Z archiwum...rocka

niedziela, 9 listopada 2025

Velvet Opera

Velvet Opera - Ta popularna brytyjska grupa, łącząca muzykę soul ze stylem psychodeliczno-
progresywnym, wyłoniła się z formacji Jaymes Fenda And The Vulcans, jednej z kilku, które zapewniły sobie kontrakt płytowy po występie w konkursie telewizyjnym, "Ready Steady Win".
Do byłego twórcy piosenek Vulcans, Johna Forda (ur. 1.07.1948 r. w Fulham w Londynie, Anglia; bas) dołączyli Elmer Gantry (śpiew), Colin Forster (gitara) i Richard Hudson (właść. Richard William Stafford Hudson, ur. 9.05.1948 r. w Londynie, Anglia; perkusja), by utworzyć zespół pierwotnie nazwany Elmer Gantry's Velvet Opera.

Na ich doskonałym debiutanckim albumie znalazł się dynamiczny utwór "Flames", który mimo regularnej obecności w programie BBC Radio l "Top Gear" nie stał się przebojem. W 1968 r. Forstera zastąpił Paul Brett, który niebawem także odszedł z zespołu, by dołączyć do Fire. Gdy z kolegami pożegnał się Gantry, nazwę formacji skrócono do Velvet Opera. Przed przystąpieniem do pracy nad albumem Ride The Hustler's Dream do Fostera dołączyli Ford, Hudson i nowy wokalista John Joyce. Nowa propozycja grupy odbiegała jednak znacznie od poziomu poprzedniego albumu, z wyjątkiem doskonałego utworu "Anna Dance Square".

Kwartet rozpadł się na dobre, gdy Hudson i Ford dołączyli do grupy Strawbs, gdzie pozostali do 1973 r. Napisawszy kilka najbardziej komercyjnych utworów z repertuaru tej formacji odeszli, by rozpocząć karierę jako duet Hudson-Ford. W 1974 r. Gantry został frontmanem zespołu, który nielegalnie posługiwał się nazwą Fleetwood Mac, w czasie gdy legalni posiadacze tej nazwy nie wyjeżdżali w trasę. Rok póżniej Gantry pojawił się jeszcze raz jako wokalista, wchodząc na listę przebojów z utworem "Why Did You Do It" Stretcha.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Flames /Salisbury Plain	Velvet Opera	11.1967	-	-	Direction 58-3083	[written by D. Terry][produced by Barry Kingston]
Mary Jane/Dreamy	Velvet Opera	05.1968	-	-	Direction 58-3481	[written by E. Gantry, J. Ford][produced by Barry Kingston]
Volcano /A Quick “B”	Velvet Opera	01.1969	-	-	Direction 58-3924	[written by Howard Blaikley][produced by Barry Kingston]
Anna dance square/Don' t you realise	Velvet Opera	05.1969	-	-	CBS 4189	[written by Ford, Brett][produced by Barry Kingston]
Black Jack Davy/Statesboro Blues	Velvet Opera	02.1970	-	-	CBS 4802	[written by J. Ford][produced by Barry Kingston]
She keeps giving me these feeling/There' s a hole in my pocket	Velvet Opera	11.1970	-	-	Spark SRL 1045	[written by McTavish][produced by Barry Kingston]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Elmer Gantry' s Velvet Opera	Velvet Opera	.1967	-	-	Direction 8-63 300
Ride A Hustler' s Dream	Velvet Opera	.1969	-	-	CBS CBS 63 692

Velvet Revolver

Velvet Revolver to supergrupa, w której skład wchodzą członkowie
zespołu Guns'N'Roses i wokalista Stone Temple Pilots. Ich debiutancki album Contraband ukaże się 8. czerwca nakładem RCA Records.

Początek historii zespołu sięga kwietnia roku Pańskiego 2002, kiedy to ex-Gunsi: gitarzysta Slash, basista Duff McKagan i perkusista Matt Sorum zagrali jednorazowy koncert z wokalistą Buckcherry - Joshua Todd'em i gitarzystą Keith'em Nelson'em w hołdzie ex-perkusiście Ozzy'ego Osbourne'a - Randy'ego Castillo. Sukces tego przedsiewzięcia dał do myślenia trzem Gunsom, którzy coraz chętniej zabierali się do wspólnego grania i jammowania. Padła decyzja - robimy nową grupę. We wrześniu ogłosili prasie, że nazywają się The Project i poszukują wokalisty. Miesiąc później do składu został dokooptowany drugi gitarzysta Dave Kushner (ex-Suicidal Tendencies).

Kolejny rok był dla zespołu czasem przesłuchań, próbą znalezienia brakującego elementu grupy - charyzmatycznego frontmana. Swoich sił próbowały takie sławy jak Sebastian Bach (ex-Skid Row), Travis Meeks (Days Of The New) i A. Jay Popoff (Lit) - bez skutku. W maju 2003 roku ogłoszono, że wokalistą tej supergrupy został Scott Weiland (Stone Temple Pilots). W czerwcu postanowiono, że oficjalną nazwą zespołu będzie Velvet Revolver.

Velveci zaczęli swoją karierę od umieszczenia kilku swoich utworów na soundtrackach wysoko-budżetowych produkcji filmowych. Kawałek 'Set me free' pojawił się na ścieżce dźwiękowej do 'The Hulk', a cover Pink Floyd - 'Money', można było usłyszeć we 'Włoskiej Robocie'.

W 2004 roku zespół odniósł komercyjny sukces debiutanckim albumem „Contraband”. Pomimo pozytywnych recenzji, niektórzy krytycy początkowo określali Velvet Revolver jako połączenie Stone Temple Pilots i Guns N' Roses, krytykując ich za „brak kontaktu” między Weiland a resztą zespołu. Za singiel „Slither” zdobyli w 2005 roku nagrodę Grammy w kategorii „Najlepszy Występ Hard Rockowy”. W 2007 roku zespół wydał „Libertad”, napędzany premierą singla „She Builds Quick Machines”, i wyruszył w trasę koncertową z Alice in Chains. W kwietniu 2008 roku Weiland został zwolniony z Velvet Revolver i ponownie zjednoczył się z Stone Temple Pilots.

