Chantay Savage

 Chantay Savage (ur. 16 lipca 1971r), amerykańska wokalistka r&b /dance .Doświadczyła pewnych sukcesów w  latach 90-tych na różnych listach singli Billboardu singli   , z których jeden  „ I Will Survive ”,był przeróbką  hitu Glorii Gaynor .

Savage zdobyła wiele przebojów na innych listach przebojów w USA, takich jak Billboard Hot 100, Dance i R&B. W sumie Savage spędziła 452 tygodnie na różnych listach przebojów Billboard , a jej albumy spędziły w sumie 81 tygodni na różnych listach przebojów Billboard . 

Zanim Savage podpisała kontrakt nagraniowy , odniosła sukces jako muzyk sesyjny,wokalistka i autorka tekstów z takimi artystami jak CeCe Peniston i Tanya Blount . Savage jest współautorem hitu Peniston „ We Got a Love Thang ”. W 1993 roku Savage wydała swój pierwszy singiel „ If You Believe ” z jej debiutanckiego albumu Here We Go… . Jego kontynuacja „ Betcha'll Never Find ” znalazła się na liście 20 najlepszych utworów dance i r&b na liście Billboard. Wydała także single „ Don't Let It Go to Your Head ” i "Give It to Ya ”.

W 1995 roku połączyła siły z Aaliyah , En Vogue , TLC , BlackGirl , Mary J. Blige , Vanessą Williams , SWV i innymi nad singlem „Freedom” z filmu Panther .

Savage wydała „ I Will Survive ” w 1996 roku, z jej drugiego albumu I Will Survive (Doin 'It My Way) . Singiel stał się hitem umiarkowany w USA, osiągając w nr 24 na liście pop   i # 5 na liście Billboard   R & B . Osiągnął # 12 na brytyjskiej liście singli .  Singiel uzyskał również status złotej płyty przez RIAA przy sprzedaży w USA ponad 500 000 sztuk. W 1997 roku, wraz z Deborah Cox , Heavy D i Brownstone wykonała singiel numer 1   Janet Jackson „ That's the Way Love Goes ” na  gali Soul Train Music Awards to hołd dla popularnej ikony . W 1998 roku Savage nagrała kolejny niewielki hit „Reminding Me (Of Sef)” w wykonaniu Common . Był to top 10 przebojów Common na liście przebojów Billboard Hot Rap.

W 1999 roku wydała swój trzeci album This Time , pierwszy singiel „Come Around”, który zajął 62. miejsce. Savage napisała wszystkie teksty i grała na pianinie i perkusji . W 2003 roku współpracowała z artystą słowa mówionego Malikiem Yusefem przy utworze „Auto-Eroticism” z jego albumu The Great Chicago Fire: A Cold Day In Hell . Trzy lata później pojawił się remake hitu Earth Wind & Fire    „September”    z albumu  Full Flava ,Music is Our Way of Life. W tym samym roku nagrała piosenkę przewodnią dla BellaNutri zatytułowaną „Always Beautiful”  a także dodatkowy utwór „Shine”, który został wydany na płycie CD dla firmy.

