolejny przebój, „Perfidia”, który dotarł do 15. miejsca na liście przebojów, i wydali swój pierwszy album, „Walk Don't Run”, który nieznacznie otarł się o miejsce w pierwszej dziesiątce, osiągając 11. miejsce na listach przebojów. Rok 1961 przyniósł trzeci przebój, „Ram-Bunk-Shush”, który dotarł do 29. miejsca, a także aż trzy albumy: „The Ventures”, „Another Smash!” i „The Colorful Ventures” (ten ostatni zdominowany przez utwory z kolorami w tytułach). W 1962 roku Howie Johnson opuścił zespół, ponieważ nie lubił rozstawać się z rodziną z powodu tras koncertowych i zobowiązań nagraniowych. Mel Taylor został zatrudniony po tym, jak Bogle i Wilson zobaczyli go grającego w Palomino Club w Los Angeles, uzupełniając tym samym ostateczny skład zespołu. Również w 1962 roku Nokie Edwards przeszedł z basu na gitarę, a Bob Bogle zamienił gitarę na bas.

W następnym roku ukazał się album The Ventures Play Telstar, The Lonely Bull, który stał się ich najlepiej sprzedającym się albumem, osiągając ósme miejsce na liście przebojów i pokrywając się złotem. W 1964 roku przybycie Beatlesów na amerykańskie wybrzeże zapoczątkowało brytyjską inwazję, która zmieniła gusta publiczności i sprawiła, że Ventures wydawali się mniej modni niż kiedyś. Jednak grupa kontynuowała nagrywanie i intensywne trasy koncertowe, a w Japonii zyskała niezwykłą popularność; Japoński dokument o jednej z ich tras koncertowych w tym kraju nosił tytuł „Beloved Invaders”, a zespół sprzedał tam 40 milionów płyt, co skłoniło ich do założenia w latach 80-tych własnej wytwórni Tridex Records, która wydawała ich japońskie wydawnictwa. Grupa była tak produktywna, że do końca lat 70-tych wydała ponad 75 albumów. W 1968 roku zespół zdobył kolejny singiel w pierwszej dziesiątce listy przebojów, nagrywając piosenkę przewodnią z serialu telewizyjnego „Hawaii Five-O”, który dotarł do 4. miejsca na listach przebojów. Był to ostatni znaczący hit zespołu (na listach przebojów znalazły się tylko dwa kolejne single, z których najbardziej udany zatrzymał się na 83. miejscu), choć reputacja The Ventures utrzymała ich w formie koncertowej.

W latach 80-tych rozwój rocka new wave doprowadził do nowego uznania dla brzmień gitar vintage, w tym twórczości The Ventures; Ricky Wilson z B-52's nie tylko grał na gitarze Mosrite marki The Ventures, ale był wyraźnie zainspirowany ich żywiołowym atakiem gitarowym. W 1981 roku The Go-Go's nagrali instrumentalny numer w stylu surf, „Surfing and Spying”, w hołdzie The Ventures, a zespół odwdzięczył się, nagrywając cover utworu w tym samym roku, z Charlotte Caffey i Jane Wiedlin w chórkach. W 1994 roku, gdy film Pulp Fiction wywołał renesans zainteresowania muzyką surfingową, zespół Ventures został przedstawiony na ścieżce dźwiękowej filmu przez cover ich utworu „Surf Rider” w wykonaniu The Lively Ones.

W 2008 roku zespół Ventures został wprowadzony do Rock & Roll Hall of Fame.