Velvet Revolver zawiesił działalność na czas nieokreślony, a w listopadzie tego samego roku wytwórnia płytowa RCA Records poprosiła o zwolnienie, dając im „pełną swobodę w przejściu przez proces niezbędny do zastąpienia Weilanda”. Chociaż Velvet Revolver pracował nad nowym materiałem i przesłuchiwał nowych wokalistów po odejściu Scotta Weilanda, zespół nie wydał żadnego nowego materiału i wystąpił publicznie tylko raz od 2008 roku, kiedy to ponownie zjednoczył się z Weilandem na jednorazowy koncert charytatywny 12 stycznia 2012 roku. Był to ich ostatni wspólny występ przed śmiercią Weilanda 3 grudnia 2015 roku. Slash i McKagan ponownie dołączyli do Guns N' Roses w 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Slither	Velvet Revolver	07.2004	35[10]	56[20]	RCA 82876633312	[gold-US][written by Velvet Revolver][Produced by Josh Abraham ]
Fall To Pieces	Velvet Revolver	10.2004	32[5]	67[20]	RCA 82876647692	[gold-US][written by Velvet Revolver][Produced by Josh Abraham ]
She Builds Quick Machines	Velvet Revolver	05.2007	-	104	RCA	[written by Scott Weiland,Slash,Dave Kushner,Duff McKagan,Matt Sorum][produced by Brendan O'Brien]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Contraband	Velvet Revolver	06.2004	11[42]	1[1][51]	RCA 82876628352	[2x-platinum-US][gold-UK][Produced by Josh Abraham,Velvet Revolver,Nick Raskulinecz]
Libertad	Velvet Revolver	07.2007	6[7]	5	RCA 82876888592	[silver-UK][Produced by Brendan O'Brien and Velvet Revolver]

Louis Chedid

Ouis Chedid (ur. 1 stycznia 1948r w Ismailii) to francuski piosenkarz i autor tekstów pochodzenia libańskiego, syryjskiego i egipskiego.

Louis Chedid jest synem pisarki Andrée Chedid i ojcem Matthieu Chedida (lepiej znanego jako -M-). Już jako dziecko stawiał pierwsze kroki w świecie śpiewu jako członek „Manécanterie des Petits Chanteurs à la Croix de Bois”, słynnego francuskiego katolickiego chóru chłopięcego. Chedid był fanem gitarzysty jazzowego Django Reinhardta i postanowił rozpocząć karierę muzyczną zaraz po ukończeniu szkoły.

Po tym, jak jego debiutancki album „Balbutiements” (Mumblings - 1973) nie wzbudził większego zainteresowania, jego talent został doceniony po wydaniu w 1977 roku takich utworów jak „La Belle” i „T'as beau pas être beau”. W 1981 roku „Ainsi soit-il” (Amen) znalazł się na szczycie list przebojów, a cztery lata później „Anne ma sœur Anne” (Moja siostra Anne), krytykujący rosnącą popularność skrajnej prawicy we Francji. Jego pierwsza autobiograficzna powieść- „40 Berges Blues” - została opublikowana w 1992 roku. Chedid jest również kompozytorem baśniowego musicalu „Le Soldat Rose” Pierre’a-Dominique’a Burgauda (2006), którego piosenki interpretowali m.in. śpiewacy: M, Vanessa Paradis, Jeanne Cherhal, Francis Cabrel, Alain Souchon i Bénabar.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Je Marche Dans Les Rues De Paris/Flamenco	Louis Chedid	09.1976	42[4]	-	CBS 4553	[written by Louis Chedid]
La Belle/Chapeau de paille	Louis Chedid	08.1977	35[10]	-	CBS 5268	[written by Louis Chedid]
T'as Beau Pas Etre Beau/L’amour S.M.S.P.M.	Louis Chedid	08.1978	2[18]	-	CBS 6414	[written by Louis Chedid]
Papillon/Dans la rue Sherbrooke	Louis Chedid	05.1979	45[3]	-	CBS 7021	[written by Louis Chedid]
Egomane/Vade retro Satanas	Louis Chedid	05.1980	28[1]	-	CBS 8502	[written by Louis Chedid]
Ainsi Soit-il/Dans les jardins de la villa rose	Louis Chedid	12.1981	4[29]	-	CBS A 1794	[written by Louis Chedid]
Les Absents Ont Toujours Tort/Quartz	Louis Chedid	05.1983	65[17]	-	CBS A 3362	[written by Louis Chedid]
Anne, Ma Soeur Anne/Taxi-boy	Louis Chedid	06.1985	58[7]	-	Virgin 90201	[written by Louis Chedid]
God Save The Swing/Du mauvais côté	Louis Chedid	11.1985	26[28]	-	Virgin 90229	[written by Louis Chedid]
Bizarre /Le gros blond	Louis Chedid	02.1988	52[10]	-	Philips / Phonogram 870 155-7	[written by Louis Chedid]
Zap Zap /Latin lover	Louis Chedid	03.1990	84[3]	-	Philips / Phonogram 876 607	[written by Louis Chedid]
Où Est-elle/Boogie-woogie	Louis Chedid	06.1990	96[1]	-	Philips / Phonogram 875 520-7	[written by Louis Chedid]
Youpi/Les Bras De La Nuit	Louis Chedid	04.1993	53[6]	-	Philips 1609	[written by Louis Chedid]
Tout Est Possible/C'est Pas La Nuit De L'Amour	Louis Chedid	09.1993	64[3]	-	Philips 514024-2	[written by Louis Chedid]
Bourreaux, Victimes	Louis Chedid	04.1997	34[1]	-	Mercury 3531	[written by Louis Chedid]
Courir Derrière	Louis Chedid	09.1997	57[2]	-	Mercury 3612	[written by Louis Chedid]
Elle Dort A L'ombre	Louis Chedid	03.1998	89[1]	-	Philips 3733	[written by Louis Chedid]
Chaque Jour Est/Un Peu D'Amour	Louis Chedid	05.2001	61[7]	-	Atmosphériques 2395-1	[written by Louis Chedid]
Au Jour Le Jour	Louis Chedid	07.2004	74[1]	-	Atmosphériques 6007	[written by Louis Chedid]
F.O.R.T.	Louis Chedid	09.1997	57[2]	-	Mercury 3612	[written by Louis Chedid]
Courir Derrière	Louis Chedid	09.1997	57[2]	-	Mercury 3612	[written by Louis Chedid]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Boucbelair	Louis Chedid	04.2001	58[9]	-	Atmosphériques 2397-2	[produced by Alex Gopher, Louis Chedid]
Botanique et vieilles charrues	Louis Chedid	08.2003	71[5]	-	Atmosphériques 038226-2	-
Un ange passe	Louis Chedid	04.2004	41[10]	-	Atmosphériques 981778-4	[produced by Louis Chedid]
On ne dit jamais assez aux gens qu'on aime qu'on les aime	Louis Chedid	11.2010	7[20]	-	Atmosphériques 278 A010 022	[produced by Louis Chedid]
Deux fois l'infini	Louis Chedid	11.2013	75[7]	-	Atmosphériques ATEDC 077DIGI	[produced by Louis Chedid, Samy Osta]
Louis Matthieu Joseph & Anna Chedid	Louis Matthieu Joseph & Anna Chedid	10.2015	3[57]	24[3]	Riviera / Barclay 475 168 5	-
Tout ce qu'on veut dans la vie	Louis Chedid	02.2020	14[15]	-	Le Label PIASLL 140CD	-
Deux fois l'infini	Louis Chedid	11.2013	75[7]	-	Atmosphériques ATEDC 077DIGI	[produced by Louis Chedid, Samy Osta]
En noires et blanches	Louis Chedid & Yvan Cassar	09.2022	42[5]	-	Le Label 945.YU58.020	-
Deux fois l'infini	Rêveur, rêveur	11.2024	80[6]	-	Play It Again Sam PIASLL 231CD	-

sobota, 8 listopada 2025

Sandy Stevens

Sandy Stevens, lub po prostu Sandy (prawdziwe nazwisko Sandy Stevenson), urodzona w
1950 roku, to brytyjska piosenkarka i aktorka. Zagrała główną rolę w filmie „Sandy” Michela Nervala, po nagraniu dwóch niezauważonych singli. Na francuskiej scenie muzycznej pojawiła się w 1988 roku z singlem „J'ai faim de toi”, inspirowanym motywem przewodnim kampanii reklamowej Chambourcy i pochodzącym z albumu „Histoires d'amour” .

