Z archiwum...rocka

piątek, 25 listopada 2022

Russ Freeman

Russ Freeman (ur. 11 lutego 1960r) to gitarzysta smooth jazzowy, założyciel i lider zespołu The Rippingtons. Urodzony w Nashville, Tennessee, Freeman zaczął grać na gitarze, gdy miał dziesięć lat. Jego pierwszym nauczycielem był muzyk sesyjny w Nashville, który znał jego ojca. Podążał za swoim nauczycielem po studiach w Nashville i po sześciu latach pracował w różnych sesjach jako zawodowy gitarzysta. Dwa lata później przeniósł się do Los Angeles, gdzie znalazł pracę grając w reklamach oraz z wokalistami Englebertem Humperdinckiem i Anne Murray. Cytuje George'a Bensona i Larry'ego Carltona jako wpływy. Przez rok uczęszczał do California Institute of the Arts.

Nagrał swój pierwszy solowy album, Nocturnal Playground. W 1985 roku założył zespół The Rippingtons, aby nagrywać z różnymi muzykami. W skład pierwszej wersji zespołu wchodzili David Benoit, Brandon Fields, Kenny G i Dave Koz. W 1993 roku The Rippingtons zestalili się w sekstet składający się z Freemana, Jeffa Kashiwy na saksofonie, Dave'a Kochanskiego na klawiszach, Kim Stone'a na gitarze basowej, Tony'ego Moralesa na perkusji i Steve'a Reida na perkusji.

W 1994 roku Freeman ponownie połączył siły z Benoitem w ramach The Benoit/Freeman Project. Freeman i jego menadżer Andi Howard założyli Peak Records w 1994 roku. W 1998 roku współpracował z gitarzystą Craigiem Chaquico z Starship przy albumie From the Redwoods to the Rockies . Freeman, producent muzyczny i aranżer, gra również na gitarze basowej, klawiszach i perkusji. Jego muzykę można usłyszeć podczas lokalnego programu The Weather Channel w segmentach 8s, a jego piosenka „Brave New World” znalazła się na składance z 2008 roku, The Weather Channel Presents: Smooth Jazz II. Jego żona, Yaredt Leon, skomponowała muzykę do albumów The Rippingtons.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Be Around	Russ Freeman & The Rippingtons Featuring Jeffrey Osborne	09.1994	-	-	GRP 3052	[76[6].R&B Chart]
Caravan of love	Russ Freeman & The Rippingtons Featuring The Whispers & Phil Perry	05.1996	-	-	GRP 3073	[89[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Kilimanjaro	Russ Freeman & The Rippingtons	05.1988	-	110[15]	Passport Jazz 88 042	[produced by Russ Freeman]
Tourist in Paradise	Russ Freeman & The Rippingtons	06.1989	-	85[12]	GRP 9588	[produced by Russ Freeman]
Curves Ahead	Russ Freeman & The Rippingtons	08.1991	-	148[7]	GRP 9651	[produced by Russ Freeman]
Weekend in Monaco	Russ Freeman & The Rippingtons	09.1992	-	147[3]	GRP 9681	[produced by Russ Freeman]
The Benoit/Freeman Project	The Benoit/Freeman Project	03.1994	-	118[7]	GRP 9739	[produced by Russ Freeman, David Benoit]
Sahara	Russ Freeman & The Rippingtons	09.1994	-	192[2]	GRP 9781	[produced by Russ Freeman]
Black Diamond	Russ Freeman & The Rippingtons	10.1997	-	147[5]	Windham Hill 11 271	[produced by Russ Freeman, Carl Griffin]

czwartek, 24 listopada 2022

Phil Fearon

Phillip Joseph Fearon (urodzony 30 lipca 1956r) to jamajsko-angielski producent muzyczny. Był wokalistą, autorem tekstów i multiinstrumentalistą zespołu Galaxy z lat 80-tych. Fearon urodził się w Colony na Jamajce w 1956 roku i przeniósł się do Londynu z rodzicami w wieku sześciu lat w 1962 roku. Po uruchomieniu systemu dźwiękowego reggae dołączył do Hott Wax (która po jego odejściu przekształciła się w pionierów brytyjskiego funku Hi-Tension).

Pod koniec lat 70-tych był ostoją przebojowej grupy Kandidate, która w 1979 roku zdobyła 11. miejsce na liście przebojów utworem „I Don't Wanna Lose You”. Założył studio w swoim domu w północnym Londynie i początkowo nagrywał z grupą Proton w Champagne Records. Fearon najpierw wymyślił Galaxy jako zespół „czterech lub pięciu białych facetów”, dla których będzie produkował, pisał i produkował, pozostając za kulisami. Zamiast tego został zachęcony przez przyszłą wytwórnię płytową, by stanął na czele zespołu po tym, jak byli pod wrażeniem jego występu na jego demach.

Pierwszym nagraniem Fearona jako Galaxy (z pomocą piosenkarek Julie i Dorothy) było „ Head Over Heels ” wydane przez Ensign Records w 1982 roku, które stało się klubowym hitem. Pierwszy sukces przyszedł wraz z przebojem „Dancing Tight” z pierwszej piątki w 1983 r. , a w ciągu następnych 15 miesięcy zaliczyli kolejne cztery single z listy 40 najlepszych w Wielkiej Brytanii, w tym z pierwszej dziesiątki „What Do I Do” i „Everybody's Laughing”. Ich debiutancki album post-disco, Phil Fearon and Galaxy, również znalazł się w pierwszej dziesiątce w 1984 roku. Po spokojnym okresie, Fearon powrócił do pierwszej dziesiątki po raz ostatni dzięki wznowieniu „I Can Prove It” Tony'ego Etorii w 1986 roku (również niewielki hit amerykańskiego R&B). Pierwotnie wyprodukowany samodzielnie, utwór został dodatkowo wyprodukowany i zmiksowany przez twórców hitów, Stocka Aitkena Watermana, zgodnie z sugestią wytwórni Fearon, a piosenkarz całkowicie nagrał swój oryginalny wokal pod kierunkiem producenta Mike'a Stocka.

Wersja artysty „Ain't Nothin' But a Houseparty” została również wyprodukowana przez Stocka Aitkena Watermana , ale tym razem wkład Fearona ograniczył się do wejścia do studia, aby zaśpiewać w utworze, który był w całości autorstwa producentów wizja. „Byłem na tym trochę jak pasażer, chętny pasażer” - wspomina. „To było trochę zniechęcające, ponieważ nie byłem pewien, czy brzmienie będzie dla mnie odpowiednie”. Po swojej rozrywce z SAW Fearon nadal prowadził firmę produkcyjną w swoim domu, zajmując się komercyjnymi płytami tanecznymi. Podobnie jak RAH Band, Galaxy nie była prawdziwą grupą muzyków, ale przykrywką dla osoby produkującej całą muzykę w środowisku studyjnym, z dwiema wokalistkami wspierającymi, które uzupełniały dźwięk nagrania (Dorothy Galdes i Julie Gore).

Najbardziej znane hity Galaxy to „Dancing Tight”, „What Do I Do?”, „Everybody's Laughing” i „I Can Prove It”. Mieli także prawie przebój z „ You Don't Need a Reason ”, który utknął na 42 miejscu na brytyjskiej liście przebojów w 1985 roku. Płyty Galaxy były wyraźnie w stylu wczesnych lat 80-tych, z wyraźnym wykorzystaniem syntezatorów.

