Sylvia Moy

 Sylvia Rose Moy (ur. 15 września 1938r-zm. 15 kwietnia 2017r), amerykańska autorka tekstów i producentka muzyczna , wcześniej związana z grupą Motown Records . Pierwsza kobieta w wytwórni muzycznej z siedzibą w Detroit , która pisała i produkowała dla Motown, jest prawdopodobnie najbardziej znana ze swoich piosenek napisanych z i dla Steviego Wondera .



Urodzona i wychowana w północno-wschodniej części Detroit , Moy studiowała i wykonywała jazz i muzykę klasyczną w Northern High School , zanim zobaczył  ją w klubie w 1963 roku Marvin Gaye i Mickey Stevenson . Dostała kontrakty na nagrywanie i pisanie piosenek od Motown, ale nalegano, aby nadała priorytet jej pisaniu, ponieważ firmie brakowało materiału dla swoich artystów. 

Według autobiografii Berry'ego Gordy'ego To Be Loved , Moy była bezpośrednio odpowiedzialna za wytwórnię, która utrzymywała Steviego Wondera . Gordy napisał, że po tym, jak głos Steviego zaczął się zmieniać w wyniku dojrzewania, miał zamiar usunąć go z wytwórni. To wtedy Moy podeszła do Gordy'ego i zapytała „czy mogłaby wymyślić przebój dla Steviego, czy on by to ponownie rozważył”; zgodził się. Jej pierwszy sukces w pisaniu przyszedł wraz z utworem „ Uptight (Everything's Alright) ”, którego współautorką była z Henrym „Hankiem” Cosbym po wysłuchaniu Wondera improwizującego na fortepianie. Moy napisała tekst do piosenki, którą przekazała Wonderowi, śpiewając do jego słuchawek jedną linijkę do przodu podczas nagrywania.

Wśród kolejnych hitów, które Moy napisała i   lub wyprodukowała w Motown, były „ My Cherie Amour ” , „ I Was Made to Love Her ” i „ Never Had a Dream Come True ” Steviego Wondera; oraz „ Honey Chile ” i „ Love Bug Leave My Heart Alone ” Marthy and the Vandellas .  Jest także współautorką  „ This Old Heart of Mine (Is Weak for You) ” z Holland-Dozier-Holland dla Isley Brothers ; oraz „ It Takes Two ” z Williamem „Mickeyem” Stevensonem dla Marvina Gaye'a i Kim Weston . 

Później napisała piosenki tematyczne do kilku programów telewizyjnych i była zaangażowana w pisanie muzyki filmowej.  Została wprowadzona do Songwriters Hall of Fame wraz z innym autorem piosenek i producentem Motown Hankiem Cosby w 2006r.  Założyła także grupę non-profit, Centre for Creative Communications, pracującą z upośledzonymi dziećmi w Detroit . 

Moy zmarła z powodu powikłań zapalenia płuc w Dearborn w stanie Michigan 15 kwietnia 2017 r. w wieku 78 lat.

W 1969 roku Moy zdobyła trzy nagrody BMI za piosenki „Honey Chile”, „I Was Made to Love Her” i „Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Da-Day”. 

Kompozycje Sylvi Moy na listach przebojów

[with Stevie Wonder,Henry Cosby] 12/1965 Uptight (Everything's Alright) Stevie Wonder 3.US/14.UK 04/1966 Uptight The Crusaders 95.US 07/1966 Uptight (Everything's Alright) Nancy Wilson 84.US 10/1966 Uptight Ramsey Lewis 49.US 09/1967 Little Ole' Man (Uptight Everything's Alright) Bill Cosby 4.US 10/1967 I'm Wondering Stevie Wonder 12.US/22.UK 04/1968 Shoo-Be-Doo-Be-Doo-Da-Day Stevie Wonder 9.US/46.UK 05/1969 My Cherie Amour Stevie Wonder 4.US/4.UK 02/1970 Never Had a Dream Come True Stevie Wonder 26.US/6.UK 08/1977 My Cherie Amour Soul Train Gang 92.US 07/1994 Everything Is Alright (Uptight) CJ Lewis 10.UK 01/2015 Wish You Were Mine Philip George 2.UK [with William "Mickey" Stevenson ,Ivy Jo Hunter] 01/1966 My Baby Loves Me Martha and the Vandellas 22.US 12/1969 My Baby Loves Me David T. Walker 128.US [with Brian Holland, Lamont Dozier, Eddie Holland Jr.] 02/1966 This Old Heart of Mine (Is Weak for You) The Isley Brothers 12.US/3.UK 01/1969 This Old Heart of Mine (Is Weak for You) Tammi Terrell 67.US 04/1972 This Old Heart of Mine (Is Weak for You) Donnie Elbert 52.UK 11/1975 This Old Heart of Mine Rod Stewart 83.US/4.UK [with Vicki Basemore, Henry Cosby] 03/1966 With a Child's Heart Stevie Wonder 131.US 05/1973 With a Child's Heart Michael Jackson 50.US [with Henry Cosby,William "Mickey" Stevenson] 04/1966 Nothing's Too Good for My Baby Stevie Wonder 20.US [with William "Mickey" Stevenson] 06/1966 What Am I Going to Do without Your Love Martha and the Vandellas 71.US 01/1967 It Takes Two Marvin Gaye & Kim Weston 14.US/16.UK 11/1990 It Takes Two Rod Stewart & Tina Turner 5.UK [with Harvey Fuqua, Johnny Bristol] 10/1966 These Things Will Keep Me Loving You The Velvelettes 102.US/34.UK [with Stevie Wonder, Lula Mae Hardaway, Henry Cosby] 06/1967 I Was Made to Love Her Stevie Wonder 2.US/5.UK 12/1967 I Was Made to Love Her King Curtis 76.US [with Richard Morris ] 08/1967 Love Bug Leave My Heart Alone Martha and the Vandellas 25.US/56.UK 11/1967 Honey Chile Martha and the Vandellas 11.US/30.UK 04/1969 (We've Got) Honey Love Martha and the Vandellas 56.US 02/1971 Forget Me Not Martha and the Vandellas 11.UK [with Oisin Lunny, Stephen Daley, Hollis Byrne, Stevie Wonder, Henry Cosby] 03/1993 All About Eve Marxman 28.UK [with William "Mickey" Stevenson, Henry Cosby,Ivy Jo Hunter] 05/1994 Lucky Lucky Me Marvin Gaye 67.UK [with Dario Caminita, Mario Caminita, Henry Cosby, Tiziana Venrurelli & Stevie Wonder] 07/1999 Just Round A Very Good Friend of Mine 55.UK