Sandy Stevens rozpoczęła karierę w 1980 roku i wydała trzy albumy, które przeszły całkowicie niezauważone, zanim osiągnęła sukces. Została zauważona, gdy śpiewała w Félix, paryskim kabarecie przy Rue Mouffetard, akompaniując na perkusji swojemu przyjacielowi Alainowi Briaux. Znana stała się dzięki reklamie jogurtu, w której zmysłowo użyczyła swojego głosu: „Chambourcy, oh yeah”. W obliczu sukcesu kampanii, nagrała bardziej romantyczną wersję o tej samej tematyce: „J'ai faim de toi” . Utwór natychmiast stał się hitem: od 2 do 15 lipca 1988 roku zajmował 1. miejsce na liście Top 50. Singiel wydał Claude Carrère.

Początkowo Sandy Stevens otrzymywała wynagrodzenie jedynie za udział w reklamie jako profesjonalna wokalistka wspierająca. Uznana za artystkę z własnym prawem, mogła następnie korzystać z tantiem z tej piosenki, która często pojawiała się na kompilacjach w latach 80-tych. Utwór ten wywołał jednak napiętą atmosferę między piosenkarką a jej ówczesnym menedżerem, który teoretycznie posiadał wszystkie prawa do piosenek Sandy, ale zrzekł się praw do tej konkretnej piosenki -jedynej, która odniosła sukces! Po „J'ai faim de toi” ten menedżer wydał anglojęzyczny album Sandy (zatytułowany „Lies”) bez przebojowego singla, ale z hasłem „Après j'ai faim de toi...” bez wiedzy Sandy. Jednak „J'ai faim de toi” to nie jedyna francuska piosenka, którą zaśpiewała; zaśpiewała również „Comme je respire”, która nie odniosła większego sukcesu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
J'ai faim de toi	Sandy	05.1988	1[2][22]	-	Carrere 14386	[written by Pascal Stive,Anne Moustrou][produced by Marc Miller]

Ventures

Najpopularniejszy i najbardziej wpływowy rockowy zespół instrumentalny swoich czasów,
The Ventures, zapoczątkował brzmienie, które zapowiadało muzykę surf, kładąc nacisk na czyste brzmienie gitary i precyzyjną sekcję rytmiczną, która dodawała ich melodiom zadziornego brzmienia. Niezależnie od tego, czy grali autorskie kompozycje, czy interpretowali znane melodie, charakterystyczny styl grupy okazał się zaskakująco elastyczny. W latach 60. i 70-tych wydali dziesiątki albumów o określonych tematach (z których 17 trafiło do Top 40 list przebojów), a także nagrali przeboje takie jak „Walk Don't Run” i „Hawaii Five-O”.

The Ventures zainspirowali niewielką armię podobnych zespołów w okresie swojej świetności, a wielu początkujących gitarzystów rockowych nauczyło się podstaw gry na tym instrumencie dzięki albumowi „Play Guitar with the Ventures” z 1965 roku. Grupa zyskała rzesze fanów poza granicami ojczystych Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza w Japonii, gdzie często koncertowali i nagrywali albumy przeznaczone wyłącznie na ten rynek. Album „Walk Don't Run: The Best of the Ventures” z 1990 roku to doskonałe wprowadzenie do ich katalogu, zawierające 25 utworów z wydawnictw z lat 60., „Live in Japan '65” to znakomity dokument z ich występów na żywo, a album „The Ventures Play Telstar, The Lonely Bull” z 1963 roku to archetypowy przykład ich albumów z klasycznej ery.

Początki The Ventures sięgają zespołu Versatones z Tacoma w stanie Waszyngton, założonego około 1959 roku przez półprofesjonalnych gitarzystów Boba Bogle'a i Dona Wilsona. Obaj pracowali razem , a po zakupie tanich gitar w lombardzie nauczyli się grać (Bogle na gitarze prowadzącej, a Wilson na gitarze rytmicznej) i zaczęli koncertować w północno-zachodniej części Pacyfiku z zmieniającym się składem basistów i perkusistów. Gdy zaczęli regularnie koncertować, odkryli, że nazwa Versatones jest już w użyciu i za radą matki Wilsona przyjęli nową nazwę - Ventures. Bogle i Wilson zatrudnili stałego basistę, gdy Nokie Edwards dołączył do zespołu, a skład uzupełnił perkusista George Babbitt.

Grupa wydała własnym sumptem debiutancki singiel „The Real McCoy”/ „Cookies and Coke” we własnej wytwórni Blue Horizon; strona B była standardowym rockowym kawałkiem z tekstem o imprezie nastolatków, ale strona A wskazywała na ich przyszłość, który Wilson od czasu do czasu naśladował postać Dziadka Amosa graną przez Waltera Brennana w popularnej wówczas komedii sytuacyjnej „The Real McCoys”. Od tego momentu grupa skupiła się na utworach instrumentalnych, a Babbitta na perkusji zastąpił Skip Moore, który opuścił zespół, aby skupić się na karierze wojskowej. (Babbitt został później czterogwiazdkowym generałem w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych).

Na swój kolejny singiel Bogle wybrał utwór „Walk Don't Run” z albumu Cheta Atkinsa, a po jego pierwszym wydaniu w wytwórni Blue Horizon, wytwórnia Dolton Records z Seattle zdecydowała się na reedycję w całym kraju. Singiel osiągnął 2. miejsce na krajowej liście przebojów, a The Ventures stali się wschodzącymi gwiazdami. (Zanim singiel trafił na listy przebojów, Moore opuścił zespół i zrezygnował z przyszłych tantiem za singiel; Howie Johnson natychmiast przejął rolę perkusisty.)

Przed 1960 rokiem The Ventures wydali kolejny przebój, „Perfidia”, który dotarł do 15. miejsca na liście przebojów, i wydali swój pierwszy album, „Walk Don't Run”, który nieznacznie otarł się o miejsce w pierwszej dziesiątce, osiągając 11. miejsce na listach przebojów. Rok 1961 przyniósł trzeci przebój, „Ram-Bunk-Shush”, który dotarł do 29. miejsca, a także aż trzy albumy: „The Ventures”, „Another Smash!” i „The Colorful Ventures” (ten ostatni zdominowany przez utwory z kolorami w tytułach). W 1962 roku Howie Johnson opuścił zespół, ponieważ nie lubił rozstawać się z rodziną z powodu tras koncertowych i zobowiązań nagraniowych. Mel Taylor został zatrudniony po tym, jak Bogle i Wilson zobaczyli go grającego w Palomino Club w Los Angeles, uzupełniając tym samym ostateczny skład zespołu. Również w 1962 roku Nokie Edwards przeszedł z basu na gitarę, a Bob Bogle zamienił gitarę na bas.

