Zero Five

Założony na początku 1964 roku przez pozostałych członków rock'n'rollowego zespołu z Cannock o nazwie „The Cossacks”, pięcioosobowy skład „Zero Five” występował w większości głównych miejsc w Birmingham i okolicach. Jak można sobie wyobrazić, był to ekscytujący czas dla pięciu nastolatków, którzy grali w grupie, w której nie brakowało miejsc do grania, a wiele innych młodych zespołów, takich jak The Beatles, The Searchers i The Rolling Stones, zaczęło dominować na listach przebojów.

 Pierwotny skład Zero Five składał się z perkusisty Andy'ego Balla, gitarzystów Grahama Dodda i Dave'a Fellowsa, gitarzysty basowego Colina Noble'a oraz głównego wokalisty i frontmana Dave'a Griffitha. Zespół był z pewnością bardzo zajęty od samego początku, grając sześć wieczorów w tygodniu, często z jedną lub dwiema podwójnymi występami tego samego wieczoru. Miejsca takie jak The Adelphi, Old Hill Plaza, Handsworth Plaza, King's Heath Ritz i wiele innych stały się regularnymi rezerwacjami na Zero Five. Podobnie jak w przypadku prawie wszystkich zespołów, które zaczynały w tamtych czasach, zdolność do dokładnego kopiowania i wykonywania najnowszych hitów była ważnym czynnikiem w uzyskaniu najlepiej płatnych koncertów.

 Podobnie jak w przypadku wielu zespołów, stale rosnąca liczba rezerwacji była zbyt dużym zaangażowaniem dla niektórych członków grupy. Graham Dodd i Dave Griffin odeszli w ciągu roku i zostali zastąpieni odpowiednio przez gitarzystę Reg Marshalla i głównego wokalistę Toma Staniera.  Granie wsparcia dla niektórych ówczesnych „wielkich” zespołów stało się głównym źródłem koncertów dla Zero Five. Wspierali takich artystów jak „Manfred Mann” i „Wayne Fontana and The Mindbenders” w Wolverhampton Civic Hall, „Billy J Kramer and The Dakotas” w The Co-op Hall w Nuneaton, „Tony Rivers and The Castaways” i wielu innych .

The Zero Five nagrali wiele piosenek, w tym kilka oryginalnych kompozycji, które zostały wytłoczone na płycie demo. Jeden z tych dysków został przekazany Adrianowi Rudge, agentowi EMI, który niedawno przeprowadził się do Lichfield Staffordshire. Zorganizowano spotkanie i po wysłuchaniu demo Adrian był pod wrażeniem - głównie kompozycją grupy zatytułowaną "True Love Never Runs Smooth". To doprowadziło go do odwiedzenia zespołu w domu perkusisty Andy'ego w Lichfield, gdzie zawsze odbywali próby. Chociaż Adrian Rudge wydawał się lubić Zero Five, nie usłyszeli od niego odpowiedzi i niedługo potem gitarzysta basowy Colin Noble zdecydował się opuścić zespół. David Jones, który pracował w sklepie muzycznym w Wolverhamptom, został zwerbowany jako następca Colina. To pozostawiło Andy'ego Balla i Dave'a Fellows jako jedynych pozostałych oryginalnych członków. Adrian Rudge w końcu skontaktował się z zespołem i objął stanowisko managera, dając grupie impuls poprzez podnoszenie profilu zespołu poprzez reklamy itp. i wreszcie zapewniając test płytowy w słynnym Abbey Road Studios w St. Johns Wood w Londynie. Zero Five nagrało kilka utworów w Abbey Road w legendarnym „Studio Two”, używanym przez Beatlesów. Główny wokalista Tom Stanier został poproszony przez inżyniera studia, aby „...zaopiekował się tym synem mikrofonu – to ten, którego używa John Lennon”. Dwa utwory Zero Five wybrane przez EMI do wydania na singlu to strona A „Dusty” pierwotnie napisana przez   „Four Seasons”  oraz „Just Like A Girl” .  Zespół miał wrócić na Abbey Road i dokonać ostatecznego nagrania tych dwóch utworów, ale EMI zdecydowało, że dwa nagrania testowe były wystarczająco dobre, aby wydać je na singlu, ponieważ byli bardzo zadowoleni ze sposobu, w jaki zespół je przearanżował. Zero Five podpisało również kontrakt na nagranie dwóch kolejnych singli pod warunkiem sprzedaży minimalnej liczby płyt. Singiel „Dusty/Just Like A Girl” zespołu Zero Five został wydany przez wytwórnię Columbia Records 5 listopada 1965 r. nieba w noc ogniska tego roku. Ze względu na zobowiązania umowne z EMI, Adrian Rudge niestety nie był w stanie kontynuować funkcji menedżera grupy, co pozostawiło Tima Marshalla (ojca Reg) na stanowisku menedżera.

Podążając śladami The Beatles i wielu innych, Zero Five przenieśli się do Niemiec, gdzie zagrali w nocnym klubie Kaisersaal w Hamburgu z kolejnymi występami w Kilonii i Szlezwiku-Holsztynie, niedaleko granicy z Danią. Zespół koncertował także w Szkocji grając w Carlisle, Hawick, Kelso, Frazerburgh i kilku innych miejscach, których według nich nie powinni. Jednak w połowie lat 60-tych w powietrzu wisiała zmiana, jeśli chodzi o muzykę pop. Chociaż wciąż jest zajęty rezerwacjami, Zero Five nie miałoby żadnych kolejnych wydań płytowych. W 1967 r. niektórzy członkowie zespołu zdecydowali, że nadszedł czas, aby ruszyć dalej, co spowodowało, że skład zszedł na swoje drogi, a tym samym koniec drogi dla Zero Five.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dusty/Just Like A Girl	Zero Five	11.1965	-	-	Columbia DB 7751	[written by Crewe, Linzer, Randell ]

Bear McCreary

Bear McCreary, to jeden z najbardziej znanych i cenionych przez miłośników muzyki filmowej, kompozytorów. Swoją karierę rozpoczynał w ramach projektów telewizyjnych, ale to właśnie dzięki nim stał się bardzo popularny i rozpoznawalny. Tak samo jak znany i rozpoznawalny jest charakterystyczny styl tego kompozytora, wypracowywany przez lata.

