Virgil Johnson

 

Virgil Lewis Johnson (ur. 29 grudnia 1935r – 24 lutego 2013) był afroamerykańskim dj-em, dawniej w stacji radiowej KDAV w Lubbock.   

Virgil Johnson był wokalistą The Velvets, kwintetu wokalnego z Odessy w zachodnim Teksasie. Są najlepiej pamiętani za ich hit z 1961 roku „Tonight (Could Be The Night)”, który osiągnął   26 miejsce listy przebojów Billboard. W tej piosence słychać Velvetsskandowanie „doo-wop” za głównym wokalistą Johnsonem, jedno z pierwszych zastosowań tego wyrażenia w piosence. Mimo to Velvets nie byli tak naprawdę grupą doo-wop. Ich brzmienie było bardzo dopracowane, a podkład zazwyczaj zawierał smyczki.  

Johnson urodził się w Cameron, siedzibie hrabstwa Milam we wschodnio-środkowym Teksasie. Rodzina przeniosła się do Lubbock, a Johnson ukończył tam historycznie czarną Dunbar High School, instytucję znaną z wybitnych naukowców i reputacji w społeczności. Później został dyrektorem swojej macierzystej uczelni i uzyskał tytuł magistra na Texas Tech Universityw Lubbock. Uczył angielskiego   ósmą klasę w Blackshear Gimnazjum w Odessie, siedzibie hrabstwa Ector, w 1959 roku, kiedy zwerbował czterech swoich uczniów do utworzenia zespołu wokalnego. Byli to Mark Prince (bas), Clarence Rigsby (tenor), Robert Thursby (pierwszy tenor) i William Solomon (baryton). 

 

Kwintet zaczął występować w szkolnych sock-hopach i na kampusach, z Johnsonem jako wokalistą. W 1960 roku zaimponowali Royowi Orbisonowi, który usłyszał ich podczas wizyty w Odessie i polecili grupę Fredowi Fosterowi, właścicielowi Monument Records i producentowi ówczesnego wielkiego przeboju Roya „Only the Lonely”. Foster podpisał kontrakt z grupą i wymyślił nazwę The Velvets. W rzeczywistości zdecydował, że powinny to być The Velvets featuring Virgil Johnson, ponieważ przed laty istniała inna grupa o nazwie Velvets. Wydali piosenkę zatytułowaną „I” w wytwórni Bobby'ego Robinsona Red Robin.  

  Grupa nagrała "That Lucky Old Sun"/"Time And Again" i "Tonight (Could Be The Night)"/"Spring Fever". Orbison napisał dwie strony B, ale „Tonight” to dzieło Johnsona. Ich akompaniament pochodził od Bootsa Randolpha i Floyda Cramera.  

 

  Po sukcesie „Tonight”, następnym wydawnictwem grupy było „Lana”/„Laugh”, oba napisane przez Roya Orbisona i Joe Melsona. „Nigdy nie powinniśmy byli składać tych dwóch piosenek razem”, mówi Johnson. „Laugh” utknął jako # 90,ale „Lana” (wkrótce również nagrana przez samego Orbisona) była numerem 1 w Japonii. Monument kontynuował wydawanie singli Velvets, w sumie dziewięciu, aż do 1966 roku.  

 Niektóre z nich były całkiem dobre, ale nie było więcej przebojów, a grupa   wróciła do Teksasu, z którego nigdy tak naprawdę nie wyjechali. Johnson wznowił nauczanie. Odszedł z pracy jako dyrektor  Dunbar High School w Lubbock (1985-1993) oraz jako dyrektor Dunbar-Struggs Middle School (1968-1984). W Lubbock Johnson był didżejem w Radiu KSEL, zanim przeszedł na KDAV po przejściu na emeryturę. Tymczasem Clarence Rigsby zginął w wypadku samochodowym w1978r.  

Johnson został wprowadzony do Alei Sław Zachodniego Teksasu w 1997 roku, wraz z Glenną Goodacre i Danem Blockerem. W 1994 roku Johnson został wprowadzony do Alei Sław Buddy Holly West Texas, przemianowanej w 2006 roku na Galerię Sław Zachodniego Teksasu, znajdującą się przy Seventh Street i Avenue Q w Lubbock.  

W weekend 15 marca 2008 r. Johnson i inny DJ KDAV, Bud Andrews, wystąpili w konsorcjalnym programie telewizyjnym Boba Phillipsa Texas Country Reporter. W 2008 roku znalazł się na liście „100 najbardziej wpływowych ludzi” z Lubbock, w ramach obserwacji stulecia miasta.
Virgil zmarł 24 lutego 2013 roku w szpitalu Covenant w Lubbock w Teksasie. Miał 77 lat.

Shirley Owens

Shirley Alston Reeves (ur 10 czerwca 1941r w Henderson , Karolina Północna ), ur jako Shirley Owens , jest amerykańską wokalistką soul, która była główną wokalistką żeńskiej grupy The Shirelles . Oprócz Owens, Shirelles składały się z jej koleżanek z klasy z Passaic High School w New Jersey : Doris Kenner Jackson , Addie „Micki” Harris  McPhadden  i Beverly Lee. Poprzez małżeństwo stała się Shirley Alston, a później Shirley Alston Reeves. Jej silny, charakterystyczny głos oznaczał, że była naturalnym wyborem na ich główną wokalistkę, chociaż Jackson występowała również jako główna postać w kilku piosenkach. Jej siostrzeniec, Gerald Alston, jest głównym wokalistą The Manhattans .


Reeves cieszyła się szeregiem hitów z Shirelles w latach 60-tych, z których najbardziej godnym uwagi jest Will You Love Me Tomorrow . Opuściła Shirelles w 1975 roku, aby rozpocząć karierę solową, początkowo nagrywając pod szyldem „Lady Rose”. W tym samym roku nagrała album zatytułowany With A Little Help From My Friends , po przeboju Beatlesów , na którym znaleźli się członkowie Flamingos , The Drifters , Shep and the Limelites , The Five Satins , the Belmonts , Danny & the Juniors , Herman's Hermits i La La Brooks of the Crystals .

Wystąpiła także w specjalnym programie Doo Wop 51 PBS w 2000 roku i kontynuuje trasę koncertową pod nazwą „Shirley Alston Reeves and His Shirelles”. 