W następnym roku ukazał się album The Ventures Play Telstar, The Lonely Bull, który stał się ich najlepiej sprzedającym się albumem, osiągając ósme miejsce na liście przebojów i pokrywając się złotem. W 1964 roku przybycie Beatlesów na amerykańskie wybrzeże zapoczątkowało brytyjską inwazję, która zmieniła gusta publiczności i sprawiła, że Ventures wydawali się mniej modni niż kiedyś. Jednak grupa kontynuowała nagrywanie i intensywne trasy koncertowe, a w Japonii zyskała niezwykłą popularność; Japoński dokument o jednej z ich tras koncertowych w tym kraju nosił tytuł „Beloved Invaders”, a zespół sprzedał tam 40 milionów płyt, co skłoniło ich do założenia w latach 80-tych własnej wytwórni Tridex Records, która wydawała ich japońskie wydawnictwa. Grupa była tak produktywna, że do końca lat 70-tych wydała ponad 75 albumów. W 1968 roku zespół zdobył kolejny singiel w pierwszej dziesiątce listy przebojów, nagrywając piosenkę przewodnią z serialu telewizyjnego „Hawaii Five-O”, który dotarł do 4. miejsca na listach przebojów. Był to ostatni znaczący hit zespołu (na listach przebojów znalazły się tylko dwa kolejne single, z których najbardziej udany zatrzymał się na 83. miejscu), choć reputacja The Ventures utrzymała ich w formie koncertowej.

W latach 80-tych rozwój rocka new wave doprowadził do nowego uznania dla brzmień gitar vintage, w tym twórczości The Ventures; Ricky Wilson z B-52's nie tylko grał na gitarze Mosrite marki The Ventures, ale był wyraźnie zainspirowany ich żywiołowym atakiem gitarowym. W 1981 roku The Go-Go's nagrali instrumentalny numer w stylu surf, „Surfing and Spying”, w hołdzie The Ventures, a zespół odwdzięczył się, nagrywając cover utworu w tym samym roku, z Charlotte Caffey i Jane Wiedlin w chórkach. W 1994 roku, gdy film Pulp Fiction wywołał renesans zainteresowania muzyką surfingową, zespół Ventures został przedstawiony na ścieżce dźwiękowej filmu przez cover ich utworu „Surf Rider” w wykonaniu The Lively Ones.

W 2008 roku zespół Ventures został wprowadzony do Rock & Roll Hall of Fame.

W 1968 roku Nokie Edwards odszedł z Ventures, a jego miejsce zajął Gerry McGee na gitarze. W 1972 roku Edwards powrócił do zespołu i pozostał w nim do 1985 roku; McGee powrócił jako jego następca, choć Edwards okazjonalnie występował i nagrywał gościnnie do 2016 roku. Zmarł 12 marca 2018 roku w wieku 82 lat. Gerry McGee zmarł 12 października 2019 roku. Miał 81 lat. Bob Bogle opuścił Ventures w 2005 roku i zmarł 14 czerwca 2009 roku w wieku 75 lat. Po odejściu Mela Taylora z Ventures w 1973 roku, Joe Barile został ich perkusistą, aż do powrotu Taylora w 1979 roku. Taylor zmarł 11 sierpnia 1996 roku w wieku 62 lat, a jego syn Leon Taylor został ich chronometrażystą. Don Wilson zmarł 22 stycznia 2022 roku w Tacoma w stanie Waszyngton; miał 88 lat. Pomimo śmierci kluczowych członków składu, Ventures kontynuowali działalność z Bobem Spaldingiem na gitarze prowadzącej, Ianem Spaldingiem na gitarze rytmicznej, Lukiem Griffinem na basie i Leonem Taylorem na perkusji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk, Don't Run/Home	Ventures	07.1960	8[10]	2[18]	Dolton 25	[written by J.Jr Smith][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff][13[7].R&B Chart]
Perfidia/No Trespassing	Ventures	10.1960	4[13]	15[13]	Dolton 28	[written by A.Dominguez][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Ram-Bunk Shush/Lonely Heart	Ventures	01.1961	45[1]	29[9]	Dolton 32	[written by Henry Glover,Jimmy Mundy,Lucky Millinder][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Lullaby of the Leaves/Ginchy	Ventures	04.1961	43[4]	69[5]	Dolton 41	[written by Joe Young,Bernice Petkere][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
(Theme from) Silver City/Bluer Than Blue	Ventures	08.1961	-	83[3]	Dolton 44	[written by Hank Levine][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Blue Moon/Lady of Spain	Ventures	10.1961	-	54[6]	Dolton 47	[written by Richard Rodgers,Laurence Hart][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Instant Mashed/My Bonnie Lies	Ventures	06.1962	-	104[2]	Dolton 55	[written by Edwards,Don Wilson,Robert Lenard Bogle][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Lolita Ya-Ya/Lucille	Ventures	08.1962	-	61[7]	Dolton 60	[written by Nelson Riddle,Bob Harris][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
The 2,000 Pound Bee (Part 1)/The 2,000 Pound Bee Part 2	Ventures	12.1962	-	91[4]	Dolton 67	[written by Mel Taylor]
Skip to M'Limbo/El Cumbanchero	Ventures	03.1963	-	114[1]	Dolton 68	[written by Don Wilson][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
The Ninth Wave/Damaged Goods	Ventures	06.1963	-	122[3]	Dolton 78	[written by Taylor,Edwards,Don Wilson,Robert Lenard Bogle][produced by Josie Wilson,Bob Reisdorff]
Fugitive/Scratchin'	Ventures	05.1964	-	126[5]	Dolton 94	[written by Lou Josie][produced by Dick Glasser]
Walk, Don't Run '64	Ventures	07.1964	-	8[11]	Dolton 96
Slaughter on Tenth Avenue/Rap City	Ventures	10.1964	-	A:35[7];B:135[1]	Dolton 300	[A:written by Richard Rodgers][B:written by Arr. Adp. Wilson, Edwards, Taylor, Bogle][produced by Dick Glasser]
Diamond Head/Lonely Girl	Ventures	01.1965	-	70[3]	Dolton 303	[written by Danny Hamilton][produced by Dick Glasser]
Secret Agent Man/00-711	Ventures	02.1966	-	54[7]	Dolton 316	[written by P. F. Sloan, S. Barri][produced by Joe Saraceno]
Blue Star/Comin' Home Baby	Ventures	06.1966	-	120[3]	Dolton 320	[written by Victor Young, Edward Heyman]
Green Hornet Theme/Fuzzy and Wild	Ventures	09.1966	-	116[3]	Dolton 323	[written by Billy May][produced by Joe Saraceno]
Wild Thing/Penetration	Ventures	10.1966	-	116[2]	Dolton 325	[written by Chip Taylor][produced by Joe Saraceno]
Theme From "The Wild Angels"/Kickstand	Ventures	12.1966	-	110[9]	Dolton 327	[written by Mike Curb][produced by Joe Saraceno]
Theme From Endless Summer/ Strawberry Fields Forever	Ventures	07.1967	-	106[6]	Liberty 55977	[written by Gaston Georis, John Blakeley][produced by Joe Saraceno]
Hawaii Five-O/Soul Breeze	Ventures	03.1969	-	4[14]	Liberty 56068	[written by Mort Stevens][produced by Joe Saraceno]
Theme from A Summer Place/A Summer Love	Ventures	06.1969	-	83[5]	Liberty 56115	[written by Max Steiner, Mack Discant][produced by Joe Saraceno]
Joy/Cherries Jubilee	Ventures	12.1971	-	109[2]	United Artists 50872	[Adapted By Bogle, Durrill, McGee, Taylor, Wilson][produced by The Ventures]