 

Jack Rhodes

Andrew Jackson „Jack” Rhodes (ur. 12 stycznia 1907r - zm. 9 października 1968r)  był amerykańskim producentem muzyki country i autorem tekstów,   autorem ponad 625 wydanych piosenek. Kilka jego piosenek zostało przebojami, w tym „ A Satisfied Mind ”, „ Silver Threads and Golden Needles ”, „Conscience I'm Guilty”, „The Waltz of the Angels”, „Beautiful Lies” i „Till the Last Leaf Shall Fall”. Wprowadzony do Nashville Songwriters Hall of Fame w 1972 r. (pośmiertnie), ostatnio uznawany jest za jednego z ojców założycieli rockabilly.Został wprowadzony do Rockabilly Hall of Fame w 2009 roku. Pamiątki po Jacku Rhodesie są obecnie wystawiane w Muzeum Historycznym Mineola w Mineola w Teksasie oraz w Nashville Songwriters Hall of Fame w Nashville.


Rhodes jest znany z przełomowych piosenek rockabilly „Rockin 'Bones”, „Action Packed” i „Woman Love”. Czczony jako wpływowy mentor wielu początkujących artystów od połowy do późnych lat pięćdziesiątych, on i jego współpracownicy napisali wiele piosenek dla Gene Vincenta , pracując dla wytwórni Capitol .

BMI nagrodziło go za ponad milion odtworzeń radiowych za „Silver Threads and Golden Needles” i otrzymał wiele złotych płyt za różne wydawnictwa. Jednym z nich był hit numer 1 amerykańskiej muzyki country z utworem „A Satisfied Mind” Portera Wagonera .

Jack Rhodes urodził się 12 stycznia 1907 r.   w Martin's Mill w Teksasie , w gminie nieposiadającej osobowości prawnej w hrabstwie Van Zandt . Niewiele wiadomo o jego wczesnym dzieciństwie, poza tym, że nigdy nie ukończył szkoły. Spis ludności Stanów Zjednoczonych z 1940 r. wskazuje, że najwyższy poziom edukacji Rodos sięgał szóstej klasy w szkole podstawowej.Podobnie jak wiele dzieci w wieku szkolnym w tym okresie rzucił palenie, aby pomóc w utrzymaniu rodziny. Miał pięcioro rodzeństwa i przyrodniego brata.

Podczas II wojny światowej pracował w stoczni Houston w Teksasie . Rhodes rozpoczął karierę jako autor tekstów po złamaniu kręgosłupa w wypadku przy pracy. Wracając do zdrowia, zaczął pisać piosenki, starając się powstrzymać nudę leżenia w łóżku.

Rhodes był właścicielem kawiarni w Grand Saline w Teksasie , a później otworzył The Trail 80 Motor Courts, stację benzynową i restaurację w Mineola w Teksasie .

Leon Payne (przyrodni brat Rhodesa) napisał „ I Love You Because ”, które były coverami m.in. Elvisa Presley'a ( Elvis Presley LP, 1956), Al Martino (Billboard Hot 100 # 3, 1963), Jim Reeves (UK Singles Chart # 5, 1964), Johnny Cash , Matt Monro i Slim Whitman .

Rhodes poślubił Gladyce Lucile Yates w 1929 roku.   Mieli trzech synów, Bobby'ego, Billy'ego Jacka i Dona oraz córkę Wandę.

Rhodes rozwiódł się z Lucile na jakiś czas przed ślubem z drugą żoną Lorettą Joyce Williams w 1955 roku. Rhodes i Loretta mieli jednego syna Buddy'ego w 1956 roku.

W październiku 1968 roku Rhodes zmarł na atak serca w domu, po powrocie z Nashville z zamiarem przejścia na emeryturę.

We wczesnych latach życia Jack Rhodes wraz ze swoim przyrodnim bratem Leonem Payne'em założył kilka grup hillybilly/western  . Grupa wydała kilka singli i regularnie występowała w The Louisiana Hayride , a także występowała w całym wschodnim Teksasie i Luizjanie. Rhodes często nagrywał dema w KWKH w Shreveport i innych okolicznych stacjach radiowych, zanim stworzył własne studio w Mineola, Tx.

Założył także The Jack Rhodes Ramblers, Jack Rhodes & The Trail 80 Boys oraz Jack Rhodes & The Trail 80 Roundup.

Rhodes założył własną wytwórnię płytową „National Sounds” w ramach swojej firmy All-Roads Music Publishing. Rhodes był również właścicielem Red Ball Music Publishing.

Wydania z jego wytwórni „National Sounds” są rzadkie i poszukiwane przez kolekcjonerów. Większość wydawnictw to utwory rockabilly, chociaż powstały również standardowe utwory country.

