Z archiwum...rocka

poniedziałek, 9 maja 2022

Dakota Staton

Dakota Staton (ur. 3 czerwca 1930r - zm. 10 kwietnia 2007r) była amerykańską wokalistką jazzową, która zdobyła międzynarodowe uznanie dzięki przebojowi z 1957 roku „The Late, Late Show”. Była również znana pod muzułmańskim imieniem Aliyah Rabia przez okres ze względu na jej przejście na islam, zgodnie z interpretacją społeczności muzułmańskiej Ahmadiyya.

Urodziła się w dzielnicy Homewood w Pittsburghu w Pensylwanii, uczęszczała do George Westinghouse High School i studiowała muzykę w Filion School of Music w Pittsburghu. Później regularnie występowała w Hill District, popularnym punkcie jazzowym, jako wokalistka Joe Westray Orchestra, popularnej orkiestry Pittsburgha. Następnie spędziła kilka lat w klubach nocnych w takich miastach jak Detroit, Indianapolis, Cleveland i St. Louis. Podczas pobytu w Nowym Jorku zauważono, że śpiewa w nocnym klubie Harlemu o nazwie Baby Grand przez Dave'a Cavanaugha, producenta Capitol Records. Podpisała z nią kontrakt i wydała kilka singli, a jej sukces doprowadził ją do zdobycia nagrody „Najbardziej obiecującego debiutanta” magazynu Down Beat w 1955 roku.

Następnie przeszła na islam i przez jakiś czas używała nazwiska Aliyah Rabia. Małżeństwo ostatecznie zakończyło się rozwodem. Na przełomie lat 50. i 60-tych wydała kilka uznanych przez krytyków albumów, w tym: The Late, Late Show (1957), którego utwór tytułowy był jej największym hitem, In the Night (1958), we współpracy z pianistą Georgem Shearingiem, Dynamic! (1958) i Dakota at Storyville (1962), koncertowy album nagrany w klubie jazzowym Storyville w Bostonie.

W połowie lat 60-tych Staton przeniosła się do Anglii, gdzie nagrała album Dakota ′67. Wracając do Stanów Zjednoczonych na początku lat 70-tych kontynuowała nagrywanie półregularnie, a jej nagrania nabierały coraz silniejszego wpływu gospel i bluesa. W 1999 roku doznała udaru mózgu, po którym pogorszyło się jej zdrowie. Staton zmarła w Nowym Jorku w wieku 76 lat w 2007 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Late, Late Show	Dakota Staton	02.1958	-	4[52]	Capitol 876	-
Dynamic!	Dakota Staton	10.1958	-	22[1]	Capitol 1054	-
Crazy He Calls Me	Dakota Staton	06.1959	-	23[9]	Capitol 1170	[produced by Dave Cavanaugh]
Time To Swing	Dakota Staton	11.1959	-	47[3]	Capitol 1241	[produced by Andy Wiswell]

Funky Diamonds

Funky Diamonds to niemiecka grupa taneczna i popowa z lat 90-tych. Od 1993 do 1996 roku grupa była pierwotnie grupą taneczną, a nawet tańczyła w tle dla DJ BoBo. Oryginalny skład składał się z Simone „Mo” Peter, Dietilde „Dee Dee” Gomes, Indry Zimmerman, Sibel Dugan i Yvonne „Y” Spath. Po tym, jak Sibel została ranna w wypadku samochodowym, opuściła grupę i została zastąpiona przez Kirę Lingenberg. W 1996 roku grupa wydała swój debiutancki singiel „Bad Girls”, ale nie wiadomo, jak i czy singiel w ogóle znalazł się na listach przebojów. W 1997 roku ich drugi singiel „I Know That You Want Me” osiągnął 68. pozycjęna listach przebojów w Niemczech, co czyni go ich jedynym do tej pory singlem na liście.

W tym samym roku The Funky Diamonds wydali swój debiutancki album, który zadebiutował na 24 miejscu listy przebojów w Niemczech i uzyskał status złotej płyty w Japonii. Kolejne single z albumu „It’s My Game” i „Get It On” nie wydawały się mieć żadnego wpływu na listy przebojów. W sierpniu 1997 roku Funky Diamonds wystąpili na Summer Open Air Tour w Berlinie wraz z innymi artystami, takimi jak Backstreet Boys, Aaron Carter i Nana. W 1998 roku wydały trzy single „It’s All About You”, „Get Funky Go Sista” i „Night Fever” (wydany tylko w Japonii), ale nie wiadomo, jaki wpływ na listy przebojów wywarł którykolwiek z tych singli. W 1999 roku Funky Diamonds wydały swój drugi i ostatni jak dotąd album „Diamonds Are Forever”.

W tym samym roku Kira Lingenberg opuściła grupę. Ich ostatni singiel do tej pory „I Wanna Have” w ogóle nie trafił na listy przebojów i do grudnia 1999 roku grupa się rozpadła. Yvonne Spath pracowała jako prezenterka telewizyjna i nadal pracuje jako tancerka dla takich artystów jak Billy Crawford, Kai Tracid, Loona i Sarah Connor (od 2002). Obecnie mieszka w Monachium i w sobotnie wieczory prowadzi audycję dla stacji radiowej.

Dee Dee Gomes pracuje jako prezenterka telewizyjna dla kanału sportowego DSF. Simone Peter kontynuowała karierę taneczną w takich zespołach jak Cordalis, Captain Jack i Master Boy. Nie wiadomo, co ona obecnie porabia. Kira Lingerberg prowadzi własne studio Pilates w Berlinie. Indra Zimmerman próbowała rozpocząć własną karierę solową, ale nie udało się.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Szwa	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Know That You Want Me	Funky Diamonds	03.1997	68[9]	20[5]	Ariola – 74321 47775 1	[written by Christian Hamm, Alain Bertoni][produced by Christian Hamm]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	Szwa	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Funky Diamonds	Funky Diamonds	08.1997	24[6]	31[2]	Ariola 74321 50311 2	-

Teen Queens

The Teen Queens to australijska grupa muzyczna pop, założona w 1992 roku przez trzy modelki-piosenkarki-aktorki: Roxanne Clarke, Kellie Crawford i Lizę Witt. W 1992 i 1993 roku zdobyły cztery hity na liście ARIA Charts z coverami "Be My Baby" (nr 6, maj 1992), "I Can't Help Myself" (nr 28, lipiec 1992), " Love How You Love Me” (nr 14, wrzesień 1992) i „Baby It's You” (nr 91, kwiecień 1993). Debiutancki album grupy, Get Happy!, ukazał się w listopadzie 1992 roku i osiągnął 36. miejsce. Grupa rozpadła się w 1993 roku.