Albumy *37*
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk, Don't Run	Ventures	12.1960	-	11[37]	Dolton 8003	[gold-US][produced by Bob Reisdorff]
Another Smash	Ventures	06.1961	-	39[14]	Dolton 8006	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
The Ventures	Ventures	09.1961	-	105[14]	Dolton 8004	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
The Colorful Ventures	Ventures	10.1961	-	94[17]	Dolton 8008	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Twist with the Ventures	Ventures	01.1962	-	24[29]	Dolton 8010	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Twist Party, Vol. 2	Ventures	05.1962	-	40[11]	Dolton 8014
Mashed Potatoes & Gravy	Ventures	08.1962	-	45[12]	Dolton 8016	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Going to ... Dance Party	Ventures	11.1962	-	93[8]	Dolton 8017	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Ventures Play Telstar ..	Ventures	01.1963	-	8[40]	Dolton 8019	[gold-US][produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Surfing	Ventures	05.1963	-	30[28]	Dolton 8022	[produced by Rob Reisdorff]
Bobby Vee Meets ...	Ventures	06.1963	-	91[8]	Liberty 7289	[produced by Bob Reisdorff, Snuff Garrett]
Play Country Classics	Ventures	06.1963	-	101[14]	Dolton 8023	[produced by Josie Wilson, Rob Reisdorff]
Let's Go	Ventures	08.1963	-	30[33]	Dolton 8024	[produced by Rob Reisdorff]
Ventures in Space	Ventures	01.1964	-	27[18]	Dolton 8027	[produced by Rob Reisdorff]
The Fabulous Ventures	Ventures	07.1964	-	32[19]	Dolton 8029	[produced by Dick Glasser]
Walk, Don't Run, Vol. 2	Ventures	10.1964	-	17[24]	Dolton 8031	[produced by Dick Glasser]
Knock Me Out	Ventures	02.1965	-	31[24]	Dolton 8033	[produced by Dick Glasser]
The Ventures on Stage	Ventures	06.1965	-	27[30]	Dolton 8035	[produced by Dick Glasser]
Play Guitar With The Ventures	Ventures	08.1965	-	96[13]	Dolton 16 501
The Ventures A Go-Go	Ventures	09.1965	-	16[35]	Dolton 8037	[produced by Joe Saraceno]
Where the Action Is	Ventures	02.1966	-	33[22]	Dolton 2040
Play the Batman Theme	Ventures	03.1966	-	42[21]	Dolton 8042
Go with the Ventures	Ventures	06.1966	-	39[25]	Dolton 8045	[produced by Joe Saraceno]
Wild Things!	Ventures	09.1966	-	33[26]	Dolton 8047	[produced by Joe Saraceno]
Guitar Freakout	Ventures	02.1967	-	57[26]	Dolton 8050	[produced by Joe Saraceno]
Super Psychedelics	Ventures	06.1967	-	69[15]	Liberty 8052	[produced by Joe Saraceno]
Golden Greats	Ventures	09.1967	-	50[44]	Liberty 8053	[gold-US]
$1,000,000 Weekend	Ventures	12.1967	-	55[21]	Liberty 8054	[produced by Joe Saraceno]
Flights of Fantasy	Ventures	05.1968	-	169[6]	Liberty 8055	[produced by Joe Saraceno]
The Horse	Ventures	08.1968	-	128[9]	Liberty 8057	[produced by Joe Saraceno]
Underground Fire	Ventures	01.1969	-	157[14]	Liberty 8059	[produced by Joe Saraceno]
Hawaii Five-O	Ventures	05.1969	-	11[24]	Liberty 8061	[gold-US][produced by Joe Saraceno]
Swamp Rock	Ventures	12.1969	-	81[12]	Liberty 8062	[produced by Bob Reisdorff, Mike Melvoin]
More Golden Greats	Ventures	03.1970	-	154[5]	Liberty 8060
10th Anniversary Album	Ventures	10.1970	-	91[21]	Liberty 35 000
Theme from "Shaft"	Ventures	01.1972	-	195[3]	UA 5547	[produced by Ventures]
Joy: Play Classics	Ventures	03.1972	-	146[3]	UA 5575	[produced by Ventures]

Licence IV

Licence IV to francuski zespół muzyczny. Grupa znana była z popularnych piosenek, zwłaszcza
„Viens boire un p'tit coup à la maison” , która w 1987 roku spędziła trzynaście tygodni na szczycie francuskiej listy przebojów Top 50. Zespół rozpadł się w 1994 roku po śmierci Oliviera Guillota.

Zespół odniósł znaczny sukces w latach 1986–1991, a jego niezwykle popularny repertuar obejmował między innymi piosenki o tematyce alkoholowej. W jego skład wchodzili Francis Vacher (1958–2010), Olivier Guillot (1953–1993) i Gilles Lecouty (1942). Zespół wydał swój pierwszy album studyjny „Y'en a pour tout l'égout” w 1987 roku nakładem wytwórni Charles Talar Records. W tym samym roku ich piosenka „Viens boire un p'tit coup à la maison” spędziła trzynaście tygodni na szczycie francuskiej listy przebojów Top 50.[

W 1990 roku wydali drugi album, „Medley, chansons à boire” , również nakładem wytwórni Charles Talar Records. Grupa rozpadła się w 1994 roku po śmierci Oliviera Guillota w wypadku samochodowym 19 maja 1993 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Viens boire un p'tit coup à la maison	Licence IV	03.1987	1[13][32]	-	Charles Talar 174 008-7	[written by Olivier Guillot,Jean-Jacques Lafon,Francis Vacher][produced by Alain Mouyseet]

Double Action Theatre

Double Action Theatre to grupa R&B z Los Angeles w Kalifornii, w skład której wchodzili Isaias Gamboa, Robert Goins, Crabill Williams i D.J. Bookquam.
W wieku 17 lat Isaias został odkryty przez producenta muzycznego Leona Sylversa III i w wieku nastoletnim podpisał kontrakt z Arista Records, a później z Polydor Records, również z zespołem.