Kompozycje Jacka Rhodesa na listach przebojów

[with Red Hayes] .1955 A Satisfied Mind Red Foley & Betty Foley 3.Country Chart .1955 A Satisfied Mind Jean Shepard 4.Country Chart .1955 A Satisfied Mind Porter Wagoner 1.Country Chart 10/1966 A Satisfied Mind Bobby Hebb 39.US/32.UK .1973 Satisfied Mind Roy Drusky 25.Country Chart [solo] .1955 Beautiful Lies Jean Shepard 4.Country Chart .1961 Conscience, I'm Guilty Rose Maddox 14.Country Chart [with Dick Reynolds] .1956 Conscience I'm Guilty Hank Snow 4.Country Chart .1956 Waltz of the Angels Wynn Stewart 14.Country Chart .1962 Waltz of the Angels Margie Singleton 11.Country Chart 08/1962 Silver Threads and Golden Needles The Springfields 20.US 06/1965 Silver Threads and Golden Needles Jody Miller 54.US 10/1969 Silver Threads and Golden Needles The Cowsills 74.US 04/1974 Silver Threads and Golden Needles Linda Ronstadt 67.US [with Audrey Allison, Joe Allison, Faron Young, Gertrude Cox] .1956 It's a Great Life (If You Don't Weaken) / For the Love of a Woman Like You Faron Young 5.Country Chart [with Ferlin Husky] .1959 Black Sheep Ferlin Husky 21.Country Chart [with Billy E. Spears & Buck Owens] .1979 Hangin' In and Hangin' On Buck Owens 30.Country Chart

 

Tommy Sands

 Thomas Adrian Sands (ur. 27 sierpnia 1937r) , amerykański piosenkarz muzyki pop i aktor . Pracując w showbiznesie jako dziecko, Sands stał się z dnia na dzień sensacją i idolem nastolatków, kiedy pojawił się w Kraft Television Theatre w styczniu 1957 roku jako „The Singin 'Idol”. Piosenka z serialu „ Teen-Age Crush ” zajęła drugie miejsce na liście Billboard Hot 100 i pierwsze miejsce na liście Cashbox.



Sands urodził się w muzycznej rodzinie w Chicago w stanie Illinois; jego ojciec, Ben, był pianistą, a jego matka, Grace, śpiewaczką big- bandową.  Przeprowadził się z rodziną do Shreveport w Luizjanie. Zaczął grać na gitarze w wieku ośmiu lat i po roku pracował dwa razy w tygodniu w lokalnej stacji radiowej. Na początku swoich nastoletnich lat przeniósł się do Houston w Teksasie, gdzie uczęszczał do Lamar High School i dołączył do zespołu „Jimmie Lee Durden and the Junior Cowboys”, w skład którego wchodzili Sands, Durden i Billy Reno. Występowali w radiu, na jarmarkach powiatowych .  Miał zaledwie 15 lat, kiedy pułkownik Tom Parker usłyszał o nim i podpisał z nim kontrakt z RCA Records .
Pierwsze nagrania Sandsa niewiele osiągnęły pod względem sprzedaży, ale na początku 1957 roku miał okazję zagrać w odcinku Kraft Television Theatre zatytułowanym „ The Singing Idol ”. Grał rolę piosenkarza, który był bardzo podobny do Elvisa Presleya , z gitarą, włosami pompadour i podekscytowanymi nastoletnimi fanami.

W tym show, jego prezentacja piosenki z Joe Allison  o nazwie „ Teen-Age Crush ” zyskała aplauz młodej publiczności , a wydany jako singiel przez Capitol Records , doszedł do nr 2 na liście Billboard Hot 100   i Nr 1 na liście Cashbox .  Stał  się złotą płytą .

Jego utwór, „The Old Oaken Bucket”, zadebiutował na 25 miejscu listy UK Singles Chart w 1960 roku.
Wydał swój debiutancki album  Steady Date with Tommy Sands (1957).

Nagła sława Sandsa przyniosła mu propozycję śpiewania na gali rozdania Oscarów . Nakręcił kolejny odcinek Kraft Television Theatre , „Flesh and Blood” (1957) grając syna gangstera. Nakręcił także „The Promise” dla Zane Gray Theatre (1957) w roli syna Gary'ego Merrilla .

Sands- idol nastolatek dostał filmowy kontrakt z 20th Century Fox jako gwiazda w 1958 roku w dramacie muzycznym  Sing Boy,Sing , filmową wersję „Singin' Idol”. Fox odniósł sukces w filmach z innymi idolami nastolatków, takimi jak Elvis Presley i Pat Boone, ale Sing, Boy, Sing był finansową porażką.

Sands pojawił się w telewizji CBS 9 stycznia 1958 roku w odcinku Shower of Stars i zagrał inną śpiewającą gwiazdę w „The Left-handed Welcome” dla Studio One w Hollywood (1958).

Sands wspierał Pata Boone w musicalu dla Foxa, Mardi Gras (1958), który okazał się umiarkowanym hitem. Wydał także albumy Sands Storm (1958), This Thing Called Love (1959) i When I'm Thinking of You (1959).

Sands pojawił się w 1960 roku w odcinku Wagon Train zatytułowanym „The Larry Hanify Story”, a także w późniejszym odcinku Wagon Train w 1963 roku „The Gus Morgan Story”. Jego późniejsze albumy to Sands at the Sands (1960) i Dream with Me ( 1960) Od maja do listopada 1960 służył w Rezerwach Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych .

Drugą główną rolą Sandsa w filmie fabularnym była komedia dla nastolatków Love in a Goldfish Bowl (1961) z Fabianem Forte , która nie odniosła sukcesu. Bardziej popularny był musical fantasy, który nakręcił w Disney, Babes in Toyland (1961), z udziałem Annette Funicello .
Sands wystąpił gościnnie w "The Inner Panic" dla The United States Steel Hour i był jedną z kilku gwiazd muzyki pop, która zagrała US Rangers w The Longest Day (1962).

Sands poślubił Nancy Sinatrę, której ojciec Frank zaproponował Sandsowi rolę w Come Blow Your Horn, ale odrzucił ją. Sands studiował aktorstwo w Nowym Jorku. 

Sands pojawił się u boku Freda Astaire w „Blow High, Blow Clear” dla Alcoa Theatre (1963).
Później, w 1963 roku, Sands wystąpił kilka razy w Wagon Train, w tym w „The Davey Baxter Story”, „The Gus Morgan Story” (z Peterem Falk ) i „The Bob Stuart Story”. 

Sands miał drugoplanową rolę w filmie fabularnym Ensign Pulver (1964) w Warners. Wystąpił gościnnie w filmie Slattery's People i zagrał drugoplanową rolę w wojennym filmie „ None But the Brave” (1965), z udziałem i wyreżyserowanym przez Franka Sinatrę .

