James Taylor

 Ur. 12.03.1948 r. w Bostonie w stanie Massachusetts. Piosenkarz i kompozytor uosabiający muzyczne drogi i rozterki amerykańskiego pokolenia przełomu lat 60. i 70-tych. Urodzony w zamożnej rodzinie, pierwsze muzyczne nauki pobierał podobnie jak jego rodzeństwo od matki, wykształconej wokalistki. Rozpieszczany przez oboje rodziców, zadebiutował w wieku piętnastu lat w konkursie młodych talentów, za namową swego kolegi, Danny'ego "Kootcha" Kortchmara. Posłany wbrew własnej woli do elitarnej Milton Academy w Bostonie, porzucił ją po roku i wraz z bratem. Alexem, stworzył rockowy zespół The Fabulous Corsairs.

W wieku siedemnastu lat poddał się leczeniu w szpitalu psychiatrycznym McLeana w Massachussetts. Po dziewięciomiesięcznej hospitalizacji powrócił do muzyki i założył wraz z "Kootchem" grupę Flying Machine. Pozostając wciąż na utrzymaniu rodziców, szastał pieniędzmi, otoczony świtą admiratorów i emocjonalnych pasożytów. Wkrótce popadł w uzależnienie od heroiny. Próby zerwania z nałogiem i środowiskiem zawiodły go w 1968 r. do Londynu, gdzie osiedlił się w modnej dzielnicy Netting Hill (najmniej odpowiednim miejscu dla zmagającego się z uzależnieniem narkomana). Wierny "Kootch" namówił Taylora do nagrania taśmy demo, którą przekazał Peterowi Asherowi.
Kortchmar znał Ashera jeszcze z czasów amerykańskich występów duetu Peter And Gordon, zaś Asher działał aktualnie w dziale promocji Beatlesowskiej wytwórni Apple. Nagraniem zainteresował się Paul McCartney, dzięki któremu wynędzniały i zniechęcony do świata Taylor stanął przed jeszcze jedną szansą. Album James Taylor przeszedł początkowo bez echa mimo ciekawych tematów "Carolina On My Mind" i "Something In The Way She Moves". Załamany i wciąż uzależniony od heroiny muzyk powrócił do USA, by kontynuować kurację tym razem w szpitalu Austin Riggs.
Asher zdegustowany panującym w wytwórni Apple organizacyjnym bałaganem, odnalazł go tam i namówił do powrotu do studia. Zadbał też o kontrakt z Warner Brothers i dobór przyjaznych Taylorowi muzyków (Kortchmar, Leland Sklar, Rus Kunkel i Carole King). Na płycie Sweet Baby James pojawiły się tematy napisane częściowo w szpitalu. Album nie schodził przez dwa lata z list amerykańskich, zaś autobiograficzny utwór "Fire And Rain", stał się jednym z największych przebojów i artystycznych osiągnięć dekady. Taylor został niespodziewanie ulubieńcem krytyki i gwiazdorem rocka.
Z kolejnego longplaya Mud Slide Slim And The Blue Horizon pochodziła fascynująca wersja kompozycji Carole King, "You've Got A Friend". W 1972 r. uwolniony wreszcie od nałogu Taylor wystąpił w kultowym filmie Monte Hellmana "Two Lane Blacktop", do którego skomponował też muzykę wraz z Dennisem Wilsonem z grupy The Beach Boys. Z albumu One Man Dog pochodził singlowy przebój "Don't Let Me Be Lonely Tonight". Zgodnie z tytułowym wezwaniem, samotność muzyka miała wkrótce dobiec końca.Ślub z piosenkarką Carly Simon stał się wydarzeniem na miarę związku Liz Taylor i Richarda Burtona.
W 1974 r. wykonywany przez małżeński duet temat "Mockingbird" z repertuaru Charliego i Inez Foxx trafił do pierwszej piątki amerykańskich przebojów. Póżniejsze longplaye Taylora łączyły autorskie kompozycje ze starannie dobraną rhythm'n'bluesową, soulowąi rockową klasyką. Jak na ironię, do drugiej grupy należała większość singlowych szlagierów ("How Sweet It Is" spółki Holland/Dozier/Holland, "Handy Man" Otisa Blackwella, "Up On The Roof" Gerry'ego Goffina i Carole King).
Taylor imponował też na scenie, nawiązując wbrew dawnej chorobliwej nieśmiałości bezpośredni kontakt z widownią. W 1982 r., po dziesięciu latach małżeńskiego związku, Carly Simon wystąpiła z pozwem o rozwód. Taylor przyją to mężnie i kontynuował karierę. Pat Metheny, urzeczony heroizmem muzyka, dedykował mu witalną kompozycję "James" z nagranego w 1982 r. albumu Offnimp. 

W 1985 r, Taylor zabłysnął longplayem That's Why I'm Here. Tytułową przyczynę "bycia tu" wyjaśniały słowa: "fortune and fame is such a curious game, perfect strangers can call you by name, pay good money to hear "Fire And Rain", again, again and again" ("Los i sława to ciekawe gry, każdy obcy jest z tobą na ty, pieniądze płacą ci dzień w dzień, by słuchać w kółko "Fire And Rain" ).
Tekst mówił równie wiele o obecnym wcieleniu Taylora, co słowa "Fire And Rain" o jego młodzieńczych obsesjach i utrapieniach. W 1988 r. artysta zaproponował płytę Never Die Young, której produkcji podjął się wieloletni współpracownik muzyka, klawiszowiec Don Grolnick. Latem pojawił się na tournee w Stanach Zjednoczonych. Na swój kolejny album znów kazał czekać trzy lata, które wypełniły mu ważne okoliczno¶ciowe występy i kolejne toumee po USA. 