Ich single „I Can't Help Myself” i „Love How You Love Me” zostały nominowane do tytułu Engineer of the Year w konkursie ARIA Awards 1993. Od 1998 do 2008 roku Crawford była członkiem Hi-5, dziecięcej grupy muzycznej powiązanej z serialem telewizyjnym o tej samej nazwie.

Grupa Teen Queens została założona w Sydney w 1992 roku przez trzy modelki, piosenkarki i aktorki: Roxanne Clarke, Kellie Crawford (z domu Hoggart) i Lizę Witt.Odcinek pilotażowy został opracowany przez twórców E Street, telewizyjnej opery mydlanej dla nastolatków, na potrzeby półgodzinnego programu telewizyjnego pod własnym tytułem o grupie dziewcząt, której akcja toczy się w latach 60-tych. Według korespondencji The Canberra Times, program „śledzi trzy dziewczyny z kraju, które udają się do miasta, aby zrobić karierę w świecie muzyki. Oczywiście wszystko nie idzie zgodnie z planem”. Zanim pilot został odrzucony, trio sprawiło, że grupa stała się rzeczywistością taneczno-popową

W maju 1992 roku ich cover „Be My Baby” zespołu Ronettes stała się hitem nr 6 na liście singli ARIA Ich debiutancki album, Get Happy!, został wydany w Westside Records/Phonogram w listopadzie 1992 roku i osiągnął 36. miejsce na liście ARIA Albums Chart. Zawierał „kilka klasycznych piosenek z lat 60-tych. Grupa dostarczyła również wokale do reklamy telewizyjnej Coca-Coli. W lipcu 1992 roku Teen Queens pojawiły się na E Street jako zawodniczki w fikcyjnej grze randkowej Dream Date. Miały kolejne single w czołówce, w tym „I Can't Help Myself” zespołu The Four Tops (nr 28) w lipcu 1992 r. i „Love How You Love Me” zespołu The Paris Sisters (nr 14) we wrześniu 1992 r. Ten ostatni utwór pojawił się w odcinku E Street z motywem ślubu dla postaci Toni i CJ. Ostatni singiel, cover piosenki The Shirelles i The Beatles „Baby It's You” został wydany w kwietniu 1993 roku i osiągnął 91 miejsce. W czerwcu tego roku wykonały utwór w programie telewizyjnym Midday, przy wsparciu zespołu Geoffa Harveya.

Drugi album, Get Happy! II, został wydany w lipcu 1993 roku przed rozpadem grupy. Po rozstaniu Teen Queens w 1993 roku każda z członkiń realizowała solowe projekty. Crawford została członkiem-założycielem dziecięcej grupy muzycznej Hi-5 od września 1998 do grudnia 2008: wystąpiła w serialu telewizyjnym o tej samej nazwie. Witt pojawiła się w programach telewizyjnych, Good Morning Australia i Mornings z Kerrie-Anne, a od 2006 roku prowadziła internetową stronę zakupów telewizyjnych.Clarke i jej brat PJ Clarke opracowali jedną z największych agencji sztuk scenicznych w Australii „Detour” z Brent Street Studios w Sydney w latach 1998-2003.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Be My Baby	Teen Queens	04.1992	5[17]	-	Mercury/Westside 866 712-2	[written by Jeff Barry,Ellie Greenwich,Phil Spector][produced by Martin Armiger]
I Can't Help Myself	Teen Queens	07.1992	31[11]	-	Mercury/Westside 864 062-2	[written by Brian Holland ,Lamont Dozier,Eddie Holland]
Love How You Love Me	Teen Queens	09.1992	10[14]	-	Westside 864 385-2	[written by Barry Mann, Larry Kolber]
Baby It's You	Teen Queens	1993	91	-	Phonogram 862194-2	[written by Burt Bacharach,Mack David ,Barney Williams ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Get Happy!	Teen Queens	11.1992	41[5]	-	Westside/Phonogram 512 993-4	[produced by Rajan Kamahl, Richard Lush]

Bloodstone

Bloodstone to amerykańska grupa R&B, soul i funk, najpopularniejsza w latach 70-tych i wczesnych 80-tych XX wieku. Zespół wydał trzynaście singli w latach 1973-1984. Utworzona w 1962 roku w Kansas City w stanie Missouri grupa była szkolną grupą doo-wop o nazwie Sinceres. W 1967 roku zespół był wspierany i koncertował z dużym zespołem dętym z Kansas City znanym jako The Smokin' Emeralds i wykonał swoją wersję utworów w stylu Motown, która przyciągnęła tłumy w miejscu zwanym Place w dzielnicy Westport w KC.

W 1971 roku zespół składał się z Melvina Webba na perkusji, Rogera Durhama (ur. 14 lutego 1946r -zm. 27 lipca 1973r) na perkusji, Charlesa Love na gitarze i wokalu (ur. Charles Dee Love, Jr., 18 kwietnia 1945, Salina, Kansas, zmarł 6 marca 2014 w Kansas City, Missouri), Charlesa McCormicka na basie, Harry Williamsa na perkusji i Willisa Draffena na gitarze. Po nauczeniu się gry na swoich instrumentach muzycznych przenieśli się do Los Angeles w Kalifornii, gdzie spotkali swoich przyszłych menedżerów George'a Braunsteina i Rona Hamady'ego. Zespół zastąpił również perkusistę Melvina Webba Eddiem Summersem, mieszkańcem Los Angeles. Menedżerowie postanowili zmienić nazwę z Sinceres na Bloodstone.