Kompozycje Shirley Owens na listach przebojów


[with Beverly Lee, Doris Coley, Micki Harris]
04/1958 I Met Him on a Sunday (Ronde-Ronde) The Shirelles 49.US

[with Luther Dixon]
09/1960 Tonight's the Night The Shirelles 76.US

[with Luther Dixon, Willie Denson]
04/1962 Love Is a Swingin' Thing The Shirelles 109.US

[with Randy Irwin, Charles Simmons]
09/1975 Oh Baby Wayne Miran and Rush Release 109.US


 

Anjunabeats Records

 Anjunabeats brytyjska wytwórnia założona przez producentów Jonathana „Jono” Granta i Paavo Siljamäki z Above & Beyond w 2000r. Początkowo wydawano wyłącznie muzykę trance wytwórni , około 2011 Anjunabeats rozpoczęła wydawanie trance house .   Nazwa Anjuna pochodzi od nazwy plaży w Goa w Indiach.

W 2000 roku Anjunabeats wydało swoją pierwszą 12-calową płytę, zatytułowaną Volume One, która została wydana pod pseudonimem Grant and Siljamäki  alias Anjunabeats . Gdy wytwórnia otrzymała nazwę Anjunabeats, zdecydowali się produkować pod różnymi aliasami, takimi jak Free State i Dirt Devils.Wkrótce dołączył do nich Tony McGuinness w 2000 roku po tym, jak został poproszony o współpracę przy remiksie Chakra (duet trance) „Home” i utworzył Above & Beyond . 

W 2005 roku Above & Beyond uruchomiło sub-label Anjunadeep, którego celem było wydawnictwo, które nie pasuje do trance'u głównego labelu, co pozwala na większą różnorodność w Anjunabeats.  Trio uruchomiło również 2 inne sub-labele, Anjunadigital, która zajmuje się specjalnymi remiksami i wydaniami utworów Anjunabeats i Anjunadeep, oraz Hard On Recordings, która działała od 2000 do 2004 roku i skupiała się na hard trance i hard house .

3 października 2017 r. Anjunabeats ogłosiło współpracę z Beatport w celu zorganizowania konkursu produkcyjnego zatytułowanego „Beats In School”, w którym zwycięzca otrzyma roczny mentoring z artystami Anjunabeats.   Kanadyjczyk Joel Freck został ogłoszony zwycięzcą 10 stycznia 2018 roku wśród 20 finalistów konkursu.

W marcu 2018 r. Anjunabeats uruchomiło całodobową stację radiową na YouTube , która zawiera utwory z dyskografii ich wytwórni, w tym trance i deep house .
 

Anjunabeats była nominowana do International Dance Music Awards w Miami jako Best Global Dance Record Label w latach 2009,  2012, 2015, i 2016.Trzy wydawnictwa   zostały nominowane do nagród Grammy : album  Damage Control Mat Zo w 2015 roku,   i single Above & Beyond ″We're All We Need″ i „Northern Soul” odpowiednio w 2016 i 2019 roku. 

               Single na listach przebojów

Above & Beyond  No One On Earth  2004  95.UK

Above & Beyond pres. Tranquility Base Getting Away   2005  97.UK

Above & Beyond vs. Moor Air For Life  2005  223.UK

 Aalto  Rush   2003  107.UK

  Aalto  Taurine  2004  128.UK

 Yilmaz Altanhan  Eighties  2005  151.UK

 ALT + F4 ALT + F4  2005 102.UK

 Endre  Kallocain  2004   111.UK

 Endre    I Kill For You  2004  115.UK

 Jono Grant vs. Mie Koglin Circuits 2004   94.UK

 Matt Hardwick vs. Smith & Pledger Day One  2003  95.UK

Matt Hardwick vs. Smith & Pledger    Connected  2004  105.UK

 Menno de Jong  Guanxi  2004   189.UK

Stephan J. Kroos  Phantazmz / Optimistick EP  2004  146.UK

 Kyau vs. Albert Velvet Morning  2004   123.UK

 Kyau vs. Albert   Made Of Sun / Falling Anywhere  2005  121.UK

 Nitromethane  Time To Die   2003   96.UK

 Ocean Lab Beautiful Together 2003  114.UK

 Ocean Lab   Satellite  2004   19.UK

 POS  Remember / Amnesiac 2003  189.UK

 POS   Gravity  2005  110.UK

 Rollerball Albinoni [Adagio In G Minor] 2003 177.UK

Rusch & Murray Epic  93.UK

Rusch & Murray    The Promise  2004   115.UK

Smith & Pledger  Forever   2004   111.UK

Smith & Pledger    Believe EP  2004   123.UK

Super 8 Alba / Dawn  2004  90.UK

 Super 8   Cre8  2004   147.UK

DJ Tab Verso / Radiate 2004  133.UK

Above & Beyond pres. Tranquility Base  Surrender   2004  111.UK

Above & Beyond

 Above & Beyond są niewątpliwie jednym z najbardziej ekscytujących talentów na światowej scenie dance. Ich produkcje - często wydawane w własnym labelu Anjunabeats - stały się podstawowym narzędziem czołowych deejayów i ustanowiły poziom dla nowej generacji producentów muzyki trance.
Above & Beyond, czyli Jono Grant, Tony McGuinness i Paavo Siljamäki, nagrywali pod wieloma różnymi pseudonimami wliczając Aalto, Free State, Nitromethane, OcenaLab, P.O.S., a ostatnio także i Tranquality Base.

 

Above & Beyond pierwotnie powstało w 2000 roku, kiedy to remiksowali "Home" Chakry dla wytwórni WEA. Jono Grant i Paavo Siljamäki poznali się na Uniwersytecie Westminster i wystartowali z labelem Anjunabeats latem 1999 roku, kiedy to wydali "Anjunabeats Volume 1". Wielki utwór klubowy, który wsparli Pete Tong, Paul Oakenfold i Paul van Dyk.
Producent Tony McGiunness skontaktował się z Jono i Paavo, by pomogli mu w ukończeniu remiksu Chakry, gdy ten nadal pracował dla Warnera. Nazwę Above & Beyond ściągnęli ze strony internetowej i pod nią wspólnie zrobili remiks do końca. Mimo że byli jeszcze całkowicie nieznani w tamtym czasie, to i tak ich remiks okazał się na tyle ciekawszy od remiksów Roba Searla i Tiltu, że znalazł się na stronie A wydawnictwa winylowego, i po wsparciu ze strony Pete Tonga osiągnął pierwsze miejsce na brytyjskiej liście przebojów.
 

Wkrótce do ich drzwi zapukało wiele dużych wytwórni, proponując interesujące oferty remiksowania. Aurora "Ordinary World", Fragma "Everytime", Armina Perpetuous Dreamer "The Sound Of Goodbye", i Adamski "In The City" nastąpiły bardzo szybko po sobie i rozpoczęły budowanie ich reputacji jako czołowych remikserów vocal trance'u.
 

