Z archiwum...rocka

poniedziałek, 13 czerwca 2022

Symphony X

Symphony X - amerykańska grupa muzyczna założona przez gitarzystę Michaela Romeo wykonująca muzykę zaliczaną do metalu progresywnego. Debiutowała w 1994 albumem Symphony X. Zespół mocno inspirujący się mitologią antyczną.

Na początku roku 1994 Michael Romeo (ex-Phantom's Opera, ex-Gemini) nagrał własne demo zatytułowane The Dark Chapter, na którym grał z klawiszowcem Michaelem Pinella. Dzieło to przyciągnęło sporą uwagę. Wtedy to Michael Romeo postanowił wraz z basistą Thomasem Millerem, perkusistą Jasonem Rullo, wokalistą Rodem Tylerem i klawiszowcem Michaelem Pinnella założyć zespół. Ich pierwszy album Symphony X został nagrany w tym samym roku i wydany w Japonii przez dziś nieistniejącą wytwórnię Zero Corporation Label. Album został dobrze przyjęty zarówno w Japonii, jak i w Europie. Drugi album The Damnation Game pojawił się w sklepach 6 miesięcy później. Na tej płycie pojawił się już nowy wokalista Russell Allen, który wpłynął na styl grupy podkreślając klasyczną stronę Symphony X.

The Divine Wings of Tragedy był albumem który dał grupie rozgłos w środowisku muzyki metalowej. Na albumie znalazł się 20-minutowy epicki utwór tytułowy i inne, które stały się wizytówką zespołu jak na przykład: "The Accolade" - w pierwszej wersji (druga wersja utworu znalazła się na albumie The Odyssey). Jest to 9-minutowa metalowa ballada. Jednak nagrywanie albumu zajęło sporo czasu (od 1996-1997). Album zyskał sobie pozytywne opinie wśród fanów i prasy specjalistycznej co wpłynęło na wzrost popularności grupy w Europie i Japonii.

Pod koniec 1997 roku perkusista Jason Rullo był zmuszony tymczasowo opuścić zespół z powodu kłopotów osobistych. Jego miejsce zajął Thomas Walling. to z nim zespół nagrał album Twilight in Olympus wydany na początku 1998 roku. W tym roku można było również zobaczyć pierwsze koncerty na których gromadzili się fani z całego świata. Ich pierwszy oficjalny koncert miał miejsce w 1998 w Japonii. Była to część pierwszego światowego tournée grupy. W tym samym roku basista Thomas Miller został zastąpiony przez Michaela Leponda.

Pod koniec roku w sprzedaży ukazała się składanka zatytułowana Prelude to the Millennium. Obok utworów znanych już z poprzednich płyt studyjnych zespołu, pojawiła się wersja utworu "Masquerade" z pierwszego albumu. Jednak w tym utworze zamiast Roda Tylera zaśpiewał Russell Allen.

Jason Rullo powrócił do zespołu aby nagrać piąty album zatytułowany V: The New Mythology Suite. Był to pierwszy album grupy wydany przez znaną wytwórnię płyt progresywnych InsideOut Music. Zarazem był to pierwszy album koncepcyjny. Opowiada on o micie o Atlantydzie. Album zawiera znane kompozycje zespołu takie jak: "Communion and the Oracle", "Egypt" oraz suita "Rediscovery" oraz wiele wstawek symfonicznych.

W 2001 roku zespół wydał swoją pierwszą płytę koncertową Live on the Edge of Forever. Znajduje się na niej zapis z koncertu w Paryżu który otwierał europejską trasę koncertową zespołu.

W 2002 roku zespół wydał płytę The Odyssey. Znalazł się na nim tytułowy 24-minutowy utwór którego tekst opowiada o wydarzeniach zawartych w Odysei Homera.

W 2004 klawiszowiec Symphony X Michael Pinnella wydał album solowy Enter by the Twelfth Gate. Wokalista Russell Allen wydał album solowy Atomic Soul w lecie 2005. Na tym albumie Allen zaprezentował zupełnie inną muzykę niż Symphony X. Była to typowa hardrockowa płyta. W tym samym roku Allen nagrał płytę The Battle wraz z byłym wokalistą zespołu Masterplan Jørnem Lande pod szyldem Allen/Lande. Duet wydał kolejną płytę Revenge 11 maja 2007 roku. W 2005 roku Symphony X brało udział w serii koncertów pod nazwą Gigantour wraz z Megadeth, Dream Theater i Anthrax. Dwa utwory Symphony X zagrane na Gigantour znalazły się na oficjalnym DVD i CD wydanym w październiku 2006.

Najnowsze dzieło zespołu nosi nazwę Paradise Lost i jest inspirowana poematem epickim Johna Miltona pod tym samym tytułem (Raj utracony). Światowa premiera albumu miała miejsce 26 czerwca 2007. Jest to album koncepcyjny. Płyta jest bardziej mroczna i cięższa niż poprzednie, lecz styl wokalu nie zmienił się zbytnio. Po raz pierwszy w historii zespołu do albumu dodano dodatkową płytę DVD na której przedstawiono historię zespołu. Wydanie z płytą jest dodatkowe. W związku z wydaniem płyty zespół wyruszył na trasę koncertową. Poza samodzielnymi występami, Symphony X będzie występowało w roli supportu przed Dream Theater. Podczas tej trasy Symphony X po raz pierwszy zagra w Polsce (2 października 2007).

Paradise Lost doszło do 123 miejsca na liście "Billboard Top 200 album chart" w USA sprzedając się w 6,300 kopiach w pierwszym tygodniu sprzedaży.

"Serpent's Kiss" był pierwszym utworem zespołu, do którego nakręcony został teledysk. Klip został udostępniony 28 lipca 2007 roku. 11 stycznia 2008 roku ukazał się kolejny klip promujący tym razem utwór "Set the World on Fire". Symphony X koncertowali w Południowej i Północnej Ameryce od października do listopada 2008 roku, a Azję odwiedzili w lutym roku 2009.

1 marca 2010 roku na oficjalnej stronie internetowej Symphony X pojawiła się informacja, że duża część nowego albumu została już nagrana, a Romeo i Allen pracują nad słowami utworów. Tytuł albumu i tematykę teksów ujawniono 29 stycznia 2011 roku podczas wywiadu przeprowadzonego przez DJ JC Green z Metal Messiah Radio z Russellem Allenem: następca Paradise Lost został nazwany Iconoclast, a koncept liryczny ma opisywać "maszyny, przejmujące kontrolę nad wszystkim i całą tę technologię, która doprowadza społeczeństwo do upadku.".

25 stycznia 2011 roku, Symphony X zagrali pierwszy koncert nowej trasy w Stuttgarcie, wykonując nowe utwory: "End of Innocence" i "Dehumanized". Kilka dni później w Antwerpii zespół zagrał kolejny nowy utwór, "Heretic", a w Londynie "Prometheus".