McCreary urodził się w Stanach Zjednoczonoych, w Fort Lauderdale na Florydzie. Jest synem pisarki, Laury Kalpakian, oraz profesora, Jay McCreary’ego wykładającego na uniwersytecie w Hawajach. Większość lat młodzieńczych spędził jednak w Bellingham w stanie Waszyngton, gdzie ukończył szkołę średnią. Już od najmłodszych lat fascynował się filmem i muzyką. Wymyślał fikcyjne obrazy tylko po to, by tworzyć do nich muzykę. Kształcąc się początkowo jako akordeonista, w gruncie rzeczy eksperymentował również z wieloma innymi instrumentami. Być może dlatego dosyć szybko odnalazł się w kręgu twórców skupionych wokół Elmera Bernsteina. Słynny kompozytor dostrzegł talent w młodym Bearze zachęcając go do podjęcia studiów na USC School of Music w Los Angeles. To właśnie pod jego pieczą McCreeary stawiał swoje pierwsze kroki w świecie muzyki filmowej. Był między innymi odpowiedzialny za rekonstrukcję ścieżki dźwiękowej Elmera Bernsteina do Królów słońca. Na indywidualne angaże nie musiał długo czekać.

Przełomem okazała się współpraca jaką nawiązał z Richardem Gibbsem, jako aranżer jego muzyki do mini-serialu będącego remakem kultowego periodyku, Battlestar Galactica. Kiedy producenci zamówili pełny sezon BSG, Gibbs wycofał się z widowiska, zostawiając Beara samego. Wielka szansa przed jaką stanął McCreary nie została zmarnowana. Dosyć unikatowy styl, w jakim amerykański twórca zilustrował poszczególne epizody, stał się w krótkim czasie niejako wizytówką tej serii, która doczekała się czterech sezonów i kilku telewizyjnych pełnometraży. Sm kompozytor natomiast zaczął być rozpoznawalnym i rozchwytywanym twórcą.

Mimo, że na horyzoncie zaczęły pojawiać się pierwsze filmy pełnometrażowe, to właśnie seriale były przez długie lara głównym filarem kariery Beara. Sukces Battlestara przyniósł mu angaż do kolejnych periodyków, wśród których wymienić należy spin-offową Capricę, Eureka, Terminator: Kroniki Sary Connor i Human Target. W drugiej dekadzie XXI wieku przyszły bardziej prestiżowe angaże do cieszących się olbrzymią popularnością serii The Walking Dead i Agents of S.H.I.E.L.D.. Choć od strony muzycznej nie prezentowały one niczego nowego, to jednak były swego rodzaju marketingową dźwignią kariery Amerykanina. O wiele bardziej kreatywne okazywały się historie osadzone na tle historycznym. Wśród takowych na pierwszym miejscu należałoby wyszczególnić składający się z trzech sezonów Da Vinci’s Demons i wyświetlany do dnia dzisiejszego Outlander. Krótki, ale znaczącym epizodem była historia współpracy nad serialem Black Sails oraz Defiance.
W międzyczasie Bear McCreary podejmował się również wielu filmowych wyzwań. Na początku nie dawały one kompozytorowi wielkiego pola do popisu. Niszowe thrillery i horrory były wdzięczną areną do eksperymentowania i doskonalenia swojego warsztatu, ale prawdziwy przełom nastąpił wraz z angażem do produkowanego przez J.J. Abramsa, 10 Cloverfield Lane. Trzymająca w napięciu muzyka stała się jednym z filarów tego widowiska. Nie dziwi więc angaż do kolejnego sequela – The Cloverfield Paradox – w którym Bear udowodnił swoje predyspozycje do ilustrowania thrillerów s-f. Intensyfikacja działań w obrębie projektów filmowych doprowadziła do serii kolejnych angaży – w tym do tego „jedynego”, mogącego stać się przepustką do hollywoodzkich blockbusterów. Tworzona przez dwa lata oprawa muzyczna do widowiska Godzilla: King of the Monster uchodzi za jedną z najbardziej rozbudowanych i spektakularnych prac w karierze Amerykanina. A to dopiero początek jego przygody z Hollywood…

Ogrom angaży w telewizji i kinie nie odcina kompozytora od okazjonalnego eksperymentowania z elektroniczną rozrywką. Na swoim koncie ma wiele ilustracji do gier komputerowych, wśród których wyszczególnić należy Dark Void, SOCOM 4 oraz obsypaną licznymi nagrodami muzykę do God of War. Piękna, liryczna oprawa łącząca ujmujące wokalizy z celtycką etniką jest jedną z najlepszych partytur w dorobku Beara McCreary.

A dorobek to olbrzymi jeżeli weźmiemy pod uwagę niespełna dwudziestoletnią karierę Amerykanina w różnego rodzaju wizualnych mediach. Motorem napędzającym takową jest charakterystyczny styl, którego nie sposób pomylić z żadnym innym. Oparte na perkusjonaliach, rytmizacje, wsparte są ostinatowymi smyczkami i punktującymi konkretne frazy uderzeniami. Łączy żywe instrumentarium z mniej lub bardziej subtelną elektroniką oraz wokalami, wśród których dominują dwa głosy: żony kompozytora, Rayi Yarbrough, oraz brata Brendana McCreary. Bear sam dyryguje swoimi kompozycjami i jest bardzo mocno zaangażowany w proces powstawania soundtracków. Posiada własną wytwórnię muzyczną Sparks & Shadows, skoncentrowaną na publikowaniu jego prac. Jako wielki fan muzyki filmowej rozumie potrzeby przeciętnego odbiorcy, stąd też dosyć często publikuje materiały z sesji nagraniowych, a jego blog pęka od ilości opowieści o procesie powstawania i analiz tematycznych nowo wydawanych albumów soundtrackowych. W mediach społecznościowych kreuje się na ciepłego, miłego człowieka, pozytywnie nastawionego do swojej pracy i czerpiącego przyjemność z tego co robi.

