Z archiwum...rocka

środa, 16 listopada 2022

Firelight

Firelight - maltański zespół muzyczny założony w 2013 roku, reprezentant Malty podczas 59. Konkursu Piosenki Eurowizji w 2014 roku.

Zespół Firelight powstał w 2013 roku z inicjatywy wokalisty i kompozytora Richarda Edwardsa Micallefa, który gra także na instrumentach perkusyjnych, gitarze akustycznej i cymbałach appallaskich. W skład formacji weszła jego siostra, Michelle Mifsud (grająca na fortepianie), dwaj bracia - chórzysta Wayne William i gitarzysta Daniel Micallef, a także kontrabasista Tony Polidano oraz Leslie Decesare grający na perkusji i harmonijce ustnej.

W listopadzie 2013 roku zespół zgłosił się do udziału w maltańskich eliminacjach do 59. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Coming Home”, który został zakwalifikowany do stawki półfinałowej jako jedna z dwudziestu propozycji wyłonionych spośród 210 kandydatur nadesłanych do siedziby stacji. Na początku lutego grupa wystąpiła w półfinale selekcji i awansowała do finału, ostatecznie zajmując w nim pierwsze miejsce, zostając tym samym reprezentantem Malty podczas Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w 2014 roku w Kopenhadze.

W maju Firelight otworzył stawkę półfinałową drugiego półfinału Konkursu Piosenki Eurowizji, kwalifikując się do finału z dziewiątego miejsca. Podczas koncertu finałowego widowiska, który odbył się 10 maja, zespół zajął 23. miejsce, zdobywając łącznie 32 punkty. Po opublikowaniu szczegółowych wyników głosowania telewidzów i krajowych komisji jurorskich okazało się, że maltańska propozycja uplasowała się na szóstym miejscu rankingu jurorskiego oraz na 24. lokacie w głosowaniu widzów, zdobywając tym samym jedne z najbardziej rozbieżnych rezultatów spośród wszystkich reprezentantów w konkursie, podobnie jak duet Donatan i Cleo z Polski, którzy zostali ocenieni znacznie lepiej przez publiczność niż sędziów (23. miejsce).

Pod koniec września tego samego roku zespół wydał swoją debiutancką płytę studyjną zatytułowaną Backdrop of Life, którą promowały single „Coming Home” i „Talk Dirty”. W listopadzie formacja wystąpiła jako muzyczny gość specjalny krajowych eliminacji do 60. Konkursu Piosenki Eurowizji, natomiast w grudniu opublikowała pierwszą w dorobku świąteczną piosenkę - „Christmas Day”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Coming Home	Firelight	05.2014	82[1]	-	UMC DK2DY 1400050	[written by Richard Micallef]

Fireman

The Fireman to nazwa projektu muzyków Paula McCartneya i Youth, aka Martin Glover. Ideą nadania imienia The Fireman jest to, że ojciec Paula McCartneya był strażakiem pomocniczym podczas II wojny światowej.

Na początku października 1992 roku w Hog Hill Mill w studiu nagraniowym Paula McCartneya w Sussex rozpoczęły się prace nad pierwszym albumem Strawberries Oceans Ships Forest, gdzie Youth przygotował próbki i nowe miksy utworów z albumu Off the Ground z inżynierem dźwięku Chrisem Potterem i programistą Mattem Austinem, wyprodukował, a następnie wykorzystano wypowiedziane słowa z piosenek The Broadcast i Reception, zarówno z albumu Wings Back to the Egg, jak i „Mellotron Loops”. Paul McCartney grał na akustycznym basie, flecie i banjo, który był również używany do miksów. Po czterech dniach album został ukończony 11 października 1992 roku i wydany 15 listopada 1993 roku pod pseudonimem The Fireman.

W lutym 1998 roku Paul McCartney wrócił z Youth do Hog Hill Mill Studio i ukończył kolejny album, Rushes nagrano nowo skomponowane piosenki, które są zasadniczo atmosferyczną muzyką instrumentalną. Album został wydany 21 września 1998 roku. 2 października 1998 roku The Fireman wystąpił w masce w Abbey Road Studios (Studio 1) i zaprezentował na żywo miksy pięciu piosenek z ich albumu Rushes, dodając dodatkowe instrumenty i wokale. Występ był transmitowany na stronie The Fireman.

21 sierpnia 2000 roku Paul McCartney wydał eksperymentalny album Liverpool Sound Collage, który składa się z kolaży dźwiękowych zebranych przez McCartneya z różnych nagrań dźwiękowych. Youth był odpowiedzialny za kolaż dźwiękowy Real Gone Dub Made in Manifest in the Vortex of the Eternal Now, który jest również wymieniony na albumie jako artysta obok Paula McCartneya, The Beatles i Super Furry Animals. Od grudnia 2007 do czerwca 2008 Paul McCartney i Youth nagrali swój trzeci album w ciągu 13 dni w Hog Hill Mill Studios. Album Electric Arguments na początku nagrań nie miał koncepcji, dlatego dopiero w trakcie prac zdecydowano się wyposażyć utwory instrumentalne w wokale, tak że gotowy album trudno odróżnić od konwencjonalnego albumu studyjnego Paula McCartneya, ze względu na mniej piosenek eksperymentalnych, utwory Sing the Changes i Highway były również grane podczas trasy koncertowej Paula McCartneya w 2009 roku.

Podczas promocji wydania albumu Electric Arguments ujawniono tożsamość The Fireman i wspomniano, że za pseudonimem stoją Paul McCartney i Youth. Piosenka Sing the Changes znajduje się również na składance McCartneya Pure McCartney , wydanej w 2016 roku. 17 czerwca 2013 roku ukazała się poprzednia ostatnia współpraca McCartneya i Youth, singiel Out of Sight został wydany pod nazwą artysty The Bloody Beetroots feat. Paul McCartney & Youth, ponownie śpiewa McCartney.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Electric Arguments	Fireman	12.2008	79[1]	-	One Little Indian TPLP 1003CD	[produced by The Fireman]

Red Garland

Właśc. William M. Garland, ur. 13.05.1923 w Dallas w stanie Teksas (USA), zm. 23.04.1984.
Garland zdecydował się na grę na fortepianie dość późno, po wcześniejszej nauce na instrumentach stroikowych. Choć początkowo pozostawał pod wpływem pianistów mainstremowych, pod koniec lat 40. wybrał bebop i akompaniował m.in. Charliemu Parkerowi i Fatsowi Navarro. Nie przestawał też współpracować z przedstawicielami poprzedniej epoki, wyśmienitymi saksofonistami ery swingu: Colemanem Hawkinsem oraz Benem Websterem.

W 1955r dołączył na trzy lata do modern jazzowego kwintetu Milesa Davisa. Przez następne 10 lat prowadził własne trio, z którym dokonał wielu historycznych nagrań, ale w 1968 wypadł z obiegu, gdy przeniósł się do Teksasu. Pod koniec następnej dekady wrócił na estradę i do studia i coraz częściej postrzegany był jako solista: nie grał nazbyt ekspansywnie, lepiej się czuł w bardziej lirycznej stylistyce. W historii jazzu zapisał się przede wszystkim jako członek wybornej sekcji rytmicznej, z Paulem Chambersem i Phillym Joe Jonesem, należącej m.in. do jednej najlepszych grup Davisa, gdzie jego wyrafinowana technika oraz stosowanie akordów substytutowych i blokowych stały się wzorem dla wielu współczesnych pianistów.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crossings	Red Garland	.1978	-	44.Jazz Albums	Galaxy GXY 5106	-
Red Alert	Red Garland	.1978	-	35.Jazz Album	Galaxy GXY-5109	-
Equinox	Red Garland	.1979	-	28.Jazz Album	Galaxy GXY-5115	-
Saying Something	Red Garland	.1979	-	46.Jazz Album	Fantasy/Prestige 24090	-

Rocco Granata

Rocco Granata (ur. 16 sierpnia 1938) to belgijski piosenkarz, muzyk i harmonista.
Granata urodził się w Figline Vegliaturo, Kalabria, południowe Włochy, ale jego rodzice wyemigrował do Belgii, gdy miał dziesięć lat. Ojciec Rocco był górnikiem w kopalni węgla kamiennego. Piosenki "Manuela" i "Marina" w 1959 roku stały się międzynarodowym hitem w Belgii jak również w całej Europie oraz w Ameryce.