W 1991 r. Taylor wystąpił gościnnie na debiutanckim longplayu Marca Cohna, po czym zaproponował własny New Moon Shine, znów produkcji Grolnicka. Kolejna długa seria koncertów w Europie i Stanach Zjednoczonych zaowocowała dwa lata póżniej albumem James Taylor Live. Artysta przetrwał, jest szczęśliwy, twórczy, a jego koncerty udowadniają, że muzyka sprawia mu autentyczną radość.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Carolina on my mind/Taking It In	James Taylor	04.1969	-	118[2]	Apple 1805	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
Fire and rain/Anywhere like heaven	James Taylor	09.1970	42[3]	3[16]	Warner 7423	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
Carolina on my mind/Something' s wrong	James Taylor	11.1970	-	67[7]	Apple 1805	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
Country road/Sunny skies	James Taylor	02.1971	-	37[8]	Warners 7460	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
You' ve got a friend/You can close your eyes	James Taylor	08.1971	4[15]	1[1][14]	Warners 7498	[gold-US][Grammy-1971 Best Male Pop Vocal Performance][oryginalnie nagrana przez Carole King w 1971r][written by Carole King][produced by Lou Adler]
Long ago and far away/Let me ride	James Taylor	09.1971	-	31[8]	Warners 7521	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
Don' t let me be lonely tonight/Woh,don' t you know	James Taylor	11.1972	-	14[11]	Warners 7655	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
One man parade/Nobody but you	James Taylor	02.1973	-	67[4]	Warners 7682	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
How sweet is it [To be loved by you]/Sarah Maria	James Taylor	07.1975	-	5[15]	Warners 8109	[written by Holland–Dozier–Holland][produced by Russ Titelman, Lenny Waronker]
Mexico /Gorilla	James Taylor	10.1975	-	49[8]	Warners 8137	[written by James Taylor][produced by Russ Titelman, Lenny Waronker]
Shower the people/I can dream of you	James Taylor	06.1976	-	22[16]	Warners 8222	[written by James Taylor][produced by Russ Titelman, Lenny Waronker]
Handy man/Bartender' s blues	James Taylor	06.1977	-	4[20]	Columbia 10 557	[written by Jimmy Jones, Otis Blackwell][produced by Peter Asher][Grammy-1977 Best Male Pop Vocal Performance]
Your smiling face/If i keep my heart out of sight	James Taylor	10.1977	-	20[17]	Columbia 10 602	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
Honey don' t leave L.A./Another grey morning	James Taylor	02.1978	-	61[6]	Columbia 10 689	[written by Danny Kortchmar][produced by Peter Asher]
Up on the roof/Chanson Francaise	James Taylor	06.1979	-	28[11]	Columbia 11 005	[written by Gerry Goffin and Carole King][produced by Peter Asher]
Her town too/Believe it or not	James Taylor & J.D.Souther	03.1981	-	11[14]	Columbia 37 009	[written by James Taylor, J. D. Souther & Waddy Wachtel][produced by Peter Asher]
Hard times/Summer' s here	James Taylor	05.1981	-	72[5]	Columbia 02093	[written by James Taylor][produced by Peter Asher]
Everyday /Limousine driver	James Taylor	11.1985	-	61[11]	Columbia 05681	[written by Buddy Holly, Norman Petty][produced by Peter Asher, Frank Filipetti ,James Taylor]
Never die young/Valentine' s day	James Taylor	02.1988	-	80[5]	Columbia 07616	[written by J. Taylor][produced by Don Grolnick ]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet baby James	James Taylor	03.1970	7[59] reissue 01.72 34[6]	3[102]	Warner 1843	[3x-platinium-US][silver-UK][produced by Peter Asher]
James Taylor	James Taylor	10.1970	-	62[28]	Apple 3352	[produced by Peter Asher]
James Taylor and the original Flying Machine-1967	James Taylor	02.1971	-	74[8]	Euphoria 2
Mud slide slim and The Blue Horizon	James Taylor	05.1971	4[42]	2[45]	Warner 2561	[2x-platinium-US][produced by Peter Asher]
One man dog	James Taylor	11.1972	27[5]	4[25]	Warner 2660	[gold-US][produced by Peter Asher]
Walking man	James Taylor	07.1974	-	13[18]	Warner 2794	[produced by David Spinozza]
Gorilla	James Taylor	05.1975	-	6[27]	Warner 2866	[gold-US][produced by Russ Titelman, Lenny Waronker]
In the pocket	James Taylor	07.1976	-	16[24]	Warner 2912	[gold-US][produced by Russ Titelman, Lenny Waronker]
Greatest hits	James Taylor	12.1976	-	23[41]	Warner 2979	[11x-platinium-US][platinum-UK][produced by Peter Asher, David Spinozza, Lenny Waronker, Russ Titelman]
JT	James Taylor	07.1977	-	4[39]	Columbia 34 811	[3x-platinium-US][produced by Peter Asher]
Flag	James Taylor	05.1979	-	10[23]	Columbia 36 058	[platinium-US][produced by Peter Asher]
Dad loves his work	James Taylor	03.1981	-	10[23]	Columbia 37 009	[platinium-US][produced by Peter Asher]
That' s why i' m here	James Taylor	11.1985	-	34[30]	Columbia 40 052	[platinium-US][produced by Peter Asher, Frank Filipetti, James Taylor]
Classic songs	James Taylor	04.1987	53[5]	-	CBS/WEA JTV 1 [UK]	[silver-UK]
Never die young	James Taylor	02.1988	-	25[34]	Columbia 40 851	[platinium-US][produced by Don Grolnick]
New moon shine	James Taylor	10.1991	-	37[47]	Columbia 46 038	[platinium-US][produced by Don Grolnick,Danny Kortchmar]
Live	James Taylor	08.1993	-	20[24]	Columbia 47 056	[2x-platinium-US][produced by Don Grolnick,George Massenburg]
Hourglass	James Taylor	06.1997	46[1]	9[24]	Columbia 67 912	[platinium-US][produced by Frank Filipetti, James Taylor]
Greatest Hits Vol.2	James Taylor	11.2000	-	97[12]	Columbia 85 223	[gold-US][produced by Peter Asher, Frank Filipetti ,Don Grolnick, Danny Kortchmar ,James Taylor]
October road	James Taylor	08.2002	39[3]	4	Columbia 63 584	[platinum-US][produced by Russ Titelman]
You' ve got a friend-The best of James Taylor	James Taylor	09.2003	4[12]	11[42]	Warner Bros. 73837	[platinum-US][gold-UK][produced by Peter Asher, David Spinozza, Lenny Waronker, Russ Titelman, James Taylor, Frank Filipetti, Danny Kortchmar]
James Taylor At Christmas	James Taylor	11.2006	-	16[34]	Columbia 00323	[gold-US][produced by Dave Grusin]
One Man Band	James Taylor	11.2006	-	16[34]	Columbia 00323	[gold-US][produced by Dave Grusin]
Covers	James Taylor	10.2008	23[5]	4[16]	Hearmusic 7231076 [UK]	[silver-UK][produced by Dave O'Donnell, James Taylor]
Other Covers	James Taylor	04.2009	-	122[2]	Hearmusic 31385	[produced by Dave O'Donnell, James Taylor]
Live At The Troubadour	Carole King & James Taylor	05.2010	-	4[37]	Hearmusic 32053	[gold-US][produced by Peter Asher]
The Essential James Taylor	Carole King & James Taylor	10.2015	50[2]	-	Rhino 0081227957827 [UK]	[gold-UK]
Before This World	James Taylor	07.2015	4[6]	1[1][13]	Concord 7235270 [UK]	[produced by Dave O'Donnell
American Standard	James Taylor	03.2020	11[2]	4[5]	Fantasy 7214571 [UK]	[produced by Dave O'Donnell, John Pizzarelli, James Taylor]