 

 

Masterboy

Masterboy to niemiecka grupa muzyczna, której założycielem jest Tommy Schleh i Enrico Zabler. Założony w 1990r zespół odnosił liczne sukcesy w Europie, Azji, Oceanii i Ameryce Południowej w połowie lat 90-tych. Masterboy jest jedną z najbardziej reprezentatywnych grup energetycznej sceny eurodance lat 90-tych a ich styl muzyczny rozciągał się od muzyki dance do pop. Od początku powstania zespołu Tommy i Enrico współpracowali z trzema głównymi wokalistkami oraz z Lukasem Cordalisem pseudonim Skywalker, który miał swój udział przy tworzeniu kolejnych kompozycji podczas pracy w studiu nagrań. Ich największe przeboje to "Feel The Heat Of The Night", "Everybody Needs Somebody", "I Got To Give It Up", "Is This The Love".

Tommy i Enrico poznali się przypadkowo latem 1989 w dyskotece Legend w Londynie gdzie Tommy pracował jako DJ. Podczas rozmowy okazało się że obaj pochodzą z Niemiec, z regionu Baden-Württemberg i mieszkali zaledwie około 15 km od siebie. Podjęli decyzję o współpracy i w styczniu 1990 roku zrealizowali swoje plany i stworzyli grupę, którą nazwali Masterboy. Nazwa wzięła się stąd, że firma stołu mikserskiego, który posiadali miała w swojej nazwie "Master", a "boy" to chłopak po angielsku. Od razu zabrali się do pracy i jeszcze w tym samym miesiącu wydali pierwszy singel "Dance To The Beat", który w lipcu dostał się na listy przebojów, na których przebywał przez 16 tygodni z rzędu. Utwór ten został skomponowany specjalnie na otwarcie dyskoteki Kinky i początkowo miał być sprzedawany tylko tam.

Pierwszy singel spowodował, że zdobyli rzesze fanów, którzy domagali się więcej muzyki. Ich dotychczasowe zainteresowania: tenis, squash i szybkie samochody musiały zostać odłożone na bok, gdyż praca nad kolejnym singlem w studiu nagrań zajmowała im dużo czasu. W listopadzie 1990 fani dostali kolejną porcję muzyki bo wtedy ukazał się singel "Shake It Up And Dance", do którego w grudniu nakręcili teledysk. Również i tym razem singel dostał się na szczyty list przebojów.

W marcu 1991 rozpoczęli pracę nad pierwszym albumem, a w międzyczasie brali udział w niezapomnianych koncertach, pokazach telewizyjnych, transmisjach radiowych i imprezach. Fala fascynacji ich muzyką zalała całą Europę. Latem zespół świętował sukces jaki osiągnęły ich single na listach przebojów. Dostali propozycję od brytyjskiej grupy Pet Shop Boys, która chciała żeby singel "Shake It Up And Dance" został wydany w Anglii przez ich firmę fonograficzną Spaghetti Records. W lipcu 1991 światło dzienne ujrzał trzeci singel "I Need Your Love" a we wrześniu gotowy był ich pierwszy album The Masterboy Family.

Rok 1992 zespół spędził na występach w Niemczech i poza granicami kraju. Szukali również nowego innowacyjnego brzmienia dla zespołu spędzając przy tym mnóstwo czasu za stołami mikserskim przygotowując nowy materiał do wydania. Efektem pracy były single "Keep On Dancing" i "O-oh Noche Del Amor".

W lipcu 1993 wydali drugi album Feeling Alright, na którym po raz pierwszy można usłyszeć głos Beatrice Obrecht występującej pod pseudonimem Trixi Delgado. Niedługo potem ukazał się pierwszy singel z tego albumu "Fall In Trance", który natychmiast znalazł się na najwyższych pozycjach list przebojów muzyki dance w takich krajach jak Francja, Anglia, Austria, Włochy i oczywiście Niemcy. Następnym singlem był "Everybody Needs Somebody" wydany w sierpniu 1993 dotarł na 41 miejsce na liście przebojów Top 100. Zajmował również niezłe pozycje na wszystkich europejskich i nie tylko listach przebojów muzyki dance. Dotarł do pierwszej dziesiątki we Francji i Brazylii, do pierwszej dwudziestki w Szwecji, Kanadzie, Austrii, Szwajcarii oraz Izraelu gdzie był na 17 miejscu, a w pierwszej trzydziestce był w pozostałych jedenastu krajach.

W lutym 1994 został wydany singel "I Got To Give It Up", do którego teledysk został nakręcony w Londynie i który był często pokazywany w stacjach telewizyjnych MTV i VIVA. Kolejnym wielkim przebojem stał się przełomowy singel "Feel The Heat Of The Night" wydany w lipcu 1994 a w sierpniu ukazał się trzeci album Different Dreams. Do września singel "Feel The Heat Of The Night" sprzedał się w Niemczech w ilości ponad 300 000 egzemplarzy co dało mu status złotej płyty. Szturmem wdarł się praktycznie na wszystki taneczne parkiety Europy. We Francji dostał się na drugie miejsce listy przebojów i pozostawał na nim przez 4 tygodnie a przez następne 6 tygodni utrzymywał się w pierwszej dziesiątce. Na listy przebojów powrócił w maju 1995 co dało łącznie prawie 8 miesięcy pobytu na listach. To bezprecedensowe osiągnięcie będzie bardzo trudne do powtórzenia przez innego europejskiego wykonawcę muzyki dance.