W 1989 roku taneczny remix Marina ponownie przekroczył granice Belgii jak również Włoch i Niemiec.
W marcu 2000 roku został uhonorowany ZAMU Lifetime Achievement Award przez belgijski przemysł muzyczny.
Granata wydał około 65 albumów w ciągu swojej kariery.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Marina / Manuela	Rocco Granata	11.1959	-	31[11]	Laurie 3041	[written by Rocco Granata][produced by Rocco Granata]

Roger Glover

Urodził się 30.11.1945 roku w Brecon w hrabstwie Powys, Walia. Profesjonalną karierę muzyczną gitarzysty basowego rozpoczął w momencie, kiedy jego własna grupa The Madisons połączyła się z podobnie grającymi The Lightnings, aby stworzyć Episode Six.

W latach 1966-69 ta popularna formacja wydała dziewięć singli, ale eklektyczne zainteresowania jej członków - harmonijny pop, muzyka "środka" i gra stylizowana na rock progresywny - groziły komercyjnym impasem. W związku z tym sfrustrowany Glover oraz wokalista Ian Gillan przyjęli propozycję dołączenia się do Deep Purple, gdzie zdobyli ogromną międzynarodową sławę.

Nieporozumienia z gitarzystą Ritchiem Blackmore'em doprowadziły jednak do wyrzucenia Glovera z grupy w 1973 r., chociaż nominalnie pozostał on szefem repertuarowym wytwórni Purple Records należącej do zespołu. Nieco później Glover rozpoczął udaną karierę producenta i muzyka sesyjnego, pracując z Nazareth, Status Quo, Judas Priest i Rorym Gallagherem. W 1974 r. poproszono go o napisanie muzyki do rock-opery "The Butterfly Ball And The Grasshopper's Feast", równocześnie z którą powstała książka ilustrowana przez Alana Aldridge'a oraz film animowany. Przy powstawaniu albumu pomagali m.in. David Coverdale, Glenn Hughes oraz Ronnie James Dio.

Kolejna solowa płyta Glovera, Elements z 1978 r. ukazała inne oblicze muzyka, jako twórcy rozbudowanych form rockowych. W 1979 r. Roger zupełnie zaskoczył wszystkich, przyłączając się do grupy Rainbow Ritchiego Blackmore'a. W 1984 r. nagrał kolejny solowy album Mask, by tuż po jego ukazaniu się na rynku, ponownie wylądować w Deep Purple. W 1988 r. Glover wespół z Ianem Gillanem firmował dość zaskakującą i sympatyczną płytę Accidentally On Purpose, po czym w pełni skoncentrował się na pracy w Deep Purple. Z tym zespołem w 1991 i 1993 roku wystąpił m.in. w Polsce.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love is all/Old blind mole/Magician moth	Roger Glover	11.1974	-	-	Purple PUR 125	[written by Roger Glover, Eddie Hardin][written by Roger Glover]
Little chalk blue/Sitting in a dream	Roger Glover	10.1975	-	-	Purple PUR 128
The mask/You' re so remote	Roger Glover	06.1984	-	102[3]	Polydor 678	[written by Roger Glover, Roussel][written by Roger Glover]
Dislocated /Chet	Roger Glover & Ian Gillan	12.1987	-	-	Ten Records TENT 193	[written by Roger Glover, Ian Gillan][written by Roger Glover, Ian Gillan]
I can' t dance to that/Purple people eater	Roger Glover & Ian Gillan	02.1988	-	-	Virgin 109 706
Clouds and rain/I thought no	Roger Glover & Ian Gillan	02.1988	-	-	Virgin 109 895
She took my breath away/Cayman Islands	Roger Glover & Ian Gillan	02.1988	-	-	Virgin VS 1041	[written by Roger Glover, Ian Gillan][written by Roger Glover, Ian Gillan]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The butterfly ball	Roger Glover & Guests	11.1974	-	142[8]	Purple TPSA 7514	[produced by Roger Glover, Alan G. Rainer]
Elements	Roger Glover	04.1978	-	-	Polydor Super 2391 306	[produced by Roger Glover, Martin Birch]
The mask	Roger Glover	06.1984	-	101[12]	Polydor POLD 5139	[produced by Roger Glover]
Snapshot	Roger Glover & The Guilty Party	09.2002	-	-	Eagle Records EAGCD 229	[produced by Peter Denenberg, Roger Glover]

Tiny Grimes

Lloyd "Tiny" Grimes (ur. 7 lipca 1916 w Newport News, Wirginia, zm. 4 marca 1989 w Nowm Jorku) – amerykański gitarzysta grający przede wszystkim jazz i R&B.; Członek trio Arta Tatuma w latach 1943-44, ponadto uznany muzyk sesyjny (nagrywał m.in. z Charlie'em Parkerem).

Grimes zaczął swoją przygodę muzyczną grając na perkusji. W 1940 roku dołączył do zespołu Cate And A Fiddle jako gitarzysta i wokalista. W 1943 roku zaczął grać z Art Tatum Trio, wczesne kompozycje tego tria odznaczają się charakterystycznym stylem Grimesa.
Po opuszczeniu zespołu Tatuma, Grimes zaczął nagrywać z wieloma muzykami, takimi jak między innymi Billie Holiday. Nagrał cztery płyty z Charlie'em Parkerem i wszystkie są one postrzegane do dziś jako doskonałe przykłady wczesnego bebopu: Tiny's Tempo, Red Cross, Romance Without Finance i I'll Always Love You.
W póżnych latach 40-tych nagrał jazzującą wersję Loch Lomond czym zyskał sobie wielką popularność. W międzyczasie założył zespół Tiny "Mac" Grimes and the Rocking Highlanders. Oprócz założyciela, w jego skład wchodził m.in. saksofonista Red Prysock i obarczony mocnym, barytonowym głosem Screamin' Jay Hawkins. Grupa przetrwała do póżnych lat 70-tych nagrywając wiele znakomitych utworów z takimi muzykami jak na przykład: Coleman Hawkins, Illinois Jacquet, Pepper Adams czy Roy Eldridge.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Blues Groove (with Coleman Hawkins)	Tiny Grimes	.1958	-	-	Prestige PRLP 7138	-
Callin' the Blues	Tiny Grimes	10.1958	-	-	Prestige PRLP 7144	-
Tiny in Swingville	Tiny Grimes	.1959	-	-	Prestige SV 2002	-

Baby Records

Baby Records to włoska wytwórnia płytowa założona w 1974 roku przez Freddy'ego Naggiara. Początkowo zlokalizowana na Piazza della Repubblica w Mediolanie, firma przeniosła się później do nowej siedziby przy Via Timavo. Naggiar podpisał kontrakt dystrybucyjny z Yep, a w 1975 roku wytwórnia zdobyła swój pierwszy hit na włoskich listach przebojów dzięki utworowi „Tornerò” z Santo California.

Przez lata Baby Records podpisało kontrakt z wieloma popularnymi zespołami italo disco i electropop, w tym Den Harrow, Gazebo, Albert One, La Bionda, Pino Presti, KID, Spargo, DD Sound, Kimera, Santo California, Al Bano & Romina Power, Ricchi e Poveri, Dario Farina i inni. Wydała także albumy włoskiej gwiazdy muzyki pop z lat 60-tych Rosanny Fratello, albumy z piosenkami dla dzieci śpiewanymi przez Rominę Power i I Cavalieri del Re oraz albumy z muzyką instrumentalną amerykańskiego pianisty i kompozytora Stephena Schlaksa oraz weneckiego zespołu Rondò Veneziano.

W 1983 roku Baby Records wydało Mixage, pierwszy z serii albumów składających się z muzyki tanecznej. Następnie ukazał się Bimbomix, album kompilacyjny skierowany do młodszej publiczności. W 1986 roku nieoficjalny hymn Baby Records zatytułowany Highway To Freedom został wydany przez grupę Fahreinheit 104, w skład której wchodzili piosenkarze, producenci i kompozytorzy Baby Records, w tym Tom Hooker, Maurizio Vandelli, Dario Farina i Jane Hill. Teledysk, nakręcony w kamieniołomie kredy w Kent, zawierał także Eddy'ego Huntingtona wraz z obsadą tysięcy innych osób.

W 1987 roku wydał „Dimmi che cos'è” włoskiego zespołu prog-rockowego Le Orme .

Pod koniec lat 80-tych firma zajęła się produkcjami międzynarodowymi i telewizyjnymi. Udane wydawnictwa w latach 90-tych obejmowały „Once Upon a Time” Down Low i „Only You” supergrupy Rappers Against The Racism, które osiągnęły nowy szczyt list przebojów. W 1994 roku Baby Records zmieniło nazwę na Baby Records International i rozszerzyło swoją działalność na inne obszary, takie jak Niemcy, Anglia i Ameryka Północna.