Switch

 Od początku do połowy lat 70-tych Bobby DeBarge, Eddie Fluellen, Phillip Ingram (brat Jamesa Ingrama), Jody Sims i Gregory Williams byli w White Heat z Ohio. Zespół wsparł Barry'ego White'a i nagrał album zatytułowany White Heat wydany przez RCA w 1975 roku . Ograniczenia budżetowe zmusiły White'a do zerwania więzi z zespołem, który następnie przekształcił się w Hot-Ice, ansambl, w którym występowali DeBarge, Sims i Williams, a także jego brat Tommy. 

Ten zespół wydał album w Polydor w 1977 roku. Jermaine Jackson pomógł im zdobyć kontrakt z odgałęzieniem Motown Gordy. Jako Switch zespół okazał się popularny w klubach, a także w formacie   radiowym. Ich single "There'll Never Be" (1978), "I Call Your Name" (1979) i "Love Over and Over Again" (1981) dotarły do ​​pierwszej dziesiątki listy R&B Billboard. Po piątym i ostatnim albumie Switch  dla Gordy , bracia DeBarge odeszli, by wspierać rodzeństwo DeBarge.

 Zanim Switch wypuścił Am I Still Your Boyfriend? (1984) w Total Experience, Sims i Williams byli jedynymi oryginalnymi członkami, razem z Fluellen (który dołączył do trzeciego albumu), Renardem Gallo i Gonzalesem Ozenem. Ten album sprzedawał się kiepsko, a Switch się rozpadł. Bobby DeBarge zmarł z powodu komplikacji związanych z AIDS w 1995 roku. W latach 2000 roku nagrania zespołu były samplowane przez takich artystów jak De La Soul („A Brighter Tomorrow”), Ne-Yo („It Just Ain't Right”), Rich Boy („Throw Some D's”) i Erykah Badu ( „That Hump”). Ingram, Williams i Fluellen ponownie się spotkali, dodali nowych członków i koncertowali w tej samej dekadzie. Basista Tommy DeBarge zmarł 21 października 2021 z powodu niewydolności nerek i wątroby; miał 64 lata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
There'll Never Be/You Pulled A Switch	Switch	10.1978	-	36[13]	Gordy 7159	[written by B. DeBarge][produced by Bobby DeBarge, The Bewley Brothers][6[26].R&B Chart]
I Wanna Be Closer/Somebody's Watching You	Switch	01.1979	-	-	Gordy 7163	[written by J. Jackson][produced by Jermaine Jackson][22[13].R&B Chart]
Best Beat In Town/It's So Real	Switch	07.1979	-	69[8]	Gordy 7168	[written by B. DeBarge][produced by Bobby DeBarge][16[20].R&B Chart]
I Call Your Name/Next To You	Switch	11.1979	-	83[15]	Gordy 7175	[written by B. De Barge, G. Williams][produced by Bobby DeBarge][10[19].R&B Chart]
Don't Take My Love Away	Switch	05.1980	-	-	Gordy 7181	[written by B. DeBarge][produced by Bobby DeBarge][41[9].R&B Chart]
Love Over And Over Again/Keep Movin' On	Switch	11.1980	-	-	Gordy 7193	[written by B. DeBarge, B. DeBarge][produced by Bobby DeBarge, Gregory Williams][9[21].R&B Chart]
You And I/Get Back With You	Switch	04.1981	-	-	Gordy 7199	[written by B. DeBarge, G. Williams][produced by Bobby DeBarge][57[8].R&B Chart]
I Do Love You/Without You In My Life	Switch	11.1981	-	-	Gordy 7214	[written by P. Ingram, G. Williams, A. Z. Giles][produced by Gregory Williams][73[5].R&B Chart]
Call On Me/Fallin'	Switch	02.1982	-	-	Gordy 1603	[written by P. Ingram, G. Williams, A. Z. Giles][produced by Gregory Williams][70[6].R&B Chart]
Switch It Baby	Switch	05.1984	-	-	Total Experience 2401	[written by Jonah Ellis][produced by Jonah Ellis, Lonnie Simmons][55[15].R&B Chart]
Keeping Secrets/Switch It Baby	Switch	11.1984	61[3]	-	Total Experience XE 502 [UK]	[written by Oliver Scott, Gonzales Owen][produced by Oliver Scott]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Switch	Switch	09.1978	-	37[33]	Gordy 980	[produced by Jermaine Jackson, Bobby DeBarge, Gregory Williams, Jody Sims, Greg Wright, The Bewley Brothers, Michael B. Sutton]
Switch II	Switch	06.1979	-	37[36]	Gordy 988	[produced by Jermaine Jackson, Bobby DeBarge, Gregory Williams]
Reaching for Tomorrow	Switch	04.1980	-	57[14]	Gordy 993	[produced by Bobby DeBarge, Gregory Williams, Tommy DeBarge, Jody Sims, Jermaine Jackson]
This Is My Dream	Switch	11.1980	-	85[17]	Gordy 999	[produced by Bobby DeBarge, Gregory Williams, Jody Sims]
Switch V	Switch	11.1981	-	174[4]	Gordy 1007	[produced by Gregory Williams, Jermaine Jackson]