We wrześniu 1994 rozpoczęli tournée po Niemczech trwające 4 miesiące, podczas którego dali ponad 40 koncertów a w listopadzie gotowy był kolejny singel "Is This The Love". Błyskawicznie dostał się do pierwszej dwudziestki list przebojów i pozostawał na niej przez kilka tygodni. W międzyczasie po wydaniu we Francji singli "Feel The Heat Of The Night" oraz "Is This The Love" wybuchła prawdziwa histeria na punkcie zespołu. W marcu 1995 album Different Dreams osiągnął we Francji status złotej płyty i dostał się na 7 miejsce listy przebojów albumów. Na najwyższe pozycje list przebojów dostały się 3 single Masterboy, sprawiając że grupa zdobyła we Francji pierwsze miejsce dla zagranicznego zespołu grającego muzykę dance.

W marcu 1995 rozpoczęli koncertowanie w Brazylii. To co się tam działo przeszło ich najśmielsze oczekiwania. Ich przeboje przebywały na pierwszych miejscach brazylijskich list przebojów przez 4 tygodnie i były emitowane w stacjach radiowych co najmniej 20 razy dziennie. Wystąpili również w roli rozpoczynających dwa brazylijskie festiwale w centrum Sao Paulo i na plaży Ipanema w Rio de Janeiro, gdzie prawie 70 000 fanów śpiewało razem z nimi i biło brawo podczas ich wystąpienia.

Grupa przestała odnosić sukcesy, gdy ich charyzmatyczna wokalistka Trixi Delgado odeszła z zespołu w lipcu 1996 r. Jej miejsce zajęła mieszkająca w Niemczech amerykańska wokalistka Linda Rocco, która po raz pierwszy wystąpiła z zespołem w singlu "Mister Feeling", do którego teledysk nakręcono w południowej Hiszpanii.

We wrześniu 1997 Tommy Schleh stworzył swój solowy projekt, który nazwał Klubbingman i nie miał czasu pracować razem z grupą. W tym czasie pozostali członkowie zespołu zajęli się produkcją dwóch singli dla wykonawcy ukrywającego się pod pseudonimem Dj Phantasma zatytułowanych "Welcome To The Club" i "Revolution". W styczniu 1998 już bez Tommy'ego wydali singel "Nights Of Broadway", który był przeróbką starego kawałka. Nagranie było utrzymane w stylu R&B z lekkim wpływem eurodance i odbiegało klimatem od tego co do tej pory tworzyli. Następny singel "Dancing Forever" wydany w sierpniu 1998, mimo że w stylu dance house nadal nie przypominał ich wcześniejszych nagrań.

W czerwcu 1999 Linda opuszcza zespół, a zastępuje ją Annabell Krischak znana również jako Annabell Kay. Po raz pierwszy mogliśmy ją usłyszeć w singlu "Porque Te Vas", który się ukazał 28 czerwca 1999. Również była to przeróbka starego nagrania lecz tym razem w starym dobrym stylu.

W sierpniu 2001 r. fanów zespołu zelektryzowała wiadomość że Trixi Delgado wraca do grupy. Po raz pierwszy w historii muzyki eurodance miała miejsce taka sytuacja, że wokalistka odchodzi z zespołu, rozpoczyna solową karierę, a następnie wraca by dalej współpracować z grupą. Był to powrót w wielkim stylu. Wszyscy fani zespołu byli bardzo zachwyceni mogąc usłyszeć jej głos ponownie w singlu "I Need A Lover Tonight" wydanym 26 września 2002. Trixi występuje również razem z Tommym w jego projekcie Klubbingman a ich singel "Revolution (We Call It)" odniósł niemały sukces w Niemczech.

Tommy Schleh i Enrico Zabler kontynuują współpracę pod nazwą Masterboy, grając na imprezach rave. W 2006 nagrali materiał na kolejny album The US-Album do kupienia tylko w internecie jako pliki muzyczne, który zawiera ich stare nagrania na nowo wykonane przez Lindę Rocco i Freedom Williams.

 