Popularność Galaxy spadła pod koniec lat 80-tych, wraz z trendem zmierzającym w kierunku acid house , chociaż późniejszy singiel, cover utworu „ Ain't Nothin 'But a Houseparty ” zespołu Showstoppers, był wczesnym przykładem tego gatunku. W 1987 Fearon założył odnoszącą sukcesy wytwórnię płytową Production House Records i zarządzał nią. Fearon powrócił do występów jako gość specjalny w Caister Soul Weekender w maju 2010 r., Wyprowadzony z emerytury przez wieloletnich kolegów i promotorów Caister Soul Weekender, Chrisa Hilla i Briana Rixa. Od tego czasu Fearon nadal pojawia się na soulowych nocach lat 80-tych i na różnych festiwalach w Wielkiej Brytanii i za granicą.

Fearon jest żonaty z Dorothy „Dee” Galdes, wokalistką piosenki Baby D „Let Me Be Your Fantasy”. Ich córka Stephanie jest aktorką i piosenkarką, która pojawiła się w programie CITV, My Parents Are Aliens, a później była półfinalistką w wyszukiwaniu talentów BBC Over the Rainbow w 2010 roku. Syn pary, Marlon, również jest początkującym aktorem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Head Over Heels	Galaxy [Phil Fearon]	09.1982	77	-	Ensign ENY 229	[written by Phil Fearon][produced by Pete Wingfield]
Dancing Tight	Galaxy Featuring Phil Fearon	04.1983	4[11]	-	Ensign ENY 501	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
Wait Until Tonight	Galaxy Featuring Phil Fearon	07.1983	20[8]	-	Ensign ENY 503	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
Fantasy Real/Anything You Want	Phil Fearon And Galaxy	10.1983	41[6]	-	Ensign ENY 507	[written by P. Fearon, Tamby][produced byP. Fearon, Tamby]
What Do I Do	Phil Fearon And Galaxy	03.1984	5[10]	-	Ensign ENY 510	[silver-UK][written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
Everybody's Laughing	Phil Fearon And Galaxy	07.1984	10[11]	-	Ensign ENY 514	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
You Don't Need A Reason	Phil Fearon And Galaxy	06.1985	42[4]	-	Ensign ENY 517	[written by Phil Fearon][produced by Phil Fearon]
This Kind Of Love	Phil Fearon And Galaxy Featuring Dee Galdes	07.1987	70[3]	-	Ensign ENY 521	[written by C. Fortune, V. Martin, G. Parker, R. Ross][produced by Phil Fearon]
I Can Prove It/Il Gurnata	Phil Fearon	08.1986	8[9]	-	Ensign PF1	[written by T. Etoria][produced by Phil Fearon][72[8].R&B Chart]
Ain't Nothing But A House Party/Burning All My Bridges	Phil Fearon	11.1986	60[4]	-	Ensign PF 2	[written by C. Fisher, J. Thomas][produced by Stock, Aitken, Waterman][82[6].R&B Chart]
Nothing Is Too Good For You/You Still Got My Love	Phil Fearon	.1987	110	-	Ensign PF 3	[written by Trevisic, Stone][produced by Terry M, Lloyd Phillips]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phil Fearon and Galaxy	Phil Fearon and Galaxy	08.1984	8[8]	-	Ensign ENCL 2	[produced by Phil Fearon]
This Kind of Love	Phil Fearon and Galaxy	09.1985	98[1]	-	Ensign ENCL 4	-

Felon

Simone Locker aka Felon wyłania się jako czołowa postać. Walka przychodzi naturalnie tej zadziornej 23-letniej piosenkarce i autorce tekstów. Biorąc jej imię od jej uwięzienia w więzieniu po próbie napadu z bronią w ręku, historia Felon to współczesna opowieść od szmat do bogactwa z miejskim akcentem. W 2002 roku wdarła się na brytyjską scenę taneczną swoim debiutanckim singlem „Get Out”. Okrzyknięta przez magazyn Voice „przełomowym wydawnictwem nowej generacji muzyki miejskiej”, ten przełomowy utwór trafił jednocześnie do pierwszej piątki z trzech list przebojów i zyskał uznanie krytyków muzycznych w całej Wielkiej Brytanii.

Z remiksami autorstwa Phats and Small i Luck'n'Neat, „Get Out” trafił na 31. miejsce na listach przebojów głównego nurtu, podczas gdy NME ogłosiło, że jest to „najlepszy album R'n'B lat dziewięćdziesiątych”. Ale za kulisami Felon miała powody sądzić, że jej własność intelektualna została naruszona przez osoby związane z wytwórnią płytową. Chociaż Universal próbował pomóc, współpraca z Serious stała się nie do utrzymania. Z obciętym budżetem na promocję, występami w telewizji odłożonymi na półkę i brakiem kolejnego singla, przyszłość Simone Locker znów wydawała się ponura. Współpraca z JD (so Solid) właśnie wyprodukowała utwór „U Ain't Worth It”, podczas gdy jej współpraca z The Renegades zaowocowała „Hey”, już chwalonym przez branżę. Następny? Nowy Jork, aby pracować u boku najgorętszych nowych producentów Rica Wake'a.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Get Out	Felon	03.2002	31[2]	-	Serious SERR 032CD	[written by Mikey Gallagher, Simone Locker, Tom Palin][produced by Blue Harvest]

Femme Fatale

Femme Fatale był amerykańskim zespołem hardrockowym. Pochodzący z Albuquerque zespół przeniósł się do Los Angeles i przed rozwiązaniem wydał jeden album studyjny. Główna wokalistka Lorraine Lewis wznowiła działalność zespołu w 2013 roku w żeńskim składzie.

Femme Fatale powstała w 1987 roku w Albuquerque, Nowy Meksyk, Stany Zjednoczone. Później w tym samym roku zespół przeniósł się do Los Angeles i po dobrze przyjętym pokazie podpisał kontrakt nagraniowy z MCA Records.

Debiutancki album zespołu, wydany w 1988 roku , uplasował się na 141 miejscu na liście Billboard 200 w następnym roku. MTV intensywnie emitowało teledyski do „Waiting for the Big One” i „Falling in and out of Love” (nie jest to ta sama piosenka, co Lity Ford o tym samym tytule), dwie charakterystyczne piosenki zespołu. Emisja pomogła albumowi sprzedać się w prawie 225 000 egzemplarzy, ale Femme Fatale nie była w stanie dorównać popularności innych zespołów na scenie glam metalowej.

Zespół zauważył, że ich status w MCA się zmniejszył, a menadżer zespołu, Andrea Accardo, zachorował na rzadkiego raka mózgu. Wkrótce po światowej trasie koncertowej wspierającej Cheap Trick miały rozpocząć się nagrania nowego albumu studyjnego, ale ostatecznie nie zostały one ukończone i zespół rozpadł się w 1990 roku. Od czasu odejścia z Femme Fatale Lorraine Lewis nagrała kilka albumów solowych, które odniosły niewielki sukces, w muzyce country, new-age i innych gatunkach rockowych. Lewis rywalizowała w MTV Remote Control w 1988 roku, przeciwko Dizzy Dean Davidson z Britny Fox i Charlie Benante z Anthrax, który wygrał. Gitarzysta Mazzi Rawd opuścił przemysł muzyczny i zrobił doktorat z fizyki. Gitarzysta Bill D'Angelo zmarł na atak serca w 2005 roku w wieku 43 lat. Albuquerque Tribune poinformował 26 marca 2006 roku, że śmierć D'Angelo była spowodowana nadużywaniem metamfetaminy.