Sands rozwiódł się z Nancy Sinatra w 1965 roku. „Wydawało się, że drzwi do Hollywood zatrzasnęły się po rozwodzie z Nancy”, powiedział. „Nie mogłem dostać ról aktorskich, moja kariera wokalna w telewizji i filmach dobiegła końca”. 

Jego ostatnim filmem fabularnym był The Violent Ones (1967), w którym Sands zagrał drugoplanową rolę. Przeprowadził się na Hawaje w 1967 roku.

Na Hawajach Sands prowadził Tommy Sands Nightclub Tour przez pięć lat, otworzył główny salon Outrigger i prowadził dystrybucję odzieży. Ożenił się po raz drugi i został ojcem.

Późniejsze występy Sandsa obejmują więcej odcinków Hawaii Five-O („Hit Gun for Sale”, „A Sentence to Steal”) i The Hardy Boys / Nancy Drew Mysteries („Mystery on the Avalanche Express”). Od czasu do czasu wracał na kontynent do pracy, występując w teatrze .

Sands powrócił na stałe na kontynent Stanów Zjednoczonych w 1981 roku, osiedlając się w Fort Wayne w stanie Indiana . Regularnie koncertował. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Teen-Age Crush/Hep Dee Hootie (Cutie Wootie)	Tommy Sands	02.1957	-	2[17]	Capitol 3639	[written by Audrey Allison, Joe Allison][10[3].R&B Chart]
Ring-A-Ding-Ding/My Love Song	Tommy Sands	04.1957	-	A:50[5];B:62[7]	Capitol 3690	[A:written by Guy Singer][B:written by Gordon Charles, Billy Towne]
Goin' Steady/Ring My Phone	Tommy Sands	05.1957	-	16[13]	Capitol 3723	[written by Faron Young]
Sing Boy Sing/Crazy 'Cause I Love You	Tommy Sands	02.1958	-	24[11]	Capitol 3867	[written by Tommy Sands, Rod McKuen][piosenka tytułowa z filmu]
Teen-Age Doll/Hawaiian Rock	Tommy Sands	05.1958	-	81[2]	Capitol 3953	[written by Bobbie Carroll]
Blue Ribbon Baby/I Love You Because	Tommy Sands And The Raiders	09.1958	-	50[11]	Capitol 4036	[written by Allison Dowd, Diane Lampert]
The Worryin' Kind/Bigger Than Texas	Tommy Sands And The Raiders	12.1958	-	69[9]	Capitol 4082	[written by Diane Lampert, Allison Dewar]
I'll Be Seeing You/That's The Way I Am	Tommy Sands	09.1959	-	51[5]	Capitol 4259	[written by Sammy Fain, Irving Kahal][produced by Ken Nelson][piosenka z musicalu na Broadway'u "Right This Way"][#1 hit for Bing Crosby in 1944]
The Old Oaken Bucket/These Are The Things You Are	Tommy Sands	08.1960	25[7]	73[4]	Capitol 4405	[written by Ervin Drake][produced by Karl Engemann]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steady Date with Tommy Sands	Tommy Sands	05.1957	-	4[18]	Capitol 848	-
Sing Boy Sing	Tommy Sands	02.1958	-	17[4]	Capitol 929	-

Jodie Sands

 Jodie Sands (ur. Eleanor DiSipio ) była amerykańską popularną piosenkarką , która urodziła się w Filadelfii , Pensylwania , Stany Zjednoczone.

Miała tylko jeden  przebój „With All My Heart”,   angielski  cover „ Gondolier ”, który osiągnął nr 15 na liście Billboard Hot 100 Chart w 1957 roku .

Jej drugie nagranie „ Someday (You Want Me to Want You) ” ledwo znalazło się na liście Top 100 w następnym roku, osiągając 95. miejsce, ale lepiej wypadło w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnęło 14. miejsce na brytyjskiej liście singli . 

Wystąpiła także w filmie Jamboree z 1957 roku .

 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
With All My Heart/(Can't We Be) More Than Only Friends	Jodie Sands	05.1957	-	15[18]	Chancellor 1003	[written by Peter De Angelis, Robert Marcucci]
Someday (You'll Want Me To Want You)/Always In My Heart	Jodie Sands	10.1958	14[10]	95[1]	Chancellor 1023	[written by Jim Hodges]

Sandpebbles

 The Sandpebbles to amerykańska grupa wokalna R&B , w skład której weszli Calvin White, Andrea Bolden i Lonzine Wright. Nagrywali dla Calla Records i miała jeden przebój w USA , „Love Power ”, która trafiła jako  # 14 na Billboard Black Singles w 1967 i # 22 na Billboard Hot 100 chart następnego roku. Album zawierający ich nagrania   został wydany na płycie kompaktowej w 2000 roku.


Pozostają archetypowym przykładem artysty jednego przeboju . Jedyny hit grupy został wznowiony w 1991 roku przez Luthera Vandrossa w części składanki zatytułowanej „Power of Love / Love Power”. Wersja Vandrossa odniosła znacznie większy sukces niż oryginał, zajmując 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 i spędzając tydzień na 1. miejscu listy R&B. Został również nagrany przez brytyjską piosenkarkę Dusty Springfield na jej album z 1968 roku  Dusty... Definitely .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forget It/Psychedelic Technicolor Dream	Sandpebbles	09.1967	-	81[3]	Calla 134	[written by Vann, White][produced by Teddy Vann][10[11].R&B Chart]
Love Power/Because Of Love	Sandpebbles	11.1967	-	22[12]	Calla 141	[written by Teddy Vann][produced by Teddy Vann][14[10].R&B Chart]
If You Didn't Hear Me The First Time (I'll Say It Again)/Flower Power	Sandpebbles	04.1968	-	122[1]	Calla 148	[written by Teddy Vann][produced by Teddy Vann][42[4].R&B Chart]
Never My Love/Who Knows What Will Be Tomorrow	Sandpebbles	10.1968	-	98[2]	Calla 155	[written by Don Addrisi, Dick Addrisi ][produced by Teddy Vann]
You Are The Circus/I've Fallen In Love	Sandpebbles	04.1969	-	-	Cotillion 44024	[written by J. Williams, Jr.][produced by J. Williams, Jr.][25[7].R&B Chart]
Good Morning Starshine/On Your Way Home/td>	C And The Shells	05.1969	-	-	Cotillion 44033	[written by J. Rado, G. Ragni, G. MacDermot][produced by Jerry Williams Jr.][46[2].R&B Chart]