Little David Records

Little David Records była wytwórnią płytową założoną w 1969 roku przez dobrze zapowiadającego się komika Flipa Wilsona i jego menedżera, weterana jazzowego producenta Monte Kay'a. Wytwórnia skupiła się głównie na albumach komediowych, z kilkoma wydaniami jazzowymi i soft rockowymi. Little David był dystrybuowany niezależnie przez pierwszy rok, ale przez większość czasu był wybierany przez Atlantic Records, z wyjątkiem roku w Warner Bros. Records. Logo na etykiecie przedstawiało biblijnego Dawida dzierżącego procę, gotowego do walki z Goliatem.

 

 Mała wytwórnia wyprodukowała dwa nagrodzone nagrodą Grammy albumy komediowe i pięć złotych płyt, aby stać się bardzo dochodowym. Kay i Wilson rozstali się w 1977 roku. Wytwórnia została sprzedana komikowi George'owi Carlinowi, który złożył katalog w Eardrum Records w latach 80-tych.  Komik Flip Wilson zatrudnił Monte Kay'a jako swojego menedżera w 1963 roku, kiedy Wilson miał 30 lat, a Kay 39. Kay był znany z założenia klubu jazzowego Birdland w 1949 roku. Od tego czasu wydawał płyty jazzowe i zarządzał muzykami jazzowymi. Kay zarezerwował Wilsona w klubach komediowych w Nowym Jorku i Los Angeles, a w 1965 zaaranżował występ Wilsona w The Tonight Show z Johnnym Carsonem. Wilson wydał już kilka albumów komediowych, ostatnie dwa w Atlantic Records, ale był zainteresowany przejęciem większej kontroli. W 1969 Kay i Wilson założyli wytwórnię Little David Records, aby wypuszczać nowe albumy, zaczynając od The Devil Made Me Buy This Dress (nazwanej tak od linii komediowej wypowiedzianej przez bohaterkę Wilsona, Geraldine), a także podpisując kontrakty z innymi komikami i muzykami. 

 

Wydany w lutym 1970 roku, The Devil Made Me Buy This Dress zdobył  nagrodę Grammy w 1970 roku za najlepsze nagranie komediowe na 13. dorocznym rozdaniu nagród Grammy, które odbyło się w marcu 1971 roku.  Album uzyskał status złotego 22 lipca 1970 roku.[Imię „Mały Dawid” odnosiło się do syna Wilsona, Davida, który został nazwany na cześć biblijnego Dawida, wielkiego zabójcy. Wilson używał odniesień do Dawida i Goliata przez kilka lat w swoich programach komediowych, żartobliwie opisując starożytnego Dawida jako „Mały Dawid”, piosenkarz pop i nastoletni łamacz serc.Wydawnictwa wytwórni Little David zawierały logo uwieczniające moment z historii biblijnej: David skręca ze swoją procą, by zadać śmiertelny cios. Córka Kay'a powiedziała wiele lat później, że logo bardzo dobrze pasuje do Kay'a, ponieważ „uwielbia pomagać ludziom, o których myślał, że są spoza głównego nurtu”.

 Kay i Wilson przygotowali program telewizyjny w 1969 roku zatytułowany The Flip Wilson Special. Specjalnie doprowadziło do tego, że NBC podpisało kontrakt z Wilsonem w serialu komediowym The Flip Wilson Show.Kay pełnił funkcję producenta wykonawczego w popularnym programie, który przez dwa z czterech lat zajął drugie miejsce w swoim przedziale czasowym. Również w 1970 roku Kay i Wilson spotkali komika George'a Carlina podczas występu Carlina w The Flip Wilson Show. Carlin został następnie zatrudniony do pisania scenariusza, a następnie podpisał kontrakt z Little David. Wytwórnia nagrała występy Carlin na żywo w The Cellar Door w Waszyngtonie przez dwie noce w lipcu 1971 - kolekcja ta została wydana jako FM & AM w styczniu 1972. Album zdobył nagrodę Grammy w 1972 roku za najlepsze nagranie komediowe na 15. dorocznych rozdaniach nagród Grammy, które odbyły się w marcu 1973 roku, a jego sprzedaż była wysoka. Osiem miesięcy po wydaniu album uzyskał status złotego. Carlin zmienił także kierownictwo artystyczne na dyrektora generalnego Little David, Jacka Lewisa, który pasował do dzikiej osobowości Carlina.  Początkowo wytwórnia była dystrybuowana w sieci niezależnych wytwórni. W grudniu 1971 Atlantic Records podpisało umowę dystrybucyjną z Little David. Lista artystów w tym czasie składała się z komików Wilsona i Carlina oraz piosenkarzy Kenny Rankina i Dana Cassidy. Rankin i Cassidy po raz pierwszy spotkali się w Phoenix House, społeczności odwykowej na Manhattanie. Cassidy był pisarzem i marynarzem, ale nauczył się grać na gitarze podczas pobytu w Phoenix House. Personel wytwórni był niewielki, a do 1972 roku na pokładzie było tylko trzech dyrektorów. Współzałożyciel Wilson nie pracował w biurze z powodu swojego harmonogramu występów. Dyrektorami zarządzającymi Little David byli Monte Kay jako prezes, Jack Lewis jako dyrektor generalny i Robert Hurwitz, który pracował w biurze w Nowym Jorku, by relacjonować Wschodnie Wybrzeże, a także był łącznikiem wytwórni z Atlantic Records. Joni Juster obejmowała obowiązki łącznika z promocją wytwórni, a Evelyn Levin zarządzała firmą Kay'a zajmującą się zarządzaniem artystami.