 

               Single na listach przebojów

BR 012 	1975 	Pupo 	Ti scriverò/La compagnia  50.Ita
BR 023 	1976 	Pupo 	Come sei bella/Ma cosa è stato  42.Ita
BR 036 	1977 	Pupo 	Io solo senza te/Due bicchieri 40.Ita
BR 049 	1977 	Pupo 	Sempre tu/Grazie perché  7.Ita
BR 068 	1978 	Pupo 	Ciao/Gabriella   9.Ita
BR 083 	1979 	Pupo 	Forse/Cercami ancora   4.Ita
BR 50221 	1980 	Pupo 	Cosa farai/Firenze S. Maria Novella   12.Ita
BR 50209 	1980 	Pupo 	Su di noi/Lucia   5.Ita
BR 50251 	1981 	Pupo 	Lo devo solo a te/Lidia a Mosca   10.Ita
BR 028 	1977 	Jocelyn 	Prendi un fiorellino/Cantate il fiorellino  35.Ita
BR 034 	1977 	Christophe 	Adesso si domani no/La fine di un amore  25.Ita
BR 077 	1979 	Enrico Beruschi 	Sarà un fiore?/Prove a Sanremo  25.Ita
BR 086 	1979 	Daniele Pace 	Che t'aggia fa'/Dimmi che t'aggia fa'   30.Ita
BR 051 	1977 	Silvia Annichiarico 	Mugghi/I dinosauri   49.Ita
BR 087 	1979 	Gepy & Gepy 	Angelo blu/Magic music   45.Ita
BR 50200 	1979 	Gepy & Gepy 	Body to body/Oh darling, stay with me   15.Ita
BR 50239 	1981 	Gepy & Gepy 	Teneramente/Serà sarà   25.Ita
BR 090 	1979 	Armonium 	Bambina mia/Come un anno fa  47.Ita
BR 50232 	1981 	Ricchi e Poveri 	Sarà perché ti amo/Bello l'amore  1.Ita
BR 50243 	1981 	Ricchi e Poveri 	M'innamoro di te/Alla faccia di Belzebù  4.Ita
BR 50256 	1981 	Ricchi e Poveri 	Come vorrei/Stasera canto  
BR 50268 	1982 	Ricchi e Poveri 	Made in Italy/Questa sera  
BR 50278 	1982 	Ricchi e Poveri 	Piccolo amore/Perché ci vuole l'amore  8.Ita
BR 50282 	1983 	Ricchi e Poveri 	Mamma Maria/Malinteso  21.Ita
BR 50309 	1983 	Ricchi e Poveri 	Cosa sei/Amarsi un po' 2.Ita
BR 50321 	1984 	Ricchi e Poveri 	Hasta la vista/Acapulco  28.Ita
BR 50333 	1985 	Ricchi e Poveri 	Se m'innamoro/Mami mami  6.Ita
BR 50218 	1980 	Spargo 	You and me/Worry  2.Ita
BR 50236 	1981 	Spargo 	One night affair/Running from your lovin'  10.Ita
BR 50228 	1981 	Paolo Barabani 	Hop hop somarello/Balliamo vuoi  19.Ita
BR 50254 	1981 	Paolo Barabani 	Buon Natale/Neve di primavera  23.Ita
BR 50257 	1981 	Trix 	Patatrac/C'est la vie  A:26.Ita/B:12.Ita
BR 50258 	1982 	Al Bano e Romina Power 	Felicità/Arrivederci a Bahia  1.Ita
BR 50279 	1983 	Al Bano e Romina Power 	Tu, soltanto tu (mi hai fatto innamorare) 14.Ita
BR 50313 	1984 	Al Bano e Romina Power 	Ci sarà/Quando un amore se ne va  1.Ita
BR 50259 	1982 	Mal 	Sei la mia donna/Don't save your love   31.Ita
BR 50269 	1982 	Dario Farina 	Sei la sola che amo/Sei di più  32.Ita
BR 50289 	1983 	Gazebo 	I like Chopin/I like Chopin (instrumental)  2.Ita
BR 50328 	1984 	Gazebo 	Telephone Mama/Strategy  11.Ita
BR 50302 	1983 	Gigi Sabani 	A me mi torna in mente una canzone/Cantate lo jodel  3.Ita
BR 50303 	1983 	Barbara Bouchet 	Se tu fossi bello/Vegetable rap  40.Ita
BR 50384 	1988 	Drupi 	Era bella davvero/Che cos'è  29.Ita
BR 54045 	1987 	Stefano Pulga 	Come Back/Alone Again  32.Ita
BR 54096 	1988 	Den Harrow 	Lies/I Wanna Go  42.Ita

wtorek, 15 listopada 2022

Johnny Mercer

John Herndon Mercer (ur. 18 listopada 1909r w Savannah w stanie Georgia -zm. 25 czerwca 1976r w Los Angeles w Kalifornii) był amerykańskim piosenkarzem, kompozytorem i autorem tekstów. Z evergreenami takimi jak Moon River czy One for My Baby (And One More for the Road), czterokrotny zdobywca Oscara jest jednym z najwybitniejszych autorów piosenek XX wieku.

Syn adwokata z Georgii i agenta nieruchomości, który jako uczeń pisał piosenki, rozpoczął karierę w Nowym Jorku pod koniec lat 20-tych, gdzie początkowo aspirował do roli aktora teatralnego i dostał kilka pomniejszych ról, ale wkrótce rozwinął swoje talenty, jako autor piosenek, po utworze, który napisał, został wykorzystany w musicalu Garrick Gaieties Of 1930 na Broadwayu w 1930 roku. W 1932r Mercer wygrał konkurs talentów jako piosenkarz i został zatrudniony przez Paula Whitemana do swojego niezwykle popularnego big bandu. W następnych latach Mercer występował w duecie z Jackiem Teagardenem i Bingiem Crosbym, śpiewał dla Benny'ego Goodmana (1938/39), a na początku lat 40-tych miał własną audycję radiową Johnny Mercer's Music Shop.

Ponad tuzin jego nagrań znalazło się w pierwszej dziesiątce listy przebojów Billboard, a cztery znalazły się na pierwszym miejscu. Ale Mercer odniósł najtrwalszy sukces jako autor piosenek. W krótkim czasie opublikował wiele piosenek we współpracy z takimi kompozytorami jak Harold Arlen, Hoagy Carmichael, Bernie Hanighen, Jerome David Kern, Matty Malneck, Harry Warren i Richard Whiting, a później zwłaszcza z Henrym Mancinim, które zostały zinterpretowane we współczesnych interpretacjach przez wokalistów takich jak Bing Crosby, Billie Holiday czy Rudy Vallée i orkiestry takie jak Glenna Millera czy Tommy Dorsey'a przez lata dominowali na listach przebojów, czasami stali się wiecznie granymi do dziś i uczyniły Mercera jednym z najwybitniejszych autorów Great American Songbook.

W ciągu swojego życia napisał prawie 1000 piosenek. Mercer, który od 1935 roku pisał także sztuki do wielu hollywoodzkich filmów, czterokrotnie zdobył Oscara (za „On the Atchison”, „Topeka and the Santa Fe” z Harrym Warrenem w 1945 roku, „In the Cool, Cool, Cool of the Evening” z Hoagym Carmichaelem w 1951 oraz za Moon River 1961 i Days Of Wine And Roses 1962, oba z Henrym Mancinim), 14 kolejnych jego piosenek było nominowanych do Oscara, ostatnio Life Is What You Make It 1971. Mercer odniósł również sukces z angielskimi tekstami dla europejskich pieśni, jak Autumn Leaves (Les Feuilles Mortes, 1950), When The World Was Young (Le Chevalier de Paris, 1950) czy Summer Wind (Sommerwind, 1965). Jego piosenki wywarły szczególny wpływ na repertuar Franka Sinatry, z którym Mercer przez dziesięciolecia był również bliskim prywatnym przyjacielem i który nagrał ponad pięć tuzinów swoich piosenek i przez dziesięciolecia trzymał je w programie, w tym klasykę z salonu One, pierwotnie napisany dla Freda Astaire'a dla My Baby i ballady Come Rain lub Come Shine. Jedna z jego ostatnich kompozycji, Empty Tables, została napisana specjalnie dla Sinatry przez Mercera w 1973 roku.

W 1942 roku, wraz z kompozytorem i producentem filmowym Buddym DeSylvą oraz biznesmenem Glennem Wallichsem, Mercer założył firmę fonograficzną Capitol Records, której został pierwszym prezesem. Z artystami takimi jak Paul Whiteman, Ella Mae Morse, Stan Kenton, Jo Stafford, Nat King Cole i Margaret Whiting, Capitol był już odpowiedzialny za szóstą część wszystkich płyt sprzedanych w USA w 1946 roku. W 1955 roku, dwa lata po tym, jak Frank Sinatra dołączył do Capitolu, Mercer sprzedał swoje udziały w wytwórni za miliony. W 1969 Mercer był współzałożycielem Songwriters Hall of Fame i został jej pierwszym prezesem.