Później grupa udała się do Londynu w Anglii, gdzie podpisali kontrakt nagraniowy z wytwórnią Decca Records. Pierwotnymi członkami byli Charles McCormick, Willis Draffen Jr., Charles Love, Harry Williams, Roger Durham i Eddie Summers. Pierwszy album nosił tytuł Bloodstone, podczas gdy jednocześnie ukazały się dwa single zatytułowane „That's the Way We Make Our Music” oraz „Girl (You Look So Fine)”, napisane i zaaranżowane przez Eddiego Summersa, najnowszego członka zespołu. Jego drugi album, Natural High, znalazł się w amerykańskiej liście R&B Top 10. Album został napisany przez różnych członków grupy Bloodstone, a singiel „Natural High” osiągnął 10 miejsce na liście pop. Emitowano go w całej Europie, szczególnie w Radio Luxembourg. Osiągnął 40 miejsce na brytyjskiej liście przebojów w sierpniu 1973 roku i znalazł się w serii albumów kompilacyjnych Decca „World of Hits”. Inne hity Bloodstone to „Never Let You Go”, „Outside Woman” i „My Little Lady”.

Bloodstone odegrał kluczową rolę w ruchu „czarnego rocka” i funka lat 70-tych, a nawet wziął udział w ruchu brown-eyed soul z kilkoma hitami z latynoską muzyką. Bloodstone występował z Marvinem Gaye, Curtisem Mayfieldem, Eltonem Johnem i The Impressions. Ich album Natural High z 1973 roku, wyprodukowany przez Mike'a Vernona, sprzedał się w ponad milionie kopii i został nagrodzony złotą płytą przez R.I.A.A. w lipcu tego roku.

Osiągnęli umiarkowany powrót na początku lat 80-tych, kiedy McCormick zastąpił Rona Wilsona. Ich album We Go a Long Way Back (1982), którego utwór tytułowy znalazł się na liście Top 5 R&B, wyprodukował również kolejny singiel „Go On and Cry”, który osiągnął 18 miejsce. Grupa kontynuowała nagrywanie do połowy lat 80-tych. Później kontynuowali trasę koncertową i występowali z oryginalnymi członkami Charlesem McCormickiem, Harrym Williamsem i nowszym członkiem Donaldem Brownem. Bloodstone zagrał także i napisał całą muzykę do filmu Train Ride to Hollywood (1975).

Roger Durham zmarł 27 lipca 1973 roku w wieku 27 lat po zrzuceniu go z konia. Członek założyciel Melvin Webb zmarł w 1982 roku.Willis Draffen zmarł 8 lutego 2002 roku w wieku 56 lat. Charles Love zmarł 6 marca 2014 roku w wieku 68 lat. Love zmarł z powodu powikłań zapalenia płuc i od kilku lat walczył z rozedmą. Charles McCormick zmarł 12 kwietnia 2022 roku w wieku 75 lat. W 2019 roku Bloodstone został uhonorowany nagrodą za całokształt twórczości przez National R&B Music Societyw Filadelfii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural High/Peter's Jones	Bloodstone	04.1973	40[4]	10[19]	London 1046	[platinum-US][written by Charles McCormick][produced by Mike Vernon][4[17].R&B Chart]
Never Let You Go/You Know We've Learned	Bloodstone	09.1973	-	43[14]	London 1051	[written by Harry Williams][produced by Mike Vernon][7[15].R&B Chart]
Outside Woman/Dumb Dude	Bloodstone	02.1974	-	34[14]	London 1052	[written by Harry Williams][produced by Mike Vernon][2[19].R&B Chart]
That's Not How It Goes/Everybody Needs Love	Bloodstone	07.1974	-	82[6]	London 1055	[written by Willis Draffen, Jr.][produced by Mike Vernon][22[13].R&B Chart]
I Need Time/I Believe You Now	Bloodstone	11.1974	-	108[2]	London 1059	[written by Charles McCormack][produced by Mike Vernon]
My Little Lady/Loving You Is Just A Pastime	Bloodstone	03.1975	-	57[7]	London 1061	[written by C. McCormick][produced by Mike Vernon][4[16].R&B Chart]
Give Me Your Heart/Something's Missing	Bloodstone	10.1975	-	-	London 1062	[written by Charles McCormick][produced by Mike Vernon][18[15].R&B Chart]
Do You Wanna Do A Thing/Save Me	Bloodstone	06.1976	-	101[1]	London 1064	[written by Jesse Boyce, Sanchez Harley, Richard Griffith][produced by Bert De Coteaux, Tony Silvester ][19[11].R&B Chart]
Just Like In The Movies/Little Linda	Bloodstone	07.1976	-	-	London 1067	[written by Patrick Adams, B. Carhee][produced by Bert DeCoteaux, Tony Silvester][58[9].R&B Chart]
We Go A Long Way Back/Nite Time Fun	Bloodstone	04.1982	-	-	T Neck 02825	[written by C. Love][produced by McKinley Jackson][5[21].R&B Chart]
Go On And Cry	Bloodstone	08.1982	-	-	T Neck 03049	[written by C. Love, K. Sears][produced by McKinley Jackson, The Isley Brothers][18[13].R&B Chart]
My Love Grows Stronger (Part 1)/My Love Grows Stronger (Part 2)	Bloodstone	12.1982	-	-	T Neck 03394	[written by M. Jackson, S. Jones, V. Jones][produced by The Isley Brothers, McKinley Jackson][44[10].R&B Chart]
Instant Love/It Feels So Good (With You)	Bloodstone	05.1984	-	-	T Neck 04465	[written by R. B. Bell, M. T. Jackson][produced by McKinley T. Jackson][42[11].R&B Chart]
Bloodstone's Party/Feel The Heat	Bloodstone	09.1984	-	-	T Neck 04592	[written by R. Wilson][produced by McKinley T. Jackson][69[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Natural High	Bloodstone	04.1973	-	30[36]	London 620	[produced by Mike Vernon]
Unreal	Bloodstone	01.1974	-	110[22]	London 634	[produced by Mike Vernon]
I Need Time	Bloodstone	08.1974	-	141[8]	London 647	[produced by Mike Vernon]
Riddle Of The Sphinx	Bloodstone	02.1975	-	147[6]	London 645	[produced by Mike Vernon]
We Go A Long Way Back	Bloodstone	07.1982	-	95[11]	T-Neck 38 115	[produced by The Isley Brothers, McKinley T. Jackson]

niedziela, 8 maja 2022

Black Heat

Black Heat to funkowy zespół z lat 70-tych założony przez Kinga Raymonda Greena i odkryty przez Phillipa Guilbeau. . Członkami byli Ray Thompson (saksofon), Esco Cromer (perkusja), Brad Owens (gitara, wokal), Rodney Edwards (trąbka), Ray Green (perkusja), John Gray (instrumenty klawiszowe) i Namon Jones (bas).