25 marca 2011 roku, na stronach Nuclear Blast i Blabbermouth.net pojawiła się informacja, że najnowszy album Symphony X, Iconoclast, zostanie wydany 17 czerwca w Europie, a 21 czerwca w Ameryce Północnej, jako edycja standardowa i dwupłytowe wydanie specjalne.

Iconoclast zadebiutował na 76 miejscu w zestawieniu Billboard 200 w USA, sprzedając się w 7,300 kopiach w pierwszym tygodniu. Wydawnictwo pojawiło się również na 7 miejscu w zestawieniu Top Hard Rock Chart, na miejscu 19 w zestawieniu Top Rock Chart oraz na 13 miejscu w Top Independent Chart.

The Dungeon to studio nagraniowe znajdujące się w domu gitarzysty Symphony X Michaela Romeo. Albumy The Divine Wings of Tragedy i V: The New Mythology Suite były tam częściowo nagrywane, a album The Odyssey był w pełni nagrany w The Dungeon. Produkcją materiału zajmuje się sam Michael Romeo. Symphony X wydało mnóstwo pieniędzy na modernizację The Dungeon.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Paradise Lost	Symphony X	06.2007	-	123	Inside Out 259	[produced by Michael Romeo]
Underworld	Symphony X	07.2015	80[1]	89	Nuclear Blast NB 32282 [UK]	[produced by Michael Romeo]

Maren Morris

Swoim debiutanckim albumem Hero z 2016 roku i towarzyszącym mu hitem „My Church” Maren Morris pomogła wprowadzić muzykę country w XXI wiek. Muzyka Morris była zakorzeniona w country- zanim zdobyła złoto jako wykonawca, była profesjonalną autorką tekstów w Nashville - ale zawierała również elementy popu, R&B, hip-hopu i rocka, tworząc charakterystyczną, stylową hybrydę, która miała szeroki urok poza wybranym przez nią gatunkiem. Ta przebiegła wszechstronność była widoczna w jej przebojowych singlach „80s Mercedes” i „Rich”, podczas gdy jej umiejętność przekraczania granic została pokazana w „The Middle”, tanecznym popowym przeboju z 2018 roku, który nagrała z Zeddem i Greyem. Nawet gdy wdarła się do pop Top Ten z Girl w 2019, Morris zachowała silne korzenie country, o czym świadczy jej kluczowa rola w supergrupie Highwomen.

Zaczęła następną dekadę kilkoma kolaboracjami i solowymi singlami, takimi jak „Better Than We Found It” z 2020 roku i „Circles Around This Town”, które zwiastowały wydanie jej trzeciego albumu, Humble Quest, w 2022 roku.

Pochodząca z Arlington na przedmieściach Dallas, Maren Morris jako dziecko interesowała się muzyką. W wieku 12 lat zaczęła grać na gitarze i wkrótce zaczęła pisać piosenki. W wieku 15 lat wydała swój pierwszy album, Walk On, w Mozzi Blozzi Music. Drugi niezależny album, All That It Takes, ukazał się w Smith w 2007 roku, kiedy Morris studiowała na University of North Texas. Po wydaniu trzeciego albumu indie, Live Wire, w 2011 roku przeniosła się do Nashville. The New Music Seminar nazwało ją "Artist on the Verge ", co pomogło jej zapewnić sobie pracę jako zawodowej autorki piosenek w Music City. Podpisując kontrakt z wydawnictwem Yellow Dog, Morris szybko umieściła utwory na albumach Tima McGrawa (Sundown Heaven Town z 2014) i Kelly Clarkson (Piece by Piece z 2015).

Przez cały czas kontynuowała pracę nad własną muzyką, otwierając się na różnych artystów podczas samodzielnego nagrywania. Morris umieściła „My Church” w serwisach streamingowych w połowie 2015 roku i szybko stał się popularny, zdobywając ponad 2,5 miliona streamów w ciągu miesiąca, a wraz z nim uwagę dużych wytwórni. Morris podpisała kontrakt z Columbia Nashville we wrześniu 2015 roku, a wytwórnia wypuściła cyfrową EP-kę o tej samej nazwie w listopadzie, prezentując singiel „My Church” w radiu country. W pierwszych miesiącach 2016 roku „My Church” zaczął wspinać się na Billboard's Country Top Ten - osiągnął 9 miejsce na Country Airplay, 5 miejsce na Country Songs - przygotowując premierę Hero w czerwcu.

Przywitany uznaniem krytyków, Hero zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard's Country Albums i piątym na liście Top 200, wypuszczając pod koniec roku przebój „80s Mercedes”. Cała ta aktywność wyniosła Morris do czołówki gwiazd muzyki country: była nominowana do czterech nagród Grammy, zabierając do domu trofeum za najlepszy solowy występ country; zdobyła tytuł Nowego Artysty Roku od Stowarzyszenia Muzyki Country; i zdobyła miejsce na występ w Saturday Night Live pod koniec 2016 roku. Po masowych strzelaninach na Route 91 Harvest Festival w Las Vegas- imprezie, na której zagrała noc przed tragedią - napisała i nagrała temat „Dear Hate” z Vincem Gillem. Morris wdarła się do głównego nurtu popu w 2018 roku dzięki „The Middle”, taneczno-popowej melodii, którą nagrała z Zeddem i Greyem. Zdobywając piąte miejsce na liście Hot 100, „The Middle” przedstawił Morris nowej publiczności, która następnie otrzymała „Rich” - jedną z najbardziej błyskotliwych, najmądrzejszych piosenek na albumie - jako spóźniony singiel Hero.

Na początku 2019 roku Morris ogłosiła swój drugi album wraz z wydaniem tytułowego utworu „Girl”. Hymn upodmiotowienia wygłoszony pośród nieustających kontrowersji dotyczących braku kobiet na antenach krajowych, „Girl” wspięła się na pierwsze miejsce w Country Airplay. Towarzyszący mu album zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard's Country, na czwartym miejscu listy Top 200. Drugi singiel z Girl, „The Bones”, osiągnął dopiero 57. miejsce na liście Country Airplay w połowie 2019 roku, ale w tym momencie Morris już nie było. Zwróciła się do Highwomen, supergrupy, która obejmowała ją, Brandi Carlile, Amandę Shires i Natalie Hemby.