Najbardziej znanym ich remiksem jest ten zrobiony do nagrania Madonny, "What It Feels Like For A Girl". Pierwotnie został zrobiony na próbę, ale rezultat zrobił tak duże wrażenie na Madonnie i jej męży Guyu Ritchim, że zdecydowali się na nakręcenie klipu właśnie do wersji Above & Beyond.
Wraz ze wzrostem popularności projektu Above & Beyond, rosła także popularność ich labelu Anjunabeats. Stanowiło to idealną bazę dla ich licznych projektów: OceanLab (Above & Beyond plus Justine Suissa), Tranquality Base, Tongue Of God, Rollerball, a także Aalto, Free State, 

Nitromethane, czy P.O.S. Każde ich wydawnictwo było ciepło przyjmowane przez elitę deejayską i klubowiczów na całym świecie.
 

Po dostaniu się do świata remikserów i stworzeniu wielu pseudonimów, nadszedł czas na wydanie ich 

własnej produkcji. Był nią utwór "Far From In Love", w którym zaśpiewała Kate Cameron. Nagranie to ukazało się w 2002 roku i wkrótce stało się klubowym hymnem.
 

W 2002 roku rozpczęli także swoją karierę deejayską. Ich debiut miał miejsce w Japonii przed 8000 ludzi zgromadzonych w Tokijskim klubie, a głównymi gwiazdami nocy byli Ferry Corsten i DJ Tiesto. Above & Beyond bardzo szybko rozpoczęli granie na całym świecie z rezydencją w brytyjskim klubie Passion na czele, występami w Gatecrasher, Godskitchen, a także trasami po Kanadzie, Singapurze, Australii, Nowej Zelandii, Szwecji, Danii, Estonii, Rosji, oraz USA.
Po zremiksowaniu nagrań Dido, Ferry Corstena i transowego klasyka - Delerium featuring Sarah McLachlan "Silence", ostatnio Above & Beyond są zajęci produkcją własnego materiału. Na rok 2005 planowane są ich kolejne single w ramach projektów Above & Beyond, Tranquality Base, a także OceanLab.
 

Z jednym z najlepszych labeli, najszybciej rozwijającą się audycją radiową, i rosnącą reputacją jako deejaye, ich przyszłość przedstawia się bardzo świetlanie. Można złapać ich co wtorek podczas prowadzonej przez nich audycji Trance Around The World pomiędzy godziną 20 a 22 GMT na www.ministryofsound.com/radio.
 

"Nie pamiętam, kiedy po raz ostatni zagrałem swój set bez jakiejkolwiek produkcji Above & Beyond. One brzmią świetnie podczas audycji radiowej i rozkręcają ludzi na wszystkich parkietach. Myślę, że wszystkie wydawnictwa Anjunabeats są w mojej skrzyni". - Armin van Buuren.

 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [UK]

Komentarz

Clear Blue Water

OceanLab feat. Justine Suissa

04.2002

48[2]

-

Code Blue BLU 024CD1

[written by Jono Grant, Justine Suissa, Paavo Siljamäki, Tony McGuinness][produced by Jono Grant, Paavo Siljamäki, Tony McGuinness]

Satellite

OceanLab

05.2004

19[4]

-

Nulife 82876614002

[written by Jono Grant, Justine Suissa, Paavo Siljamäki, Tony McGuinness][produced by Above & Beyond]

No One On Earth

Above & Beyond feat. Zoë Johnston

08.2004

95[4]

-

Anjunabeats ANJ-029

[written by J.Grant, P.Siljamäki, T.McGuinness , Z.Johnston][produced by Above & Beyond ]

Surrender

Above & Beyond pres. Tranquility Base

10.2004

111[2]

-

Anjunabeats ANJ-034

[written by C. Skipper, J. Grant, P. Siljamäki, T. McGuinness][produced by Above & Beyond]

Getting Away

Above & Beyond pres. Tranquility Base

04.2005

97[1]

-

Anjunabeats ANJ-042

[written by J.Grant, P.Siljamäki, T.McGuinness ][produced by Above & Beyond ]

Air For Life

Above & Beyond vs. Moor

07.2005

223[1]

-

Anjunabeats ANJ-049

[written by J.Grant, P.Siljamäki, T.McGuinness , Andy Moor][produced by Above & Beyond,Andy Moor ]

Sun & Moon

Above & Beyond featuring Richard Bedford

04.2011

71[2]

-

Anjunabeats GBEWA 1100051

[written by Above & Beyond, Jono Grant, Justine Suissa, Paavo Siljamäki, Sorcha Shepherd, Tony McGuinness][produced by Above & Beyond]

Rollerball

Albinoni [Adagio In G Minor]

Rollerball

05.2003

177[1]

-

Anjunabeats ANJ-012

[written by traditional][produced by J.Grant, P.Siljamäki, T.McGuinnes]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Group Therapy	Above & Beyond	06.2011	49[1]	163[1]	Anjunabeats ANJCD 24	[produced by Above & Beyond, Andrew Bayer]
Acoustic	Above & Beyond	02.2014	57[1]	70[1]	Anjunabeats ANJCD 037	[produced by Bob Bradley]
We Are All We Need	Above & Beyond	01.2015	12[2]	34[1]	Anjunabeats/Caroline ANJCD 043	[produced by Above & Beyond, Andrew Bayer, Zoë Johnston, Justine Suissa, Alex Vargas]
Acoustic II	Above & Beyond	06.2016	52[1]	-	Anjunabeats ANJCD 048	-
Common Ground	Above & Beyond	02.2018	41[1]	3[2]	Anjunabeats ANJCD 059	[produced by Above & Beyond,Andrew Bayer,Zoe Johnston,Justine Suissa]

Roberta Sherwood

 Roberta Sherwood (ur. 1 lipca 1913r w St. Louis w stanie Missouri -zm. 5 lipca 1999r w Sherman Oaks w Kalifornii ) była amerykańską piosenkarką, która po części zyskała sławę w wieku 43 lat.

Ojciec Roberty, Robert Sherwood, był kierownikiem objazdowego pokazu minstreli ; ona i jej siostra Anne zostały wychowane w turnee po śmierci matki. Roberta zaczęła występować w wodewilu w wieku 11 lat, a siostry wkrótce  występowały w wodewilu i klubach nocnych . W 1932 poznała aktora na Broadwayu, Dona Lanninga, który był mentorem Roberty i ostatecznie poślubił ją w 1938 roku. Oboje porzucili karierę, by osiedlić się w Miami, otwierając mały klub nocny, w którym nadal występowała. Po utracie dzierżawy restauracji dostali koncesję na prowadzenie salonu hotelowego. W 1953 r. u Dona zdiagnozowano raka płuc i stracił koncesję. Po nieudanej próbie założenia kolejnego klubu nocnego Sherwood zaczęła poważnie kontynuować swoją karierę.  