W 2012 roku współpracowała z innym artystą mówionym, Quillem, przy jego utworze „Everything Must Change”.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If You Believe	Chantay Savage	04.1993	-	-	ID/RCA 62 498	[written by Dawson, Miller, Savage][produced by Chantay Savage][75[8].R&B Chart]
Betcha'll Never Find	Chantay Savage	12.1993	-	70[14]	ID/RCA 62 652	[written by Steve "Silk" Hurley, Chantay Savage][produced by Steve "Silk" Hurley][17[23].R&B Chart][17[14].Hot/Disco Dance;RCA 62 651 12"]
Don't Let It Go To Your Head / Give It To Ya	Chantay Savage	07.1994	-	A:108[8];B:120[2]	RCA 62 788	[written by Steve "Silk" Hurley, Jamie Principle, Chantay Savage, Marc Williams][produced by Steve "Silk" Hurley][80[9].R&B Chart][14[11].Hot/Disco Dance;RCA 62 787 12"]
It's a Summer Thang	M-Doc featuring Chantay Savage	08.1994	76[1]	-	IndaSoul 1000	[written by Tonia Hurley, Jeremiah McAllister, Chantay Savage, Marc Williams][96[2].R&B Chart]
I Will Survive	Chantay Savage	02.1996	12[8]	24[20]	ID/RCA 64 492	[gold-US][written by Dino Fekaris,Freddie Perren][produced by Steve "Silk" Hurley][5[23].R&B Chart][35[7].Hot/Disco Dance;RCA [promo] 12"]
Reminding Me (Of Sef)	Common featuring Chantay Savage	09.1997	59[2]	101[8]	Relativity 1627	[written by Lonnie Lynn,Anthony Craig][produced by Ynot][57[12].R&B Chart][sample z "Mellow,Mellow Right On"-Lowrell]
Come Around	Chantay Savage	06.1999	-	-	RCA	[written by Athena Cage, Jerry Flowers, Keith Sweat][produced by Keith Sweat][62[9].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Will Survive (Doin' It My Way	Chantay Savage	03.1996	-	106[8]	RCA 66 775	[produced by Bob Antoine, Andre Evans, Grand Puba, Steve "Silk" Hurley ,Chris Liggio ,Mass Order, Harve Pierre, Chucky Thompson, Tim & Bob]

 

                          Kompozycje Chantay Savage na listach przebojów

[with Maurice Joshua] .1992 I Gotta Hold on U Maurice Joshua 19.Dance Chart [with Jamie Principle, Steve "Silk" Hurley,Jere McAllister & Maurice Joshua] .1992 Matter of Time Ooscha 50.Dance Chart [with Donell Ellis, Steve "Silk" Hurley , Manfred Mohr] .1992 Symphony Donell Rush 7.Dance Chart [with Eric Miller,Steve "Silk" Hurley] .1992 When Love Calls Shay Jones 28.Dance Chart [with Eric Miller, Jere McAllister ] 01/1992 We Got a Love Thang CeCe Peniston 20.US/6.UK [with Donell Rush, Jere McAllister, M-Doc,Steve "Silk" Hurley] .1993 If Only You Knew Donell Rush 95.R&B Chart [with Steve "Silk" Hurley] 12/1993 Betcha'll Never Find Chantay Savage 70.US [with Cheri Williams, Dewey B. , Eric Miller, Joanne Thomas,Renee Washington] .1994 I Cried the Tears Jomanda 15.Dance Chart [with M-Doc, S. Carter, Jere McAllister] .1994 It's a Summer Thang M-Doc 96.R&B [with M-Doc, Jere McAllister] 03/1994 I'm Gonna Make You Mine Tanya Blount 69.US [with Jamie Principle, M. Doc & Steve "Silk" Hurley] 07/1994 Don't Let It Go to Your Head Chantay Savage 108.US [with M. Doc, Eric Miller, Jere McAllister & Manfred Mohr ] 07/1994 Give It to Ya Chantay Savage 120.US [with CeCe Peniston, Felipe Delgado, Elbert Lee Linnear,, Eric Miller & Jere McAllister ] 04/2002 Finally / We Got a Love Thang CeCe Peniston 141.UK

 

Joe Satriani

 Joe "Satch" Satriani (ur. 15 lipca 1956r w Nowym Jorku) – amerykański gitarzysta wirtuoz, wokalista oraz kompozytor.
Zaczął grać na gitarze w wieku 14 lat, gdy dowiedział się o śmierci Jimiego Hendriksa, którego był fanem. Wcześniej trenował futbol amerykański.

 

Od 1971 roku, czyli już w wieku piętnastu lat, Satriani był nauczycielem gry na gitarze. Jego uczniami byli m.in. Steve Vai, David Bryson (Counting Crows), Kirk Hammett (Metallica), Alex Skolnick (Testament), Larry LaLonde (Primus), Charlie Hunter oraz wielu innych. W następnych latach grał z muzykami jazzowymi, co znacznie wpłynęło na jego styl. Byli to m.in. Lennie Tristano i Billy Bauer.
 