W 1992 roku grupa wydała swój debiutancki album o tym samym tytule, który nie znalazł się na żadnej liście Billboard 200 ani na listach R&B. Jedynym singlem grupy z tego albumu był utwór „Something Special”, który osiągnął 78. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 4 tygodnie. Po tym czasie wydawało się, że grupa popadła w zapomnienie, ale Isaias Gamboa pisze i wydaje piosenki od 30 lat. Jest założycielem i prezesem fundacji We Shall Overcome Foundation oraz stowarzyszenia The Brother and Sisterhood of Minority Tradesmen. Nie wiadomo, co obecnie robią pozostali członkowie grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something Special	Double Action Theatre	11.1992	-	-	Polydor 863 690	[written by I. Gamboa, R. A. Goins Sr.][produced by Isaias Gamboa, Leon F. Sylvers III][78[4].R&B; Chart]

Baby DC

Derek Coleman (ur. 7 stycznia 1986r), lepiej znany pod pseudonimem Baby DC, to były amerykański dziecięcy raper z Oakland w Kalifornii. Podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Too Shorta, Short Records, oraz Jive Records.

Coleman, który zaczął rapować w wieku pięciu lat, po raz pierwszy oficjalnie pojawił się na albumie Too Shorta z 1995 roku, Cocktails, w utworze „Thangs Change” z innymi młodymi raperami, Illegal. W tym samym roku nagrał swój pierwszy solowy utwór „Can I Get Loose”, który ukazał się na płycie The Dangerous Crew „Don't Try This at Home”. W 1998 roku, 12-letni raper został pierwszym, który podpisał kontrakt z krótkotrwałą wytwórnią płytową Too Shorta, $hort Records. Swój debiutancki album „School Dayz” wydał 29 września 1998 roku, na którym znalazł się niewielki hit „Bounce, Rock, Skate, Roll”. Utwór osiągnął 45. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii w kwietniu 1999 r.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bounce, Rock, Skate, Roll	Baby DC Featuring Imajin	04.1999	45[2]	-	Jive 0522142	[written by G. Bufford, J. Coleman, J. Bell, V. Mason][produced by Ant Banks][91[6].R&B; Chart]

Puppies

The Puppies to rodzeństwo tworzące dziecięcy hip-hopowy duet, w którego skład wchodzili brat
Calvin „Big Boy” Mills III i siostra Tamara Dee Mills. Specjalizując się w muzyce basowej z Miami, duet wydał dwa albumy i zdobył jeden przebój w Top 40 na liście Billboard Hot 100 w USA, „Funky Y-2-C”.

Grupę założył na początku lat 90-tych producent muzyczny z Kendall, Calvin Mills II, który chciał stworzyć młody zespół rapowy z Miami. Znając presję panującą w przemyśle muzycznym, Mills początkowo wahał się, czy włączyć do zespołu swoje dzieci, Calvina III i Tamarę Dee. Mimo to, rodzeństwo stało się Puppies i wkrótce potem podpisało kontrakt płytowy z wytwórnią Joey Boy Records z Miami. Joey Boy wydała pierwszy album Puppies o tym samym tytule, wyprodukowany przez Millsa II i jego brata Carltona Millsa, w 1992 roku.

The Puppies wkrótce przyciągnęli uwagę Chaos Recordings, filii Columbia Records, i zostali wykupieni z kontraktu z Joey Boy, podpisując umowę z Chaos/Columbia na kwotę 400 000 dolarów. Na mocy tego kontraktu duet ponownie wydał nieco zmienioną wersję swojego debiutanckiego albumu wraz z dwoma singlami z tego albumu w 1994 roku. Pierwszy z singli, „Funky Y-2-C”, ukazał się wiosną i stał się największym hitem duetu, docierając do Top 40 listy Billboard Hot 100 i sprzedając się w ponad 280 000 egzemplarzy. Teledysk do utworu, w którym Puppies występują i tańczą do piosenki z dziećmi na placu zabaw, w klubie i na plaży, również okazał się popularny, szczególnie na kanale The Box, gdzie przez wiele tygodni był numerem jeden na liście przebojów.

Puppies spędzili lato w trasie koncertowej, głównie w szkołach i na sponsorowanych przez radio koncertach plenerowych, gdzie mogli dotrzeć do młodej publiczności. Promując „Funky Y-2-C”, duet często rozdawał teledyski i organizował konkursy taneczne podczas swoich koncertów. Po tym, jak drugi singiel Puppies, „Summer Delight”, nie znalazł się na listach przebojów, duet został usunięty z listy Chaos/Columbia, w wyniku czego ich producent i ojciec, Calvin Mills II, oraz poprzednia wytwórnia Joey Boy Records rozpoczęli walkę o prawa do materiału Puppies. W zamian za prawo do dalszego nagrywania pod nazwą Puppies, Mills zrzekł się dużej sumy pieniędzy wraz z prawami do wcześniejszego materiału Puppies na rzecz Joey Boy Records.

Następnie The Puppies nagrali i wydali w 1996 roku album „Recognize” pod szyldem wytwórni Pandisc Records z siedzibą w Miami, promując go singlem „Hokey Pokey”. The Puppies wystąpili na koncertach i koncertach charytatywnych w południowej Florydzie, promując płytę. Odbyli również krótką trasę koncertową po Japonii, gdzie album został wydany przez Cutting Edge Records. W ramach Convertible Records, partnerstwa utworzonego między Pandisc i Mills II w 1996 roku przed wydaniem albumu „Recognize”, Big Boy, były duet, nadal wydaje muzykę pod pseudonimem DJ Big Boy, z okazjonalnymi gościnnymi wokalami Tamary Dee.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funky Y-2-C	Puppies	07.1994	-	40[17]	Chaos/Columbia 77 461	[produced by Calvin Mills II, Carlton Mills][31[20].R&B; Chart]

piątek, 7 listopada 2025

Elsa

Elsa Lunghini (ur. 20 maja 1973r), znana pod pseudonimem artystycznym Elsa, to francuska
piosenkarka i aktorka. Pod koniec lat 80-tych była nastoletnią gwiazdą popu. W 1986 roku była najmłodszą piosenkarką, która osiągnęła pierwsze miejsce na francuskich listach przebojów dzięki singlowi „T'en va pas”, a w ciągu dekady sprzedała miliony płyt. Jej album „Elsa”, wydany w 1988 roku, osiągnął status podwójnej platynowej płyty do 1993 roku.

Córka George’a Lunghiniego (aktora, fotografa i autora tekstów) i Christiane Jobert (malarki, a także siostry aktorki Marlène Jobert i Charlesa Joberta, operatora kamery i autora zdjęć). Jest pochodzenia włoskiego ze strony ojca i sefardyjskiego pochodzenia żydowskiego ze strony matki. Jest kuzynką aktorek Evy Green i Josephine Jobert. Lunghini po raz pierwszy wystąpiła w filmie w wieku siedmiu lat, w 1981 roku, w filmie Claude'a Millera „Garde à vue” (z udziałem Romy Schneider). Była najmłodszą artystką, która znalazła się w programie głównym w Olympii, mając 17 lat, w październiku 1990 roku, a także najmłodszą, której przebój znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Top 50 we Francji. W wieku 13 lat, w 1986 roku, utrzymywała się na pierwszym miejscu przez osiem tygodni dzięki utworowi „T'en va pas” (ścieżka dźwiękowa do filmu „La Femme de ma vie”). Piosenkę skomponował Włoch Romano Musumarra, który współpracował i współprodukował przeboje piosenkarki Jeanne Mas z lat 80-tych. Utwór był hitem we Francji i sprzedawał się w innych krajach Europy z nagraniem w języku angielskim.