The Highwomen zagrał swój pierwszy występ na żywo na 60. Newport Folk Festival w lipcu 2019 roku, a debiutancki album o tej samej nazwie pojawił się we wrześniu; został wydany w Elektrze. W 2020 roku Morris odebrała nominację do nagrody Grammy za piosenkę „Common off Girl”, w której wystąpiła Brandi Carlile. Niewydany na albumie singiel „Better Than We Found It” pojawił się w październiku 2020 roku. Po wspólnym singlu z Joy Oladokun zatytułowanym „Bigger Man” w 2021 roku, Morris rozpoczęła rok 2022 kolejnym solowym utworem „Circles Around This Town”. „Circles Around This Town” to pierwszy singiel z albumu Humble Quest, który Morris nagrała we współpracy z Gregiem Kurstinem,producentem pop najbardziej znanym ze współpracy z Adele, Beckiem, Paulem McCartneyem i Foo Fighters.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My Church	Maren Morris	01.2016	-	50[20]	Columbia Nashville 16993	[2x-platinum-US][written by Maren Morris,busbee][produced by Maren Morris,busbee][5[26].Country Chart]
I'll Be the Moon	Dierks Bentley Featuring Maren Morris	04.2016	-	-	Capitol	[written by Heather Morgan,Matt Dragstrem,Ryan Hurd][produced by Ross Copperman][40[1].Country Chart]
80s Mercedes	Maren Morris	06.2016	-	74[13]	Columbia Nashville	[platinum-US][written by Maren Morris,busbee][produced by Maren Morris,busbee][11[36].Country Chart]
Once	Maren Morris	03.2017	-	-	Columbia Nashville	[written by Maren Morris,busbee][produced by Maren Morris,busbee][37[2].Country Chart]
I Could Use a Love Song	Maren Morris	04.2017	-	56[21]	Columbia Nashville 44726	[platinum-US][written by Maren Morris,Jimmy Robbins,Laura Veltz][produced by Maren Morris,busbee][7[43].Country Chart]
Craving You	Thomas Rhett Featuring Maren Morris	04.2017	-	39[20]	Valory	[platinum-US][written by Dave Barnes,Julian Bunetta][produced by Dann Huff,Julian Bunetta,Joe London,Thomas Rhett][3[26].Country Chart]
Dear Hate	Maren Morris	10.2017	-	91[1]	Columbia Nashville 88644679335	[written by David Hodges,Tom Douglas,Maren Morris][produced by Brad Hill][18[3].Country Chart]
The Middle	Zedd/Grey/Maren Morris	02.2018	5[40]	11[36]	Interscope USUM 71800463	[3x-platinum-US][written by Jordan Johnson,Anton Zaslavski,Sarah Aarons,Kyle Trewartha,Stefan Johnson,Michael Trewartha,Marcus Lomax][produced by Zedd,Grey,The Monsters and the Strangerz]
Rich	Maren Morris	10.2018	-	62[8]	Columbia Nashville 88644711040	[platinum-US][written by Maren Morris,Jessie Jo Dillon,Laura Veltz][produced by Maren Morris,busbee][8[35].Country Chart]
Girl	Maren Morris	10.2018	-	62[8]	Columbia Nashville 88644750721	[platinum-US][written by Maren Morris,Greg Kurstin,Sarah Aarons][produced by Greg Kurstin][8[28].Country Chart]
When You Believe	Pentatonix With Maren Morris	12.2018	-	125[1]	RCA	[written by Stephen Lawrence Schwartz,Kenneth Babyface Edmonds][produced by PTX,Ben Bram]
Common	Maren Morris Featuring Brandi Carlile	02.2019	-	-	Columbia Nashville	[written by Greg Kurstin,Maren Morris,Sarah Aarons][produced by Greg Kurstin][47[1].Country Chart]
A Song for Everything	Maren Morris	03.2019	-	-	Columbia Nashville	[written by Laura Veltz,Jimmy Robbins,Maren Morris][produced by Maren Morris,busbee][37[1].Country Chart]
All My Favorite People	Maren Morris Featuring Brothers Osborne	03.2019	-	-	Columbia Nashville	[written by Ryan Hurd,Maren Morris,Mikey Reaves][produced by Maren Morris,busbee][46[1].Country Chart]
The Bones	Maren Morris	09.2019	-	12[52]	Columbia Nashville 88644799148	[4x-platinum-US][written by Maren Morris,Jimmy Robbins,Laura Veltz][produced by Greg Kurstin][1[19][78].Country Chart]
Fooled Around And Fell In Love	Miranda Lambert Featuring Maren Morris, Ashley McBryde, Tenille Townes, Caylee Hammack & Elle	09.2019	-	-	Vanner / RCA 88644792884	[written by Elvin Bishop][produced by Jay Joyce][47[1].Country Chart]
To Hell & Back	Maren Morris	05.2020	-	-	Columbia Nashville	[written by Maren Morris,Jessie Jo Dillon,Laura Veltz][produced by Maren Morris,busbee][35[26].Country Chart]
Just for Now	Maren Morris	06.2020	-	-	Columbia Nashville 88644854757	[written by Busbee,Maren Morris][produced by Busbee,Maren Morris][40[1].Country Chart]
Better than We Found It	Maren Morris	10.2020	-	-	Columbia Nashville Columbia Nashville 88644878036	[written by Jessie Jo Dillon,Laura Veltz,Jimmy Robbins,Maren Morris][produced by Greg Kurstin][40[1].Country Chart]
You All Over Me	Taylor Swift Featuring Maren Morris	04.2021	-	51[2]	Republic	[written by Taylor Swift, Scooter Carusoe][produced by Taylor Swift ,Aaron Dessner][6[5].Country Chart]
Chasing After You	Ryan Hurd With Maren Morris	02.2021	-	23[30]	Arista Nashville 88644905620	[platinum-US][written by Brinley Addington ,Jerry Flowers][produced by Teddy Reimer Aaron Eshuis][3[43].Country Chart]
Circles Around This Town	Maren Morris	01.2022	-	52[19]	RCA 88644975054	[written by Ryan Hurd,Julia Michaels,Maren Morris,Jimmy Robbins][produced by Greg Kurstin][9[21].Country Chart]
Nervous	Maren Morris	04.2022	-	-	RCA	[written by Natalie Hemby,Jimmy Robbins,Maren Morris][produced by Greg Kurstin][32[1].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Maren Morris EP.	Maren Morris	02.2016	-	96[16]	Columbia Nashville	-
Hero	Maren Morris	06.2016	65[2]	5[80]	Columbia Nashville 88875168852	[platinum-US][produced by busbee,Ian Fitchuk,Brad Hill,Maren Morris,Brett Tyler]
Girl	Maren Morris	03.2019	72[1]	4[90]	Columbia Nashville 19075901862	[gold-US][produced by busbee, Maren Morris, Greg Kurstin]
Humble Quest	Maren Morris	04.2022	-	21[3]	Columbia Nashville 1943996571	[produced by Greg Kurstin]

sobota, 11 czerwca 2022

Sequins

The Sequins powiedzieli „Hey Romeo”, a nabywcy płyt odpowiedzieli, dając nastoletniemu trio śpiewającemu hit z Top 40 R&B. Zespół, składający się z Veroniki „Ronnie” Gonzalez, Lindy Jackson i Dottie Hayes, był uczniami Harlan High School w Chicago. Po zdobyciu pierwszej nagrody na konkursie talentów w legendarnym Regal Theatre, grupa zaczęła występować w okolicznych klubach. Podczas jednego z występów w klubie zostali zauważeni przez małżeństwo Billa i Denise Jonesów, właścicieli Crajon Productions.