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Szwa	Ger	Fra	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Dance to the Beat	Masterboy	01.1990	-	-	26[14]	-	-	-	-	-	Polydor 877 068-7	[written by Enrico Zabler,Thomas Schleh]
Shake It Up and Dance	Masterboy	11.1990	-	-	32[12]	-	-	-	-	-	Polydor 879 935-2	[written by Enrico Zabler,Thomas Schleh,Stephan Krauss][produced by Enrico Zabler,Thomas Schleh]
Everybody Needs Somebody	Masterboy	08.1993	91[1]	-	41[9]	-	-	24[2]	-	-	Polydor 859 267-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Obrecht,Luke Skywalker][produced by Rico Novarini,Jeff Barnes]
I Got to Give It Up	Masterboy	02.1994	91[1]	17[11]	13[19]	41[2]	-	25[7]	-	-	Polydor 855 367-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Obrecht][produced by Rico Novarini,Jeff Barnes]
Feel the Heat of the Night	Masterboy	07.1994	82[1]	16[16]	8[17]	2[26]	-	10[22]	37[1]	-	Polydor 853 235-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Obrecht,Luke Skywalker][produced by Rico Novarini,Jeff Barnes]
Is This the Love	Masterboy	11.1994	-	20[8]	11[13]	12[19]	-	8[12]	37[1]	-	Polydor 853 981-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Obrecht,Luke Skywalker][produced by Rico Novarini,Jeff Barnes]
Generation of Love	Masterboy	06.1995	-	19[14]	16[14]	8[13]	-	15[9]	20[10]	-	Polydor 579 375-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Obrecht,Luke Skywalker][produced by Masterboy]
Anybody (Movin’ On)	Masterboy	09.1995	-	29[9]	26[12]	-	20[12]	20[10]	22[8]	-	Polydor 579 953-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Obrecht,Luke Skywalker][produced by Masterboy]
Land of Dreaming	Masterboy	01.1995	80[1]	20[11]	12[17]	22[10]	19[5]	26[6]	32[4]	-	Polydor 577 623-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Obrecht,Luke Skywalker][produced by Masterboy]
Mister Feeling	Masterboy	07.1996	-	16[10]	12[14]	-	-	20[12]	-	-	Club Zone 576 229-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Luke Skywalker][produced by Masterboy]
Show Me Colours	Masterboy	10.1996	-	42[3]	24[8]	31[1]	-	23[7]	44[3]	-	Polydor 575 791-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Luke Skywalker][produced by Masterboy]
Just for You	Masterboy	01.1997	-	50[1]	50[9]	-	-	-	-	-	Club Zone 573 293-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Luke Skywalker][produced by Masterboy]
La ola Hand in Hand	Masterboy	07.1997	-	-	44[6]	-	-	24[2]	-	-	Mighty 573 937-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Luke Skywalker][produced by Masterboy]
Dancin’ Forever	Masterboy	10.1998	-	-	55[1]	-	-	-	-	-	Mighty 567 557-2	[written by Willi Morrison, Bruce Ley][produced by Masterboy]
Porque te vas	Masterboy	06.1999	-	21[7]	26[9]	-	-	-	-	-	Club Zone 563 971-2	[written by José Luis Perales][produced by Masterboy,TTT]
I Like to Like It	Masterboy	12.1999	-	69[2]	47[4]	-	-	24[2]	-	-	Zeitgeist / Polydor 561 511-2	[written by Joker Three][produced by Masterboy]
Feel the Heat 2000	Masterboy	06.2000	-	-	87[1]	-	-	-	-	-	Zeitgeist / Polydor 561 852-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh][produced by Enrico Zabler,Tommy Schleh]
I Need a Lover Tonight	Masterboy	08.2003	-	-	67[4]	-	-	-	51[3]	-	-	-
Feel the Heat of the Night 2003	Masterboy	07.1997	-	-	44[6]	-	-	24[2]	-	-	-	-
Love Message	Love Message	02.1996	-	12[13]	4[20]	-	-	12[12]	46[5]	-	Club Zone 576 073-2	[written by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Luke Skywalker][produced by Enrico Zabler,Tommy Schleh,Luke Skywalker]
Children	Hand In Hand For Children	04.1996	-	12[15]	19[13]	-	-	31[6]	-	-	Power 7243 8 82823 2 1	[written by Abi Lin,Norbert Kreuzer,Valerie Azzouz][produced by Abi Lin,Norbert Kreuzer]
Children Need a Helping Hand	Hand In Hand For Children	07.1997	-	8[10]	25[15]	-	-	20[10]	-	-	EMI 7243 8 84093 2 2	[written by Axel Breitung][produced by Axel Breitung]

Shack

Przed założeniem Shack, Michael i John Head byli w kultowym zespole lat 80-tych The Pale Fountains i wydali dwa albumy, Pacific Street w marcu 1984r i ...From Across The Kitchen Table w marcu 1985r.   Jednak, choć docenione przez krytykę, albumy osiągnęły tylko 85 i 94 miejsca na brytyjskiej liście albumów . Zespół zakończył działalność około 1986 roku i wrócił z Londynu do rodzinnego Liverpoolu. Basista i członek założyciel Chris „Biffa” McCaffrey zmarł na guza mózgu w 1989 roku, kilka lat po rozpadzie zespołu. 

 Bracia Head wkrótce ponownie pojawili się jako Shack, podpisując kontrakt z Ghetto Recording Company, domem solowego projektu producenta płytowego Iana Broudiego, The Lightning Seeds i brytyjskiego zespołu soulowego Distant Cousins. Pierwszy album Shack, Zilch, został wydany w 1988 r. , ale nie odniósł ani krytycznego, ani komercyjnego sukcesu. Album został później ponownie wydany przez wytwórnię Red Flag Recording Company z trzema dodatkowymi utworami w 2007 roku. 

Kolejny, Waterpistol, został nagrany w 1991 roku w londyńskim Star Street Studio i Chapel Studios w Lincolnshire. Niedługo po zakończeniu nagrywania Waterpistol studio Star Street spłonęło, a większość taśm uległa zniszczeniu. Jedyny pozostały DAT z albumu był w posiadaniu producenta Chrisa Allisona. Allison przebywał  wówczas w Los Angeles, a kiedy wrócił, okazało się, że zostawił kopię w wynajętym samochodzie. Został znaleziony dopiero kilka tygodni później po szaleńczych poszukiwaniach. Jednak w tym momencie Getto spasowało, więc płyta była bez dystrybutora. Shack rozstał się, a Wilkinson dołączył do innego z Liverpudlian Johna Powera (wcześniej z The La's), aby stworzyć odnoszący sukcesy zespół Britpop Cast. 

Bracia Head towarzyszyli Love podczas kilku koncertów w 1992 roku. Waterpistol został ostatecznie wydany w 1995 roku przez niezależną niemiecką wytwórnię płytową Marina. NME określiło Micka Heada jako „zagubionego geniusza i jednego z najbardziej utalentowanych brytyjskich autorów piosenek swojego pokolenia”. Album został później ponownie wydany z nową grafiką przez wytwórnię Red Flag Recording Company w 2007 roku. Michael Head wraz ze swoim bratem Johnem założył Michael Head & The Strands, co spotkało się z dalszym uznaniem krytyków dzięki płycie The Magical World of The Pasemka po wydaniu w 1996 roku. 

 Bracia Head, wraz z Iainem Templetonem (który grał na perkusji w The Magical World of The Strands) i basistą Renem Parry zreformowali Shack w 1998 roku, wydając HMS Fable (1999), docierając do Top 25 na brytyjskiej liście albumów. Parry został zastąpiony przez Guy Rigby na basie dla ... Oto Tom With the Weather (2003). Wilkinson powrócił w 2005 roku, zastępując zmarłego Rigby'ego. Zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Noela Gallaghera „Sour Mash”. W maju 2006r wydali album ...The Corner of Miles and Gil, którego nazwa pochodzi od dwóch bohaterów braci Head, Milesa Davisa i Gila Evansa. W październiku 2007 roku zespół wydał swój kompilacyjny album z największymi przebojami, Time Machine, zawierający dwa nowe utwory. Odbyli krótką trasę koncertową w Anglii w październiku i listopadzie z Martynem Campbellem na basie, włączając w to zestaw w Liverpool Academy 26 października 2007r, który został nakręcony i nagrany na możliwy album koncertowy i/lub DVD.