W późniejszych latach radio satelitarne i VH1 Classic dały nowe życie dwóm charakterystycznym piosenkom zespołu, wyświetlając je w Metal Mania VH1 Classic i stacjach o tematyce lat 80-tych w dwóch głównych sieciach satelitarnych.

W 2013 roku Lorraine Lewis zreformowała zespół w nowym składzie, w skład którego wchodzą Courtney Cox i Nita Strauss na gitarach, Janis Tanaka na basie, Katt Scarlett na klawiszach oraz Rachael Rine i Athena na perkusji. W 2016 roku Femme Fatale podpisała kontrakt z firmą FnA Records z siedzibą w Nashville w stanie Tennessee, aby wydać swój drugi album, który od dawna leżał na półce pod tytułem One More for the Road. Ten album zawierał nagrania z lat 1989-1990, które pierwotnie miały być kontynuacją debiutu zespołu z 1988 roku, zanim zostały wydane przez ich wytwórnię. Ostatecznie stał się ostatnim albumem zespołu z nowym materiałem.

W styczniu 2019 roku Lewis została nowym wokalistą innego żeńskiego zespołu, Vixen, rówieśników Femme Fatale w okresie rozkwitu glam metalu. Zastąpiła Janet Gardner, która ustąpiła, aby dać większy priorytet swojej rozwijającej się karierze solowej. Lewis wcześniej zastępował Gardner w Oklahomie podczas występu w marcu 2018 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Waiting For The Big One/My Baby's Gun	Femme Fatale	10.1988	86[2]	-	MCA MCA 1286	[written by Rick Neigher, David Cole][produced by David Cole ]
Falling In And Out Of Love/Fortune And Fame	Femme Fatale	02.1989	69[3]	-	MCA MCA 1309	[written by Mazzi Rawd, Lorraine Lewis][produced by Tom Werman ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Femme Fatale	Femme Fatale	01.1989	-	141[5]	MCA 42 155	[produced by Jim Faraci,David N. Cole ]

Fenix*TX

Fenix*TX to amerykański czteroosobowy zespół punkrockowy z Houston w Teksasie, założony w 1995 roku, pierwotnie nazywany Riverfenix. Nazwa ta została oparta na amerykańskim aktorze i muzyku River Phoenix, ale musiała zostać zmieniona z powodu sporów prawnych.

Pierwsza EP-ka zatytułowana G.B.O.H została wydana w 1996 roku przez Fuzzgun Records. Rok później ukazał się album zatytułowany Riverfenix, wydany przez Drive-Thru Records. Po zmianie nazwy na Fenix*TX ponownie wydał także swój album Riverfenix, który również został przemianowany na Fenix*TX. Ponadto piosenki zostały nieco przerobione i wymieniono dwa utwory. Został wydany w 1999 roku przez MCA Records, gdzie podpisali kontrakt w tym samym roku.

Po wydaniu drugiego albumu, Fenix TX, drogi zespołu rozstały się z perkusistą Donniem Reyesem, a jego miejsce zajął Damon DeLaPaz (wcześniej gitarzysta zespołu). Nowym gitarzystą zespołu został James Love, ale rok później zastąpił go Chris Lewis. Trzeci album, Lechuza, sprzedał się w ponad 600 000 egzemplarzy (status złota), ale zespół rozpadł się w 2002 roku z powodu twórczego nieporozumienia.

Po rozpadzie basista Adam Lewis i perkusista Damon DeLaPaz utworzyli razem nowy zespół o nazwie Sing the Body Electric, a wokalista / gitarzysta Will Salazar i gitarzysta Chris Lewis utworzyli zespół Denver Harbor. W 2005 roku ogłosili reaktywację i wydali koncertowy album Purple Reign in Blood, który towarzyszył im podczas trasy koncertowej po USA i Japonii. Rok przed oficjalnym zjazdem Fenix*TX zagrał dwa koncerty na żywo, które zostały sfilmowane przez Drive-Thru Records i miały zostać wydane na DVD, co, o dziwo, nigdy się nie wydarzyło.

W 2009 roku zespół zszedł się ponownie i stwierdził, że od teraz ponownie zagra w oryginalnym składzie Riverfenix. Ponadto zespół zagrał europejską trasę koncertową w październiku 2010 roku, która obejmowała Francję, Niemcy i Anglię.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Threesome	Fenix*TX	05.2002	66[2]	-	MCA MCSTD 40279	[written by Fenix TX][produced by Jerry Finn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Fenix TX	Fenix*TX	06.2000	-	115[8]	Drive-Thru 12 013	[produced by Ryan Greene, Jim Barnes, Jerry Finn]
Lechuza	Fenix*TX	06.2001	-	87[3]	Drive-Thru 112 484	[produced by Jerry Finn]

Narvel Felts

Albert Narvel Felts (urodzony 11 listopada 1938r) to amerykański wokalista muzyki country i rockabilly. Znany ze swojego strzelistego tenora i wysokiego falsetu, Felts odniósł największy sukces w latach 70-tych, najbardziej znany z „Reconsider Me” z 1975 roku.

Urodził się w Keiser w stanie Arkansas w Stanach Zjednoczonych i wychował w Bernie w stanie Missouri, gdzie uczęszczał do Bernie High School. Felts został odkryty podczas szkolnego pokazu talentów. Do udziału w pokazie zachęcali go niektórzy koledzy z klasy, a agent talentów był wówczas obecny na przedstawieniu. Felts nagrał swój pierwszy singiel „Kiss-a Me Baby” w wieku 18 lat a jego kariera nabrała rozpędu dzięki pomocy Roya Orbisona i Johnny'ego Casha. Felts odniósł skromny sukces popowy w 1960 roku dzięki remake'owi „Honey Love” zespołu Drifters, który zajął niską pozycję na liście Billboard Hot 100.

Następnie wydał takie piosenki, jak „Lonely Teardrops” i „Pink And Black Days”, ale nie zaczął odnosić sukcesów na szczeblu krajowym jako piosenkarz country aż do lat 70-tych. Jego pierwszy duży hit pojawił się w 1973 roku, wraz z coverem „ Drift Away ” Dobiego Graya . Wersja Feltsa - numer osiem na liście Billboard Hot Country Singles we wrześniu 1973 roku - była country w średnim tempie w porównaniu z wersją bluesową Graya.

Kolejny singiel „All in the Name of Love” właśnie nie znalazł się w pierwszej dziesiątce w grudniu 1973 roku. Felts nadal odnosił skromne sukcesy przez następne półtora roku, kiedy podpisał kontrakt z ABC-Dot Records w 1975 roku. W tym roku cieszył się swoim największym hitem, coverem soulowego klasyka Johnny'ego Adamsa „ Reconsider Me ” , w którym zaprezentował swój falset i wysoki tenor. Piosenka osiągnęła drugie miejsce w sierpniu tego roku i była drugim co do wielkości hitem country roku 1975.

Felts, który stał się znany fanom jako „Narvel the Marvel”, nadal odnosił sukcesy przez całe lata 70-te. W jego serii hitów znalazł się remake „Lonely Teardrops”, który stał się jego ostatnim hitem z pierwszej dziesiątki latem 1976 roku, oraz cover utworu „Funny How Time Slips Away” Williego Nelsona. W 1979 roku miał także numer 14 country z „Everlasting Love”. Pionierski wkład Narvela Feltsa w gatunek został doceniony przez Rockabilly Hall of Fame.

