Z archiwum...rocka

czwartek, 3 listopada 2022

Bernie Wayne

Bernie Wayne (ur. 6 marca 1919r - ur. 18 kwietnia 1993r) był amerykańskim kompozytorem, który napisał ponad 1000 piosenek i muzyki do komercyjnych dżingli. Był najbardziej znany z „Blue Velvet”, który został nagrany jako przebój wielu artystów i „There She Is”, piosenki od dawna związanej z konkursem Miss America, a także piosenek napisanych dla Elvisa Presleya, musicali na Broadwayu i hollywoodzkie produkcje. Napisał także piosenkę, która pojawiła się w reklamach Chock full o'Nuts, która przedstawiała ją jako „niebiańską kawę”.

Wayne urodził się jako Bernard Weitzner w 1919 roku w Paterson, New Jersey. Był żonaty z Phyllis Michelle i zmarł w wieku 74 lat z powodu niewydolności serca w Marina del Rey w Kalifornii 18 kwietnia 1993 r. Wayne współpracował z Benem Raleighem, pisząc piosenki dla Cass Daley, a także przebój „Laughing on the Outside (Crying on the Inside)” z 1946 r., który został po raz pierwszy spopularyzowany przez lidera zespołu Sammy'ego Kaye i jego orkiestrę i znalazł się w filmie noir z 1950 roku, Gun Crazy. Współpracując z Lee Morrisem, Wayne był współautorem Blue Velvet, który w latach 50-tych wykonywał Tony Bennett, był hitem Bobby'ego Vintona w latach 60-tych i został nagrany przez lata przez takich artystów, jak Lana Del Rey. W 1986 roku w filmie Blue Velvet Davida Lyncha znalazła się ta piosenka. Na Broadwayu napisał muzykę do Listen to Liz, Skits-oh-Frantics i Torero! Wyprodukował ścieżki dźwiękowe do Greka Zorby w 1964 roku oraz do filmu A Patch of Blue z 1965 roku jako reżyser artystów i repertuaru w wytwórni 20th Century Fox Records.

Stworzył także niektóre z bardziej zapadających w pamięć nowych, instrumentalnych melodii z gatunku Easy Listening. Przykłady obejmują „The Magic Touch” z filmu More About Love, „Port-au-Prince” (singiel Nelsona Riddle'a) i „Vanessa” (nagrany przez Hugo Winterhaltera i jego orkiestrę i używany jako piosenka przewodnia przez kilka lat pięćdziesiątych serialu telewizyjnego. Piosenka „There She Is” stała się piosenką przewodnią konkursu Miss America, który rozpoczął się w 1955 roku. Konkurs przestał grać piosenkę w 1981 roku po kłótni o tantiemy za piosenkę i próbował skłonić Berta Parksa do zaśpiewania jego charakterystycznej piosenki na konkursie w 1986 roku, ale odmówił.

Kompozycje Bernie Wayne'a na listach przebojów

[with Ben Raleigh]
03/1940 You Walk By Bobby Byrne and His Orchestra 20.US
01/1941 You Walk By Blue Barron and His Orchestra 19.US
02/1941 You Walk By Eddy Duchin and His Orchestra 6.US
02/1941 You Walk By Kenny Baker 15.US
02/1941 You Walk By Tommy Tucker Time 16.US
03/1941 You Walk By Wayne King and His Orchestra 14.US
04/1946 Laughing on the Outside (Crying on the Inside) Teddy Walters 4.US
04/1946 Laughing on the Outside (Crying on the Inside) Dinah Shore 3.US
04/1946 Laughing on the Outside (Crying on the Inside) The Merry Macs 9.US
05/1946 Laughing on the Outside (Crying on the Inside) Andy Russell 4.US
05/1946 Laughing on the Outside (Crying on the Inside) Swing and Sway with Sammy Kaye 3.US
08/1949 You're So Understanding Evelyn Knight 21.US

[with Lee Morris]
10/1951 Blue Velvet Tony Bennett 16.US
08/1960 Blue Velvet Statues 84.US
09/1960 Blue Velvet The Paragons 103.US
08/1963 Blue Velvet Bobby Vinton 1.US/2.UK
09/1963 Blue Velvet Lawrence Welk and His Orchestra 103.US
09/1964 I Don't Want to See Tomorrow Nat King Cole 34.US
09/2012 Blue Velvet Lana Del Rey 60.UK

[solo]
06/1952 Vanessa Hugo Winterhalter 9.US
10/1952 Veradero Music by Camarata 28.US
01/1953 Vanessa Ted Heath Orchestra 11.UK
08/1953 Tropicana Monty Kelly and His Orchestra 19.US
03/1956 Port Au Prince Nelson Riddle 20.US
05/1956 Port Au Prince Winifred Atwell and Frank Chacksfield 18.UK

[with Jo Moutet, M. Lewis]
02/1961 In Jerusalem Jane Morgan 115.US

[with Marvin Moore]
08/1961 Too Many Beautiful Girls (And Not Enough Time) Clinton Ford 48.UK
06/1962 Little Red Rented Rowboat Joe Dowell 23.US
08/1963 Dum Dum Dee Dum Johnny Cymbal 77.US
07/1965 Where Were You When I Needed You Jerry Vale 99.US

[with Joy Byers]
06/1965 Just Dance On By Eydie Gorme 124.US

FLOS

Bez wątpienia, powszechnie uznana, zawsze lubiana grupa dziewcząt, The Supremes, jest kulturową ikoną przepychu, opanowania, stylu, uroku, elegancji i garderoby. The Supremes wyznaczają nowy standard uduchowionego wyrafinowania, przechodząc od R&B do popu. Utrzymując się na szczycie list przebojów z 12 singlami nr 1, utrzymały spuściznę z łącznie 33 hitami w Top-40, sprzedażą 20 milionów singli i wejściem do Rock n' Roll Hall of Fame w 1988 roku.

Akredytowana scenarzystka i autorka piosenek, Scherrie Payne została pierwotnie odkryta przez legendarnego producenta i scenarzystę Motown Eddie Holland (Holandia/Dozier/Holandia). Scherrie podpisała kontrakt z holenderską wytwórnią Invictus i była liderem ich zespołu, Glass House, który znalazł się na listach przebojów z singlem „Crumbs Off The Table”, napisanym przez Scherrie. To dzięki jej przynależności do The Holland Brothers i Lamont Dozier Scherrie została następnie członkiem The Supremes w 1973 roku. W latach 1973-1977 urodzona w Detroit Scherrie Payne na trzech ostatnich płytach Supremes popłynęła jako iskra głównego wokalu. „He’s My Man”, „I’m Gonna Let My Heart Do The Walking”, „You’re My Driving Wheel” i „Let Yourself Go” to single, w których Scherrie śpiewała jako główne w ostatnim rozdziale Motown The Supremes. Scherrie jest oficjalnie uznawana za ostatnią wokalistkę zespołu i jest znana na całym świecie jako „The Little Lady With The Big Voice”.

Susaye Greene uczęszczała do The New York City High School of Performing Arts i pojawiła się w różnych reklamach na początku swojej kariery rozrywkowej. Przed dołączeniem do The Supremes, Greene śpiewała z Raelettes Raya Charlesa i Wonderlove Steviego Wondera. W 1973 roku zaśpiewała jako gościnna wokalistka w przeboju The New Birth „Until It's Time for You to Go”. Odnoszący sukcesy jako wokalistka i autorka piosenek, Greene napisała również hity dla Michaela Jacksona, Deniece Williams i wielu innych. W latach 1976-1977 Susaye Greene zabłysnęła zarówno jako wokalista, jak i chórki w The Supremes. Z Susaye na pokładzie, grupa wydała dobrze przyjęty przez krytykę album „The Supremes, High Energy”. W 1977 roku The Supremes wydali swój ostatni album studyjny „Mary, Scherrie & Susaye”. Susaye jest pieszczotliwie nazywana „Ostatnią Najwyższą”, ponieważ jest ostatnim członkiem, który oficjalnie dołączył do trio Motown.