Aktywny w ostatnich miesiącach życia Mercer doznał powikłań związanych z guzem mózgu latem 1976 roku. Jeden z jego ostatnich tekstów, When October Goes, do muzyki ułożył w tym samym roku Barry Manilow. W 2004 roku Gene Lees, sam płodny kompozytor i muzyk jazzowy, opublikował obszerną biografię Johnny'ego Mercera. W 2006 roku urodzony w Nowym Orleanie pianista dr. John wydał album Mercernary, na którym ponownie nagrał wiele znanych utworów Johnny'ego Mercera.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Strip Polka/The Air-Minded Executive	Johnny Mercer	09.1942	-	7[6]	Capitol 103	[written by Johnny Mercer]
I Lost My Sugar In Salt Lake City / The Wreck Of The Old	Johnny Mercer	01.1943	-	19[1]	Capitol 122	[written by Johnny Lange, Leon Rene][piosenka z filmu "Stormy weather"]
G. I. Jive/(I'm Going To Sit Right Down And) Write Myself A Letter	Johnny Mercer	01.1944	-	13[5]	Capitol 141	[written by Johnny Mercer]
San Fernando Valley/ Someone's In The Kitchen With Dinah	Johnny Mercer And The Barries	04.1944	-	20[1]	Capitol 150	[written by Gordon Jenkins]
Sam's Got Him/Duration Blues	Johnny Mercer	09.1944	-	19[1]	Capitol 164	[written by Donald Kahn]
Ac-cent-tchu-ate The Positive/ There's A Fellow Waiting In Poughkeepsie [June Hutton And The Pied Pipers]	Johnny Mercer And The Pied Pipers	01.1945	-	1[2][16]	Capitol 180	[written by Harold Arlen,Johnny Mercer][piosenka z filmu Here Comes The Waves"]
Candy/I'm Gonna See My Baby	Johnny Mercer, Jo Stafford And The Pied Pipers	02.1942	-	A:1[1][19];B:12[2]	Capitol 183	[A:written by Mack David,Joan Whitney,Alex Kramer][B:written by Phil Moore]
On The Atchison, Topeka And Santa Fe/Conversation While Dancing	Johnny Mercer And The Pied Pipers	07.1945	-	1[8][19]	Capitol 195	[written by Harry Warren,Johnny Mercer][piosenka z filmu "The Harvey Girls"]
Surprise Party/Camptown Races	Johnny Mercer	11.1945	-	16[1]	Capitol 217	[written by Bob Hilliard,Walter Bishop, Sr.]
Personality/If I Knew Then	Johnny Mercer	01.1946	-	1[2][15]	Capitol 230	[written by Jimmy Van Heusen And Johnny Burke][piosenka z filmu "Road To Utopia"]
My Sugar Is So Refined/Ugly Chile (You're Some Pretty Doll)	Johnny Mercer And The Pied Pipers	08.1946	-	A:11[9];B:22[1]	Capitol 268	[A:written by Lippmann, Dee][B:written by Clarence Williams]
Zip-A-Dee-Doo-Dah/Ev'rybody Has A Laughing Place	Johnny Mercer And The Pied Pipers	12.1946	-	8[8]	Capitol 323	[written by Ray Gilbert,Allie Wrubel][piosenka z filmu "Song Of The South"][#8 hit for Bob B. Sox & The Blue Jeans in 1963]
Winter Wonderland/A Gal In Calico	Johnny Mercer And The Pied Pipers	01.1947	-	A:4[1];B:5[10]	Capitol 316	[A:written by Felix Bernard,Dick Smith][B:written by Robin, Schwartz][A:#2 hit for Guy Lombardo in 1934][B:piosenka z filmu "The Time,The Place and The Girl"]
Huggin' And A Chalkin'/Take Me Back To Little Rock (Arkansas)	Johnny Mercer And The Pied Pipers	01.1947	-	8[7]	Capitol 334	[written by Clancy Hayes, Kermit Goell]
I Do Do Do Like You/Movie Tonight	Johnny Mercer	04.1947	-	13[2]	Capitol 367	[written by Allie Wrubel]
Sugar Blues/Why Should I Cry Over You?	Johnny Mercer	09.1947	-	4[8]	Capitol 448	[written by Clarence Williams, Lucy Fletcher][#2 hit for Clyde McCoy in 1932;#92 hit for Ace Cannon in 1962]
Save The Bones For Henry Jones ('Cause Henry Don't Eat No Meat)/Harmony	Johnny Mercer And The Nat King Cole Trio	10.1947	-	A:12[1];B:12[1]	Capitol 15 000	[A:written by Danny Barker, Vernon Lee][B:written by Johnny Burke, James Van Heusen][B:piosenka z filmu "Variety Girl"]
Baby, It's Cold Outside/I Never Heard You Say	Margaret Whiting And Johnny Mercer	05.1949	-	3[19]	Capitol 57-567	[written by Alex Kramer, Joan Whiting][piosenka z filmu "Neptune's Daughter"]
The Glow Worm/The New Ashmolean (Marching Society And Students Conservatory Band)	Johnny Mercer And The Blue Reys	10.1952	-	30[1]	Capitol 2248	[written by Paul Lincke, Lilla Cayley Robinson]

Kompozycje Johnny Mercera na listach przebojów

  [with Harry Warren]

1938 Something Tells Me  Fats Waller 11.US
     1938 You Must Have Been a Beautiful Baby  Tommy Dorsey and His Orchestra 8.US
     1938 You Must Have Been a Beautiful Baby  Bing Crosby 1.US
     1938 Day Dreaming   Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 8.US
     1938 Jeepers Creepers   Al Donahue and His Orchestra  1.US
     1938 Jeepers Creepers   Larry Clinton and His Orchestra  12.US
     1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe   Johnny Mercer  1.US
     1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe   Bing Crosby  3.US
     1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe   Tommy Dorsey and His Orchestra  6.US
     1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe   Tommy Tucker Time  10.US
     1945 On the Atchison, Topeka and Sante Fe   Judy Garland  9.US  
     1961 You Must Have Been a Beautiful Baby  Bobby Darin 5.US/10.UK 
     1967 You Must Have Been a Beautiful Baby  The Dave Clark Five 35.US


[with  Al Dubin,Harry Warren] 

1938 Garden of the Moon   Red Norvo & His Orchestra  6.US
     1938 Girl Friend of the Whirling Dervish   Guy Lombardo and His Royal Canadians 20.US


[with  Harold Arlen] 

.1941 This Time the Dream's on Me   The Glenn Miller Orchestra 11.US
11/1941	 Blues in the Night   Artie Shaw and His Orchestra 10.US
01/1942 Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me)   Woody Herman and His Orchestra 1.US
02/1942	Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me)  Jimmie Lunceford and His Orchestra 4.US
02/1942  Blues in the Night   Benny Goodman and His Orchestra 18.US
02/1942 Blues in the Night   Dinah Shore 4.US
03/1942 Blues in the Night (My Mama Done Tol' Me)   Cab Calloway 8.US
02/1943 That Old Black Magic   Charlie Barnet and His Orchestra 15.US
03/1943 That Old Black Magic   Freddie Slack and His Orchestra 10.US
04/1943 That Old Black Magic   Horace Heidt and His Musical Knights 14.US
01/1944 My Shining Hour  Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 4.US
01/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive Johnny Mercer 1.US 	
01/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive   Artie Shaw and His Orchestra  5.US
02/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive   Bing Crosby and the Andrews Sisters 2.US
02/1945 Let's Take the Long Way Home   Jo Stafford 14.US
02/1945 Ac-Cent-Tchu-Ate the Positive   Kay Kyser and His Orchestra 12.US
03/1945 One for My Baby (And One More for the Road)   Lena Horne 21.US
07/1945 Out of This World   Tommy Dorsey and His Orchestra 12.US
07/1945 Out of This World  Jo Stafford 9.US
06/1946 Come Rain or Come Shine  Margaret Whiting 17.US
09/1952 Blues in the Night  Rosemary Clooney 17.US
07/1955 That Old Black Magic   Sammy Davis, Jr. 13.US/16.UK
05/1957 One for My Baby   Tony Bennett 49.US
11/1958 That Old Black Magic   Louis Prima & Keely Smith 18.US
01/1968 Come Rain or Come Shine   Ray Charles 98.US


[with  Henry Mancini] 

Moon River Danny Williams 1.UK 1961 
Moon River   Jerry Butler 11.US 1961
Moon River   Henry Mancini and His Orchestra 11.US 1961 
Days of Wine and Roses  Pat Boone 117.US 1963
Days of Wine and Roses   Henry Mancini 33.US 1963
Days of Wine and Roses  Andy Williams 26.US 1963
Charade   Henry Mancini 36.US 1963
Charade    Andy Williams 100.US 1964
Charade    Swing and Sway with Sammy Kaye 36.US 1964
The Sweetheart Tree   Henry Mancini 117.US 1965
The Sweetheart Tree    Johnny Mathis 108.US 1965
Moment to Moment   Frank Sinatra 115.US 1965
Moon River   Greyhound 12.UK 1972