Crajon był kombinacją pierwszych trzech liter panieńskiego nazwiska Denise, Craig, i nazwiska jej męża, a niezależnie dystrybuowana wytwórnia powstała przy Langley Avenue w południowej części miasta. Denise Jones nagrywała się pod pseudonimem Denise LaSalle (złoty singiel z 1971 roku „Trapped By a Thing Called Love”). W przypadku większości swoich wydawnictw i tych w Crajon, LaSalle korzystała z usług producenta Williego Mitchella, który później odniósł złoty i platynowy sukces z Al Greenem.

Pierwszym wydawnictwem The Sequins wydanym przez wytwórnię Crajon było „Hey Romeo/I've Got to Overcome”, które pod koniec lata 1970 roku znalazło się na 32. miejscu listy przebojów R&B Billboard. Kontynuacją był „The Third Degree/Someday You'll Be Mine”, wydany wiosną 1971 roku. Ballada została nagrana w Memphis z Mitchellem w tym samym stonowanym stylu i instrumentarium (Memphis Horns i Hi Records Rhythm Section), których użyje Al Green w następnym roku. „The Third Degree” był emitowany w radiu w Chicago i na innych rynkach. Doprowadziło to do pojawienia się tria w konsorcjalnym Soul Train z Donem Corneliusem na kanale 26 WCIU-TV (sponsorowanym przez Joe Louisa Milka).

Kolejne wydawnictwo Crajon , „It Must Be Love”, było regionalnym hitem latem 1973 roku, kiedy LaSalle przeniosła się do Memphis, później poślubiła Jamesa Wolfa i przeniosła się do Jackson w stanie Tennessee, gdzie w 1983 roku zaczęła nagrywać dla lokalnej wytwórni Malaco. Po upadku Crajon Sequins przeniósł się do życia prywatnego.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hey Romeo/I've Got To Overcome	Sequins	08.1970	-	-	Gold Star 101	[written by O. Denise Jones][produced by Crajon Enterprises][34[10].R&B Chart]

Syntax

Syntax to angielska grupa muzyczna zajmująca się muzyką elektroniczną, założona w 2000 roku przez muzyków Jana Burtona (również wokalistę zespołu) i Mike'a Tourniera (byłego członka zespołu Fluke). Najbardziej znani są z piosenek „Destiny”, „Bliss” i „Pride”.

Po sukcesie albumu Fluke Risotto, Mike Tournier chciał przejść do znacznie mroczniejszego stylu produkcji. Opuścił Fluke i założył Syntax z Janem Burtonem w 2000 roku. W 2003 roku Syntax wydał swój debiutancki album Meccano Mind w wytwórni Illustrious Records. Meccano Mind to połączenie różnych wpływów Burtona i Tourniera z muzyki rockowej i tanecznej. Wydano trzy single: „Pray”, „Message” i „Bliss” (#69 UK). Japońska edycja zawierała trzy dodatkowe utwory, zatytułowane „Sexograph”, „Woman” i „Love Song (I Wonder Why)”.

Pomimo oryginalności Meccano Mind, zespół ucierpiał z powodu słabej sprzedaży albumów, a grupa rozpadła się w 2004 roku. Ich muzyka pojawiała się w różnych serialach telewizyjnych, filmach i grach wideo, takich jak The O.C., Nip/Tuck, The Invisible i DRIV3R. Wiele lat po rozłamie Syntax zreformował się, powołując się na to, że „ludzie prosili o więcej” i rozpoczął pracę nad serią EP-ek zatytułowanych Tripolar. Pierwszy odcinek został ukończony, a prace nad drugim i trzecim kontynuowano.

W przeciwieństwie do pierwszego albumu, drugi został wydany we własnej niezależnej wytwórni. w 2012 roku Syntax wydał dodatkowy materiał ze swojego pierwszego albumu Meccano Mind i wydał trzy dodatkowe utwory: „Little Love (alternative mix)”, „Peace Vibration” i „Sensation”. Od 2020 roku Syntax usunęła muzykę ze wszystkich platform streamingowych z powodu sporu dotyczącego znaku towarowego z amerykańskim zespołem o tej samej nazwie. Doprowadziło to do powszechnych ataków na prawa autorskie ze strony Douglasa Martensa przeciwko każdemu artyście używającemu rzeczownika „składnia” w swoim imieniu. Ten problem nie został jeszcze rozwiązany Jan Burton opowiadał pogłoski o próbie zreformowania Syntax z Mike'iem Tournierem w 2022 roku. Na razie nic nowego nie pojawiło się.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pray	Syntax	02.2003	28[3]	-	Illustrious CDILL 012	[written by Jan Burton, Mike Tournier][produced by Syntax]
Bliss	Syntax	02.2004	69[2]	-	Illustrious CDILL 020	-

Sequence

The Sequence to amerykańskie trio hip-hopowe z Columbii w Południowej Karolinie, które powstało w 1979 roku. Grupa składała się z Cheryl Cook, znanej jako „Cheryl The Pearl”, Gwendolyn Chisolm, znanej jako „Blondie” oraz wokalistki i raperki Angie Stone, znanej jako Angie B, które były przyjaciółkami ze szkoły średniej.

Trio zostało zauważone, gdy rzucili się na występ Sugarhill Gang i zaśpiewali dla nich i Sylvii Robinson za kulisami. Ich najbardziej znanym singlem był „Funk You Up” (1979), który był pierwszym rapowym nagraniem wydanym przez żeńską grupę i drugim singlem wydanym przez Sugar Hill Records. Elementy „Funk You Up” zostały później wykorzystane przez Dr. Dre na jego singlu „Keep Their Heads Ringin'” z 1995 roku.Grupa poparła Spoonie Gee na singlu „Monster Jam” (1980).

Ich singiel „Funky Sound (Tear the Roof Off)” (1981) był remake'iem singla „Give Up the Funk (Tear the Roof off the Sucker)” (1976) autorstwa Parliament. Kolejny singiel grupy to „I Don't Need Your Love (Part One)” (1982). Angie Stone została później członkiem Vertical Hold, a później artystką solową.