Po pożegnalnym występie The Supremes 12 czerwca 1977 roku Scherrie i Susaye kontynuowały współpracę jako duet z wytwórnią Motown i nagrały album zatytułowany „Partners”. Obie wokalistki dzielili obowiązki związane z pisaniem piosenek. W 1986 roku Scherrie Payne, Lynda Laurence i Jean Terrell - wszystkie byłe Supremes - zreformowały się i postanowiły założyć nową grupę. Ich wizją było ożywienie glamour, stylu i muzyki The Supremes. Nazwa trio była naturalną ewolucją….„The Fore Ladies of The Supremes”. Po odejściu Jean Terrell w 1993 roku trio kontynuowało działalność, a dziś dołączyła do nich Joyce Vincent. Chociaż Joyce nigdy nie występowała oficjalnie z The Supremes, została wybrana do zastąpienia Mary Wilson w trio przed ich oficjalnym rozwiązaniem w 1977 roku. Referencje Joyce są rzeczywiście znaczące. W latach 60-tych Joyce była bardzo szanowaną wokalistką wspierającą, a nawet nagrywała chórki w słynnym Studio A! Joyce urodziła się i wychowała w Motor City w Detroit Michigan i jest najbardziej rozpoznawana jako jedna z pierwszych członkiń słynnej grupy wokalno-wykonawczej „Tony Orlando & Dawn”. We wczesnych latach 70-tych stała się międzynarodową celebrytką i nagrała trzy pierwsze płyty, 14 singli z listy Top 40 i niezwykle popularny cotygodniowy program CBS-TV. Dzięki swoim powiązaniom muzycznym Joyce miała okazję występować i nagrywać z najlepszymi artystami rozrywki, w tym Dionne Warwick, James Brown, Isaac Hayes i wieloma innymi!

The Former Ladies of The Supremes występowały na żywo i pojawiały się w programach telewizyjnych w całej Europie, na Bliskim Wschodzie i na Wschodzie obok takich gwiazd jak Tom Jones, James Brown, Sister Sledge, The Temptations, Martha & the Vandellas, The Four Tops ,Commodores, żeby wymienić tylko kilka. Te międzynarodowe występy pozwoliły światu ponownie doświadczyć muzyki, uroku i elegancji tego ponadczasowego ansamblu na wielką skalę. Wydały także kilka popularnych albumów w Europie, takich jak ulubiony przez fanów „Supremely Yours”. Ich imponująca lista klientów korporacyjnych obejmuje: CNN, Sony, Nortel Networks, Kodak, IBM, Mitsubishi Electronics i MicroSoft. Scherrie zalicza się do jej ulubionych występów i miejsc - występ w Royal Albert Hall dla zmarłej księżnej Diany, Wemble Arena, statek wycieczkowy QE2, The Las Vegas Hilton i European Woodstock. Diana Ross pojawiła się za kulisami w 1998 roku na jednym z ich występów w Las Vegas, promieniejąc pochwałami za ich efektowne show i utrzymanie dziedzictwa Supremes przy życiu!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
We're Back	FLOS	04.1987	-	-	Superstar Int. 54	[written by C. Ghant, T. Kennedy][produced by Candice Ghant, Joe Mumford][58[8].R&B Chart]

Flipmode Squad

Flipmode Squad,zał. w USA w składzie: Baby Sham, Busta Rhymes, Lord Have Mercy, Rah Digga, Rampage, Spliff Star.
Gwiazdorsko obsadzona nowojorska supergrupa, założona w połowie lat 90-tych przez Busta Rhymesa. Debiut pełnej załogi, w której skład oprócz Busty wchodzą także Baby Sham, Lord Have Mercy, Rah Digga, Rampage i Spliff Star, miał miejsce na legendarnym krążku „The Coming” Rhymesa.

Jedyną wydaną płytą Flipmode Squadu jest „The Imperial” z 1998 r., pamiętane głównie z racji hitu „Cha Cha Cha”. Skupieni na solowych karierach artyści przez długi czas pomagali sobie w poszczególnych projektach, ale jako grupa nie wydali już drugiego krążka. Planowany na 2002 r. powrót albumem „Rulership Movement” nie powiódł się z racji wstrzymania wydania materiału przez label J Records.

Lord Have Mercy opuścił Flipmode Squad dla kariery solowej w 2000 roku, czując, że Busta go powstrzymuje. Pierwotny skład obejmował również Serious, który po szybkim odejściu był później producentem dla artystów w wytwórni No Limit Records, a później działali jak Show Money i M. Dollars, którzy podpisali kontrakt z wytwórnią jako artyści niezależni. Undergroundowy MC Roc Marciano również podpisał kontrakt z wytwórnią na kilka lat, zanim wybrał niezależną trasę.

Drugie wydawnictwo Flipmode Squad, Rulership Movement, zostało wydane w 2003 roku przez J Records, ale z powodu zmiany wytwórni na Aftermath nigdy nie zostało wydane. Ogłoszono, że album może zostać wydany w 2009 roku, J-MOE był w grupie, dopóki nie został solo. Założyciel, Busta Rhymes, dołączył później do wytwórni Aftermath Dr. Dre w 2006 roku, a Rah Digga & Spliff Star pojawili się u boku Busty w teledysku „Touch It (Remix)”. Rah Digga polubownie opuściła Flipmode Squad kilka lat później i kierowała swoją solową karierą. Spliff Star kontynuował współpracę przy tworzeniu Conglomerate z Bustą, a także założył własną wytwórnię. DJ Scratch opuścił Flipmode/The Conglomerate w 2009 roku, ale powrócił w 2011 roku z nowym ruchem nabierającym formy.

Reek da Villian opuścił Flipmode w 2009 roku, ale z powodów biznesowych również udał się do Conglomerate. Różni członkowie nadal nagrywali ze sobą. Busta podpisał kontrakt z Cash Money Records w 2011 roku, zabierając ze sobą tam swoją firmę. Jako Conglomerate w 2012 roku ukazał się oficjalny mixtape.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cha Cha Cha	Flipmode Squad	01.1999	54[4]	-	Elektra E 3810CD	[produced by DJ Scratch][sample z "Midnight groove"-Love Unlimited Orchestra][61[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Imperial	Flipmode Squad	10.1998	85[1]	15[8]	Elektra 62238	[gold-US][produced by DJ Scratch]

Floetry

Floetry to angielski duet R&B, w skład którego wchodzili Marsha Ambrosius („Songstress”) i Natalie Stewart („The Floacist”). Grupa nagrała dwa albumy studyjne, jeden album koncertowy i sprzedała ponad 1 500 000 płyt na całym świecie.

Powstała w 1997 roku Floetry rozpoczęła swoją działalność na scenie poezji performance. Pracowali z wieloma amerykańskimi muzykami i artystami, w tym: Jill Scott, Queen Latifah, Michaelem Jacksonem, Common, The Roots, Bilal i innymi założycielami Neo-Soul.

Marsha Ambrosius i Natalie Stewart po raz pierwszy spotkały się na boiskach do koszykówki w Londynie w Anglii. Tam szybko przekształcili się z rywali w przyjaciół, łącząc ich miłość do muzyki i poezji. Pierwsza współpraca miała miejsce, gdy Ambrosius skontaktowała się ze Stewart w sprawie dodania poezji do refrenu piosenki, nad którą pracowała, zatytułowanej „Fantasize”. Stewart zaprosiła Ambrosius na scenę, aby wykonała piosenkę na jej koncercie kilka miesięcy później.

W 1997 roku duet zaczął razem pisać muzykę i stale występować w klubach muzycznych Londynu. Po trzech latach duet przeniósł się do USA, najpierw mieszkając w Atlancie, ale później przeniósł się do Filadelfii, gdzie odniesiono wiele sukcesów. Od czasu przeprowadzki do Stanów Zjednoczonych w 2000 roku, pisali dla Jill Scott, Jazz of Dru Hill, Glenna Lewisa (tylko Marsha), Bilala i Michaela Jacksona, dla których Marsha napisała hit z 2002 roku „Butterflies”.

W 2002 roku Floetry podpisał kontrakt z DreamWorks Records i wydał swój debiutancki album Floetic, na którym znalazły się single „Floetic”, „Say Yes” (wydany w marcu 2003) i „Getting Late”. „Say Yes” pozostawał na liście Hot 100 przez 20 tygodni, osiągając 24 miejsce w dniu 14 czerwca 2003 r. Album został również wydany w Wielkiej Brytanii z dodatkowymi utworami, z których jeden zawiera brytyjskiego wokalistę/autora piosenek i producenta Sebastiana Rogersa. Ich piosenka „Where's The Love” znalazła się w najbardziej znanym filmie z 2003 roku Bringing Down the House. Recenzenci albumu chwalili Floetry za ich umiejętne pisanie, uduchowione brzmienie przesycone funkiem i R&B oraz reprezentowanie rodzącej się angielskiej sceny R&B.