Bruce Dickinson

 Paul Bruce Dickinson urodził się 7.08.1958 r. w Worksop w hrabstwie Nottinghamshire (Anglia), ale od czwartego roku życia wychowywał się w Sheffield. Uczył się w ekskluzywnej szkole prywatnej, później wstąpił do wojska, by następnie studiować historię na uniwersytecie londyńskim. Debiutował, jeszcze w Sheffield, w amatorskim zespole Styx. Później, już w Londynie, zatrudnił się w formacji Speed, by w latach 1977-79 śpiewać w grupie Shots.

 

W 1979 roku po ukończeniu studiów, został głównym wokalistą zespołu Samson. Występował w nim pod pseudonimem Bruce Bruce. W czasie jednego z koncertów dostrzegli go muzycy Iron Maiden i w sierpniu 1981 r. zaproponowali dołączenie do grupy. Zadebiutował z nią 15 listopada tego samego roku. Bruce szybko stał się równoprawnym członkiem zespołu i godnym następcą Di'Anno. Tym bardziej, że pierwszy album nagrany z jego udziałem - Number Of The Beast z 1982 roku - dostał się na szczyt brytyjskiej listy bestsellerów płytowych.
 

Jako zdolny amator szermierki Dickinson zajął kiedyś 7. miejsce w rozgrywkach florecistów w kategorii męskiej w Wielkiej Brytanii. W 1989 roku wziął udział - obok m.in. Roberta Planta, Iana Gillana i Briana Maya - w rejestracji- nowej wersji utworu "Smoke On The Water". Dochód ze sprzedaży singla z tym nagraniem zasilił fundusz na rzecz ofiar trzęsienia ziemi w Armenii.
 

Rok 1990 to początek solowych poszukiwań Dickinsona. Literackie aspiracje muzyka spełniły się dzięki wydaniu napisanej przez niego powieści-komedii "The Adventures Of Lord Iffy Boatrace". Było to raczej mierne naśladownictwo stylu Toma Sharpe'a, ale legiony fanów Iron Maiden nadały tej powieści status bestselleru. Wydany w tym samym roku solowy album Tattooed Millionaire osiągnął 14. miejsce na listach, a utwór tytułowy znalazł się w brytyjskiej Top 20.
 

Nowa wersja utworu "All The Young Dudes", nagranego kiedyś przez zespół Mott The Hoople, także zagościła w pierwszej trzydziestce na brytyjskiej liście przebojów. W 1992 roku na rynku ukazała się druga książka Dickinsona, będąca swego rodzaju kontynuacją przygód Lorda Iffy'ego Boatrace'a. W tyn samym czasie w Polsce ukazała się reedycja jego debiutanckiej powieści ("Przygody Lorda Ślizgacza", wyd. Dom Wydawniczy Rebis).
 

W 1993 r. Bruce postanowił rozstać się na zawsze z zespołem Iron Maiden i poświęcić karierze solowej, pisaniu książek i rodzinie. 28 sierpnia 1993 r. odbył się jego pożegnalny koncert z grupą, w której spędził dwanaście lat.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tattooed Millionaire/Ballad Of Mutt	Bruce Dickinson	04.1990	18[5]	-	EMI EM 138	[written by Bruce Dickinson][produced by Chris Tsangarides ]
All the Young Dudes/Darkness Be My Friend	Bruce Dickinson	06.1990	23[5]	-	EMI EM 142	[written by David Bowie][produced by Chris Tsangarides ]
Dive! Dive! Dive!/Riding With The Angels (Live)	Bruce Dickinson	08.1990	45[2]	-	EMI EM 151	[written by Bruce Dickinson,J. Gers][produced by Chris Tsangarides ]
Born in '58	Bruce Dickinson	10.1990	81	-	EMI EM 185	[written by Bruce Dickinson][produced by Chris Tsangarides ]
Tears of the Dragon/Fire Child	Bruce Dickinson	05.1994	28[4]	-	EMI EM 322	[written by Bruce Dickinson][produced by Shay Baby ]
Shoot All the Clowns	Bruce Dickinson	08.1994	37[3]	-	EMI CDEM 341	[written by Bruce Dickinson][produced by Shay Baby ]
Back from the Edge	Bruce Dickinson	03.1996	68[3]	-	Raw Power RAWX 1013	[written by Bruce Dickinson,Alex Dickson][produced by Jack Endino ]
Accident of Birth	Bruce Dickinson	05.1997	54[3]	-	Raw Power RAWX 1042	[written by Bruce Dickinson, Roy Z][produced by Roy Z ]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tattooed Millionaire	Bruce Dickinson	05.1990	14[9]	100[17]	EMI EMC 3574	[produced by Chris Tsangarides]
Balls to Picasso	Bruce Dickinson	06.1994	21[3]	185[1]	EMI 7243 8 29136 1 0	[produced by Shay Baby]
Alive in Studio A	Bruce Dickinson	03.1995	96[1]	100[17]	Castle RAWDD 102	-
Skunkworks	Bruce Dickinson	02.1996	41[2]	-	Raw Power RAW LP 106	[produced by Jack Endino]
Accident of Birth	Bruce Dickinson	06.1997	53[3]	-	Raw Power RAW LP 124	[produced by Roy Z]
The Chemical Wedding	Bruce Dickinson	07.1998	55[2]	-	Castle Music CMRCD 416	[produced by Roy Z]
Scream for Me Brazil	Bruce Dickinson	11.1999	177[1]	-	Sanctuary NR 4502	[produced by Roy Z]
The Best of Bruce Dickinson	Bruce Dickinson	09.2001	141[1]	-	Metal-Is MISCD 014	[produced by Roy Z, Jack Endino, Shay Baby]
Tyranny of Souls	Bruce Dickinson	05.2005	65[2]	-	Sanctuary MYNCD 035	[produced by Roy Z]

Derek & Clive

 Derek & Clive to duet komediowy   stworzony przez Dudleya Moore'a (Derek) i Petera Cooka (Clive) w latach 70-tych. Występy zostały uchwycone na płytach Derek and Clive (Live) (1976), Derek and Clive Come Again (1977) oraz Derek and Clive Ad Nauseam (1978), a także w filmie dokumentalnym Derek and Clive Get the Horn (1979).Największe przeboje zawierający pewną wcześniej niepublikowane materiały, zwane Rude & Rare: The Best of Derek i Clive , został wydany w roku 2011. 