Z pomocą ojca muzyka nagrała swój album długogrający „Elsa”. Płyta sprzedała się w ponad 600 000 egzemplarzy, a jej przeboje to takie jak „Quelque chose dans mon cœur” („Coś w moim sercu”), „Jour de neige” („Śnieżny dzień”), „Jamais nous” (z chórkami francuskiego piosenkarza Laurenta Voulzy’ego) („Nigdy nas”), „Un Roman d'amitié” (duet z Glennem Medeirosem) („Przyjacielu, dajesz mi powód”), „À la même heure dans deux ans” („W tym samym czasie za dwa lata”). Wszystkie znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów. W tamtym czasie Lunghini była jedyną artystką, której cztery pierwsze single znalazły się na pierwszym lub drugim miejscu.

Stała się popularna w prasie młodzieżowej, często porównywanej do Vanessy Paradis.W 1990 roku wydała swój drugi album, „Rien que pour ça” . Piosenki zostały wyprodukowane przez jej ojca, a Elsa napisała muzykę do singla o tym samym tytule. „Rien que pour ça” znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów. Ukazały się również dwa inne fragmenty: „Pleure doucement” („Płacz cicho”) i „Qu'est-ce que ça peut lui faire” .

W 1992 roku Lunghini nagrała „Bouscule-moi” , rockowy singiel z bardziej dojrzałymi tekstami. „Bouscule-moi” stał się przebojem. Jej trzeci album nosił tytuł „Douce violence” . W 1996 roku, w wieku 23 lat, napisała i skomponowała swój czwarty album, „Chaque jour est un long chemin” . Sprzedał się w nakładzie 20 000 egzemplarzy. Od 20 do 24 września 2004 roku występowała w Paryżu w klubie Européen. W 2006 roku do sprzedaży trafiły DVD i płyta CD z koncertem. Zagrała w dwóch filmach telewizyjnych: „La mort est rousse” z 2002 roku i „Trois jours en juin” z 2004 roku. Bierze również udział w telewizyjnej kampanii reklamowej jogurtu Danone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Eur Hot 100	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
T'en va pas	Elsa	12.1986	1[8][27]	17	Carrere 14.092	[gold-Fra][written by Catherine Cohen, Régis Wargnier,Romano Musumarra][produced by Romano Musumarra]
Quelque chose dans mon cœur	Elsa	12.1987	2[24]	7	Georges Mary / Ariola 109 497	[gold-Fra][written by Pierre Grosz, Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini ][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Un roman d'amitié (Friend You Give Me a Reason)	Glenn Medeiros / Elsa	07.1988	1[6][25]	5	Mercury 870 529-7	[gold-Fra][written by Robbie Buchanan, Diane Warren, Didier Barbelivien][produced by Robbie Buchanan]
Jour de neige	Elsa	11.1988	2[20]	9	Georges Mary / Ariola 111 831	[gold-Fra][written by Pierre Grosz ,Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
À la même heure dans deux ans	Elsa	04.1989	7[15]	29	Ariola 662 218	[written by Georges Lunghini, Pierre Grosz, Raymond Donnez][produced by Georges Mary Productions]
Jamais nous	Elsa	10.1989	10[18]	41	Ariola 112 305	[silver-Fra][written by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini,Didier Barbelivien][produced by Georges Mary Productions, Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Rien que pour ça	Elsa	10.1990	12[19]	57	Ariola 663'615	[written by Gérard Presgurvic,Elsa Lunghini][produced by Gus Dudgeon]
Pleure doucement	Elsa	03.1991	25[11]	17	Ariola 663'978	[written by Georges Lunghini,Vincent-Marie Bouvot,Thierry Séchan][produced by Gus Dudgeon]
Bouscule-moi	Elsa	10.1992	14[14]	71	Ariola 74321111542	[written by Georges Lunghini,Jacques Duvall,Raymond Donnez][produced by Georges Lunghini, Raymond Donnez]
C'est bientôt la fin	Grégoire / Jenifer / Goldman / Zazie / Alizée / Elsa / Lara / MC Solaar / Le Forestier / Les Enfoirés	03.2012	137[2]	-	UMSM	[written by Dove Attia,William Rousseau,Jean-Pierre Pilot,Vincent Baguian,Rod Janois]
Je suis de celles / Les bals populaires	Nolwenn Leroy / Elsa / Zazie / Lorie	03.2012	104[2]	-	UMSM	[written by Vline Buggy,Michel Sardou,,Jacques Revaux,Bruno Bénabar]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	Eur	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Elsa	Elsa	11.1988	6	38	GM / Ariola 259 380	[2x-platinum-Fra][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Rien que pour ça	Elsa	09.1990	3	35	Ariola 260 979	[2x-gold-Fra][produced by Gus Dudgeon,Georges Lunghini]
Douce violence	Elsa	09.1992	5	39	Ariola 74321111552	[gold-Fra][produced by Raymond Donnez, Georges Lunghini]
Chaque jour est un long chemin	Elsa	10.1996	33[1]	-	Ariola 74321 40254 2	-
Elsa, l'essentiel 1986–1993	Elsa	03.1997	5	-	EMI 855 759 2	[gold-Fra][produced by Vincent-Marie Bouvot, Raymond Donnez, Gus Dudgeon, Georges Lunghini, Romano Musumarra]
De lave et de sève	Elsa	04.2004	25[8]	-	Mercury 981950-9	-
Connexion Live	Elsa	04.2006	54[5]	-	Universal Music France	-
Elsa Lunghini	Elsa Lunghini	09.2008	25[6]	-	Mercury 531 109-7	-

Supersister

Supersister to holenderski zespół grający rock progresywny, założony w Hadze w Holandii w
1968 roku. Klasyczny skład tworzyli Robert Jan Stips (instrumenty klawiszowe, wokal), Sacha van Geest (flet), Marco Vrolijk (perkusja) i Ron van Eck (gitara basowa).Zespół przeszedł liczne zmiany składu w ciągu swojej historii, w tym po śmierci van Geesta i van Ecka. Ich pierwszym i największym hitem był utwór „She Was Naked” z 1970 roku.

Zespół powstał pierwotnie jako szkolny zespół pod nazwą The Blubs w 1965 roku. W jego początkowym składzie znaleźli się Stips, Vrolijk, van Geest, van Eck oraz krótko Rob Douw i Daniel Denis. The Blubs kontynuowali występy w lokalnych klubach przez kolejne trzy lata, a po odejściu Douwa i Denisa w 1968 roku, kwartet pozostał w składzie i zmienił nazwę na Supersister. Singiel „She Was Naked” okazał się ich największym jak dotąd hitem, docierając do listy przebojów w Holandii i zapewniając im kontrakt płytowy z wytwórnią Polydor Records w tym samym roku. W 1970 roku Polydor Records wydało swój pierwszy album „Present from Nancy” .