Jest żonaty z Lorettą Stanfield. Z ich małżeństwa zrodziło się dwoje dzieci, chociaż 14 września 1995 r. Stracili jedynego syna w wieku 31 lat, Alberta Narvela Jr. (znanego jako Bub), w wyniku wypadku samochodowego. Kiedyś Bub grał na perkusji dla swojego ojca. Jeden z jego albumów jest poświęcony jego synowi. Obecnie mieszka w Malden w stanie Missouri, gdzie okazjonalnie występuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Honey Love/Genavee	Narvel Felts	02.1960	-	90[2]	Pink 702	[written by McPhatter,Wexler]
Drift Away/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	07.1973	-	-	Cinnamon 763	[written by Mentor Williams][produced by Farah Production][8[11].Country Chart]
All In The Name Of Love/Before You Have To Go	Narvel Felts	11.1973	-	-	Cinnamon 771	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][13[8].Country Chart]
When Your Good Love Was Mine/Fraulein	Narvel Felts	02.1974	-	-	Cinnamon 779	[written by J. Foster, B. Rice][14[9].Country Chart]
Until The End Of Time/Someone To Give My Love To	Narvel Felts and Sharon Vaughn	06.1974	-	-	Cinnamon 793	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Farah Production][39[2].Country Chart]
I Want To Stay/Wrap Your Arms Around The World	Narvel Felts	06.1974	-	-	Cinnamon 798	[written by Jerry Foster, Bill Rice][produced by Farah Production][26[5].Country Chart]
Raindrops/Tilted Cup Of Love	Narvel Felts	10.1974	-	-	Cinnamon 809	[written by Dee Clark][33[4].Country Chart]
Reconsider Me/Foggy Misty Morning	Narvel Felts	05.1975	-	67[6]	ABC Dot 17549	[written by Margaret Lewis, Myra Smith][produced by Johnny Morris][2[14].Country Chart]
Funny How Time Slips Away/No One Knows	Narvel Felts	09.1975	-	-	ABC Dot 17569	[written by W. Nelson][produced by Johnny Morris][12[9].Country Chart]
Somebody Hold Me (Until She Passes By)/Away	Narvel Felts	12.1975	-	-	ABC Dot 17598	[written by A. Aldridge, R. Aldridge, S. Richards][produced by Johnny Morris][10[11].Country Chart]
Lonely Teardrops/I Remember You	Narvel Felts	04.1976	-	62[4]	ABC Dot 17620	[written by B. Gordy Jr, T. Carlo][produced by Johnny Morris][5[11].Country Chart]
My Prayer/If Ever Two Were One (Then We Surely Are)	Narvel Felts	08.1976	-	-	ABC Dot 17643	[written by J. Kennedy, G. Boulanger][produced by Johnny Morris][14[6].Country Chart]
My Good Thing's Gone/I'm Afraid To Be Alone	Narvel Felts	12.1976	-	-	ABC Dot 17664	[written by J. Elgin, T. Fuller][produced by Johnny Morris][20[7].Country Chart]
The Feeling's Right/Another Crazy Dream	Narvel Felts	03.1977	-	-	ABC Dot 17680	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Johnny Morris][19[6].Country Chart]
I Don't Hurt Anymore/When We Were Together	Narvel Felts	07.1977	-	-	ABC Dot 17700	[written by J. Rollins, D. Robertson][produced by Johnny Morris][37[2].Country Chart]
To Love Somebody/Remember	Narvel Felts	09.1977	-	-	ABC Dot 17715	[written by B. Gibb, R. Gibb][produced by Johnny Morris][22[6].Country Chart]
Please/Blue Darlin'	Narvel Felts	01.1978	-	-	ABC Dot 17731	[written by Terry Skinner, Kenny Bell][produced by Johnny Morris][34[3].Country Chart]
Runaway/Free	Narvel Felts	04.1978	-	-	ABC 12338	[written by Del Shannon, M. Crook][produced by Johnny Morris ][30[5].Country Chart]
Just Keep It Up/Lonely Lady	Narvel Felts	07.1978	-	-	ABC 12374	[written by Otis Blackwell][produced by Johnny Morris][31[3].Country Chart]
One Run For The Roses/(Darling) Lie To Me	Narvel Felts	11.1978	-	-	ABC 12414	[written by Jerry Chesnut][produced by Johnny Morris ][26[5].Country Chart]
Everlasting Love/Small Enough To Crawl	Narvel Felts	01.1979	-	-	ABC 12441	[written by Buzz Cason, Mac Gayden][produced by Johnny Morris][14[9].Country Chart]
Tower Of Strength/You're A Heartbreaker	Narvel Felts	08.1979	-	-	MCA 41055	[written by Bob Hilliard, Burt Bacharach][produced by Johnny Morris][33[3].Country Chart]

Helena Ferguson

Nowojorska wokalistka Helena Ferguson jest najbardziej znana ze swojego pierwszego wydawnictwa „Where Is The Party?” nie tylko dlatego, że był to niewielki hit, ale także dlatego, że ma zawierać Ohio Players (niewymieniony w czołówce) jako sekcję rytmiczną. Z pewnością jest to przyjemna, melodyjna ballada, w której bardzo dobrze słychać raczej manieryczny styl wokalny Heleny. Mocny kawałek soul z przedmieścia.

„The Loneliness” to super słodki soulowy utwór z pełną aranżacją Horace'a Otta, który dość zaskakująco nie przywrócił jej na listy przebojów. Ale Listen Don't Spoil Our Good Thing lepiej pasuje do tych stron dzięki znacznie bardziej „otwartej” aranżacji orkiestrowej, z samymi dęciakami zamiast smyczków i kilkoma uroczymi wypełnieniami gitarowymi w stylu „południowym” (Eric Gale? Cornell Dupree?). Uwielbiam sposób, w jaki Helena wchodzi w interakcję z dziewczynami śpiewającymi w tle, i jej doskonałe wyczucie czasu „opóźnienia”. Niestety, ostatnie single pani Ferguson dla Congress nie miało ognia jej wcześniejszych nagrań. Nawet znakomita ballada „I'd Attraction Go Blind” została potraktowana raczej bez smaku w przyspieszonym tempie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Is The Party / My Terms	Helena Ferguson	11.1967	-	90[5]	Compass 7009	[written by Billy Frazier][produced by Lincoln Kilpatrick][27[6].R&B Chart]

Gene Barge

James Gene Barge (ur. 9 sierpnia 1926r) to amerykański saksofonista tenorowy i altowy, kompozytor kilku zespołów i aktor. Urodzony w Norfolk w Wirginii w sierpniu 1926 roku, był członkiem-założycielem zespołu The Church Street Five z lat 60-tych, który nagrywał dla lokalnej wytwórni Legrand Records, prowadzonej przez Franka Guidę. W skład zespołu weszli Gene Barge (saksofon), Ron „Junior” Farley (bas), Willie Burnell (fortepian), Leonard Barks (puzon) i Emmet Shields (perkusja).