Uważane wówczas przez wielu za wysoce obraźliwe, szkice przybrały przede wszystkim formę dziwacznych, czasami pijanych strumieni świadomości, którymi kierował Cook, z wykrzyknikami Moore'a. Pamiętne momenty z zapisów obejmują Clive'a, który twierdził, że najgorszą pracą, jaką kiedykolwiek wykonywał, było wydobywanie homarów z dupy Jayne Mansfield , Derek twierdzący, że jego najgorszą pracą było sprzątanie straszydeł Winstona Churchilla, Clive twierdząc, że był podniecony seksualnie na widok zmarłego papieża Leżący w stanie, relacja Dereka o zaczepieniu go przez nieznajomego i wynikająca z tego rozmowa pełna wulgaryzmów między nimi, a następnie wspomnienie Clive'a o brutalnym ataku na mężczyznę, który powiedział mu „Cześć” na meczu piłki nożnej, oraz „komentarz” wyścigów konnych przedstawiające konie nazwane na cześć organów płciowych lub ich zwulgaryzowanych pochodnych.

Chociaż nagrania były zbyt surowe dla mainstreamowej publiczności, krążyły bootlegowe nagrania Dereka i Clive'a . Były to w większości nieskryptowane dialogi zawierające obfite przekleństwa - w tym częste używanie słowa „ cipa ”.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Derek & Clive [live]	Derek & Clive	03.1981	74[4]	-	Krass KLP 68	-

 

Adam Sandler

Adam Richard Sandler (ur. 9 września 1966r w Nowym Jorku) - amerykański aktor, komik, producent i scenarzysta filmowy oraz muzyk.


Jest wielokrotnym zdobywcą Złotej Maliny m.in. w kategorii najgorszy aktor.

Został komikiem stand-up, a po sukcesie Saturday Night Live, zagrał w szeregu wysokobudżetowych filmów. Jest znany z ról komediowych, jednak odniósł też sukces w Trudnych słówkach (Spanglish) i Lewym sercowym (Punch-Drunk-Love).
 

Urodził się w nowojorskim Brooklynie w żydowskiej rodzinie jako syn Judith „Judy” (z domu Levine), nauczycielki przedszkola, i Stanleya Sandlera (1935-2003), inżyniera elektryka. Dorastał z trójką starszego rodzeństwa: bratem Scottem oraz siostrami - Liz i Val w Manchester w New Hampshire, po przeprowadzce tam w wieku sześciu lat. Uczęszczał do szkoły średniej Manchester Central High School. W 1988 ukończył Tisch School of the Arts przy Uniwersytecie Nowojorskim. Gdy miał 17 lat po raz pierwszy pojawił się na scenie podczas apelu swojego brata.

Pracował w hotelu jako boy i zmywając naczynia, a także był pracownikiem stacji benzynowej].
W 1987 debiutował na szklanym ekranie w roli kolegi Theo Huxtable w sitcomie NBC Bill Cosby Show. Uczestniczył także w teleturnieju Remote Control, nadawanym na MTV. W 1989 trafił po raz pierwszy na kinowy ekran jako Schecky Moskowitz w komedii Ahoj dziewczyny (Going Overboard).

Sandler rozpoczął występy komika w klubie komediowym w Bostonie. Został odkryty przez komika Dennisa Millera, który zobaczył Sandlera w Los Angeles i polecił go Lorne Michaelsowi, producentowi Saturday Night Live. W 1990 został wynajęty jako autor scenariusza Saturday Night Live, a rok później stał się uznanym komikiem, wykonując zabawne oryginalne piosenki w serialu, w tym „The Thanksgiving Song” i „The Chanukah Song”. Sandler powiedział Conanowi O’Brienowi w The Tonight Show, że NBC zwolniło go i Chrisa Farleya z programu w 1995.

W 1993 wystąpił w komedii fantastycznonaukowej Steve’a Barrona Stożkogłowi (Coneheads) u boku Chrisa Farleya, Davida Spade, Dana Aykroyda, Phila Hartmana i Jane Curtin. Rok później znalazł się w obsadzie komedii Odlotowcy (Airheads, 1994) z Brendanem Fraserem i Steve’em Buscemi. W komedii Billy Madison (1995), której był współscenarzystą, zagrał postać dorosłego mężczyzny powtarzającego klasy 1-12, aby móc odziedziczyć wielomilionowe imperium hotelowe swojego ojca oraz, co ważniejsze, jego szacunek. W komedii sensacyjnej Kuloodporni (Bulletproof, 1996) jako złodziej samochodów zaprzyjaźnia się z policjantem (Damon Wayans). Początkowo był obsadzany w czarnej komedii Petera Berga Gorzej być nie może (Very Bad Things, 1998), ale musiał wycofać się ze względu na pracę w tym samym czasie nad komedią Kariera frajera (The Waterboy, 1998).