[with Hoagy Carmichael]
.1933 Lazy Bones Mildred Bailey 9.US
.1933 Lazy Bones Don Redman & His Orchestra 4.US
.1933 Lazybones Ted Lewis & His Band 1.US
.1940 Ooh! What You Said The Glenn Miller Orchestra 13.US
.1942 Skylark The Glenn Miller Orchestra 7.US
05/1942 Skylark Harry James and His Orchestra 16.US
05/1942 Skylark Dinah Shore 20.US
07/1942 Skylark Bing Crosby 19.US
08/1951 In the Cool, Cool, Cool of the Evening Bing Crosby and Jane Wyman 11.US
08/1951 In the Cool, Cool, Cool of the Evening Jo Stafford and Frankie Laine 17.US
04/1960 Skylark Michael Holliday 39.UK
05/1971 Lazy Bones Jonathan King 23.UK
12/1984 Skylark Linda Ronstadt 101.US

[with Matty Malneck ]
.1934 If I Had a Million Dollars Richard Himber & His Orchestra 12.US
.1934 If I Had a Million dollars Ozzie Nelson and His Orchestra 17.US
.1934 Pardon My Southern Accent Irving Aaronson & His Commanders 5.US
.1934 Pardon My Southern Accent Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 13.US
.1936 Goody Goody Freddy Martin and His Orchestra 5.US
.1936 Goody Goody Bob Crosby and His Orchestra 7.US
07/1957 Goody Goody Frankie Lymon & the Teenagers 20.US/24.UK

[with Gordon Jenkins]
.1934 P.S. I Love You Rudy Vallée & His Connecticut Yankees 12.US
.1934 You Have Taken My Heart Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 16.US
06/1953 P.S. I Love You The Hilltoppers 4.US
06/1960 P.S. I Love You The Starlets 106.US
09/1963 P.S. I Love You The Classics 120.US

[solo]
.1935 If You Were Mine Teddy Wilson & His Orchestra 12.US
.1936 I'm an Old Cowhand Bing Crosby 2.US
.1936 Welcome Stranger Jimmy Dorsey and His Orchestra 18.US
.1939 You Grow Sweeter as the Years Go By Artie Shaw and His Orchestra 15.US
09/1942 Strip Polka Johnny Mercer 7.US
09/1942 Strip Polka Alvino Rey and His Orchestra 8.US
10/1942 Strip Polka Kay Kyser and His Orchestra 5.US
10/1942 Strip Polka The Andrews Sisters 6.US
01/1943 I Lost My Sugar in Salt Lake City Johnny Mercer 19.US
01/1944 G.I. Jive Johnny Mercer 13.US
05/1944 G.I. Jive Louis Jordan 1.US
03/1945 Dream Pied Pipers 1.US
04/1945 Dream Freddy Martin and His Orchestra 8.US
06/1945 Dream Jimmy Dorsey and His Orchestra 13.US
06/1945 Dream Frank Sinatra 5.US
09/1954 Dream The Four Aces 17.US
04/1955 Something's Gotta Give The McGuire Sisters 15.US
06/1955 Something's Gotta Give Sammy Davis Jr. 9.US/11.UK
05/1957 Bernadine Pat Boone 14.US
06/1958 Dream Betty Johnson 19.US
06/1961 Dream Etta James 55.US
05/1962 Dream Dinah Washington 92.US
02/1969 Dream Sajid Khan 119.US

[with Phil Ohman]
.1936 Dream Awhile Eddy Duchin and His Orchestra 15.US
.1936 Lost Guy Lombardo and His Royal Canadians 1.US
.1936 Lost Hal Kemp and His Orchestra 7.US
09/1950 Dream Awhile Frank De Vol 28.US

[with Fred Astaire]
.1936 I'm Building Up to an Awful Let-Down Fred Astaire 4.US
12/1975 It's Gonna Be a Cold Cold Christmas Dana 4.UK
09/1976 Every Night's a Saturday Night with You The Drifters 29.UK
02/1980 It's Like We Never Said Goodbye Crystal Gayle 63.US
07/1987 Doin' the Crab Michael Barrymore 81.UK

[with Phil Ohman, & Teeter]
.1936 Lost Jan Garber and His Orchestra 6.US

[with Bernie Hanighen]
.1937 Bob White (Whatcha Gonna Swing Tonight) Mildred Bailey 14.US
.1937 Bob White (Whatcha Gonna Swing Tonight?) Bing Crosby and Connee Boswell 1.US
.1938 Weekend of a Private Secretary Red Norvo & His Orchestra 10.US

[with Richard Whiting]
.1937 Have You Got Any Castles, Baby? Gus Arnheim & His Orchestra 11.US
.1937 Have You Got Any Castles, Baby? Dolly Dawn & Her Dawn Patrol 8.US
.1937 Have You Got Any Castles, Baby? Tommy Dorsey and His Orchestra 2.US
.1937 Too Marvelous for Words Leo Reisman and His Orchestra 16.US
.1937 Too Marvelous for Words Bing Crosby 1.US
.1938 I'll Dream Tonight Tommy Dorsey and His Orchestra 14.US
.1938 I've Hitched My Wagon to a Star Jan Garber and His Orchestra 14.US

[with Walter Donaldson]
.1939 (Gotta Get Some) Shut-Eye Kay Kyser and His Orchestra 6.US
.1939 Could Be Johnny Messner & His Orchestra 3.US
.1939 Cuckoo in the Clock Kay Kyser and His Orchestra 5.US
.1939 Gotta Get Some Shuteye Glen Gray and the Casa Loma Orchestra 16.US
.1939 Smarty Pants Eddy Duchin and His Orchestra 17.US
.1940 Mister Meadowlark Bing Crosby and Johnny Mercer 18.US
[with Ziggy Elman]
.1939 And the Angels Sing Count Basie 16.US
.1939 And the Angels Sing Bing Crosby 10.US
10/1944 And the Angels Sing Benny Goodman and His Orchestra 23.US

[with Rube Bloom]
.1939 Day in, Day Out Artie Shaw and His Orchestra 11.US
.1939 Day in, Day Out Kay Kyser and His Orchestra 11.US
.1939 Day in, Day Out Bob Crosby and His Orchestra 1.US
.1940 Fools Rush In (Where Angels Fear to Tread) The Glenn Miller Orchestra 1.US
08/1940 Fools Rush in (Where Angels Fear to Tread) Tony Martin 16.US
08/1940 Fools Rush in (Where Angels Fear to Tread) Tommy Dorsey and His Orchestra 17.US
11/1960 Fools Rush in (Where Angels Fear to Tread) Brook Benton 24.US/50.UK
10/1962 Fools Rush In Etta James 87.US
09/1963 Fools Rush In Ricky Nelson 12.US/12.UK
01/1976 Fools Rush In Joey Porrello 108.US

[with Jimmy McHugh]
.1940 I'd Know You Anywhere The Glenn Miller Orchestra 24.US
.1940 You've Got Me This Way The Glenn Miller Orchestra 12.US
.1941 You're the One (For Me) Orrin Tucker and His Orchestra 21.US
01/1941 You've Got Me This Way Tommy Dorsey and His Orchestra 14.US
01/1941 The Bad Humor Man Jimmy Dorsey and His Orchestra 19.US
01/1941 You've Got Me This Way Jimmy Dorsey and His Orchestra 16.US

[with James "Trummy" Young, Jimmy Mundy]
.1942 Trav'lin' Light Paul Whiteman & His Orchestra 23.US

[with Victor Schertzinger ]
04/1942 Tangerine Jimmy Dorsey and His Orchestra 1.US
04/1942 I Remember You Jimmy Dorsey and His Orchestra 9.US
05/1942 Tangerine Vaughn Monroe 16.US
07/1962 I Remember You Frank Ifield 5.US/1.UK
07/1966 I Remember You Slim Whitman 134.US
01/1976 Tangerine The Salsoul Orchestra 18.US

[with Jerome Kern]
11/1942 Dearly Beloved Johnnie Johnston 15.US
12/1942 Dearly Beloved Dinah Shore 10.US

[with David Raksin]
04/1945 Laura Jerry Wald and His Orchestra 8.US
04/1945 Laura Woody Herman and His Orchestra 4.US
04/1945 Laura Freddy Martin and His Orchestra 6.US
05/1945 Laura Dick Haymes 9.US
06/1945 Laura Johnnie Johnston 5.US
08/1951 Laura Stan Kenton and His Orchestra 12.US