Przez kilka lat spotykała się z niewielkim sukcesem. Wyjazd do Las Vegas , gdzie przebywała z przyjacielem rodziny Genem Austinem , nie przyczynił się do rozwoju jej kariery. We wrześniu 1955r przypadkowe spotkanie doprowadziło do występu w klubie nocnym w Miami Beach , a w styczniu 1956 nagle odniosła sukces. Komik Red Buttons stał się fanem i zaprosił do niej felietonistę Waltera Winchella ; dał jej entuzjastyczne recenzje. Wkrótce występowała w klubach na terenie całego kraju i miała kontrakt z Decca Records . Została sprofilowana w magazynie Life w październiku.  Billboard z listopada 1956 r.w sondażu DJ-ów wskazał ją na 19. najpopularniejszą "artystkę albumową" i 8. na liście "najbardziej obiecujących wokalistek". 

Sherwood była zwykle opisywana jako piosenkarka sentymentalna ; pojawiła się na scenie w swetrze i okularach, a do akompaniamentu używała trzymanego w dłoni talerza .  Życie opisało ją jako „efektowną, bogato sentymentalną, tak niesubtelną jak jej trzaskający talerz i tak bezpretensjonalną jak sukienka za 49,50 dolarów”. 

Nagrania Sherwood  nie były wielkimi sukcesami; jej jedynym hitem był „ Lazy River ”, który trafił na 57. miejsce na Hot 100 w 1956 roku - ale do lat 70-tych kontynuowała karierę śpiewająco-nagraniową. Jej nagrania najwyraźniej dobrze sobie radziły w szafach grających, co być może wyjaśnia, dlaczego nadal się pojawiały.  Pojawiła się cztery razy w The Ed Sullivan Show i na wielu innych programach rozrywkowych późnych lat pięćdziesiątych. Wystąpiła w The Jackie Gleason Show jako piosenkarka.
 

W latach 60-tych wystąpiła raz w sitcomie Joeya Bishopa , a raz w jego talk-show . Wystąpiła również z synami na pamiętnym 1964 Lucy Show z Lucille Ball   , a także Donna Reed Show  (maj 1962).    Nadal była główną gwiazdą klubów nocnych w późnych latach 70-tych i koncertowała w programie variety z Cyd Charisse ,Anną Marią Alberghetti i innymi w 1980 r.

Sherwood była okazjonalną aktorką, występując w filmie telewizyjnym z 1957 roku o wczesnym życiu George'a M. Cohana zatytułowanym „Mr. Broadway”, w którym zagrała u boku Mickeya Rooneya , Jamesa Dunna , Glorii DeHaven i June Havoc . 

Otrzymała nagrodę za całokształt twórczości od Film Welfare League w 1985 roku. 

Kontynuowała występy w okolicach Los Angeles do wczesnych lat 90-tych, a w 1992r nagrała ostatni album „The Tribute Collection”, wyprodukowany przez jej syna Dona. 

Została pochowana w Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills) . 

Jej mąż Don, który nigdy nie wyzdrowiał całkowicie z raka, zmarł w 1960 roku.  Para miała trzech synów, Dona, Roberta i Jerry'ego Lanninga, którzy pojawili się z nią w pamiętnych odcinkach The Lucy Show i The Donna Reed Show . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lazy River/This Train	Roberta Sherwood	06.1956	-	57[4]	Decca 29911	[written by Hoagy Carmichael, Sidney Arodin]

Shields

 

Frank Miller „Frankie” Ervin (ur. 27 marca 1926r -zm. 1 lutego 2009r)   był amerykańskim wokalistą R&B, który nagrywał zarówno solo, jak i z grupami wokalnymi, w tym Johnny Moore's Three Blazers („Dragnet Blues”, 1953) i The Shields ( "You Cheated", 1958). 

 

Ervin urodził się w Blythe w Kalifornii. Po odejściu ojca jego matka, Lula Deveroux (lub Debroux), przeprowadziła się z dziećmi do Woodville, a następnie do Madill w stanie Oklahoma i zachęcała dzieci (czterech chłopców i cztery dziewczynki) do wzięcia udziału w pokazach talentów. Później przenieśli się do Ardmore w stanie Oklahoma, gdzie Frankie nauczył się stepowania i śpiewał w kościele. W 1942r  dołączył do swoich starszych braci Jesse i Warrena, którzy pracowali jako zespół taneczny, Skid and Slid, w Fort Worth w Teksasie. 

Rodzina przeniosła się w 1944 roku do Los Angeles, gdzie Frankie i Jesse Ervin pracowali w różnych miejscach i zaczęli występować w klubach na Central Avenue. W 1951 roku Frankie Ervin podpisał kontrakt z Mercury Records i wydał singiel „High School Baby”/ "Got My Shipyard Job Back Again," z zespołem Maxwella Davisa i Jesse Ervinem na gitarze. W następnym roku nagrywał jako główny wokalista z combo Oscara Moore'a, a w 1953 (jako Frank  Evans ) nagrywał z zespołem Prestona Love'a dla Federal Records. Później w tym samym roku nagrał „Dragnet blues” jako wokalista z  Johnny Moore's Three Blazers dla Modern Records wytwórni braci Bihari. 

Wytwórnia płytowa stanęła w obliczu kroków prawnych ze strony Jacka Webba z   radia Dragnet i programu telewizyjnego, za nieautoryzowane wykorzystanie części tematu programu,  ale sprawa została rozwiązana, a płyta dobrze się sprzedała, osiągając 8 miejsce na liście r&b Bilboardu. Bracia Bihari przekonali Ervina, by opuścił grupę Johnny'ego Moore'a i nagrywał solo, ponownie z orkiestrą Maxwella Davisa, ale jego nagrania nie odniosły sukcesu i wrócił do koncertowania z Three Blazers. 

Na początku 1955 roku nagrał z grupą „Johnny Ace's Last Letter”. Piosenka miała być listem od piosenkarza Johnny Ace wyjaśniającym, dlaczego się zabił; osiągnął 15 pozycję na liście r&b.