Chociaż większość jego wcześniejszych filmów było negatywnie ocenionych przez krytyków filmowych, wiele jego ostatnich ról, zaczynając od komediodramatu Paula Thomasa Andersona Lewy sercowy (Punch-Drunk Love, 2002), otrzymało prawie same pozytywy, przekonując krytyków, że Sandler posiada znaczne umiejętności aktorskie, które uważali za zmarnowane we wcześniejszych, słabych produkcjach, a za rolę początkującego przedsiębiorcy, który bezskutecznie szuka drugiej połówki w którym został nominowany do Złotego Globu). Sandler zagrał także kilka poważnych ról, nienależących do gatunku prezentującego „głupkowaty” humor, takich jak Trudne słówka (Spanglish, 2004).

Sandler był nawet rozważany do roli w filmie Zakładnik (ang. Collateral, 2004), jako partner Jamie Foxxa. Był także głównym kandydatem, oprócz Jima Carreya i Johnny’ego Deppa, do roli w filmie Tima Burtona Charlie i fabryka czekolady (ang. Charlie and the Chocolate Factory), którą jednak zdobył Depp. Ostatnio zagrał w Klik: I robisz, co chcesz (ang. Click), gdzie zaprezentował zarówno humor typowy dla swoich wcześniejszych ról, jak i poważny przekaz dotyczący codziennego życia. Do poważniejszej roli powrócił w dramacie Mike Bindera Zabić wspomnienia (Reign Over Me), gdzie zagrał człowieka tracącego całą rodzinę w tragedii z 11 września, który odnawia przyjaźń ze starym kolegą z college'u (granego przez Dona Cheadle).
 
Sandler zdobył tytuł magistra sztuk pięknych w 1998 na Uniwersytecie Nowojorskim. Przyjaźni się z Jessicą Biel i Olivią Dave. 22 czerwca 2003 ożenił się z aktorką Jackie Titone, którą poznał na planie filmu Super tata (ang. Big Daddy). Sandler i Titone pracowali razem ponownie w komedii Roba Schneidera Boski żigolo (ang. Deuce Bigalow: Male Gigolo), do którego Sandler tworzył scenariusz. Mają dwie córki: Sadie Madison (ur. 6 maja 2006) i Sunny Madeline (ur. 2 listopada 2008).  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Chanukah Song	Adam Sandler	12.1995	-	10[2]	Warner	[gold-US][written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Thanksgiving Song	Adam Sandler	12.1996	-	67[1]	Warner	[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham,Robert Smigel]
The Chanukah Song	Adam Sandler	12.1996	-	46[3]	Warner	[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Chanukah Song	Adam Sandler	12.1997	-	25[3]	Warner	[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Thanksgiving Song	Adam Sandler	12.1998	-	107[1]	Warner	[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham,Robert Smigel]
The Chanukah Song	Adam Sandler	01.1999	-	80[2]	Warner	[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham, Lewis Morton][produced by Adam Sandler, Brooks Arthur]
The Thanksgiving Song	Adam Sandler	12.1999	-	109[1]	Warner	[written by Adam Sandler, Ian Maxtone-Graham,Robert Smigel]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
They're All Gonna Laugh at You!	Adam Sandler	12.1993	-	129[55]	Warner 45 393	[2x-platinum-US][produced by Brooks Arthur]
What the Hell Happened to Me?	Adam Sandler	03.1996	-	18[57]	Warner 46 151	[2x-platinum-US][produced by Adam Sandler]
What's Your Name?	Adam Sandler	10.1997	-	18[17]	Warner 46 738	[gold-US][produced by Brooks Arthur, Allen Covert ,Adam Sandler]
Stan and Judy's Kid	Adam Sandler	10.1999	-	16[17]	Warner 47 429	[gold-US][produced by Brooks Arthur, Adam Sandler, L. Mo Weber]
Shhh...Don't Tell	Adam Sandler	07.2004	-	47[4]	Warner 48 782	[produced by Brooks Arthur, Allen Covert, Adam Sandler]

Kim Sanders

 Kim Sanders (ur. 24 października 1968r we wschodnim Chicago w stanie Indiana ) to amerykańska wokalistka i autorka tekstów mieszkająca w Niemczech. Sanders zaczęła wydawać single jako artystka solowa w 1994 roku i pisała piosenki dla innych muzyków.

 W 1993 i 1994 roku wydała trzy swoje single: „Show Me”, „Tell Me That You Want Me” i „Ride”. W 1998r Sanders została frontmanem niemieckiego projektu tanecznego Culture Beat na albumie Metamorphosis . W 2003 roku wydała swój debiutancki album Pretty on Edge , który nie trafił na listy przebojów z powodu umieszczenia przez wytwórnię nieprawidłowego kodu kreskowego na albumie. 

Chociaż było to ogromne niepowodzenie w karierze solowej Sanders, od tego czasu współpracowała z takimi artystami, jak Schiller, Aural Float, Stefanie Heinzmann , Till Brönner, Nicola Conte i Wolfgang Haffner. Jej solowy album A Closer Look został wydany w 2009 roku w CARE Music Group i zdobył nagrodę Preis Der Deutschen Schallplatten Kritik (Nagroda Niemieckiej Krytyki Nagrań) w kategorii Czarna Muzyka w lutym 2010.
 

W grudniu 2011 roku Sanders stał się jednym z uczestników niemieckiego reality show The Voice of Germany . W pierwszym sezonie programu Sanders wykonała swoje covery utworów „ All That She Wants ”, „ Killing Me Softly with His Song ” i „Empire State of Mind (Part II) Broken Down”. Ostatecznie została jednym z czterech finalistów w pierwszym sezonie serialu, ale ona i dwaj pozostali uczestnicy przegrali z Ivy Quainoo, a Sanders zajęła drugie miejsce.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jealousy	Kim Sanders	01.1998	-	89[10]	Dancin' Music 572 158	[written by Jens Zimmermann, Nosie Katzmann][produced by Jens Zimmermann, Nosie Katzmann][33[5].R&B Chart]

Delfonics

The Delfonics to amerykański zespół soulowy z późnych lat 60-tych i wczesnych 70-tych. Uważani są za ważnych przedstawicieli Philly Sound .