[with Paul Lincke, Heinz Bolten-Backers, Lilla Cayley Robinson]
09/1952 The Glow-Worm The Mills Brothers 1.US/10.UK
10/1952 The Glow Worm Johnny Mercer 30.US

[with Ralph Burns, Woody Herman]
10/1952 Early Autumn Jo Stafford 25.US

[with Gene De Paul]
11/1954 The Lonesome Polecat The McGuire Sisters 28.US
10/1956 Namely You Don Cherry 65.US
10/1956 Love in a Home Doris Day 79.US
10/1956 You Can't Run Away from It The Four Aces 20.US

[with Joseph Kosma, Jacques Prévert]
08/1955 Autumn Leaves Roger Williams 1.US
11/1955 Autumn Leaves Victor Young and His Singing Strings 52.US
11/1955 Autumn Leaves Mitch Miller 41.US
11/1955 Autumn Leaves Jackie Gleason 50.US
11/1955 Autumn Leaves The Ray Charles Singers 55.US
11/1955 Autumn Leaves Steve Allen 35.US
01/1994 Autumn Leaves Coldcut 50.UK

[with Bertolt Brecht, Kurt Weill]
04/1961 The Bilbao Song Andy Williams 37.US

[with Lionel Hampton, Sonny Burke]
10/1962 Midnight Sun The Five Whispers 115.US

[with Sadie Vimmerstedt]
01/1963 I Wanna Be Around Tony Bennett 14.US

[with Elmer Bernstein]
02/1964 Love with the Proper Stranger Jack Jones 62.US

[with Henry Mayer]
07/1965 Summer Wind Wayne Newton 78.US
08/1965 Summer Wind Roger Williams 109.US
09/1966 Summer Wind Frank Sinatra 25.US/36.UK

[with Doris Tauber ]
05/1973 I've Been Drinking Jeff Beck & Rod Stewart 27.UK

[with Barry Manilow]
11/1984 When October Goes Barry Manilow 85.UK

[with Henry Mancini, Franco Migliacci]
04/2011 It Had Better Be Tonight Michael Bublé 74.UK

Fields of the Nephilim

Fields of the Nephilim-grupa brytyjska. Powstała w 1984r w Stevenage w Hertfordshire. Nazwę wzięła od biblijnej rasy gigantów, pochodzącej od zbuntowanych Aniołów, które związały się z Ziemiankami. Założyli ją bracia Paul Wright - g i Nod Wright (właśc. Alexander Wright) - dr, perc, k oraz Tony Pettitt - b, byli muzycy Perfect Disaster. Składu dopełnili Carl McCoy (4.01.1963r, Londyn) - voc, który wcześniej wykonywał z prowincjonalnymi zespołami muzykę reggae, oraz Gary Whisker - s. W 1985r Whisker odszedł, a w Fields Of The Nephilim pojawił się Peter Yates - g, k. W 1990r tylko na koncerty dołączył Paul Chowser - k. Gdy w październiku 1991r odszedł McCoy, aby założyć zespół Nefilim, pozostała czwórka kontynuowała działalność jako Rubicon. W1997r formacja odrodziła się w składzie: McCoy, Wrightowie, Pettitt, ale gdy niebawem Wrightowie odeszli,
by utworzyć Last Rites, McCoy stanął na czele The Nephilim, do którego na jakiś czas pozyskał Pettitta. W 2005r McCoy powrócił do nazwy Fields Of The Nephilim, ale był w tym czasie jedynym stałym członkiem zespołu.

Grupa zadebiutowała w sierpniu 1985r przygotowaną i wydaną własnym kosztem w utworzonej w tym celu firmie Tower czwórką „Burning The Fields". Pięć innych nagrań z tego okresu wypełniło później płytkę „Returning To Gehenna", wydaną przez włoską wytwórnię Supporti Fonograph. Na początku 1986r formacja podpisała umowę z niezależną londyńską firmą Situation Two i dla niej zrealizowała obie płyty. Już w sierpniu 1986r ukazał się singel Power/Secrets/The Tower, a w marcu 1987r następny, Preacher Man/Laura II. W maju 1987r trafił na rynek album „Dawnrazor", nagrany w lutym tego roku w studiu The Lodge w Suffolk przy pomocy Billa Buchanana jako producenta.

Nie w pełni przekonywał jako całość, ale co najmniej kilka utworów, zwłaszcza Preacher Man, Slow Kill' Volcane (Mr. Jealousy Has Returned) i Dawnrazor, sprawiło, że w Fields Of The Nephilim ujrzano prawdziwe objawienie rocka gotyckiego. Recenzenci zwracali co prawda uwagę na podobieństwa do Sisters Of Mercy i The Mission, a także - za sprawą takich kompozycji jak Vet For The Insane i The Tower- do Joy Division, ale dostrzeżono też oryginalne pomysły muzyków, jak sięgnięcie po elementy klasycznego rock'n'rolla i punk rocka (np. w Secrets i Power), oraz porażające intensywnością ekspresji wykonanie i rzadką umiejętność budowania prawdziwie mrocznego klimatu. Na sukces formacji złożyła się wszakże nie tylko wyborna muzyka, lecz również pomysłowy image całej piątki, upodabniającej się w czarnych kapeluszach z szerokim rondem i długich, skórzanych, czarnych płaszczach do bohaterów westernów Sergia Leone. Związek z twórczością włoskiego reżysera uwypuklała zresztą otwierająca płytę przeróbka tematu The Harmonica Man Ennia Morricone z jego klasycznego dzieła Once Upon A Time In The West (Pewnego razu na Dzikim Zachodzie; 1969).

W lipcu 1987r grupa grała w wypełnionym po brzegi londyńskim klubie Marquee, w sierpniu zaprezentowała się z powodzeniem na festiwalu w Reading, a we wrześniu i październiku odbyła pierwszą trasę po Europie. W tym czasie zaproponowała fanom kolejny singel - Blue Water/ln Every Dream Home A Heartache (przeróbka piosenki Roxy Music). W lutym 1988r koncertowała w Stanach, a w maju znowu w kraju - w związku z trasą wydała płytkę Moonchild/Shiva. We wrześniu 1988r ukazał się album „The Nephilim", tak jak poprzedni wyprodukowany przez Buchanana (tym razem we współpracy z całą piątką). Był świadectwem dojrzałości Fields Of The Nephilim. Formacja uwolniła się od jednoznacznych wpływów klasyków muzyki gotyckiej, np. większość utworów zatraciła taneczną skoczność, bezmyślnie przejętą na „Dawnrazor" od Sisters Of Mercy, przez co wzmocnieniu uległ ich prawdziwie rockowy wyraz. Do głosu doszły co prawda inne inspiracje, np. utwór Last Exit For The Lost miał w sobie coś z ducha The End The Doors, ale i w nim czuło się przede wszystkim piętno Fields Of The Nephilim. Większość kompozycji - chociażby Endemoniada, The Watchman, Love Under Will czy właśnie Last Exit For The Lost- stała się swobodniejsza, otwarta na hipnotyczne partie instrumentalne, zwłaszcza gitarowe, nasycone nieco psychodeliczną aurą, umiejętnie współtworzące nastrój niesamowitości i grozy. Jeszcze bardziej demoniczny niż dawniej stał się chrypiący głos McCoya. Płyta, która zyskała sporą popularność, zapisała się w historii nurtu jako dokonanie wyjątkowe, zasługujące wręcz na miano arcydzieła. Grupa promowała ją na wielkiej trasie po kraju, zwieńczonej koncertem w londyńskiej Brixton Academy.