Ich albumy to Black Heat (z gościnnym artystą Davidem „Fathead” Newmanem), No Time To Burn i Keep On Runnin'.

Chociaż mieli tylko jeden singiel „No Time To Burn”, ich albumy stały się kolekcjonerskie dzięki trudnym numerom, takim jak „Zimba Ku” i „Super Cool”. Ich ciężkie, perkusyjne brzmienie zjednało im sympatię fanów funku i znaleźli się na kilku kompilacjach, które podkreślają rzadkie rytmy nakładem Atlantic Records.

Niedawno pojawili się na koncercie upamiętniającym Joela Dorna, ich oryginalnego producenta w Atlantic Records. Po raz pierwszy spotkali się ponownie od ponad 34 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Time To Burn/Supercool	Black Heat	12.1973	-	-	Atlantic 2987	[written by J. Gray, N. Jones, B. Owens][produced by Joel Dorn][46[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No Time To Burn	Black Heat	.1974	-	201	Atlantic 7294	[produced by Joel Dorn,Jimmy Douglass][58.R&B Chart]
Keep on Runnin	Black Heat	.1975	-	-	Atlantic 18 128	[produced by Jimmy Douglass][51.R&B Chart]

Ray Simpson

Raymond Simpson jest piosenkarzem i autorem tekstów z Londynu, którego kariera muzyczna trwa ponad 20 lat. Jego pierwszy album zatytułowany „Ray Simpson” zaowocował singlem Crazy Pictures w wytwórni Circa/Virgin, a następnie „Out There”. Produkcja tego albumu zabrała go do Ameryki, gdzie zebrał umiejętności od szanowanych muzyków od Pino Palladino po Michaela J. Powella, znanego ze współpracy z Anitą Baker.

Pochodzący z Wielkiej Brytanii Raymond jako pierwszy wkroczył do muzyki jako artysta reggae, który znalazł się na brytyjskich listach przebojów reggae z singlem „Is It Always Gonna Be Like This” i coverem „Turn your Love Around” George'a Bensona. Jest producentem i pisał teksty dla innych brytyjskich artystów. Raymond współpracował z innymi brytyjskimi artystami, w tym Maxi Priestem, Incognito, Caron Wheeler i Soul II Soul.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Crazy Pictures	Ray Simpson	05.1992	-	-	Virgin 98 596	[written by A. Scott, B. Maunick, Ray Simpson][produced by Sir Gant, Michael J. Powell][89[4].R&B Chart]

Simple Pleasure

Simple Pleasure było to trio R&B z New Jersey, w skład którego wchodzili byli wojskowi Vann Holland, Gerald Drummond i Rodney Gibson. Trio stacjonowało wcześniej w bazie sił powietrznych McGuire w New Jersey i pisało piosenki dla Queen Latifah, a nawet wystąpiło w jej teledysku do piosenki „Fly Girl”.

W 1992 roku trio wydało swój jedyny album Simple Pleasure w Reprise Records. Pierwszy singiel z albumu, „Where Do We Go” osiągnął 25 miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 18 tygodni.

Kolejny singiel „Never Before” osiągnął 52. miejsce na liście Billboard's Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 12 tygodni. Obecnie Vann Holland jest właścicielem i założycielem firmy odzieżowej i akcesoriów Revolution Riche.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Do We Go	Simple Pleasure	10.1992	-	-	Reprise 18 784	[written by Vann Holland, Gerald Drummond][produced by Vann Holland][25[18].R&B Chart]
Never Before	Simple Pleasure	02.1993	-	-	Reprise 18 648	[written by G. Drummond, R. Gibson, V. Holland, D. Bell][produced by David Gamson, Vann Holland][52[12].R&B Chart]

Shanice

Wielka gwiazda muzyki soul przełomu lat 80. i 90-tych XX w. Obdarzona niezwykłym, pięciooktawowym głosem wokalistka, która szczyt popularności osiągnęła, nie będąc jeszcze pełnoletnią osobą. Urodzona w Pittsburghu Shanice jako niespełna dziesięciolatka wyjechała z matką do Los Angeles. Już jako dziecko zdradzała ogromny talent sceniczny, podbijając serca widzów i jurorów na rozmaitych przeglądach młodych talentów, tak piosenkarskich, jak i aktorskich. Pierwszym wymiernym dowodem tego był jej występ w reklamie kfc u boku samej Elli Fitzgerald, gdy Wilson miała zaledwie dziewięć lat. Dwa lata później po serii występów w telewizyjnym show „Kids Incorporated” i pojawieniu się w programie „Star Search” zwrócili na nią uwagę włodarze wytwórni a&m records i już jako jedenastolatka Shanice podpisała pierwszy zawodowy kontrakt.

Efektem tego w 1987 r. Wilson zadebiutowała krążkiem Discovery, wyprodukowanym w całości przez Sryana Lorena. W dniu premiery albumu artystka liczyła sobie zaledwie czternaście lat, a pomimo tego imponowała dojrzałym, fantastycznym głosem, który budził podziw nawet najbardziej wybrednych słuchaczy i krytyków. Krążek przyniósł jednak tylko umiarkowane hity „(Baby Tell Me) Can You Dance” i „No 1/2 Steppin”. Pomimo że płyta nie znalazła imponującej ilości nabywców, o Shanice zrobiło się głośno i za debiutancki materiał została nominowana do nagrody soul train award w kategorii Best R&B/ Urban Contemporary New Artist, ustępując ostatecznie wokalistce Miki Howard.