W latach 80-tych Joe Satriani grał koncerty z Mickiem Jaggerem oraz brał udział w wielu sesjach nagraniowych różnych zespołów. W latach 90-tych XX w. na kilka miesięcy zastąpił na koncertach gitarzystę Deep Purple – Ritchiego Blackmore'a.
Pierwszy jego solowy album został wydany w 1986 roku i nosił tytuł Not of This Earth. Za następne płyty – Surfing With the Alien, Dreaming #11, Flying In A Blue Dream, The Extremist – artysta był nominowany do nagrody Grammy.
 

W 1996 Satriani stworzył formację G3. Oprócz niego udział w projekcie brali Steve Vai, Adrian Legg, Paul Gilbert, Eric Johnson, Yngwie Malmsteen, John Petrucci, Kenny Wayne Shepherd i Robert Fripp. Grupa odbywała trasy koncertowe w Stanach Zjednoczonych i Europie.
 

Od 2009 gitarzysta formacji Chickenfoot wraz z wokalistą Sammy Hagarem (dawniej w Van Halen i Montrose), basistą Michaelem Anthony'm (dawniej w Van Halen), perkusistą Chadem Smithem (grający również w Red Hot Chili Peppers). Zespół nagrał w 2009 roku płytę, która zawiera bardzo mało z klimatów utworów Van Halen, a sporo ze stylu Satrianiego.
 

Styl gry Joe cechuje doskonała znajomość wszystkich technik gry, w szczególności zaś legato i tappingu. Na szczególną uwagę zasługuje stosowana przez niego w niektórych utworach technika tappingu "pianistycznego", gdzie palce obu rąk uderzają w struny bezpośrednio na gryfie (kostka staje się zbędna), co pozwala na uzyskanie efektów nieosiągalnych przy tradycyjnej grze. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Satch EP	Joe Satriani	02.1993	53[2]	-	Relativity REL 658953 2	[written by Joe Satriani][produced by Joe Satriani/John Cuniberti/Andy Johns ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Surfing with the Alien	Joe Satriani	10.1987	-	29[75]	Relativity 8193	[platinum-US][silver-UK][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Dreaming #11	Joe Satriani	11.1988	-	42[26]	Relativity 8265	[gold][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Flying in a Blue Dream	Joe Satriani	11.1989	-	23[39]	Relativity 1015	[gold-US][silver-UK][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
The Extremist	Joe Satriani	08.1992	13[6]	22[28]	Relativity 1053	[gold-US][produced by Joe Satriani,Andy Johns,John Cuniberti]
Time Machine	Joe Satriani	11.1993	32[2]	95[8]	Relativity 1177	[gold-US][produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Joe Satriani	Joe Satriani	10.1995	21[4]	51[7]	Relativity 1500	[produced by Glyn Johns]
G3-Live in concert	Joe Satriani/Eric Johnson/Steve Vai	06.1997	82[3]-	108[3]	Epic 67 920	-
Crystal Planet	Joe Satriani	03.1998	32[5]	50[8]	Epic 68 018	[produced by Mike Fraser]
Engines of Creation	Joe Satriani	04.2000	78[2]	90[3]	Epic 67 860	[produced by Joe Satriani]
Strange Beautiful Music	Joe Satriani	06.2002	111[1]	140[1]	Epic 86 294	[produced by Joe Satriani, John Cuniberti, Eric Caudieux]
Is There Love in Space?	Joe Satriani	05.2004	86[2]	80[2]	Epic 90 832	[produced by Joe Satriani]
Super Colossal	Joe Satriani	03.2006	107[1]	86[1]	Epic 82876	[produced by Joe Satriani and Mike Fraser]
Professor Satchafunkilus and the Musterion of Rock	Joe Satriani	04.2008	75[2]	89[1]	Epic 88697278862 [UK]	[produced by Joe Satriani and John Cuniberti]
Black Swans and Wormhole Wizards	Joe Satriani	10.2010	62[3]	45[1]	Sony Music 88697735002 [UK]	[produced by Joe Satriani and Mike Fraser]
Satchurated: Live in Montreal	Joe Satriani	05.2012	100[1]	-	Epic 88691923122 [UK]	[produced by Pierre & François Lamoureux]
Unstoppable Momentum	Joe Satriani	05.2013	44[1]	42[3]	Epic 88883718162 [UK]	[produced by Joe Satriani and Mike Fraser]
Shockwave Supernova	Joe Satriani	08.2015	22[1]	46[1]	Legacy Recordings 88875099682 [UK]	[produced by Joe Satriani ,John Cuniberti]
What Happens Next	Joe Satriani	01.2018	40[1]	42[1]	Sony Music CG 88985450972 [UK]	[produced by Mike Fraser]
Shapeshifting	Joe Satriani	04.2020	70[1]	-	Legacy Recordings 19439720872 [UK]	[produced by Jim Scott ,Joe Satriani]