Floetry wydał album koncertowy zatytułowany Floacism w 2003 roku. Dwupłytowy zestaw składał się z CD i DVD oraz zawierał singiel „Wanna B Where U R” z raperem Mos Defem. Duet zaczął tworzyć swój drugi album studyjny wkrótce po wydaniu Floacism. Latem 2005 roku zaczął koncertować z Sugar Water Festival. Tam otwierały koncerty Jill Scott, Erykah Badu i Queen Latifah.Ich trzeci i ostatni album Flo'Ology został wydany w listopadzie 2005 roku. Album zadebiutował na siódmym miejscu na US Billboard Hot 200 i na drugim miejscu na liście Top R&B i sprzedał się w ponad 77 000 egzemplarzy w pierwszym tygodniu.Album zawierał singiel „Supastar” z udziałem Commona.

W 2006 roku Marsha Ambrosius podpisała solowy kontrakt płytowy z Aftermath Entertainment. W 2007 roku wydała mixtape zatytułowany Neo Soul is Dead. Po wydaniu mixtape Ambrosius rozstała się ze Stewart. Stewart później wydała rozszerzoną grę zatytułowaną Spoken Soul Volume 1. W listopadzie 2010 roku Stewart wydała swój pierwszy solowy album, Floetic Soul, nakładem Shanachie Records. W 2011 roku Ambrosius wydała swój debiutancki solowy album, Late Nights & Early Mornings, nakładem J Records. W listopadzie 2012 roku Stewart wydała swój drugi album, Floetry Re:Birth. W marcu 2014 roku Stewart wydała swój trzeci album Rise of the Phoenix Mermaid. W lipcu 2014 roku Ambrosius wydała swój drugi album Friends & Lovers.

W grudniu 2014 roku Stewart ponownie spotkała się z Ambrosius podczas koncertu Ambrosius i wykonał „Floetic” w The Clapham Grand w Londynie. W lutym 2015 roku Stewart potwierdziła, że duet będzie koncertował w 2015 roku. 16 maja 2015 roku Floetry ponownie się zjednoczyło i zagrało swój pierwszy od dziewięciu lat koncert na Pepsi Funk Festival w College Park w stanie Georgia. Pomimo zapowiedzi, że będą nagrywać nowy album, Floetry następnie rozpadł się się po drugiej części ich trasy zjazdowej w sierpniu 2016 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Floetic	Floetry	10.2002	73[2]	113[3]	DreamWorks 50 802	[written by Marsha Ambrosius ,Mel Tormé, Robert Wells][produced by Darren Henson, Keith Pelzer][sample z "Born To Be Blue"-Mel Torme][29[16].R&B Chart]
Say Yes	Floetry	03.2003	-	24[20]	DreamWorks	[written by Marsha Ambrosius , Andre Harris][produced by Andre Harris][8[30].R&B Chart]
Getting Late	Floetry	10.2003	-	114[4]	DreamWorks	[written by Natalie Stewart, Marsha Ambrosius, Vidal Davis][produced by Vidal Davis][31[20].R&B Chart]
Supastar	Floetry with Common	10.2005	-	-	Geffen 005568	[produced by Scott Storch][55[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Floetic	Floetry	10.2002	-	19[47]	DreamWorks 450313	[gold-US][produced by Keith "Keshon" Pelzer ,Darren "Limitless" Henson, Andre Harris, Vidal Davis ,Ivan "Orthodox" Barias]
Floetic	Floetry	10.2002	-	19[47]	DreamWorks 450313	[gold-US][produced by Keith "Keshon" Pelzer ,Darren "Limitless" Henson, Andre Harris, Vidal Davis ,Ivan "Orthodox" Barias]
Floacism "Live"	Floetry	12.2003	-	74[3]	DreamWorks 001438	-
Flo'Ology	Floetry	11.2005	167[1]	7[15]	Erving 005609	[produced by Marsha Ambrosius, Jared Gosselin, Darren "Limitless" Henson, Matthew Lawrence ,Keith Pelzer ,Raphael Saadiq ,Scott Storch]

Fragma

Fragma to niemiecka grupa wokalno-trancowa, pierwotnie składająca się z trzech producentów. Grupa odniosła sukces na początku 2000 roku, kiedy wydali kilka singli, które z powodzeniem trafiły na listy przebojów w całej Europie, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Irlandii, ale także w Stanach Zjednoczonych i Australii. Kontynuowali produkcję muzyki do 2012 roku po odejściu wokalistki Damae. Po kilku latach przerwy Fragma zrekrutowała w 2017 roku nową wokalistkę, Tess, na czele grupy.

Założona w 1998 roku przez braci Dirka i Marco Duderstadtów, wyprodukowali swój pierwszy singiel „Toca Me” z producentem płytowym Ramonem Zenkerem. Kiedy został wydany w następnym roku, znalazł się na szczycie kilku list przebojów tanecznych na całym świecie i osiągnął 11 pozycję na brytyjskiej liście singli . W 1999 roku DJ Vimto wyprodukował mash-up „Toca's Miracle”, wykorzystując muzykę z „Toca Me” Fragmy i umieszczając wokale z piosenki Coco Star „I Need a Miracle” z 1996 roku (napisanej dla Coco Star przez Roba Davisa i Victora Imbresa) jako utworu instrumentalnego. Pierwotnie wydany w Orbit Records w Niemczech, „Toca's Miracle” był licencjonowany w Wielkiej Brytanii przez Positiva Records. Od razu zajęła pierwsze miejsce na brytyjskiej liście i była popularna w Australii i Irlandii. „Toca's Miracle” została opisana jako „piosenka, która nigdy tak naprawdę nie miała być” przez Michaela Paoletta z Billboard.

Album został wydany w 2001 roku; Toca, a także dwa inne single; „Everytime You Need Me” (UK nr 3) z wokalem Marii Rubii i „You Are Alive” (UK nr 4) z wokalem Damae. W 2002 roku Duderstadtowie założyli własne studio o nazwie Evergreen-Terrace. W tym samym roku Fragma, wciąż działająca z wokalistką Damae, wydała drugi album; Embrace, z hitami, takimi jak „Say That You're Here”, „Embrace Me”, „Man In The Moon” i „Time And Time Again”. W tym czasie Fragma rozstała się z brytyjską wytwórnią Positiva i wydała "Say That You're Here" w grudniu 2001 roku nakładem Illustrious Records. Piosenka znalazła się na 25 miejscu i rozpoczęła się kilkuletnia przerwa na brytyjskiej liście singli.

Dirk i Marco pracowali również jako duet pod szyldem Duderstadt. Single "Sunrise" i "Taking Over" zostały wydane przez Gang Go Records. Trzeci singiel, „Mahananda”, został wydany w 2005 roku przez wytwórnię Afterglow Records. Następnie ukazał się czwarty singiel „Muhanjala” w 2006 roku, a kolejny z udziałem Anity Kelsey „Smile” w 2007 roku. Obaj są również znani z produkcji pod nazwą Inpetto (pierwotnie napisane jako In Petto około 1999-2000).