 

Później w tym samym roku Ervin nagrał kilka świątecznych piosenek z Blazers, w tym „Christmas Eve Baby”. Nagrywał również pod szyldem Frankie Day dla wytwórni Caddy założonej przez radiowego DJ'a Dicka Hugga.  Na początku 1958 roku producent nagrań George Motola namówił Ervina, aby nagrał piosenkę „You Cheat”, która została po raz pierwszy nagrana przez białą grupę wokalną The Slades. Ervin był wspierany przez zaimprowizowany studyjny zespół wokalny, w skład którego wchodzili Jesse Belvin, Johnny „Guitar” Watson, Tommy „Buster” Williams i „Handsome” Mel Williams oraz muzycy, w tym gitarzysta René Hall.  Uznana za The Shields - inaczej nieistniejącą grupę - i po raz pierwszy wydana przez wytwórnię Tender przed wznowieniem przez Dot Records, płyta osiągnęła 12 miejsce na liście pop w tym samym roku i 11 na liście R&B. Ervin koncertował i występował w ogólnokrajowej telewizji, aby promować płytę, z różnymi piosenkarzami jako wokalistami wspierającymi, ale oryginalna grupa nagraniowa ponownie zebrała się w studiu, aby nagrać mniej udane kontynuacje, w tym „Nature Boy”. 

 

Ervin kontynuował nagrywanie od czasu do czasu pod własnym nazwiskiem dla małych wytwórni w późnych latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych, ale z niewielkim sukcesem. Opuścił biznes muzyczny w latach 60-tych, zanim ponownie pojawił się w 1982 roku z zespołem Mitcha Woodsa z San Francisco i jego Rocket 88. Po wydaniu kompilacyjnego albumu jego materiału z lat 50-tych, Dragnet Blues, w 1987 roku wrócił do studia nagraniowego w 1988 nagrać w Los Angeles z zespołami Erniego Freemana i Charlesa Browna. Od tego czasu kontynuował występy, głównie w rejonie San Francisco. 

Zmarł w San Francisco w 2009 roku w wieku 82 lat.  

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Cheated/That's The Way It's Gonna Be	Shields	08.1958	-	12[16]	Dot 15805	[written by Don Burch][11[8].R&B Chart]

Shadows

Jedna z najważniejszych brytyjskich grup instrumentalnych. Powstała w wyniku przekształcenia się zespołu The Five Chesternuts w The Drifters (towarzyszący Cliffowi Richardowi) i ostatecznie w The Shadows (w 1958 r.).
W pierwszym składzie znaleźli się: Hank B. Marvin (właśc. Brian Robson Rankin, ur. 28.10. 1941 r. w Newcastle-upon-Tyne, Anglia; gitara prowadząca), Bruce Welch (właśc. Bruce Cripps, ur. 2.11. 1941 r. w Bognor Regis w hrabstwie Sussex, Anglia; gitara rytmiczna), Jet Harris (właśc. Terence Hawkins, ur. 6.07.1939 r. w Londynie, Anglia; bas) oraz Tony Meehan (właśc. Daniel Meehan, ur. 2.03. 1943 r. w Londynie, Anglia; perkusja).

 

Po ukazaniu się pierwszego singla Cliffa Richarda, w którego nagraniu wzięli udział, The Shadows podpisali kontrakt z Norrie Paramorem reprezentującym Columbia Records. Po dwóch singlach, wydanych pod starą nazwą The Drifters, ukazał się utwór wokalny "Saturday Dance", nie przynosząc zespołowi sukcesu.
 

Punktem zwrotnym w karierze The Shadows było nawiązanie współpracy z piosenkarzem i kompozytorem Jerrym Lordanem, który podarował im utwór "Apache". To instrumentalne nagranie okazało się wielkim przebojem i okupowało l. miejsce brytyjskiej listy bestsellerów przez sześć tygodni, a w wielu ankietach muzycznych zostało ogłoszone singlem roku. The Shadows wzmocnili tym samym swoją pozycję na muzycznym rynku, wypierając piosenkę ich wokalisty "Please Don't Tease" ze szczytu listy hitów. Mieli ogromny wpływ na nową generację zespołów, które naśladowały ich charakterystyczne brzmienie (Marvin był najpopularniejszym gitarzystą tego okresu.).
Następne lata przyniosły serię przebojowych singli, a wśród nich: "FBI", "The Frightened City", "The Savage" i "Guitar Tango". Wszystkie one dotarły do pierwszej dziesiątki listy bestsellerów, podobnie jak kolejne: "Kon Tiki", "Wonderful Land", "Dance On" i "Foot Tapper".
 

Pomimo wielkiego sukcesu grupa przeszła przetasowania personalne; odeszli Tony Meehan i Jet Harris, których zastąpili perkusista Brian Bennett (ur. 9. 02. 1940 r. w Londynie, Anglia) i basista Brian "Liquorice" Locking. Ten ostatni rok później ustąpił miejsca Johnowi Rostillowi. Co ciekawe, wkrótce nagrania opublikowane przez Harrisa i Meehana zaczęły współzawodniczyć na listach przebojów z utworami The Shadows. Do pierwszego miejsca dotarła m. in. piosenka "Diamonds".
W latach 1963-64 The Shadows znów nagrali kilka udanych kompozycji: "Atlantis", "Geronimo", "Theme For Young Lovers" i " The Raise And Fall Of Flingel Bunt", lecz powoli rozkwit Merseybeatu zaczął przyćmiewać ich dokonania. W tym okresie nadal występowali w filmach z udziałem Cliffa Richarda. Wzięli również udział w musicalu "Alladin And His Wonderful Lamp" w londyńskim Palladium, z którego pochodził hit "Genie With The Light Brown Lamp".
 

Od 1965 r. akcje zespołu zaczęły spadać, ukazały się wtedy dwa mało udane single "The Next Time I See Mary Ann" i "Don't Make My Baby Blue". Realizowane później filmy i inne przedsięwzięcia artystyczne także nie przyniosły grupie uznania. W 1968 r. The Shadows wyrazili publicznie chęć rozwiązania zespołu, który w okrojonym składzie ( Marvin, Rostill, Bennett i pianista Alan Hawkshaw) odbył tournee po Japonii pod koniec 1969 r. Później Marvin zrealizował kilka przedsięwzięć solowych, by wspólnie z Welchem założyć formację Marvin, Welch & Farrar. grającą w stylu Crosby, Stills & Nash.
 

Początek lat 70-tych zapewnił byłym członkom The Shadows wiele przeżyć, także dramatycznych: Marvin wstąpił do zgromadzenia Świadków Jehowy, Welch miał burzliwy romans z piosenkarką Olivią Newton -John, a Rostill - 26.11.1973 r. w Radlelt , został śmiertelnie porażony prądem w czasie gry na gitarze. W 1974 r. The Shadows powrócili albumem Rockin' With Curly Leads, w którego nagraniu towarzyszył im producent i basista Alan Tarney. Zagrali również wiele udanych koncertów. Muzykom zaproponowano reprezentowanie Wielkiej Brytanii w konkursie Eurowizji, gdzie zajęli drugie miejsce z utworem "Let Me Be The One", który zapewnił im po raz pierwszy od dziesięciu ostatnich lat wejście do brytyjskiej Top 20.
 