W 1990 r. artystka podpisała umowę z legendarną wytwórnią motown, gdzie rok później wydała swój najlepszy i najbardziej doceniony przez fanów album pt. Inner Child. Wyprodukowana przez uznanego kompozytora Narada Michaela Waldena (tworzył hity m.in. dla Whitney Houston, Marii Carey i Arethy Franklin) płyta okazała się sukcesem zarówno komercyjnym (status złotej płyty), jak i artystycznym. Przyniosła przy okazji aż cztery hitowe single - „I Love Your Smile”, „Im Cryin”, „Silent Prayer” (w duecie z Johnnym Gillem) i „Lovin' You” (cover nagrania z repertuaru Minnie Riperton).
Kolejne płyty artystki nie dorównały już poziomem artystycznym ani sukcesem komercyjnym jej pierwszym dokonaniom. Krążki 21... Ways to Grow (1994) i Shanice (1999) przechodziły bez większego echa na scenie, otrzymując przy tym bardzo słabe noty od dziennikarzy. Fakt, że artystce udawało się wówczas przetrwać na rynku muzycznym, był zasługą jej pojedynczych, zapadających w pamięć singli wykorzystywanych na ścieżkach dźwiękowych do filmów.

Fani Shanice do dziś z rozrzewnieniem wspominają takie hity, jak „Saving Forever for You” - użyty w niezwykle popularnym serialu „Beverly Hills 90210” czy „If I Never Knew You” -przepiękna kompozycja wykonana z Jonem Secadą na potrzeby disneyowskiego filmu animowanego „Pokahontas” (reż. Mike Gabriel, Eric Goldberg, 1995, USA).

Po wielu latach milczenia Shanice powróciła w 2006 r. płytą Every Woman Dreams, wydaną w niewielkim labelu PLAYTIME ENTERTAINMENT. Album nie znalazł wielu odbiorców, pomimo całkiem popularnych singli - tytułowego i „Take Care of U”. Oba z tych nagrań zaznaczyły swoją obecność na liście przebojów billboard hot r&b, ale ta ostatecznie dotarła jedynie do 194. pozycji na liście najlepiej sprzedających się w USA.

Swój szósty studyjny materiał Wilson planuje wydać w drugiej połowie 2008 r.
W życiu prywatnym artystka nigdy nie dala swoim fanom powodów do plotek, trzymając się z dala od jakichkolwiek skandali. Szacunek budzi fakt, że pomimo znalezienia się jako młoda dziewczyna na szczycie, nigdy nie uderzyła jej do głowy przysłowiowa woda sodowa. Shanice od 1999 r. jest szczęśliwą mężatką aktora-komika Flexa Alexandra, z którym ma dwójkę dzieci - córeczkę Imani Shekinah i syna Elijaha.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
(Baby Tell Me) Can You Dance/Summer Love	Shanice	11.1987	-	50[13]	A&M 2939	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][6[15].R&B Chart]
No 1/2 Steppin'	Shanice	12.1987	-	-	A&M 2990	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][6[15].R&B Chart]
The Way You Love Me/He's So Cute	Shanice	04.1988	-	-	A&M 3018	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][53[12].R&B Chart]
I'll Bet She's Got a Boyfriend	Shanice	06.1988	78	-	Breakout USA 625	[written by Basil Lordsby][produced by Bryan Loren]
This Time	Kiara with Shanice	02.1989	-	78[5]	Arista 9772	[written by Bryan Loren][produced by Bryan Loren][2[22].R&B Chart]
I Love Your Smile	Shanice	11.1991	2[14]	2[26]	Motown 2093	[written by Jarvis La Rue Baker,Sylvester Jackson,Narada Michael Walden,Shanice Wilson][produced by Narada Michael Walden][1[4][24].R&B Chart]
I'm Cryin'	Shanice	02.1992	-	-	Motown 2153	[written by Shanice Wilson,Sally Jo Dakota,Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden][11[14].R&B Chart]
Silent Prayer/Lovin' You	Shanice featuring Johnny Gill	04.1992	-	31[17]	Motown 2165	[written by Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen][produced by Narada Michael Walden, Louis Biancaniello][4[19].R&B Chart]
Don't Wanna Love You	Shanice	08.1992	-	58[6]	LaFace	[piosenka z filmu "Boomerang"][57[9].R&B Chart]
Saving Forever for You	Shanice	10.1992	42[3]	4[24]	Giant 18 719	[written by Diane Warren][produced by David Foster][piosenka z filmu Beverly Hills 90 210"][20[21].R&B Chart]
Lovin' You	Shanice	11.1992	54[1]	-	Motown 2175	[written by Minnie Riperton, Richard Rudolph][produced by Narada Michael Walden][59[7].R&B Chart]
It's for You	Shanice	07.1993	-	57[11]	Motown 2207	[written by Eric Kirkland,Michael Angelo Saulsberry,Shanice Wilson][produced by Eric Kirkland ,Michael Angelo Saulsberry][piosenka z filmu "The Meteor Man"][14[20].R&B Chart]
Somewhere	Shanice	07.1994	-	122[1]	Motown 2240	[written by Christopher Williams, Shanice Wilson, Kiyamma Griffin, Ike Lee III][produced by Christopher Williams, Kiyamma Griffin, Ike Lee III][28[13].R&B Chart]
I Like	Shanice	08.1994	49[2]	-	Motown TMGCD 1427	[written by Shanice Wilson, Chris Stokes][produced by Chris Stokes]
Turn Down the Lights	Shanice	10.1994	-	114[3]	Motown 2255	[written by Bo Watson, McArthur][produced by Bo Watson, McArthur, Babyface][21[16].R&B Chart]
I Wish	Shanice	01.1995	-	-	Motown 0246	[written by Lance Alexander, Tony Tolbert][produced by Lance Alexander, Prof T.][61[8].R&B Chart]
If I Never Knew You	Shanice with Jon Secada	12.1995	51[5]	108[13]	Hollywood 64 002	[written by Alan Menken,Stephen Schwartz][produced by Emilio Estefan, Jr., Robbie Buchanan][piosenka z filmu " Pocahontas"]
When I Close My Eyes	Shanice	03.1999	-	12[10]	LaFace 24 365	[written by Warryn Smiley Campbell, Tamara Savage][produced by Warryn Smiley Campbell][4[22].R&B Chart]
Yesterday	Shanice	05.1999	-	122[1]	LaFace	[written by Shanice Wilson, Jamey Jaz, Shari Watson][produced by Jamey Jaz][40[19].R&B Chart]
You Need a Man	Shanice	09.1999	-	-	LaFace 24 428	[written by Shanice Wilson, Montell Jordan, Danny Nixon][produced by Jazz The Man][53[7].R&B Chart]
Every Woman Dreams	Shanice	10.2005	-	-	Imajah	[written by Shanice Wilson , Flex Alexander, T. Minister, R. Garcia, Cynthia Wilson, D. Rodriguez & Kataya Anderson][produced by Richard "Ruk" Garcia, Tony "T-Nyse" Minter][62[11].R&B Chart]
Take Care of U	Shanice	05.2006	-	-	Imajah	[written by Shanice Wilson, Cynthia Wilson, Flex Alexander, Kaytaya Mookie Anderson, Tony Minter, Tahir Jahi Wilson & Richard Garcia][72[16].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Discovery	Shanice	11.1987	-	149[16]	A&M 5128	[produced by Bryan Loren]
Inner Child	Shanice	01.1992	21[4]	83[26]	Motown 6319	[gold-US][produced by Narada Michael Walden,Hakeem Abdulsamad,Louis Biancaniello,Eric Daniels,Mike Mani]
21... Ways to Grow	Shanice	07.1994	-	184[3]	Motown 0302	[produced by Krystal Penni Entertainment, Inc. , Tim Kelley & Bob Robinson, Daryl Simmons, Bo & McArthur, Kiyamma Griffin & Ike Lee III, Jermaine Dupri, Chris Stokes, Lance Alexander & prof. t., Bryan Loren, Colin Wolfe, Guy Roche]
Shanice	Shanice	03.1999	-	56[14]	LaFace 26 058	[gold-US][produced by Jazz Nixon, Warryn Campbell, Jamey Jaz, Babyface, Dallas Austin, Laney Stewart, Rashad Coes, Darren "Nitro" Clowers, London "LDJ" Jones]
Every Woman Dreams	Shanice	02.2006	-	194	Imajah 90 001	[produced by John Barnes,Bud'da,Mike City,Jamey Jaz,PMG,Shanice]