W 2006 roku Fragma wydała singiel „Radio Waves” wraz z Kirsty Hawkshaw. Utwór został napisany wspólnie przez Judie Tzuke. W 2008 roku ukazał się utwór „Toca's Miracle 2008” z wokalem Coco Star i remiksem oryginalnej piosenki InPetto. "Toca's Miracle 2008" osiągnął 2 miejsce na australijskiej liście ARIA Club Charts i 16 miejsce na UK Singles Chart. Fragma ponownie rozpoczęła trasę koncertową z Damae w całej Europie, gdzie wystąpili na trasie Dance Nation w Wielkiej Brytanii. „Memory” zostało wydane przez Hard2Beat i Ultra Records, a następnie „Forever and a Day”, który ukazał się w listopadzie 2009 roku. W październiku 2012 roku Fragma ogłosiła za pośrednictwem swojej oficjalnej strony na Facebooku, że 1 września 2012 rozstała się z wokalistką Damae. Było to w tym samym roku, w którym ukazał się ich utwór „Thousand Times” i ich współpraca z Akilem Wingat przy „Where Do We”. Go”, z których oba zawierają jej wokal. Nie reprezentuje już Fragmy na ich koncertach, ponieważ kontynuowali pracę nad produkcjami z innym wokalistą. W 2017 roku Fragma zwerbowała wokalistkę Tess, która zaczęła występować z grupą podczas tras koncertowych. 2 lipca 2021 roku Fragma wydała swoją pierwszą nową muzykę od dziewięciu lat, melodyjny utwór taneczny zatytułowany „I Want More” z Tess na wokalu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Toca Me	Fragma	08.1999	11[13]	-	Positiva CDTIV 120	[written by Ramon Zenker,Dirk Duderstadt,Marco Duderstadt][produced by Ramon Zenker]
Toca's Miracle	Coco vs Fragma	04.2000	1[2][20]	-	Positiva CDTIV 128	[platinum-UK][written by Dirk Duderstadt ,Marco Duderstadt, Ramon Zenker, Rob Davis ,Victor Imbres][produced by Ramon Zenker]
Everytime You Need Me	Fragma	01.2001	3[11]	-	Positiva CDTIV 147	[gold-UK][written by Ramon Zenker ,Dirk Duderstadt, Marco Duderstadt, Joern Friese][produced by Ramon Zenker]
You Are Alive	Fragma	05.2001	4[10]	-	Positiva CDTIVS 153	[written by Ramon Zenker, Joern Friese][produced by Ramon Zenker]
Say That You're Here	Fragma	12.2001	25[2]	-	Illustrious CDILLS 001	[written by Ramon Zenker, Joern Friese][produced by Ramon Zenker]
Toca's Miracle 2008	Coco vs Fragma	04.2008	16[6]	-	Positiva CDTIVS 268	[written by Dirk Duderstadt ,Marco Duderstadt, Ramon Zenker, Rob Davis ,Victor Imbres][produced by Ramon Zenker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Toca	Fragma	01.2001	19[15]	-	Positiva 8506770	[gold-UK]

Will Young

William Robert Young urodził się 20 stycznia 1979 roku, w Wokingham, w Anglii, w Wielkiej Brytanii. Ma brata bliźniaka, Ruperta i starszą siostrę, Emmę. Jego matka, Annabel, prowadziła sklep ogrodniczy, a ojciec, Ron, był biznesmenem.

Uczęszczał do szkoły Wellington College. Reprezentował ją w takich dziedzinach sportu jak rugby, piłka nożna, basketball, lekkoatletyka.

Swoją karierę muzyczną rozpoczął po wygraniu brytyjskiej edycji programu Idol w 2002 roku. W finale pokonał Garetha Gatesa. Jest znany na całym świecie, lecz największy sukces odniósł w takich krajach jak Wielka Brytania, Irlandia, RPA i Holandia.

Jego muzyka to mieszanka popu i jazzu. Charakterystyczną cechą jest duża liczba ballad. Jego debiutancki singiel z piosenką "Anything Is Possible" zajmuje 11. miejsce na liście najlepiej sprzedanych singli w historii brytyjskiego przemysłu muzycznego oraz 1. miejsce na liście najszybciej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii. W dniu premiery zostało sprzedanych ponad 400 tysięcy kopii. Od 2002 roku cztery jego single zajęły 1. miejsca w Wielkiej Brytanii, a pięć pojawiło się w pierwszej piątce.

Dwa razy pod rząd (2006 i 2007 roku) wybrano go najbardziej ulubionym piosenkarzem Wielkiej Brytanii. Od początku swojej kariery, co roku nominowany jest do nagrody brytyjskiego przemysłu muzycznego BRIT Awards w różnych kategoriach.

William znany jest także ze swoich działań charytatywnych. Wspiera dwie angielskie organizacje charytatywne (Women's Aid oraz Mencap) i jest przedstawicielem brytyjskiego Prince's Trust, na którego czele stoi książę Walii. Zagrał wiele charytatywnych koncertów, a w 2004 roku razem z innymi artystami nagrał trzecią edycję singla "Do They Know It's Christmas". Piosenka zajęła 1. miejsce na liście przebojów.

W 2005 roku zagrał w swoim pierwszym filmie "Pani Henderson" (Mrs. Henderson Presents). Wcielił się tam w postać Bertiego. Zagrał u boku Judi Dench i Boba Hoskinsa. Od stycznia 2007 roku występuje w przedstawieniu The Vortex jako Nicky Lancaster wystawianym przez Royal Exchange Theatre. Gra aktorska Williama jest bardzo dobrze odbierana przez krytyków.

W 2002 roku przyznał się oficjalnie, że jest homoseksualistą.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anything Is Possible/Evergreen	Will Young	03.2002	1[3][23]	-	S 74321926142	[3x-platinum-UK][written by Cathy Dennis ,Chris Braide][produced by Cathy Dennis, Oskar Paul]
Light My Fire	Will Young	06.2002	1[2][24]	-	S 74321943002	[gold-UK][written by Jim Morrison, Ray Manzarek ,John Densmore, Robby Krieger][produced by Absolute]
The Long and Winding Road	Will Young with Gareth Gates	10.2002	1[2][26]	-	S 74321965972	[gold-UK][written by Lennon–McCartney][produced by Stephen Lipson]
Don't Let Me Down/You & I	Will Young	11.2002	2[17]	-	S 74321981272	[silver-UK][written by Richard Stannard, Julian Gallagher, Dave Morgan, Will Young and Simon Hale][produced by Richard Stannard, Julian Gallagher]
Leave Right Now	Will Young	12.2003	1[2][18]	81[1]	S 82876578562	[platinum-UK][written by Eg White][produced by Stephen Lipson]
Your Game	Will Young	03.2004	3[12]	-	S 82876603622	[written by Will Young, T Onile-Ere, Blair MacKichan][produced by Stephen Lipson, Blair MacKichan]
Friday's Child	Will Young	07.2004	4[11]	-	S 82876623932	[written by Stephen Lee, Dina Taylor][produced by Stephen Lipson]
Switch It On	Will Young	11.2005	5[11]	-	Sony BMG 82876752302	[written by Will Young, Stephen Lipson, Ronnie Peterson, Karen Poole, Steven Wolf][produced by Stephen Lipson]
All Time Love	Will Young	01.2006	3[19]	-	Sony BMG 82876779602	[silver-UK][written by Jamie Hartman][produced by Stephen Lipson]
Who Am I	Will Young	04.2006	11[19]	-	Sony BMG 82876821792	[written by Eg White, Lucie Silvas][produced by Stephen Lipson]
Changes	Will Young	09.2008	10[10]	-	19/RCA 88697344452	[written by Will Young, Eg White][produced by Eg White]
Grace	Will Young	11.2008	33[9]	-	19/RCA 88697419892	[written by Will Young, Matt Prime][produced by Richard 'Biff' Stannard, Ash Howes]
Let It Go	Will Young	03.2009	58[1]	-	19/RCA 88697468662	[written by Eg White, Jeremy Gregory, Karen Poole][produced by Eg White]
Hopes & Fears	Will Young	11.2009	65[1]	-	RCA CATCO 154069380	[written by Yolanda Quartey, Stew Jackson][produced by Robot Club]
Jealousy	Will Young	09.2011	5[24]	-	RCA GB 1101100347	[gold-UK][written by Will Young, Kish Mauve][produced by Richard X]
Come On	Will Young	12.2011	83[2]	-	RCA GBCTA 1100227	[written by Mima Stilwell, Jim Eliot][produced by Richard X, Jim Eliot, Pete Hofmann]
Losing Myself	Will Young	03.2012	72[1]	-	RCA GBCVL 1100017	[written by Will Young, Pascal Gabriel][produced by Richard X, Pete Hofmann]
Love Revolution	Will Young	03.2015	103	-	Island	[written by Will Young ,Jim Eliot, Mima Stilwell, Ivan Matias, Andrea Martin][produced by Kish Mauve]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
From Now On	Will Young	10.2002	1[2][29]	-	S 74321969592	[2x-platinum-UK][produced by Absolute, Cathy Dennis,Jörgen Elofsson, Julian Gallagher, David Kreuger, Stephen Lipson, Per Magnusson, Oskar Paul, Mike Peden, Richard Stannard, Fabien Waltmann]
Friday's Child	Will Young	12.2003	1[2][49]	-	S 82876557462	[5x-platinum-UK][produced by Chris Dodd, Stephen Lipson, Blair MacKichan, Matt Prime, Pro-Jay, Toby Smith, Robin Thicke, Eg White]
Keep On	Will Young	12.2005	2[42]	-	Sony BMG 82876749542	[3x-platinum-UK][produced by Dan Carey, Johnny Douglas Stephen Lipson, Blair MacKichan ,Pro J, Nitin Sawhney, Robin Thicke, Eg White]
Let It Go	Will Young	10.2008	2[24]	-	19/RCA 88697344442	[platinum-UK][produced by Chris Braide, Ash Howes, Stephen Lipson, Mike Spencer, Richard "Biff" Stannard, Eg White]
The Hits	Will Young	11.2009	7[22]	-	19 Recordings 88697584302	[2x-platinum-UK][produced by Absolute,Ash Howes,David Kreuger,Stephen Lipson,Blair MacKichan,Per Magnusson,Mike Peden,Richard Stannard,Eg White,Robot Club]
Echoes	Will Young	09.2011	1[1][45]	-	RCA 88697940092	[platinum-UK][produced by Andy Cato, Fred Falke, Jim Eliot, Pete Hofmann ,Jonathan Sloan, Richard Stannard, Richard X]
The Essential	Will Young	10.2013	15[6]	-	RCA 88765474832	[gold-UK]
85% Proof	Will Young	06.2015	1[1][26]	-	Island 4733050	[silver-UK][produced by Jim Eliot, Mimi Stilwell]
Lexicon	Will Young	07.2019	2[4]	-	Cooking Vinyl COOKCD 730	[produced by Richard X,Eg White,Jimmy Hogarth,Liam Howe,Boy Matthews,Sermstyle]
Crying on the Bathroom Floor	Will Young	08.2021	3[3]	-	Cooking Vinyl COOKCD 793	[produced by Richard X]
20 Years: The Greatest Hits	Will Young	06.2022	6[1]	-	Sony Music CG 19439963962	-