We wrześniu 2011 roku, bez Angie Stone, Cheryl Cook i Gwendolyn Chisolm wydały singiel zatytułowany „On Our Way to the Movies”. Singiel zawiera próbkę piosenki The Staple Singers "Let's Do It Again". W grudniu 2017 r. grupa, reprezentowana przez adwokata Antaviusa Weemsa, wniosła przeciwko Bruno Marsowi roszczenie o naruszenie praw autorskich , twierdząc, że jego przebój „Uptown Funk” wykorzystuje ich hit z lat 70. „Funk You Up”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funk You Up	Sequence	01.1980	-	-	Sugar Hill 543	[written by A. Brown, C. Cook, G. Chisholm, S. Robinson][produced by Sylvia Inc.][15[15].R&B Chart]
Funky Sound (Tear The Roof Off)	Sequence	08.1981	-	-	Sugar Hill 561	[written by J. Brailey, G. Clinton, W. Collins][produced by Sylvia, Jigsaw Productions][39[13].R&B Chart]
I Don't Need Your Love (Part One)/I Don't Need Your Love (Part Two)	Sequence	05.1982	-	-	Sugar Hill 783	[written by J. Robinson, Jr., C. Cook, A. Brown][produced by Joey Robinson, Jr., Cheryl Cook][40[11].R&B Chart]

Sensations

Filadelfijska grupa wokalna, pierwotnie znana jako Cavaliers w 1954 roku, początkowo składała się z dwóch głównych wokalistów: Yvonne Mills Baker i Tommy Wicksa. Cieszyli się dwoma hitami R&B z Top 40 w tym duchu, z których największym był „Please Mr. Disc Jockey" dla Atco w 1956r.

Zmienili swój styl i skład w 1961 roku, do Baker i wokalisty Alphonso Howella z oryginalnego zespołu dołączyli Richard Curtain i Sam Armstrong.Nagrali swój największy przebój „Let Me In”, który osiągnął drugie miejsce na listach przebojów R&B (czwarte miejsce pop) dla Argo w 1962 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Yes Sir That's My Baby/Sympathy	Sensations	02.1956	-	-	Atco 6056	[written by Gus Kahn,Walter Donaldson][15[1].R&B Chart]
Please Mr. Disc Jockey/Ain't He Sweet	Sensations	05.1956	-	-	Atco 6067	[written by Billy Dawn Smith,William Miller][13[1].R&B Chart]
Music, Music, Music/A Part Of Me	The Sensations Featuring Yvonne	08.1961	-	54[8]	Argo 5391	[written by Bernie Baum,Stephan Weiss][#1 hit for Teresa Brewer in 1950][12[7].R&B Chart]
Let Me In/Oh Yes I'll Be True	Sensations	01.1962	-	4[18]	Argo 5405	[written by Y. Baker][2[14].R&B Chart]
That's My Desire/Eyes	Yvonne Baker And The Sensations	04.1962	-	69[6]	Argo 5412	[written by Carroll Loveday,Helmy Kresa]

piątek, 10 czerwca 2022

Senor Soul

Senor Soul nagrał w latach 1967-70 trochę uczciwej muzyki soul, zwykle, choć nie zawsze instrumentalnej, z latynoskimi i funkowymi akcentami. To rodzaj muzyki, który War wyprowadził na szczyty list przebojów w latach 70-tych, a podobieństwa między tymi dwoma zespołami nie są przypadkiem. Chuck Miller z War był w Senor Soul i chociaż przez większość ich kariery nagraniowej wydaje się być jedynym przyszłym członkiem War zaangażowanym, wydaje się również prawdopodobne, że War faktycznie gra na ostatnim singlu Senor Soul.

Ten singiel z lat 70-tych „Don't Lay Your Funky Trip on Me”/„I Ain't Got No Soul Today (What It Is, Y'All)” ma niemal identyczny napis, jak oryginalny skład War: Harold. Brown, Howard Scott, BB Dickerson, Lonnie Jordan, Lee Oskar i Chuck Miller. Brzmienie tych numerów wokalnych również jest dość podobne do materiału z wczesnego War. Jednak większość tego, co Senor Soul zrobił na swoim jedynym albumie i kilku singlach, było instrumentalne, w stylu funk-soul-jazz. Wiele (choć nie wszystkie) utworów z ich LP i singli, wraz z kilkoma wcześniej niepublikowanymi kawałkami, ukazało się na płycie CD What It Is, Y'All -- The Best of Senor Soul z 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's Your Thing	Senor Soul	05.1969	-	-	Whiz 611	[written by O'Kelly Isley, Ronald Isley,Rudolph Isley][produced by Hal Winn,Joseph Hooven,Mo Rodgers]

Lester Mendez

Lester Mendez to wielokrotnie platynowy producent muzyczny, zdobywca nagrody Grammy, autor tekstów i kompozytor. Jego osiągnięcia produkcyjne i pisarskie obejmują wiele udanych hitów z Shakirą, Jewel, Nelly Furtado, Jessicą Simpson, Enrique Iglesiasem i innymi.

Zaczynał zawodowo jako muzyk sesyjny i programista, pracował nad różnymi gatunkami muzycznymi, w tym Hip hop, Miami bass, muzyka freestyle, muzyka house/deep house, muzyka świata, muzyka pop i latynoska pop. Dorobek Mendeza na klawiaturze, programowaniu, aranżacji i remiksowaniu obejmuje artystów takich jak: Jimmy Page, David Coverdale, David Byrne, Spice Girls, Pet Shop Boys, Grace Jones, PM Dawn, Bee Gees, Jennifer Lopez, Ricky Martin, Babyface, Martika, Chris de Burgh, Johnny Mathis, Will Smith, Collective Soul, Angélique Kidjo, Byron Stingily, Exposé, Paris by Air, Gloria Estefan, Chynna Phillips, Regina Belle, Gerald Alston, Phyllis Hyman, Jaydee, Haddaway, Deep Forest, Lonnie Gordon, Cerrone, Jimmy „Bo” Horne, Murk (zespół), Funky Green Dogs, Qkumba Zoo, Wubble-U, Nuclear Valdez, Afro-Rican, Lulu, przełomowy zespół freestyle'owy Will To Power i wielu innych.

W swojej wczesnej karierze producenckiej i kompozytorskiej współpracował z artystami jak Chris Blackwell z Island Records, Grace Jones, Angélique Kidjo, Baaba Maal, urodzonym na Dominikanie raperem Mangu i innymi. Ponieważ jego kariera rosła jako producenta i autora tekstów, pracował z wieloma artystami, jak: Carlos Santana, Jason Mraz, Josh Groban, Dido, Sia, Nelly Furtado, Shakira, Seal, Donna Summer, Anastacia, Ricky Martin, Enrique Iglesias, Sean Paul, Jem, Kerli, Oh land, Ladyhawke, Mike Posner, Sam Sparro, Mr Little Jeans, Adam Lambert, PlayRadioPlay!, Tarkan, Markus Feehily, Skylar Stecker, Rittz, She Is We i inni.

Ostatnio założył projekt o nazwie Gemini Rising, w którym pisze i produkuje całą muzykę. Współpracownikami projektu są Fiora (muzyk) i Tensnake. Był także producentem i współautorem wszystkich 10 piosenek na debiutancki album Claude'a Fontaine'a, projekt, który współtworzył i współtworzył z Claudem. Album ukazał się nakładem Innovative Leisure Records wiosną 2019 roku.