Wielki sukces kompilacji 20 Golden Greats spowodował kolejną falę popularności The Shadows. W 1978 r. znaleźli się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, po raz pierwszy od 1965 r., dzięki instrumentalnej wersji utworu "Don't Cry For Me Argentina". Kilka miesięcy później powtórzyli sukces kompozycją "Theme From The Deer Hunter (Cavatina)". Zespół odbywał regularnie trasy koncertowe i firmował kilka kolejnych kompilacji. W 1983 r. otrzymał nagrodę Ivora Novello z rąk British Academy Of Songwriters, Composers And Authors, dla uczczenia 25. rocznicy istnienia. The Shadows jako jedna z największych w historii grup brytyjskiej muzyki pop przetrwała lata i oparła się wszystkim modom. Do dziś ma swoich zagorzałych wielbicieli, dla których nadal występuje.

Single
Data wydania	Tytuł	UK	US	Wytwórnia /UK/	Komentarz
07.60	Apache/Quatermasster's stores	1[5][21]	-	Columbia DB 4484	[silver-UK][written by Jerry Lordan][produced by Norrie Paramor][oryginalne wykonanie-Bert Weedon]
11.60	Man of mystery/The Stranger	5[15]	-	Columbia DB 4530	[silver-UK][written by Michael Carr/Crompton-Jones][produced by Norrie Paramor] [utwór z serialu TV]
02.61	F.B.I./ Midnight	6[19]	-	Columbia DB 4580	[silver-UK][written by Jet Harris, Hank Marvin ,Bruce Welch][produced by Norrie Paramor]
05.61	Frightened city/Back Home	3[20]	-	Columbia DB 4637	[silver-UK][written by N. Paramor] [produced by Norrie Paramor]
09.61	Kon-tiki/36-24-36	1[1][10]	-	Columbia DB 4698	[written by Michael Carr][produced by Norrie Paramor]
11.61	Savage/Peace pipe	10[8]	-	Columbia DB 4726	[written by Norrie Paramor]
02.62	Wonderful land/Stars fell on Stockton	1[8][19]	-	Columbia DB 4790	[silver-UK][written by Jerry Lordan][produced by Norrie Paramor]
07.62	Guitar tango/What a lovely tune	4[15]	-	Columbia DB 4870	[silver-UK][written by G. Lieferman/Norman Maine]
12.62	Dance on/ All day	1[1][15]	-	Columbia DB 4928	[silver-UK][written by Elaine Murtagh/Valerie Murtagh/Ray Adams][produced by Norrie Paramor]
03.63	Foot Tapper/The Breeze And I	1[1][16]	-	Columbia DB 4984	[silver-UK][written by Hank B. Marvin/Bruce Welch][produced by Norrie Paramor][ z filmu "Summer holiday"]
06.63	Atlantis/I Want You To Want Me	2[17]	-	Columbia DB 7047	[silver-UK][written by Jerry Lordan]
09.63	Shindig/It's Been A Blue Day	6 [12]	-	Columbia DB 7106	[written by Hank B. Marvin/Bruce Welch]
12.63	Geronimo/Shazam	11[12]	-	Columbia DB 7163	[written by Hank B. Marvin]
03.64	Theme For Young Lovers/This Hammer	12[10]	-	Columbia DB 7231	[written by Bruce Welch]
05.64	The Rise And Fall Of Flingel Bunt/It's A Man's World	5[14]	-	Columbia DB 7261	[written by Bruce Welch/Hank B. Marvin/John Rostill/Brian Bennett]
09.64	Rhythm And Greens/The Miracle	22 [7]	-	Columbia DB 7342	[written by Bruce Welch/Hank B. Marvin/John Rostill/Brian Bennett]
12.64	Gene With The Light Brown Lamp/Little Princess	17[10]	-	Columbia DB 7416	[written by Bruce Welch/Hank B. Marvin/John Rostill/Brian Bennett]
02.65	Mary Anne/Chu-Chi	17[10]	-	Columbia DB 7476	[written by Jerry Lordan]
06.65	Stingray/Alice In Sunderland	19[7]	-	Columbia DB 7588	[written by G. Heigel]
08.65	Don't Make My Baby Blue/My Grandfather's Clock	10[10]	-	Columbia DB 7650	[written by Cynthia Weil/Barry Mann][hit Frankie Laine w USA-63r]
12.65	War Lord/Wish I Could Shimmy Like My Sister Arthur	18[9]	-	Columbia DB 7769	[written by Jerome Moross]
03.66	I Met A Girl/Late Night Set	22[5]	-	Columbia DB 7853	[written by Hank Marvin]
07.66	A Place In The Sun/Will You Be There	24[6]	-	Columbia DB 7952	[written by Paetrina Lordan]
10.66	The Dreams I Dream/Scotch On The Socks	42[6]	-	Columbia DB 8034	[written by Hank Marvin]
04.67	Bombay Duck/ Maroc 7	24 [8]	-	Columbia DB 8170	[written by P. Ferris][produced by Norrie Paramor]
03.75	Let me be the one/Stand up like a man	12[9]	-	EMI 2269	[written by Curtis][produced by The Shadows]
12.78	Don't cry for me Argentina /Montezumas revenge	5[14]	-	EMI 2890	[written by Andrew Lloyd Webber/Tim Rice][produced by The Shadows][original-Julie Covington from 1977]
04.79	Theme from the "Deer hunter"	9[14]	-	EMI 2939	[written by Stanley Myers/Cleo Laine][produced by The Shadows]
02.80	Riders in the sky/Rusk	12[12]	-	EMI EMI 5027	[written by S.Jones][produced by The Shadows]
08.80	Equinox(Part V)/Fender Bender	50[3]	-	Polydor POSP 148	[written by J.M.Jarre][produced by The Shadows]
05.81	The third Man/The fourth man	44[4]	-	Polydor POSP 255	[written by Anton Karas] [produced by The Shadows]
EP's
03.60	Expresso bongo [OST]	4[28]	-	Columbia ESG 7783	-
01.61	The Shadows	1[20][86]	-	Columbia SEG 8061	-
06.61	The Shadows to the fore	1[28][115]	-	Columbia SEG 8094	-
02.62	Spotlight on The Shadows	1[8][60]	-	Columbia SEG 8135	-
06.62	The Shadows #2	12[16]	-	Columbia SEG 8148	-
08.62	The Shadows #3	13[4]	-	Columbia SEG 8166	-
09.62	Wonderful land of The Shadows	6[33]	-	Columbia SEG 8171	-
10.62	The boys	1[3][46]	-	Columbia SEG 8193	-
02.63	Out of The Shadows	3[21]	-	Columbia SEG 8218	-
03.63	Dance on with The Shadows	3[32]	-	Columbia SEG 8233	-
06.63	Out of The Shadows #2	20[1]	-	Columbia Seg 8249	-
09.63	Los Shadows #2	4[18]	-	Columbia SEG 8278	-
10.63	Foot tapping with The Shadows	7[10]	-	Columbia SEG 8268	-
12.63	Shindig with The Shadows	9[4]	-	Columbia SEG 8286	-
06.64	Those brilliant Shadows	6[14]	-	Columbia SEG 8321	-
08.64	Wonderful life	3[21]	-	Columbia SEG 8338	-
10.64	Dance with The Shadows	20[1]	-	Columbia SEG 8342	-
10.64	Rhythm and greens [OST]	8[14]	-	Columbia SEG 8362	-
03.65	Themes from "Aladdin and his wonderful lamp"]	14[2]	-	Columbia SEG 8396	-
06.65	Dance with The Shadows #3	16[2]	-	Columbia SEG 8408	-
10.66	Those talented Shadows	9[2]	-	Columbia SEG 8500	-
11.66	Thunderbirds are go [OST]	6[7]	-	Columbia SEG 8510	-