W 1961 roku The Dovells osiągnęli 2. miejsce na liście Billboard Hot 100 z piosenką zatytułowaną „The Bristol Stomp”, która odnosi się do Bristolu w Pensylwanii i zawiera wers „We ponied and twisted and we rocked with Daddy G”. Ponieważ Gene Barge był wcześniej współautorem „A Night With Daddy 'G' - Part 1” i „A Night With Daddy 'G' - Part 2” (Legrand LEG 1004), wielu nadało mu pseudonim „Daddy G”. Nie wiadomo, czy „Daddy G” w tekście piosenki z 1961 roku miał być Gene Barge, czy biskupem „Daddy” Grace, ewangelistą z Norfolk w Wirginii, którego przemówienie w kościele było inspiracją do nadania nazwy grupie.

Barge przeniósł się z Wirginii do Chicago na początku lat 60-tych, aby poszerzyć swoją karierę muzyczną i aktorską. Pracował z Chess Records w latach 60., grając na sesjach nagraniowych i zapewniając aranżacje wraz z niektórymi pracami produkcyjnymi. W latach 70-tych nadal produkował i aranżował płyty, w tym wczesne hity Natalie Cole. Barge koncertował i grał z takimi sławami jak Fats Domino, Bo Diddley, Big Joe Turner, LaVern Baker, Ray Charles, Chuck Willis, The Rolling Stones i Natalie Cole; miał role w filmach z udziałem Gene'a Hackmana, Chucka Norrisa, Harrisona Forda i Stevena Seagala. W ostatnich latach koncertował także pod pseudonimem „Daddy G”. Barge zagrał także w kilku filmach, w tym Under Siege i The Fugitive.

Kompozycje Gene Barge na listach przebojów

[with Frank Guida & Joseph Royster]
02/1961 A Night with Daddy G (Part 2) The Church Street Five 111.US
05/1961 Quarter to Three Gary U.S. Bonds 1.US/7.UK
05/1966 Quarter to Three The Sir Douglas Quintet 129.US

[with Gary U.S. Bonds]
07/1961 School Is Out Gary U.S. Bonds 5.US
10/1961 School Is In Gary U.S. Bonds 28.US

[with Frank Guida, Patricia Matthews, Joseph Royster]
08/1962 Copy Cat Gary U.S. Bonds 92.US

[with Raynard Miner, Billy Davis , Carl Smith]
03/1965 We're Gonna Make It Little Milton 25.US

[solo]
05/1965 Love Is a 5-Letter Word James Phelps 66.US
04/1968 I Don't Know The Violinaires 121.US

[with Billy Clark]
05/1965 You'll Miss Me (When I'm Gone) Fontella Bass & Bobby McClure 91.US

[with Laura Lee]
04/1968 As Long As I Got You Laura Lee 123.US

[with Jesse Anderson]
04/1970 I Got a Problem Jesse Anderson 95.US

środa, 23 listopada 2022

Gorky' s Zygotic Mynci

Grupa której łagodne nieco cukierkowate brzmienie lokuje pomiędzy psychodelicznym rockiem a prostą muzyką pop.Gorky's Zygotic Mynci była jedną z bardziej nowatorskich i wyróżniających się grup post-brit walijskiej sceny muzycznej połowy lat 90-tej.

Jej niekonwencjonalne instrumentarium polegało na łączeniu brzmienia syntezatorów z trąbką i gitarą steel.Co więcej teksty ich utworów omijały typowe tematy konwencjonalnej muzyki pop-rockowej,co zawężało grono odbiorców.Pomimo to stał się kultową grupą w W.Brytanii i znaną też w Ameryce,obok innego walijskiego zespołu -Super Furry Animals. Gorky's Zygotic Mynci powstał długo przed tym ostatnim i inaczej niż w większości walijskich grup,jej członkowie nie terminowali przedtem w Manic Street Preachers.

Początek zespołu datuje się w połowie lat 80-tych i tworzyli go wówczas: Euros Childs (vocals, keyboards), Megan Childs (violin), John Lawrence (guitar), Richard James (bass), i Euros Rowlands (drums),uczęszczający razem do szkoły w Camarthen.
Pochodzili z wyższych sfer klasy średniej,i tak ojciec Rowlandsa był znanym poetą ,a matka Lawrence' a politykiem.To pomogło im,że będąc jeszcze nastolatkami ,mieli już swoje nagrania i występy na festiwalach,radio i telewizji.Dla niezależnej walijskiej wytwórni Ankst wydali trzy pierwsze płyty długogrające - Tatay, Bwyd Time, Llanfwrog [1 miejsce na independent charts w W.Brytanii] przed ich kontraktem z Mercury podpisanym w 1996r.

W tym samym roku wydają pierwszy album na rynek amerykański, Introducing Gorky's Zygotic Mynci,będący kompilacją nagrań z ich wcześniejszych walijskich płyt,czyniącą z nich jedną z bardziej znanych grup.Na początku 2001 roku wydają akustyczny album The Blue Trees ,będący zapisem ich trasy koncertowej w 2000 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If fingers were xylophones/Moon Beats Yellow	Gorky' s Zygotic Mynci	11.1995	91[1]	-	Ankst 064	[written by Euros Childs][produced by Alan Holmes, Gorky's Zygotic Mynci]
Amber gambler EP.	Gorky' s Zygotic Mynci	07.1996	100[2]	-	Ankst 068	[written by Euros Childs][produced by Alan Holmes, GZM, Gorwel Owen]
Patio song	Gorky' s Zygotic Mynci	11.1996	41[4]	-	Fontana GZMCD 1	[written by Euros Childs][produced by GZM, Gorwel Owen]
Diamond dew	Gorky' s Zygotic Mynci	03.1997	42[4]	-	Fontana GZMCD 2	[written by Euros Childs,Richard James][produced by GZM, Gorwel Owen]
Young girls & happy endings/Dark Night	Gorky' s Zygotic Mynci	06.1997	49[2]	-	Fontana GZMCD 3	[written by Euros Childs][produced by GZM, Gorwel Owen]
Sweet Johnny	Gorky' s Zygotic Mynci	06.1998	60[3]	-	Fontana GZMCD 4	[written by Euros Childs][produced by GZM, Gorwel Owen]
Let' s get together [In our minds]	Gorky' s Zygotic Mynci	08.1998	43[3]	-	Fontana GZMCD 5	[written by Euros Childs][produced by GZM]
Spanish dance troupe/[Do the] Chicken in the jungle/The Johnny Cash lawsuit	Gorky' s Zygotic Mynci	10.1999	47[3]	-	Mantra MNT 47	[written by Euros Childs]
Poodle rockin'	Gorky' s Zygotic Mynci	03.2000	52[3]	-	Mantra MNT 52	[written by Euros Childs][produced by GZM]
Stood on gold/My honey/out on the side	Gorky' s Zygotic Mynci	09.2001	65[2]	-	Mantra MNT 64	[written by Richard James]
Mow The Lawn	Gorky' s Zygotic Mynci	10.2003	110[1]	-	Sanctuary SANSE 226	[written by Euros Childs][produced by GZM, Brian Paulson]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bwydtime	Gorky' s Zygotic Mynci	07.1995	150[1]	-	Ankst 059	[produced by Gorky's Zygotic Mynci,Alan Holmes]
Barafundle	Gorky' s Zygotic Mynci	04.1997	46[3]	-	Fontana 534 7692	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
Gorky 5	Gorky' s Zygotic Mynci	09.1998	67[2]	-	Fontana 5588222	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
Spanish dance troupe	Gorky' s Zygotic Mynci	10.1999	88[2]	-	Mantra MNTCD 1015	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
The blue trees	Gorky' s Zygotic Mynci	11.2000	126[1]	-	Mantra MNTCD 1023	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci]
How i long to feel that summer in my heart	Gorky' s Zygotic Mynci	10.2001	76[1]	-	Mantra MNTCD 1025
Sleep/Holiday	Gorky' s Zygotic Mynci	09.2003	132[1]	-	Sanctuary SANCD-183	[produced by Gorwel Owen, Gorky's Zygotic Mynci, Brian Paulson]

Gov't Mule

Gov't Mule – amerykański zespół rockowy, założony w 1994 roku. Grupa powstała pierwotnie jako projekt działający w przerwach w działalności nagraniowej zespołu The Allman Brothers Band, z inicjatywy jego członków Warrena Haynesa i Allena Woodyego oraz Matta Abtsa. W 1997 roku Haynes i Woody odeszli z Allman Brothers Band, w pełni koncentrując się na Gov't Mule.