Bracia William i Wilbert Hart, wraz z Randym Cainem, założyli The Delfonics w liceum we wczesnych latach sześćdziesiątych . W swoim rodzinnym mieście, Filadelfii , szybko zdobyli uznanie na lokalnej scenie muzycznej. The Delfonics osiągnęli swój ogólnokrajowy przełom w 1968 roku, wydając singiel La-La (Means I Love You) , który jest uważany za pierwsze nagranie dla Sigma Sound Studios w Filadelfii.

Styl Delfonics był łagodniejszy niż tradycyjna muzyka soul. Duży wpływ na nią miały produkcje Wall of Sound Phila Spectora . Zespół był produktywny i stworzył wiele soulowych klasyków; Oprócz Didn't I (Blow Your Mind This Time) , Ready Or Not Here I Come (Can't Hide from Love) także La-La (Means I Love You) , cover  Prince'a,który pojawił się na jego albumie Emancipation z 1996 roku. 

W 1971 roku Cain opuścił grupę i został zastąpiony przez Majora Harrisa . Komercyjny sukces zespołu Delfonics zanikł w połowie lat 70-tych, a w 1975 roku zespół rozpadł się. Major Harris odniósł wtedy sukces jako solista: Love Won't Let Me Wait osiągnął numer jeden w R&B i numer pięć na listach przebojów pop w 1975 roku.

Muzyka Delfonics przeżyła mały renesans w połowie lat 90-tych, kiedy amerykański reżyser Quentin Tarantino w swoim filmie Jackie Brown w dwie piosenki La-La (Means I Love You) i Didn't I (Blow Your Mind This Time) umieścił w centralnej scenie, a także Across 110th Street przez Bobby Womacka jako muzyczny motyw przewodni filmu. W 1999 roku ukazała się płyta Forever New .

Major Harris zmarł w 2012 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
La - La - Means I Love You/Can't Get Over Losing You	Delfonics	02.1968	-	4[15]	Philly Groove 150	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][2[15].R&B Chart]
I'm Sorry/You're Gone	Delfonics	04.1968	-	42[9]	Philly Groove 151	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][15[7].R&B Chart]
He Don't Really Love You/Without You	Delfonics	05.1968	-	92[4]	Moon Shot 6703	[written by T. Bell, S. Watson, W. Hart][produced by Thom Bell][33[5].R&B Chart]
Break Your Promise/Alfie	Delfonics	09.1968	-	35[10]	Philly Groove 152	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][12[10].R&B Chart]
Ready Or Not Here I Come (Can't Hide From Love)/Somebody Loves You	Delfonics	12.1968	41[4][10.71]	A:35[9];B:72[3]	Philly Groove 154	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][A:14[7].R&B Chart;B:41[4].R&B Chart]
Funny Feeling/My New Love/td>	Delfonics	06.1969	-	94[2]	Philly Groove 156	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][48[3].R&B Chart]
You Got Yours And I'll Get Mine/Loving Him	Delfonics	08.1969	-	40[10]	Philly Groove 157	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][6[11].R&B Chart]
Didn't I (Blow Your Mind This Time)/Down Is Up, Up Is Down	Delfonics	01.1970	22[9]	10[14]	Philly Groove 161	[gold-US][written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][3[14].R&B Chart]
Trying To Make A Fool Of Me/Baby I Love You	Delfonics	06.1970	-	40[9]	Philly Groove 162	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson][8[9].R&B Chart]
When You Get Right Down To It/I Gave To You	Delfonics	09.1970	-	53[8]	Philly Groove 163	[written by Barry Mann][produced by Thom Bell, Stan Watson][12[8].R&B Chart]
Hey! Love/Over And Over	Delfonics	06.1971	-	A:52[7];B:58[8]	Philly Groove 166	[A:written by Wilber Hart][B:written by Wiiliam Hart, Thom Bell][produced by Stan Watson And Staff][A:17[9].R&B Chart;B:9[9].R&B Chart]
La - La - Means I Love You/Can't Get Over Losing You	Delfonics	07.1971	19[10]	-	Bell 1165 [UK]	[written by Thom Bell, William Hart][produced by Thom Bell, Stan Watson]
Walk Right Up To The Sun/Round And Round	Delfonics	10.1971	-	81[6]	Philly Groove 169	[written by Norman Harris, Allan Felder][produced by Staff For Stan And Harris Prod.][13[8].R&B Chart]
Tell Me This Is A Dream/I'm A Man	Delfonics	06.1972	-	86[3]	Philly Groove 172	[written by William Hart][produced by Stan Watson][15[11].R&B Chart]
Think It Over/I'm A Man	Delfonics	01.1973	-	101[4]	Philly Groove 174	[written by William Hart][produced by Hart, Hart, West][47[4].R&B Chart]
I Don't Want To Make You Wait/Baby I Miss You	Delfonics	05.1973	-	91[4]	Philly Groove 176	[written by William Hart][produced by Watson, Hart, Hart For Stan Watson Productions][22[7].R&B Chart]
Alfie/Start All Over Again	Delfonics	09.1973	-	-	Philly Groove 177	[written by Bacharach, David][produced by Stan Watson, Tommy Bell][88[3].R&B Chart]
I Told You So/Seventeen And In Love	Delfonics	01.1974	-	101[13]	Philly Groove 182	[written by William Hart][produced by Watson, Hart, Hart][26[13].R&B Chart]
Lying To Myself/Hey Baby	Delfonics	06.1974	-	-	Philly Groove 184	[written by William Hart][produced by Watson, Hart, Hart][60[8].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
La La Means I Love You	Delfonics	06.1968	-	100[6]	Philly Groove 1150	[produced by Stan Watson, Thom Bell]
Sound of Sexy Soul	Delfonics	03.1969	-	155[6]	Philly Groove 1151	[produced by Stan Watson, Thom Bell]
The Delfonics Super Hits	Delfonics	11.1969	-	111[19]	Philly Groove 1152	-
The Delfonics	Delfonics	08.1970	-	61[18]	Philly Groove 1153	[produced by Stan Watson, Thom Bell]
Tell Me This Is a Dream	Delfonics	06.1972	-	123[11]	Philly Groove 1154	[produced by Stan Watson]