Shotgun

Funkowa grupa z Detroit, której entuzjazm nie opłacił się w przebojowych singlach.W latach 1977-1982 nagrał sześć albumów.

Trębacz Richard Sebastian, saksofonista Greg Ingram, klawiszowiec/główny gitarzysta Billy Talbert, gitarzysta Ernest Latimore, basista Larry Austin, perkusista/wokal Tyrone Steels i perkusista Leslie Carter tworzyli zabawne piosenki w najlepszym trybie Ohio Players/Slave/Cameo, ale nigdy nie mogli wylansować przeboju.

Mieli osiem hitów na liście Billboard R&B, z których najbardziej udanym był „Don't You Wanna Make Love”, który osiągnął 35 miejsce na liście R&B w 1979 roku. Koncertowali także z Rickiem Jamesem podczas nagrywania dla ABC, MCA i Montage pod koniec lat 70. i na początku 80-tych.

Zespół został założony przez członków 24-Carat Black zespołu Williama Talberta, Tyrone Steelsa, Ernesta Lattimore'a i Gregory'ego Ingrama. O debiutanckim albumie zespołu, Shotgun z 1977 roku

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hot Line/Shotgun	Shotgun	04.1977	-	-	ABC 12 264	[written by W. Talbert, T. Steels, E. Lattimore][produced by Al Nalli, Steve Klein][87[7].R&B Chart]
Mutha Funk/Shady Lady	Shotgun	08.1977	-	-	ABC 12 292	[written by T. Steels, G. Ingram, E. Lattimore, W. Gentry, W. Talbert, L. Austin][produced by Al Nalli, Steve Klein][67[8].R&B Chart]
Good, Bad And Funky/Fire It Up	Shotgun	05.1978	-	-	ABC 12 363	[written by T. Steels I, W. Talbert, E. Lattimore, L. Austin, G. Ingram, W. Gentry, R. Resch][produced by Stuart Alan Love, David Chackler, Shotgun][38[14].R&B Chart]
Love Attack/Danger Of The Stranger	Shotgun	09.1978	-	-	ABC 12 395	[written by A. Casey, T. Steels, W. Talbert][produced by Stuart Alan Love, David Chackler, Shotgun][40[11].R&B Chart]
Don't You Wanna Make Love?/Stone Woman	Shotgun	02.1979	-	-	ABC 12 452	[written by E. Lattimore, T. Steels I, W. Talbert][produced by Stuart Alan Love, David Chackler, Shotgun][35[16].R&B Chart]
Bad Babe/Come On And Dance	Shotgun	09.1980	-	-	MCA 41 312	[written by Rickey Sebastian][produced by William Talbert, Shotgun][69[7].R&B Chart]
Ladies Choice/Caught Up In A Crossfire	Shotgun	04.1982	-	-	Montage 1214	[written by R. Moore, T. Steels, R. Sabastian, G. Ingram, L. Austin, E. Lattimore][produced by Stuart Alan Love, William Talbert][41[12].R&B Chart]
Shake And Pop/Stand Up Reach For The Sky	Shotgun	08.1982	-	-	Montage 1221	[written by G. Ingram, R. Moore, R. Sebastian, W. Talbert][produced by Stuart Alan Love, William Talbert ][83[5].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good, Bad & Funky	Shotgun	04.1978	-	172[5]	ABC 1060	[produced by David Chackler, Shotgun, Stuart Alan Love]
Shotgun III	Shotgun	05.1979	-	163[4]	MCA 1118	[produced by David Chackler, Shotgun, Stuart Alan Love]

Spanky And Our Gang

W oryginalnym składzie tej popularnej amerykańskiej formacji znaleźli się: Elaine „Spanky” McFarlane (śpiew, tamburyn, tarka), Nigel Pickering (12-strunowa gitara) i Oz Bach (bas, kazoo). Grupa zadebiutowała w chicagowskich klubach folkowych. Po kilku miesiącach do zespołu dołączył
Malcolm Hale (gitara, śpiew) i John George Seiter (perkusja).