World Pacific Records

 Wytwórnia Pacific Jazz została założona w Los Angeles w Kalifornii w 1952 roku przez Richarda Bocka i perkusistę Roya Harte (1924–2003).Harte w 1954 r  był także współzałożycielem Nocturne Records wraz z basistą jazzowym Harrym Babasinem (1921–1988). Owocem wytwórni był jazz. Wśród muzyków, którzy nagrywali dla Pacific Jazz znaleźli się Chet Baker , Paul Desmond , Gerry Mulligan , Joe Pass , Gerald Wilson , the Jazz Crusaders ,  Don Ellis , Clare Fischer , Jim Hall , Groove Holmes , Les McCann , Wes Montgomery , i Art Pepper .

W 1954 roku powstała spółka zależna Pacifica, która nagrywała jazz, pop i słowo mówione. W październiku 1957 roku nazwa firmy została zmieniona na World Pacific,aby rozszerzyć swoją działalność na pełnowymiarową wytwórnię, z wytwórnią Pacific Jazz zachowaną dla wydawnictw jazzowych. chociaż nazwa Pacific Jazz była nadal używana w niektórych wydawnictwach. A&R dla wytwórni  prowadzili Richard Bock i George Avakian.

W 1958 roku Richard Bock i World Pacific odegrali kluczową rolę we wprowadzeniu na Zachód indyjskiej muzyki tradycyjnej za pośrednictwem Ravi Shankara , który nagrywał również dla World Pacific.

Bock sprzedał wytwórnię Liberty Records w 1965 r., chociaż pozostał jako doradca do 1970 r. Liberty została kupiona przez EMI w 1980 r. Mosaic ponownie wydał część materiałów Pacific Jazz pod koniec lat 80-tych, podobnie jak Blue Note, kiedy przejęła kontrolę nad katalogiem w latach 90-tych.

         Albumy na listach przebojów

The Endless Summer    Sandals    02.1967     110.US

Satisfactions

James Isom był członkiem Marvels,póżniej Senators ,w Gales tylko przez około miesiąc, zanim dołączył do zespołu Satisfactions: Lorenzo „Lowe” Hines (pierwszy tenor), James Isom (drugi tenor i gitara), Earl Jones (baryton i drugi tenor) oraz Fletcher Lee (bas i perkusja) ).

  Pierwsza płyta Satisfactions była wydana dla filii Mercury  Smash. We wrześniu 1966 roku wydali „Give Me Your Love” / „Stop Follow Me”. Nie wyszło mu to szczególnie dobrze, ale dzięki temu zaczęli pracować. Grupa zaczęła ciężko pracować, aby udoskonalić swoje brzmienie, grając w miejscach tak odległych jak Ohio, Toronto, Montreal i Acapulco.