Historia zespołu zaczyna się w roku 1994, kiedy Warren Haynes i Allen Woody, na co dzień członkowie The Allman Brothers Band, wspólnie z perkusistą Mattem Abtsem powołują do życia projekt o nazwie Gov’t Mule. Debiutancki album zespołu Gov't Mule ukazuje się w roku 1995. Muzyka jaką zaproponowali na nim artyści zgoła różni się od tej do jakiej przyzwyczaili swoich fanów Haynes i Woody występując w The Allman Brothers Band. 31 grudnia 1995/96 w nowojorskiej Roseland Ballroom nagrywają materiał na pierwszy album live, którego premiera ma miejsce w pażdzierniku 1996 (Live at Roseland Ballroom).

W roku 1997 Haynes i Woody odchodzą z The Allman Brothers Band, a w lutym 1998 nagrywają drugi studyjny krążek Dose. Zespół bardzo dobrze czuje się na koncertach live, czego dowodem jest materiał zarejestrowany 31 grudnia 1997/98 w Roxy Music Theatre w Atlancie i wydany na podwójnym krążku 23 marca 1999 jako Live with a little help from our friends. Kilka miesięcy póżniej w listopadzie wytwórnia Capricorn Recors wychodzi naprzeciw oczekiwaniom fanów i wydaje poczwórne wydawnictwo Live with a little help from our friends, uzupełnione o resztę nagrań z tego występu.

Trzeci studyjny album zespołu Live before Insanity pojawia się w lutym 2000 roku, a obok trójki muzyków w czasie nagrań gościnnie wystąpili m.in. Hook Herrera, Ben Harper i John Neel. Niestety latem tego roku w nieznanych okolicznościach umiera Allen Woody. Niecały miesiąc póżniej, Haynes i Abts organizują specjalny koncert poświęcony jego pamięci One for Woody benefit, w którym obok wspomnianej dwójki udział biorą m.in. The Allman Brothers Band, Grateful Dead, The Black Crowes.

Na początku roku 2001, Haynes wraca do Allmanów i od tej pory dzieli czas na granie w Gov’t Mule, The Allman Brothers Band i także wspiera solowe projekty m.in. Phila Lesha. W roku 2001 i 2002 ukazują się dwa albumy zespołu The Deep End, Volume 1 oraz The Deep End, Volume 2, na których u boku Haynesa i Abtsa, wystąpili ulubieni gitarzyści basowi Woody’ego, (m.in. Jack Bruce, Mike Gordon, Les Claypool, Flea).
Trasa koncertowa The Deepest End jaka miała miejsce rok póżniej zgromadziła na scenie (oprócz muzyków biorących udział w sesjach nagraniowych albumów The Deep End), także wielu innych gitarzystów basowych oraz znamienitych klawiszowców m.in. Chuck Leavell, Page McConnell, Danny Louis. Całość zarejestrowano i wydano w maju 2003 roku na podwójnym albumie The Deepest End oraz płycie DVD. Po tym wydarzeniu na stałe do zespołu zostali zaangażowani Danny Louis (instrumenty klawiszowe) i Andy Hess (gitara basowa). Już w czteroosobowym składzie Gov’t Mule nagrywają Deja Voodoo (2004) oraz High & Mighty (2006).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Deep End - Volume 1	Gov't Mule	11.2001	-	128[1]	ATO 21 502	[produced by Michael Barbiero]
The Deep End - Volume 2	Gov't Mule	10.2002	-	117[1]	ATO 21 507	[produced by Warren Haynes ,Michael Barbiero,John Cutler ,Les Claypool]
The Deepest End: Live in Concert	Gov't Mule	10.2003	-	153[1]	ATO 21 517	[gold-US][produced by Chris Tetzeli, Warren Haynes]
Déja` Voodoo	Gov't Mule	10.2004	-	86[1]	ATO 21 528	[produced by Michael Barbiero, Warren Haynes]
High & Mighty	Gov't Mule	09.2006	-	62[2]	ATO 21 555	[produced by Gordie Johnson, Warren Haynes]
Mighty High	Gov't Mule	03.2007	-	106[1]	ATO 21 585	-
By a Thread	Gov't Mule	11.2009	-	34[3]	Evil Teen 12052	[produced by Gordie Johnson,Warren Haynes]
Mulennium	Gov't Mule	08.2010	-	49[3]	Evil Teen 12102	-
Shout!	Gov't Mule	10.2013	-	32[2]	Blue Note B001880402	[produced by Gordie Johnson, Gov't Mule, Warren Haynes]
Dark Side of the Mule	Gov't Mule	01.2015	-	99[1]	Evil Teen 1218	[produced by Warren Haynes]
Sco-Mule	Gov't Mule Featuring John Scofield	02.2015	-	96[1]	Evil Teen 1221	[produced by Warren Haynes]
The Tel-Star Sessions	Gov't Mule	08.2016	-	104[1]	Evil Teen 1227	[produced by Bud Snyder, Gov't Mule]
Revolution Come...Revolution Go	Gov't Mule	07.2017	-	35[1]	Fantasy FAN 00142	[produced by Don Was, Gordie Johnson , Warren Haynes]
Heavy Load Blues	Gov't Mule	11.2021	-	158[1]	Fantasy FAN 01449	[produced by Warren Haynes & John Paterno]

Charlie Gracie

Prawdziwe nazwisko-Charles Anthony Graci,ur.14.05.1936r w Filadelfii,gitarzysta i autor piosenek,znany jako wykonawca rock'n'rolowego standardu "Butterfly",#1 na Hot 100 Billboard w 1957r.Był jednym z pionierów rock'n'rolla w Filadelfii.

Swoją muzyczną karierę zaczął w wieku 14 lat występując w telewizyjnym show Paula Whitemana.Korzystał z każdej sposobności doskonalenia-stąd występy w lokalnych lokalach,radio,telewizji a nawet na przyjęciach weselnych.Podczas swoich radiowych występów został dostrzeżony przez właściciela wytwórni Cadillac,a właściwie usłyszany podczas jego samochodowej podróży do Nowego Jorku.Był tak zafascynowany głosem młodego wokalisty,że natychmiast podpisał z nim kontrakt.To doprowadziło do wydania pierwszego singla -Boogie Woogie Blues,i występu w TV show "Bandstand" prowadzonym przez Boba Hornsa.