środa, 2 listopada 2022

Fishbone

FISHBONE, grupa amerykańska. Utworzona w 1979 przez ciemnoskórych studentów El Camino Real High School w El Camino na przedmieściu w Los Angeles w Kalifornii. Pierwszy skład: Angelo „Dr. Madd Vibe" Moore (właśc. Angelo Christopher Moore; 5.11.1965r; syn saksofonisty w zespole Counta Basiego) - voc, bs, Chris „Maverick Meat" Dowd (właśc. Christopher Gordon Dowd; 20.09.1965r, Las Vegas, Nevada) - tb, k, „Dirty" Walter Kibby (właśc. Walter Adam Kibby II; 13.11.1964r, Columbus, Ohio) - tp, tb, voc, Kendall Jones (właśc. Kendall Rey Jones) - g, voc, Norwood Fisher (właśc. John Norwood Fisher; 9.12.1965r, El Camino, Los Angeles, Kalifornia) - voc, b, Philip „Fish" Fisher (właśc. Philip Dwight Fisher; 16.07.1967r, El Camino, Los Angeles, Kalifornia) - dr. W1991r Dowd został usunięty z Fishbone (utworzył później The Seedy Arkestra i w jednym z jej nagrań, Flog Your Dead Horse, rozprawił się z dawnymi kolegami), a dołączył „Big" John Bigham (3.03.1969r) - g, k, który wcześniej współpracował m.in. z Milesem Davisem (jako perkusista). W marcu 1993 odszedł Jones, który od blisko roku dawał w wywiadach wyraz przekonaniu, że zbliża się koniec świata (Norwood Fisher, który uznał go za człowieka niespełna rozumu i próbował siłą doprowadzić na badania psychiatryczne, odpowiadał za ów czyn przed sądem). Dopiero w 1997 zastąpił go Spacey T. (właśc. Tracey Singleton) - g, voc z Sound Barrier.

Gdy w tym samym roku zrezygnował „Fish" Fisher (niebawem pojawił się w zespole akompaniującym Davinie), najpierw zaangażowano Camerona Clintona - dr, później Deio- na Murdocka -dr, a w końcu, w 1999r, Johna Stewarda - dr z Super 8. W tym okresie odszedł też Bigham oraz dołączył John McKnight- k, tb, g, dr, voc, ale i on w lipcu 2001 porzucił Fishbone. W listopadzie 2003r z Fishbone rozstali się Kibby i Spacey T. Zaraz potem w składzie pojawili się Rocky George - g, znany z Suicidal Tendencies, i Torrel „Tori" Ruffin - g, znany z The Time, a na początku następnego roku również D'Andre „Dre" Gipson - k, znany z Kanswer, i „Pastor" Dre „PaDre" Holmes - tb, voc. W 2005r wrócił McKnight.

Grupa zdobywała doświadczenia w klubach Los Angeles, jak Madame Wong's, i okolic; występowała obok zespołów hardcore'owych, jak The Dead Kennedys czy Bad Brains, który wywarł na nią wówczas ogromny wpływ. Elektryzująca atmosfera jej koncertów, mająca w sobie coś z szalonego karnawału, sprawiła, że stało się o niej głośno.
W 1985r podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia. Pierwsze małe płyty, Party At Ground Zero, ? (Modern Industry) i Ugly (zawierające, jak wiele późniejszych, po kilka miksów nagrania tytułowego) oraz wydany we wrześniu 1985 minialbum „Fishbone", będący po prostu zbiorem utworów singlowych, zawierały własną odmianę muzyki ska, podminowaną elementami funku oraz punku i rocka nowofalowego - recenzenci pisali o fuzji stylów The Beat i Funkadelic - ze społecznie zaangażowanymi tekstami. Formacja zapowiadała jednak, że nie chce trzymać się jednej konwencji, a pragnie zaglądać nawet w najbardziej odległe zakątki muzycznego wszechświata.

Na pierwszym właściwym albumie „In Your Face" z listopada 1986r, promowanym singlem When Problems Arise, oraz okolicznościowej czwórce na Boże Narodzenie „It's A Wonderful Life (Gonna Have A Good Time)" z listopada 1987r formacja zwróciła się ku nieco łagodniejszej muzycznie mieszaninie ska, soulu, funku i rocka, nierzadko jednak prowokacyjnej w warstwie literackiej, np. When Problems Arise, Movement In The Light, Slick Nick You Devil You, It's A Wonderful Life (Gonna Have A Good Time), Just Call Me Scrooge. Nie zapomniała wszakże o punkowym zgiełku, o czym świadczył utwór Simon Says The Kingpin.
Pierwszym prawdziwie porywającym dziełem Fishbone był album „Truth And Soul" z października 1988r, promowany singlem Freddie's Dead. Grupa nie wyrzekła się dotychczasowych fascynacji (np. przesycona duchem muzyki ska piosenka Ma And Pa, przeróbka soulowego przeboju Curtisa Mayfielda Freddie's Dead, wykorzystana w filmie Nightmare On Elm Street 2: Freddy's Revenge, czyli Koszmar z ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddiego Jacka Sholdera, ale wiele kompozycji, staranniej skonstruowanych niż dawniej, wzbogaciła nowymi przyprawami, przede wszystkimi elementami hard rocka i metalu (np. Bonin' In The Boneyard). W tym czasie wystąpiła w filmie Tapeheads ( 1988r, reż. Bill Fishman); zaśpiewała z ekranu piosenkę Slow Bus Moving, wydaną na soundtracku „Tapeheads" (Island, 1988r). W 1990r jej dyskografia powiększyła się o płytkę „Set The Booty Upright Bonin' In The Boneyard" z pięcioma nagraniami, m.in. dwoma nowymi wersjami Bonin' In The Boneyard: New And Improved Bonin' i Bonin' In The Jungle.
Świadectwem dojrzałości Fishbone okazał się świetny album „The Reality Of My Surroundings" z kwietnia 1991r, promowany m.in. płytkami Sunless Saturday/Fishy Swa Ska/Understand Me z czerwca i Everyday Sunshine/So Many Millions/Praying To The Junkiemaker/Behavior Control Technician z listopada tego roku. Grupa sama podjęła się wówczas produkcji nagrań, a dotychczasowemu producentowi, Davidowi Kahne'emu, powierzyła jedynie rolę pomocnika w studiu. Zaproponowała jeszcze bardziej wybuchową niż zwykle mieszaninę wielu stylów, skłaniając się ku reggae w Prey To The Junkiemaker, funkowi spod znaku Sly And The Family Stone w Everyday Sunshine, różnym odmianom ciężkiego grania, od hard rocka po thrash, w Fight The Youth (With Poisoned Minds) czy Those Days Are Gone, punk rockowi w Pressure. Błyskotliwe teksty były wypowiedzią przeciwko rasizmowi, wojnom, politykom, handlarzom narkotyków, zawierały też utopijną wizję świata bez nienawiści, egoizmu, czarnych chmur, np. Sunless Saturday (teledysk ilustrujący ten utwór zrealizował wybitny reżyser Spike Lee).