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40	Billboard	Wytwórnia /UK/
09.61	The Shadows	1[5][57]	-	Columbia SCX 3414	[produced by Norrie Paramor]
10.62	Out of The Shadows	1[7][38]	-	Columbia SCX 3449	[produced by Norrie Paramor]
06.63	Greatest hits	2[49] reedycja:48 w 05.74	-	Columbia 33SX 1522
05.64	Dance with the Shadows	2[27]	-	Columbia SCX 3511	[produced by Norrie Paramor]
07.65	The sound of The Shadows	4[17]	-	Columbia SCX 3554
05.66	Shadow music	5[17]	-	Columbia 33SX 6041	[produced by Norrie Paramor, Jo Brooks, Nigel Reeve]
07.67	Jigsaw	8[16]	-	Columbia SCX 6148	[produced by Norrie Paramor]
10.70	Shadows of rock	30[4]	-	Columbia SCX 6420	[produced by Peter Vince]
04.74	Rockin' with curly leads	45[1]	-	EMI EMA 762	[produced by The Shadows]
03.75	Specs appeal	30[5]	-	EMI EMC 3066	[produced by The Shadows]
02.77	20 Golden great	1[7][38]	-	EMI EMTV 3	[gold-UK]
09.79	String of hits	1[3][48]	-	EMI EMC 3310	[platinum-UK][produced by The Shadows]
07.80	Another string of hits	16[8]	-	EMI EMC 3339
09.80	Change of adress	17[6]	-	Polydor 2442 179	[silver-UK][produced by The Shadows]
09.81	Hits right up your street	15[16]	-	Polydor POLD 5046	[silver-UK][produced by The Shadows]
09.82	Life in the jungle-Live at Abbey Road	24[6]	-	Polydor SHADS 1	[produced by The Shadows]
10.83	XXV	34[6]	-	Polydor POLD 5120	[produced by Bruce Welch]
11.84	Guardian angel	98[1]	-	Polydor POLD 5169	[produced by The Shadows, Stuart Coleman]
05.86	Moonlight shadows	6[19]	-	Polydor PROLP 8	[gold-UK][produced by The Shadows, Bruce Welch]
10.87	Simply Shadows	11[17]	-	Polydor SHAD 1	[platinum-UK]
05.89	Steppin' to The Shadows	11[9]	-	Polydor SHAD 30	[gold-UK]
12.89	At their very best	12[9]	-	Polydor 841 5201	[gold-UK]
10.90	Reflection	6[15]	-	Roll Over 8471201	[platinum-UK]
11.91	Themes and dreams	21[11]	-	Polydor 5113741	[gold-UK]
05.93	Shadows in the night-16 classic track	22[4]	-	Polygram TV 8437982
10.94	The best of Hank Marvin and The Shadows	19[11]	-	Polygram TV 5238212
11.97	Play Andrew Lloyd Webber and Tim Rice	41[6]	-	Polygram TV 5394792
11.98	The very best of Hank Marvin and The Shadows-The first 40 years	56[5]	-	Polygram TV 559211-2
08.00	50 golden greats	35[3]	-	EMI 5275862
04.04	Life Story	7[13]	-	UMTV 9817819	[gold-UK]
11.04	Final Tour	78[5]	-	Eagle EDGCD 283	-
08.05	Platinum Collection	30[7]	-	EMI 3349382	-

Shadows Of Knight

Shadows Of Knight -grupa założona w Chicago w 1965 roku w składzie: Jim Sohns-voc,Warren Rogers-g,Jerry McGeorge-g,Norm Gotsch-bass,Tom Schiffour-dr.

 

W pierwotnym składzie był jeszcze współzałożyciel grupy Wayne Pursell,który jednak szybko opuszcza grupę.Wszyscy oni byli słuchaczami Prospect High School.Swoją nazwę przyjęli po koncercie brytyjskiej grupy gitarowej The Shadows,dodając do nazwy człon "Knight". Debiutowała w miejscowym klubie "Cellar" i w chwili podpisania kontraktu nagraniowego z Dunwich była już bardzo popularna.Debiutowała singlem "Gloria" ,który był przeróbką hitu Them.
Wtedy kwintet opuszcza Gotsch a na jego miejsce przychodzi Joe Kelly-[ex The Vectors].
Debiutancki album "Gloria" zawiera kilka standartów chicagowskiego rhythm' n' bluesa i dwie własne kompozycje.
 

Drugi LP przynosi bardziej zróżnicowany materiał,minn. wersję "Hey Joe" i "Tomorrow' s gonna be another day"[nagrana przez Monkees].Najciekawszą pozycją płyty była kompozycja "Bad little woman" pierwotnie wykonywana przez irlandzką formację The Wheels.
W 1966 roku powołanego do wojska W.Rogersa zastąpił Dave "The Hawk" Wolinski.Było to preludium do rozwiązania grupy,które nastąpiło w lipcu 1967 roku.
Ten ostatni stanął na czele nowego wcielenia Shadows Of Knigh w nowym składzie , który oprócz lidera stanowili: John Fisher,Dan Baughman,Woody Woodfuff,Kenny Turkin.
 