W czerwcu 1967 roku w Smash pojawiły się utwory „Take It Or Leave” / „You've Got To Share”, a w listopadzie 1967 - „Use Me” / „Keep On Trying”.

W 1970 roku zespół Satisfactions nagrał kilka utworów prywatnie w studiach Conway'a Twitty w Oklahomie, które trafiły do ​​wytwórni Lionel. Prowadzony przez Dallasa Smitha i Jimmy'ego Webba, był oddziałem Lionel Entertainment Corp. i był dystrybuowany przez MGM Records. The Satisfactions wyróżniało się posiadaniem pierwszego singla w wytwórni: „This Bitter Earth” / „Ol 'Man River”, wydanego w maju 1970 r.

Kiedy „This Bitter Earth” stał się hitem numer 36 w kategorii R&B, Lionel wydał "One Light Two Lights" / "Turn Back The Tears" w sierpniu. "One Light Two Lights" uplasował się na 21. miejscu list R&B.

Ich ostatnimi nagraniem  z Lionel  był singiel „God, I'm Losing My Baby” / „Ooh La La”, wydany w lutym 1971 roku. Następnie przekształcił  się w Satisfaction Unlimited. O ile wiem, Lorenzo Hines (pierwszy tenor), James Isom (drugi tenor i gitara), Earl Jones (baryton i drugi tenor) oraz Fletcher Lee (bas i perkusja) pozostali ( w 1976 roku odszedł Hines). Po drodze dodali jeszcze kilku muzyków: Brian Bennett (bas elektryczny), Mike Vlohoukis (klawisze) i Steve? (gitara).

W 1972 roku związali się z wytwórnią Hot Wax, założoną przez autorów piosenek Lamonta Doziera, Briana Hollanda i Eddie Hollanda, kiedy opuścili Motown. Satisfaction Unlimited wydało jeden singiel zatytułowany „Bright City Lights” i LP zatytułowany Think Of The Children(był to ostatni LP wydany w wytworni).

Więc James Isom to zrobił. Od „sąsiedzkiego opryszka” do przebojowego artysty nagrywającego. Musiało mu to dać dużo satysfakcji. James Isom zmarł w kwietniu 2009, a Lorenzo Hines w lutym 2009.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Bitter Earth/Ol' Man River	Satisfactions	06.1970	-	96[3]	Lionel 3201	[written by Clyde Otis][produced by The Satisfactions, Art Wayne, Howard Boggess][36[5].R&B Chart]
One Light Two Lights/Turn Back The Tears	Satisfactions	10.1970	-	94[2]	Lionel 3205	[written by Landy McNeil][produced by Landy McNeil][21[7].R&B Chart]

Peter Sarstedt

 Peter Eardley Sarstedt   (ur. 10 grudnia 1941r - zm. 8 stycznia 2017r), krótko opisywany na początku swojej kariery jako Peter Lincoln , był brytyjskim piosenkarzem i instrumentalistą. Był bratem muzyków Edena Kane i Clive Sarstedta .


Chociaż jego muzykę sklasyfikowano jako pop, na ogół obejmowała ona ballady wywodzące się z tradycyjnej muzyki ludowej, a nie tradycyjnego rock and rolla . Był najbardziej znany z pisania i wykonywania utworu „ Where Do You Go To (My Lovely)? ”, który znalazł się na szczycie brytyjskiej listy przebojów singli w 1969 r. Ustawiony jako „sztuczny europejski walc ”  i opisany jako „romantyczna powieść w piosence ”,   zdobył nagrodę Ivor Novello . Płyta pozostała największym hitem Sarstedta, pomimo wydania wielu udanych albumów i singli od późnych lat sześćdziesiątych.

Kontynuował występy w latach 80., 90. i 2000., głównie we wspomnieniowych programach z lat 60-tych, aż do przejścia na emeryturę w 2010 roku z powodu złego stanu zdrowia.