Po wydaniu dwóch następnych singli,przechodzi do 20Th Century,gdzie nagrywa cztery następne małe płyty,balansując pomiędzy różnymi stylami jak:Jump blues,gospel i country boogie.W 1956r powstaje w Filadelfii nowa wytwórnia ,Cameo Records.Jej właściciele w poszukiwaniu talentów,rok póżniej podpisali kontrakt z Gracie.Dysponując 600$ budżetu,wyprodukowali w studio płytę ,która odmieniła ich życie.Był nim szlagier "Butterfly",który sprzedał się w ilości 2mln egzemplarzy,przynosząc im złotą płytę,a wytwórni pieniądze ,które zapewniły jej egzystencje przez kilka następnych lat.

Sukces zapewnił młodemu artyście występy w renomowanych programach telewizyjnych minn. u Eda Sullivana,Dicka Clarka czy Alana Freeda.Odbywał też turnee z Chuckiem Berry,Everly Brothers,Bo Didley'em i swoim przyjacielem Eddie Cochranem.Był drugim rock'n'rolowym artystą odbywającym turnee po W.Brytanii.Stało to się na przełomie 1957 i 1958r,gdy wystąpił w londyńskim Palladium i Hippodrome.Pośród widowni znalazły się wtedy przyszłe wielkie gwiazdy rocka-Graham Nash,członkowie Beatles,Rolling Stones,Joe Cocker i Van Morrison.

W odróżnieniu od szefów Cameo zainfekowanych syndromem "nastoletnich idoli",Gracie nie poddał się tej manii,chcąc zachować niezależność przenosi się z wytwórni do wytwórni.Nagrywa dla Coral,Roulette,Felsted i Diamond,wykonując głównie repertuar rhythm'n'bluesowy.Już bez rynkowych sukcesów kontynuje występy w klubach,teatrach przez następne 30 lat,aż do lat 90-tych.Jest fanatykiem rodziny,od 40-tu lat jest żonaty z Joan,ma dwoje dzieci.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Butterfly /Ninety-nine ways	Charlie Gracie	02.1957	12[8]	1[2][17]	Cameo 105	[gold-US][written by Anthony September][10[6].R&B Chart]
Fabulous /Just lookin'	Charlie Gracie	05.1957	8[16]	16[15]	Cameo 107	[written by Harold Land/Jon Sheldon]
I Love You So Much It Hurts/Wandering Eyes	Charlie Gracie	08.1957	14[4] side B:6[12]	71[3]	Cameo 111	[A:written by Floyd Tillman][B:written by Kal Mann,Bernie Lowe,Hal Norton][#1 country hit by Jimmy Wakely w 1948r]
Cool Baby/(You Got A) Heart Like A Rock	Charlie Gracie	01.1958	26[1]	-	Cameo 118	[written by Otis Blackwell]

Grand Funk Railroad

To założone w 1968 r. trio było pierwszą heavy-rockową grupą ze Stanów, która zdobyła ogromną popularność, a jednocześnie zraziła do siebie równie liczną rzeszę rockowych słuchaczy i krytyków.
W skład zespołu wchodzili: gitarzysta Mark Farner (ur. 29.09.1948 r. we Flint w stanie Michigan), basista Mel Schacher (ur. 3.04.1951 r. w Owosso w stanie Michigan) oraz perkusista Don Brewer (ur. 3.09.1948 r. we Flint).
Farner i Brewer już wcześniej grali razem w grupie Terry Knight And The Pack, popularnej soulowo-rockowej formacji działającej w połowie lat 60. na terenie stanu Michigan. Jeszcze wcześniej Brewer występował w The Jazz Masters.

Po nagraniu dla małej wytwórni Lucky Eleven singla zatytułowanego "I (Who Have Nothing", który dotarł do 46. miejsca w Stanach, do The Pack dołączył Schacher, poprzednio grający w zespole ? And The Mysterians. Wówczas to Knight zmienił status i został menedżerem grupy, przemianowując ją na Grand Funk Railroad (nazwę zapożyczył od stanowej linii kolejowej Grand Trunk Railroad).
W 1969 r. nowo powstałe trio podpisało kontrakt z Capitol Records i natychmiast zdobyło sporą popularność po występach na kilku wielkich festiwalach popowych, m.in. u boku Led Zeppelin i Janis Joplin. Ich pierwsze single dostały się na listy przebojów, a wkrótce potem Grand Funk Railroad udowodnił swą siłę także na rynku albumów. Pierwsza duża płyta On Time dotarła w 1969 r. do 27. miejsca na liście "Billboardu", a wydany zaraz po niej longplay Grand Funk, uplasował się na 11. pozycji.

Latem 1971 r. zespół był już uznawany za jedną z największych atrakcji koncertowych, a w ciągu następnych czterech lat jego albumy zawsze docierały do pierwszej dziesiątki notowań. Spośród nich najlepiej sprzedawał się We 're An American Band, który osiągnął drugą pozycję.
Wielki sukces grupy przypisywano w znacznej mierze nieprzeciętnym umiejętnościom menedżera Knighta. Na przykład w 1970 r. zapłacił sto tysięcy dolarów za ogromny plakat reklamowy na nowojorskim Times Square, promujący płytę Closer To Home, która w rezultacie dostała się na 6. miejsce listy albumów i zapełniła nagraniami wiele rozgłośni radiowych. Na niej to znalazł się m.in. słynny "Inside Looking Out", jedyny przebój zespołu w Europie. Zakrojona na wielką skalę kampania promocyjna nie przyniosła rezultatów w prasie, która nie szczędziła grupie słów krytyki, mimo jej ogromnej popularności wśród publiczności.

Najczęściej Grand Funk Railroad oskarżano o kopiowanie Cream i Led Zeppelin. Nie przeszkodziło to jednak w odniesieniu przez zespół kolejnych sukcesów. Przykładowo w czerwcu 1971 r. Grand Funk stał się drugą - po Beatlesach - grupą, której udało się całkowicie sprzedać koncert na wielkim nowojorskim stadionie Shea. Bilety rozeszły się w ciągu zaledwie 72 godzin. Płyty Grand Funk osiągały coraz wyższe nakłady, nawet wówczas, gdy wiele stacji radiowych zaczęło ignorować ich nagrania. Longplay Live Album z 1970 r., który dotarł do 5. miejsca na liście najpopularniejszych płyt w USA, zawierał m.in. uwielbianą przez fanów kompozycję Farnera "Mean Mistreater".

W następnym roku ukazał się album Survival oraz - na Gwiazdkę - longplay E Pluribus Funk, znany głównie z powodu nietypowej okrągłej okładki. W l972 r. Knight został zwolniony ze swej funkcji, co wywołało serię rozpraw sądowych o odszkodowania rzędu milionów dolarów. Nowym menedżerem grupy został John Eastman, brat Lindy McCartney. W 1973 r. zespół oficjalnie skrócił nazwę do Grand Funk i powiększył skład o czwartego muzyka, Craiga Frosta (ur. 20.04.1948 r. we Flint w stanie Michigan) grającego na instrumentach klawiszowych. Z nowym producentem Toddem Rundgrenem podbili wreszcie rynek singlowy, docierając do pierwszego miejsca amerykańskiej listy przebojów z utworem "We're An American Band". który upamiętniał czas spędzony w trasach koncertowych.