Debiutancki singel „Sunday Will Never Be The Same”, przypominający brzmieniem produkcje The Mamas And The Papas i The Seekers, dotarł do amerykańskiej Top 10. W podobnym stylu utrzymany był kolejny - „Lazy Day”. Po odejściu Bacha jego miejsce w zespole zajął Geoffrey Myers, którego z kolei zastąpił Kenny Hodges. Szósty członek Spanky And Our Gang, Lefty Baker (śpiew, gitara), poszerzył możliwości wokalne grupy.

Po wydaniu następnego, brzmiącego bardziej ambitnie singla „Like To Get To Know You”, sekstet skoncentrował się na repertuarze lekkim, pogodnym i łatwym w odbiorze. Przedwczesna śmierć Malcolma Hale’a w 1968 r. spowodowała rozdźwięk w zespole, przypieczętowany niepowodzeniem singla „Give A Damn”. Wydano go w związku z kampanią popierającą Urban Coalition League, co w kilku stanach wywołało zakaz prezentowania go na antenie radiowej.

Kwintet przestał istnieć w 1969 r., a nazwę Spanky And Our Gang zatrzymali McFarlane i Pickering, którzy nagrali wspólnie album utrzymany w stylu country, a zatytułowany Change. W 1981 r. Elaine McFarlane dołączyła do The Mamas And The Papas, a później odbyła tournee z odnowionym w całości składem Spanky And Our Gang.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sunday Will Never Be The Same/Distance	Spanky And Our Gang	05.1967	-	9[8]	Mercury 72679	[written by E. Pistilli, T. Cashman][produced by Jerry Ross]
Making Every Minute Count/If You Could Only Be Me	Spanky And Our Gang	08.1967	-	31[7]	Mercury 72714	[written by John Morier][produced by Jerry Ross]
Lazy Day/(It Ain't Necessarily) Byrd Avenue	Spanky And Our Gang	10.1967	-	14[11]	Mercury 72732	[written by G. Fischoff, T. Powers][produced by Jerry Ross]
Sunday Mornin'/Echoes	Spanky And Our Gang	01.1968	-	30[8]	Mercury 72765	[written by M. Guryan][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Like To Get To Know You/Three Ways From Tomorrow	Spanky And Our Gang	04.1968	-	17[11]	Mercury 72795	[written by Stu Scharf][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Give A Damn/The Swingin' Gate	Spanky And Our Gang	08.1968	-	43[8]	Mercury 72831	[written by Stuart Scharf, Bob Dorough][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Yesterday's Rain/Without Rhyme Or Reason	Spanky And Our Gang	12.1968	-	94[3]	Mercury 72871	[written by L. Baker][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Anything You Choose/Mecca Flat Blues	Spanky And Our Gang	02.1969	-	86[3]	Mercury 72890	[written by Stuart Scharf][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
And She's Mine/Leopard Skin Phones	Spanky And Our Gang	06.1969	-	97[1]	Mercury 72926	[written by Hodges][produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Spanky And Our Gang	Spanky And Our Gang	09.1967	-	77[15]	Mercury 61 124	[produced by Jerry Ross]
Like to Get to Know You	Spanky And Our Gang	04.1968	-	56[25]	Mercury 61 161	[produced by Bob Dorough, Stuart Scharf]
Anything You Choose b/w Without Rhyme or Reason	Spanky And Our Gang	02.1969	-	101[7]	Mercury 61 183	[produced by Stuart Scharf, Bob Dorough]
Spanky's Greatest Hit(s)	Spanky And Our Gang	11.1969	-	91[17]	Mercury 61 227	[produced by Stuart Scharf, Bob Dorough,Spanky McFarlane]

sobota, 7 maja 2022

Sounds Orchestral

Zespół utworzony przez pianistę Johna Pearsona (ur. 18.06.1925 r. w Londynie, Anglia). Skład formacji uzupełniali muzycy sesyjni, m.in.: Kenny Clare (były perkusista zespołu Johnny’ego Dankwortha) oraz basista i producent Tony Reeves (eks-członek Colosseum). Na pomysł brzmienia orkiestrowego wpadł znany producent John Schroeder: „Ludzie szukają nowej muzyki, są już znudzeni beatem i Sounds Orchestral ma zamiar spełnić ich oczekiwania” - powiedział podczas konferencji prasowej na początku 1965 r.

Pierwszy singel zespołu, będący nową wersją kompozycji Vince Guaraldi Trio „Cast Your Fate To The Wind”, dotarł do pierwszej trójki listy singlowych bestsellerów w styczniu 1965 r. Za oceanem także odniósł duży sukces plasując się w pierwszej dziesiątce i torując drogę innym instrumentalnym hitom, wykonywanym przez m. in. Horsta Jankowskiego, Marcello Minerebiego i Nini Rosso.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cast Your Fate To The Wind/To Wendy With Love	Sounds Orchestral	12.1964	5[16]	10[14]	Piccadilly 7N 35206	[written by Guaraldi, Werber][produced by John Schroeder]
Moonglow (Introducing "Theme From Picnic")/Scarlatti Potion No. 9	Sounds Orchestral	07.1965	43[2]	-	Piccadilly 7N 35248	[written by Hudson, Mills, DeLange, Duning][produced by John Schroeder]
Canadian Sunset/Have Faith In Your Love	Sounds Orchestral	07.1965	-	76[4]	Parkway 958 [US]	[written by E. Haywood, N. Gimbel][produced by John Schroeder]
A Boy And A Girl/Go Home Girl	Sounds Orchestral	12.1965	-	104[1]	Parkway 968 [US]	[written by Vic Flick][produced by John Schroeder]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cast Your Fate to the Wind	Sounds Orchestral	06.1965	17[1]	11[28]	Piccadilly NPL 38041	[produced by John Schroeder]

Sounds Nice

Kiedy przedstawiciel wytwórni Decca, Tony Hall, usłyszał na festiwalu piosenki w Antibes w południowej Francji utwór „Je T’Aime... Moi Non Plus”, w wykonaniu Jane Birkin i Serge’a Gains- bourga, z miejsca wpadł na pomysł wylansowania jego instrumentalnej wersji. Po zakazie rozpowszechniania kompozycji w Wielkiej Brytanii, w 1969 r. nowy, nieznany zespół nagrał własną (pozbawioną seksu) interpretację francuskiego hitu, teraz zatytułowaną „Love At First Sight”, która później weszła do Top 20.