Sarstedt urodził się w New Delhi w 1941 r. jako jedno z sześciorga rodzeństwa Alberta i Coral Sarstedt, którzy byli urzędnikami administracji brytyjskiej .   Oboje jego rodzice byli muzykami klasycznymi. 

Sarstedt uczęszczał do Victoria Boys 'School, szkoły z internatem w Kurseong w dystrykcie Darjeeling w Zachodnim Bengalu, gdzie jego rodzice pracowali na plantacji herbaty . Sarstedt później przeniósł się do Kalkuty (obecnie Kalkuta ); siedem lat po uzyskaniu niepodległości Indii od Wielkiej Brytanii , rodzina przeniosła się do Anglii w 1954 r.  osiedliła się w południowym Londynie tuż przed boomem na rock and rolla , a bracia Sarstedt rozpoczęli występy grając skiffle   w grupie znanej jako Fabulous Five.

Sarstedt był młodszym bratem gwiazdy muzyki pop z lat 60. Edena Kane , dla którego był wokalistą wspierającym i krótko grał na basie , oraz starszym bratem piosenkarza pop Robina Sarstedta .

Sarstedt był najbardziej znany ze swojego singla numer jeden w Wielkiej Brytanii z 1969 roku , wydanego przez wytwórnię United Artists , „Where Do You Go To (My Lovely)?” . Utwór znalazł się na szczycie listy przebojów w 14 krajach.  Został również nagrodzony Ivor Novello w 1970 roku za najlepszy utwór muzyczny i tekst .   Później zacytował swoją pierwszą żonę, Anitę, jako inspirację dla piosenki. 

Jego debiutancki album w 1969 roku osiągnął numer osiem na brytyjskich listach przebojów  a jego nastepny singiel, „Frozen Orange Juice”, osiągnąła   10 pozycję w Wielkiej Brytanii w 1969 roku .Jednakże, późniejsze piosenki nie trafiły na listy przebojów . Nagrane przez Sarstedta utwory to między innymi „Beirut”, „Take Off Your Clothes” i „I Am a Cathedral”. 

Kolejny wybór z albumu Where Do You Go To (My Lovely) ?, z którego ukazał się jego singiel o tym samym tytule, zatytułowany był „Overture”. Ten instrumentalny utwór, którego muzykę Sarstedt skomponował we współpracy z Ianem Greenem i Rayem Singerem , został później wykorzystany jako motyw przewodni do słynnego publicznego ogłoszenia „Crying Indian” w programie Keep America Beautiful z udziałem Iron Eyes Cody .
W latach 80. i 90-tych Sarstedt często podróżował po południowej Wielkiej Brytanii w ramach turnee "Solid Silver '60s" , po powrocie do Anglii po kilku latach pobytu w Danii. W latach 90. i 2000. kontynuował wydawanie nowych albumów i granie tras koncertowych. W 1997 roku wydał album England's Lane , który zawierał kontynuację „Where Do You Go To”, zatytułowany „The Last of the Breed” , a w 2007 roku album z nowym materiałem zatytułowany On Song. Zaśpiewał harmonie na albumach „ Don't Think Twice ” i „ The Last Thing on My Mind ”   kanadyjskiego piosenkarza Petera Thompsona z 2007 roku.

Nowe zainteresowanie wzbudziła jego muzyka po tym, jak "Where Do You Go To" wykorzystano w 2007 roku w filmach Wesa Andersona Hotel Chevalier i The Darjeeling Limited . W 2012 roku ukazała się kompilacja piosenek o nazwie Highlights - Demos . 

Ostatni album Sarstedta, wydany w 2013 roku, nosił tytuł Restless Heart. Został wyprodukowany przez Ray Singera, a singiel i towarzyszący mu teledysk „Valentine”, wyreżyserowany i wyprodukowany przez Larę Singer, został wydany przez Singer Records.   Trzecia część „Where Do You Go To”, kontynuująca historię Marie-Clair, zatytułowana „Farewell Marie-Clair”, nie powstała.  Sarstedt ostatnio występował na żywo w 2010 roku.