Ostatnim przebojem zespołu był utwór "Shake",póżniejsze nagrania i próba powrotu do przeszłości nie przyniosła powodzenia.
Jerry McGeorge zyskał dużą popularność jako członek H.P.Lovecraft,natomiast Wolinski dołączył do formacji Rufus i współpracował z Michaelem Jacksonem.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gloria/Dark side	Shadows Of Knight	03.1966	-	10[12]	Dunwich 116	[written by Van Morrison][produced by Bill Traut ]
Oh yeah/Light bulb blues	Shadows Of Knight	06.1966	-	39[6]	Dunwich 122	[written by Bo Diddley][produced by Dunwich]
Bad little woman/Gospel zone	Shadows Of Knight	09.1966	-	91[2]	Dunwich 128	[written by Harold Armstrong/Vince Catling/Rod Demick/Bill Rosbotham/Walt Tinsley ][produced by Bill Traut ]
I' m gonna make you mine/I'll make you sorry	Shadows Of Knight	12.1966	-	90[1]	Dunwich 141	[written by William Carr/Carl D'errico/Carole Bayer Sager ][produced by Dunwich]
Shake/From way out to way under	Shadows Of Knight	10.1968	-	46[8]	Team 520	[written by Joey Levine/Kris Resnick ][produced by Jeff Katz/Jerry Kasenetz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Gloria	Shadows Of Knight	04.1966	-	46[18]	Dunwich SD 666

Sevendust

Grupę założyli w 1995 roku wokalista Lajo Witherspoon, gitarzyści Clint Lowery i John Connoly, basista Vinnie Hornsby oraz perkusista Morgan Rose. Początkowo zespół nazywał się Crawlspace i pod takim szyldem na składance "Mortal Kombat: Mortal Kombat" ukazał się jeden utwór. Aczkolwiek po tej publikacji, z przyczyn prawnych, musieli zmienić nazwę i zostało przy Sevendust.

 

W 1996 roku na jednej z branżowych imprez chłopaki poznali przedstawicieli wytwórni TVT. Doszło do podpisania kontraktu i w kwietniu 1997 roku ukazał się debiut "Sevendust". Płyta nie sprzedawała się rewelacyjnie, ale zmieniło się to po audycji radiowej "Live & Loud". Dla Morgana Rose'a było to podwójne szczęście. W ten sam dzień dowiedział się, iż płyta osiągnęła status złotej, oraz że on i jego dziewczyna Rayna Foss (ówczesna basistka Coal Chamber) spodziewali się dziecka.
 

Kolejny krążek został już zarejestrowany z producentem Toby Wrightem (Korn, Primus) i nazywał się "Home". Nie różnił się stylistycznie od poprzednika, aczkolwiek zawierał kilku interesujących gości: Chino Moreno z Deftones oraz Skin ze Skunk Anansie. Klip do utworu "Licking Cream" z udziałem tej drugiej, można było często zobaczyć na stacjach muzycznych.
Sukces płyty nie pozwolił zmarnować chłopakom okazji i już w 2001 roku wydali kolejny wyśmienity krążek "Animosity" z producentem Benem Grossem (Fuel, Filter). Gościnnie można było na nim usłyszeć Aarona Lewisa z Staind. Muzyka nadal była bardzo dynamiczna i ostra, ale nie brakowało też wszędobylskiej melodii.
 

Jednakże z tą melodią łączył się problem czwartego długograja "Seasons" z 2003 roku. Wielu fanów zarzuciło zespołowi, iż stał się zbyt melodyjny. Faktem jest, iż płyta nie zawiera już tak wiele agresywnych wstawek jak jej poprzednicy, choć sam zespół nazywa tą płytę "regeneracyjną".
Ciekawie z kolei zapowiada się najnowsza pozycja "Southside Double-Wide Acoustic Live", która jest zapisem akustycznego koncertu Sevendust z takimi hitami jak "Trust", czy "Angel's Son". 

W grudniu 2004 roku zespół opuszcza gitarzysta Clint Lowery i dołącza do brata Coreya Lowery w Dark New Day. Później zastępuje go Sonny Mayo, który grał w Snot i Amen.

Następny album Next zostaje wydany 11 października 2005 roku. Krążek powraca stylem do dwóch pierwszych albumów. Jest to pierwszy album niewydany przez TVT Records. Zespół sam wyprodukował krążek za własne pieniądze podczas gdy nie był związany z żadną wytwórnią. Next dostawał pozytywne recenzje jednak nie sprzedał się tak dobrze jak zakładano. Przyczyną tego była słaba promocja przez nową wytwórnię Winedark Records, wielu fanów nawet nie miało pojęcia, że ukazał się nowy album.

Szósty album Alpha ukazuje się 3 marca 2007 roku. Zostaje wydany przez wytwórnię Asylum Records, zajmującą się wydawaniem albumów hip-hopowych. Album sprzedaje się w 42 tys. kopiach w ciągu pierwszego tygodnia.
 

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sevendust	Sevendust	03.1998	-	165[16]	TVT 5730	[gold-US][ Producer - Jay Jay French , Mark Mendoza]
Home	Sevendust	09.1999	-	19[14]	TVT 5820	[ Producer - Sevendust , Toby Wright ][gold-US][
Animosity	Sevendust	01.2001	-	28[13]	TVT 5870	[ Producer - Ben Grosse]
Seasons	Sevendust	10.2003	-	14[6]	TVT 5993	[ Producer - Butch Walker]
Southside double-wide:Acoustic live	Sevendust	05.2004	-	93[1]	TVT 6050
Next	Sevendust	10.2005	-	20[4]	Winedark Wine 07	[ Producer - John Connolly , Morgan Rose , Shawn Grove]
Best of Sevendust [Chapter One 1997-2004]	Sevendust	01.2006	-	166[1]	TVT 6052	-
Alpha	Sevendust	03.2007	-	14[7]	Asylum 100437	[ Producer - John Connolly , Morgan Rose , Shawn Grove]
Chapter VII: Hope & Sorrow	Sevendust	04.2008	-	19[4]	Asylum 429692	[ Producer - John Connolly , Morgan Rose , Shawn Grove]
Cold Day Memory	Sevendust	05.2010	-	12[6]	Asylum 523822	[ Producer - Johnny K]
Black Out the Sun	Sevendust	04.2013	-	18[4]	Asylum 534554	[ Producer - Sevendust]
Time Travelers & Bonfires	Sevendust	05.2014	-	19[2]	7Bros 542303	[ Producer - Sevendust]
Kill the Flaw	Sevendust	10.2015	-	13[2]	7Bros 79490	[ Producer - Sevendust]
All I See Is War	Sevendust	05.2018	-	28[1]	Rise 414	[ Producer -Michael "Elvis" Baskette]
Blood & Stone	Sevendust	11.2020	-	55[1]	Rise 464	[ Producer - Michael "Elvis" Baskette]