W kolejnych dwóch latach ukazały się „To The Highest Bidder” oraz „Pudding and Gisteren”, po czym z zespołu odeszli van Geest i Vrolijk (zastąpieni odpowiednio przez Charly'ego Mariano i Hermana van Boeyena).W 1973 roku zespół zaczął wprowadzać do swojej muzyki więcej elementów jazzu fusion i rozpoczął nagrywanie albumu, który miał stać się ich czwartym albumem „Iskander”. Po wydaniu albumu Mariano został zastąpiony przez Eltona Deana, a Stips opuścił zespół, by grać na klawiszach w innym holenderskim zespole, Golden Earring.

Zespół zdecydował się na rozpad po wydaniu piątego albumu „Spiral Staircase” w 1974 roku, powołując się na malejące zainteresowanie jazzowo-fusionowym kierunkiem zespołu i mierne przyjęcie komercyjne. W 2000 roku odbył się reaktywacja w „klasycznym” składzie zespołu (Stips, van Geest, Vrolijk i van Eck) na Progfeście w Los Angeles. „Memories Are New”, pierwszy oficjalny album studyjny zespołu od 26 lat, został wydany dla upamiętnienia reaktywacji i zawierał nowy materiał z lat 1969–1973. Reaktywacja zakończyła się przedwcześnie, ponieważ Sacha van Geest niespodziewanie zmarł na zawał serca w 2001 roku.

W 2010 roku trzej pozostali członkowie „klasycznego” składu spotkali się ponownie, aby wystąpić na VPRO. W 2011 roku Ron van Eck zmarł na raka, a Stips i Vrolijk postanowili definitywnie rozwiązać zespół. Prawie dekadę później, w 2019 roku, Robert Jan Stips ogłosił powstanie spin-offu o nazwie Supersister Projekt 2019, z dwoma nowymi członkami; Rinusem Gerritsenem i Leonem Klaasse. Nowy zespół kontynuował trasę koncertową przez kolejne lata, a w 2024 roku zespół wydał The Elton Dean Sessions, który zawiera sesje na żywo nagrane z tamtej ery z Eltonem Deanem. W 2025 roku zespół wydał album studyjny Nancy Never Knew, pierwszy album studyjny wydany pod oficjalną nazwą zespołu od dziesięcioleci.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Hol	US	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
She Was Naked/Spiral Staircase	Supersister	06.1970	13[6]	-	Blossom 2103 002	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
Fancy Nancy/Gonna Take Easy	Supersister	08.1970	-	-	Polydor 2050 048	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
A Girl Named You/ Missing Link	Supersister	.1971	-	-	Polydor 2050 090	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
No Tree Will Grow (On Too High A Mountain)/The Groupies Of The Band	Supersister	10.1971	-	-	Polydor 2050 141	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
Radio/Dead Dog	Supersister	05.1972	24[3]	-	Polydor 2050 182	[written by R. J. Stips, R. van Eck, S. v. Geest, M. Vrolijk][produced by Hans van Oosterhout]
Wow/Drs. D.	Supersister	03.1973	-	-	Polydor 2050 244	[written by R. J. Stips]
Bagoas/Memories Are New	Supersister	09.1973	13[6]	-	Blossom Netherlands 2103 002	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]

tbody>

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Hol	US	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
Present from Nancy	Supersister	.1970	-	-	Polydor 2441 016	[produced by Hans van Oosterhout ]
To The Highest Bidder	Supersister	.1971	10[2]	-	Polydor 2925 002	[produced by Hans van Oosterhout ]
Pudding En Gisteren	Supersister	.1972	-	-	Polydor 2925 007	[produced by Hans van Oosterhout ]
Iskander	Supersister	.1973	-	-	Polydor 2925 021	[produced by Georgio Gomelski]
Spiral Staircase	Supersister	.1974	-	-	Polydor 2441 048	[produced by Hans van Oosterhout ]
Memories Are New	Supersister	.200	-	-	Soss Music 55 23272	[produced by Wolfgang Kunert ]
The Golden Years Of Dutch Pop Music	Supersister	02.2016	71[1]	-	Universal Music 477 453-6	-
Memories Are New - Complete Studio Album Collection	Supersister	10.2018	62[1]	-	USM 673 638-4	-
Retsis Repus	Supersister Projekt 2019	03.2019	79[1]	-	Soss 8713748985776	-

Vernon Girls

Vernon Girls-dziewczęca grupa z Anglii,która powstała na początku lat 50-tych w czasie kryzysu gospodarczego po II wojnie światowej.

Pochodziły z Liverpoolu ,gdzie pracowały jako personel medyczny w klubie piłkarskim [Vernon' s Football Pools].
Ambicją klubu było stworzenie chóru dziewczęcego ,który reklamował by klub.
Z pomocą Jacka Goode' a [póżniej pracuje jako producent Shindig w USA],powstał raczej zespół wokalny niż tradycyjny chór.Grupa zdobyła kontrakt nagraniowy z Parlophone oddziałem EMI.
Zaczynały jako trio kierując swój repertuar przede wszystkim do młodych nabywców płyt.

Oryginalny skład stanowiły:Maureen Kennedy,Jean Owen i Frances Lee.Tą ostatnią zastępuje wkrótce Lyn Cornell.Niebawem dochodzi do grupy Joyce Barker [w przyszłości żona Marty Wilde].
Sukcesy na listach przebojów osiągają w latach 1962-63 ,nagrywając w tym czasie dla wytwórni Decca.Największą popularność uzyskał ich cover piosenki The Drifters "Lover please".Mając niewielki wpływ na swój repertuar koncertowy i nagraniowy zespół stawał się coraz bardziej anachroniczny w obliczu rewolucyjnych zmian na rynku muzycznym W.Brytanii.

Próbowały bardziej ekspresyjnego stylu na modłę Dusty Springfield
w utworach "Do the bird" czy "I' m let my hair down".Nie przyniosło to oczekiwanego powodzenia i grupa w 1964 roku zniknęła ze sceny muzycznej.
Jej członkinie nagrywały nadal lub pracowały przy sesjach innych artystów w różnych konfiguracjach jako The Brakways,Ladybirds,Redmons Twins i innych.

Lynn Cornell zdecydowała się na karierę solową,mając hit "Never on sunday",póżniej śpiewa w The Pearls.
Vicky Hasseman poślubia gitarzystę i piosenkarza Joe Browne' a,owocem ich małżeństwa jest córka Sam Brown ,wielka gwiazda brytyjskiej sceny muzycznej lat 80-tych.
Joyce Baker już jako żona Marty Wilde zakłada trio "Wilde Three" [z Justinem Haywarde' m znanym z Moody Blues].Jej córka Kim to znana piosenkarka w latach 80-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lover please/You Know What I Mean	Vernon Girls	05.1962	16[20]	-	Decca F 11 450	[written by Billy Swan][produced by Jack Good]
Loco -motion/Don't Wanna Go	Vernon Girls	09.1962	47[1]	-	Decca F 11 495	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Charles Blackwell]
Funny all over/See For Yourself	Vernon Girls	01.1963	31[8]	-	Decca F 11 549	[written by Peacock][produced by Peter Attwood]
Do the bird/I'm Gonna Let My Hair Down	Vernon Girls	04.1963	44[2]	-	Decca F 11 629	[written by Kal Mann, Dave Appell][produced by Peter Attwood]