Awards

Oscar [Muzyka filmowa]

Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa]

Golden Globe

Grammy
2006 Best Latin Rock or Alternative Album Fijación Oral, Vol. 1

Kompozycje Lestera Mendeza na listach przebojów

[with Shakira]
03/2002 Underneath Your Clothes Shakira 9.US/3.UK

[with Jewel ]
05/2003 Intuition Jewel 52.UK/20.US
11/2003 Stand Jewel 1.Dance Chart

[with Sean Paul, Kara DioGuardi & Jimmy Harry]
05/2006 Cry Baby Cry Santana 71.UK

Tim Mitchell

Timothy C. Mitchell (ur. 5 kwietnia 1963r) to zdobywca nagrody Grammy producent płyt muzycznych, autor tekstów i gitarzysta z Detroit w stanie Michigan. Mitchell urodził się 5 kwietnia 1963 r. w rodzinie doktora Davida Mitchella i Edith Mitchell (z domu Clements) w szpitalu Henry Ford w Detroit w stanie Michigan, gdzie jego ojciec był chirurgiem ortopedą. Był najmłodszym z trójki dzieci, po siostrze Peyton i bracie Davidzie. Dorastał w Grosse Pointe Farms w stanie Michigan i uczęszczał do Interlochen Arts Academy, niezależnej szkoły średniej poświęconej sztuce w Interlochen w stanie Michigan. Następnie ukończył School of Music na Uniwersytecie w Miami.

W 1996 roku grał i koncertował w zespole Boba Segera i był współautorem trzech piosenek z Segerem na jego album It's a Mystery: „Lock and Load”, „Hands in the Air” i „Revisionism Street”. Mitchell wyprodukował album MTV Unplugged Shakiry w 1999 roku, który zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album latynosko-popowy na 43. edycji Grammy. Był współautorem i współproducentem piosenki Whenever, Wherever do albumu Shakira's Laundry Service oraz wyprodukował jej koncertowe DVD z trasy Oral Fixation Tour.

Kompozycje Tima Mitchella na listach przebojów

[with Craig Frost,Bob Seger]
11/1995 Lock and Load Bob Seger 57.UK

[with Gloria Estefan,Shakira]
10/2001 Whenever, Wherever Shakira 2.UK/6.US

Sy Smith

Niszowa wokalistka z kręgu soul i r&b oraz autorka tekstów własnych i innych wykonawców.
Sy jako dziecko uczyła się gry na pianinie klasycznym i udzielała się w szkolnym chórze. Do swoich młodzieńczych inspiracji zalicza tak odmiennych twórców, jak Sarah Vaughan i Earth, Wind & Fire. Muzyczną karierę zaczynała w Waszyngtonie w żeńskim zespole go-go. Po skończeniu psychologii na Howard University, przeniosła się do Los Angeles, gdzie zaczęła zdobywać uznanie, śpiewając w chórkach u Ushera, Erica Beneta, Me’Shell NdegeOcello, Ginuwine a, Brandy i Whitney Houston. Z tą ostatnią udało jej się nawet pojechać w roczną trasę koncertową. Sy pojawiła się ponadto w chórku za plecami Vondy Shephard w popularnym serialu „Ally McBeal” oraz w serii reklam gap.

W 1999 roku Smith podpisała kontrakt z wytwórnią Hollywood Recordings. Jej debiutancki krążek Psykosoul, który częściowo napisała i wyprodukowała, miał ukazać się wiosną 2000 r. Album został poprzedzony dwoma udanymi utworami „Gladly” oraz „Good N’Strong”, które jednak nie ukazały się wówczas jako oficjalne wydawnictwa. Pomimo przychylnych wstępnych recenzji wytwórnia nie
dopuściła do opublikowania materiału. Jedynym singlowym utworem, który znalazł się w dodatku na zupełnie innym krążku, był numer „What I Am”, zamieszczony na ścieżce dźwiękowej animowanego serialu „The PJ s”. Ostatecznie wzbogacona o remiksy i utwory bonusowe nowa wersja Psykosoul została wydana w niezależnej wytwórni dopiero w roku 2005 pt. Psykosoul Plus.

W międzyczasie Sy udzielała się w znanym i cenionym brytyjskim zespole funkowym The Brand New Heavies, z którym nagrała jeden album We Wont Stop (2004). Nie była jednak jedyną wokalistką na tej płycie - zaśpiewała w siedmiu utworach, z których współtworzyła cztery. Smith wróciła także do pisania tekstów oraz produkowania i aranżacji utworów, nadal śpiewała też w chórkach u innych artystów. Wraz z Alem Greenem wykonała piosenkę, będącą motywem przewodnim serialu „Soul Food”. Ponadto udzieliła się na solowym debiucie producenta Ali Shaheed Mlhammada Shaheedul- lah and Stereotypes (2004).
Wydany w 2005 r. w niezależnej wytwórni album The Syberspace Social wyprodukowali niezwykle uznani producenci James Poyser (znany ze współpracy m.in. z Jill Scott), Ali Shaheed, Vikter Duplaix i Nicolay. Płyta, będąca błyskotliwą mieszanką klasycznego soulu i hip-hopu, otrzymała świetne recenzje. Delikatny głos Sy brzmiał na niej ujmująco i świeżo, a cały album zachwycał lekkością w sferze tekstowej i zapewniał słuchaczowi eklektyczną podróż po miejskiej tematyce. Ostatnimi czasy Sy wypłynęła ponownie, śpiewając w chórkach w popularnym programie telewizyjnym „American Idol”. W 2006 r. została zaproszona przez znaną artystkę Me’Shell NdegeOcello do udziału w jej trasie koncertowej. Wówczas udzieliła się także na EP-ce Me’Shell The Article 3.

W roku 2007 Sy Smith wydała swoje pierwsze koncertowe DVD Sy Smith Live: Worship at the Temple, nagrane w barze temple w Santa Monica w Kalifornii. Sy udzieliła głosu postaci Aishy w grze komputerowej „Saint Row”. Wcielając się w tę postać, nagrała również trzy utwory na ścieżkę dźwiękową wspomnianego wydawnictwa. Zagrała ponadto główną rolę w filmie krótkometrażowym „Black Rose” (reż. Brandi Smith, 2004, USA), do którego współtworzyła ścieżkę dźwiękową.
Talent Sy do pisania tekstów został doceniony w 2001 r., kiedy otrzymała nominację do nagrody Emmy za utwór „Welcome Back (All My Soulmates)”, czyli motyw przewodni filmu „Czarna komedia” (oryg. „Dancing in September”, reż. Reggie Rock Bythewood, 2000, USA). Do swoich osiągnięć może zaliczyć także dwie nominacje do nagrody naacp za drugoplanowe role w musicalach „Body Language” i „If You Don’t Believe: A Love Story”. Również utwór wykonywany przez Myę w filmie „Dirty Dancing 2” („Dirty Dancing: Havana Nights”, reż. Guy Ferland, 2004, USA) jest częściowo dziełem Smith.
W 2008 roku ukazał się kolejny album artystki zatytułowany Conflict, który wyprodukowali m.in. Ty Macklin i Dre King. Płyta, na której piosenkarka obficie czerpała z tradycyjnego jazzu i soulu a jednocześnie eksperymentowała z futurystycznymi dźwiękami i innymi gatunkami muzyki, cieszyła się ogromnym uznaniem krytyki również ze względu na zmuszającą do refleksji warstwę tekstową. Latem tego samego roku wokalistka wyruszyła w trasę po amerykańskich klubach, promującą jej ostatni krążek. Występowała obok innych gwiazd niezależnej sceny nu soulowej takich, jak Muhsinah, YahZarah czy Wayna.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gladly	Sy Smith	01.2000	-	-	Hollywood 164 035	[gold-US][written by Sy Smith, BuD'da, O][produced by BuD'da]