Sarstedt poślubił dentystkę Anitę Atke w 1969 roku i przeniósł się do Danii. Para rozwiodła się pięć lat później.  Jego drugą żoną była Joanna Meill. Od 2013 roku mieszkał w domu spokojnej starości w Sussex w Anglii. Miał postępujące porażenie nadjądrowe (PSP), zdiagnozowane w 2015 r., Ale pierwotnie błędnie zdiagnozowano demencję w 2013 r.   Zmarł 8 stycznia 2017 r. w wieku 75 lat.  Przeżył żonę i dwoje dorosłych dzieci. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Where Do You Go To (My Lovely)?/Morning Mountain	Peter Sarstedt	02.1969	1[4][16]	70[6]	United Artists UP 2262	[written by Peter Sarstedt][produced by Ray Singer]
Frozen Orange Juice/Aretusa Loser	Peter Sarstedt	06.1969	10[9]	116[2]	United Artists UP 35 021	[written by Peter Sarstedt][produced by Ray Singer]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Peter Sarstedt	Peter Sarstedt	03.1969	8[4]	-	United Artists SULP 1219	[produced by Ray Singer]

K. Michelle

 K. Michelle tylko na chwilę dotknęła listy przebojów Billboard Hot R & B / Hip-Hop Songs w 2009 roku utworem „Fakin 'It”, ale mimo to singiel zasygnalizował przybycie utalentowanej wokalistki R&B o korzeniach soulowych, wyróżniającej się szczerym i dowcipnym pisaniem piosenek. Po występie w reality show Love & Hip Hop: Atlanta, K.Michelle podpisała kontrakt z Atlantic i nagrała cztery albumy dla tej wytwórni, trafiając do pierwszej dziesiątki listy Billboard 200 z Rebellious Soul (2013), Anybody Wanna Buy a Heart? (2014) i More Issues Than Vogue (2016). Od tego czasu ustabilizowała się poza systemem dużych wytwórni z charakterystycznie bezkompromisowym All Monsters Are Human (2020).


Urodzona jako Kimberly Michelle Pate w Memphis, K. Michelle nauczyła się grać na wielu instrumentach i pobierała lekcje śpiewu, a po ukończeniu Florida A&M zdecydowała się poświęcić się muzyce. Podpisała kontrakt z Jive w 2008 roku, wydała "Self Made", a wkrótce potem "Fakin 'It" we współpracy z Missy Elliott . Ten ostatni stał się pierwszym singlem Michelle , który znalazł się na liście przebojów, zajmując 100 miejsce na R & B / Hip-Hop Songs. W 2010 roku „Fallin '” i „I Just Can't Do This” wypadły lepiej z komercyjnego punktu widzenia, a Michelle również wystąpiła w utworach R. Kelly , Juicy J i Ruben Studdard. Do 2012 roku podpisała kontrakt na występ w reality show VH1 Love & Hip Hop: Atlanta i podpisała nowy kontrakt z Atlantic. Jej debiutancki album, Rebellious Soul , został wydany w sierpniu 2013 roku i zadebiutował na drugim miejscu listy Billboard 200. 