 W lutym 2008 roku zespół ponownie utworzył Pale Fountains na dwa cieszące się uznaniem krytyków koncerty w Liverpoolu i Londynie. Członkami zreformowanego zespołu byli Michael Head, John Head, Martyn Campbell, Andy Diagram, Thomas „Jock” Whelan i Iain Templeton. Od 2008 roku John Head kontynuuje karierę solową, grając na żywo ze swoim zespołem The Streams. Michael Head uruchomił nowy projekt Michael Head & The Red Elastic Band we własnej wytwórni Violette Records. Shack ponownie zagrali razem w czerwcu 2010 roku na imprezie charytatywnej w Winsford.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Comedy	Shack	06.1999	44[2]	-	London LOCDP 427	[written by Michael Head][produced by Hugh Jones]
Natalie's Party	Shack	08.1999	63[2]	-	London LONCD 436	[written by Michael Head][produced by Youth]
Oscar	Shack	03.2000	67[2]	-	London LONCD 445	[written by Michael Head][produced by Tommy D]
Byrds Turn to Stone	Shack	10.2003	63[1]	-	North Country NCCDA 002	[written by Michael Head][produced by Jay Reynolds, John Head, Michael Head]
Tie Me Down	Shack	05.2006	114[1]	-	Sour Mash JDNC 005	[written by Michael Head][produced by Yorkie]
Cup of Tea	Shack	07.2006	126[1]	-	Sour Mash JDNC 007	[written by Michael Head][produced by Yorkie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
H.M.S. Fable	Shack	07.1999	25[3]	-	London 5561132	[produced by Hugh Jones, Youth]
... Here's Tom With the Weather	Shack	08.2003	55[1]	-	North Country NCCD 002	[produced by Michael Head, John Head and Jay Reynolds]
On The Corner of Miles and Gil	Shack	05.2006	55[1]	-	Sour Mash JDNCCD 006X	[produced by Yorkie]

Sadane

Wokalista Marc Sadane wyjechał ze swojego rodzinnego miasta Savannah w stanie Georgia do Nowego Jorku, aby studiować projektowanie mody w Fashion Institute of Technology. Ale wkrótce znalazł muzykę bardziej odpowiadającą mu i został wokalistą Tungsten Steele. Odszedł, aby rozpocząć karierę solową w 1977 roku i został wokalistą zespołu house w Mikell's. 

 Sadane koncertował ze Stephanie Mills i spotkał się z tak wielkim uznaniem i tak wspaniałym odzewem, że na początku lat 80-tych podpisał solowy kontrakt z Warner Bros. Ale chociaż okazał się zdolnym, czasem urzekającym piosenkarzem w   stylu urban contemporary, nie był w stanie odnieść żadnego komercyjnego sukcesu ani swoimi singlami, ani albumami. Nawet umiejętności produkcyjne i pisarskie zespołu Mtume/Lucas nie były w stanie zdobyć Sadane żadnych hitów.  

Porzucił biznes muzyczny w latach 1982-1988, a następnie nagrał singiel „Why Can't You Believe in Me”, który został wyprodukowany przez Darryla Payne'a i znalazł się na płycie Payne'a  Past Present & Future.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
One-Way Love Affair / Midnight Love Dance	Sadane	02.1981	-	-	Warner 49 663	[written by J. Mtume, R. Lucas][produced by James Mtume, Reggie Lucas][34[13].R&B Chart]
Sit Up	Sadane	05.1981	-	-	Warner 49 727	[written by B. Fearrington, J. Mtume, R. Lucas][produced by James Mtume, Reggie Lucas][78[5].R&B Chart]
One Minute From Love	Sadane	06.1982	-	-	Warner 29 985	[written by J. Mtume, R. Lucas][produced by James Mtume, Reggie Lucas][78[3].R&B Chart]
Exciting	Sadane	08.1982	-	-	Warner 29 946	[written by J. Mtume, R. Lucas][produced by James Mtume, Reggie Lucas][64[6].R&B Chart]

Sabelle

 Autorka piosenek,która podpisała kontrakt z wytwórnią Sony/Work (z własnym kontraktem nagraniowym) po tym, jak odniosła sukces jako autorka tekstów z „Look What You've Done” dla Asante w 1996 roku.

 Sabelle dorastała w Nowym Jorku jako dziecko sukcesu, wygrywając pokazy talentów i występy w Showtime at the Apollo. We wczesnych latach 90-tych wystąpiła kilkakrotnie wokalizując z  takimi artystami jak Donna Summer i Lisa Lisa, a także podpisała kontrakt z wytwórnią Tommy Boy, nagrywając dwa single „Where Did the Love Go (Say What, Say What, Say What)” i "Old Thing". Po spędzeniu czasu na pisaniu piosenek zamiast występów, podpisała kontrakt z Sony/Work w 1996 roku i rok później wydała swój debiutancki album.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Did The Love Go (Say What, Say What, Say What)?	Sabelle	10.1994	-	-	Tommy Boy 7640	[written by Salah, Sabelle][produced by Salah]

Sheep on Drugs

Sheep on Drugs to brytyjska grupa muzyczna techno/industrial, założona przez Duncana X (aka King Duncan) (wokal) i Lee Fraser (aka Dead Lee) (gitara/instrumenty klawiszowe), a obecnie składająca się z Frasera i Johnny’ego Bordena (wokal/klawisze). 

 

 Duncan i Fraser poznali się w 1988 roku i poczęli Sheep on Drugs, zastanawiając się nad potencjalnym kierunkiem rozkwitającej sceny acid house w późnych latach 80-tych. Fraser grała w zespołach na różnych instrumentach od 14 roku życia i eksperymentowała z samplowaniem przed spotkaniem z Duncanem, ale razem zostali zainspirowani do tworzenia muzyki elektronicznej o bardziej energicznej obecności na scenie. Początkowo sklasyfikowany jako część ruchu rave, duet pojawił się na początku lat 90-tych z serią singli, w tym „Motorbike”, „15 Minutes of Fame” i „Track X” (później przerobiony przez Grace Jones jako „Sex Drive”) .