Fierce

Fierce było żeńskim brytyjskim trio R&B z Londynu w Anglii, którego członkami były Chantal Alleyne, Aisha Peters i Sabrina Weathers. W 1999 roku wydały swój debiutancki (i jedyny) album „Right Here Right Now”, który osiągnął 27 miejsce na liście albumów w Wielkiej Brytanii. Utwór tytułowy osiągnął 25 miejsce na liście singli w Wielkiej Brytanii, dzięki czemu po raz pierwszy pojawił się na liście.

Drugi singiel z albumu „Days Like That” wypadł lepiej na listach przebojów, osiągając 11 miejsce na liście singli w Wielkiej Brytanii. Trzeci singiel z albumu „So Long” osiągnął 15 miejsce na liście singli w Wielkiej Brytanii. Ostatni singiel z albumu, cover przeboju Anity Baker z 1986 roku „Sweet Love” zatytułowany „Sweet Love 2K” osiągnął 3 pozycję na brytyjskiej liście singli, czyniąc go najwyżej notowanym na liście Fierce i największym hitem .

W 2000 roku Fierce się rozpadło. Od tego czasu Aisha Peters kontynuuje karierę solową. W 2011 roku wydała piosenkę „I Wanna Love You” na CD Baby. Pracuje również jako trener wokalny w Londynie. Jeśli chodzi o Chantal Alleyne i Sabrinę Weathers, nie wiadomo, czym zajmują się obecnie i wydaje się, że odeszły w niepamięć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Right Here Right Now	Fierce	01.1999	25[5]	-	Wildstar CDWILD 13	[written by Hank Hughes, Joycelyn Phillips,McCubin,Vasos Stavrou][produced by Pete Gleadall]
Dayz Like That	Fierce	05.1999	11[7]	-	Wildstar CDWILD 19	[produced by Karl "K-Gee" Gordon]
So Long	Fierce	08.1999	15[5]	-	Wildstar CDWILD 27	[written by A. Levin, C. Celli][produced by Jeremy Wheatley,Magnus Fiennes]
Sweet Love 2K	Fierce	02.2000	3[10]	-	Wildstar CDWILD 34	[written by Anita Baker, Louis A. Johnson ,Gary Bias][produced by StarGate]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Right Here Right Now	Fierce	08.1999	27[3]	-	Wildstar CDWILD 14	-

czwartek, 9 czerwca 2022

System

The System to amerykański duet synth-popowy, który zadebiutował w latach 80-tych, w skład którego wchodzili wokalista-gitarzysta Mic Murphy i doświadczony klawiszowiec sesyjny David Frank. Zespół został założony w 1982 roku w Nowym Jorku i wspierany przez Paula Pesco na gitarze elektrycznej i Krisa Khellowa na klawiszach i syntezatorach. Grupa jest czasami określana jako „emotio-electro” ze względu na swoje zaawansowane technologicznie, oparte na syntezatorach brzmienie, połączone z namiętnym wokalem i wrażliwymi tekstami.

David Frank i Mic Murphy poznali się na początku lat 80-tych, pracując dla soulowo-funkowego zespołu Kleeer. Frank zrobił sobie przerwę, kiedy Atlantic Records zatrudniło go jako klawiszowca trasy koncertowej Kleeer. Kierownikiem zespołu był Mic Murphy i chociaż Murphy był oczywiście świadomy umiejętności Franka, Frank nie wiedział, że Murphy może śpiewać. Później w Nowym Jorku David Frank pracował nad sesją, która przekształciła się w utwór zatytułowany „It's Passion”, w którym śpiewała Madonna przed gwiazdorstwem. Jednak z powodu różnic twórczych Madonna ustąpiła. Frank wtedy przypomniał sobie Murphy'ego i zaprosił go do pracy nad tym. Wyniki były tak imponujące, że Mirage/Atlantic Records zaproponowało Murphy'emu i Frankowi własną umowę nagraniową. Murphy wymyślił nazwę zespołu i w ciągu kilku tygodni „It's Passion” było szeroko puszczane w radiu w Nowym Jorku."It's Passion" stało się hitem zarówno radiowym, jak i klubowym w Nowym Jorku. To wzbudziło zainteresowanie Mirage, aby dać Davidowi i Micowi zaliczkę na album.

Powstały album Sweat z 1983 roku zapoczątkował klubowe hity „Sweat”, „I Won't Let Go” i kultowy „You Are in My System”, który stał się przebojem R&B . Cover piosenki Roberta Palmera stał się głównym rockowym hitem. W 1983 roku Murphy i Frank napisali i wyprodukowali także „Pump the Nation”, jednorazowy album dla projektu o nazwie Attitude. W Attitude wystąpił Khris Kellow, który pracował nad wieloma późniejszymi albumami System i pojawia się jako członek zespołu w filmie Beat Street podczas piosenki „Baptize the Beat”. Mniej więcej w tym czasie początkujący gitarzysta sesyjny Paul Pesco zaczął dołączać do grupy w studiu i podczas tras koncertowych.

W 1984 roku grupa wydała swój drugi album, X-Periment. Doświadczenie Franka w technologii studia nagraniowego nadało materiałowi brzmienie, które wielu uważało za wyprzedzające swoje czasy. Rzeczywiście, intensywne użycie syntezatorów i elektrycznej perkusji było krokiem poza taneczny posmak z poprzedniego albumu, a uduchowiony wokal Murphy'ego nadał piosenkom zdecydowany posmak R&B. Oprócz optymistycznych, przeładowanych elektroniką utworów, album wprowadził również bardziej dojrzałą i przyjazną popowi jakość, co widać w utworach takich jak „Promises Can Break”, „I Wanna Make You Feel Good” i „I Can't Take Losing You”. System pojawił się także w filmie breakdance z 1984 roku Beat Street i jego ścieżce dźwiękowej, wykonując piosenkę „Baptize the Beat”. Tytułowy utwór z albumu The Pleasure Seekers z 1985 roku znalazł się w premierowym odcinku przebojowego serialu NBC Miami Vice. Inne znaczące utwory na albumie to "It Takes 2", "Love Won't Wait for Lovin'" i "This is for You". W 1985 roku David Frank i Mic Murphy połączyli siły z Jeffem Lorberem, aby współpracować przy albumie Lorbera Step by Step .