 

 Sukces The Flip Wilson Show przyniósł fortunę dla Wilsona i Kay'a. Płyty komediowe wydane przez Little Davida kosztowały niewiele, sprzedawały się bardzo dobrze i sprawiały, że wytwórnia była całkiem dochodowa. Na początku 1972 roku Kay kupił hollywoodzką rezydencję dyrektora Motown, Berry'ego Gordy'ego i urządził dużą imprezę dla wytwórni Little David Records. Stevie Wonder, Noel Redding i Jackie DeShannon zagrali dla gości, w tym The Rolling Stones, piosenkarki

Helen Reddy i dyrektor Atlantic Records, Ahmeta Erteguna.  Reddy właśnie nagrała piosenkę „Peaceful”, napisaną przez Rankina. W 1972 roku Kay podpisał  kontrakty z komikami Jackiem Burnsem i Avery Schreiberem. Burns był wczesnym partnerem Carlina; zarówno Burns, jak i Schreiber byli wcześniej partnerami w trupie komediowej The Second City.  Zespół Burns & Schreiber został wskrzeszony i nagrał dwa albumy. Ich pierwszy album Pure B.S.! został wstrzymany do czerwca 1973, ponieważ Little David chciał najpierw wykorzystać aferę Watergate prezydenta Richarda Nixona, która była ważnym wydarzeniem informacyjnym. Burns, Schreiber i inni komiksy nakręcili The Watergate Comedy Hour 8 maja 1973 roku przed publicznością w studiu. Atlantic Records zarejestrowało swoją dezaprobatę dla albumu tydzień później, ale szybko odebrał go Capitol Records, który pod koniec maja wyprodukował pierwsze wydanie w ilości 100 000 egzemplarzy, oznaczone jako Hidden Records. W połowie lipca album Watergate osiągnął 66. miejsce na liście Billboard Hot 100.Ostatecznie Atlantic ustąpił i Little David nagrał kolejny występ The Watergate Comedy Hour z niewielkimi różnicami w stosunku do wcześniejszego. Drugi spektakl został wydany przez Little David w 1975 roku, ale było to po rezygnacji Nixona z prezydentury w sierpniu 1974 roku, a historia nie była już aktualna.W połowie czerwca 1972 Cassidy pojawił  się w The Tonight Show z Carlinem, podczas tygodnia, w którym Johnny Carson był na wakacjach, a Wilson gościł w programie.Jednak kariera muzyczna Cassidy'ego nigdy się nie rozwinęła. Później założył program studiów irlandzkich w New College of California.  Poza tym artyści z listy wytwórni generalnie pomagali sobie nawzajem w osiągnięciu sukcesu. Rankin pojawił się z Carlin w The Tonight Show w czerwcu 1972 roku i koncertował z Carlin  otwierając jego występy. 

 

W 1973 roku w programie The Flip Wilson Show pojawił się młody „jazzowy komik” Franklyn Ajaye. Ostatecznie Ajaye podpisał kontrakt z wytwórnią i nagrał swój trzeci album, Don't Smoke Dope, Fry Your Hair, w 1977 roku.  W październiku 1974 Warner Bros. Records (oddział Warner Music Group) ogłosiło, że będzie dystrybuować wydawnictwa Little David, zastępując Atlantic.Warner wykupił całostronicową reklamę w magazynie Billboard; reklama cytuje fragment Biblii 2 Samuela 6:5, który opisuje Dawida grającego na różnych instrumentach muzycznych w chwale. Modern Jazz Quartet niedawno podpisał kontrakt z Little David, a ich nowy album miał być dystrybuowany przez Warner, razem z nowym albumem Rankina.Atlantic zawarł nową umowę w sierpniu 1975 r., przywracając wcześniejszy układ dystrybucji. W 1976 roku Kay podpisał kontrakt z trębaczem jazzowym Natem Adderley'em. Adderley nagrał tylko jeden album dla Little David, wydany jako Hummin' w 1976 roku. Również utwór "Hummin" został wydany jako singiel  , z "The Traveller" na stronie B. 

 

Wilson był bogaty w 1974 roku, kiedy The Flip Wilson Show przestał być emitowany po czterech sezonach. Na kilka lat wycofał się z widoku publicznego, nagrywając w 1975 poważną piosenkę polityczną wydaną jako jego pierwszy singiel zatytułowany „Berries in Salinas”, który przedstawiał poglądy na poparcie praw migrantów rolnych. Po kilku latach Wilson zaczął podejrzewać, że Kay źle zarządza swoimi pieniędzmi. W kwietniu 1977 Wilson wszedł do skromnego dwupiętrowego biura Little David na Sunset Boulevard w Hollywood i wylał galony białej farby na dywan i meble w pięciu pokojach. Kay i Wilson zatrudnili prawników, aby rozwiązać spółkę, proces, który trwał wiele miesięcy ze względu na złożoność kontraktów i udziałów.Tymczasem album Carlin Toledo Window Box otrzymał złoty status w maju 1977 roku, dwa i pół roku po jego wydaniu.  Była to czwarta złota płyta Carlina z rzędu i ostatnia w Little David . Wydał album „Best of” w 1979 roku, zatytułowany Indecent Exposure. Carlin nagrał  i wydał  w 1981 roku A Place for My Stuff w wytwórni Atlantic Records, a nie Little David. Współpracował z Jerrym Hamzą, tworząc własną wytwórnię Eardrum Records jako pododdział Atlantic. Carlin on Campus został wydany w Eardrum w 1984 roku.