Płytę „Give A Monkey A Brain And He'll Swear He's The Centre Of The Universe" z maja 1993r przygotowała przy pomocy Terry'ego Date'a, producenta znanego ze współpracy z takimi zespołami, jak Pantera czy Soundgarden. Pod jego wpływem w bardziej zdecydowany sposób niż kiedykolwiek opowiedziała się za estetyką metalu, thrashu, hardcore'u, np. w Swim, Servitude, End Of Reign, a także w pierwszej części Drunk Skitzo. Otarła się również" o muzykę awangardową i jazz nowoczesny - w zakończeniu Drunk Skitzo z partią saksofonu w wykonaniu Branforda Marsalisa, o art rock - we fragmencie Black Flowers, eksponującym monumentalne w wyrazie solo organów. Nie wyrzekła się wszakże dawnych fascynacji - ska (Unyielding Conditioning, They All Have Abandoned Their Hopes), soulu (Lemon Meringue w stylu Earth Wind And Fire), funku (Properties Of Propaganda w stylu Funkadelic). Sukcesu, jaki w tym czasie odniosła, dowodziło zaproszenie do udziału w objazdowym festiwalu Lollapalooza.
Krokiem wstecz w artystycznym rozwoju formacji był album „Chim Chim's Badass Revenge" z maja 1996r, bliższy jej wczesnych dokonań niż „Give A Monkey A Brain And He'll Swear He's The Centre Of The Universe", pozbawiony zupełnie elementu niespodzianki, niewolny od kompozycji zupełnie bez wyrazu, np. Beergut, In The Cube, Alcoholic. Dowodem przezwyciężenia kryzysu twórczego była natomiast płyta „Fishbone And The Familyhood Nextperience Presents The Psychotic Friends Nuttwerx" z marca 2000r, nagrana z gościnnym udziałem wielu sław, m.in. muzyków Red Hot Chili Peppers (z wyjątkiem Anthony'ego Kiedisa), Perry'ego Farrella z Jane's Addiction, Gwen Steffani z No Doubt, Lesa Claypoola z Primus, Ricka Jamesa, George'a Clintona, Blowflya i Don ny'ego Osmonda. Była świadectwem zdecydowanego zwrotu ku funkrockowemu czy nawet funkowemu graniu, czasem tylko ożywionemu elementami ska, punku czy metalu. W tekstach nadal pojawiały się tematy polityczne (np. AIDS And Armageddon, Dear God), ale wyparowała z nich dawna agresja i złość. Grupa zaproponowała muzykę zachęcającą raczej do tańca niż do refleksji nad problemami współczesnego świata, np. Shakey Ground, The Suffering, Where'd You Get Those Pants?, Everybody Is A Star, Karma Tsunami.
W kwietniu 2002 trafił na rynek wydany we własnej firmie Nuttsactor5 minialbum „The Friendliest Psychosis", zawierający nagrania, które nie zmieściły się na „Fishbone And The Familyhood Nextperience Presents The Psychotic Friends Nuttwerx", a w listopadzie tego roku staraniem tej samej wytwórni album koncertowy „Live At The Temple Bar And More", pełen porywającego, rozimprowizowanego, funkrockowego grania na miarę najlepszych dokonań Fishbone z przeszłości, np. Premedawnutt i The Devil Made Me Do It. W kwietniu 2005 wydała w firmie High Times kolejny, nie mniej udany zestaw koncertowy, „Live In Amsterdam", składający się z dwu płyt, audio i DVD, dokumentujący wykonania m.in. Sunless Saturday, Swim, Chim Chim's Badass Revenge i In The Heat Of Angrfr. W tym czasie wystąpiła w filmie Idlewild (2006, reż. Bryan Barber).
Grupa konsekwentnie nie występowała w tych rejonach Stanów Zjednoczonych, które w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wsławiły się najbardziej agresywnymi wystąpieniami rasistowskimi - Arizonie, Montanie i New Hampshire.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ma And Pa/Bonin' In The Boneyard	Fishbone	04.1989	95[1]	-	Epic FSH 2	[written by A. Moore, K. Jones][produced by David Kahne]
Everyday Sunshine/Fight The Youth	Fishbone	08.1992	60[2]	-	Columbia 6581937	[written by C. Dowd][produced by Fishbone, David Kahne]
Swim	Fishbone	08.1993	54[1]	-	Columbia 6596252	[written by J. Bigham][produced by Terry Date, Fishbone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Truth and Soul	Fishbone	10.1988	-	153[9]	Columbia 40 891	[produced by David Kahne]
The Reality of My Surroundings	Fishbone	05.1991	-	49[10]	Columbia 46 142	[produced by Fishbone, David Kahne]
Give a Monkey a Brain and He'll Swear He's the Center of the Universe	Fishbone	06.1993	-	99[4]	Columbia 52 764	[produced by Terry Date, Fishbone]
Chim Chim's Badass Revenge	Fishbone	06.1996	-	158[1]	Rowdy 37 010	[produced by Dallas Austin and Fishbone]

Franke and the Knockouts

Franke and the Knockouts był amerykańskim zespołem pop-rockowym, założonym w New Jersey w Stanach Zjednoczonych, prowadzonym przez wokalistę i autora piosenek Franke Previte.Franke and the Knockouts powstało w 1980 roku, w oryginalnym składzie: Previte jako frontman, Billy Elworthy na gitarze, Blake Levinsohn na klawiszach, Leigh Foxx na basie i Claude LeHenaff na perkusji. Podpisał kontrakt z Millennium Records, nagrywając swój debiutancki album w 1981 roku, zdobywając dziesiątkę przebojów z „Sweetheart”, napisanym wspólnie przez Previte i Elworthy.

Ten singiel byłby największym hitem grupy, osiągając 10 miejsce w USA w czerwcu 1981 r. Kolejny singiel, „You're My Girl”, również znalazł się w pierwszej 30. Klawiszowiec Tommy Ayers, który odegrał kluczową rolę na debiutanckim albumie, wkrótce potem został oficjalnym członkiem zespołu, powiększając skład do sześciu. Grupa koncertowała i występowała na koncertach, takich jak Fridays i American Bandstand. Gdy w 1982 roku spodziewali się nagrać kolejny album, perkusista Claude LeHenaff rozstał się z zespołem.

Kontynuując działalność jako kwintet, grupa nagrała swój drugi album, Below the Belt, z perkusistą sesyjnym Alem Wottonem, który wcześniej występował na albumach Marka Farnera i Rachel Sweet. Krótko po wydaniu albumu w 1982 roku, przyszły perkusista Bon Jovi, Tico Torres, wszedł na pokład, aby oficjalnie zająć miejsce LeHenaffa w zespole. Tymczasem Below the Belt wygenerował hit „Without You (Not Another Lonely Night)” , ale nie odniósł takiego sukcesu komercyjnego jak debiutancki album. Po rozpadzie Millennium zespół przeszedł do MCA Records w 1984 roku.