Największy sukces The System przyszedł w 1987 roku wraz z wydaniem singla nr 1 „Don't Disturb This Groove” z albumu o tej samej nazwie Duet zatrudnił Stevena Machata i Ricka Smitha jako swoich menedżerów. Machat i Smith przejęli kontrolę nad promocją i marketingiem duetu w imieniu Atlantic i pomogli duetowi osiągnąć największy amerykański popowy hit. Singiel osiągnął 1. miejsce na liście Billboard R&B i 4. miejsce na Hot 100. Kolejny singiel, „Nighttime Lover”, również znalazł się w pierwszej dziesiątce hitów R&B, osiągając trzecie miejsce. W 1989 roku The System wydał swój piąty album, Rhythm & Romance.

Ich wersja piosenki Marca Benno „Rock 'n Roll Me Again” stała się sławna w komedii akcji Beverly Hills Cop z 1984 roku z Eddiem Murphym. Album ze ścieżką dźwiękową wygrał nagrodę Grammy. Grupa dotarła również na 23 miejsce na liście Billboard's R&B z tytułowym utworem z filmu Eddiego Murphy'ego z 1988 roku Coming to America. Cały ten sukces miał miejsce, gdy grupa wnosiła swoje talenty do projektów takich jak album Scritti Politti Cupid & Psyche 85; „Sussudio” Phila Collinsa; „I Feel for You” Chaki Khan,"This is My Night”; i między innymi "Juicy Fruit" Mtume.Hiatus Murphy i Frank rozstali się zawodowo po wydaniu albumu Rhythm & Romance w 1989 roku. Murphy nagrał solowy album Touch i znalazł się na listach przebojów w 1991 roku z singlem z tego projektu. Frank odniósł niedawny sukces jako autor piosenek i producent w szczególności za hity takie jak „Genie in a Bottle” Christiny Aguilery w 1999 roku i „He Loves U Not” grupy nastolatków Dream z 2000 roku.

W 2000 roku duet ponownie zjednoczył się na albumie ESP, na którym znalazła się przerobiona wersja utworu „You Are in My System”, pierwotnie wydanego na płycie Sweat z 1983 roku. Pod koniec 2009 roku grupa wydała album Unreleased Unleashed, zbiór prototypowych i niewydanych utworów nagranych w różnych momentach kariery nagraniowej The System. Dwa z tych utworów, „Hole in My Love” i „You Are in My System (Redux),” zostały zaczerpnięte bezpośrednio z albumu ESP. Ponadto utwór „Sonic Fire” został wcześniej wydany jako strona B dla 7-calowych singli „I Wanna Make You Feel Good” w 1984 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Are In My System/Now I Am Electric	System	03.1983	89[3]	64[8]	Mirage 99937	[written by Mic Murphy, David Frank][produced by Mic Murphy, David Frank][10[19].R&B Chart]
Sweat/Stand Up And Cheer	System	05.1983	-	-	Mirage 99891	[written by Mic Murphy, David Frank][produced by Mic Murphy, David Frank][55[8].R&B Chart]
I Wanna Make You Feel Good/Sonic Fire	System	03.1984	73[4]	-	Mirage 99786	[written by David Frank, Mic Murphy, Paul Pesco][produced by Mic Murphy, David Frank][48[11].R&B Chart]
The Pleasure Seekers	System	06.1985	-	108[1]	Mirage 99639	[written by Mic Murphy, David Frank][produced by Mic Murphy, David Frank][21[15].R&B Chart]
This Is For You/Love Won't Wait For Lovin'	System	10.1985	78[3]	-	Mirage 99607	[written by Mic Murphy, David Frank][produced by Mic Murphy, David Frank][8[16].R&B Chart]
Don't Disturb This Groove/Modern Girl	System	02.1987	-	4[21]	Atlantic 89320	[written by Mic Murphy, David Frank][produced by The System][1[1][21].R&B Chart]
Nighttime Lover/Save Me	System	06.1987	-	-	Atlantic 89222	[written by Mic Murphy, David Frank][produced by The System ][7[16].R&B Chart]
Coming To America (Part One)/Coming To America (Part Two)	System	07.1988	-	91[5]	Atco 99320	[written by Nile Rodgers, Nancy Huang][produced by Nile Rodgers, Mic Murphy, David Frank][23[12].R&B Chart][piosenka tytułowa z filmu]
Midnight Special/Why You Wanna Hurt Me?	System	05.1989	-	-	Atlantic 88901	[written by Mic Murphy, David Frank][produced by Mic Murphy, David Frank][5[15].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweat	System	03.1983	-	94[23]	Mirage 90 062	[produced by David Frank,Mic Murphy]
X-Periment	System	03.1984	-	182[5]	Mirage 90 146	[produced by David Frank,Mic Murphy]
Don't Disturb This Groove	System	04.1987	-	62[25]	Atlantic 81 691	[produced by David Frank,Mic Murphy]

Babayaga

Żeńskie trio którego kariera trwała do 1980 roku.Grało muzykę zbliżoną do progresywnego rocka,ale o bardziej komercyjnym zabarwieniu.Jego skład stanowiły Isabella Sodani [wokal, gitara, instrumenty klawiszowe ],Rita Mariano [ wokal, bas] i Patrizia Neri [wokal, perkusja ].Zaczął jako kwartet wokalny w 1970r towarzysząc podczas nagrań dla RCA Italiana wielu artystom jak Lucio Dalla, Mango, Francesco De Gregori, Renato Zero, Rino Gaetano, Oliver Cebula i Claudio Baglioni.
W tym samym czasie rozpoczęły działalność na własny rachunek, a w 1972 roku ukazał się ich pierwszy singiel nagrany dla Apollo 45, Good morning love/The man and the sparrow, napisany przez dwóch kompozytorów Maurice Bigio i Stelio Gicca Palli.W 1977 roku zespół rozpoczął współpracę z Gianni Boncompagni, który będąc fanatykiem disco miał telewizyjny program muzyczny Discoring i był menadżerem grupy Chamomile.W 1979r nagrywają singiel Che gatta!.Rok póżniej grupa rozwiązuje się a Sodani kontynuuje działalność jako solistka ;w 1982 r. opublikowała album Q disc,a Rita Mariano pracuje jako chórzystka w Teatro dell'Opera di Roma .

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Che gatta!/Flop

Baba Yaga

.1979

Disaster Dis 1501