 

 Hamza i Carlin następnie kupili cały katalog Little David, aby mogli wznowić wcześniejsze albumy Carlina.  

 Kay zmarł w 1988 r, a Wilson w 1998 r. .

      Albumy na listach przebojów

FM and AM - George Carlin [1972]  13.US

The Devil Made Me Buy This Dress - Flip Wilson [1970]  17.US

Geraldine/Don't Fight the Feeling - Flip Wilson [1972]  63.US

Like a Seed - Kenny Rankin [1972] 184.US

Class Clown - George Carlin [1972]  22.US

Occupation: Foole - George Carlin [1973]  35.US

An Evening with Wally Londo Featuring Bill Slaszo - George Carlin [1975]  34.US

Inside - Kenny Rankin [1975]  81.US

The Kenny Rankin Album - Kenny Rankin [1977]  99.US

On the Road - George Carlin [1977]  90.US

Indecent Exposure (Some of the Best of George Carlin) - George Carlin [1979]  112.US

The Flip Wilson Show - Flip Wilson [1970] 45.US

Silver Morning - Kenny Rankin [1974]  63.US

Toledo Window Box - George Carlin [1974]  19.US

No Secrets

No Secrets to grupa dziewczęca z lat  2000  , która składała się z Angel Faith (ur. Angel Marie Faith 8 stycznia 1988 r. w Los Angeles w Kalifornii), Carly Lewis (ur. Carly Sarah Lewis 26 lipca 1985 r. w Londynie), Erin Tanner (ur. Erin Elizabeth Kaulani Tanner 5 listopada 1985 r. w Burbank w Kalifornii), Jade Ryusaki (ur. Jade Alexis Kapololu Ryusaki 5 stycznia 1988 r. w Los Angeles w Kalifornii) i Jessica Fried (ur. Jessica Allison Megan Fried 25 lipca, 1986 w Glendale w Kalifornii). 

Grupę założył ojczym Carly, Adrian Gurvitz (piosenkarz, autor tekstów i producent muzyczny). Carly napisała list do Adriana, prosząc go, aby założył grupę muzyczną. Wkrótce potem Jade została zaproszona do dołączenia do grupy, a jej kuzynka Erin była następną osobą, która dołączyła. Carly, Jade i Erin znalazły Angel w ogłoszeniu . Angel dołączyła do grupy i przyprowadziła ze sobą Jessicę. Po skompletowaniu składu No Secrets rozpoczęło nagrywanie piosenek na swój debiutancki album, współpracując z różnymi producentami i autorami piosenek. Później zrobiły sobie przerwę w nagrywaniu albumu i wyruszyły w trasę promującą grupę. 

W czerwcu 2001 roku dołączyłydo Aarona Cartera w Toronto, aby nakręcić jego teledysk „Oh Aaron” i zapewniły chórki do piosenki. Pojawiły się również na albumie Aarona „Oh Aaron” w utworze „Stride (Jump on the Fizzy).” W 2002 roku, po czteromiesięcznej trasie koncertowej z Aaronem Carterem, grupa nakręciła swój pierwszy teledysk „No Secrets: Get to Know Us”, który został wydany na VHS i DVD, i wznowiły pracę nad swoim albumem. Wystąpili także na ścieżce dźwiękowej do filmu „Jimmy Neutron: Boy Genius” z coverem piosenki Kim Wilde „Kids in America”. 

W tym samym roku wydaly swój debiutancki singiel „That's What Girls Do”. Nie wiadomo, jak i czy singiel w ogóle znalazł się na listach przebojów, ale piosenka znalazła się w napisach końcowych „The Powerpuff Girls Movie” i na ścieżce dźwiękowej do filmu „The Hot Chick”. Pojawiły się również na ścieżce dźwiękowej do filmu „Stuart Little 2” z utworem „Little Angel of Mine”.W sierpniu 2002 roku, No Secrets wydał swój debiutancki album, który zadebiutował na miejscu  136 na liście Billboard 200 i znalazł się na szczycie listy Billboard's Heatseekers Albums. Na początku 2003 roku No Secrets znalazło się na kompilacyjnym albumie „DisneyMania” z ich coverem „Kiss the Girl” z filmu „Mała syrenka”. W tym samym roku nagrał cover utworu Atomic Kitten "Whole Again", który nie pojawił się na listach przebojów. 

Angel opuściła grupę, aby rozpocząć karierę solową i wydała album „Believe in Angels... Believe in Me” w 2004 r., kiedy kończono prace nad drugim albumem grupy „Friends Forever”, który nigdy nie został wydany. Czterech pozostałych członkiń nagrało i nakręciło teledysk do piosenki „Once Upon (Another) Dream” do reedycji w 2003 roku „Sleeping Beauty” Disneya. W pewnym momencie pojawiły się plotki o nowym członku dołączającym do No Secrets, ale nigdy nie wydano żadnych oficjalnych oświadczeń na ten temat. Kilka lat później okazało się, że Lady Gaga (która była wtedy znana jako Stefani) została potwierdzona jako nowy członek, ale jej menedżer wycofał się z projektu. 