Członkostwo w zespole znacznie się zmieniło podczas sesji nagraniowych do trzeciego albumu grupy.Jedyny album Franke and the Knockouts, który został wydany z MCA, Makin' the Point ukazał się później w 1984 roku, nie dorównując sukcesowi ich poprzedniej pracy. Grupa rozpadła się w 1986 roku, zdobywając trzy single w top 40 w USA i dwa albumy w Top 50 . Kilka lat przed rozpadem grupa napisała i wydała także oryginalne wersje przebojowego singla Erica Carmena z 1987 roku „Hungry Eyes”, a także piosenki „(I've Had) The Time of My Life” (oba były w filmie Dirty Dancing z 1987 roku. Ten materiał przyniósł Previte nagrodę Akademii za najlepszą oryginalną piosenkę. Oryginalna wersja „Hungry Eyes” Franke and the Knockouts została później wykorzystana jako bonusowy utwór na reedycji albumu Makin' the Point, a także została dołączona wraz z oryginalną wersją „(I've Had) The Time of My Life” na kompilacji The Sweetheart Collection.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweetheart/Don't Stop	Franke and the Knockouts	03.1981	-	10[19]	Millennium 11801	[written by F. Previte, W. Elworthy ][produced by Steve Verroca]
You're My Girl/Tell Me Why	Franke and the Knockouts	07.1981	-	27[13]	Millennium 11808	[written by F. Previte, W. Elworthy, B. Harrison][produced by Steve Verroca]
Without You (Not Another Lonely Night)/Shakedown	Franke and the Knockouts	04.1982	-	24[15]	Millennium 13105	[written by F. Previte, W. Elworthy ][produced by Steve Verroca]
Sweetheart/Don't Stop	Franke and the Knockouts	03.1981	-	10[19]	Millennium 11801	[written by F. Previte, B. Levinsohn, W. Elworthy][produced by Peter Solley, Franke Previte And The Knockouts]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Franke and the Knockouts	Franke and the Knockouts	03.1981	-	31[27]	Millennium 7755	[produced by Steve Verroca]
Below the Belt	Franke and the Knockouts	04.1982	-	48[18]	Millennium 7763	[produced by Peter Solley]

wtorek, 1 listopada 2022

Steve Barri

Steve Barri (ur. Steven Barry Lipkin na Brooklynie w Nowym Jorku 23 lutego 1942 r.) to amerykański autor tekstów i producent muzyczny. Na początku swojej kariery Barri był pisarzem sztabowym w Dunhill Records. Wyprodukował tak wielkie hity jak „Dizzy” Tommy'ego Roe. Jako zarówno autor piosenek, jak i producent, często współpracował z P.F. Sloanem, a partnerzy byli odpowiedzialni za sukces The Grass Roots i w dużej mierze przyczynili się do powstania pierwszego albumu zespołu. Współprodukowali ogólnoświatową wersję piosenki Sloana „Eve of Destruction” - numer jeden w USA z 1965 roku autorstwa Barry'ego McGuire'a (pierwotnie z New Christy Minstrels).

Barri i Sloan byli współautorami lub współproducentami wielu innych hitów w połowie lat 60-tych, w tym „You Baby” The Turtles, „A Must to Avoid” Herman's Hermits i „Secret Agent Man” Johnny'ego Riversa. Napisali także „Unless You Care”, który został nagrany przez Terry'ego Blacka i osiągnął nr. 2 w Kanadzie i „Little Liar”, numer 10 w Kanadzie. Po tym, jak jego partner Sloan opuścił Dunhill Records, Barri kontynuował pracę jako producent dla The Grass Roots do wczesnych lat siedemdziesiątych. Barri wyprodukował Mama Cass, w tym jej hity z 1969 roku. Po przejęciu Dunhill przez ABC Records, Barri pozostał w latach 70-tych jako szef Artists & Repertoire (A&R), gdzie skupił się na podpisywaniu i produkowaniu nowych artystów, takich jak grupa Bubblegum Pop, Bo Donaldson & The Heywoods. Współpracował z autorami piosenek Dennisem Lambertem i Brianem Potterem przy trzech albumach dla The Four Tops, w tym sprzedającym się milionem singlu „Ain't No Woman (Like The One I’ve Got)”.

Pracował również nad kilkoma uznanymi przez krytyków albumami czołowego wokalisty blues & soul Bobby'ego Blanda. Po reorganizacji ABC Records (w której rozwiązali swoje filie i przenieśli wszystkich artystów do głównej wytwórni ABC Records) w 1975 roku, Barri odszedł, by zostać szefem A&R w Warner Bros. Records. W tym czasie był współproducentem albumu Johna Sebastiana Welcome Back z 1976 roku i wyprodukował numer jeden Alana O'Day'a z 1977 roku „Undercover Angel”. Barri wyprodukował także kolejny singiel O'Day „Skinny Girls”, który zajął pierwsze miejsce w Australii.

Barri przeniósł się w 1982 roku do Motown Records jako wiceprezes A&R, produkując The Temptations i nadzorując między innymi dobrze sprzedające się wydawnictwa Lionela Richiego i Ricka Jamesa. Przerobił także bogaty katalog firmowy, wprowadzając serię „Greatest Hits”, zanim odszedł w 1986 roku. Spells kontynuował działalność w Capitol Records (jako konsultant), Left Bank Management, gdzie współpracował z takimi zespołami, jak Richard Marx, Meat Loaf i Stephanie Mills oraz w wytwórni smooth jazz, JVC. W 1998 roku Barri dołączył do Gold Circle Entertainment/Samson Records jako producent i został awansowany na starszego wiceprezesa w 2001 roku.

Kompozycje Steve Barri na listach przebojów

[with P.F. Sloan]
05/1964 Kick That Little Foot, Sally Ann Round Robin 61.US
07/1964 Summer Means Fun Bruce & Terry 72.US
03/1965 (Here They Come) From All Over the World Jan & Dean 56.US
10/1965 I Found a Girl Jan & Dean 30.US
12/1965 A Must to Avoid Herman's Hermits 8.US/6.UK
02/1966 You Baby The Turtles 20.US
02/1966 Secret Agent Man The Ventures 54.US
03/1966 Secret Agent Man Johnny Rivers 3.US
06/1966 Where Were You When I Needed You The Grass Roots 28.US
09/1966 Only When You're Lonely The Grass Roots 96.US
10/1966 Can I Get to Know You Better The Turtles 89.US
02/1967 This Precious Time Terry Knight & the Pack 120.US
04/1967 Another Day, Another Heartache The 5th Dimension 45.US
08/1967 Things I Should Have Said The Grass Roots 23.US
10/1967 Wake Up, Wake Up The Grass Roots 68.US
09/1987 Secret Agent Man Bruce Willis 43.UK
06/1989 Where Were You The Adult Net 66.UK

[with Don Altfeld, P.F. Sloan]
08/1964 One Piece Topless Bathing Suite The Rip Chords 96.US

[with Lucio Battisti, Barry Gross & Mogol]
11/1968 Bella Linda The Grass Roots 28.US

[with Barry Gross, Michael Price, Dan Walsh]
02/1971 The Morning of Our Lives Arkade 60.US

[with Dan Walsh, Michael Price , Dennis Provisor]
02/1972 Glory Bound The Grass Roots 34.US

[with Dan Walsh, Michael Omartian, Michael Price]
11/1974 I Wouldn't Treat a Dog (The Way You Treated Me) Bobby Bland 88.US
04/1982 Who's Foolin' Who Lulu 106.US

[with Dan Walsh, Michael Price]
10/1979 Love Pains Yvonne Elliman 34.US
08/1989 Love Pains Hazell Dean 48.US
03/1990 Love Pains Liza Minnelli 41.UK

[with Michael Price, Bobby Sandstrom]
11/1987 Let's Be Lovers Tonight Sherrick 63.UK

Eddie Floyd

Ur. 25.06.1935 r. w Montgomery, w stanie Alabama, USA; jeden z założycieli grupy Falcon z Detroit, z którą nagrał dwa wielkie przeboje: „You’re So Fine” (1959) i „I Found A Love” (1962). Potem Floyd występował solo dla Lupine w Detroit i Safice w Waszyngtonie, a następnie w 1965 roku przeniósł się do Memphis i przyłączył się do firmy Stax, dając się poznać jako kompozytor, między innymi autor tekstu do „634-5789” Wilsona Picketta. W czasie nagrań dla Stax Floyd korzystał z pomocy zespołów sesyjnych Booker T. And The MGs oraz Mar-Kays. Nagrał wtedy „Things Get Better” (1965), potem hymnowy „Knock On Wood” (1966), jeden z najlepszych utworów soulowych, prawdopodobnie jedyny, w którym oklepana rymowanka lightning (błyskawica) i frightning (przerażający) nie brzmi banalnie: twoja miłość do mnie jest tak przerażająca, jak grzmoty i błyskawice; lepiej odpukam w niemalowane drewno, (ang. just like thunder and lightning, the way you love me is frigtning think I’d better knock on wood).