W 1968 roku Nokie Edwards odszedł z Ventures, a jego miejsce zajął Gerry McGee na gitarze. W 1972 roku Edwards powrócił do zespołu i pozostał w nim do 1985 roku; McGee powrócił jako jego następca, choć Edwards okazjonalnie występował i nagrywał gościnnie do 2016 roku. Zmarł 12 marca 2018 roku w wieku 82 lat. Gerry McGee zmarł 12 października 2019 roku. Miał 81 lat. Bob Bogle opuścił Ventures w 2005 roku i zmarł 14 czerwca 2009 roku w wieku 75 lat. Po odejściu Mela Taylora z Ventures w 1973 roku, Joe Barile został ich perkusistą, aż do powrotu Taylora w 1979 roku. Taylor zmarł 11 sierpnia 1996 roku w wieku 62 lat, a jego syn Leon Taylor został ich chronometrażystą. Don Wilson zmarł 22 stycznia 2022 roku w Tacoma w stanie Waszyngton; miał 88 lat. Pomimo śmierci kluczowych członków składu, Ventures kontynuowali działalność z Bobem Spaldingiem na gitarze prowadzącej, Ianem Spaldingiem na gitarze rytmicznej, Lukiem Griffinem na basie i Leonem Taylorem na perkusji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk, Don't Run/Home	Ventures	07.1960	8[10]	2[18]	Dolton 25	[written by J.Jr Smith][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff][13[7].R&B Chart]
Perfidia/No Trespassing	Ventures	10.1960	4[13]	15[13]	Dolton 28	[written by A.Dominguez][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Ram-Bunk Shush/Lonely Heart	Ventures	01.1961	45[1]	29[9]	Dolton 32	[written by Henry Glover,Jimmy Mundy,Lucky Millinder][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Lullaby of the Leaves/Ginchy	Ventures	04.1961	43[4]	69[5]	Dolton 41	[written by Joe Young,Bernice Petkere][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
(Theme from) Silver City/Bluer Than Blue	Ventures	08.1961	-	83[3]	Dolton 44	[written by Hank Levine][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Blue Moon/Lady of Spain	Ventures	10.1961	-	54[6]	Dolton 47	[written by Richard Rodgers,Laurence Hart][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Instant Mashed/My Bonnie Lies	Ventures	06.1962	-	104[2]	Dolton 55	[written by Edwards,Don Wilson,Robert Lenard Bogle][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Lolita Ya-Ya/Lucille	Ventures	08.1962	-	61[7]	Dolton 60	[written by Nelson Riddle,Bob Harris][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
The 2,000 Pound Bee (Part 1)/The 2,000 Pound Bee Part 2	Ventures	12.1962	-	91[4]	Dolton 67	[written by Mel Taylor]
Skip to M'Limbo/El Cumbanchero	Ventures	03.1963	-	114[1]	Dolton 68	[written by Don Wilson][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
The Ninth Wave/Damaged Goods	Ventures	06.1963	-	122[3]	Dolton 78	[written by Taylor,Edwards,Don Wilson,Robert Lenard Bogle][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Fugitive/Scratchin'	Ventures	05.1964	-	126[5]	Dolton 94	[written by Lou Josie][produced by Dick Glasser]
Walk, Don't Run '64	Ventures	07.1964	-	8[11]	Dolton 96
Slaughter on Tenth Avenue/Rap City	Ventures	10.1964	-	A:35[7];B:135[1]	Dolton 300	[A:written by Richard Rodgers][B:written by Arr. Adp. Wilson, Edwards, Taylor, Bogle][produced by Dick Glasser]
Diamond Head/Lonely Girl	Ventures	01.1965	-	70[3]	Dolton 303	[written by Danny Hamilton][produced by Dick Glasser]
Secret Agent Man/00-711	Ventures	02.1966	-	54[7]	Dolton 316	[written by P. F. Sloan, S. Barri][produced by Joe Saraceno]
Blue Star/Comin' Home Baby	Ventures	06.1966	-	120[3]	Dolton 320	[written by Victor Young, Edward Heyman]
Green Hornet Theme/Fuzzy and Wild	Ventures	09.1966	-	116[3]	Dolton 323	[written by Billy May][produced by Joe Saraceno]
Wild Thing/Penetration	Ventures	10.1966	-	116[2]	Dolton 325	[written by Chip Taylor][produced by Joe Saraceno]
Theme From "The Wild Angels"/Kickstand	Ventures	12.1966	-	110[9]	Dolton 327	[written by Mike Curb][produced by Joe Saraceno]
Theme From Endless Summer/ Strawberry Fields Forever	Ventures	07.1967	-	106[6]	Liberty 55977	[written by Gaston Georis, John Blakeley][produced by Joe Saraceno]
Hawaii Five-O/Soul Breeze	Ventures	03.1969	-	4[14]	Liberty 56068	[written by Mort Stevens][produced by Joe Saraceno]
Theme from A Summer Place/A Summer Love	Ventures	06.1969	-	83[5]	Liberty 56115	[written by Max Steiner, Mack Discant][produced by Joe Saraceno]
Joy/Cherries Jubilee	Ventures	12.1971	-	109[2]	United Artists 50872	[Adapted By Bogle, Durrill, McGee, Taylor, Wilson][produced by The Ventures]