A w listopadzie i grudniu 1988r znowu grała w Stanach. W marcu 1989r była jedną z gwiazd festiwalu The Lords Of The Independence w Bonn w Niemczech. Zaraz zaś potem nagrała utwór Psychonaut na kolejny singel, wydany w maju (z kompozycją Celebrate na stronie B). Po czym zamilkła na ponad rok.
W lipcu 1990 ruszyła na pierwszą od dawna trasę po Wielkiej Brytanii. I jednocześnie przypomniała się fanom singlem For Her Light!Submission, wydanym już przez firmę Beggars Banquet. A we wrześniu dorobiła się trzeciego albumu, „Elizium", nagranego w Park Gate Studios w Battle, wyprodukowanego własnym wysiłkiem przy pomocy Andy'ego Jacksona. Było to kolejne niezwykłe dzieło w jej dorobku. Powiązane w całość, w rodzaj suity, utwory łączyły w sobie cechy muzyki z obu wcześniejszych płyt, młodzieńczą zadziorność „Dawnrazor" (np. For Her Light, Paradise Regained, Submission) i wyrafinowanie „The Nephilim" (np. At The Gates Of Silent Memory, Wail Of Sumer, And There Will Your Heart Be Also). A zarazem zdecydowanie się od niej różniły. Bardziej urozmaicone pod względem formy, faktury, ekspresji i dynamiki, miały w sobie rozmach i smak art rocka - nie tylko udział pianisty Jona Carina, współpracownika Pink Floyd, sprawił, że chwilami mogły się kojarzyć z dokonaniami tego zespołu (np. Wail Of Sumer, And There Will Your Heart Be Also). I chociaż wcale nie zatraciły gotyckiej aury, przez część fanów odebrane zostały z konsternacją. W rezultacie wyborne dzieło nie odniosło aż takiego sukcesu jak poprzednie. A i towarzyszące mu single, oprócz For Her Light także Sumerland (Dreamed) (nowa wersja)/The Watchman (wersja koncertowa) z października 1990r, pojawiły się niżej na listach przebojów. Chociaż październikowo-listopadowa trasa po Niemczech u boku New Model Army sprawiła, że w tym kraju formacja zyskała wtedy popularność większą niż kiedykolwiek w przeszłości. Sukcesem było też tournee po Francji, zorganizowane w styczniu 1991r.

Rodzajem podsumowania działalności grupy okazał się koncertowy album „Earth Inferno" z marca 1991r. Nagrany między sierpniem a listopadem 1990r w Brixton Academy w Londynie, Civic Centre w Wolverhampton i RG Sportshalle w Hamburgu, zawierał efektowne, chociaż może trochę zbyt gładkie wykonania słynnych utworów, jak Preacher Man, Dawnrazor, Moonchild, Love Under Will, Last Exit For The Lost, Psychonaut, For Her Light, At The Gates Of Silent Memory i Sumerland.
Niestety, konflikt między McCoyem a resztą formacji doprowadził w październiku 1991r do jej rozbicia na dwa obozy: Nefilim i Rubicon. W 1997 się odrodziła, ale niebawem znowu się rozsypała. McCoy i Pettitt kontynuowali co prawda działalność w dwójkę, ale wspólne dokonania mieli sygnować nazwą The Nephilim, a nie Fields Of The Nephilim. Jednakże gdy się poróżnili, Pettitt wydał robocze nagrania, których zdążyli dokonać, w firmie Jungle pod nazwą Fields Of The Nephilim.

Najpierw,, w 2000r, ukazał się singel zawierający nowe wersje wczesnych utworów grupy: Trees Come Down, przemianowana na One More Nightmare, i Darkcell, a później, w październiku 2002r, album „Fallen", zawierający premierowe kompozycje, m.in. Dead To The World, From The Fire, Hollow Doll i Fallen, mające w sobie i coś z najdawniejszych dokonań Fields Of The Nephilim,
i coś z metalowej aury twórczości Nefilim.
Faktycznym powrotem Fields Of The Nephilim była dopiero płyta „Mourning Sun" z listopada 2005r, nagrana przez McCoya z towarzyszeniem anonimowych muzyków lub wręcz - jak twierdził on sam - bez niczyjej pomocy, z użyciem sampli. Nawiązywała wprost do stylu grupy z okresu jej największych osiągnięć, ale choć nie brakowało na niej efektowych kompozycji, jak New Gold Dawn, Xiberia (Seasons In The Ice Cage) i Mourning Sun, raziła jednowymiarowym, komputerowym brzmieniem. Wersję limitowaną wzbogacono gotycką przeróbką futurystycznego przeboju duetu Zager And Evans - In The Year 2525.
McCoy próbował trudów aktorstwa; w 1990r wystąpił w futurystycznym thrillerze Hardware Richarda Stanleya, twórcy teledysków do takich utworów Fields Of The Nephilim, jak Preacher Man i Blue Water. Jest też plastykiem, a swoje prace (okładki płyt i książek, animacje komputerowe itp.) sygnuje: SheerFaith.
Paul Wright i Nod Wright z własnym zespołem Last Rites nagrali płyty „Guided By Light" (Dreamcatcher, 2001) i „The Many Forms" (www.lastrites.org, 2005).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Blue Water/In Every Dream Home A Heartache	Fields of the Nephilim	10.1987	75[3]	-	Situation Two SIT 48	[written by Nephilim][produced by Bill Buchanan]
Moonchild (First Seal)/Shiva	Fields of the Nephilim	06.1988	28[3]	-	Situation Two SIT 52	[written by The Nephilim][produced by Bill Buchanan]
Psychonaut (Lib. II)/Celebrate (Second Seal)	Fields of the Nephilim	05.1989	35[3]	-	Situation Two SIT 57	[written byThe Nephilim][produced by Bill Buchanan, The Nephilim]
For Her Light (One)/Submission Two (The Dub Posture)	Fields of the Nephilim	08.1990	54[2]	-	Beggars Banquet BEG 244	[written by The Nephilim, McCoy ][produced by The Nephilim, Andy Jackson]
Sumerland/Phobia (Live)	Fields of the Nephilim	11.1990	37[2]	-	Beggars Banquet BEG 250	[written by The Nephilim, McCoy][produced by The Nephilim, Andy Jackson]
One More Nightmare / Darkcell AD	Fields of the Nephilim	07.2000	86[1]	-	Jungle JUNG 64CD	[written by Fields Of The Nephilim][produced by C. McCoy, T. Pettitt]
From The Fire	Fields of the Nephilim	09.2002	62[1]	-	Jungle JUNG 65CD1	[written byC. McCoy, T. Pettitt][produced by C. McCoy, T. Pettitt]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dawnrazor	Fields of the Nephilim	05.1987	62[2]	-	Situation Two SITU 18	[produced by Bill Buchanan]
The Nephilim	Fields of the Nephilim	09.1988	14[3]	-	Situation Two SITU 22	[produced by Fields of the Nephilim]
Elizium	Fields of the Nephilim	10.1990	22[2]	-	Beggars Banquet BEGA 115	[produced by Fields of the Nephilim, Andy Jackson]
Earth Inferno	Fields of the Nephilim	04.1991	39[2]	-	Beggars Banquet BEGA 120	[produced by Fields of the Nephilim & Andy Jackson]
Ceromonies	Fields of the Nephilim	04.2012	97[1]	-	Sacred Symphony SSCD 0666	[produced by Carl McCoy]

niedziela, 13 listopada 2022

Luke Fair

Wspierany zarówno przez Sashę, jak i Digweeda - był otwierającym podczas trasy koncertowej Involver pierwszego i podpisał kontrakt z wytwórnią Bedrock drugiego - Luke Fair (znany również jako Luke Wan) utrzymywał napięte harmonogramy tras koncertowych i produkcji przez cały początek XXI wieku.

Oprócz głównych wydarzeń w Anglii, Francji, Argentynie, Singapurze i Japonii, rozproszył swoją własną produkcję i remiksy dla takich artystów jak James Harcourt, Satoshi Tomiie i Kings of Tomorrow. W czerwcu 2005 Fair wydał album zatytułowany OS_0.3, trzeci tom serii Bedrock's Original.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ultraviolet / Bloc Rock	Luke Fair	02.2005	166[1]	-	Bedrock Bed 57	[written by Luke Fair][produced by Luke Fair]

Siobhan Fahey

Siobhan Fahey, właśc. Siobhán Máire Deirdre Fahey (ur. 10 września 1958r w Dublinie) - irlandzka piosenkarka, jedna z założycielek brytyjskich grup Bananarama oraz Shakespears Sister.

Fahey urodziła się w Dublinie jako najstarsza z trójki córek Josepha i Helen Fahey. Po 2 latach rodzina przeprowadziła się do Yorkshire w Wielkiej Brytanii, gdzie ojciec Siobhan został przeniesiony w służbie armii brytyjskiej. Następnie rodzina przeniosła się do RFN, by po pewnym czasie wrócić do Wielkiej Brytanii. Siobhan uczęszczała do szkoły zakonnej w Edynburgu (Szkocja), w Stroud (Gloucester) i w Kent (Anglia). W wieku 14 lat wraz z rodziną przeniosła się do Hertfordshire, a po dwóch latach Siobhan przeniosła się do Londynu, gdzie związała się ze sceną punkową końca lat 70-tych XX wieku .

Podczas studiów dziennikarstwa mody w Londynie, poznała Sarę Dallin i Keren Woodward, z którymi, z pomocą Paula Cooka z Sex Pistols, założyła Bananaramę. Siobhan jest współautorką międzynarodowych hitów grupy: „Cruel Summer”, „Robert DeNiro’s Waiting”, „I Heard a Rumour” i „Love in the First Degree”. Artystka wiele wniosła do stylu i wizerunku grupy.