 Z powodu chciwych działań jednego z rodziców dziewczynek (według wywiadu z Jessicą z 2007 roku), No Secrets rozwiązało się w 2005 roku. Według badań Jessica (obecnie Jessi Malay) jest artystką solo, kuratorką mody i urody, prowadzi własną firmę świecową o nazwie Haven Namai i jest mężatką i ma dwie córki. Erin rozpoczęła pracę nad materiałem solowym pod pseudonimem Nicki Foxx; nie wiadomo, co ona obecnie porabia. Po powrocie z sześciomiesięcznej trasy promującej swój debiutancki album, Angel rozpoczęła pracę nad kolejnym albumem, który nigdy nie został wydany. Następnie w 2007 roku wycofała się z muzyki, aby kontynuować edukację. Ukończyła studia licencjackie z psychologii na UCLA, uzyskując magna cum laude w 2009 roku. Później ukończyła studia magisterskie i doktoranckie z psychologii klinicznej na Pepperdine University. Obecnie Angel pracuje jako psycholog kliniczny w szpitalu w Los Angeles w Kalifornii. Jade Ryusaki mieszka na Hawajach i pracuje jako modelka. 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Secrets	No Secrets	08.2002	-	136[3]	Jive 41 781	[produced by Andy Goldmark,Jeff Coplan,Riprock 'n' Alex G,Pete Kirtley,Tim Hawes,Brian Kierulf,Joshua M. Schwartz,Douglas Carr,Joakim "Krax" Udd,Peter Boström,Adrian Gurvitz]

Mpress

Mpress była żeńską grupą, w skład której wchodziły Lauren (ur. Lauren Mareen Hart) z Petersburga, Zoraida (ur. Zoraida Virginia Rosario) z Orlando i Marissa (ur. Marissa Rosalia Clark) z Florydy. Wydały swój debiutancki album Suddenly under Big 3 Records 23 października 2001 roku. Zawierał godne uwagi przeróbki hitu Shirelles „Will You Love Me Tomorrow”.
 

Lauren była pierwszą członkinią, która dołączyła do grupy po odebraniu wezwania na przesłuchanie od Big3Records w 1999 roku. Marissa była kolejnym członkiem, który dołączył. W tym czasie śpiewała w Disney  i kończyła swój pierwszy rok na Uniwersytecie Tampa. Zoraida był ostatnim członkiem, która dołączyła. Śpiewała także w Disneyu i została zaproszona do   grupy.

Mpress wydał swój debiutancki singiel „Maybe”, który osiągnął 40 pozycję na liście Billboard's Dance Club Songs. Później wydał singiel „Time Out” w 2002 roku, ale nie znalazł się na listach przebojów. Pod koniec tego samego roku grupa się rozpadła, a członkowie poszli własnymi drogami. Marissa kontynuowała karierę aktorską, pojawiła się w reality show Outback Jack i wystąpiła gościnnie w premierze serii FX Network Rescue Me.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Maybe	Mpress	01.2002	-	-	Big3 6747	[40[5].Hot Disco/Dance;Big 3 [promo]]

7669

Czterech nowojorskich „nowych swingersów jill” (preferują określenie „nowa muzyka rewolucyjna z getta”) z hardcorowym rapem, 7669 pojawiło się na scenie w 1994 r. wśród wiru celowo prowokacyjnych ujęć prasowych, w szczególności pozuje topless okrakiem na dużych motocyklach, który również zdobił okładkę albumu.  

  Ich nazwa została zaczerpnięta z roku niepodległości Stanów Zjednoczonych (1776) skrzyżowanego z „datą” rewolucji seksualnej (1969). Członkowie, Shorti-1-Forti (ur. Marcy Roberts), Big Ange (ur. Angela Hunte), El Boog-E (ur. El-Melek A. Moore) i Thicknezz (ur. Mallore Irvine), zaproponowali piosenki z wątpliwymi tytułami, takimi jak „69 Ways To Love A Black Man” i „Cloud 69”, a dwulicowość lubieżnych tytułów jest oczywistą wskazówką braku wyobraźni tkwiącej w projekcie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So High	7669	10.1993	-	-	Motown 2217	[written by Big Ang, El-Boog-E, Shorti 1 Forti, Thicknezz, M. Rooney, M. Morales][produced by Jose Sanchez][35[16].R&B Chart]
Joy	7669	03.1994	-	-	Motown 2234	[written by Kangol & The Kreators][produced by Kangol][72[9].R&B Chart]

7th Wonder

 The 7th Wonder to amerykański zespół soulowo-funkowy z Tuskegee w stanie Alabama, który wydał dwa albumy w Parachute Records w latach 1978/79, a następnie trzeci w Chocolate City w 1980 roku. i wykorzystała połączenie Seven Wonders of the World  z niewielką subtelnością, zapożyczając obraz piramidy w Gizie jako ich markę, a nawet nosili tradycyjne egipskie stroje na scenie. 

Członkowie: Jerome „Thump” Thornton (bas), Johnnie Hammond (perkusja), Marvin Patton (gitara, wokal), Iulus Chislom (instrumenty klawiszowe), Allen Williams (perkusja, wokal), Wilbert Cox (wokal), Deborah Mathews ( wokal).

 Zespół pierwotnie nagrywał jako Seventh Wonder, wydając dwa single dla Abet w latach 1973/74: dwuczęściowy „For the Good Times” (kompozycja Krisa Kristoffersona) i „Ain't Nothing Gonna Break Us Up” (b/w „ Let’s Stop Kidding Ourselves”). Pierwszy z nich znalazł się na dwóch wieloartystycznych kompilacjach z połowy lat 70-tych wydanych przez Contempo. Trzeci singiel zespołu, „Captain of Your Ship” (nie piosenka Reparata and the Delrons), został wydany przez małą wytwórnię WG w 1976 roku z „Pharoah” na drugiej stronie.

Jako 7th Wonder zespół wydał Words Don't Say Enough w 1978 roku w Parachute Records. Został wyprodukowany przez Jerry'ego Weavera, który jest współautorem siedmiu z ośmiu piosenek. Wygenerował trzy single: „My Love Ain’t Never Been This Strong”, „Words Don’t Say Enough” i „People In Love Do The Strangest Things” (zatytułowany „People In Love” na albumie). W 1979 roku 7th Wonder wydał swój drugi album dla Parachute, Climbing Higher. Zawiera osiem utworów, w tym „Young Girl”, „Something Inside You Feel”, „Something Beautiful” oraz utwór tytułowy. Został wyprodukowany przez Weavera i byłego basistę Commodores, Ronalda LaPreada. Piosenki „Daisy Lady”, „Do It With Your Body” i „Living My Life Just For You” zostały wydane jako single.