 

 „15 Minutes of Fame” dotarło do dolnych części brytyjskiej listy singli . „From A to H and Back Again” spędził 12 tygodni na listach CMJ RPM, osiągając 4 miejsce i trafiając na 40 miejsce na brytyjskiej liście singli Ich debiutancki album, wyprodukowany przez Garetha Jonesa, Greatest Hits, został wydany nakładem Island Records w 1993 roku i spotkał się z pewnym uznaniem brytyjskiej prasy muzycznej i osiągnął   pozycję 55 na UK Albums Chart. Jednak z ich występami na scenie w stylu Grand Guignol i muzyczną mieszanką obskurnego rocka, hard techno i punkowego nihilizmu, SoD znalazło się w szufladzie jako zespół industrialny.

 

 W przypadku albumu „On Drugs” byliśmy w zasadzie ja i Duncan zamknięci w pokoju, bez żadnych wskazówek, w jakim kierunku mamy to obrać, bez producenta. Markus Dravs, który zajmował się produkcją tego albumu, jest genialny artysta sam w sobie, ale nie był producentem, którego potrzebowaliśmy. Właśnie przywieziono go do studia, żeby miksować, to nie było tak, że był aktywną częścią zespołu, więc spieprzyli to. Nic więc dziwnego drugi album nie był tak komercyjny, jak się spodziewali, ponieważ nie dali nam żadnych wskazówek” według Lee. 

 

 Po odrzuceniu przez Island, zespół niezależnie wydał dwie EP-ki: Suck w 1994 i Strapped for Cash w 1995r. Następnie zespół podpisał kontrakt z Invisible Records Martina Atkinsa i udał się do Stanów Zjednoczonych. Z Invisible wydali dwie EP-ki jako Double Trouble w 1996 roku, trzeci album studyjny One for the Money i kolekcję remiksów Never Mind the Metadone w 1997 roku oraz nagranie koncertowe Two for the Show w 1998 roku. , byli zmęczeni swoją sytuacją w Stanach i byli niezadowoleni z Invisible.Frontman Duncan X odszedł z Sheep on Drugs wkrótce potem, aby zostać profesjonalnym tatuażystą (choć rzadko występuje z zespołem na żywo). Fraser kontynuował współpracę z Invisible Records, wydając dwa kolejne albumy jako „Bagman”, i był przez krótki czas członkiem zespołów Atkinsa Pigface i The Damage Manual, zwykle pod pseudonimem „Lee 303”. 

 

Fraser wskrzesiła grupę w 2002 roku, sam pełniąc funkcję frontmana i wydał nowy album, F**K, w Invisible w 2005 roku. W 2006 roku ukazał się album z najlepszymi przebojami zatytułowany Best of a Bad Bunch. Po wydaniu F**K Lee Fraser poznała i rozpoczęła współpracę z Johnnym Borden, wokalistką i muzykiem działającym w podobnych kręgach. Johnny został wkrótce przyjęty na pokład jako partner Lee w nowym wcieleniu Sheep on Drugs w XXI wieku i zaczęli koncertować, opracowując nowy materiał, który został wydany na ich nowym albumie Medication Time (wydanym cyfrowo 6 grudnia 2010 roku). Album miał zostać wydany przez francuską wytwórnię na fizycznych płytach CD w 2011 roku, aby towarzyszyć trasie w lutym. Club Meds, album z remiksami utworów z Medication Time, ukazał się w 2012 roku. Borden i Fraser kontynuowali występy na żywo, aż do wydanego przez siebie albumu Does Dark Matter na winylu i w formatach do pobrania w 2019 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
15 Minutes Of Fame	Sheep on Drugs	03.1993	44[2]	-	Transglobal CID 564	[written by Sheep On Drugs][produced by Gareth Jones]
From A To H And Back Again	Sheep on Drugs	10.1993	40[2]	-	Transglobal CID 575	[written by Sheep On Drugs]
Let The Good Times Roll...	Sheep on Drugs	05.1994	56[2]	-	Island CID 576	[written by Sheep On Drugs][produced by Markus Dravs]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greatest Hits	Sheep on Drugs	04.1993	55[1]	-	Transglobal CID 8006	[produced by Gareth Jones]

Raphael Saadiq

 Raphael Saadiq (prawdziwe imię i nazwisko Charles Ray Wiggins urodzony 14 maja 1966r w Oakland, Kalifornia) - amerykański piosenkarz, muzyk, pisarz tekstów, gitarzysta i producent muzyczny. Wykonawca muzyki R&B, soul w jej rdzennym wydaniu, jest jej reprezentantem od wczesnych początków swej kariery. Karierę muzyczną Saadiq zaczynał jako członek grupy muzycznej Tony! Toni! Toné! .Współpracował z takimi artystami jak Larry Graham, Babyface, Mary J. Blige, Whitney Houston, Stevie Wonder, Lionel Richie, Earth, Wind & Fire, i The Bee Gees.


Saadiq rozpoczął swą drogę do kariery muzycznej od nauki gry na gitarze basowej już w szóstym roku życia, śpiewać zaczął trzy lata później w lokalnej grupie gospel "The Gospel Humminbirds". W 1984 roku na krótko przed swoimi 18 urodzinami artysta usłyszał o przesłuchaniu organizowanym w San Francisco przez Sheilę E., która poszukiwała muzyków na trasę koncertową Princa "Prince's Parade Tour." Na potrzeby przesłuchania artysta przybrał imię "Raphael" i otrzymał prace w zespole jako gitarzysta basowy. Trasa koncertowa trwała dwa lata a koncerty odbywały się w największych halach widowiskowych na świecie. Było to pierwsze profesjonalne muzyczne doświadczenie artysty.