Albumy *37*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk, Don't Run	Ventures	12.1960	-	11[37]	Dolton 8003	[gold-US][produced by Bob Reisdorff]
Another Smash	Ventures	06.1961	-	39[14]	Dolton 8006	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
The Ventures	Ventures	09.1961	-	105[14]	Dolton 8004	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
The Colorful Ventures	Ventures	10.1961	-	94[17]	Dolton 8008	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Twist with the Ventures	Ventures	01.1962	-	24[29]	Dolton 8010	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Twist Party, Vol. 2	Ventures	05.1962	-	40[11]	Dolton 8014
Mashed Potatoes & Gravy	Ventures	08.1962	-	45[12]	Dolton 8016	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Going to ... Dance Party	Ventures	11.1962	-	93[8]	Dolton 8017	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Ventures Play Telstar ..	Ventures	01.1963	-	8[40]	Dolton 8019	[gold-US][produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Surfing	Ventures	05.1963	-	30[28]	Dolton 8022	[produced by Rob Reisdorff]
Bobby Vee Meets ...	Ventures	06.1963	-	91[8]	Liberty 7289	[produced by Bob Reisdorff, Snuff Garrett]
Play Country Classics	Ventures	06.1963	-	101[14]	Dolton 8023	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Let's Go	Ventures	08.1963	-	30[33]	Dolton 8024	[produced by Rob Reisdorff]
Ventures in Space	Ventures	01.1964	-	27[18]	Dolton 8027	[produced by Rob Reisdorff]
The Fabulous Ventures	Ventures	07.1964	-	32[19]	Dolton 8029	[produced by Dick Glasser]
Walk, Don't Run, Vol. 2	Ventures	10.1964	-	17[24]	Dolton 8031	[produced by Dick Glasser]
Knock Me Out	Ventures	02.1965	-	31[24]	Dolton 8033	[produced by Dick Glasser]
The Ventures on Stage	Ventures	06.1965	-	27[30]	Dolton 8035	[produced by Dick Glasser]
Play Guitar With The Ventures	Ventures	08.1965	-	96[13]	Dolton 16 501
The Ventures A Go-Go	Ventures	09.1965	-	16[35]	Dolton 8037	[produced by Joe Saraceno]
Where the Action Is	Ventures	02.1966	-	33[22]	Dolton 2040
Play the Batman Theme	Ventures	03.1966	-	42[21]	Dolton 8042
Go with the Ventures	Ventures	06.1966	-	39[25]	Dolton 8045	[produced by Joe Saraceno]
Wild Things!	Ventures	09.1966	-	33[26]	Dolton 8047	[produced by Joe Saraceno]
Guitar Freakout	Ventures	02.1967	-	57[26]	Dolton 8050	[produced by Joe Saraceno]
Super Psychedelics	Ventures	06.1967	-	69[15]	Liberty 8052	[produced by Joe Saraceno]
Golden Greats	Ventures	09.1967	-	50[44]	Liberty 8053	[gold-US]
$1,000,000 Weekend	Ventures	12.1967	-	55[21]	Liberty 8054	[produced by Joe Saraceno]
Flights of Fantasy	Ventures	05.1968	-	169[6]	Liberty 8055	[produced by Joe Saraceno]
The Horse	Ventures	08.1968	-	128[9]	Liberty 8057	[produced by Joe Saraceno]
Underground Fire	Ventures	01.1969	-	157[14]	Liberty 8059	[produced by Joe Saraceno]
Hawaii Five-O	Ventures	05.1969	-	11[24]	Liberty 8061	[gold-US][produced by Joe Saraceno]
Swamp Rock	Ventures	12.1969	-	81[12]	Liberty 8062	[produced by Bob Reisdorff, Mike Melvoin]
More Golden Greats	Ventures	03.1970	-	154[5]	Liberty 8060
10th Anniversary Album	Ventures	10.1970	-	91[21]	Liberty 35 000
Theme from "Shaft"	Ventures	01.1972	-	195[3]	UA 5547	[produced by Ventures]
Joy: Play Classics	Ventures	03.1972	-	146[3]	UA 5575	[produced by Ventures]

Licence IV

Licence IV to francuski zespół muzyczny. Grupa znana była z popularnych piosenek, zwłaszcza
„Viens boire un p'tit coup à la maison” , która w 1987 roku spędziła trzynaście tygodni na szczycie francuskiej listy przebojów Top 50. Zespół rozpadł się w 1994 roku po śmierci Oliviera Guillota.

Zespół odniósł znaczny sukces w latach 1986–1991, a jego niezwykle popularny repertuar obejmował między innymi piosenki o tematyce alkoholowej. W jego skład wchodzili Francis Vacher (1958–2010), Olivier Guillot (1953–1993) i Gilles Lecouty (1942). Zespół wydał swój pierwszy album studyjny „Y'en a pour tout l'égout” w 1987 roku nakładem wytwórni Charles Talar Records. W tym samym roku ich piosenka „Viens boire un p'tit coup à la maison” spędziła trzynaście tygodni na szczycie francuskiej listy przebojów Top 50.[

W 1990 roku wydali drugi album, „Medley, chansons à boire” , również nakładem wytwórni Charles Talar Records. Grupa rozpadła się w 1994 roku po śmierci Oliviera Guillota w wypadku samochodowym 19 maja 1993 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Viens boire un p'tit coup à la maison	Licence IV	03.1987	1[13][32]	-	Charles Talar 174 008-7	[written by Olivier Guillot,Jean-Jacques Lafon,Francis Vacher][produced by Alain Mouyseet]