Chociaż następne utwory nie dorównywały pierwowzorowi, Floyd ma na swoim koncie kilka doskonałych singli, w tym „Love Is A Doggone Good Thing” (1967) i „Big Bird” (1968), które utrwaliły jego pozycję, zarówno jako wykonawcy, jak i autora muzyki. Chociaż kompozycje Floyda nagrane były przez różnych wykonawców, dopiero w 1968 roku jego utwór „Bring It On Home To Me” w wykonaniu Sama Cooke’a znalazł się w dwudziestce najlepszych przebojów w Stanach Zjednoczonych. Eddie Floyd współpracował z firmą Stax aż do jej bankructwa w 1975 roku, a potem nagrywał w wytwórni Malaco, z którą jednak nie odniósł żadnego sukcesu komercyjnego.

W 1977 roku przeniósł się więc do Mercury, ale i tutaj nie odniósł żadnych sukcesów. Na krótko wyjechał do Londynu, gdzie nagrywał pod egidą Secret Affair, a potem wypłynął w Nowym Jorku albumem Try Me (1985). W roku 1990 pojawił się w nagraniu na żywo ze zreformowaną grupą Booker T And The MGs.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Knock On Wood/Got To Make A Comeback	Eddie Floyd	09.1966	19[18]	28[17]	Stax 194	[gold-US][written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Steve Cropper][1[1][21].R&B Chart]
Raise Your Hand/I've Just Been Feeling Bad	Eddie Floyd	02.1967	42[3]	79[6]	Stax 208	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd,Alvertis Isbell][produced by Alvertis Isbell][16[9].R&B Chart]
Don't Rock The Boat/This House	Eddie Floyd	07.1967	-	98[1]	Stax 219	[written by Joe Shamwell,Eddie Floyd ]
Love Is A Doggone Good Thing/Hey Now	Eddie Floyd	08.1967	-	97[1]	Stax 223	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][30[5].R&B Chart]
Things Get Better (When I'm With You)/Good Love, Bad Love	Eddie Floyd	08.1967	31[8]	-	Stax 601016 [UK]	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd,Wayne Jackson [II]]
On A Saturday Night/Under My Nose	Eddie Floyd	10.1967	-	92[4]	Stax 233	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Steve Cropper][22[7].R&B Chart]
Big Bird/Holding On With Both Hands	Eddie Floyd	03.1968	-	132[1]	Stax 246	[written by Booker T. Jones, Eddie Floyd][produced by Booker T. Jones]
I've Never Found A Girl (To Love Me LIke You Do)/I'm Just The Kind Of Fool	Eddie Floyd	07.1968	-	40[9]	Stax 0002	[written by B. Jones, E. Floyd, A. Isbell][produced by Steve Cropper][2[14].R&B Chart]
Bring It On Home To Me/Sweet Things You Do	Eddie Floyd	10.1968	-	17[13]	Stax 0012	[written by Sam Cooke][produced by Steve Cropper][4[12].R&B Chart]
I've Got To Have Your Love/Girl I Love You	Eddie Floyd	08.1969	-	102[5]	Stax 0025	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Steve Cropper][50[2].R&B Chart]
Never, Never Let You Go/Ain't That Good	Eddie Floyd, Mavis Staples	07.1969	-	107[4]	Stax 0041	[written by Eddie Floyd, B. T. Jones][produced by T. Jones]
Don't Tell Your Mama (Where You've Been)/Consider Me	Eddie Floyd	08.1969	-	73[7]	Stax 0036	[written by B. T. Jones, E. Floyd][produced by Steve Cropper, B. T. Jones][18[7].R&B Chart]
Why Is The Wine Sweeter (On The Other Side)/People, Get It Together	Eddie Floyd	11.1969	-	98[2]	Stax 0051	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][30[3].R&B Chart]
California Girl/Woodman	Eddie Floyd	02.1970	-	45[12]	Stax 0060	[written by B. T. Jones, E. Floyd][produced by Booker T. Jones][11[13].R&B Chart]
My Girl/ Laurie	Eddie Floyd	07.1970	-	116[2]	Stax 0072	[written by Wm. Robinson, R. White][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][43[5].R&B Chart]
The Best Years Of My Life/My Little Girl	Eddie Floyd	10.1970	-	118[2]	Stax 0077	[written by S. Cropper, E. Floyd][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][29[6].R&B Chart]
Blood Is Thicker Than Water/Have You Heard The Word (We Should Be In Love)	Eddie Floyd	09.1971	-	-	Stax 0095	[written by S. Cropper, E. Floyd, M. Rice][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][33[6].R&B Chart]
Yum Yum Yum (I Want Some)/Tears Of Joy	Eddie Floyd	02.1972	-	122[1]	Stax 0109	[written by S. Cropper, E. Floyd, M. Rice][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][49[2].R&B Chart]
Baby, Lay Your Head Down, (Gently On My Bed)/Check Me Out	Eddie Floyd	09.1973	-	-	Stax 0171	[A:written by Eddie Floyd, Al Jackson, Duck Dunn, Steve Cropper][B:written by Eddie Floyd][A:produced by Eddie Floyd, Al Jackson][A:50[8].R&B Chart][B:58[4].R&B Chart]
Soul Street/The Highway Man	Eddie Floyd	08.1974	-	-	Stax 0216	[written by Eddie Floyd, Carl Smith][produced by Eddie Floyd][65[8].R&B Chart]
We Should Really Be In Love/I'll Never Be Loved	Eddie Floyd	02.1977	-	-	Malaco 1040	[written by Eddie Floyd, Steve Cropper][produced by Eddie Floyd][74[6].R&B Chart]

Kompozycje Eddie Floyda na listach przebojów

[with Al Bell]
06/1965 Stop! Look What You're Doing Carla Thomas 92.US
06/1967 I'll Always Have Faith in You Carla Thomas 85.US

[with Solomon Burke, Al Bell]
08/1965 Someone Is Watching Solomon Burke 89.US

[with Steve Cropper]
02/1966 634-5789 (Soulsville, U.S.A.) Wilson Pickett 36.UK/13.US
08/1966 Knock on Wood Eddie Floyd 28.US/19.UK
08/1967 Knock on Wood Otis Redding & Carla Thomas 30.US/35.UK
08/1967 Love Is a Doggone Good Thing Eddie Floyd 97.US
10/1967 On a Saturday Night Eddie Floyd 92.US
05/1968 You Don't Know What You Mean to Me Sam & Dave 48.US/50.UK
07/1969 I Need You Woman William Bell & Carla Thomas 106.US
10/1970 The Best Years of My Life Eddie Floyd 118.US
09/1974 Knock on Wood David Bowie 10.UK
01/1979 Knock on Wood Amii Stewart 1.US/6.UK
10/1980 634-5789 Johnny Van Zant Band 105.US
03/1999 Knock on Wood Mary Griffin 110.UK

[with Steve Cropper,Wilson Pickett]
05/1966 Ninety-Nine and a Half (Won't Do) Wilson Pickett 53.US
11/1976 Ninety-Nine and a Half The Trammps 105.US

[with Steve Cropper,Al Bell]
02/1967 Raise Your Hand Eddie Floyd 42.UK/79.US

[with Booker T. Jones]
04/1967 I Love You More Than Words Can Say Otis Redding 78.US
03/1968 Big Bird Eddie Floyd 132.US/53.UK
02/1969 I've Got to Have Your Love Eddie Floyd 102.US
07/1969 Never, Never Let You Go Eddie Floyd & Mavis Staples 107.US
11/1969 Why Is the Wine Sweeter (On the Other Side) Eddie Floyd 98.US
02/1970 California Girl Eddie Floyd 45.US

[with Joe Shamwell]
07/1967 Don't Rock the Boat Eddie Floyd 98.US

[with Steve Cropper & Wayne Jackson]
08/1967 Things Get Better Eddie Floyd 31.UK

[solo]
04/1968 Never Get Enough of Your Love Oscar Toney Jr. 95.US
06/1969 Don't Tell Your Mama Where You've Been Eddie Floyd 73.US

[with Booker T. Jones, Al Bell]
07/1968 I've Never Found a Girl (to Love Me Like You Do) Eddie Floyd 40.US
12/1972 I've Never Found a Man (To Love Me Like You Do) Esther Phillips 106.US

[with Mack Rice & Steve Cropper]
02/1972 Yum Yum Yum (I Want Some) Eddie Floyd 122.US