Trzeci i ostatni album 7th Wonder, Thunder, ukazał się w 1980 roku w Casablance - spółce zależnej Chocolate City. Weaver wyprodukował sześć z ośmiu utworów, dwa przy bezpośrednim udziale zespołu. Pierwszy singiel z albumu, „The Tilt”, został wyprodukowany przez Leona Sylversa III. Pozostałe single to „I Enjoy Ya” (33. miejsce w R&B) i „Stop Before You Break My Heart” (wyprodukowany przez Lakeside). LA. Connection służył jako sekcja rogów w tym nagraniu.

  Weaver był później współproducentem debiutanckiego albumu Janet Jackson.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
For The Good Times	7th Wonder	12.1973	-	-	Abet 9454	[written by K. Kristofferson][produced by Dan Brantley][51[12].R&B Chart]
Words Don't Say Enough/Love Makes You Act Like That	7th Wonder	06.1978	-	-	Parachute 510	[written by Barbara Wyrick, Melissa Adamson][produced by Jerry Weaver][78[10].R&B Chart]
My Love Ain't Never Been This Strong/We Are So In Love	7th Wonder	11.1978	-	-	Parachute 519	[written by Jerry Weaver][produced by Jerry Weaver][51[10].R&B Chart]
Do It With Your Body/All I Want	7th Wonder	08.1979	-	-	Parachute 527	[written by Jerry Weaver, Keith Echol][produced by Jerry Weaver][49[11].R&B Chart]
I Enjoy Ya	7th Wonder	06.1980	-	-	Chocolate City 3207	[written by W. Beck, C. Willis, J. Williams][produced by Jerry Weaver][33[13].R&B Chart]
The Tilt / Missin' Out	7th Wonder	09.1980	-	-	Chocolate City 3212	[written by Nidra Beard, Otis Stokes][produced by Leon Sylvers III][39[9].R&B Chart]

Jackie Trent

 Właśc. Jacqueline Trent, ur. 6.09. 1940 r. w Newcastle, w hrabstwie Stafford, Anglia. Utalentowana wokalistka i autorka tekstów, największy sukces odniosła u boku męża, Tony'ego Hatcha.
Karierę piosenkarską rozpoczęła już we wczesnym dzieciństwie, występując w amatorskich przedstawieniach muzycznych, potem w wieku 13 lat śpiewała w lokalnych zespołach amatorskich, a profesjonalną wokalistką została w wieku lat 17. Koncertowała w Europie i na Bliskim Wschodzie, występowała również w klubach i kawiarniach Londynu oraz w nadmorskich kurortach. Na początku lat 60-tych Trent nagrywała w wytwórni Oriole, a w 1964 r. podpisała kontrakt z producentem Pye Records. Tonym Hatchem.

 

Hatch już w przeszłości napisał kilka udanych piosenek, m.in. temat przewodni brytyjskiej opery mydlanej "Crossroads". Razem z Jackie stworzyli utwór "Where Are You Now", który w jej wykonaniu dotarł w 1965 r. do 1. miejsca brytyjskiej listy bestsellerów. W drugiej połowie lat 60-tych skomponowali kilka dużych przebojów dla Petuli Clark, m.in. "Don't Sleep In The Subway", "The Other Man's Grass", "I Couldn't Live Without Your Love", "Colour My World", "My Love" i "Call Me".
 

W 1968 r. sukces odniosła ich piosenka "Joanna", wykonywana przez Scotta Walkera. W dniu ślubu Jackie i Tony'ego firma Pye wydała ich singel "The Two Of Us", nagrany kilka miesięcy wcześniej. Stał się on wielkim przebojem, głównie w Australii, gdzie potem duet często koncertował. W 1970 r. Jackie Trent wystąpiła w roli Nell Gwynne w musicalu "Nell!", którego producentem i szefem muzycznym był Hatch. Dwa lata później skomponowali wspólnie muzykę do "The Card", musicalu w reżyserii Camerona Mackintosha, będącego adaptacją powieści Arnolda Bennetta. W obsadzie znaleźli się: Jim Dale, Marti Webb, Eleanor Bron i Millicent Martin, którzy wykonywali m.in. piosenki: "I Could Be The One", "That's The Way The Money Goes" i "Opposite Your Smile".
 

Następne przedsięwzięcie musicalowe, "Rock Nativity" (z 1974 r.), zbytnio eksploatowało temat biblijny. W tym samym czasie ukazało się też ich kolejne dzieło "Two For The Show". Od 1982 r. Hatch i Trent mieszkali i pracowali przeważnie w Australii. W 1986 r. napisali temat przewodni do australijskiego serialu telewizyjnego "Neighbours", który cieszył się powodzeniem także w Wielkiej Brytanii i USA. Jackie i Tony skomponowali później kilka innych utworów dla potrzeb telewizji brytyjskiej, m.in. "Mr & Mrs", a ich najbardziej popularny projekt sceniczny "The Card" święcił swój triumf na brytyjskich scenach w 1992 r.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Where Are You Now / On the Other Side of the Tracks	Jackie Trent	03.1965	1[1][11]	-	Pye 7N 15776	[written by Tony Hatch,Jackie Trent][produced by Tony Hatch]
When the Summertime Is Over / To Show I Love Him	Jackie Trent	06.1965	39[2]	-	Pye 7N 15865	[written by Tony Hatch]
I'll Be There / Close to You	Jackie Trent	02.1969	38[4]	-	Pye 7N 17693	[written by Tony Hatch,Jackie Trent][produced by Tony Hatch]

Albumy