W 1974 r. ich heavyrockowa przeróbka przeboju "Loco-motion", śpiewanego niegdyś przez Little Eve, również dostała się na szczyt zestawień. Nigdy wcześniej w historii amerykańskich list przebojów przeróbka utworu, który w wersji oryginalnej dotarł na pierwsze miejsce, nie dokonała tego samego wyczynu. W 1975 roku, kiedy popularność grupy znacznie zmalała, powróciła ona do pierwotnej nazwy Grand Funk Railroad. Rok później podpisała kontrakt z MCA Records i nagrała album Good Singin', Good Playin', którego producentem był Frank Zappa. Płyta nie dotarła nawet do Top 50, a rozczarowany Farner opuścił kolegów, decydując się na karierę solową. Pozostali muzycy wciąż trzymali się razem, dokooptowując gitarzystę Billy'ego Elworthy'ego i zmieniając nazwę na Flint. Wydali tylko jeden album, który nie odniósł żadnego sukcesu komercyjnego.

W latach 1981-83 Grand Funk reaktywował się, tym razem w składzie Farner, Brewer i basista Dennis Bellinger. Nagrany przez nich w 1981 roku longplay Grand Funk Lives oraz pochodząca z 1983 roku płyta What's Funk?, wydane zostały przez wytwórnię Full Moon. Nie zdoławszy odzyskać dawnej sławy, zespół rozpadł się ponownie, mając na koncie w sumie ponad 20 milionów sprzedanych płyt. Farner powrócił do działalności solowej, a Brewer i Frost przyłączyli się do Boba Segera i jego grupy Silver Bullet Band.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I [Who have nothing]/Numbers	Terry Knight and The Pack	11.1966	-	46[10]	Lucky Eleven 230	[written by Leiber, Stoller, Donida, Mogol][produced by Terry Knight]
Time machine/ High on a Horse	Grand Funk Railroad	09.1969	-	48[11]	Capitol 2567	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Mr Limousine driver/ High Falootin' Woman	Grand Funk Railroad	12.1969	-	97[2]	Capitol 2691	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Heartbreaker/ Please Don't Worry	Grand Funk Railroad	02.1970	-	72[6]	Capitol 2732	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Closer to home [I' m your captain]/ Aimless Lady	Grand Funk Railroad	08.1970	-	22[12]	Capitol 2877	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Mean mistreater/ Mark Says Alright	Grand Funk Railroad	12.1970	-	47[8]	Capitol 2996	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Feelin' alright/ I Want Freedom	Grand Funk Railroad	05.1971	-	54[6]	Capitol 3095	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Gimme shelter/ I Can Feel Him in the Morning	Grand Funk Railroad	08.1971	-	61[6]	Capitol 3160	[written by Mick Jagger, Keith Richards][produced by Terry Knight]
Inside lookin' out/ Paranoid	Grand Funk Railroad	01.1971	40[1]	-	Capitol CL 15 668 [only UK]	[written by Chas Chandler,Eric Burdon][produced by Terry Knight]
Footstompin' music/ I Come Tumblin'	Grand Funk Railroad	01.1972	-	29[11]	Capitol 3255	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Upsetter/ No Lies	Grand Funk Railroad	04.1972	-	73[5]	Capitol 3316	[written by Mark Farner][produced by Terry Knight]
Rock' n' roll soul/ Flight of the Phoenix	Grand Funk Railroad	09.1972	-	29[13]	Capitol 3363	[written by Mark Farner][produced by Grand Funk Railroad ]
We' re an american band/ Creepin'	Grand Funk	07.1973	-	1[1][17]	Capitol 3660	[written by Don Brewer][produced by Todd Rundgren]
Walk like a man/ The Railroad	Grand Funk	11.1973	-	19[12]	Capitol 3760	[written by Don Brewer,Mark Farner][produced by Todd Rundgren]
The Loco-motion/ Destitute & Losin'	Grand Funk	03.1974	-	1[2][20]	Capitol 3840	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Todd Rundgren]
Shinin' on/ Mr. Pretty Boy	Grand Funk	07.1974	-	11[11]	Capitol 3917	[written by Don Brewer,Mark Farner][produced by Todd Rundgren]
Some kind of wonderful/ Wild	Grand Funk	12.1974	-	3[13]	Capitol 4002	[written by John Ellison, J. Ellison][produced by Jimmy Ienner]
Bad time/ Good & Evil	Grand Funk	04.1975	-	4[15]	Capitol 4046	[written by Mark Farner][produced by Jimmy Ienner]
Take me/ Genevieve	Grand Funk Railroad	01.1976	-	53[5]	Capitol 4199	[written by Don Brewer,Craig Frost][produced by Jimmy Ienner]
Sally/ Love is Dyin'	Grand Funk Railroad	03.1976	-	69[4]	Capitol 4235	[written by Don Brewer][produced by Jimmy Ienner]
Can you do it/ 1976	Grand Funk Railroad	08.1976	-	45[7]	MCA 40 590	[written by Richard Street, Thelma Gordy][produced by Frank Zappa]
Stuck in the Middle/No reason why	Grand Funk Railroad	12.1981	-	108[1]	Full Moon 49 866	[written by Mark Farner][produced by Andrew Cavaliere, Bob Destocki]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On time	Grand Funk Railroad	08.1969	-	27[55]	Capitol 307	[gold-US][produced by Terry Knight]
Grand Funk	Grand Funk Railroad	12.1969	-	11[67]	Capitol 406	[platinum-US][produced by Terry Knight]
Closer to home	Grand Funk Railroad	06.1970	-	6[63]	Capitol 477	[2x-platinum-US][produced by Terry Knight]
Live album	Grand Funk Railroad	11.1970	-	5[62]	Capitol 633	[2x-platinum-US][produced by Terry Knight]
Survival	Grand Funk Railroad	04.1971	-	6[40]	Capitol 764	[platinum-US][produced by Terry Knight]
E pluribus funk	Grand Funk Railroad	11.1971	-	5[30]	Capitol 853	[platinum-US][produced by Terry Knight]
Mark ,Don and Mel 1969-71	Grand Funk Railroad	04.1972	-	17[27]	Capitol 11 042	[gold-US][produced by Terry Knight]
Phoenix	Grand Funk Railroad	09.1972	-	7[27]	Capitol 11 099	[gold-US][produced by Grand Funk Railroad]
We' re an american band	Grand Funk Railroad	07.1973	-	2[35]	Capitol 11 207	[platinum-US][produced by Todd Rundgren]
Shinin' on	Grand Funk Railroad	03.1974	-	5[29]	Capitol 11 278	[gold-US][produced by Todd Rundgren]
All the girls in the world beware	Grand Funk Railroad	12.1974	-	10[24]	Capitol 11 356	[gold-US][produced by Jimmy Ienner]
Caught in the act	Grand Funk	08.1975	-	21[10]	Capitol 11 445	[produced by Jimmy Ienner, Shannon Ward, Bryan Kelley]
Born to die	Grand Funk	01.1976	-	47[11]	Capitol 11 482	[produced by Jimmy Ienner]
Good singing, good plaing	Grand Funk	08.1976	-	52[9]	MCA 2216	[produced by Frank Zappa]
Grand Funk Hits	Grand Funk	11.1976	-	126[5]	Capitol 11 579	[produced by Grand Funk,Todd Rundgren,Jimmy Ienner]
Grand Funk Lives	Grand Funk	10.1981	-	149[5]	Full Moon 3625
Capitol Collector' s Series	Grand Funk	03.1999	-	40[1]	Capitol 90 608	[gold-US]