Po powrocie z trasy koncertowej Princa, artysta postanowił skoncentrować się na własnej karierze muzycznej i jako Raphael Wiggins wraz ze swoim bratem Dwayne Wiggins i kuzynem Timothy Christian założył grupę muzyczna Tony! Toni! Toné!  stając się jej głównym wokalistą. Działalność zespołu przypada na lata 1987-1999 i podczas trwania kariery zespołu w połowie lat dziewięćdziesiątych artysta zmienił swoje nazwisko na Saadiq i po raz pierwszy jako Raphael Saadiq wydał swój solowy singiel zatytułowany "Ask of You" pochodzący ze ścieżki dźwiękowej do filmu " Higher Learning", który odniósł znaczący sukces na liście przebojów Billboard Hot 100. W tym czasie artysta pracował także jako wokalista i producent z Otis & Shug i EPMD. W 1999 roku po rozpadzie grupy Tony! Toni! Toné! artysta wraz z Dawn Robinson (En Vogue) i Ali Shaheed Muhammad (A Tribe Called Quest), założył zespół Lucy Pearl który wydaje tylko jeden album.

Do roku 2002 artysta z powodzeniem pracował jako producent muzyczny z takimi artystami jak D'Angelo, Q-tip, The Roots, Erykah Badu, Jill Scott, Angie Stone, Macy Gray, Joss Stone, John Legend, Snoop Dogg, Kelis, Ludacris, T-Boz, TLC, Ghostface Killah, Luniz, Ginuwine czy Jay-Z. Wraz z D'angelo był gościnnym członkiem grupy producenckiej The Ummah, która produkowała albumy takich artystów jak A Tribe Called Quest, Slum Village i Q-tip.Po dziś dzień Saadiq pozostaje aktywny jako producent muzyczny dbając o rozwój kariery także początkujących muzyków.Jest odpowiedzialny za dotychczasowy sukces amerykańskiej grupy Tha Boogie  reprezentujących muzykę z pogranicza Hip-Hop i R&B.

W roku 2002 po rozpadzie swojej drugiej grupy muzycznej Lucy Pearl, posiadający spore uznanie i doświadczenie jako producent muzyczny, Saadiq wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany "Instant Vintage", który został ciepło przyjęty przez krytykę porównującą go do takich artystów jak Stevie Wonder, Marvin Gaye i Curtis Mayfield album zajął miejsce 6 na liście U.S. Billboard Top R&B/Hip-Hop Albums a w nagraniu albumu udział biorą D'Angelo, Calvin Richardson, Angie Stone i T-Boz.

Na trzecim albumie artysty wydanym w roku 2004 zatytułowanym "Ray, Ray" gościnnie pojawiają się Joi, Allie Baba, Teedra Moses i Babyface a utwór "Rifle Love" powstał we współpracy pierwotnych grup artysty Tony! Toni! Toné! i Lucy Pearl było to jak do tej pory ostatnie oficjalnie wydane nagranie obu grup. W 2008 roku artysta wydał kolejny album zatytułowany "The Way I See It", w nagraniu którego udział wzięli The Infamous Young Spodie, The Rebirth Brass Band, Rocio Mendoza, CJ Hilton, Jay-Z, Joss Stone i Stevie Wonder. Dotychczasowy solowy dorobek artysty zamknął album z roku 2011 "Stone Rollin'" na którym gościnnie zaśpiewał Yukimi. Album zainspirowany muzyką takich artystów jak Ray Charles i Johnny Cash był jak na razie największym sukcesem artysty na światowych listach przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ask Of You	Raphael Saadiq	03.1995	76[2]	19[20]	550 Music/Epic 77 862	[written by Raphael Saadiq , Timothy Christian Riley, Hachidai Nakamura & Rokusuke Ei][piosenka z filmu "Higher learning"][2[22].R&B Chart]
Get Involved	Raphael Saadiq & Q-Tip	04.1999	36[2]	67[8]	Hollywood 66 009	[written by Raphael Saadiq,Q-Tip][produced by Raphael Saadiq,Q-Tip][sample z "I'll always love my mama"-The Intruders][21[20].R&B Chart]
Be Here	D'Angelo & Raphael Saadiq	04.2002	-	99[2]	Universal 015788	[written by Raphael Saadiq,Bobby Ozuna][produced by Raphael Saadiq,Jake And The Phatman][61[12].R&B Chart]
Still Ray	Raphael Saadiq	09.2002	-	-	Universal	[written by Raphael Saadiq, Glenn Standridge, Bobby Ozuna & Kelvin Wooten][79[4].R&B Chart]
Love That Girl	Raphael Saadiq	10.2008	-	-	Columbia	[written by Raphael Saadiq,Bobby Ozuna][produced by Raphael Saadiq][45[20].R&B Chart]
Never Give You Up	Raphael Saadiq feat. Stevie Wonder & CJ Hilton	03.2009	-	-	Columbia	[written by Raphael Saadiq,Charles L. Hilton][produced by Raphael Saadiq][26[26].R&B Chart]
Staying In Love	Raphael Saadiq	11.2009	-	-	Columbia	[written by Raphael Saadiq][produced by Raphael Saadiq][74[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Instant Vintage	Raphael Saadiq	06.2002	-	25[8]	Universal 016654	[produced by Raphael Saadiq, Jake & the Phatman ,Timothy Christian Riley, Kelvin Wooten]
All Hits At The House Of Blues	Raphael Saadiq	11.2003	-	182[1]	Pookie 1001	-
Ray Ray	Raphael Saadiq	10.2004	-	86[1]	Pookie 1004	[produced by Michael Angelo,Jake and the Phatman,Raphael Saadiq,Kelvin Wooten]
The Way I See It	Raphael Saadiq	10.2008	75[2]	19[41]	Sony Music 88697462112 [UK]	[produced by Raphael Saadiq]
Stone Rollin'	Raphael Saadiq	05.2011	84[2]	14[9]	Columbia 88697865092 [UK]	[produced by Raphael Saadiq]