Michelle zagrała następnie w innej serii VH1, K. Michelle: My Life. Jego pierwszy odcinek miał premierę na kilka tygodni przed premierą Anybody Wanna Buy a Heart? , jej drugiego albumu z  Top Ten, zawierający dosadne, ale pomysłowe opowiadanie historii. W marcu 2016 roku, podczas drugiego sezonu K. Michelle: My Life wydała swój trzeci album, More Issues Than Vogue . Kolejny hit z Top Ten i trzeci z rzędu topper na liście  R & B / hip-hop, jej największy singiel, „Not a Little Bit”, został napisany z Kelly Price , nawiązując do innego formacyjnego wpływu. Gdy My Life zakończyło się na początku 2017 roku, Michelle zaczęła wydawać single przed albumem, które doprowadziły do ​​grudniowego wydania   Kimberly: People I Used to Know. Album - jej ostatni   dla Atlantic - stał się jej czwartym z rzędu albumem z Top Ten R & B / hip-hop. Umowa z eOne zaowocowała kilkoma singlami w 2018 i 2019 roku, w tym „Supahood” we współpracy z City Girls i Kash Doll oraz „The Rain”, wyprodukowany przez Jazze Pha utwór nawiązujący do „Can You Stand the Rain” z nowej edycji. ”. Przez cały czas Michelle zachowała swoją obecność na małym ekranie, w tym w roli Marthy Reeves w American Soul, serialu BET opartym na życiu twórcy Soul Train Dona Corneliusa . All Monsters Are Human , jej piąty album, ukazał się w styczniu 2020 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Self Made	K. Michelle Featuring Gucci Mane	07.2009	-	-	Jive	[produced by Drumma Boy][89[5].R&B Chart]
Fakin' It	K. Michelle Featuring Missy Elliott	10.2009	-	-	Jive	[written by K. Michelle,E. Williams,E. Crawford,M. Elliott,E. Dean][produced by Blac Elvis][100[2].R&B Chart]
Fallin	K. Michelle	04.2010	-	-	Jive	[produced by Kane Beatz][56[20].R&B Chart]
I Just Can't Do This	K. Michelle	09.2010	-	-	Jive	[53[12].R&B Chart]
How Many Times	K. Michelle	05.2011	-	-	Jive	[53[14].R&B Chart]
V.S.O.P.	K. Michelle	11.2013	-	89[4]	Jive	[written by P. Hamilton, W. Felder, A. Wansel, L. Peters, W. Jeffrey, W. Boyd, E. Powell][produced by Pop & Oak][27[20].R&B Chart]
Can't Raise a Man	K. Michelle	02.2014	-	94[7]	Jive	[gold-US][written by Kimberly Pate, Troy Taylor, Ezekiel Lewis, Menardini Timothee, Najja McDowell][produced by Bridgetown, Troy Taylor, Ezekiel Lewis][23[16].R&B Chart]
Love 'Em All	K. Michelle	02.2015	-	115[7]	Atlantic	[written by B.A.M., Lil' Ronnie, Shea Taylor,Kimberly Pate, Bianca Atterberry][produced by Shea Taylor][35[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rebellious Soul	K. Michelle	08.2013	-	2[24]	Atlantic 535637	[produced by Alonzo Harris, Andrew "Hit Drew" Clifton, Pop & Oak, Bridgetown, David "Swagg R'Celious" Harris , Eric Hudson, Ezekiel Lewis, Happy Perez, Jack Splash, Nexx Generation, Tank, Troy Taylor, Stridah Von]
Anybody Wanna Buy a Heart?	K. Michelle	12.2014	-	6[13]	Atlantic 546439	[produced by Lil Ronnie, Pop & Oak, J. Schmugge, Shea Taylor ,Berzy Berzy & G-Eron ,Eric Hudson, Andrew "Hitdrew" Clifton ,Jesse "Corparal" Wilson]
More Issues Than Vogue	K. Michelle	04.2016	-	2[7]	Atlantic 554343	[produced by K. Michelle ,Ayo the Producer,Blac Elvis,Corparal,CritaCal,Danja,Eric Cire,Eric Dawkins,Eric Hudson,Foreign Teck,Hitmaka,Kelly Price,KEYZBABY,Lil' Ronnie,Longombas,OZ,Pop & Oak,Sam Salter,Sauce,T-Collar,T-Pain]
Kimberly: The People I Used to Know	K. Michelle	12.2017	-	56[1]	Atlantic 564100	-
All Monsters Are Human	K. Michelle	02.2020	-	51[1]	eOne 46047	[produced by Ayo The Producer,Keyz,Jazze Pha,Lee Major,Lil' Ronnie,Drumma Boy,BongoByTheWay,Raymond komba,Phillip Cornish,Damon Thomas,Xeryus L. Gittens]