W 1987 roku Siobhan wyszła za mąż za Dave’a Stewarta - muzyka z Eurythmics. Mają dwóch synów: Sam i Django. W 1996r para rozstała się. Przed małżeństwem ze Stewartem Siobhan była związana m.in. z Jimem Reilly - perkusistą północnoirlandzkiej grupy punkrockowej Stiff Little Fingers oraz ze szkockim piosenkarzem Bobbym Bluebellem z grupy The Bluebells, z którym napisała „Young At Heart” - hit z 1984 roku .

W 1988 Siobhan, zawiedziona kierunkiem w jakim zmierzał zespół, opuściła Bananaramę i stworzyła Shakespears Sister, szybko zyskując uznanie krytyki.

Początkowo Siobhan sama tworzyła Shakespears Sister, jednak wkrótce dołączyła do niej amerykańska wokalistka i autorka tekstów Marcella Detroit. Grupa była nominowana do licznych nagród i ukazywała ciemną, bardziej wyrafinowaną stronę Siobhan, która w teledyskach grupy często występowała jako atrakcyjna „wampirzyca”. Duet nie był pozbawiony poczucia humoru, co widać w teledyskach do ich drugiego albumu Hormonally Yours, w których sparodiowały klasyczne melodramaty (Bulwar Zachodzącego Słońca i Co się zdarzyło Baby Jane?), używając tematu rywalizacji. Ironicznie, napięcie zaczęło wrastać między artystkami w rzeczywistości a Hormonally Yours był ich ostatnim wspólnym albumem.

W 1993 roku Siobhan znalazła się na oddziale psychiatrycznym z poważną depresją. Stało się to tuż po tym, jak The Bluebells znalazło się na 1. miejscu z nowym wydaniem Young at heart - utworem, który Siobhan napisała wraz z Robertem Hodgensem (ps. Bobby Bluebell) i nagranym z Bananaramą na ich debiutanckim albumie Deep Sea Skiving.

W 1994r Siobhan zagrała w filmie telewizyjnym Jiggery Pokery.

W czerwcu 1996r London Records wydało pierwszy singel z trzeciego albumu Shakespears Sister „I Can Drive”. Było to pierwsze nagranie od odejścia Marcelli Detroit z zespołu. Ponieważ utwór nie stał się przebojem, wytwórnia odmówiła wydania albumu. Siobhan odeszła z wytwórni i po długiej walce udało jej się wydać album #3 niezależnie przez swoją stronę internetową w 2004 roku.

W 1997 Siobhan wystąpiła w irlandzkim filmie krótkometrażowym Pinned. W 1998 wraz z Bananramą nagrała Waterloo - piosenkę dla brytyjskiego programu o Eurowizji Song for Eurotrash (Channel 4). Piosenka wygrała program głosem publiczności.

W 2002 roku Siobhan ponownie dołączyła do Bananaramy z okazji 20-lecia zespołu w klubie G-A-Y w Londynie, gdzie zaśpiewała m.in. hit Venus.

W 2005 artystka wydała niezależnie album The MGA Sessions. Muzyka została nagrana do filmu, który ostatecznie nie został nigdy nakręcony. Wydano tylko 1000 kopii tego albumu. Ostatni singel artystki został wydany 17 października 2005.

The Pussycat Dolls na swoim debiutanckim albumie PCD wydały utwór, który jest w części coverem piosenki „Bitter Pill” napisanej przez Siobhan. Zwrotki (nieco zmienione) i muzyka pochodzą z „Bitter Pill”, natomiast refren z piosenki Donny Summer „Hot stuff”. Piosenka została nazwana „Hot Stuff (I Want You Back)” i wydana jako B side na jednym z singli zespołu.

W 2006 roku na stronie Fahey pojawiła się informacja, że artystka pisze m.in. dla byłej Sugababes Siobhán Donaghy. Napisała również utwór, który był kandydatem na album Kylie Minogue.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bitter Pill	Siobhan Fahey	11.2002	108[2]	-	God Made Me Hardcore GMMH 2303	[written by Siobhan Fahey, C. Kenny, S. Gallifant, W. Blanchard][produced by Siobhan Fahey, Steven Gallifent, Wildcat]
Pulsatron	Siobhan Fahey	03.2005	95[1]	-	SF SFCD 003	[written by Siobhan Fahey, C. Kenny, S. Gallifant, W. Blanchard][produced by Clare Kenny, Gully, Siobhan Fahey, Will Blanchard]

piątek, 11 listopada 2022

Gym Class Heroes

Historia grupy Gym Class Heroes rozpoczęła się w 1997 roku w Genevie w stanie Nowy Jork. Wówczas to dwaj kumple ze szkoły średniej - wokalista Travis McCoy i perkusista Matt McGinley postanowili założyć zespół. Wspomagali ich Milo Bonacci (gitara) i Ryan Geise (bas). W tym składzie GCH wydali własnym sumptem dwie płyty CD: "Hed Candy" (1999) i "Greasy Kids Stuff" (2000).
Jednak za oficjalną datę powstania grupy uważa się rok 2001, kiedy do Travisa i Matta dołączyli nowi muzycy - basista Eric Roberts oraz gitarzysta Disashi Lumumba-Kasongo. W tym samym roku zespół własnym sumptem wydał płytę, zatytułowaną "For The Kids".

GCH rozpoczęli pracę nad debiutanckim albumem, a materiał zainteresował Pete'a Wentza z Fall Out Boy, dzięki czemu grupa podpisała kontrakt płytowy. Poważny debiut fonograficzny miał miejsce w roku 2004, gdy do sklepów trafiła EP-ka "The Papercut". Po niej przyszła pora na album "The Papercut Chronicles", który ukazał się w lutym 2005 roku.
Intensywnie koncertując, grupa przygotowywała nowy materiał, który znalazł się na kolejnej płycie - "As Cruel As School Children". Album ukazał się w lipcu 2006 roku.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cupid's Chokehold/Breakfast In America	Gym Class Heroes Feat. Patrick Stump	01.2007	3[27]	4[24]	DecayDance/Fulled By Ramen AT 0271CD	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Roger Hodgson/Rick Davies/Sam Hollander/Gym Class Heroes/Dave Katz ][produced by Doug White/SAM ]
Clothes off!!	Gym Class Heroes	09.2007	5[17]	46[6]	DecayDance AT 0282CDX	[written by Gym Class Heroes/Sam Hollander/Dave Katz/Preston Glass/Narada Michael Walden ][produced by SAM/Sluggo/P.Stump ]
The Queen and I	Gym Class Heroes	11.2007	124[2]	-	DecayDance 0250	[written by Gym Class Heroes, Sam Hollander, Dave Katz][produced by SAM & Sluggo]
Cookie Jar	Gym Class Heroes Feat. The-Dream	09.2008	6[25]	59[5]	Atlantic CATCO 140589394	[silver-UK][written by Gym Class Heroes/Christopher Stewart/Terius Nash/Faheem Najm ][produced by Christopher Stewart/Terius Nash/Sean Hall ]
Stereo Hearts	Gym Class Heroes Feat. Adam Levine	07.2011	3[17]	4[37]	DecayDance/Fulled By Ramen USAT 21101071	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Ari Levine/Travis McCoy/Ben Levin/Ammar Malik/Brandon Lowery/Dan Omelio ][produced by Benny Blanco ]
Ass Back Home	Gym Class Heroes featuring Neon Hitch	11.2011	9[5]	12[23]	DecayDance/Fulled By Ramen USAT 21102797	[platinum-US][platinum-UK][written by Travie McCoy, Disashi Lumumba-Kasongo, Eric Roberts, Matt McGinley, Benjamin Levin, Matthias Bell, Ammar Malik, Daniel Omelio, David Silberstein][produced by Benny Blanco ]
The Fighter	Gym Class Heroes featuring Ryan Tedder	07.2012	44[3]	25[15]	DecayDance/Fulled By Ramen USAT 21102798	[platinum-US][written by Travie McCoy, Disashi Lumumba-Kasongo ,Eric Roberts, Matt McGinley, Ryan Tedder, Noel Zancanella ,Jamie Heffernan][produced by Ryan Tedder]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
As Cruel as School Children	Gym Class Heroes	08.2006	19[19]	35[41]	DecayDance/Fulled By Ramen 4513120862	[gold-US][gold-UK][produced by Patrick Stump ]
The Quilt	Gym Class Heroes	09.2008	41[4]	14[6]	DecayDance/Fulled By Ramen 7567899316	[produced by Allstar/Christopher Stewart/Cool & Dre/Patrick Stump/The-Dream ]
The Papercut Chronicles II	Gym Class Heroes	11.2011	-	54[1]	Decaydance	[produced by Pete Wentz (exec.), Emile, Benny Blanco, Robopop, Noel Zancella, Ryan Tedder, Gym Class Heroes]