Po sesji nagraniowej Hall zaprezentował taśmę Paulowi McCartney owi. Słynny Beatles skwitował nagranie określeniem „sounds nice” (ang.: brzmi ładnie) i tym samym podsunął pomysł na nazwę zespołu. Mimo że muzykom nie udało się potem odnieść większego sukcesu, skład duetu był interesujący. Tim Mycroft po współpracy z The Freewheelers, The Third Ear Band i Gun postanowił skoncentrować się na pisaniu piosenek i połączył siły z aranżerem Paulem Buckmasterem.

Trzecią osobą zaangażowaną w sukces singla był producent Gus Dudgeon, który współpracował z takimi wykonawcami, jak: David Bowie, Locomotive i The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Buckmaster i Dudgeon nawiązali potem owocną współpracę z Eltonem Johnem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love At First Sight (Je T'Aime… Moi Non Plus)/Love You Too	Sounds Nice Featuring Tim Mycroft	09.1969	18[11]	-	Parlophone R 5797	[written by Serge Gainsbourg][produced by Gus Dudgeon, Tony Hall]

Chi-Sound Records

Chi-Sound Records to niezależna wytwórnia płytowa założona w 1976 roku przez znanego producenta fonograficznego z Chicago, Carla Davisa. Był związany z przemysłem muzycznym od wczesnych lat 60-tych, współpracując z lokalnymi wytwórniami, w tym Vee-Jay i Okeh, filią największej wytwórni Columbia Records. Wyprodukował dla Vee-Jay przebój numer jeden Gene'a Chandlera, „Duke of Earl”. Później, jako szef A&R w Okeh, wyprodukował serię hitów z kompozytorem i piosenkarzem Curtisem Mayfieldem dla innego chicagowskiego artysty, Major Lance'a, w tym „The Monkey Time” i „Um, Um, Um, Um, Um, Um”.

Davis opuścił Okeh po połączeniu z Epic Records w sporze z zarządem Epic o projekty poboczne poza Epic/Okeh. W połowie lat 60-tych Davis przejął twórczą kontrolę nad Brunswick Records (wówczas podwytwórnią Decca Records) i nadzorował wiele hitów dla tej wytwórni oraz innej założonej przez Davisa wytwórni Dakar Records, w ciągu następnych pięciu do sześciu lat dla artystów z Chicago. jak The Chi-Lites, Tyrone Davis , Barbara Acklin, The Artists, Young-Holt i Gene Chandler, a także Jackie Wilson.

W czerwcu 1976 Davis opuścił Brunswick, aby założyć własną wytwórnię. Pierwotnie dystrybuowany jako custom label przez United Artists Records , dorobek, w tym kilka albumów Waltera Jacksona, był umiarkowanie udany. W 1978 roku przeniósł swoją dystrybucję do 20th Century Records, a Davis odwołał się do innych, wcześniej odnoszących sukcesy artystów z Chicago. Gene Chandler nagrał numer 3 Billboard R&B, „Get Down”, wielki hit disco w 1978/79, a następnie Davis wprowadził na pokład The Chi-Lites (z głównym wokalistą i producentem Eugene Recordem, który również objął stanowisko kierownicze), The Dells i The Impressions. Inne ważne hity R&B to „Does She Have A Friend” Chandlera i „Hot On A Thing” The Chi-Lites.

Kiedy umowa z 20th Century zakończyła się w 1981 roku (w tym samym czasie została sprzedana PolyGram w 1981 roku i wchłonięta przez Casablanca Records), Chi-Sound została rozwiązana i przez 2 lata korzystała z niezależnej dystrybucji dla spazmatycznych wydawnictw. Gene Chandler został na jeszcze jeden drobny hit, ale inne zespoły ruszyły dalej. Z powodu problemów finansowych zamknięto ją w 1983 r. W 1989 r. przeżyło krótkie odrodzenie, ale ponownie zamknięto w 1990 r. Davis reaktywował wytwórnię Chi-Sound w styczniu 2007 roku, zapuszczając się nie tylko w R&B, ale także w hip-hop.

  
             Single na listach przebojów

Heavenly Body Chi-lites	11.1980	 36.R&B Chart 
Me And You 	Chi-lites	10.1981	 70.R&B Chart 
Hot On A Thing (Called Love) 	Chi-lites	01.1982	 15.R&B Chart
Tomorrow I May Not Feel The Same  Gene Chandler  04.1978 51.R&B Chart
Get Down   Gene Chandler  04.1980 101.US  
Does She Have A Friend?  Gene Chandler  04.1978 51.R&B Chart  
Lay Me Gently  Gene Chandler  10.1980 73.R&B Chart  
I'll Make The Living If You Make The Loving Worthwhile  Gene Chandler  05.1982 40.R&B Chart  
Feelings Walter Jackson 11.1976  93.US
Baby, I Love Your Way Walter Jackson 04.1977  19.R&B Chart 
If I Had My Way Walter Jackson 03.1978  68.R&B Chart 
Windy City Theme Carl Davis & The Chi-Sound Orchestra 02.1977 65.R&B Chart 
Especially For You Manchild 12.1977 70.R&B Chart
   
  
         Albumy na listach przebojów
  
Heavenly body	Chi-lites	11.1980	 179.US	
Me and you	Chi-lites	04.1982	 	162.US
Power and Love   Manchild  10.1977,  134.US
Get Down   Gene Chandler  11.1978,  47.US
When You're #1   Gene Chandler  08.1979,  153.US
Gene Chandler '80   Gene Chandler  06.1980 87.US
I Touched a Dream   Dells  08.1980,  137.US